مدیریت بحران استراتژیک در توریسم: کاربرد مدیریت ریسک یکپارچه در صنعت توریسم کرواسی

Strategic crisis management in tourism: An application of integrated risk management principles to the Croatian tourism industry

چکیده
مدیریت استراتژیک بحران ها و بلایا جزء حیاتی مدیریت توسعه توریسم پایدار می باشد. تحقیقات توریسم معاصر چندین مقاله مفهومی و برنامه آموزشی برای تحقیق در مورد این عنوان مهم ارائه کرده اند و بحث هایی را مطرح کرده اند که در تأکید شدیدی بر رخدادهای 11 سپتامبر دارد. . امروزه این عنوان اهمیت بیشتری نسبت به قبل پیدا کرده است، خصوصاً پس از قتل عام ساحلی در Port El Kantaoui و پیشی گرفتن حملات تروریسی در موزه ملی Bardo در تانزانیا در سال 2015. از آن زمان، با رشد دائمی ISIS/ISIL، توریسم متأسفانه به تهدیدی دائمی در سطح جهانی تبدیل شده است. این نورافکن منطقه ای کاربرد اصول مدیریت ریسک یکپارچه (IRM) را در مورد توریسم کرواسی به عنوان ابزار تفکر همه جانبه در مورد در معرض خطر قرار گرفتن در اقتصادی به تصویر می کشد که عمیقاً وابسته به توریسم است. به خصوص این مطالعه روی فاز ارزیابی ریسک تمرکز می کند و نگاشت ریسک اولیه ای برای بررسی و اولویت بندی ریسک های صنعتی توسعه می دهد که می توانند روی توریسم کرواسی بر مبنای فصلی تأثیر بگذارند. 

برای توسعه مدیریت مقصد استراتژیک با هدف کاهش ریسک و تقویت آمادگی در زمانی که وقایع منفی رخ می دهن، Ritchie (2004، 2008) پیشنهاد کرده که بینش خاص توریسم را باتئوری ها / مفاهیم دیگر رشته ها ترکیب کنیم. حتی قبل از آن Manning (1999) به این نکته اشاره کرده که مدیریت ریسک برای مدیریت توسعه توریسم پایدار حیاتی است در حالی که Faulkner (2001)، ارزیابی ریسک را به عنوان یکی از اجزای کلیدی فرایند برنامه ریزی مدیریت حادثه (بلایا) شناسایی و تعریف کرده است.

اهمیت در نظر گرفتن دیدگاهی استراتژیک در مورد در معرض رخدادهای بحرانی بالقوه قرار گرفتن، مخصوصاً روی مقاصدی تأکید دارد که بواسطه بخش بالایی از توریسم در فعالیت اقتصادی کلی توصیف شده اند. با تلاطم سیاسی و اجتماعی که دائماً در بسیاری از مناطق جهان در حال افزایش است، رویکردی همه جانبه و کنشگرا به مدیریت رخدادهای نامطلوب پدیدار شده که پیش نیازهای لازم برای حفظ پایداری (تاب آوری) تویسم و اقتصاد کلی را در بسیاری مقاصد به نمایش می گذارد.

در تأیید این مطلب نورافکن منطقه ای کاربرد فرایند مدیریت ریسک یکپارچه (IRM) را به تصویر می کشد که برای کمک به سیاستگذاری توریسم در کراسی توسعه یافته که هر ساله بیش از پیش در تابستان پذیرای توریست ها در بخش مدیترانه ای اروپا می باشد. با سهمی 4/84 درصدی از توریست بین المللی، کرواسی رکوردی 34/14 میلیون سفری و 61/72 میلیون اقامت توریست را در سال 2015 به خود اختصاص داده است. طبق اظهارات بانک ملی کرواسی، درآمد توریسم در سال 2015 به 96/7 میلیارد یورو (6/7 درصد افزیش) رسیده است که نشانگر سهم 1/18 درصدی GDP کرواسی می باشد. طبق این گزارش، توریسم کرواسی بسیار بین المللی است، در حالی که در همین حین نشانگر پشتیبان قابل توجه اقتصاد کلی کرواسی می باشد. رخدادهای بد اخیر که روی چندین مقصد رقابتی در مدیترانه اثر گذاشته اند، نظیر حملات توریسی تکرار شده در تانزنیا و ترکیه، از یک طرف، و مهاجرت انبوه از سوریه و عراق که روی کل اروپای جنوبی تأثیر گذاشته اند، از سوی دیگر فشار بیشتری به سیاستگذاران توریسم وارد کرده تا رویکردی کنشگرایانه در جهت پیش بینی و متعاقباً مدیریت رخدادهای بحرانی بالقوه اتخاذ کنند.

Abstract

Strategic management of crises and disasters is considered a vital ingredient for managing sustainable tourism development. Contemporary tourism research has so far provided several conceptual articles and agendas for research regarding this important topic, with discussions particularly intensifying after the 9/11 events. Nowadays, this topic is more critical than ever, particularly after the beach massacre in Port El Kantaoui and the preceding terrorist attack at the Bardo National Museum in Tunisia in 2015. Since that time, with the steady rise of ISIS/ISIL, terrorism has, unfortunately, turned into a persisting threat on a global level. This regional spotlight portrays the application of integrated risk management (IRM) principles to the case of Croatian tourism as a means of thinking holistically about the exposure to risks in an economy that is heavily dependent on tourism. In particular, this study focuses on the risk-assessment phase and develops an initial risk map to quantify and prioritize industry risks that may affect Croatian tourism on a season-to-season basis.

To enhance strategic destination management with the goal to reduce risk and boost readiness when negative events occur, Ritchie (2004, 2008) suggests combining tourism-specific insight with theories/concepts from other disciplines. Even earlier, Manning (1999) had already noted that risk management is crucial to the management of sustainable tourism development, while Faulkner (2001), identified risk assessment, in particular, to be one of the key ingredients of the disaster management planning process.

The importance of taking a strategic perspective on the exposure to potential crisis events is particularly emphasized for those destinations which are characterized by high shares of tourism in their overall economic activity. With political and societal turbulence steadily increasing in many regions of the world, a holistic and proactive approach to managing undesirable events thus emerges a necessary prerequisite for maintaining sustainability of both tourism and the overall economy in many destinations.

In line with this, this regional spotlight portrays the application of an integrated risk management (IRM) process which has been developed to assist tourism policymaking in Croatia, which is a popular and fast-growing summer destination in the European Mediterranean. With a share of 84.4% of international tourists, Croatia recorded 14.34 million arrivals and 72.61 million overnights in 2015 (Croatian Bureau of Statistics, 2016). According to the Croatian National Bank, tourism revenues in 2015 amounted to 7.96 billion Euros (7.6% increase), which represents a share of 18.1% of Croatian GDP. Accordingly, Croatian tourism is highly international, while, at the same time, representing a significant pillar of Croatia’s overall economy. Recent unfortunate events that have affected several competitor destinations in the Mediterranean, like the repeated terrorist attacks in Tunisia and Turkey, on the one hand, and the mass migrations from Syria and Iraq which have affected whole Southeast Europe, on the other, put further pressure on tourism policymakers to take a proactive approach towards foreseeing and subsequently managing potential crisis events.

مدیریت بحران استراتژیک در توریسم: کاربرد مدیریت ریسک یکپارچه در صنعت توریسم کرواسی

Strategic crisis management in tourism: An application of integrated risk management principles to the Croatian tourism industry

مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب) 

