مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب) 

مطالعات توصیف شده در بالا بهره وری نوآوری را با استفاده از روشهای DEA مختلف اندازه گیری می کند، اما همه فرآیند نوآوری سرمایه گذاری را بعنوان یک جعبه سیاه می بینند، جاییکه فرآیند یک فرآیند تک مرحله ای تبدیل ورودی به خروجی است. این نوع از مطالعات مکانیک داخلی سیستم نوآوری را ارزیابی نمی کند و نشان نمی دهد که چگونه سیستمهای عملیاتی داخلی و فرآیندهای همراه با نوآوری بر روی بهره وری نوآوری یکپارچه تاثیر می-گذارند.
فرآیندهای نوآوری تک مرحله ای عمل تولید را منعکس نمی کنند. در حقیقت، فرآیندهای نوآوری در صنایع و کسب و کارهای با فناوری بالا شامل دو فاز است: توسعه فناوری بالادستی و تغییر اقتصادی پایین دستی. برای این دلیل، برخی از محققین یک مدل DEA دو مرحله ای را برای ارزیابی بهره وری نوآوری به کار برده اند. گان و چن (2010) از مدل DEA شبکه ارتباطی برای مقایسه بهره وریهای صنایع با فناوری بالا در 26 استان چین بین سالهای 2002 و 2003 استفاده کرد. آنها دریافتند که بهره وری تجاری بهتر از بهره وری تحقیق و توسعه است و بهره وری نوآوری کلی با بهره وری تجاری به شدت در ارتباط است.
مطالعه بعدی بهره وری نوآوری یک سطح ملی را با بررسی فرآیندهای تولید دانش بالادستی و فرآیندهای تجاری-سازی دانش پایین دستی در 30 کشور اندازه گیری کرد. کولمن و همکاران (2012) بطور تجربی بهره وری نوآوری صنعتی را در سازمانی برای همکاری اقتصادی و پیشرفت کشورها با استفاداز روش DEA دومرحله ای شبه پارامتری مطالعه می کنند. این مطالعه اندازه گیریها را برای بهینه سازی تخصیص منابع بهبود داد. وانگ و همکاران (2013) فاز اول فرآیند نوآوری را به تولید پایه و کارهای تحقیق و توسعه تقسیم کرد و بهره وریهای سودآوری و بازاریابی 65 سرمایه گذاری با فناوری بالای کشور تایوان را بین سالهای 2006 و 2007 تخمین زد. این مطالعه یک ماتریس تصمیم گیری تحقیق و توسعه را برای شناسایی منابع عملیاتی و بهره وری تحقیق و توسعه شرکتهای با تکنولوژی بالا ایجاد می کند. روش DEA دو مرحله ای برای مطالعه بانکهای تجاری، بیمه و سیستمهای صنعتی به کار برده شده است.
اکثر مطالعات بهره وری نوآوری بر روی سطح کلان تمرکز کرده اند، مانند یک منطقه جغرافیایی یا یک صنعت. مطالعات کمتری سرمایه گذاریهای در سطح خرد را بررسی کرده اند، مانند سرمایه گذاریهای انرژی جدید. بسیاری از مطالعات از روش DEA شعاعی برای محاسبه بهره وری نوآوری دومرحله ای استفاده می کنند. این روش نمی تواند برای نارکارآمدی همراه با سستی های غیر شعاعی هر ورودی و خروجی به کار آید. به این ترتیب این مطالعه از یک روش DEA غیرشعاعی و یک فرآیند نوآوری دومرحله ای برای محاسبه بهره وری نوآوری یکپارچه و بهره وری در طول فازهای توسعه ای مختلف با تمرکز بر سرمایه گذاریهای جدید انرژی استفاده کرد. این مطالعه استراتژیهای بهینه سازی مربوطه را بر اساس حالتهای مختلف بهره وری نیز پیشنهاد می دهد.

3. مدل DEA غیرشعاعی بهره وری نوآوری دو مرحله ای
3.1 مراحل فعالیتهای نوآوری
شامپیتر، بنیانگذار نظریه نوآوری، نوآوری را بصورت یک ترکیب جدید از فاکتورهای تولید از چشم انداز فرآیند تولید استفاده کرد. ترکیبی از فاکتورهای تولید بطور مستقیم بهره وری نوآوری را تحت تاثیر قرار می دهد، فرآیند نوآوری سرمایه گذاری شامل مجموعه ای از فعالیتهای نوآوری شامل تحقیق، توسعه و گسترش است.
ورودیهای فعالیت نوآوری شامل نیروی انسانی، امور مالی و منابع می باشد. خروجیها شامل خروجیهای حدوسط مرحله تحقیق و توسعه و خروجی های نهایی تجاری سازی تکنولوژی است (مانند سود و ارزش بازار). خروجیهای حدوسط (مانند دستاوردهای تکنولوژیکی و علمی، محصولات جدید) از نتایج مرحله تحقیق و توسعه هستند اما بصورت پایه و اصولی برای بازاریابی فناوری نیز در نظر گرفته می شوند. این نتایج در دو مرحله فعالیت نوآوری در سرمایه گذاری جدید از جمله در سرمایه گذاریهای جدید انرژی می باشد.
اولین مرحله در فرآیند تحقیق و توسعه که شامل ورودیهای تحقیق و توسعه و محصولات و فناوری جدید است. این فرآیند بهره وری تحقیق و توسعه را با ارزیابی ورودیها و خروجیهای منبع نوآوری اندازه می گیرد. مرحله دوم از خروجیهای تحقیق و توسعه برای به دست آوردن سود و ایجاد ارزش بازار استفاده می کند. این فرآیند بهره وری بازار را منعکس می کند و تبدیل دستاوردهای تحقیق و توسعه را به سودهای اقتصادی ارائه می دهد. دو مرحله مستقل از هم نیستند، آنها توسط خروجیهای مرحله تحقیق و توسعه به هم ارتباط دارند. هر دو مرحله با هم بهره وری نوآوری یکپارچه را ارتقا می دهند.

3.2 مدل بهره وری نوآوری دو مرحله ای
این مطالعه فرض می کند که N سرمایه گذاری جدید انرژی وجود دارد، که توسط مشخص می شود. هر DMU دارای ورودیهای و خروجیهای حدوسط از اولین مرحله نوآوری یعنی تحقیق و توسعه است. پس، خروجیهای حدوسط R مرحله دوم را تغذیه می-کنند(بازاریابی، تجاری سازی).

در معادلات 2 و 3، بالانویس D مربوط به مرحله تحقیق و توسعه و بالانویس M مربوط به مرحله بازاریابی است. متغیرهای به ترتیب وزنهای سرمایه گذاری j همراه با مراحل بازاریابی و تحقیق و توسعه را ارائه می دهند. برای شناسایی سستی های موجود در ورودیها و خروجیها، روشهای DEA شعاعی ارائه شده توسط CRS و بازده متغیر نسبت به مقیاس (VRS) بطور نسبی ورودیها را کاهش و خروجیها را افزایش می دهد.
این روشها برای سستی های مختلف هر رودی و خروجی به کار نمی اید. در عوض با دنبال کردن مطالعه چن و همکاران (2012) این مقاله یک روش غیرشعاعی را با ترکیب تابع فاصله با اندازه گیری راسل ناکارآمدی تطبیق می دهد. این کار اجازه مقیاس گذاری همزمان ورودیها و خروجیها را می دهد و همه سستی های مربوط به ورودی و خروجی را دربر می گیرد.
با استفاده از مدل CRS، مدلهای ورودی جهت دار و خروجی جهت دار نیز همان نتایج را به ما می دهند. برای مدل DEA غیر شعاعی، جهت مختلف نتایج مختلفی را ایجاد می کند زیرا هر ورودی و خروجی بطور غیر متناسب مقیاس گذاری شده است. بنابراین، جهت دار کردن مدل بصورت ورودی جهت دار و خروجی جهت دار قبل از استفاده از مدل DEA غیرشعاعی برای ارزیابی بهره وری اهمیت دارد.
برای این مرحله نوآوری، بیشینه کردن بهره تحقیق و توسعه شامل انقباض ورودیها تا حد ممکن بدون تنظیم خروجیهای تحقیق و توسعه است. همینطور برای ورودی جهت دار. با توجه به مقدار خاص خروجی تحقیق و توسعه، ما می خواهیم که خروجیهای نهایی را بیشینه کنیم. بنابراین، مدل خروجی جهت دار برای ارزیابی بهره-وری مرحله دوم (بازاریابی) استفاده می شود. این جهت مخلوط این واقعیت را که خروجیهای حدوسط نمی توانند در همان مدل مانند مراحل دیگر قرار بگیرند را تطبیق می دهد. برای مثال، یک مدل خروجی جهت دار را که برای هر مرحله استفاده شده است را در نظر بگیرید. اگر عملکرد مرحله تحقیق و توسعه با افزایش خروجی حدوسط با استفاده از مدل DEA جهت دار بهبود پیدا کند، خروجیهای حدوسط ممکن است بهره وری مرحله بازاریابی را در یک خروجی جهت دار جاگذاری کنند.
این مطالعه پتانسیل کاهش ورودیهاو همچنین افزایش خروجیهای فعالیت نوآوری را تصدیق می کند. این کار با استفاده از یک شاخص بهره وری نوآوری و شاخصهای بهره وری زیر مرحله ای صورت گرفت. ما مدل DEA غیرشعاعی را تحت فرض CRS برای بیشینه کردن ترکیب مفید همه سستی های ورودی و خروجی همانطور که در شکل 4 نشان داده شده است تعریف می کنیم.

مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب) 

Kasper و همکارانش (2011) بیان کردند که تعداد زیادی از ضایعات و منسوخات تلفن‌همراه هر سال دور انداخته می‌شود، در نتیجه باعث خسارات اقتصادی و آلودگی زیست محیطی می‌شود. ضایعات قابل استفاده مجدد تلفن‌همراه به آلودگی خاک، آب، ماهی‌ها و حیات‌وحش منجر می‌شوند. به‌عنوان مثال نشت کادمیوم در باتری در یک گوشی می‌تواند 600.000 لیتر آب را آلوده کند. Yadav و همکارانش (2014) اشاره کردند که دفع سالم دستگاه‌های با عمر پایان یافته (EOL) و یا تلفن‌همراه دور انداخته شده یک مشکل جدی به حساب می‌آید. آلودگی ناشی از دفع نتایج درازمدتی برای محیط زیست و همه اشکال زندگی زمین خواهد داشت. Tóth و همکارانش (2012) به بررسی چگونگی استفاده از تلفن‌‎همراه برای جمع‌آوری اطلاعات زیست محیطی و بهداشتی پرداخته‌اند. قطعات استفاده نشده از تلفن‌همراه که در محیط دفع شده‌اند بر تمام عناصر محیط زیست، به‌عنوان مثال ساختار زمین‌شناسی، سلامت انسان، حیات وحش، دریا و گیاهان تاثیر می‌گذارند (Bharodiya و Kayasth، 2012). Jang و Kim (2010) اشاره کردند که مدیریت سازگار با محیط زیست گوشی‌های موبایل قدیمی یک موضوع برای نگرانی و شناسایی روش‌ها و زیرساخت‌های لازم برای فرآیند جمع‌آوری و بازیافت است. فلزات قیمتی مانند مس استخراج شده در بازیافت معمولی تلفن‌های همراه، منجر به تخلیه سموم در آب زیرزمینی و هوا می‌شود (Lim و Schoenung، 2010).
Lakshmi و Nagan (2010) گزارش دادند که سرب سرطان‌زا ممکن است در محیط زیست باشد و در نتیجه اثرات حاد و مزمنی در میکروارگانیسم‌ها، گیاهان، حیوانات و انسان داشته باشد همچنین نویسندگان اشاره کردند زمانی که جیوه راه خود را به آب پیدا می‌کند به جیوه متیله تبدیل می‌شود و در نهایت به غذا رسیده و باعث آسیب مغزی می‌شود. لیتیم درجه بالایی از مواد شیمیایی دارد که به خودی خود می‌توانند آب را زمانی که در معرض آن قرار دارد (تلفن پاکسازی موبایل، 2007) آلوده کنند. همچنین Lopez و همکارانش (2015) اشاره کردند که هر چند سرب یک ماده‌ای است که به‌طور گسترده استفاده می‌شود و آسانی بازیافت می‌شود، بنابراین نرخ بالای قابلیت بازیافت آن، برای مدیریت آن در یک روش سازگار با محیط زیست مهم است. بنابراین، این مواد ممکن است موجب بحران بزرگی در محیط زیست شوند.

