اثر اضطراب، افسردگی و استرس مادر بر رشد اولیه عصبی در نوزادان دختر و پسر

The impact of maternal depression, anxiety, and stress on early neurodevelopment in boys and girls

چکیده

1 مقدمه

2 روش ها

3 نتایج

4 بحث

5 نتیجه گیری

منابع

چکیده

هدف مطالعه: بررسی اثرات افسردگی، اضطراب و استرس مادر و افسردگی پس از زایمان بر رشد اولیه سیستم عصبی نوزاد و دو دیسی جنسی.طراحی مطالعه: از داده‌های 3379 جفت مادر-شیرخوار از مطالعه همگروهی تولد شانگهای استفاده شد. سلامت روان مادر با استفاده از مقیاس افسردگی مرکز مطالعات اپیدمیولوژیک، مقیاس خود ارزیابی اضطراب زونگ، مقیاس استرس ادراک شده در اواسط بارداری و مقیاس افسردگی پس از زایمان ادینبرگ ارزیابی شد. رشد عصبی نوزاد با استفاده از پرسشنامه سن و مراحل و مقیاس بیلی به ترتیب در سنین 6، 12 و 24 ماهگی مورد بررسی قرار گرفت. از مدل های خطی مختلط و مدل های رگرسیون خطی استفاده شد.

نتایج: از بین 3379 مادر، 11.07 درصد، 5.42 درصد و 34.85 درصد زنان به صورت جداگانه افسردگی، اضطراب و استرس بالا را تجربه کردند. با افزایش امتیازات ذهنی قبل از تولد مادر در هر 1 انحراف معیار، نمرات اجتماعی عاطفی نوزاد در بین نوزادان پسر و دختر در سن 24 ماهگی، به ترتیب به شکل زیر کاهش یافت: افسردگی 2.82 – (1.79 – 3.86 -) در مقایسه با 2.86 – (1.79 – 3.94 -)، اضطراب 2.34 – (1.31 – 3.38 -) در مقایسه با 2.72 – (1.64 – 3.81 -) و استرس 2.55 – (1.50 – 3.60 -) در مقایسه با 3.41 – (2.35 – 4.48 -). همچنین ارتباط‌اتی بین امتیازات اجتماعی-عاطفی و ارتباطی در نوزادان پسر و دختر و حرکات ظریف در نوزادان دختر در سنین 6 و 12 ماه مشاهده شد. این ارتباط در مورد افسردگی پس از زایمان مشاهده نشد.

محدودیت ها: تعمیم دادن نتایج به سایر جمعیت ها هنوز مشخص قابل انجام نیست.

نتیجه‌ گیری: افسردگی، اضطراب و استرس قبل از تولد مادر با رشد عصبی اولیه نوزاد ارتباط منفی داشت که البته برای افسردگی پس از زایمان مشاهده نشد. بر اساس این نتایج، بر اهمیت سلامت روان قبل از تولد مادر در بهینه سازی رشد عصبی-روانی نوزاد تاکید می کنیم.

2 روش ها
2-1 طراحی مطالعه و شرکت کنندگان
SBC اثرات ژنتیکی، وضعیت اقتصادی-اجتماعی، آثار روانی و همچنین مواد شیمیایی محیطی بر نتایج بارداری، رشد و تکامل کودک و خطرات بیماری ها بر سلامت زنان و فرزندان را بررسی می کند. اطلاعات دقیق در مورد SBC در جای دیگری منتشر شد (Zhang et al., 2019) . به طور خلاصه، 4127 زوج در شانگهای از 6 مرکز مراقبت های زنان و زایمان شهری از سال 2013 تا 2016 شرکت داده شدند و 3692 تولد زنده تک قلو ثبت شد. دراین مطالعه موارد مرگ و میر نوزادان (5 مورد) و نوزادان با نقص همراه تولد (24 مورد) و مواردی که در ارزیابی‌ های اجتماعی-عاطفی کودک و ارزیابی‌ های وضعیت سلامت روان مادر میس شدند (284 مورد) را حذف کردیم. در نهایت 3379 شرکت کننده در تجزیه و تحلیل نهایی مشارکت داده شدند (شکل 1). جامعه آماری مورد مطالعه برای وضعیت سلامت روان مادر 3099 مورد برای ارزیابی افسردگی، 3118 مورد برای ارزیابی اضطراب، 3142 مورد برای ارزیابی استرس ادراک شده و 3006 مورد برای افسردگی پس از زایمان بود. تعداد زوج‌ های مادر-کودک در سنین 6 ماهگی (2208 نفر) 12 ماهگی (2104 نفر) و 24 ماهگی (2373 نفر) برای پیگیری‌ ها وارد مطالعه شدند.