2. مرور ادبیات و توسعه فرضیه ها
2.1. سرمایه فکری و صنعت گردشگری
صنعت گردشگری به عنوان یکی از بزرگ ترین و پویاترین صنایع جهان در نظر گرفته می شود (وانگ، ۲۰۱۵) که در این صنعت، بخش تامین گردشگری باید به طور مداوم با تقاضاهای گردشگران سازگار شود (وایرمر، ۲۰۰۶) و این صنعت باید به یک مولد قدرتمند نوآوری تبدیل شود (امرزل و جوردانا، ۲۰۱۶).
مطالعات قبلی اهمیت IC را در صنعت هتلداری نشان داده اند (انگستروم و همکاران، ۲۰۰۳). IC مفهومی است که سریعا در حال تحول است (ایلین، ۲۰۱۴؛ مهرالیان و همکاران، ۲۰۱۲) و توجه محققان و متخصصان را در طول دو دهه گذشته جلب کرده است. این یک مفهوم چند رشته ای و میان رشته ای است (بونتیس، 1999؛ مر و چتزل، 2004؛ موراریو، 2014). در نتیجه، به دلیل پیشینه و دیدگاه های مختلف در میان پژوهشگران، هیچ تعریف پذیرفته شده ای از IC وجود ندارد (چونگ، 2008 مهرالین و همکاران، 2012؛ موندال و گلوش، 2012؛ موراریو، 2014؛ اسکافارتو و همکاران، 2016). با در نظر گرفتن هدف مطالعه فعلی، IC به صورت فعالیت ها و فرایندهای مبتنی بر دانش تعریف می شود که با افزودن ارزش برای سهامداران شرکت، به نوآوری شرکت ها، ایجاد ارزش، مزایای رقابتی و مزایای آینده کمک می کند.
ارزش هم افزایی IC در تعامل بین اجزای مختلف آن ریشه دارد (بونتیس و همکاران، 2015 ؛ سیدلر و همکاران، 2014)، یعنی سرمایه انسانی (استعداد ، مهارت و خبرگی کارکنان)، سرمایه ساختاری (قابلیت های سازمانی، فرهنگ، فرایندها، ثبت اختراعات، حق چاپ، علامت های تجاری، بانک اطلاعاتی) و سرمایه رابطه ای (ایجاد و نگهداری روابط با ذینفعان). طبقه بندی سه بعدی IC، روشن ترین و کم ابهام ترین طبقه بندی IC را ارائه می دهد (سیدلر و همکاران، ۲۰۱۴). به گفته زگلات و زیگان (۲۰۱۴)، مشخص نیست که بخش های مختلف IC چگونه به عملکرد مالی هتل کمک می کنند. بنابراین، در بخش های زیر درمورد هر یک از اجزای IC و همچنین نقش آن در صنعت گردشگری (به خصوص در بخش هتل ها)، توضیح مختصری بر اساس مطالعات قبلی ارائه می دهیم.
سرمایه انسانی یکی از ابعاد مهم IC و مهم‌ترین دارایی شرکت محسوب می شود، چون منبع تجدید استراتژی شرکت، خلاقیت و ظرفیت نوآوری است و در نتیجه یک مزیت رقابتی بزرگ را حفظ می کند (چی و همکاران، 2016؛ اوسالیوان و شولت، 2007؛ بونتیس و همکاران، 2007؛ بونتیس، 1998؛ بروکینگ، 1997؛ ادوینسون و مالون، 1997؛ نوناکا و تاوچی، 1995). براساس استعداد و مهارت کارکنان (قوش و موندال، 2009؛ کاتر و كاتر، 2009، سیدلر و همكاران، 2014؛ تسکالرو، 2015؛ ایلین، 2014)، سرمایه انسانی منجر به منحصر به فرد بودن شرکت ها (اوسالیوان و شولت، 2007) در توسعه ارزش افزوده كالا و برای رسیدن به وفاداری ذینفعان اصلی (بونتیس و همكاران، 2007؛ قوش و موندال، 2009 ؛ كبریتا و بونتیس، 2008) می شود.
پس از رفتن کارمندان، سرمایه ساختاری در شرکت باقی می ماند (کابریتا و بونتیس، 2008 ؛ سنت پیر و آئود، 2011 ؛ نظری و هرمنز، 2007 ؛ تی بائولن و کورادو، 2008 ؛ استوارت، 1997). این سرمایه شامل قابلیت های سازمانی، فرهنگ، فرآیندها، حق امتیاز، حق انحصاری، علائم تجاری، پایگاه های داده و غیره است (آهنگار، 2011؛ دنيكولاي و همکاران، 2015، ژانوسویچ و دی زنوپولجاک، 2012 ، جانسون، 1999). سرمایه ساختاری، سرمایه انسانی را پشتیبانی و توانمند می کند (لی و محمد، 2014؛ کورادو و همکاران، 2011؛ ادوینسون، 1997؛ تساکالرو، 2015 ؛ ایلیین، 2014؛ بونتیس، 1998؛ دیز و همکاران، 2010) که یک عامل حیاتی برای توسعه سرمایه ساختاری (نظری و هرمنز، 2007) و رسیدن به پتانسیل کامل در عملکرد و ایجاد ارزش شرکت است (لی و محمد، 2014 ؛ سنت پیر و آئود، 2011؛ سویبی، 1997؛ بونتیس، 1998). سرمایه ساختاری و سرمایه انسانی در ایجاد IC به هم وابسته هستند و با هم تعامل دارند (کابریتا و بونتیس، ۲۰۰۸). سرمایه ساختاری نیز به عنوان زیرساخت پشتیبانی برای ایجاد روابط خارجی اشاره شده است (مولودچیک و همکاران، 2014؛ اسچیوما و لاین، 2008).
سرمایه رابطه ای عبارت است از توانایی شرکت ها برای خلق ارزش ازطریق روابط پیچیده با سهامداران خارجی (تسکالرو، 2015؛ کابریتا و بونتیس، 2008؛ ملسو همکاران، 2016؛ جوشی و همکاران، 2013؛ سیدلر و همکاران، 2014). سرمایه رابطه ای مهمترین بُعد IC است که در برخی موارد تا حدودی خارج از مرکز شرکت می باشد. سرمایه رابطه ای تعامل سرمایه انسانی و ساختاری با سهامداران را افزایش می دهد و ادراکات سهامداران از شرکت را تحت تاثیر قرار می دهد (کابریتا و بونتیس، 2008؛ تینگ و لین، 2009؛ ملس و همکاران، 2016؛ بونتیس و همکاران، 2015). مثال های این سرمایه، وفاداری به برند، تصویر بازار، قدرت تجاری و شهرت است (ژانوسویچ و دی زنوپولجاک، 2012؛ تینگ و لین، 2009؛ جوشی و همکاران، 2013). سرمایه رابطه ای دانش تعبیه شده در شناسایی، توسعه و حفظ روابط خارجی است (جوشی و همکاران، 2013؛ اوردونز دی پابلوس، 2004؛ بونتیس ، 1999). علاوه بر این، این سرمایه به شرکت ها اجازه می دهد تا به دانش و منابع موجود در شبکه روابط، دسترسی داشته باشند (چانگ و همکاران، 2008؛ بونتیس، 1998؛ ادوینسون و مالون، 1997؛ استوارت، 1997؛ ملس و همکاران، 2016 ). سرمایه رابطه ای به شرکت ها اجازه می دهد تا پایگاه داده های خود را با اطلاعات سهامداران خارجی توسعه دهند و استراتژی های آینده شرکت را پیش بینی کرده و توسعه دهند (سعید و همکاران، ۲۰۱۶). درک بهتر از ذینفعان خارجی، در توسعه و تولید محصولات به شرکت ها کمک می کند (اوردونز دی پابلوس، ۲۰۰۴)، در نتیجه منجر به راضی کردن و ایجاد روابط محکم و پایدار با ذینفعان خارجی می شود (ایلین، 2014؛ ملس و همکاران، 2016). طبق نظر سن اونج (۱۹۹۶)، فرآیند IC از طریق جریانات رشد می کند، یعنی افزایش در سرمایه رابطه ای، نتیجه افزایش سرمایه انسانی و ساختاری است و به نوبه خود، رشد سرمایه رابطه ای منجر به رشد سرمایه مالی خواهد شد.

2.2. عملکرد سرمایه هتل و سرمایه فکری
مطالعات در صنعت گردشگری، فاقد ادبیات IC می باشد، زیرا اکثر مطالعات در صنعت خدمات به طور عمده بر بخش های مالی و بیمه متمرکز شده اند (الحسن و آساره، 2016؛ کورادو، 2008؛ ایزانزو، 2016؛ جوشی و همکاران، 2013؛ کامات، 2007؛ ملس و همکاران، 2016؛ موندال و قوش، 2012؛ اووساما و فاطیما، 2015؛ سوریا و ناروال، 2015؛ تینگ و لین، 2009؛ یالاما و کاسکن، 2007؛ كوئه و همکاران، 2014؛ شریف و السید، 2016). به گفته انگستروم و همکاران (۲۰۰۳)، کارکنان و دانش سازمانی عوامل کلیدی در موفقیت مدیریت هتل ها هستند، این نویسندگان به این نتیجه رسیدند که اجزای سرمایه انسانی و سرمایه ساختاری IC، کیفیت خدمات در صنعت هتلداری را تضمین می کنند و از طریق روابطی که با سهامداران اصلی ایجاد می شود، سرمایه ایجاد می نمایند (رودز و میهالی ، 2007).
بونتیس و همکاران (۲۰۱۵) رابطه بین IC و عملکرد مالی هتل های صربستان را برای سال های ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۲ تحلیل کردند. نویسندگان نتیجه گرفتند که سرمایه فیزیکی، مالی، انسانی و ساختاری بر عملکرد مالی هتل تاثیر مثبتی دارد. با این وجود، این نویسندگان متوجه شدند که عملکرد مالی بخش هتلداری در صربستان، عمدتا تحت تاثیر سرمایه فیزیکی و مالی قرار دارد. نقد متداول این است که VAIC^TM در اندازه گیری سرمایه رابطه ای، موفق عمل نمی کند. در مطالعه دیگر، کیم و همکاران (۲۰۱۲) با استفاده از ۱۳ هتل بسیارلوکس در کره اعلام کردند که سرمایه ساختاری و سرمایه رابطه ای، به صورت مستقیم و مثبت بر عملکرد مالی هتل تاثیر می گذارند، در حالی که سرمایه انسانی تنها به طور غیر مستقیم بر عملکرد مالی هتل تاثیر می گذارد. اومرزل و جوردانا (۲۰۱۶) به منظور بررسی تاثیر IC بر نوآوری و رشد شرکت، یک نظرسنجی بین ۲۸۰۰ هتل اسلوونی و ۱۷۰۰ هتل کوچک و متوسط در کشور کروات در صنعت گردشگری انجام دادند. نویسندگان از سهم بازار و سودآوری برای سنجش رشد استفاده کردند. نتایج نشان داد که IC تاثیر مثبتی بر رشد هتل دارد. بنابراین بقا در رقابت بازار و توسعه بلندمدت هتل ها، با سرمایه گذاری ثابت در اجزای IC و استفاده موثر آن ها تضمین می شود. در ادامه مطالعات قبلی، ما استدلال می کنیم که هر یک از اجزای IC و نیز تعامل بین اجزای IC، عملکرد مالی هتل های کوچک و ممتوسط را افزایش می دهند. بنابراین، ما فرضیه زیر را فرموله می کنیم:
فرضیه 1. سرمایه انسانی تاثیر مثبتی بر عملکرد مالی هتل های کوچک و متوسط دارد.
فرصیه 2. سرمایه ساختاری تاثیر مثبتی بر عملکرد مالی هتل های کوچک و متوسط دارد.
فرضیه ۳. سرمایه رابطه ای، تاثیر مثبتی بر عملکرد مالی هتل های کوچک و متوسط می گذارد.
فرصیه 4. ارتباط بین مولفه های ارتباطات داخلی، تاثیر مثبتی بر عملکرد مالی هتل های کوچک و متوسط می گذارد.

3. داده، متغیرها و روش
3.1 پایگاه داده
داده های مورد استفاده در این مقاله از پایگاه اطلاعاتی آمادئوس به دست آمده است، که پایگاه اطلاعات مالی و تجاری قابل مقایسه با شرکت های ۴۳ کشور اروپایی است. آمادئوس توسط Bureau van Dijk/ Moody’s Analytics منتشر شد که شامل داده های حسابداری شرکتی در قالب مالی استاندارد شده و متشکل از اقلام ترازنامه، موارد تبلیغی و سود زیان است.
در پژوهش حاضر هتل ها براساس طبقه بندی کد NACE (طبقه بندی فعالیت های اقتصادی در اتحادیه اروپا) برای 155.1 هتل و اقامتگاه مشابه انتخاب شدند. هتل های کوچک و متوسط با توجه به تعریف مجدد اتحادیه اروپا L124/36 انتخاب شدند که بر اساس آن، یک شرکت زمانی به عنوان یک شرکت کوچک و متوسط در نظر گرفته می شود که حداقل دو معیار زیر را داشته باشد: ۱) کمتر از ۲۵۰ کارمند دارد؛ ۲) دارایی های آن کمتر از ۴۳ میلیون یورو باشد و ۳) حجم کسب وکار آن زیر ۵۰ میلیون یورو است. این مطالعه داده های سال های ۲۰۰۷ تا ۲۰۱۵ را جمع‌آوری کرده است. نمونه اولیه از 1731 هتل کوچک و متوسط پرتغالی تشکیل شده است. نمونه نهایی شامل 934 هتل کوچک و متوسط پرتغالی است.
این مطالعه از داده های پانل نامتعادل استفاده می کند که در آن، تعداد سال های شرکت بین ۳ و ۹ متغیر است. بنابراین، به منظور کاهش تعصب بازماندگان احتمالی با اجازه ورود و خروج شرکت ها، از پیشنهادهای گواریگلیا (2008)، باند و همکاران (2003) و کامینز و همکاران (2006) پیروی کردیم. به منظور کنترل اثرات بالقوه نقاط دورافتاده، که ممکن است ناشی از رویدادهای خاص مانند ادغام بزرگ، خطا در کدگذاری یا شوک های غیرعادی شرکت باشد، ما داده ها را با یک درصد اصلاح کردیم (گواریگلیا، ۲۰۰۸).

3.2 روش تخمین و اندازه گیری متغیر
با توجه به ویژگی های پویایِ متغیرها در این مطالعه، ما از یک روش گشتاور تعمیم یافته (GMM) استفاده کردیم که توسط بلوندل و باند (۱۹۹۸) پیشنهاد شده است و سیستمی از متغیرها را در اولین اختلاف در نظر می گیرد. برای متغیرهای اولین اختلاف، ابزارها در سطح ارائه شده اند، در حالی که برای متغیرهای در سطح، ابزارها در اولین اختلاف با هم مقایسه شده اند. ابزارهای مناسب و مرتبط باید با رگرسورهای درون زا مرتبط باشند و عمود بر خطا باشند. کارایی این برآوردکننده ها در امکان کنترل خطاهای همبستگی در طول زمان و همگنی در میان شرکت ها نهفته است. اعتبار برآورد کننده GMM سیستم پویا، تابع دو شرط است: ۱) اعتبار ابزارها؛ و ۲) عدم وجود مدرکی برای همبستگی خودکار خطای درجه دوم.