2.3. تاثیرات سلامتی
با توجه به سلامت انسان، خطرات بهداشتی به مواد سمی منتشر شده از تلفن‌همراه بستگی دارد. Cocosila و همکارانش (2007) اثرات خطرات بهداشتی را با توجه به استفاده‌ی گوشی‌های تلفن همراه 3G بررسی کردند. Barnett و همکارانش (2007) با آگاهی از مشاوره احتیاطی در وزارت بهداشت (DOH) در مورد خطرات بهداشتی تلفن همراه و پاسخ عمومی به آن ارزیابی انجام دادند. Lakshmi و Nagan (2010) اظهار داشتند که کادمیوم ممکن است باعث سرطان ریه و پروستات گردد و به دستگاه گوارش، کلیه‌ها، و سموم تنفسی، قلبی و عروقی و سیستم هورمونی آسیب برساند. سرب باعث آسیب به محیط مرکزی و سیستم عصبی، سیستم خون و کلیه‌ها می‌گردد.
با ترکیب برم ممکن است خطر ابتلا به سرطان سیستم گوارش و غدد لنفاوی افزایش یابد. Thomée و همکارانش (2011) نشان دادند که افزایش فرکانس استفاده از تلفن همراه موجب اختلالات و نشانه‌های افسردگی در مردان و زنان در 1 سال می‌شود. Kleef و همکارانش (2010) نگرانی‌های بهداشتی در ارتباط با پذیرش تکنولوژی تلفن‌همراه را مورد مطالعه قرار دادند. اثبات علمی برای توضیح اینکه اشعه تولید شده توسط تلفن‌های همراه باعث آسیب به سلامت شدید مغز انسان می‌شود موجود است (Uddin و Ferdous، 2010). Aghav (2014) اعلام کردن که زمینه‌های الکترومغناطیسی و اثرات نامطلوب آن بر بدن انسان به شدت به فرکانس تلفن همراه وابسته است. Davis (2010) ذکر کرده است که اتحادیه اروپا از پروژه REFLEX که بر تاثیر قابل توجه آسیب DNA از سیگنال‌های دریافتی تلفن‌های مدرن 3G اشاره دارد حمایت می‌کند و همچنین نشان داد که نمونه‌ی مورد مطالعه تقسیم اسپرم انسان در شش آزمایشگاه مختلف ملی، مورفولوژی فقیرتر، تحرک اسپرم و افزایش آسیب شناسی در تلفن‌همراه نمونه را نشان می‌دهد.
Acharya (2013) مشاهده کرد که بسیاری از دانش‌آموزان از سردردهای مکرر، درد گردن، درد اندام، پشت درد، قرمزی چشم و نشانه‌های زنگ در گوش و یا وز وز گوش به‌دلیل استفاده از تلفن‌همراه در برخی از روزها رنج می‌برند. علائم مسلم – قطعی عصبی که به علت استفاده مکرر از تلفن‌های همراه رخ ‌می‌دهد، علائمی مانند افسردگی، غم و اندوه، تحریک پذیری و سردرد، اضطراب، از دست دادن حافظه و کمبود خواب است. تابش الکترومغناطیسی تلفن‌همراه و گوش دادن به موسیقی با صدای بلند باعث نقص شنوایی می‌شود. علاوه‌براین، Davis (2013) در صفحه وب خود ذکر کرده است که قرار گرفتن در معرض تابش تلفن‌های همراه ممکن است نقش حیاتی در مشکلات جدی از جمله توجه و شنیدن، اوتیسم، تغییرات رفتاری، بی‌خوابی، وز وز گوش، بیماری پارکینسون، بیماری آلزایمر و یک طیف وسیعی از اختلالات سیستم عصبی داشته باشد. نتیجه‌گیری به دست آمده از خطرات سلامتی با تلفن‌های همراه توسط بسیاری از محققان به صورت زیر گزارش شده است:

به غیر از خطرات بهداشتی امواج تلفن‌همراه، این مقاله همچنین به حوادث مرتبط به تلفن-همراه می‌پردازد. استفاده از تلفن‌همراه توسط رانندگان وسایل نقلیه و عابرین پیاده منجر به تصادفات جاده‌ای و از دست دادن افراد می‌شود. رانندگی در حال مکالمه، پیام کوتاه و یا استفاده از اینترنت موجب انحراف رانندگان شده و خطر حوادث را افزایش می‌دهد. نوجوانان در معرض بیشترین خطر برای تبدیل شدن به قربانیان حوادث به دلیل استفاده از تلفن همراه در هنگام رانندگی هستند. تقریبا 9 نفر از 10 راننده نوجوان اعتراف به درگیر شدن در رفتارهای پریشان رانندگی، مانند پیام کوتاه یا صحبت کردن در تلفن همراه کرده‌اند.
Acharya و همکارانش (2013) تاکید کردند که حادثه به دلیل استفاده از تلفن همراه در هنگام رانندگی در جاده‌ها دیده می‌شود. Khan و همکارانش (2008) باهم تاکید دارند که 36 درصد از تصادفات جاده‌ای به دلیل استفاده از گوشی‌های تلفن‌همراه در هنگام رانندگی یک وسیله نقلیه است. Kargar (2005) نیز تایید کرده است که استفاده از تلفن‌همراه در حال رانندگی به‌طور قابل توجهی با خطر برخورد با وسیله نقلیه رو به رو است. گوشی‌های موبایل شایع‌ترین وسیله دستی با اثرات مضر است. بنابراین، شکست دادن این مسائل برای انجام پایداری در پژوهش لازم است.

3. راه‌حل‌ها: نوآوری و سیاست
برای کاهش خطرات زیست محیطی و بهداشتی تلفن‌های همراه، این مطالعه استراتژی‌هایی برای پایداری مانند طراحی، ساخت، مصرف انرژی، بازیافت، استفاده مجدد و بازگشت برای کاهش و به حداقل رساندن اثرات منفی تلفن‌های موبایل ارائه می‌دهد. اگر چه برخی از اقدامات می‌تواند برای کاهش این اثرات انجام شود، EITO (2002) نیز تاکید دارد که طراحی، ساخت، بهره برداری و دفع فناوری اطلاعات و ارتباطات (ICT)، تاثیر منفی جدی بر محیط دارد. چارچوب تحقیق همانطور که در شکل 2 نشان داده شده است توسعه داده شده است.