پروتکل مطالعه توسط کمیته اخلاق پژوهشی سازمانی بیمارستان شین هوا وابسته به دانشکده پزشکی دانشگاه جیائو تونگ شانگهای تأیید شد. فرم رضایت آگاهانه از تمامی شرکت کنندگان اخذ شد.

2-2 ارزیابی سلامت روان مادر
سلامت روان مادر در سه ماهه دوم بارداری با استفاده از مقیاس افسردگی مرکز مطالعات اپیدمیولوژیک (CES-D) مورد ارزیابی قرار گرفت که به سه دسته طبقه بندی شد: 1) “<16” (بدون علائم افسردگی)، 2) 19~16 (میل به افسردگی) و 3) ≥20 (افسرده). همچنین از مقیاس اضطراب زونگ (SAS) (Zung, 1971) و مقیاس استرس ادراک شده (PSS) [8] استفاده کردیم. زنان “بدون علائم اضطراب” با نمره SAS <50، “اضطراب خفیف” با نمره SAS=50-59، “اضطراب متوسط” با نمره SAS=60-69 و “اضطراب شدید” با نمره SAS ≥ 70 در نظر گرفته شدند. مجموع نمرات PSS=15 یا بالاتر معادل استرس بالای مادری در نظر گرفته شد (Gholipoor et al., 2017; Wu et al., 2022) . همچنین سیستم مقیاس افسردگی پس از زایمان ادینبرگ (EPDS) برای ارزیابی افسردگی پس از زایمان در 42 روز پس از زایمان، با نمره ≥ 10 به عنوان افسردگی پس از زایمان در نظر گرفته و استفاده شد (Cox et al., 1987) . نسخه چینی این سه سیستم نمره دهی استاندارد شده با اعتبار مناسبی کالیبره شده بودند (Lau et al., 2010; Sun et al., 2017; Wang et al., 2011; Wang, 1984).

اثر مداخلات آموزشی همسالان والدین برای مادران جوان بر رشد و تکامل کودکان زیر پنج سال

The Effect of Parenting Peer Education Interventions for Young Mothers on the Growth and Development of Children under Five

چکیده

1 مقدمه

2 مواد و روشها

3 نتایج

4 بحث

5 نتیجه گیری

منابع

چکیده

یکی از عواملی که به رشد و تعالی کودکان زیر پنج سال کمک می کند توانایی مادر آنها برای فراهم سازی مراقبت است اما مادران جوان از مهارت های بچه داری کافی برخوردار نیستند. هدف مطالعه حاضر این است که تأثیر برنامه آموزش همتا برای بچه داری (PPE) بر روی رفتار و خودتوانی بچه داری مادران جوان، و همچنین رشد و تعالی کودکان زیر پنج سال را بررسی نماید. در این مطالعه دو گروه وجود داشت: گروه کنترل (بدون مداخله آموزشی) و یک گروه مداخله، که در هر گروه 15 شرکت کننده وجود داشت. در این مطالعه از کوواریانس تحلیل با نمرات پیش آزمون به عنوان متغیر کمکی استفاده کردیم. نتایج ما نشان داد که گروه مداخله در مقایسه با گروه کنترل، خودتوانی بچه داری، رفتار بچه داری، رشد کودک و تعالی کودک خیلی بهتری (از جمله جنبه های شناختی، زبانی و حرکتی) را نشان می داد. در برنامه PPE مادران جوان تجربیات خود را درباره نحوه رشد و تعالی کودکان با هم به اشتراک می گذارند، و مادران پشتیبانی های روانی را دریافت می کنند. در نهایت نتیجه گیری کردیم که برنامه PPE روی رفتار بچه داری و خودتوانی بچه داری مادران جوان، و همچنین رشد و تعالی کودکان تأثیرگذار است.