مقاله انگلیسی رایگان (PDF)

ترجمه فارسی رایگان (PDF)

خرید ترجمه با فرمت ورد

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

1-مقدمه
رهبری مولفه مهم و پویا رضایتمندی کارکنان و عملکرد سازمانی محسوب می گردد. رهبری موثر قبل از رضایتمندی شغلی کارکنان واقع می گردد، که عامل حیاتی برای موفقیت سازمانی محسوب می گردد. «رهبری» به عنوان فرایند کارایی اجتماعی تعریف می گردد که از طریق آن رهبر به بررسی، جستجو و تحریک مشارکت اختیاری پیروان می پردازد و تلاش می کند که به منافع و اهداف سازمانی دست یابد. در این راستا، رهبر موفق بر طرفدران به شیوه مطلوب تاثیر می گذارد تا به طور سودمند به اهداف مشترک سازمانی دست یابند. نانجوندسواراوامی و اسوامی رهبر را به عنوان فردی تعریف کردند که پیروان خود را به نمایندگی می فرستد، انگیزه می بخشد، تحرک می بخشد،تجهیز می کند و بر آنها تاثیر می گذارد تا به اهداف سازمانی تعیین شده دست یابند. به هر حال طرفداران تصمیم گرفتند از رهبران خود نه فقط به خاطر اقتدار رسمی رهبری بلکه به خاطر ماهیت استثنایی و فوق العاده وی اطاعت کنند. از این رو مسئله بسیار پذیرفته شده وجود دارد که رهبری موفقیت آمیز به انواع مختلف ویژگی های سبک رهبری بستگی دارد.موفقیت رهبری با یک سری ویژگی های خاص قید و شرط بندی نمی گردد بلکه در عوض با سبک های رهبری مختلف تعیین می گردد. این سبک های رهبری پیش بینی کننده حائز اهمیت رضایتمندی شغلی کارکنان و پس از آن عملکرد کاری می باشند. به هر حال، ادبیات موجود درباره این ارتباط ها جامع نیست. سیم و یاپ معتقدند که سبک رهبری مناسب و بهینه ای وجود دارد که به نفع رهبران در تمامی شرایط عمل کرده و تعیین بهترین سبک رهبری برای دستیابی به رضایتمندی کارکنان و عملکرد سازمانی بهتر دشوار است. مهم تر آنکه نظریه رهبری راهبردی نوپدید نشان دهنده آن است که تاثیر مثبت سبک های رهبری از طریق مداخله گری عقل و خرد رخ می دهد و هیچ شواهد تجربی به وضوح از این ادعا ها پشتیبانی به عمل نیاورده اند. لذا سوالات مهمی مطرح می شوند، از جمله اینکه چه نوع سبک رهبر شرح دهنده رضایتمندی کارکنان است؟ و چگونه عقل و خرد می تواند در این رابطه مداخله گری کند؟
تحقیق حاضر با توجه به نظریه رابطه مندی، و مدل رهبری راهبردی، سعی دارد به این دو سوال با بررسی رابطه بین سبک های رهبری مختلف ( یعنی تحول گرا، اخلاقی، اقتداآمیز و رویا گرای)، رضایتمندی کارکنان و عملکرد تیمی از طریق نقش واسطه رهبری عقل گرا پاسخ دهد. این مقاله به بررسی این مسئله در بین آژانس های مسافرتی مصر پرداخته و در صدد آن است که به گردشگری و ادبیات رهبری با موارد زیر کمک کند: 1- تاکید بر روابط بین سبک های رهبری مختلف، 2- کشف نقش مفهوم جدید رهبری عقل گرا بر مبنای مدل رهبری رهابردی بوول و هوجبرگ. علاوه بر این، یافته های تحقیق مفاهیم مهمی برای رهبران آژانس های مسافرتی در مصر، خاورمیانه، ناحیه آفریقای شمالی و رابطه مندی بین سبک های رهبری مختلف، رضایتمندی شغلی و نقش عقل در این روابط به همراه دارد.
این مقاله طبق زیر ساختاربندی شده است: بخش بعد به توضیح زمینه گردشگری مصری پرداخته و بر نیاز به تحقیقات در این زمینه اصلی درون کشور تاکید دارد. لذا چارچوب نظری و فرضیه ها شکل گرفته و در پس آن مرمر بر روش های تحقیق و یافته ها حاصل می گردد. سرانجام نتایج بحث شده و نتیجه گیری ها گرفته می شوند.

2- بخش گردشگری مصر
بخش گردشگری مصر به عنوان موتور اصلی رشد اقتصاد مصر، منبع مهم تبادلات خارجی و مولد عمده مشاغل مستقیم و غیر مستقیم می باشد. گردشگری در مصر به حدود 70 نوع خدمات تغذیه دهنده و صنایع مکمل مربوط بوده و بازنمود تقریبی 40% از صادرات غیر کالا در مصر می باشد. رونق گردشگری تاثیر زیادی بر رشد اقتصادی مصر داشته است. در اکثر حالات، مصر را می توان نمونه کامل پیامد اقتصادی مثبت گردشگری دانست که به نظر می رسد بر تاثیرات منفی غلبه دارد. گردشگری یکی از مهمترین قطب های اقتصاد مصر به شمار می رود. برای نمونه، در سال 2013 بخش گردشگری حدود 12.6% از نیروی کار مصر را جذب نمود که تقریبا به 14.7 میلیون گردشگری خدمات رسانی می نمودند و درآمد بالغ بر حدود 19 میلیارد فراهم ساخت. به هر حال مصر ثبت درآمد گردشگری بالغ بر 6.1دلار میلیارد در سال 2015 داشت ، همانطور که تعداد گردشگرها تا 9.3-6% کاهش یافت و تعداد کل شب های گردشگر تا 14% افت کرد.
آژانس های مسافرتی به عنوان سهامدار عمده در بخش گردشگری بخش اساسی رشد و موفقیت این بخش می باشند. آنها به طور فزاینده به عنوان قدرتمند ترین و تاثیرگذارترین بازیکن درون این بخش از طریق نقش خود به عنوان نماینده فروش در توزیع بسته های تعطیلات و مقاصد محسوب می گردند .از طرفی دیگر، شواهد برگرفته از ادبیات منابع انسانی رابطه وضحی بین عملکرد این فراهم کنندگان خدمات و رضایتمندی کلی شغلی آنها برقرار می سازند. در این راستا، فرد می تواند به نفع اهمیت میزان رضایتمندی شغلی آژانس های مسافرتی به عنوان عامل عملکرد و رشد این بخش، استدلال کند. بدین دلیل مطالعه حاضر تلاش دارد به بررسی تاثیر سبک های رهبری بر رضایتمندی شغلی آژانس های مسافرتی مصری و عملکرد تیمی بپردازد.

بخشی از مقاله انگلیسی:

1. Introduction

Leadership is an essential and dynamic component of employees’ satisfaction and organisational performance. Effective leadership is seen as an antecedent of employee job satisfaction, a vital factor for organisational success (Mohammed et al., 2014). ‘Leadership’ is defined as a social effectiveness process through which the leader explores, seeks, and mobilises the voluntary participation of followers in an attempt to achieve organisations’ interests and goals (Ho, Ross, & Coutts, 2016). In this vein, a successful leader influences followers in a desired manner to achieve organisations’ common goals productively (Keskes, 2014). Nanjundeswaraswamy and Swamy (2014) defined a leader as a person who delegates, stimulates, motivates, mobilises and influences followers to perform so to achieve specified organisational objectives. However, followers decide to obey and pursue their leaders not simply because of the leader’s official authority but out of perceptions of their leader’s exceptional and extraordinary character (Conger, Kanungo, & Menon, 2000). Hence, it has been widely acknowledged that a successful leadership depends on different types of leadership styles’ characteristics (Voon, Lo, Ngui, & Ayob, 2011). Leadership success is not conditioned by a set of specific characteristics, but instead by different leadership styles (Saleem, 2015). These leadership styles were in turn found to be significant predictors of employees’ job satisfaction (Ahmad, Adi, Noor, Rahman, & Yushuang, 2013; Sultan, Kanwal, & Gul, 2015; Alonderiene & Majauskaite, 2016), and subsequently work performance (Devie, Semuel, & Siagian, 2015; Ojokuku, Odetayo, & Sajuyigbe, 2012). However, the literature on such links remains inconclusive. Sim and Yap (1997) claimed that there is no appropriate and a best leadership style that will act for leaders in all circumstances and it is difficult to identify the best leadership style for achieving employees’ satisfaction and better organisational performance. More importantly, the emerging strategic leadership theory indicates that the positive influence of leadership styles takes place through the intervention of wisdom, yet thus far, no empirical evidence has clearly supported such claims (Parco-Tropicales & de Guzman, 2014). Hence, important questions arise, namely: which type of leadership style explains employees’ satisfaction? And how can wisdom intervene in such a relationship? Drawing on the leadership theory (House, Spangler, & Woycke, 1991), and the strategic leadership model (Boal & Hooijberg, 2001), the present research attempts to answer these two questions by investigating the relationship between various leadership styles (namely: transformational, ethical, charismatic and visionary) and employees’ satisfaction and team performance, through the mediating role of wise leadership. The study explores this issue in Egyptian travel agents and aspires to contribute to both tourism and leadership literature by: (1) highlighting the relationships between various leadership styles, employees’ satisfaction and team performance, and (2) uncovering the role of the novel concept of “wise leadership” on the basis of Boal and Hooijberg’s (2001) strategic leadership model. In addition, the research findings hold important implications for travel agencies’ leaders in Egypt and the Middle East and North Africa region (MENA) on the link between different leadership styles and job satisfaction, and the role of wisdom in such a relationship. This paper is structured as follows: the next section outlines the Egyptian tourism context and highlights the need for research in this key sector within the country. Thereafter, the theoretical framework and hypotheses are developed, followed by an overview of the research methods and findings. Finally, the results are discussed and conclusions drawn.