3.1. طراحی‌های ابتکاری و تولید گوشی‌های تلفن‌همراه
گوشی‌های تلفن‌همراه در حال تبدیل شدن به دستگاه‌هایی با مصرف انرژی کافی و حذف استفاده از مواد خطرناک هستند. Nokia (2012) ادغام مفهوم طراحی برای محیط زیست را با توسعه فن‎‌آوری و محصولات پیشنهاد کرده است. در طول ایجاد محصول، به بازده انرژی، پایداری در استفاده از مواد، بسته‌بندی هوشمند و ایجاد خدمات محیطی تمرکز دارند. این روش ممکن است افراد بیشتری را با اتخاذ شیوه زندگی پایدار درگیر کند. متخصص محیط باید از پروژه توسعه محصول برای توسعه محصولات جدید حمایت ‌کند. آنها اجرای الزامات زیست محیطی قانونی و الزامات مواد را بررسی می‌کنند، اجرای جایگزین‌های پایدار برای انتخاب مواد و انرژی بازده را ترویج می‌دهد و گزارش پایداری مانند طرفدار محیط زیست ارائه می‌کنند. Gaziulusoy (2015) نظریه توسعه پایدار علم و مدیریت نوآوری سیستم را برای توسعه روش‌های جدید برای استفاده در طراحی محصول پیشنهاد داد.
Bharodiya و Kayasth (2012) نشان داد که شرکت‌های تولید تلفن‌همراه استفاده از فلزات مضر و مواد آسیب رسان به محیط زیست را به حداقل رسانده‌اند و یا ممکن است مواد سازگار با محیط زیست انتخاب شوند. تولیدکنندگان برای ادغام کشورهای عضو اکو در مرحله طراحی محصول و ایجاد محصول سازگار با محیط زیست برای جلوگیری از انتشار آلاینده های سمی به هوا ملاحظاتی در نظر گرفتند (Bereketli و همکارانش، 2009). تولیدکنندگان مجبور به استفاده از فلزات بازیافتی و مواد بدون انتشار دی اکسیدکربن هستند به‌طوری‌که حداقل دفع بر روی زمین انجام گیرد. تولیدکنندگان تلفن‌همراه مسئول انتساب توزیع‌کنندگان مجاز برای فروش تلفن‌های همراه هستند و اطلاعات در مورد توزیع‌کنندگان مجاز باید توسط دولت کشورهای مربوطه ارائه شود. اگر هر شخص و یا سازمانی برای فروش تلفن‌های همراه به طور غیرقانونی و بدون مجوز از تولیدکنندگان یافت شود، اقدامات سختگیرانه باید گرفته شود. توزیع‌کنندگان مجاز باید یادداشت دقیقی در مورد ارائه اثرات تلفن‌همراه بر روی محیط زیست همراه با کتابچه راهنمای کاربر ارائه کنند. دولت باید به شدت به دنبال این موضوع باشد که سیاست‌ها و قوانین نشان داده شود. اگر هرگونه تولیدکننده، توزیع‌کننده و مشتری غیرقانونی یافت شود، جریمه مناسب از نظر پول و/یا حبس و لغو مجوز ممکن است انجام شود. دولت می‌تواند این وظیفه اضافی را در وزارت به محیط زیست برای به حداقل رساندن یا حذف اثرات تلفن‌همراه بر محیط زیست محول کند. OECD (2007) نشان می‌دهد که تولیدکنندگان دستگاه تلفن‌همراه شروع به تولید دستگاه‌های تلفن‌همراه با مواد با اثرات منفی بر سلامت انسان یا محیط زیست هستند.
گروه تخصصی انجمن موبایل (2012) پیشنهاد کرد که راه‌حل ایده آل، از چشم‌انداز محیط زیست، طراحی یک تلفن‌همراه با استفاده مجدد، بازیافت و دفع حداقل در ذهن است. این مسئله با کاهش انرژی ورودی برای ساخت قطعات، ترکیب کمتر مواد خطرناک (به عنوان مثال، استفاده از لحیم‌کاری بدون سرب) و حداقل رساندن مواد، مانند فلزات جاسازی شده در پلاستیک که می‌تواند در طول بازیافت دشوار باشد، شروع می‌شود. طراحی تلفن با قابلیت از بین بردن آسان یک عامل مهم است، که هزینه نوسازی و بازیافت را کاهش می‌دهد.
با‌این حال، درحالی‌که لیست گوشی‌ها در حال رشد است، اندازه واقعی محصول کاهش می‌یابد. این مسئله موجب تولید مزایای زیست محیطی با کاهش مصرف منابع طبیعی در طول ساخت، و جایگزینی یک دستگاه می‌شود. Bhat و همکارانش (2013) تاکید کردند که محققان/ تکنوکرات/کارآفرینان راه‌حل‌های ممکن برای فن‌آوری تلفن‌همراه سراغ دارند، که ممکن است گران باشد، اما نمی‌تواند بیشتر از خطر سلامتی مواجه شده انسان، پرندگان، حیوانات و محیط زیست باشد. موتورولا در حال حاضر استفاده از پلاستیک زیست تخریب پذیر در تلفن‌همراه را با توجه به استفاده از کمپوست پوشش می‌دهد. به‌منظور کاهش بیشتر اثرات زیست محیطی، NTTDoCoMo اعلام کرده است که از پلاستیک‌های بازیافتی در لوازم جانبی جدید گوشی استفاده کرده است و Fujitsu در حال توسعه یک پلاستیک مشتق شده از نشاسته ذرت است. OSWER (2010) همچنین اشاره کرد که تولیدکنندگان برای طراحی تلفن‌های همراه خود برای نوسازی و بازیافت با قطعات استاندارد، به ساده‌سازی نرم افزار داخلی و کاهش اجزاء سمی تلفن‌همراه نیازمندند. سوئیچ پیشگام در صنعت تلفن‌همراه به باتری با چگالی انرژی بالاتر دارای مزایای زیست محیطی بالاتری است. به‌عنوان مثال، انرژی در استفاده نیاز به منابع کمتری در طول ساخت دارد و از استفاده از فلزات سمی مانند سرب و کادمیوم جلوگیری می‌کند. این مسئله باعث می‌شود باتری در طول بازیافت و دفع فرآیندها بسیار امن‌تر باشد.
دستگاه‌های تلفن‌همراه باید با ویژگی‌های متعددی مجهز شوند، به‌عنوان مثال، بسیاری شامل دوربین‌های دیجیتال، پخش کننده موسیقی، ناوبری، مرورگر وب و چندین ویژگی دیگر (همه در یک محصول) برای کمک به مصرف‌کنندگان خود در کاهش اثرات زیست محیطی و جلوگیری از خرید، استفاده و شارژ چندین دستگاه جداگانه هستند، که یک دستگاه می‌تواند برای بسیاری از مقاصد مختلف استفاده شود. Lincoln و همکارانش (2007) تجزیه و تحلیل تغییرات در رفتار شسته شدن و محتوای فلز کل در آخرین مدل از گوشی‌های تلفن‌همراه را توصیه می‌کنند. این اطلاعات مربوط به هر دو قوه ارائه قوانین و روند تولید برای مواد خاص در پیشبرد سازگاری با محیط زیست در طراحی پایدار است. پروژه یکپارچه سیاست محصول به‌منظور شناسایی گزینه‌های بهبود که نوکیا و ذینفعان می‌توانند به بهبود عملکرد زیست محیطی گوشی به کار برده‌اند بیان شده است. نوکیا فروشگاه کانال سبز را معرفی کرده است، که اطلاعات در مورد برنامه‌ها و خدمات مربوط به محیط زیست، به منظور بالا بردن آگاهی عمومی در مورد سبک زندگی پایدار، سلامت و رفاه و مسئولیت اجتماعی است.
Vodafone (2013) کاهش اثرات زیست محیطی محصولات تلفن‌همراه و خدمات را از طریق اقدامات طراحی شده برای توانمند سازی مشتریان به انتخاب ارجح تر هدف قرار داده است. اقداماتی مانند طرح سازگار با محیط زیست توسط Vodafone راه اندازی شده است، که گوشی را در مقیاسی بین 1 تا 5، با 5 که اخلاقی‌تر و سازگار با محیط زیست است ارزیابی می‌کند. از تولیدکنندگان خواسته شده است که به بیشتر از 200 سوال در پوشش اثرات زیست محیطی و اجتماعی هر تلفن در سراسر چرخه عمر آن، استخراج مواد خام مورد استفاده در ساخت اجزاء مصرف شده و دفع ان و سطح تعهد تولیدکننده به مدیریت اثرات خود پاسخ دهند. این ارزیابی سالانه انجام می‌شود.
Vodafone در کار با اپراتورها، سازندگان، تامین‌کنندگان، GSMA ( گروه اختصاصی انجمن‌های موبایل) و ITU (اتحادیه بین‌المللی مخابرات) به‌منظور توسعه یک صنعت استاندارد برای اندازه گیری اثرات زیست محیطی و اجتماعی تلفن‌های همراه و دیگر دستگاه‌ها تمرکز دارد. تامین‌کنندگان بهبود پایداری خود را در عملکرد با یافتن منابع اولیه و محصولات تولید مورد هدف قرار اده‌اند بنابراین باعث تقویت مشتریان به انتخاب پایدار و همچنین کمک به مشتریان برای رسیدن به اهداف پایداری خود از طریق راه‌حل‌های کم کربن می‌شود.

مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب) 

زمفیر (2009) عنوان میکند که نوآوری یک راه حل جدید است برای یک مشکل حل نشده یا راه حلی که از لحاظ ساختاری، متفاوت از راه حل های تایید شده بوده، و بطور قابل ملاحظه ای بهتر است، بجز پیشرفت هایی در طیف نوآوری های ساده از راه حل های موجود.

1.3 فرضیه های تحقیق: نوآوری اجتماعی قسمتی از حکومت شرکتی است؟
بعنوان روش هماهنگی، حکومت شرکتی (CG) ، یک عمل خوب از یک بخش خصوصی است که می تواند و باید به بخش عمومی به عنوان شکلی از مدیریت عمومی جدید انتقال داده شود.
هدف اصلی شرکت های بزرگ با بدست آوردن کارایی و ارزش افزوده از طریق تحقیق و نوآوری نشان داده می شود. در مفهوم SI و تغییرات رایج اجتماعی ناشی از چالش های هزاره سوم، اروپایی و جهانی سازی، SI تبدیل به امری ضروری شده است نه تنها عضوی از CG.
برخی شرکت ها ایده ای را در مورد تجارت مسئول و نوآوری، پرورانده اند، و خود آن را به عنوان تجارت هدف قرار داده اند، یک مسئولیت، که هدف آن محافظت از محیط، کارکنان، و سلامت جمعی است،توسعه پایدار(برای مثال، کمپانی هایی برای مدیریت، انتخابات و بازیافت یا کمپانی هایی برای تولید انرژی از منابع تجدید پذیر). دیگران، با این حال مسئولیت پذیری اجتماعی را به عنوان یک هدف اصلی قرار نداده اند، آنها کمپین هایی در مورد مسئولیت پذیری اجتماعی شرکتی ایجاد کرده اند تا به حل مشکلاتی که جامعه با آن ها مواجه است بپردازند.(برای مثال انجمن ها و بنیاد هایی ایجاد شده اند و توسط کمپانی های بزرگ مخابرات یا نفتی حمایت می شوند تا مشکلات موجود در جامعه را حل کنند.)

2. نوآوری اجتماعی شرکتی در بخش عمومی
با توجه به بالا، می توانیم بگوییم که نوآوری اجتماعی شرکتی در بخش عمومی یک شکل کارآمد، موثر و پایدار از هماهنگی و کنترلِ یک سازمان که هدف آن حل مشکلات اجتماعیِ جدید یا دیده نشده تا به امروز، از سرتاسر جامعه، با اتخاذ و انتشار راه حل های جدید است، می باشد.
نوآوری مفهومی الهام بخشِ مردم و سیاست گذاران است به دلیل اینکه وعده تغییر رادیکال را ارائه می دهد. همینطور میل به نوآوری سازی بخش عمومی تاریخی طولانی دارد که گاهی به برنامه های اصلاحات متصل می شود تا کاهش بودجه را بررسی کند، تا معرفی نامه مدیریت جدید و ایدئولوژی حکومت (مانند مدیریت عمومی جدید یا دولت آزاد) را ببیند و یا دیباچه اطلاعات جدید و تکنولوژی های ارتباطی(مانند حکومت اینترنتی) را مشاهده کند.
SI در بخش عمومی اولین باز در دهه های 60 و 70 در انگلستان ظاهر شد، فرآیندی که بطور مداوم تا به امروز دنبال شد و گسترش یافت. در مصاحبه ای برای گاردین در سال 2010، نخست وزیر انگلستان، دیوید کامِرون، در مورد “جامعه بزرگ” خود که مبتنی بر ایده کارآفرینی اجتماعی است و همینطور از SI بعنوان یک جایگزین برای حکومت های کلاسیک یاد می کند. براساس حرف های وی، اجتماع های محلی باید قدرت بیشتری داشته باشند و مردم باید بیشتر برای حضور فعال یافتن در جوامع تشویق شوند تا بدین گونه تعاون، موسسات خیریه، کمک دو طرفه و کمپانی مشترک ایجاد شود، تا برای نیاز های محلی و بنیادی موجود برای شهروندان،مسئول باشند.
توسعه مفهوم SI از بخش عمومی انگلستان( جدول 1) دو جنبه را در نظر می گیرد.بخش اول “فرآیند نهادی در تولید این مفهوم در سیاست عمومی، به منظور بهبود کارآیی در بخش عمومی” و بخش دوم به ” پیاده سازی این مفهوم در برنامه های انگیزشی نوآوری اجتماعی” مربوط است
اما SI متعلق به بخش عمومی انگلستان، خود را به ساخت موسساتی با مسئولیت هایی از این دست، محدود نساخت. آنها به پیاده سازی مفهوم SI در استراتژی ها برنامه ها ادامه دادند تا نوآوری عمومی را در بخش عمومی انگلستان شبیه سازی کنند.
اسناد قانونی که SI را در بخش عمومی انگلستان جا به جا کرده بودند : کاغذ های کاری، گزارشات و برگه های سفید.

3. نوآوری اجتماعی شرکتی در بخش عمومی رومانیایی ها
محدودیت ها و چالش های پیش رو از ابتدای قرن 21، جهانی شدن و اروپایی سازی، بحران اصلی اقتصاد جهان و همینطور نیازهای در حال پیچیده شدن و متفاوتِ جامعه معاصر، نیازمند سخت گیری در انتقال آموزش حکومت شرکتی به بخش عمومی به عنوان شکلی جدید از مدیریت عمومی جدید هستند.
جامعه رومانیایی با تعدادی از مشکلات و چالش ها روبروست که حکومت مردم باید برای آنها به دنبال راه حل باشد. با مفید نبودن و ضعیف بودن در امور اداری حکومت قدیم، در بسیاری موارد ناکار آمدی خود را نشان دادند.

مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب)

F1878

مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب) (ترجمه به صورت ناقص انجام شده است)

2.2 دوسوتوانی
مدیریت نوآوری نه تنها شامل هماهنگی و نظارت بر فرایند نوآوری می باشد, بلکه شامل تصمیم گیری و حل و فصل معضلات می باشد. مثال کلاسیک آن, معضل بین اکتشاف و بهره برداری است [7]. شرکت ها نباید به سادگی بر اکتشاف یا بهره برداری تمرکز کنند, بلکه باید بین این مفهوم تعادل برقرار کنند و راهبردهای نوآوری را به طور همزمان پیگیری نمایند. کار اولیه مارس به بخشی از بررسی آکادمیک گسترده تر در مورد چالش ها و معضلات در طراحی سازمانی برای نوآوری تبدیل شده است. این توافق وجود دارد که سازمان ها به ساختارهای مختلف نیاز دارند تا نوآوری های جدید را از یک سو بیابند و از سوی دیرگر در تجارت کنونی خود کارآمد باشند. به منظور پیگیری هر دو هدف به طور همزمان, شرکت های موفق سازماندهی دوسوتوان را پیاده سازی کرده اند. با میزبانی ساختارهای متناقض متعدد, فرایندها و فرهنگ ها درون یک شرکت, شرکت ها اهداف متناقض را مدیریت می کنند و بنباراین یک محیط بهینه را برای توسعه تجارت پایدار خلق می کنند. برقراری تعادل در این زمینه به معنی یافتن تعادل مرتب نیست, بلکه به معنای برتری در هر دو مورد است. کاربرد این مفهوم برای علم سازمان دهی در دهه های اخیر گسترش یافته است.
دوسوتوانی سازمانی در اشکال مختلف قابل به کارگیری می باشد: دوسوتوانی ساختاری را پیاده سازی ساختارهای دوگان قابل حصول است [17], یعنی, واحدهای جداگانه متمرکز بر همراستایی یا تطبیق. سپس معضلات توسط انتساب اهداف متناقض به واحدهای تجاری مختلف حل و فصل می شوند. دوسوتوانی ساختاری را نیز می توان فراتر از مرز شرکت پیاده سازی کرد. در عوض, دوسوتوانی بر مبنای زمانی نیز قابل تحقق است, زمانی که کل سازمان به طور موقت در مراحل چرخه ای روی اهداف متناقض کار می کند. ما این را دوسوتوانی زمانی می نامیم. به عنوان گزینه سوم, معضلات نه تنها در سطح سازمانی قابل حل و فصل هستند, بلکه در سطح فردی نیز هستند [11]. در این دوسوتوانی زمینه ای, مجموعه ای از سیستم ها, فرایندها و باورها, به افراد اجازه می دهد که در مورد تقسیم زمان خود بین تقاضاهای مختلف در مورد خود قضاوت کنند [12]. جدول 1, سه حالت غالب دوسوتوانی را خلاصه می کند.

3. چارچوب مفهومی: مدیریت نوآوری آزاد
به علت پیچیدگی های ذکر شده در مدیریت نوآوری آزاد, درک اینکه این پیچیدگی ها در کجا رخ می دهند و جگونه در ابعاد مورد نظر خود شکل می گیرند, حیاتی است. بنابراین, به عنوان یک نقطه شروع برای تحلیل خود, یک چارچوب مفهومی از ابعاد مختلف مدیریت را توسعه می دهیم که (1) در محیط های نوآوری آزاد مهم هستند و (2) در آن, شواهدی بر این باور داریم که دوسوتوانی را می توان به کار برد. این چارچوب مفهومی بر اساس یک مرور کلی بر نوشته های موجود است: از شروع با نوشته های نوآوری آزاد و یک مرور بر نوشته های اخیر, اولین مجموعه از ابعاد مرتبط برای مدیریت نوآوری آزاد را شناسایی می کنیم. سپس این ابعاد را برای انجام یک جستجوی مبتنی بر داده ها در ژورنال های پیشروی تحقیقات و توسعه و نوآوری استفاده نمودیم. سپس مجموعه ای از نوشته را با غربالگری تکراری فهرست مراجع از منابع مرتبط گسترش می دهیم و از این یافته ها برای پالایش این چارچوب استفاده نمودیم. ما این روش شناسی را به این علت انتخاب می کنیم که چارچوب مدیریت جامع برای نوآوری آزاد وجود ندارد. همان طور که گاسمن و همکاران در 2010 خاطرنشان کردند, صنعت در حال شروع حرفه ای سازی فرایندهای داخلی برای مدیریت نوآوری آزاد است, اما در مرحله سعی و خطا قرار دارد. چون هیچ کتاب منسجمی برای مدیریت نوآوری آزاد وجود ندارد. چارچوب مفهوم ما بر اساس تعداد گسترده تری از مقالات است که بر ابعاد مدیریت نوآوری آزاد تمرکز دارند. در زیر, ما چارچوب مفهومی با در نظر گرفتن هر یک از این ابعاد مدیریت توسعه می دهیم:

درجه نوآوری. با در نظر گرفتن معضل اکتشاف-بهره برداری, ما قبلاً در مورد نیاز یک شرکت به بهینه سازی همزمان تجارت کنونی آن و نیز توسعه توانمندی های جدید به منظور رویارویی با بازارها و تقاضاهای در حال تغییر بحث نموده ایم. می توانیم این چالش را به عباراتی چون افزایشی تدریجی و نوآوری افراطی ربط دهیم که نزدیکی نوآوری به بخش بازار/مشتری و مسیر فناورانه کنونی آن نشان می دهد. نوآوری های افزایشی تدریجی, بهبودهای تجاری را حمایت می کنند, در حالیکه نوآوری های افراطی منجر به محصولات, خدمات یا حتی مدل های تجاری جدید می شوند. سوال اینست که آیا یک تمایل مشخص به نوآوری افزایشی تدریجی و افراطی در یک محیط نوآوری آزاد وجود دارد یا خیر.

پیکربندی سازمانی. چندین نویسنده, پیکربندی های سازمانی و به خصوص ساختارهای متمرکز و غیرمتمرکز برای نوآوری را بررسی نموده اند. بر اساس, مطالعات قبلی, می تونیم از دوسوتوانی زمانی و ساختاری حمایت کنیم: سیگلکاو و لوینتال دریافتند که تمرکززدایی موقتی و انسجام دوباره به بالاترین عملکرد اکتشافی منجر می شود. آرگیرس و سلورمن دریافتند که شرکت ها ساختارهای ترکیبی را با عناصر مرکزی و غیرمرکزی پیاده سازی می کنند و از اینرو, مزایای هر دو رویکرد را ترکیب می کنند – مجاورت بالا با تقاضاهای بازار و تاثیر بالای تحقیقات و توسعه برای کل شرکت. ما در مطالعه موردی خود بررسی خواهیم کرد که آیا از دوسوتوانی موقتی یا ساختاری ترکیب کننده جنبه های مرکزی (سطح شرکت) و (سطح واحد تجاری) می توانیم حمایت کنیم یا خیر.

تنظیم هدف. تعریف اهداف نوآوری و اندازه گیری عملکرد نوآورانه باید به عنوان مسئولیت مدیریت نوآوری مرکزی در نظر گرفته شود. این معیارها اغلب شامل مخارج تحقیق و توسعه, تعداد اختراعات, مقالات ثبت اختراع و اعلامیه های محصول جدید می باشد. یک نمونه برجسته, شرکت پروکتور و گمبل است که از یک راهبرد نوآوری آزاد صریح استفاده می کند و کسب 50% نوآوری های خود از منابع خارجی و همکاری خارجی را هدف می گیرد. هرچند, هیچ رویکرد مشخصی را نمی توان یافت, شاید به این علت که شرکت ها هنوز در مرحله اولیه اتخاذ مفاهیم نوآوری آزاد هستند.

خط مشی های تصمیم گیری. تصمیم گیری در نوآوری آزاد به طور مشخص از نوآوری بسته متفاوت است. عاملان خارج از واحد تحقیق و توسعه باید انگیزه پیدا کنند تا در فرایند نوآوری شرکت کنند. اما در مقابل سیتسم های نوآوری دموکراتیک مانند توسعه نرم افزار منبع بازار, اکثریت محیط های نوآوری باز به عنوان یک جامعه خلق کننده تحت اداره یک شرکت مرکزی که به عنوان حامی مالی عمل می کند و قواعد زمینه ای برای مشارکت را تعریف می کند, سازمان دهی می شوند. این محیط به مجموعه ای از قواعد نیاز دارد که درجه پیوستن عاملان خارجی به فرایند تصمیم گیری و اینکه آیا خط مشی های تصمیم گیری, سلسله مراتبی هستند یا یکنواخت, تعریف می کنند.

مالکیت معنوی. مالکیت معنوی (IP), یک دارایی اختصاصی است که موفقیت تجاری نوآوری ها را تامین می کند. این مدل سرمایه گذاری خصوصی از شیوه های سنتی حمایت می کند که در مالکیت معنوی حفاظت شده است و نوآوران, بازده های خصوصی از سرمایه گذاری های خود را دریافت می کنند. در مقابل, در مدل عمل جمعی, نوآوران, دانش خود را نشان می دهند و به خلق کالاهای عمومی کمک می کنند. در توسعه نرم افزار اوپن سورس, یک ترکیب از هر دو مدل وجود دارد: شرکت هایی که از لینوکس جاسازی شده در ادوات فنی خود استفاده می کنند, برخی از ماژول ها و پسوندها را با جامعه خارجی به اشتراک می گذارند و قسمت های دیگر را که به طور داخلی کدگذاری می شوند حفظ می کنند. ما بررسی خواهیم کرد که آیا حفاظت و نشان دادن همزمان IP را می توان در محیط های نوآوری آزاد غیر از محیط های اوپن سورس یافت یا خیر.

انگیزه و مشوق ها. حتی در محیط نوآوری بسته که در آن تمام کارکنان تحقیق و توسعه, حقوق خود را دریافت می کنند, روانشناسان اجتماعی دریافتند که چیزی بیشتر از پول به کارمندان انگیزه می دهد و بر رفتار نوآورانه آنها تاثیر می گذارد. انگیزش ذاتی – مثلاً علاقه, کنجکاوی, لذت یا یک حس شخصی چالش – خلاقیت کارمند را پرورش خواهد داد. و مکانیزم های رهبری از نظر شبیه سازی معنوی, استقلال پیشنهادی, دردسترس بودن منابع, بازخورد, شناخت و فرصت های حرفه شغلی بر انگیزش و عملکرد نوآوری تاثیر خواهد گذاشت. در یک محیط نوآوری آزاد, در نظر گرفتن نوآوری برای هر گروه عاملان به طور خاص مهم است. نوآوران خارجی ممکن است انگیزه های مختلفی برای شرکت در فرایند نوآوری آزاد داشته باشند و بنابراین ترکیب بین مشوق های پولی و عوامل حمایت کننده از بهره های فردی دیگر باید به طور آزادانه برای پیکربندی نوآوری آزاد خاص انتخاب شود.
جدول زیر, چارچوب مفهومی را خلاصه می کند. این به منزله مجموعه اولیه از ابعاد مدیریت است که در نوشته ها از آنها حمایت شده است. در دوره مطالعه موردی ما, ما در نظر داشتیم تا این چارچوب را برای بهترین نتایج ممکن مرور و بازبینی نماییم.