2 مواد و روشها
2-1 شرکت کنندگان
شرکت کنندگان ما را مادران جوان در مراکز بهداشت عمومی در ناحیه Gunung Kidul (استان یوگیاکارتا، اندونزی) تشکیل می دادند؛ ما این مادران را از طریق یک فرآیند غربالگری انتخاب نمودیم. به طور کلی 30 شرکت کننده واجد شرایط را به عنوان پاسخ دهندگان مطالعه حاضر انتخاب کردیم. آزمودنی های این مطالعه را به دو گروه مداخله و کنترل تقسیم بندی کردیم. گروه مداخله (اقدامات) برنامه PPE با استفاده از مدول PPE و همچنین کمک یک اپلیکیشن PPE مبتنی بر وب را دریافت می کرد تا رفتار بچه داری شرکت کنندگان آن ارزیابی گردد. گروه کنترل هیچ مداخله ای را دریافت نمی کرد و فقط خدمات استانداردی که در مراکز بهداشت ارائه می شود را دریافت می کرد. معیارهای شمول به شرح رو به رو بودند: (1) مادران جوان با سن کمتر از 20 سال؛ (2) مادران جوانی که اولین کودک آنها 12 تا 42 ماه سن داشت؛ (3) مادرانی که حداقل تحصیل در مقطع ابتدایی را به پایان رسانده بودند. دلیل انتخاب این پاسخ دهندگان این بود که سن کمتر از 20 سال یک سن تحول است و مادران جوان در این سن باید دو نقش را ایفا کنند: مادر شدن، و همچنین تکمیل فرآیند رشدی تکمیل نشده به سمت بزرگسالی.

انتخاب برنامه های PPE بر مبنای مفهوم همتایان بود، به طوری که مادران جوان و مربیان همتای آنها هم سن و سال هستند؛ این موضوع باعث می شود که مادران جوان بهتر بتوانند با مربیان ارتباط برقرار کنند و نسبت به یکدیگر حس همدلی داشته باشند. در این مداخله از یک اپلیکیشن PPE مبتنی بر وب نیز استفاده می شود که مربیان همتا و پاسخ دهندگان گروه مداخله از طریق آن راحت تر می توانند به اطلاعات دسترسی داشته باشند. خصوصیات این اپلیکیشن مبتنی بر وب عبارتند از: توسعه دادن آسان، دسترسی آسان با استفاده از دستگاه های مختلف، توزیع آسان و انعطاف پذیر اطلاعات. برنامه PPE توسط مربیان همتا (PE) (حداکثر 2 مادر) انجام شد که آنها را بر اساس نتایج غربالگری استخدام کرده بودیم. معیارهای انتخاب مربیان همتا (PE) به شرح زیر بود:

1- مادران جوان کمتر از 20 سال
2- آنها کودکان 12 تا 42 ماهه داشتند
3- آنها حداقل مقطع ابتدایی را به پایان رسانده بودند
4- آنها علاقه و تمایل کافی برای وقت گذاشتن برای تبدیل شدن به مربیان همتا را داشتند
5- آنها تأییدیه شوهر خود را داشتند
6- آنها پرسشنامه غربالگری را برای تبدیل شدن به PE پر کرده بودند

مقایسه مولفه های عدم تعهد شناختی و کم فعالی سرعت شناختی کند در نمونه های اوتیسم، ADHD و جمعیت محور کودکان

Comparison of the Cognitive Disengagement and Hypoactivity Components of Sluggish Cognitive Tempo in Autism, ADHD, and Population-Based Samples of Children