2. The Egyptian tourism sector

Considered as the key engine for Egypt’s economic growth, the Egyptian tourism sector is an important source of foreign exchange, and a significant generator of directly related and indirectly related jobs (El-Gohary, 2012; Richter & Steiner, 2008). Tourism in Egypt is associated with approximately 70 feeder services and complementary industries, and represents about 40% of Egypt’s noncommodity exports (Hilmi, Safa, Reynaud, & Allemand, 2012). The tourism boom has had a great effect on Egypt’s economic development. In most cases, Egypt can be seen as a perfect example of the positive economic outcome of tourism, which seems to outweigh its negative effects (Richter & Steiner, 2008). Tourism is one of the most important pillars of Egypt’s economy. For example, in 2013 the tourism sector employed about 12.6% of Egypt’s workforce, serving approximately 14.7 million tourists, and providing incomes of nearly $19 billion (Agag & El-Masry, 2016). Egypt, however, recorded $6.1 billion in tourism revenue in 2015, as the total number of tourists dropped by 6%e9.3 million and the total number of tourist nights declined by 14% (Egyptian Ministry of Tourism, 2015). Perceived as a crucial stakeholder in the Tourism sector, travel agents are essential to the development and success of this sector. They are increasingly considered as the most powerful and influential player within the sector through their role as “sales agents” in the distribution of packaged holidays and destinations (Baloglu & Mangaloglu, 2001). On the other hand, evidence from the human resource literature posits a clear link between the performance of such service providers and their overall job satisfaction (Pan, 2015). In this vein, one could argue in favour of the importance of travel agents’ job satisfaction levels as a precursor to the sector’s performance and development. For this reason, the present study attempts to examine the influence of leadership styles on Egyptian travel agents’ job satisfaction and team performance.

ایجاد ارزش ویژه برند از طریق گردشگری صنعتی

Building brand equity through industrial tourism

Abstract

As a consequence of rising operating and labor costs, numerous manufacturing companies in Taiwan have been closed or relocated overseas during the last two decades. Since 2003, Taiwan’s government has advocated for the transformation of traditional factories into tourism-oriented facilities to increase the brand strength of the companies. As a result, industrial tourism has been boosted and many manufacturers in Taiwan are keen on establishing tourism factories; however, the association, if any, between offering industrial tourism and building a strong brand equity remains relatively unexplored. Thus, the present study sought to examine customers’ perceptions of the value of a branded tourism factory through the concept of brand equity. More specifically, it was hypothesized that brand equity, which is composed of brand awareness, brand associations, and perceived quality, contributes to brand loyalty. Both qualitative and quantitative methods were employed in different phases of this study, including 1) questionnaires to identify industrial tourism factories with high brand awareness among consumers; 2) open-ended interviews regarding visitors’ touring experiences to develop further questionnaires; and 3) questionnaires distributed to three food-oriented firms with similar levels of brand awareness. Analysis of the data from 312 valid questionnaires revealed that brand associations and perceived quality both positively and significantly predict brand loyalty. The results suggest that companies engaging in industrial tourism should focus on offering tourists interactive experiences to enhance brand associations and on ensuring a transparent operations process during tours to emphasize the high quality of whatever is being produced, thereby contributing to enhance brand loyalty.

1 Introduction

Increasing global competition has placed great stress on many industries, especially traditional manufacturing industries. In earlier times, the demand for various products was always greater than the supply, so manufacturing companies only had to focus, in general, on increasing their production efficiency. However, after decades of technological advances that have accelerated production processes, supplies are now often higher than the corresponding levels of demand, forcing the various brands that exist in given markets to compete for potential customers’ attention. As such, it has become increasingly difficult for customers to identify, remember, and choose brands during purchase decision making. In addition, customers are growing more resistant to traditional forms of marketing such as print advertising and television commercials (Willmott & Nelson, 2003). Instead, consumers are increasingly seeking holistic, authentic, multisensory, and memorable experiences that are associated with the given product or service. Hence, there has been a rapid rise in the number of marketing efforts known as experience marketing, which attempts to establish a personal and meaningful interaction with the consumer (Schmitt, 1999; Tynan & McKechnie, 2009). In some sense, the memorable experiences produced by such marketing efforts effectively become part of the products in question, making them key aspects of the experience economy (Pine & Gilmore, 1999).

In order to enhance the revenues provided by customers’ experiences as part of the experience economy (Pine & Gilmore, 1999), many factories have become involved in industrial tourism, which is also called industrial heritage tourism, by transforming their manufacturing factories into tourism factories. This type of tourist attraction includes manufacturing plant tours, company museums, company visitor centers, and brand parks, all of which serve as means by which a firm can open their factory doors to customers or visitors so that they can learn about the production process, product features, and company history (Mitchell & Orwig, 2002; Otgaar, 2012). For many marketing managers, establishing such tourism factories could be an effective marketing strategy as one visit is more valuable than one hundred commercials when guests relate their positive experiences to friends and relatives (Brumberg & Axelrod, 1995).

In Taiwan, many factories were closed or relocated overseas during the last two decades as a consequence of rising operating and labor costs and the competitive global environment. In 2003, the government of Taiwan’s Industrial Development Bureau noticed this trend and established “The Project to Assist Manufacturing Industries in Developing Industrial Tourism” in an attempt to help traditional factories transform into tourism factories in order to build up industrial tourism, which can act in a multifunctional manner by allowing for both manufacturing and tourism and which, therefore, may successfully promote a given brand, making it stronger and more competitive (Industrial Technology Research Institute, 2013a).

As such, many manufacturers in Taiwan have become keen on establishing industrial tourism venues where they can provide opportunities for tourists to visit, be entertained, be educated, and get to know about the given brand and products. So far, 145 tourism factories have been set up throughout Taiwan (Industrial Technology Research Institute, 2013b). However, not all of these 145 industrial tourism sites are thriving. Some have been facing problems such as a lack of attractiveness to visitors or not receiving enough visitors to support their operating costs. Such problems can lead to situations in which these industrial tourism factories must struggle for survival, to say nothing of their actually achieving any monetary or nonmonetary benefits from their industrial tourism efforts. Therefore, considerable uncertainty still exists with regard to if and how brand equity can be promoted by the establishment of tourism factories, especially in today’s intense and competitive market.

It seems that the purpose of tourism factories and the concept of brand equity are, in a sense, intertwined with each other, but there have not been many previous studies that have sought to address this interconnection. In particular, the concept of industrial tourism is a relatively new one in the realm of academia (Robinson & Novelli, 2005), in spite of industrial tourism itself being commonly practiced by many US and European firms. Most industrial tourism studies thus far, in fact, have been from the US perspective. Given the fact that culture plays an important role in brand equity (Blair & Chiou, 2013, 2014) and that, so far, very few studies have explored the marketing effects of industrial tourism in Taiwan, the association between offering industrial tourism and building a strong brand through brand equity remains relatively unexplored. Thus, the aim of this research was to examine customers’ perceptions of the value of branded industrial tourism through the concept of brand equity. More specifically, it was hypothesized that brand equity, which is composed of brand awareness, brand associations, and perceived quality, contributes to brand loyalty.

It is necessary, therefore, to investigate the relationship between visits to industrial tourism sites and brand equity in order to assist in the development of industrial tourism in Taiwan. As such, the objectives of this study were as follows:

1. To examine if there are any differences relating to brand equity among tourists with different visiting experiences (i.e., travel style, product-use experience, interpreter guidance experience, and brand orientation experience).

2. To investigate if visitors to industrial tourism sites will build upon their perceptions regarding brand equity from the lowest toward the highest levels as assessed by brand awareness, perceived quality, brand associations, and brand loyalty.

مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب)

F1828

چرخه اقتصادی توریست
بررسی تجاری یکی از دلایل اصلی سرمایه گذاری توریست خارجی است . همانگونه که چرخه اقتصادی توریست کشور میزبان می تواند نشان دهنده میزان تجارت توریستی آن کشور باشد ، احتمالا تحت تاثیر نفوذ شرکت های خارجی در سرمایه گذاری به صنعت گردشگری باشد. زمانی که چرخه تجاری در کشور میزبان وجود داشته باشد و سطح مصرفی گردشگر بالاباشد ،مشابا سقف دریافت سود در سرمایه گذاری در صنعت توریست کشور میزبان ممکن است تضمین شود و یا به عبارتی چرخه بیشتر برابر با توریست بیشتر و در نتیجه تضمین دریافت سود در کشور میزبان. بنابراین چرخه اقتصادی توریست کشور میزبان، عامل دیگر منتخب تحت تاثیر موسسه OFDI چین می باشد. ما از هزینه کلی توریست در کشور میزبان به عنوان متغییر پروکسی برای چرخه اقتصادی توریست به اصطلاح DITE به معنی هزینه داخلی و خارجی توریست استفاده کردیم .
3.1.4 مرحله و سطح تجارت
ارتباط مکملی و جایگزینی بین تجارت و سرمایه گذاری وجود دارد. مارکسون 1983 و سونسون 1984 هردو استدلال کردند که ارتباط بین تجارت کالا و عامل پویای بر اساس ماهیت همکاری و عدم همکاری آنها تعیین می شود. اگر شراکتی باشند، ارتباط باید تکمیلی باشد ، در غیراینصورت ارتباط باید جایگزینی باشد. امروزه ، تعداد موسسه های سرمایه گذاری توریست خارجی در چین با موسسه های توریستی معمولی کاملا یکسان نیستند. آنها دارای تجارت های اصلی در انرژی ،ساخت و ساز و بخش های معاملات ملکی هستند در حالیکه جذب توریست به عنوان یک تجارت کمکی است. این به این معناست که توریست وابسته به تجارت اصلی است. در نتیجه ، تجارت دوجانبه و سرمایه گذاری توریست خارجی در روابط تکاملی است و رشد تجارت دو جانبه می تواند سرمایه گذار توریست انتقالی را ترقی دهد. بنابراین ما در این بخش از تجارت دوجانبه به عنوان متغییر به اصطلاح TRD استفاده کردیم.
3.1.5 قابلیت ابداع
آنالیز های لیز 2010 نشان داد که موسسات انتقالی توریست در چین اغلب با کسری مواجه هستند. در این متن، انگیزه اصلی برای موسسات چینی در به کارگیری بیشتر در عملکرد توریست انتقالی ،آموزش جهانی است. به عنوان یک کشور در حال توسعه ،چین ممکن است این مزیت دیرهنگام را با کسب سریع تجربه و قابلیت ابداع از کشورهای توسعه یافته بدست آورد. بنابراین، سرمایه گذاری توریست خارجی چینی ممکن است بر کشورها و نواحی با قابلیت ابداع قوی تمرکز کند.به عنوان یک متغییر پروکسی، ما تعداد در خواست های قابلیت ابداع کشور میزبان را در هر 10 هزار ساکنان مقیم و غیر مقیم را برای سنجش توانایی نوآوری داریم .. با توجه به توضیحات بالا ،مدل زیر را ایجاد کردیم :
OTI=α+β_1 CIS+β_2 OUT+ β_3 DITE+ β_4 TRD+β_5 PAT+ ε_iT
3.2. جمع آوری اطلاعات و آنالیزها
متغییر وابسته در این مدل ، کمیت موسسه های سرمایه گذاری توریست خارجی است. ما از کاتالوگ موسسه سرمایه گذار خارجی (COIEC ) وزارت بازگانی چین برای تهیه فهرست پایگاه داده شرکت های سرمایه گذاری گردشگری در خارج از چین استفاده کردیم . COIEC شامل اطلاعاتی چون اسامی سرمایه گذاران ، وابستگی استانی در داخل کشور یا وابستگی سیاست دولت مرکزی ،اسامی شرکت تابعه در خارج از کشور و زمان تاسیس تابعه ، کشوری که تابع آن ایجاد شده و دامنه کسب و کار شرکت تابعه می باشد.
بعد از پاک سازی اطلاعات ،ما یک پایگاه اطلاعاتی موسسه توریست خارجی در چین را ایجاد کردیم. اگرچه اطلاعات مرتبط با بخش ها مانند کنوانسیون و نمایشگاهها ، اوقات فراغت و سرگرمی (برای مثال کروز و قایقرانی) ، و موسسات خارجی گردشگری را میتوان جمع آوری کرد ، بلکه ما به بخشهای گردشگری چون هتل ها ،آژانس های مسافرتی و تجارت کترینگ متمرکز هستیم. علاوه بر آن ، ما اطلاعات خود را برCIS از اطلاعیه و یاد داشت های سرمایه گذار خارجی چین بازبینی کردیم ،اطلاعات OUT از وبسایت سازمان جهانی توریست است (UNWTO) . اطلاعات DIT از وبسایت انجمن مسافرت و توریست جهانی بدست امد، اطلاعات TRDاز امار و ارقام ملی چین و اطلاعات PAT از وبسایت رسمی بانک جهانی . جدول 1 متغییر های ضروری در این مقاله را آورده است.