مقاله انگلیسی رایگان

ترجمه فارسی رایگان 

بخشی از ترجمه فارسی:

چکيده:

مدیریت کیفیت جامع و ارتباطات عملکرد یک بحث بسیار مهم در ادبیات است، ارتباط عملکرد کیفیت و مدیریت کیفیت جامع در مطالعات زیادی تأیید شده اند، اما یافته ها در مورد عملکرد نوآوری متناقض است. اگرچه اکثر صاحب نظران اهمیت فعالیت های مدیریت کیفیت جامع روی پیامدهای عملکرد بیان نموده اند. هدف اصلی این مطالعه بررسی این است که آیا فعالیت های مدیریت کیفیت جامع روی کیفیت و یا عملکرد نوآوری اثر می گذارند و همچنین تعریف اجزای موثر روی این انواع عملکرد. بر این اساس ما ادبیات را برای توسعه فرضیات بررسی نمودیم و در جهت آزمون مدل تحقیق، داده ها را از ناحیه مارمارا جمع آوری نمودیم. یافته ها ارتباط مثبت بین فعالیت های مدیریت کیفیت جامع، کیفیت و عملکرد نوآوری نشان داد. واژه های کلیدی: مدیریت کیفیت جامع، عملکرد نوآوری، عملکرد کیفیت

1.مقدمه

در سازمان ها، مدیران/رهبران انرژی را از طریق ارضای نیازهای مشتری و بقای سازمانی به دست می آورند که فلسفه اصلی مدیریت کیفیت جامع است. مدیریت کیفیت جامع یک رویکرد بهبود کیفیت کل گرا برای شرکتهایی با هدف بهبود عملکرد از لحاظ کیفیت و نوآوری برای دو دهه گذشته مطرح شده است. سازمان هایی که از TQM استفاده می کنند منافع بسیاری از جمله تولید محصوالت با کیفیت باالتر، رضایت بیشتر مشتریان، کاهش هزینه، بهبود مالی، کیفیت و نوآوری در عملکرد و عالوه بر این بهبود رضایت کارکنان نصیب آنان می عنوان مقاله: اثر کارکردهای مدیریت کیفیت جامع بر عملکرد کیفیت و عملکرد نوآوری مترجم: علي محمدپور 2 شود. عالوه بر این، اگر TQM با موفقیت پیاده سازی شود، یک مزیت رقابتی محسوب می شود. مطالعات متعدد رابطه مثبتی بین نتایج سازمانی و TQM نشان داده اند. این مقاله بر روی رابطه بین TQM با عملکرد نوآورانه و با کیفیت بحث می نماید. این بحث به دو دلیل مهم است .اولین این که ارتباط عملکرد و TQM با وجود تناقض در ادبیات را آشکار می سازد. دوم، هدف از این مطالعه آشکار نمودن میزان اثر کارکردهای TQM بر هر کدام از عملکرد نوآوری یا عملکرد کیفی میباشد. هر دوی مفاهیم کیفیت و نوآوری راهنماهای دنیای کسب و کار امروزی هستند. به گفته ویلیامز دستیابی به هر دو نوع عملکرد کار ساده ای نیست، شرکت ها باید یکی را در مقابل دیگری در اولویت قرار دهند. بر اساس فلین و همکاران به نوآوری و کیفیت نمی توان در یک زمان دست یافت. به دلیل آن که کسب و کار به طور کلی ابتدا به مفهوم مدیریت کیفیت در درون ساختار شرکت پرداخته و سپس به نوآوری روی می آورد. برخالف این دیدگاه، فنگ بیان میدارد که شرکت ها باید هر دوی کیفیت و نوآوری در بازار در حال تغییر را بهبود دهند. بعالوه برای تعالی مدیریت کسب و کار مدل هایی مطرح شده اند که مفاهیم کیفیت و نوآوری را به طور همزمان و مکمل در نظر گرفته اند، یک مطالعه اخیر توسط درویتسوتیس اشاره دارد که فرایند نوآوری باید تحت TQM برای دستیابی به حداکثر تأثیر مفید بر عملکرد اجرا شود. این مقاله با بررسی ادبیات؛ بررسی وضعیت فعلی TQM، ارتباطات در میان TQM، عملکرد کیفی و عملکرد نوآوری آغاز می شود. و سپس مدل پیشنهادی با تحلیل عاملی و تجزیه و تحلیل رگرسیون آزمون می شود. در بخش آخر نیز یافته ها مورد بحث قرار می گیرد، محدودیت های این مطالعه ذکر شده و توصیه هایی برای مطالعات آینده ارائه می گردد.

2. مرور ادبیات و توسعه فرضیات 2.2. مدیریت کیفیت جامع مدیریت کیفیت جامع (TQM) یکی از روش های کیفیت گراست که تعداد زیادی از سازمانها را دربر می گیرد. TQMدانشمندان را به دلیل انتشار و پذیرش رو به رشد در دنیای کسب و کار به خود جذب کرده است. به خصوص بیش از دو دهه است که TQM یکی از محبوب ترین و با دوام ترین مفاهیم مدیریت شده است. با توجه به عدم وجود یک تعریف یکسان از TQM تعریف آن بسیار مشکل است. تعاریفی از TQM در ادبیات بر اساس دیدگاهها و توصیفات “quality gurus” )مانند دمینگ، جوران، کرازبی، فگنبام( به خوبی پذیرفته شده اند. به عنوان مثال، با توجه به رحمان TQM یک رویکرد مدیریتی برای بهبود عملکرد سازمانی است که شامل انواع مختلف از هر دوی موضوعات فنی و رفتاری است. در تعریفی دیگر از TQM کایناک بیان میکند عنوان مقاله: اثر کارکردهای مدیریت کیفیت جامع بر عملکرد کیفیت و عملکرد نوآوری مترجم: علي محمدپور 3 TQM یک فلسفه مدیریت جامع که تالش برای بهبود مستمر در همه کارکردهای یک سازمان دارد، و می توان آن را به دست آورد.TQM یک ساختار چند بعدی است. مانند داشتن تعاریف مختلف، TQM شامل چندین فعالیت است. پژوهشگران مختلف فعالیت های مختلفی را برای آزمون اثر آن بر عملکرد مالی یا غیر مالی در نظر گرفته اند. این فعالیت ها شامل رهبری مدیریت، نقش بخش کیفیت، آموزش، روابط کارکنان، کیفیت اطالعات و گزارش دهی، مدیریت کیفیت تامین کننده، طراحی خدمات محصول، مدیریت فرآیند، برنامه ریزی استراتژیک، مشتری مداری، فناوری اطالعات و تجزیه و تحلیل و مدیریت مردم است. اما این مطالعه بر هشت بعد در میان ابعاد TQM تمرکز دارد: مدیریت رهبری، رویکرد واقعی برای تصمیم گیری، مدیریت فرآیند، مدیریت تامین کنندگان، بهبود مستمر، مدیریت کارکنان، توجه به مشتری و رویکرد سیستمی به مدیریت. 2.2. رابطه بین فعالیت های TQM و عملکرد کیفیت ارتباط بین TQM و عملکرد توسط دانشمندان متعددی مورد بررسی قرار گرفته است. در حالی که در بررسی رابطه بین TQM و عملکرد، محققان از انواع عملکردها استفاده کرده اند. مانند مالی، نوآوری، عملیاتی و عملکردکیفی. اگر چه اثرات TQM بر انواع عملکرد ها با هم سازگار نیست، عملکرد کیفی به طور کلی رابطه ای قوی و مثبت با آن داشته است. حامیان TQM مطرح میکنند که پیاده سازی آن نیز باعث تولید محصوالت با کیفیت باالتر خواهد شد. بر اساس دمینگ، کیفیت تعیین کننده اصلی موفقیت در محیط رقابتی است. مدیریت کیفیت شامل فعالیت هایی برای همه انواع شرکتهاست که در ارتباط با دستیابی به مزیت رقابتی است. در ادامه ذکر ادبیات، کانیاک نشان داد شاخصهای عملکرد کیفی که با TQM مرتبط است. کارکردهای TQM به ارتقاء عملکرد کیفی کمک می نمایند. شاخص های عملکرد کیفی؛ محصول / خدمات با کیفیت، بهره وری، هزینه ضایعات و دوباره کاری، تحویل به موقع مواد خریداری شده، و تحویل به موقع محصوالت نهایی به مشتریان است. هدف از فعالیت های TQM مانند درگیر نمودن کارکنان این است که به ترویج جنبه های انسانی سیستم مدیریت کیفیت به منظور انطباق با محیط در حال تغییر بپردازد. تمرکز بر مشتریان و مدیریت فرایند نشان دهنده اجزای اصلی کیفیت هستند. کیفیت برای مشتریان مهم است. ویلکینسون مطرح می نماید که “اصطالح TQM، مفهوم کیفیت باید نیاز مشتری را برآورده نماید. مدیریت فرایند یکی از عناصر اصلی در TQM است .مدیریت فرآیند، کیفیت محصول را در مرحله تولید بهبود می بخشد. مطالعات تجربی نشان می دهد که مدیریت فرایند به طور مستقیم و مثبت بر کیفیت محصول تاثیر می گذارد. عالوه بر این، رهبری مدیریت منجر به عملکرد با کیفیت از طریق پذیرش عنوان مقاله: اثر کارکردهای مدیریت کیفیت جامع بر عملکرد کیفیت و عملکرد نوآوری مترجم: علي محمدپور 4 فرهنگ کیفیت توسط کارکنان می شود. از دهه 2891، مدیران عالی کیفیت را در فرایند برنامه ریزی استراتژیک برای دستیابی به مزیت رقابتی گنجانده اند. فعالیت دیگر TQM که رابطه مثبت قابل توجهی با عملکرد کیفی دارد، رویکرد واقعی برای تصمیم گیری است. بسیاری از محققان دریافته اند، که اطالعات و تجزیه و تحلیل داده های کیفیت به طور قابل مالحظه ای مرتبط با عملکرد با کیفی است. در مقابل رابطه بین عملکرد کیفی و بهبود مستمر آنچنان مهم نیست. عالوه بر این، در سال 2112 پراجوگو و براون توجهات را جلب نمودند به رابطه قوی و مثبت بین فعالیت های TQM و عملکرد کیفی. آند پراجوگا و سوحال بر اهمیت TQM و عملکرد کیفی تأکید نمودند. بنابراین، فرضیه زیر را می توان پیشنهاد نمود: فرضیه 2: کارکردهای TQM تاثیری مثبت بر عملکرد کیفی دارند

بخشی از مقاله انگلیسی:

Abstract TQM and performance relationship is a popular discussion in the literature, quality performance and TQM relationship is supported with various studies but the findings about innovative performance is inconsistent. However, most scholars stress on the importance of TQM activities on performance outcomes. The main goal of the study is to investigate whether TQM activities affect quality and/or innovative performance and also defining the effective components on these performance types. Accordingly, we investigated literature to develop hypotheses and in order to test the research model, data were collected through a survey in Marmara Region, and then statistically significant and positive relationship among TQM activities, quality and innovation performance was found. Keywords: Total Quality Management; Innovative Performance; Quality Performance © 2011 Published by Elsevier Ltd. Selection and/or peer-review under responsibility of International Conference on Leadership, Technology and Innovation Management 1. Introduction In organizations, managers/leaders acquire energy through satisfying customer needs and organizational survival which is the main philosophy of TQM. Total quality management is a holistic quality improvement approach to firms for the purpose of improving performance in terms of quality and innovation for the last two decades. Organizations which are used TQM generate many benefits such as higher quality products, more satisfied customers, reduced costs, improved financial, quality and innovation performance and in addition to these improved employee satisfaction. Moreover, if TQM is implemented successfully, it provides a competitive advantage as well [1]. Numerous studies have shown a positive relationship between organizational outcomes and TQM. This paper discusses the relationship between TQM with innovative and quality performance. This discussion is important for two reasons. First one is; revealing the relationship with innovative performance and TQM because of the inconsistency in the literature. Second, the study aims to clarify the effects of TQM practices whether more influential on innovation performance or quality performance. Both quality and innovation concepts guides today’s business world [2]. According to Williams achieving * Corresponding author. Cemal Zehir Tel.:+90-262-605-1407; fax: +90-262-654-3224. E-mail address: zehir@gyte.edu.tr Available online at www.sciencedirect.com © 2012 Published by Elsevier Ltd. Selection and/or peer review under responsibility of The First International Conference on Leadership, Technology and Innovation Management 274 Cemal Zehir et al. / Procedia – Social and Behavioral Sciences 41 ( 2012 ) 273 – 280 both types of performance is not simple, firms have to prioritize one over the other. According to Flynn et.al [3], innovation and quality cannot be achieved at the same because of that generally businesses practice first the concept of quality management within the structure of the firm and then add the innovation concept. [2]. Contrast to this view, Feng [4] reported that firms must improve both quality and innovativeness in a changing market place concurrency. In addition to excellence business management models that consider quality and innovation concepts simultaneously and complementary [2], a recent study by Dervitsiotis [5] pointed that the innovation process should carry out under the TQM for the maximum beneficial impact on performance. This paper begins with a literature review that examines the current state of TQM, the relationship among TQM, quality performance and innovation performance. And it continues with the factor analysis and regression analysis to test the proposed model. The last section discuses the findings, limitations of this study and provide recommendations for future studies. 2. Literature Review and Hypotheses Development 2.1. Total Quality Management Total quality management (TQM) is one of the quality-oriented approaches that many organizations imply. TQM has attracted scholars because of the growing diffusion and acceptance in the business world. Especially over the two decades, TQM is one of the most popular and durable management concepts [6]. Due to the absence of a uniform definition of TQM, defining TQM is quite problematic [1]. Well accepted definitions of TQM in the literature based on “quality gurus” (such as Deming [7], Juran [8], Crosby [9], Feigenbaum [10]) views and prescriptions. For example, according to Rahman [6] TQM is a management approach for improving organizational performance that encompasses a variety of both technical and behavioral topics. Another definition of TQM is that of Kaynak [11], “TQM is a holistic management philosophy that strives for continuous improvement in all functions of an organization, and it can be achieved”. TQM is a multidimensional construct. Like having various definitions, TQM consists of several activities. Different researchers have adopted different TQM activities for testing its effect on financial or non-financial performance. These activities are management leadership, role of the quality department, training, employee relations, quality data and reporting, supplier quality management, product service design, process management, strategic planning, customer focus, information technology and analysis, people management [12, 13]. Yet this study focus on the eight among the dimensions of TQM; leadership management, factual approach to decision making, process management, supplier management, continual improvement, employee management, customer focus and system approach to management.

مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب) 

اخیرا بعضی از نوسندگان (گرانت، لی و همکاران)، یادگیری را از دیدگاه استراتژیک (جرز، گومز و همکاران) در نظر گرفته اند. OLC نه تنها چند رشته ای است بلکه چند سطحی است که ار سطح فردی تا سطح سازمانی شروع می شود.
علیرغم تحقیقات زیادی در این مفهوم و کاربرد OLC آن هنوز مبهم است و از طریق سالها که محققان زیادی این مفهوم را برای درک کردن سخت است و برای روشنی و توضیح درخواست کرده اند (بورگوین 1997، گاروین 1993، ژاکوب 1995، جوتر و هنج 1994، لیچه و همکاران 1996، آلریچ و همکاران 1993). به هرحال تعریف خاص و منحصر به فردی از OLC وجود ندارد. جدول 1 برخی از تعریف ها مهم OL/LO را نشان می دهد. در مورد تعریف های مذکور در این مقاله OL در نظرگرفته می شود تا به سازمانها کمک کند تا دانش و تخصص ایجاد، انتقال و ادغام کنند و از موارد مذکور یادبگیرند به چه شیوه ای خوشان را بطور مداوم توسعه دهند. توانایی یادگیری سازمانی، ویژگی مدیریتی و سازمانی است که فرایند یادگیری سازمانی را تسهیل می کند.

3. ارزیابی توانایی یادگیری سازمانی
یادگیری سازمانی ظاهر و آشکار می شود تا صلاحیت اصلی برای کلیه سازمانها باشد تا توسعه یابد به منظور اینکه موفق شود. در حقیقت برخی از محققان اعلام می کنند که یادگیری سازمانی تنها مزیت های رقابتی قابل تحمل در واکنش به محیط تجاری آشوب و غیرقابل پیش بینی ، فزاینده است. (ولدی و ویلیام 2010). بخاطر اهمیت اصلی OLC در محیط های رقابتی، پویا و جاری، آن حیاتی است تا ارزیابی موثر را پیدا کند تا OLC در موسسه را ارزیابی کند، ارزیابی های مذکور نه تنها به مدیران کمک می کنند تا بفهمند که عوامل اصلی تاثیر می گذارد بر OLC بلکه به آنها کمک می کند تا ارزش های موسسه اشان را ارزیابی کند. بنابراین، شناسایی ضعف ها و فرصت ها، کارخانه ها می توانند جایگاه خود را در تغیر سریع جاری محیط توسعه دهند. از سال 1990، دانشمندان یادگیری سازمانی را به عنوان ساختار چند بعدی و پیچیده توصیف کردند.
اسلاتر و نارو ادعا کردند که یادگیری سازمانی پیچیده است، ساختار چندبعدی در سطح های شناختی متفاوتی رخ می دهد …….، و احاطه کردن چندین فرایند فرعی (توماس و همکاران 1997)، بنابراین جنبه های متنوع باید ارائه شود به منظوراینکه توانایی یادگیری موثری را توسعه دهد.
چند سالی است که نویسندگان تعدادی از مقیاس های ارزیابی برای ارزیابی جایگاه جاری سازمان در ارتباط با مفاهیم یادگیری سازمانی پیشنهاد می دهند. سنژ بحث و مشاجره کرد که یادگیری سازمانی 5 رشته را ادغام می کند: نظام فکری، سلطه شخصی، مدلهای ذهنی، دیدگاه مشترک، و یادگیری گروهی. در مدت گزارش بازاریابی، دی 4 توانایی یادگیری را معرفی کرد (یعنی روشن فکری، توزیع اطلاعاتی گروهی، تفسیرهای اطلاعاتی بطورمتقابل و حافظه های در دسترس) به عنوان اصولی برای یادگیری سازمانی (توماس و همکاران 1997). در واقع می تواند گفته شود که گزارش های OL تنوعی از عوامل تسهیل کننده یادگیری سازمانی پیشنهاد می دهد (شیوا و آلگرا 2007). جدول II مجموعه هایی مجزا از اصول یادگیری پیشنهاد می دهد.
در این مقاله 3 مدل موجود یعنی، گوه، گیوا و گومز در نظر گرفته شد تا مقیاس های ارزیابی مناسبی برای ارزیابی OLC در صنعت کاشی سرامیک ایران گسترش دهد. ارزیابی های مذکور شامل 5 بعد است که بطورکامل در بخش 1.5 توضیح داده می شود.

4. گزارش نوآوری سازمانی
دانشمندان تعریف های متنوعی از نوآوری در تلاش برای توضیح آنچه که توسط نوآوری درک می شود، ارائه داده اند. برخی از تعریف های مهم این مفهوم در جدول III فهرست شده است.
جوزف اسشومپتر اولین کسی بود که نقش مهمی از نوآوری در رشد اقتصادی کشورها کشف کرد. او بحث کرد که نوآوری همانند یکی از شرکای مذکور ، معرفی کالاهای و شیوه های جدید از محصول، افتتاح بازار جدید، رقابت منابع عرضه جدید از مواد خام یا کالاهای نیمه تولید یا انجام دادن سازمان جدید هرگونه صنعتی ظاهر و اشکار می شود (شومپیتیر 1934، ص 66)
نوآوری سازمانی عامل اصلی در نجات شرکتها در نتیجه گسترش محیط رقابتی می باشد. در این روش، باچالاندرا و فرایر متوجه شدند که معرفی موفق محصولات جدید، مایه حیات بیشتر سازمانها است.

4.1 ارزیابی نوآوری سازمان
ارزیابی نوآوری سازمان احتمالا به دلیل اینکه ماهیت عظیم دامنه فعالیت های نوآوری سخت به نظر می رسد (راجرز 1998).
در گزارشات نوآوری، رویکردهای متنوعی بحث و ارزیابی شد تا فعالیت نوآوری را ارزیابی کند. برخی محققان نوآوری سازمانی را به عنوان موضوع تک بعدی در نظرگرفته اند (دیلسون و همکاران1996). برخی از ابعاد مذکور برفرض مثال، تمرکز بر محصول یا بازار، فرایند مرتبط، فناوری/تحقیق و بر مبنای توسعه یا بر مبنای رفتاری تاکید شده است. در حالیکه برخی از دیگران نوآوری را به عنوان موضوع تک بعدی در نظر گرفتند. سالاو (2004) شیوه ای پیشنهاد داد که شامل سپری شدن زمان جذب و پذیرش، سطح تحقیق و هزینه توسعه، ارزش اقتصاد نوآوری، تعداد نوآوری های پذیرفته شده توسط موسسه خارج ار ارزیابی موضوعی و نوآوری است. در حالیکه شیوه ارزیابی، نولز (2007) شامل فناوری جاری، خودارزیابی، تحقیق و توسعه سرمایه تعدادی از محصولات جدید توسط ویژگی عقلانی و موسسه معرفی می شود.
شرکتهای چابک بیشتری یافت شدند تا از فناوری جهت توسعه بهره وری و قابلیت تولید، توسعه محصوات جدید و رضایت مشتریان استفاده کنند. (وو2006)، بنابراین فناوری جاری برای نوآوری مهم و اصلی است. فیلیپتی (2011) طرح و R&D را به عنوان منابع مکمل نوآوری در نظرگرفتند.
طبق نظر فریمن(1982)، نوآوری محصول فرایندی است که شامل طرح فنی، R&D (تحقیق و توسعه)، تولید، مدیریت، و فعالیتهای تجاری شامل بازاریابی محصولات جدید(توسعه یافته) می شود.

ایجاد برتری تکنولوژیکی: فرصت ها و محدودیت ها

Making a Technological Catch-up: Barriers and Opportunities

Abstract

This paper has discussed several issues regarding the barriers and opportunities for technological catch‐up by the late‐comer countries and firms. As one of the barriers to technological catch‐up, the paper emphasizes the uncertainty involved with the third stage of learning how to design. The barriers arise because as the forerunner firms refuse to sell or give license to successful catching‐up firms who thus have to design the product by themselves. The paper discusses how to overcome this barrier. It also notes that if the crisis of design technology is a push factor for leapfrogging, arrival of new techno‐economic paradigm can serve as a pull factor for leapfrogging, serving as a winder of opportunity. The, it emphasized the two risks with leapfrogging, namely the risk of choosing right technology or standards and the risk of creating initial markets, and how to overcome these risks. It discusses how to overcome these risks in leapfrogging, and differentiates diverse forms of knowledge accesses.

Then, the paper takes up the issue of whether there can be a single common or several models for catch‐up. A common element of catching‐up is to enter new markets segments quickly, to manufacture with high levels of engineering excellence, and to be first‐to‐market by means of the best integrative designs. This observation is supported by the fact that Korea and Taiwan has achieved higher levels of technological capabilities in such sectors as featured by short cycle time of technology. The possibility of two alternative models for catch‐up is also discussed in terms of the key difference between Korean and Taiwan, especially in the position toward the source of foreign knowledge and the paths taken toward the final goal of OBM. Taiwan followed the sequential steps of OEM, ODM and OBN, in collaboration or integration with the MNCs. Korean chaebols jumped from OEM directly to OBM even without consolidating design technology.

1 Introduction

While many appreciated the rapid economic growth achieved by the newly industrialized economies (NIEs) (Amsden, 1989; Chang, 1994; World Bank, 1993), more recent concern has been why such catch-up is not happening in other parts of the world. Despite huge amount of development aid and the accompanied policy changes, poverty and the gap between the rich and poor countries still prevails.

Argument has been made that even good policy prescriptions fail because of poor institutional conditions, such as insecure property right and rule of law and so on. Thus, the recent literature in economic development has debated on the relative importance among institutions, policy and geography as competing determinants of economic growth, with more research appearing in favor of the first factor, institution (Acemoglu, Johnson and Robinson, 2001; Rodrik, et al., 2004). Much missing in the debate on the determinant of economic development is the role of technology. Technological innovation is recognized as one of the most serious bottleneck in many countries, especially in middle income countries in Latin America. Furthermore, it is apparent that a stable macro-environment, secure property rights, adequate infrastructure, or liberal trade policy is not sufficient to trigger sustained growth.2) While it still remains to be seen whether we should treat technology as a part of institutions or policy, there is also some shift in the technology-oriented views on economic growth.