چکیده

هدف

روش

نمونه گیری

مقیاس رفتاری کودکان

تحلیل داده ها

نتایج

بحث

تقویت مولفه های عدم تعهد شناختی و کم فعالی در کندگامی شناختی

تفاوت های عدم تعهد شناختی و کم فعالی در گروه های بررسی شده

محدودیت ها و پیشنهادها برای پژوهش های آینده

نتیجه گیری

منابع

چکیده

     یک کارگروه بین المللی کندگامی شناختی اصطلاح جدید «سندروم عدم تعهد شناختی» را به عنوان جایگزینی برای کندگامی شناختی پیشنهاد کرده است و معتقد است این اصطلاح سندرومی که منجر به کندگامی شناختی می شود را دقیق تر توصیف می کند. به نظر این کارگروه نشانه های کندگامی شناختی شامل دو بعد شناختی (عدم تعهد شناختی) و یک بعد حرکتی (کم فعالی) می شود. این پژوهش ظهور یا عدم ظهور عوامل متمایز بازنمایی کنندۀ عدم تعهد شناختی و کم فعالی در زمان سنجش موارد کندگامی شناختی با تحلیل عاملی و درجۀ تفاوت عدم تعهد شناختی و کم فعالی در گروه های مختلف پژوهش را نشان می دهد. مادران با استفاده از مقیاس رفتاری کودکان ، 1177 کودک را مبتلا به اوتیسم، 725 کودک را مبتلا به اختلال نارسایی توجه/ فزون کنشی ترکیبی ، 307 کودک مبتلا به اختلال نارسایی توجه (4 تا 17 سال) و 665 کودک ابتدایی (6 تا 12 سال) رتبه بندی کردند. میزان شیوع کندگامی شناختی در مبتلایان به اوتیسم 32%، در مبتلایان به اختلال نارسایی توجه 18% و در دانش آموزان دبستانی 7 درصد است. تحلیل عاملی موارد کندگامی شناختی، دو عامل بازنمایی کنندۀ عدم تعهد شناختی (سردرگم/ گیج و خیره/ دل مشغول/ در دنیای خود بودن) و کم فعالی (تنبلی/ حرکت آهسته/ بی انرژی، کسل/ خواب آلود/ ناآگاه و خسته) را در تمامی گروه ها نشان می دهد. میزان شیوع و امتیازهای عدم تعهد شناختی به طور قابل توجهی از کم فعالی در گروه های اوتیسم و اختلال نارسایی توجه/ فزون کنشی ترکیبی و در زیرگروه اوتیسم و اختلال نارسایی توجه/ فزون کنشی ترکیبی کودکان مبتلا به کندگامی شناختی بالاتر است (اما در گروه های اختلال نارسایی توجه و دانش آموزان دبستان به صورت کلی و دیگر زیرگروه های کندگامی شناختی نتایج به این صورت نیست). یافته های ما از تحلیل عاملی پنج عامل، دو زیرعامل عدم تعهد شناختی و کم فعالی را نشان می دهد.

     یک کارگروه بین المللی کندگامی شناختی (Becker et al., in press) اصطلاح جدید «سندروم عدم تعهد شناختی» را به عنوان جایگزینی برای کندگامی شناختی پیشنهاد کرده است و معتقد است این اصطلاح سندرومی که منجر به کندگامی شناختی می شود را دقیق تر توصیف می کند. نشانه های کندگامی شناختی شامل یک بعد شناختی (مانند غیرمعمول و در فضا بودن، خیره شدن به فضای خالی، خیال بافی، در دنیای خود بودن، سردگم و گیج بودن) و یک بعد حرکتی (کم فعالی، حرکت آهسته، سستی و کسلی) می شود (Becker et al., in press). این مجموعه نشانه های شناختی و حرکتی با پژوهش های تحلیل عاملی نمونه های بالینی و جامعۀ آماری سازگار است، روایی همگرا و واگرای قوی ای دارد و از لحاظ آماری با دیگر نشانه های مجموعه مانند نشانه های نارسایی توجه در اختلال نارسایی توجه/ فزون کنشی و دیگر آسیب های روان شناختی مرتبط – و در عین حال از آنان متمایز- است (Becker et al., 2016; Dvorsky et al., 2019; Hartman et al., 2004; Lee et al., 2014; Mayes et al., 2020, 2021 a; Mayes, Waschbusch, Fernandez-Mendoza, & Calhoun, 2021 b; Penny et al., 2009; Saez, Servera, Becker, & Burns, 2019; Willcutt et al., 2014