در نهایت، ما از یک پنل در مقایسه با 21 کشور میزبان در طی ده سال در بررسی های خود استفاده کردیم . در سپتامبر 2014، 23 کشور بودند که میزبان حداقل 5 موسسسه چینی در OFDI بودند. این شامل، هنگ کنک ،امریکا،استرالیا،کره جنوبی، کانادا، روسیه،کامبوجیا، لائوس، فرانسه ، ژاپن،امارات متحده عربی، آلمان، سنگاپور، انگلستان ، کره شمالی ، مالزی،تایلند،ویتنام، ماکو،تایوان، انگولا،هلند،و نیوزلند بود. ما کشورهای تایوان و کره شمالی را در بررسی های خود جای دادیم به این علت که اطلاعات غیرقابل دسترسی در متغییرهای اصلی وجود داشت. برای برخی کشورها (برای مثال استرالیا و انگولا)، در سال های اخیر2004-2007، FDI هیچگونه خروجی چین در گردشگری را ثبت نکرده است. بنابراین بعد از حذف مشاهدات آن سالها در این کشورها ،تعداد مشاهدات موثر در پایگاه اطلاعاتی ما حدود 160 بود . در بین متغییر های توضیحی ،CIS، DITE، TRD با حذف تنش و با استفاده از CPI متناظراجرا شدند. علاوه برآن به منظور اصلاح ناهمگنی پراکنش ،مقادیر خطی ورودی متغییرها ، در تجزیه و تحلیل از رگرسیون استفاده شد.
4.نتایج
4.1. امار و ارقام توصیفی و وابسته
جدول 2 آمار و ارقام توصیفی و وابسته را به صورت فهرست آورده است. جدول 3 ماتریکس همبستگی پیرسون را در بین متغییرها نشان می دهد. همانگونه که توضیح داده شد، تعامل مثبتی بین متغییر وابسته و متغییر مکمل وجود دارد. بالاترین ارتباط بین OTI و CIS (0.655) بود و بدنبال آن OUT(0.426), TRD (0.419) و DITE (0.223) و( PAT (0.190.

4.2 نتایج آزمون مدل
چون متغییرهای غیروابسته عدد صحیح منفی به خود نگرفته است ، مدل پسرفت با داده صحیح در این مطالعات قابل توجه است. این مدل ها شامل مدل پیسون ، مدل دوجانبه منفی، مدل زیرو انفلیت (نوع مدل جهت شمارش ) می باشد. همانگونه که واریانس متغییر وابسته (20.04) بالاتر از میانگین (2.19) است، ما مدل دوجانبه را در پسروی اضافه کردیم. تست LR طیف الفا را در 95 درصد با فاصله مناسب حدود (0.019 ، 0.548) نشان داد درحالیکه رد الفا برابر با نظریه 0 در سطح 0.05 بود مطابق( مدل پیسون) این نشان داد که انتخاب مدل منفی دوجانبه منطقی تر است. زمانی که متغییر وابسته شامل بسیاری از مقدار 0 باشد ، مقایسه مدل زیرو انفلیت (نوع مدل جهت شمارش ) با مدل استاندارد منفی دوجانبه نشان داده شد. نتایج مدل رگریسون دوجانبه زیرو انفلیت نشان داد که آمار Voung ( Vuong, 1989 ) 3.30- بود، بسیار کمتر از حجم منطقی 1.9- . بنابراین این مدل رد شد و مدل استاندارد دو جمله ای (binomial) به عنوان مدل پس رفت انتخاب شد.
در جدول 4 ، نتایج مدلهای 7-1 پسروی منفی دوجانبه نشان داده شد. مدل 1 اشتراک اثرات CIS, OUT, DITE, TRD و PAT بر FDI خارجی چین در گردشگری را نشان داد. نتایج رگریسیون یا پس روی نشان داد که CIS, OUT, DITE و PAT تاثیرات ضروری بر جریان FDI دارد : بنابراین سطح تجارت مناسب و قابل پیش بینی نبود. برخلاف تصور ،متغییر پروکسی قابلیت ابداع به عنوان برنامه های انحصاری کشور میزبان تاثیر منفی بر سرمایه گذاری توریست خارجی چین دارد. افزایش برنامه های انحصاری در کشورهای میزبان برابر با کاهش سرمایه گذاری موسسین در چین است . این نتیجه با درک درست عقل تناقض دارد یا در واقع غیر قابل درک است. مدل 2 نشان داد که نتایج پس رفت بعد از حذف سطح تجارت به عنوان پیشگو است.، هنوز متغییر رگریسیون قابلیت ابداع منفی است به این علت متغییر در بررسی های بعدی حذف شد .بنابراین با این نتایج پیشنهاد داده شد که توانایی ابداع عاملی نیست که تاثیر مستقیم بر انتخاب سرمایه گذاری توریست خارجی چین داشته باشد .
بعد از حذف توانایی ابداع ، مدل 3 نشان داد که هنوز سطح تجارت ضروری نیست. مدل 4 نشان داد که نتایج پس روی یا رگریسیون تنها سه عدد صحیح از متغییر ها را در مدل 3 وجود داشت. نتایج مدل 4 نشان داد که سرمایه گذاری محیطی و چرخه اقتصادی کشور میزبان عوامل کلیدی در تاثیرگذاری FDI می باشد. ضریب مشترک ریگریسیون سرمایه گذاری محیط زیستی ، چرخه توریست خارجی و چرخه اقتصاد توریست 0.471,0.786 و در نهایت 1.086 است. با مقایسه این ضرایب ،ما می توانیم مشاهده کنیم که OFDI چین در گردشگری کاملا بازاریابی است. هردو چرخه بازاریابی را در کشور میزبان نشان میدهد. به صورتی که سرمایه گذاری توریست خارجی چین در صدر است . اگرچه برخی مطالعات نشان داد که هدف موسسات چینی در سرمایه گذاری خارجی خصوصا در کشورهای توسعه یافته استراتژی بازاریابی مالی (تکنولوژی ،برند،شبکه اینترنتی ،ابداع) است. (Deng 2009 Jiang & Jiang2012). OFDI در گردشگری چین نوعی بازاریابی به نظر می رسد و انگیزه ای برای نوآوری مشاهده نمی شود. ثانیا، کشورهای میزبان داخلی و مخارج گردشگری داخلی تاثیر مناسبی را در انتخاب OTIچین در مقایسه با چرخه گردشگر خارجی چین دارد.
مدل های 7-5 نتایج ریگرسیون یا پس رفت هستند که به اولین سفارش متغییر کند سرمایه گذاری محیطی ، چرخه مسافرت خارجی و و چرخه اقتصادی توریست خارجی توجه دارد. نتایج نشان داد که این سه موارد گفته شده تاثیر خاصی بر سرمایه گذاری چین ندارند.
4.3 آزمون پایداری
یک آزمون پایداری برای ایجاد گروهی از رگرسیون ها به طور جداگانه به کشورهای توسعه یافته و در حال توسعه انجام شد . مدل 8 ( گروه کشور توسعه یافته) و گروه 9 (کشورهای درحال توسعه) در جدول 5 نتایج تاثیر ثابت رگریسیون هستند. در مدل 8، چرخه محیط زیست سرمایه گذاری و اقتصاد توریست هردو پیش بینی های مثبتی در سطح 0.01 بودند به طوریکه برای کشورهای توسعه یافته نشان می دهد که چرخه محیط زیست سرمایه گذاری و اقتصاد توریست عوامل اصلی در OFDIچین هستند. مدل 9 نشان داد که برای توسعه کشورهای میزبان تنها سرمایه گذاری محیطی پیش گوی مناسبی در سطح 0.10 است. نتایج پس روی مدل 8 و 9 نشان داد که سرمایه گذاری محیطی (محیط سرمایه گذاری) اغلب عامل کلیدی در انتخاب OFDI است .

ارزیابی مبتنی بر GIS مبنی بر اثربخشی و پوشش مکانی شبکه های حمل و نقل عمومی در مقصد گردشگری

A GIS-Based Evaluation of the Effectiveness and Spatial Coverage of Public Transport Networks in Tourist Destinations

Abstract

This article develops a methodology for evaluating the effectiveness and spatial coverage of public transport in tourist cities. The proposed methodology is applied and validated in Cambrils municipality, in the central part of the Costa Daurada in Catalonia, a coastal destination characterised by the concentration of tourism flows during summer. The application of GIS spatial analysis tools allows for the development of a system of territorial indicators that spatially correlate the public transport network and the distribution of the population. The main novelty of our work is that this analysis not only includes the registered resident population, but also incorporates the population that temporarily inhabits the municipality (tourists). The results of the study firstly permit the detection of unequal spatial accessibility and coverage in terms of public transport in the municipality, with significant differences between central neighbourhoods and peripheral urban areas of lower population density. Secondly, they allow observation of how the degree of public transport coverage differs significantly in areas with a higher concentration of tourist accommodation establishments.

1 Introduction

The extensive growth of cities in recent decades, combined with the sustained increase in daily mobility, has meant a rise in the use of mechanised means of transport in urban areas, as well as the generation of high levels of traffic congestion and a severe environmental impact. At a time of growing concern for global warming, an increased use of public transport is seen as part of the solution [1], and an effective way of reducing external costs and the negative effects of motorised travel [2]. The relationship between transport and environmental, social and economic sustainability has been explored by a number of researchers [1,3–8].

In this context, one of the strategic objectives of many city governments is to promote the substitution of the use of private motorised vehicles with other systems that have a lower impact on the environment, the economy and public health, such as public transport, walking or cycling [9]. However, organising an alternative user-friendly transport system that is effective in providing services and facilities that can guarantee the shortest possible travel and waiting times [10] is not a simple process. A public user-friendly transport system requires consideration of crucial aspects such as accessibility to stops/stations, system mobility and connectivity with other transport modes [11]. The spatial equity of transport systems impacts on economic dynamics, personal opportunities and, ultimately, the quality of life of the population [12,13]. In other words, poor planning of territorial coverage can lead to situations of social disadvantage. In this regard, the contribution of GIS in the field of Transport Geography is more than a simple control of generic functionality [14]. GIS offer key possibilities in transport modelling [15], facilitating the storage, updating and processing of spatial data and allowing the planning, analysis, control and management of transport networks.