The attention to the latecomers in economic development goes back to Gerschenkron (1962, 1963) that emphasized the advantages of the late comers, such as economy of scale in plant sizes in steel, owing to the fact that these countries started to use the technology only after it become matured enough to have the capital goods suitable for efficient production. However, the majority of the early literature have focused on explaining how developing countries including the NIEs have tried to catch up with advanced countries by assimilating and adapting the more or less obsolete technology of the advanced countries, which is consistent with the so-called product life cycle theory (Vernon, 1966; Utterback and Abernathy, 1975; L. Kim, 1980, 1997; OECD 1992; Dahlman Westphal, and Kim, 1985). In this view, catching-up is considered as a question of relative speed in a race along a fixed track, and technology is understood as a cumulative unidirectional process (Perez, 1988). However, the speed of progress on the track has been uneven, with some catching-up rapidly and others lagging behind.

Regarding the sources of the uneven progress, one stream of research focuses on knowledge gap between the rich and the poor or the catcher and the laggard, and the issue of how to imitate, learn and create new knowledge in the latecomer country (Amsden, 1989, Amsden and Chu, 2003; Ernst and, Kim 2002; Ernst, 2002; Mathews, 2001; Yusuf, 2003). Applying the idea of knowledge creation and the concept of GPN (global production network) Ernst and Kim (2002) discusses how the late-comer firms learn the existing knowledge and create new knowledge. Mathews (2002; 2003) takes the resource-based view of the firm (Penrose, 1959) to analyze learning and competitive advantages of the late-comer firms.

مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب) 

علاوه بر این، اثر ریتم تغییرات تکنولوژیکی ریتم برخی از پتانسیل های استراتژیکی و ضرورت تغییرات و مقررات قانونی، را افزایش می دهد و در نتیجه منجر به درگیری جدید با توجه به مسئولیت انتقال، و ناتوانی بیش از سطح کنترل زنجیره ای می گردد.
شکل 1 مدیریت استراتژیک در شرایط شدید عامل اساسی، را بدون توجه به لحظه مداخله نشان داده است که در آن انطباق مستمر فرایند استراتژی در مورد مدیریت نوآوری در یک صنعت با تکنولوژی بالا است.

2. اهداف فوری برای پروژه های تحقیقات آینده در زمینه رباتیک و مکاترونیک
اگر چه در مکتوبات فراوان در الگوهای نظری و راه حل ها، مدیریت نوآوری اغلب از فقدان برخی از عناصر رهبری استراتژیک، رنج می برد که در آن مدیریت باید توجه را بر روی اطلاعات و اجرای داده ها معطوف کند که ممکن است بر اقدامات درخصوص پاسخ سازگاری و چابکی در دگرگونی بازار تاثیر بگذارند.
تمام مراحل خاص از مدیریت پروژه در صنایع نوآورانه شامل توانایی کار از گزینه های واقعی، درقالب فرمت گزینه های مالی در یک چارچوب فراتر از بازارقرار می گیرند . گزینه واقعی انعطاف پذیری مورد نیاز در خروج از راه نادرست ارائه کرده است، و به طور همزمان اجازه تهیه و پروژه های آزمایشی را می دهد. عملکرد شامل یکنواختی از برخی پویایی تدریجی با داشتن هدف کاهش ضرورت و شگفتی در دوره نرمال زمانی، با توجه به موقعیت خاص (رشد مخرب تکنولوژی، شوک در بازار، ویژگی های تحول از رفتار مصرف کنندگان مرتبط )، می باشد. اهداف موفقیت کاملا متفاوت،بوده و از نقش گزینه های موجود و ابتکارات تعیین می گردد. این روشی است که مشابه با تصمیم کارآفرینان، به علاوه شجاعت، و همچنین نیازمند مسئولیت برتر است، که در درون یک چارچوب قرار می گیرد که در آن مدیریت دانش منابع از انعطاف پذیری در یک محیط نامطمئن و متغیر حمایت می کند. منابع مبتنی بر دانش از تخصص فنی، خلاقیت و تعالی حمایت کرده اند، به این معنی که توانایی باید در یک قاب دقیق آموزش دیده تشکیل شود .
این پیشنهاد ، آموزش و افزایش نمایندگان تصمیم گیری استراتژیک،را با شروع ادغام تکنیک های جدید مدیریت درخصوص خطرات شدید، بر اساس مهندسی سیستم (STPA)، ادغام ابزار خاص نوآورانه و تجزیه و تحلیل گزینه واقعی – ROA، و نمونه کارها از گزینه واقعی، مخلوط با GBM،در نظرمی گیرد. با بهره برداری از نتایج تحقیقات اخیر، بلکه تجزیه و تحلیل عمیق از مطالعات موردی امکان پذیر است.
عناصر اصالت و نوآوری در ایجاد یک الگوی جدید به تعریف تصمیم گیری های استراتژیک در صنایع نوآورانه مانند رباتیک و مکاترونیک با اعمال سیستم اصول مهندسی کمک می کنند. این کار را می توان با ایجاد ساختارهای کنترل سلسله مراتب ، به منظور مدیریت اجتماعی و فنی سیستم های پیچیده به انجام رساند. این باید در طول دوره آشفته، با تطبیق روش STPA در مدیریت پویا در روند متحول شده توسط مسائل میکروسکوپی از پروژه های آزمایشی، قوی و ضد شکننده باشد و در نهایت، با توسعه استراتژی های مدیریت نوآوری، همراه با اصول مدیریت نمونه کارها از گزینه های واقعی همراه با عناصر تصادفی شروع گردد.

3. ادغام گزینه های واقعی در روند تصمیم گیری در صنایع نوآورانه
گزینه های مالی به ارائه حق خرید یا فروش دارایی به حمایت از برخی از قیمت ها (قیمت اعتصاب / قیمت تمرین)، تا تاریخ انقضا پرداخته است. انعطاف پذیری اشاره به این حقیقت دارد که بر طبق آن تعهد شامل این موارد نیست، اما حق دلالت وجود دارد. به عنوان مثال، با ارایه گزینه به خریدار حق خرید دارایی های زیر بنایی، و در نتیجه این عمل (تفاوت بین سود ناخالص وقیمت گزینه) نهایی خواهد شد و با استفاده از نمودار بازده به آن تاکید خواهد شد. گزینه PUT به خریدار حق فروش دارایی پایه ارائه می دهد (در هر لحظه قبل از تاریخ انقضا) . از عوامل تعیین گزینه ارزش اشاره به موارد زیرضروری است: ارزش فعلی ازدارایی ها، واریانس ارزش، قیمت گزینه، زمان انقضا، و همچنین نرخ بدون ریسک. تئوری قیمت گذاری گزینه بر روی مفهوم تکرار نمونه کارها مبتنی دارایی پایه و ریسک دارایی آزاد، با جریان های نقدی همان گزینه تاکید می ورزد.
با شروع گزینه های مالی، گزینه های واقعی، ایجاد شد و تفاوت های اصلی را می توان در مکتوبات تخصصی یافت کرد: زمینه وقتی تجاری نیست، واریانس ثابت نیست و قیمت میپرد و یا ناپیوستگی دیگر ممکن است رخ دهد و یا اعمال نمی تواند لحظه ای باشد. بازارهای مالی به سمت هدف با توجه رویکرد فرضیه بازار کامل حرکت می کنند، و دلالت بر توسعه محصولات معاملاتی جدید دارند. گزینه های واقعی ارائه انعطاف پذیری از تصمیم گیری های مربوط به دارایی واقعی است. تطبیق قاب مالی به سمت فرآیندهای مدیریت یک مطالعه کامل بر اساس سنجش نیاز، با تعبیه معمولی عناصر میکروسکوپی، را فعال خواهد کرد که لازمه آن جزئیات مکانیسم معمولی از نوآوری است.
انواع مختلفی از گزینه های واقعی، وجود دارند که برخی مربوط به استفاده در برنامه های کاربردی ارائه شده است. مشکلات اصلی مربوط به مشکل ارزیابی این پروژه، عدم امکان و به تصرف دراوردن شوک فن آوری است که تغییر ارزش آن و مشکل برآورد عملکرد مکانیکی خاص همواره وجود دارد.
الف) گزینه برای به تاخیر انداختن – در حال حاضر تصمیم گیری های استراتژیک با تنها یک گام استفاده می شود و می تواند به عنوان یک تماس با بازده مشاهده شود ، که در آن V قیمت و مقدار منابع برای انطباق است.
ب) گزینه ای برای گسترش / کاهش موفقیت ویا شکست پروژه آزمایشی بر اساس (فعالیت در مقیاس کوچک) و اعمال آن با توجه به عملکرد مربوط به ارزش و زمان بندی مناسب خواهد بود. این گسترش /کاهش عملیات مقیاس و انعطاف پذیری را می توان در یک گزینه قرار داد.
ج) گزینه ای برای رها شدن از عملیات (و در نهایت راه اندازی مجدد) که در آن ویژگی های یک PUT بطول می انجامد. تغییر ارزش رها بیش از دوران حیات مرحله از پروژه است و درخواست های معمولی ارزیابی آن دشوار است ؛
د) تغییر گزینه – انعطاف پذیری توسط عملیات اختیاری برای طراحی دوباره و اقدامات بر اساس انتخاب از کارآمد ترین اثرات. در اقدامات در مقیاس میکرو سوئیچینگ سریع استراتژی کوتاه مدت برای تخصیص منابع مطلوب است .
ه) گزینه های مرکب – اولین پروژه آزمایشی از اقدامات احتمالی است و با یک گزینه رشد ساده ؛تکمیل می گردد حتی اگر پروژه آزمایشی یک خروجی سازگار تولید کند، تجربه می تواند در گام های بعدی در خدمت تحول اقدامات استراتژی قرار بگیرد.
ج) گزینه مرحله ای شده- می تواند در فاز بهبودی اعمال شود و تجزیه و تحلیل به گزینه های ترکیبی واگذار شود.

مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب)