Numerous and widely varying research studies have used GIS tools to analyse and organise transport networks. Blythe et al. [16] examined the wide range of emerging technologies and techniques capable of integrating different public transport modes and services at urban and inter-city scale in order to improve the attractiveness and competitiveness of public transport networks to the detriment of the use of private vehicles. Arampatzis et al. [15] presented a GIS-based decision support system (DSS) to analyse and evaluate different transport policies with the purpose of improving environmental and energy efficiency in the supply of transport. Different characteristics of public transport, including spatial coverage, frequency, comfort or fleet adaptation for disabled persons, may require special analysis, given that they provide an understanding of the efficacy and equity of the service provided for the citizens. Along these lines, Murray [7] identified the inefficiencies of the coverage of access to public transport in the city of Brisbane using GIS-based spatial analysis techniques. Moro and Villaescusa [17] studied spatial accessibility to primary schools in Bilbao, basing their work on the hypothesis that the criteria used to assign students to schools were not the most appropriate, with some students possibly being forced to commute for longer spatial and temporal distances than necessary. Salado et al. [18] proposed a set of indicators related to measurements of the equity and efficiency of the urban public transport service of the city of Alcala de Henares (Madrid). Saghapour et al. [2], in the city of Melbourne (Australia), developed a new measure of accessibility to public transportation that integrated transport service frequencies and population density. The results show that the use of public transport is substantially higher in areas with a higher rate of accessibility. Delmelle and Casas [19] evaluated the spatial equity of the express bus transport service in the city of Cali (Colombia) by means of exploration patterns of accessibility in relation to the socioeconomic level of the city neighbourhoods. They demonstrated that transport network accessibility was higher for middle-class neighbourhoods than for those of higher and lower socioeconomic classes. Cardozo et al. [20] analysed the relationship between urban and socioeconomic variables and the demand for public transport in the subway system of Madrid.

Other interesting and particularly innovative applications have been developed by Benenson et al. [21] and Stenneth et al. [22]. The first presented an extension of ArcGIS©, Urban.Access, which allows to estimate and compare the accessibility of different modes of transport to the workplace and other places of interest. Meanwhile, the second proposed a methodology for identifying user mode of transport by means of GPS sensors in their mobile devices and knowledge of the transport network (real-time bus location; spatial information of the railway line, and spatial data about bus stops and stations).

یک رویکرد یکپارچه برای گردشگری مبتنی بر جامعه پایدار

An Integrated Approach to “Sustainable Community-Based Tourism”

چکیده
دو زمینه وحوزه غنی از دانش به طور موازی در مطالعات گردش گری تکامل یافته اند: گردشگری پایدار(ST) و گردشگری مبتنی بر جامعه(CBT). این دو شامل تعاریف ، اصول، معیار ها، عوامل موفقیت مهم و مزایا و برایند ها ی مطلوب بوده و توسط ذی نفعان مختلف متغیر از سازمان ها ی غیر انتفاعی و شبه زیست محیطی تا بخش دولتی- خصوصی و علایق دانشگاهی می باشد. این مسئله منجر به بروز چالش ها ی معنی داری برای افراد علاقه مند به تئوری سازی، تحقیق وعمل در توسعه پایدار و مدیریت گردشگری شده است. این مطالعه نه تنها زمینه ها ی مشترک وتفاوت ها را اشکار می کند بلکه به بررسی ابعاد مهم پایداری که نیازمند توجه بیشتری هستند نظیر عدالت،برابری، مسائل اخلاقی و نظارت می پردازد. یک چارچوب ابتدایی و مهم برای گردش گری مبتنی بر جامعه پایدار(SCBT) ارایه شده است که هدف آن ایجاد پلی بین منابع متفاوت در زمینه ST و CBT می باشد.روش ها ی مهمی برای بهبود تحقیقات و شیوه ها ی پایدار در راستای توسعه موثر تر و مدیریت گردشگری در قرن 21 ارایه شده اند.

Abstract

Two rich knowledge domains have been evolving along parallel pathways in tourism studies: sustainable tourism (ST) and community-based tourism (CBT). Within both lie diverse definitions, principles, criteria, critical success factors and benefits sought or outcomes desired, advocated by different stakeholders ranging from quasi-governmental and non-profit organizations to public-private sector and academic interests. This poses significant challenges to those interested in theory building, research and practice in the sustainable development and management of tourism. The paper builds on a previous article published in Sustainability by presenting an integrated framework based on a comprehensive, in-depth review and analysis of the tourism-related literature. The study reveals not just common ground and differences that might be anticipated, but also important sustainability dimensions that are lagging or require much greater attention, such as equity, justice, ethical and governance issues. A preliminary framework of “sustainable community-based tourism” (SCBT) is forwarded that attempts to bridge the disparate literature on ST and CBT. Critical directions forward are offered to progress research and sustainability-oriented practices towards more effective development and management of tourism in the 21st century.

1. Introduction

A growing literature on sustainable tourism and community-based tourism has emerged over the past three decades in the field of tourism studies. While the discourse of sustainable tourism (ST) is oriented towards long-term sustainability, the literature on community-based tourism (CBT) looks towards local-level responsibilities and practices of tourism development and management. Numerous and diverse interpretations, definitions and practices have been forwarded within each along with a host of criticisms (see for a summary, for example, [1]). Progress towards sustainability is currently a rocky road littered with multiple definitions, indicators, stakeholders and principles [2–8]. No serious attempt has been made to systematically examine what they mean in relation to each other and to the overall goal of sustainability in tourism development and management, even though sustainability and “community” well-being are integral to both ST and CBT and offer common grounds for reconciliation and synthesis of these two complex domains. This paper undertakes a critical analysis of the relationship between ST and CBT, the principles and concepts that guide these approaches, their origin in institutional, historical and spatio-temporal basis and similarities and differences between the two approaches. The in-depth literature review shows steady progress being made in managing environmental, social and economic impacts, but clear directions for good governance, justice and ethics tend to be lagging in both the ST and CBT discourses. It is argued here that an integrated approach is needed to advance research and management practice past the current arrays of confusions and continued isolation between these two critical areas of tourism research. Such an integrated approach could help to better address management issues related to decision making and control over the fair distribution, use and conservation of resources and to achieve the desired goals of sustainable, community-based tourism that are claimed by both ST and CBT. The purpose of this paper is therefore to examine and offer directions forward for an integrated approach to “sustainable community-based tourism”. A comprehensive analysis of the relevant literature in tourism studies reveals that the rich knowledge domains of sustainable tourism and community-based tourism have been evolving primarily along parallel pathways in tourism. The paper traces some key developments and offers a framework to bridge these disparate discourses and to ensure that sustainability in tourism development and management is indeed grounded in community as a key principle (see the section on community-based tourism below for the meaning of “community”). The following research questions guide the study undertaken here: (1) What is the relationship between ST and CBT? ‚ What principles and criteria guide these concepts as discussed in the tourism literature? ‚ How did they arise (institutionally, historically, spatio-temporally) and why? ‚ What are the similarities and differences between the two approaches? (2) Is there a need to reconcile these two approaches or are they mutually exclusive? ‚ If integration is merited, what are the key principles or criteria that ought to guide such a reconciliation? ‚ Following from the above, what would an integrated framework of sustainable community-based tourism (SCBT) look like? The paper is organized as follows. The Approach and Method Section below describes how the systematic examination of the research literature in ST and CBT was undertaken. An overview of the historic evolution of these two areas is presented in the next two sections. While some of this material is present in some form in the tourism literature, the context summarized here is important in order to understand the critique presented later in the paper. The subsequent section takes a closer look at some of the similarities and differences between ST and CBT and identifies a number of critical issues that are lagging in attention, yet are crucial in terms of sustainable development and management of tourism-related resources. A preliminary framework of “sustainable community-based tourism” (SCBT) is proposed. Critical directions forward are then offered to address a number of compelling issues that continue to hinder research and practice.

مقاله انگلیسی رایگان (PDF)

ترجمه فارسی رایگان (PDF)

خرید ترجمه با فرمت ورد

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

1-مقدمه
راهبردهای بازاریابی گردشگری می توانند مفاهیم عمده ای به لحاظ ساختاربندی اجتماعی نواحی گردشگری و فرصت ها و محدودیت هایی برای سهامداران جهت مشارکت در گردشگری داشته باشند. نکته مهم آنکه بازاریابی گردشگری به عنوان ابزار خط مشی این هدف را دنبال می کند که مقاصد گردشگری را شرح دهد. هویت های مقاصد لذا ممکن است بار سیاسی و معانی نسبت داده شده باشند که چندان خنثی و بی طرفانه نباشد. لذا منافع مختلفی زیربنای گفتمان به کار رفته در گزاره های موقعیت بندی مقصد در بازاریابی گردشگری منطقه ای محسوب می شوند.
مناطق و مقاصد گردشگری به طور مشابه به لحاظ اجتماعی ساختاربندی شده اند و معنا و هویت خود را برگرفته از فعالیت های استدلالی می دانند. در حالی که این گفتمان خود معنای را پربار می کند، آنها همیشه ناقص و برحث برانگیز بوده و فضایی برای پدید آمدن تنش ها بین معنای نسبت داده شده پدید می آورند. این تنش ها می توانند برگرفته از تناقض ها و پارادوکس های استدلالی باشند که بازخورد منافع مخالف یا انگیزه های غیرواقع بینانه توسعه گردشگری می باشد. آنگاه راهبردهای بازاریابی می توانند متناقض بوده یا جتی نتیجه برعکس داشته و سگنال های متعارض را منتقل کنند. مثالی از این مورد زمانی است که بازاریابی مقصد فقط برای بازدیدکنندگان خارجی مطرح می گردد بدون اینکه پیامدهای محیط و ساکنان محلی در نظر گرفته شوند.
این مسئله برای مناطقی مرتبط است که در آن گردشگری به طور عمده متکی بر بازارهایی است که به طور جغرافیایی کنار هم اند یا حتی درون نواحی قرار دارند که نام تجاری مقصد محسوب می شوند. در زمینه ای که در آن وطن و مقصد به طور جغرافیایی چندان دور نیست مقوله های دوتایی گردشگر-میزبان، بازدیدگر-ساکن و مصرف کننده-تولید کنندگان خیلی قابل تشخیص نیستند که آنها را در برابر تناقض بین معنای نسبت داده شده آسیب پذیر می سازد. تناقض ها می توانند در بازاریابی گردشگری مشکل ساز باشند وقتی که تایید نشده یا به طور اشتباه به کار روند. در عین حال، وقتی به طور آگاهانه به کار روند، آنها ممکن است مبنایی برای توسعه گردشگری ایجاد کنند و مقاصد را از طریق دیگری و صحه گذاری در درجات مختلف و با ساختاربندی تایید مجدد تفاوت های مابین و درون مقاصد تشکیل دهند.
به هر حال، نگرش «درون منطقه ای» گردشگری و اصول پویا اجتماعی آن به مدت طولانی نادیده گرفته شده است. درک جریان عمده گردشگری تقریبا معادل سفرهای بین المللی، عبور از مرزهای قلمرو و ترکیب فرهنگ ها بوده است. طبق بیانات، تحقیقات گردشگری دچار «یک سو نگری بین المللی» است . تحقیقات گردشگری زیادی تححقیقات و فعالیت های گردشگری نزدیک به محیط روزمره را نادیده گرفته اند که در آن افراد درون منطقه یا شهر گردشگری را تولید نموده و از آن استفاده می کنند. بدین لحاظ چند نوع چالش زمانی مطرح می شوند که هدف درک بهبود یفته از گردشگری در سطح منطقه می باشد. یک نوع چالش مربوط به نحوه تجربه روزمره از مکان ها، جاذبه ها و نواحی مربوط به تجارب گردشگر و بالعکس می باشد. چالش دیگر درک بهتر این مسئله است که چگونه هویت های مقصد منطقه ای تولید و بازتولید می شوند و چگونه سهامداران در این فرایند درگیر این مسئله از طریق گفتمان کاربردی می شوند. در حالی که درک نزولی توسعه گردشگری با فرایندهای صعودی همانندارتباط کلامی رو یا رو شده یا با آنها تکمیل می گردد، دولت ها، بازاریاب های مقصد و سیاست گذاران بازیکنان اساسی در این فرایند به شمار می روند. لذا هدف ما تحلیل تناقض های متنوع موجود در گفتمان بازاریابی گردشگری منطقه ای است. با به کارگیری نمونه استان هلندی فریسلن، تحلیل مضمونی موقعیت بندی هدف در اسناد راهبرد بازاریابی گردشگری مبنای این مقاله را تشکیل می دهد. بدین لحاظ این مقاله با سوالات زیر پیش می رود:
1-چه نوع تناقض هایی در شیوه های موقعیت بندی فرسیلن به عنوان مقصد گردشگری طی راهبردهای بازاریابی گردشگری منطقه ای پدیدار می گردند؟
2-مفاهیم ممکن گفتمان موقعیت بندی مقصد و تناقض های مقارن برای فریسلن به عنوان مقصد گردشگری درون منطقه کدامند؟
با تمرکز بر مفاهیم گفتمان موقعیت بندی مقصد جهت گردشگری به عنوان پدیده درون منطقه، این مقاله همسو با چند محقق گردشگری بوده که شکافی در دان علمی مبنی بر فرایندهای اجتماعی، اقتصادی و روان شناختی شامل شده در گردشگری در سطح ملی و درون منطقه ای یافتند. پس از شامل سازی مقاله در بررسی های علمی مرتبط، زمینه جغرافیایی خاص مقاله را مطرح کرده و برخی روش شناسی و داده های کاربردی را شرح می دهیم. این مقاله با تحلیل یافته ها ادامه یافته که در پی آن بحثی درباره مفاهیم نقشه ای مختلف سهامداران داخلی در رابطه با گردشگری و پتانسیل گردشگری مطرح می گردد تا در محیط زندگی روزمره بازارزش آفرینی صورت گیرد.

بخشی از مقاله انگلیسی:

1. Introduction

Tourism marketing strategies can have significant implications in terms of the social construction of tourist regions and the opportunities and limitations for stakeholders to engage in tourism. Importantly, tourism marketing as a policy tool aims to influence representations of tourism destinations (Cousin, 2008; Kavaratzis, 2012). Destination identities may therefore be politically charged (Dredge & Jenkins, 2003) and attributed meanings may be far from neutral. As such, various interests may underlie the discourse employed in destination positioning statements made in regional tourism marketing. Regions and tourism destinations alike are socially constructed and derive their meaning and identities from discursive practices (Saarinen, 2004). While discourses do mobilize meanings themselves, they are always incomplete and contested, giving room for the emergence of tensions between attributed meanings (Dredge & Jenkins, 2003). Such tension can result from discursive contradictions and paradoxes, reflecting opposing interests or unrealistic aspirations for tourism development. Marketing strategies then can become contradictory or even counterproductive, communicating conflicting signals. An example is when destination marketing is developed for external visitors only, without considering the consequences for the local environment and residents (Burns, 2004; Choi & Sirakaya, 2005; van Rekom & Go, 2006; Ziakas, 2013). This is particularly relevant for regions in which tourism mainly relies on markets that are geographically proximate or even within the regions that are branded as destinations. In a context where home and away are geographically proximate, binaries of tourist– host, visitor–resident and consumer–producer become increasingly indistinguishable, which makes them vulnerable to contestation and to contradictions between attributed meanings. Contradictions can become problematic in tourism marketing when they are not acknowledged or wrongly used. At the same time, when consciously used they might form a basis for tourism development by positioning destinations through otherness and authenticity on various levels, and by constructing and reconfirming differences between and within destinations (Salazar, 2010). However, the ‘intraregional’ perspective of tourism and its societal dynamics has for a long time remained largely overlooked. Mainstream understandings of tourism have become almost equivalent to international travel, crossing territorial borders and the mixing of cultures (Salazar, 2010). It is stated that tourism research suffers from an ‘international bias’ (Eijgelaar, Peeters, & Piket, 2008). Much tourism research has ignored touristic activities and experiences near to everyday environments, where tourism is produced and consumed by people living within a region (Canavan, 2013) or a city (Braun, Kavaratzis, & Zenke, 2013). As such, a number of challenges arise when aiming for an improved comprehension of tourism at a regional level. One challenge pertains to the way everyday experience of places, attractions and regions intermingles with tourist experiences and vice versa (Díaz Soria & Llurdés Coit, 2013). Another challenge is to better understand how regional destination identities are produced and reproduced (Pearce, 2014; Saraniemi & Kylänen, 2011) and how key stakeholders in this process engage in this through the discourse they use. While top–down understandings of tourism development are countered or complemented by bottom–up processes such as word of mouth (Chen, Dwyer, & Firth, 2014; Pan, Maclaurin, & Croots, 2007), governments, destination marketers and policy makers maintain essential players in this process. Therefore, we aim to disentangle various contradictions present in the discourse of regional tourism marketing. Employing the case of the Dutch province of Fryslân, a thematic analysis of destination positioning in tourism marketing strategy documents forms the basis of this paper. As such, the paper is guided by the following research questions: (1) What kind of contradictions emerge in the ways Fryslân is positioned as a tourism destination by regional tourism marketing strategies? (2) What are the possible implications of destination positioning discourse and the concurrent contradictions for Fryslân as a destination for intraregional tourism? By focusing on the implications of destination positioning discourse for tourism as an intraregional phenomenon, this paper aligns with a small but growing number of tourism researchers who identify a lacuna of academic knowledge on the social, economic and psychological processes involved in tourism on national and (intra)regional levels (Canavan, 2013; Ganglmair-Wooliscroft & Wooliscroft, 2013; Schänzel, 2010; Singh & Krakover, 2015). After further embedding the paper in relevant academic scholarship, we introduce the particular geographical context of the study and outline the methodology and data used. The paper continues with the analysis and findings, followed by a discussion about the implications of discourse in destination marketing, particularly with respect to the various roles of internal stakeholders in relation to tourism and the potential of tourism to (re)create value to everyday life environments.

اثرات اجتماعی اقتصادی بر روی توسعه گردشگری تالاب انزلی

Socio-demographic effects on Anzali wetland tourism development

Abstract

This study explores the attitudes of residents of Iran’s Anzali wetland toward tourism development. The investigators examine how these attitudes are mitigated by three different socio-demographic variables; family size, length of residency, and distance from tourist zone. This study assumes that the development process is affected by residents and that their attitudes are predictive of the success or failure of a tourism development. Partial Least Squares (PLS) analysis is used to test both the research model and the hypotheses. The results reveal a positive and direct relationship between the perceived impact of development and residents’ attitudes toward tourism development in the Anzali wetland.

1 Introduction

Tourism is regarded as a gateway for the economic development of local communities, especially in the context of developing economies (Ko & Stewart, 2002). Consequently, tourism development is often used by communities to improve the quality of life of local residents (Jurowski & Gursoy, 2004). Such improvements in the quality of life of residents were thought to be particularly pronounced in developing countries where the infrastructure established in support of tourism development would invariably contribute toward the economic development of the local community (Cooke,1982). Such infrastructure, supporting both tourism and local economic development includes accommodation, transportation, hospitality, and leisure services; these services growing to meet the demands of a thriving tourism industry (Marzuki, 2011). According to Honey, Vargas, and Durham (2010), the tourism industry and its management differs across countries. Although the importance of tourism development and its impact on local communities is well recognised (Russo & Borg, 2002), little attention has been given to understanding the significance of tourism to local residents and communities in the rural and wetland areas of developing countries. Developing countries, such as Iran, may be predisposed toward certain adverse socio-cultural, economic, and environmental side effects associated with the development of tourism. Iran constitutes an ideal setting for this case study due to its rich natural resources which lend themselves to the development of a vibrant tourism industry. Bordered to the north by the Caspian Sea and to the south by both the Persian Gulf and the Gulf of Oman, Iran possesses a scenic 2800 km coastline. Accessible throughout the year, the Caspian Sea is a highly sought after tourism destination (Panow, 2007) due to its natural beauty. The snow capped Alborz and drier Zagros mountain ranges present Iran with a range of additional tourism opportunities (Pak & Farajzadeh, 2007). Iran’s temperate climate, with its four very distinct seasons (Zamani- Farahani, 2010), present an additional asset to the country’s tourism destination competitiveness. Iran’s rich historical and cultural heritage is also a significant feature of the country. With various cultures stretching across Iran’s length and breadth, Iran presents the tourist with an array of destination options (Panow, 2007). However, while Iran’s tourism capacity develops, some attention must be afforded to maintaining the country’s natural assets; such as wetlands, lagoons, deserts, lakes and other natural resources. International experiences have demonstrated that wetland conservation programmes benefit from well thought-out participatory planning and management approaches which take into consideration the economic, social, and environmental concerns of stakeholders (Allendorf, Smith, & Anderson, 2007; DSE, 2007; Whitten, Bennett, Moss, Handley, & Phillips, 2002). However, according to Rezaei (2003), such participatory approaches are virtually non-existent in Iran and have certainly never been implemented in Iran’s wetland areas. As key stakeholders in any tourism development, the needs and expectations of local residents must be taken into consideration throughout a development’s strategic planning and implementation process (Allendorf et al., 2007). Understanding the attitudes of local residents toward the development is fundamental to identifying these needs and expectations. Consequently, by observing the processes and outcomes of the Anzali wetland’s resource allocation management and conservation project, insight can be gained into the relationship between local residents and the tourism development. The Anzali wetland is situated in the northern Iranian province of Gilan. Protected by the Ramsar Convention due to its international significance, the Anzali wetland appeals to both local and international tourists alike (Dadras & Kardovani, 2010). One of the largest freshwater coastal lagoons in the world, the Anzali wetland is separated from the high salinity Caspian Sea by the harbour city of Bandar-e Anzali (Kardovani, 1998). Therefore, the Anzali wetland is precariously located and understanding the attitudes of local residents toward tourism development is essential if a successful tourism industry is to be established in this area, while simultaneously maintaining the local ecology. It is hoped that the communities of the wetland area will benefit from the prospect of tourism development. Consequently, promoting the wetland is essential in order to attract domestic and international visitors. In addition to revitalizing the economy of the region, tourism provides a context for conservation efforts to maintain the region’s natural resources (Dadras & Kardovani, 2010). The wetland area receives about 40,000 tourists annually, contributing around 3 billion Rials (approx. $112,355 USD) per year to the local economy. Around 184,000 domestic tourists visit Guilan province each year to visit the wetland area, while around 3100 international tourists do likewise. These tourists come to visit the major tourist attractions at Bandar Anzali, Rasht, Masuleh and Fuman (JICA, 2005). In this study, we quantify local residents’ attitudes according to several demographic variables; including family size, distance from tourist zone and length of residency. Furthermore, we investigate the impact of tourism development in terms of its cultural, economic and environmental effects. In the proceeding section, we outline the context for this research and describe the conceptual model with regard to the existing literature in terms of the impact of tourism and relational indicators such as family size, length of residency, and distance from tourist zones. We will subsequently formulate our conceptual framework describing the relationship between these variables. We will then elucidate upon our research methods and discuss our determination of goodness of fit, construct validity, convergent validity, discriminant validity, and the reliability of the constructs. In the results section, we will analyse our findings and test our hypotheses. We then conclude with a discussion of the implications of our findings and suggestions for future research ( see Fig. 1).