F1962

با این وجود، فرایندهای مدیریت نوآوری داخلی و خارجی اغلب تحت تأثیر این تنش قرار دارند. در رابطه با راهبردهای مشتری مداری، دانشمندان دو جهت گیری متضاد را متمایز کرده اند: پاسخگو و فعال (Day, 1994; Slater و Narver, 1998, 1999; Narver et al.; 2004; Connor, 1999; Jaworski et al. 2000; Hult و همکاران، 2005 ؛ Ketchen و همكاران 2007). تمرکز صریح تر بر تعاملات بین سازمان ها و مشتریان Daneels (2003) و Andriopoulos & Lewis (2009) اهمیت شرکت ها در مورد ترکیب ارتباط سست و سخت با مشتریان برای حفظ قابلیت های نوآوری را نشان داده اند. در حالی که تمرکز یک استراتژی پاسخگو بر رضایت کارآمد نیازهای فوری مشتری است، یک استراتژی پیش فعال با جهت گیری بلند مدت به سمت آینده و نیازهای نهفته کاربر و توسعه های متمرکز بر خلق بازارهای جدید مرتبط است. یک جهت گیری پاسخگو به تحقق بهتر نیازهای مختلف مشتریان مختلف کمک می کند. با این وجود یک رویکرد پیش فعال نیز لازم است تا فرصتهایی برای اعمال شایستگی های مشتریان جدید و مشارکت در نوآوری هایی که فراتر از نیازهای فوری و حوزه شایستگی مشتریان فعلی هستند، باز شود. اما با توجه به مشارکتهای کلیدی که مشتریان متخصص و کاربران پیشرو می توانند در اکتشافات داشته باشند، یک جهت گیری پیش فعال نیز می تواند تا آنجا پیش برود که آنها را در فرایند نوآوری یکپارچه سازی کند (Berthon et al. 1999، Prahalad & Ramaswamy، 2000؛ Magnusson et al. 2003؛ von Hippel، 1976؛ Riggs & von Hippel، 1994؛ von Hippel، 1986؛ Thomke & von Hippel، 2002).
همکاری، که در آن شرکت ها یا اعضای یک شبکه / جامعه به طور همزمان همکاری و رقابت می کنند نیز یک جنبه حیاتی از یک استراتژی نوآوری باز را نشان می دهد زیرا این امر بر اساس وابستگی متقابل پویا بین بازیگران فعال در یک بازار یا حوزه فعالیت و داشتن هر دو منافع مشخص و متمایز است. همکاری بین شرکت ها به عنوان منبع مهمی در ایجاد ارزش مورد تأکید قرار گرفته است (Brandenburger & Nalebuff، 1996). رقابت بین شرکت ها بر توسعه شایستگی های متمایز جهت ارائه محصولات / خدمات متفاوت یا برتر متمرکز است. این مقوله اغلب یک پیش شرط برای مشارکت در شبکه ها و انجمن ها است. به طور مشابه، اعضای یک جامعه اغلب درگیر رقابت هستند و سعی می کنند از طریق ایده ها و نوآوری های جدید, نسبت به دیگران بهتر عمل کنند (Hutter و همکاران، 2011). بنابراین رقابت برای باز کردن قفل و آشکار کردن پتانسیل های فردی شرکت ها یا اعضای جامعه / شبکه و ایجاد انگیزه در نوآوری بسیار حیاتی است. از طرف دیگر، برای حصول منافع متقابل از طریق ایجاد ارزش مشترک, سازمان ها همکاری می کنند. همکاری می تواند هماهنگی و استفاده از منابع بین سازمان های رقیب را بهبود بخشد. ترکیب آنها با منابع مکمل خارجی برای اهداف بهره برداری و اکتشافی به توانایی های داخلی کمک می کند (Rothermeal & Deeds، 2004؛ Yamakawa et al.، 2011). آشکار ساختن آزادانه اطلاعات، تعامل شدید و اشتراک دانش می تواند به طور قابل توجهی ظرفیت نوآوری جمعی کل جامعه و سیستم مورد نظر را بهبود بخشد (Von Hippel, 1987; Teece, 1992; Dyer & Singh, 1998; Gilsing ، 2006 ؛ Ritala et al., 2009; Gnyawali & Park, ، 2011). به ویژه در محیط های S&T-محور که در آن چرخه های فناوری, کوتاه هستند، هزینه های R&D زیاد هستند، جایی که مکمل های فنی و شناختی قوی وجود دارند و جایی که ایجاد استانداردها یک نقش حیاتی در موفقیت بازار فناوری ها ایفا می کند، تعامل بین رقابت و همکاری و توانمندی برای یافتن یک تعادل سالم بین هر دو می تواند برای دوسوتوانی سازمانی تعیین کننده باشد.
جهت گیری مشتری و استراتژی های همکاری تعریف می کند که چگونه می توان باز بودن را مدیریت کرد تا به دوسوتوانی سازمانی کمک کند. یک توانمندی حیاتی اضافی مربوط به فرآیندهای داخلی برای تضمین کارایی عملیاتی و هم برای اطمینان از تغییر مؤثر است. محققان سازمان و نوآوری بر تنش هایی تاکید کرده اند که باید در محیط های پویا و پیچیده بین کارایی استاتیک-دینامیک (Ghemawat & Ricart I Costa، 1993)، انعطاف پذیری کارآیی (آدلر و همکاران، 1999) یا قابلیت اطمینان-تطبیق پذیری (Hackett و همکاران، 2004) سیستم های تولید مدیریت شوند. به ویژه در مورد سیستم های تولید S&T-محور، استراتژی های مدیریت فناوری یک عامل مهم در حمایت از دوسوتوانی سازمانی را نشان می دهند.
تحقیق در مورد سیستم های پیچیده فن آوری (Hobday et al.، 2000؛ Hobday & Rush، 1999؛ Etirahj & Levinthal، 2004) نقش حیاتی استراتژی های طراحی ماژولار و معماری (Brusoni & Prencipe، 2001؛ Etirahj & Levinthal، 2004؛ Hobday و همکاران 2005) برای پویایی نوآوری را برجسته کرده است. مدولار بودن شامل تجزیه پذیری سیستم می شود و مدولار بودن انعطاف پذیری و سازمانی را برای مدیریت تغییر امکان پذیر می کند (Sanchez & Mahoney ، 1996). مزایای مربوط به مدولار بودن، به عنوان مثال امکان از بین بردن ارتباط، حداقل به طور جزئی، یادگیری انجام شده در زیر سیستم های فرعی مختلف؛ کار همزمان روی طراحی چندین زیر سیستم برای سرعت بخشیدن به فرایند نوآوری؛ افزایش ظرفیت کلی سازمان برای جذب نوآوری ها؛ کاهش نیاز به سلسله مراتب؛ و امکان اجرای طیف گسترده ای از کارکردها و خدمات می باشد. در سیستم های تقریباً قابل تجزیه، مدولار بودن, باعث بازشدگی و تنوع، آزادی و نامحدودی می شود (Thompson، 1967). از طرف دیگر معماری، در نقش های هماهنگ کننده و ساختاردهنده خود، پایداری و دقیق بودن نسبی سیستم را از طریق واسطه های استاندارد و تعیین انتخابی ارتقا می بخشد. در زمینه هایی که سازمان ها در آن فعالیت می کنند و تنش های زمینه ای بین منطق های مدولار و معماری را تغییر می دهند، می توانند اجتناب ناپذیر شوند (Henderson و Clark ، 1990). بنابراین، دوسوتوانی به تعادل مناسب نوآوری های ماژولار و معماری در طول زمان و مهار فراتر از قابلیت های ادغام سیستم استاتیک نیاز دارد که در آن تنها ماژول ها بدون تغییر معماری، قابلیت های یکپارچه سازی سیستم پویا را ارتقا می دهند که در آن هم ماژول ها و هم معماری تغییر می کنند (Brusoni & Prencipe، 2001).
مطالعه یک ساختار پیچیده مانند یک سینکروترون، بینش های جالبی در مورد دوسوتوانی را از طریق یک دیدگاه چندسطحی به ما ارائه می دهد (Smith & Tushman 2005; Sidhu و همکاران، 2007 ؛ Aspara et al. 2009; Simsek ، 2009). در واقع نیروهای ضد و نقیض زمینه ساز دوسوتوانی می توانند چندشكلی باشند. دوسوتوانی ممکن است در حوزه های متمایز مورد نیاز باشد، تنش ها ممکن است به فرایندهای مختلف مدیریت مربوط باشند و ممکن است در سطوح مختلف هستی شناختی (فردی، تیم، پروژه، شرکت، بین سازمانی) یافت شوند. به همین ترتیب، دوسوتوانی بودن را می توان به عنوان توانایی ساختاری در اثر برهم کنش بین فرایندها، حوزه ها و سطوح مختلف تعریف کرد (March 1991، Smith & Tushman 2005; Andriopoulos & Lewis, 2009; Simsek ، 2009).
در ادامه، ما از طریق پرونده Soleil نشان می دهیم که چگونه توانایی نوآوری دوسوتوان از مدیریت تنشهای سازمانی متمایز اما تو در تو پدید می آید: جهت گیری پاسخگو / پیش فعال به سمت کاربران، نوآوری های مدولار / معماری و همکاری / رقابت در سطح بین سازمانی.

3. مورد تجربی
1. مورد یک مرکز تحقیقاتی در مقیاس بزرگ
Soleil, یک منبع تابش سینکروترون فرانسوی است، یک مرکز تحقیقاتی در مقیاس بزرگ که برای انجام پروژه های آزمایشی به کاربران علمی اختصاص داده شده است. Soleil به طور متوسط سالانه, میزبان 3500 کاربر علمی می باشد (Soleil، 2012). یک عملیات شرکت دولتی Soleil توسط دو سهامدار آن تأمین مالی می شود، مرکز ملی تحقیقات علمی فرانسه (CNRS) و کمیسیون انرژی های جایگزین و انرژی هسته ای فرانسه (CEA) که سهم آنها متناسب با استفاده آنها از سینکروترون (72٪ و 28% به ترتیب). میزبانی کاربر نیز هدف برنامه تامین مالی دسترسی به زیرساخت ویژه جامعه اروپا می باشد. بعلاوه، Soleil به طور فعال در فراخوان مشاركتي براي پيشنهادها و مشاركتهاي تحقيقاتي در زمينه تقسيم هزينه با ساير سينكوترون ها شركت مي كند تا در پيشرفت هاي تكنولوژيك مشاركت كند. کل نیروی کار Soleil متشکل از 357 کارمند است که توسط CNRS، CEA و دانشگاه ها فراهم می شود یا مستقیماً توسط Soleil استخدام شده اند. پایان نامه ها، دانشجویان دکتری و دانشجویان پس از دکترا نیز در برنامه های تحقیقاتی شرکت می کنند، از جمله آنهایی که در زمینه فناوری های سینکروترون هستند. 80٪ کارمندان دارای حرفه های علمی یا فنی و 20٪ در فعالیت های اداری یا مدیریتی فعالیت می کنند.
مأموریت اصلی Soleil, ارائه خدمات S&T به جامعه علمی از طریق بستر تجربی آن است. Soleil میزبان تعداد زیادی از کاربران علمی از رشته های مختلف با نیازهای تجربی بسیار متنوع و منحصر به فرد است. دسترسی به Soleil توسط کاربران, مبتنی بر الگوی دانشگاهی است. کاربران, دسترسی رایگان به زمان پرتو در beamlines دارند (آزمایشگاههایی که از منبع تابش بهره بردای می کنند) مشروط بر اینکه نتایج خود را منتشر می کنند (هنجار علمی آزاد) و پروژه های آزمایشی خود را برای ارزیابی و پذیرش به کمیته های برنامه ارسال کنند. پس از پذیرش پروژه ها، کاربران در محل میزبانی می شوند و توسط دانشمندان و مهندسین پرتو برای انجام آزمایشات خود همراهی می شوند.
یک سیستم سینکروترون از لحاظ جسمی از دو بخش اصلی تشکیل شده است: شتاب دهنده که منبع تابش و beamlinesها (آزمایشگاه ها) متصل به شتاب دهنده است که از تابش به عنوان یک ورودی برای انجام آزمایش های علمی استفاده می کند. ساختار سازمانی یک سینکروترون منعکس کننده کارکردهای متمایز شتاب دهنده و beamlines است. بخش شتاب دهنده در حدود چندین واحد شایستگی فن آوری (مانند دستگاه های مغناطیس و درج، تشخیص، فیزیک شتاب دهنده، عملیات) سازمان یافته است و شامل پزشکان، هندسه، مهندسین مسئول توسعه و بهره برداری از مجموعه شتاب دهنده می باشد. بخش تجربه در چندین آزمایشگاه پرتو ساختاربندی شده است. هر beamline, یک تیم کوچک است که با حدود 4 تا 5 عضو سازمان یافته است. این خط شامل یک دانشمند-مدیر، دانشمندان و مهندسان دیگر و یک محقق موقتی و یک پژوهشگر خارجی می باشد.

مدیریت یک زیرساخت در مقیاس بزرگ که از تحقیقات علمی حمایت می کند، به مشارکت دانشمندان و مهندسان سینکروترون در بهره برداری و اکتشاف نیاز دارد. توانایی پیشنهاد راه حل های برجسته آزمایش به نوآوری پیوسته در زیرساخت ها برای جامعه علمی کاربر از طریق پیشرفت های برجسته و در عین حال تامین امنیت و بهبود عملیات کارآمد آن بستگی دارد. این قابلیت بر اساس سه حوزه مدیریتی حیاتی در ارتباط با کاربران، سیستم فن آوری و روابط بین سازمانی استوار است.