مقالات انگلیسی و ترجمه های فارسی رایگان با فرمت PDF آماده دانلود رایگان میباشند

همچنین ترجمه مقاله با فرمت ورد نیز قابل خریداری و دانلود میباشد

مقاله انگلیسی رایگان (PDF)

ترجمه فارسی رایگان (PDF)

خرید ترجمه با فرمت ورد

فهرست مقاله:

چکیده
1-مقدمه
2- مرور بر ادبیات
1-2 غذاهای سالم
2-2 اهداف رفتاری در ربرابر تمایل رفتاری
3-2 طرز نگرش های اثرگذار در برابر ادراکی
4-2 هنجارهای بازدارنده در برابر توصیفی
5-2 کنترل رفتاری مد نظر
6-2 تصاویر نمونه بارز
3- روش ها
1-3 پاسخ دهنده ها و جمع آوری داده ها
2-3 گسترش ابزار
4- نتایج
1-4 پروفایل نمونه
2-4 مدل اندازه گیری
3-4 مدل ساختاری
5- بحث و نتیجه گیری
1-5 مفاهیم نظری
2-5 مفاهیم عملی
1-2-5 هدف رفتاری و تمایل رفتاری
2-2-5 چهره منفی نمونه بارز
3-2-5 طرز نگرش های اثرگذار و ادراکی
4-2-5 هنجارهای بازدارنده اجتماعی
6- محدودیت ها و تحقیقات آتی

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

1-مقدمه
با توجه به افزایش میزان چاقی در کنار مصرف روزافزون غذا در بیرون از منزل، تاکید زیادی شده است که رستوران ها رفتار خوردن سالم تر را ارتقاء دهند. اطلاعات غذایی گاهی در منو رستوران ها فراهم می شود تا باعث گردد که افراد هنگامی که بیرون می روند، انتخاب های سالمی جهت خوردن داشته باشند؛ به هر حال، محققان تاثیرات متناقضی مبنی بر اطلاعات تغذیه ای گزارش نموده اند به منظور اینکه مشتریان آیتم های سالم را از منو در رستوران ها انتخاب کنند. در مقابل، محققان دیگر بر نقش عوامل روان ادراکی در انتخاب غذا تاکید داشته اند.
نظریه رفتار برنامه ریزی شده یکی از رایج ترین چارچوب های نظری برای بررسی این مسئله است که چگونه عوامل روان ادراکی طرز نگرش، هنجارهای شخصی، کنترل رفتاری مد نظر و هدف رفتاری بر رفتارهای خوردن مردم تاثیر می گذارد. به هر حال، نظریه رفتار برنامه ریزی شده به دو لحاظ مورد انتقاد واقع شده است: مفروضات و مفهوم سازی برخی مولفه ها. با توجه به مفروضات، نظریه رفتار برنامه ریزی شده مورد انتقاد واقع شده است که به خاطر تمرکز بر تصمیم گیری منطقی می باشد هر چند هیچ نوع تصمیم رفتاری بر اساس اصول منطقی مزایا و معایب رفتاری گرفته نشده است. به طور ویژه، انتخاب غذا فقط از طریق فرایندهای منطق عمدی تعیین نمی شوند بلکه در عوض گاهی افراد آنچه را که می خواهند بخورند، بدون فکر انتخاب می کنند. برای بررسی این نوع فرایند تصمیم گیری واکنشی، چهره نمونه بارز و تمایلات رفتاری به طور مکرر استفاده شده اند. هر چند تمایل رفتاری عامل تعیین کننده رفتار حقیقی همانند هدف فتاری در نظریه رفتار برنامه ریزی شده است، تمایل رفتاری معمولا با پاسخ واکنشی به زمینه اجتماعی شکل می گیرد. چهره نمونه بارز اشاره به نگرش های افراد درباره فرد عادی دارد که درگیر رفتار مد نظر می شود، و یکی از عوامل تعیین کننده تمایل رفتاری است. برای نمونه، اسپیجکرما با همکاران(2004) گزارش نموند هنگامی که افراد نگرش مثبتی نسبت به افراد سیگاری دارند، آنها احتمالا مایل اند خود نیز سیگار بکشند؛ این رابطه را می توان با رویکرد تصمیم گیری واکنشی شرح داد. برخی محققان بر این فرض بوده اند که مولفه های نظریه رفتار برنامه ریزی شده به طور ویژه طرز نگرش ها و هنجارهای فردی، به طور کافی مفهوم سازی نمی شوند. منتقدین بر این نظر بوده اند که نظریه رفتار برنامه ریزی شده فقط بر جوانب ادراکی طرز نگرش و هنجارهای اجتماعی متکی اند (یعنی طرز نگرش ادراکی) که به توافق/مخالفت دیگران در زمینه رفتار خاص (یعنی هنجارهای بازدارنده) مربوط می شوند و به موجب آن نشان می دهند که مفهوم طرز نگرش ها باید از طریق طرز تلقی ادراکی و اثرگذار (احساسات و هیجانات) و مفهوم هنجارهای فردی از طریق هنجارهای بازدارنده و هنجارهای توصیفی بررسی گردند. علی رغم این انتقاد ها، مطالعات محدودی وجود دارند که سعی دارند این نقائص نظریه رفتار برنامه ریزی شده را در حیطه رفتار خوردن سالم برطرف نمایند. به علاوه، تا جایی که می دانیم، مطالعاتی در محیط رستوران ها انجام نشده اند که ازاین استدلال نظری استفاده کنند.
این مقاله برای بررسی این انتقادها به بررسی قابلیت کاربرد نظریه گسترش یافته رفتار برنامه ریزی شده در حیطه انتخاب آیتم سالم از منو مشتریان پرداخت و نظرسنجی آنلاین برای مصرف کنندگان رستوران مطرح نمود. این مقاله دو هدف پیش رو داشت. هدف نخست بررسی فرایندهای تصمیم رفتاری واکنشی ( یا تک هدفی) در انتخاب آیتم های سالم از منو در رستوران ها می باشد که چهره نمونه بارز و تمایل رفتاری را به نظریه رفتار برنامه ریزی شده می افزاید. هدوم دوم آزمودن نظریه رفتار برنامه ریزی شده گسترش یافته با تقسیم مولفه های طرز نگرش به اثرگذار و ادراکی و مولفه هنجارهای اجتماعی به هنجارهای بازدارنده و توصیفی است. لذا این مقاله ادبیات موجود را گسترش داد و به بررسی نقش این ساختارها در انتخاب آیتم های سالم از منو در رستوران های غذاخوری عادی پرداخت.

بخشی از مقاله انگلیسی:

1. Introduction

Given the increase in obesity rates along with the increased frequency of consuming food away from home (Bowman and Vinyard, 2004), the focus on restaurants efforts to promote healthier eating has received much attention (Glanz et al., 2007; Koplan and Brownell, 2010). Nutrition information is sometimes provided and/or required on restaurant menus to help people make healthy choices when they eat out (U.S. Food and Drug Administration, 2013); however, researchers have reported inconsistent effects of nutrition information on customers selecting healthful menu items at restaurants (Elbel et al., 2009; Harnack and French, 2008; Yamamoto et al., 2005). In contrast, other researchers have emphasized the role of psychological factors in food selection (Jun et al., 2014; Senauer, 2001). The theory of planned behavior is one of the most popular theoretical frameworks for investigating how the psychological factors of attitude, subjective norms, perceived behavioral control, and behavior intention affect people’s eating behaviors (e.g., Dunn et al., 2011; Kassem et al., 2003; Vermeir and Verbeke, 2008). However, the TPB has received criticism in two respects: its assumptions and conceptualization of some components. With respect to assumptions, the TPB has been criticized because of the focus on rational decision making although not all behavioral decisions are made based on a rational consideration of the behavior’s advantage and disadvantage (Gibbons et al., 1998; Ohtomo and Hirose, 2007). In particular, food selections are not determined only through deliberative reasoning processes but instead, people sometimes choose whatever they want to eat without rational consideration. To investigate this type of reactive decision making process, prototype images and behavioral willingness have been most frequently used (Gibbons et al., 2009). Although behavioral willingness does prove to be a determinant of actual behavior, like behavioral intention in the TPB, behavioral willingness tends to be shaped by a reactive response to a social context. Prototype image refers to the perceptions a person has about the typical person who engages in a given behavior, and it is one of the determinants of behavioral willingness (Gibbons et al., 2009). For example, Spijkerman et al. (2004) reported that when people had positive perceptions of smokers, they were likely to be willing to smoke themselves; this relationship could be explained by the reactive decision-making approach. Some researchers have alleged that the TPB’s components, in particular attitudes and subjective norms, are not adequately conceptualized (Rise et al., 2008; Taut and B ˘ aban, 2012; Tuu et al., 2008). Critics have charged that the TPB focuses only on cognitive aspects of attitude (i.e., cognitive attitudes) and on social norms related to others’ approval/disapproval regarding a certain behavior (i.e., injunctive norms) thereby suggesting that the concept of attitudes should be examined through both cognitive attitudes and affective attitudes (e.g., feelings/emotions) (e.g., Taut and B ˘ aban, 2012 ˘ ), and the concept of subjective norms through both injunctive norms and descriptive norms (e.g., what most people do) (e.g., Tuu et al., 2008). Despite these criticisms, there are limited studies attempting to remedy such shortcomings of the TPB in the domain of healthy eating behavior. Moreover, to the best of our knowledge, there have been no studies done in restaurant settings that have used this theoretical argument. To address these criticisms, this study investigated the applicability of an extended theory of planned behavior in the domain of customers’ healthful menu item selection by deploying an on-line survey to restaurant consumers. This study had two objectives. The first was to investigate both rational and reactive (or unintentional) behavioral decision processes in selection of healthful menu items at restaurants by adding both prototype image and behavioral willingness to the TPB. The second objective was to test the extended TPB by subdividing the components of attitudes into affective and cognitive attitudes and the component of social norms into injunctive and descriptive norms. Therefore this study contributed to and extended the existing literature by examining the roles of these constructs in people’s selection of healthful menu items at casual dining restaurants.