     اصطلاح کندگامی شناختی مدتی پیش (Barkley, 2014) و اخیرا (Waschbusch, 2021) به دلیل این که شواهد تجربی کافی برای اثبات این که نتایج کندگامی شناختی از ضعف در سرعت شناخت (مانند سرعت کم پردازش) ناشی می شود و همچنین به این دلیل که این اصطلاح ممکن است تحقیر آمیز و توهین آمیز باشد (برای مثال ممکن است این معنی را القا کند که فرد هوش کمی دارد یا کند ذهن است) مورد نقد قرار گرفت. نتایج یک پژوهش کیفی که به تازگی انجام شده است (Becker et al., 2022) نشان می دهد که نیمی از والدین کودکان مبتلا به «کندگامی شناختی» حس خوبی به این اصطلاح ندارند. یک دلیل رایج واکنش منفی آنان این است که اصطلاح «کندگامی شناختی» (به برخی افراد) نوعی تنبلی یا هوش پایین را القا می کند. بنابراین این اصطلاح، با توجه به چیزی که القا می کند، ممکن است نام مناسبی نباشد زیرا این پژوهش ها ارتباط مبتلایان و سرعت پردازش و عملکرد کم را بسیار ناچیز و کم اهمیت دانسته اند (Bauermeister et al., 2012; Baytunca et al., 2018; Callan et al., 2020; Creque & Willcutt, 2021; Jacobson et al., 2018; Kofer et al., 2019; Mayes et al., 2021c, in press; Reinvall et al., 2017; Tamm et al., 2018; Willard et al., 2013; Willcutt et al., 2014; Wood et al., 2017; for a review, see Barkley, Jacobson, & Willcutt, 2022). واکنش آهسته تر، یکی دیگر از فرضیه های مرتبط در مبتلایان کندگامی شناختی، در یک پژوهش (Camprodon-Rosanas et al., 2020) همبستگی اندک اما قابل توجهی با بیماری دارد اما در سه پژوهش دیگر (Baytunca et al., 2018; Creque & Willcutt, 2021; Skirbeck, Hansen, Oerbeck, & Kristensen, 2011) این گونه نیست.

سیر مشکلات عاطفی و رفتاری در کودکان مدرسه ای با مشکلات هماهنگی و ارتباط آنها با ویژگی های ASD/ADHD

Trajectories of emotional and behavioral problems in school-age children with coordination difficulties and their relationships to ASD/ADHD traits

چکیده

آنچه این مقاله می افزاید؟

1.مقدمه

2 روش ها

3 یافته ها

4 بحث

5 نتیجه گیری

منابع

چکیده

پیشینه: اگرچه تحقیقات روابط بین مشکلات هماهنگی حرکتی و مشکلات روانشناسی در کودکان مدرسه‌ای، از جمله مشکلات عاطفی و رفتاری را نشان داده است، تغییرات طولی در این مشکلات در کودکانِ مبتلا به مشکلات هماهنگی حرکتی به طور کامل درک نشده است.
اهداف: هدف مطالعه حاضر شناسایی الگوها در مسیر مشکلات عاطفی و رفتاری در کودکان مدرسه ای مبتلا به مشکلات هماهنگی حرکتی و تبیین تأثیر ویژگی های همزمان عصبی- رشدی بر وقوع و دوره این مشکلات می باشد.
روش ها و رویه ها: با استفاده از پرسشنامه اختلال هماهنگی رشد، 773 کودک به عنوان موارد با مشکلات هماهنگی حرکتی تعیین و به مدت 4 سال از 6 تا 10 سالگی تحت نظر قرار گرفتند. مشکلات عاطفی و رفتاری با استفاده از پرسشنامه نقاط قوت و مشکلات که توسط والدین یا سرپرستان کودک تکمیل شد، ارزیابی شد.
یافته ها و نتایج: چهار الگوی مسیر از مشکلات عاطفی و رفتاری شناسایی کردیم. احتمال قرار دادن کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم بالاتر و ویژگی‌های اختلال بیش فعالی – نقص توجه، در الگوهای مسیر از پیش آگاهی دهنده ضعیف بیشتر است.
نتیجه گیری و کاربردها: یافته‌های ما بر اهمیت ارزیابی مشکلات عاطفی و رفتاری و ویژگی‌های همزمان عصبی- رشدی در کودکان مبتلا به مشکلات هماهنگی حرکتی در اوایل دوران ابتدایی تأکید می‌کند.

2 روش ها
این مطالعه توسط کمیته اخلاقیات پزشکی دانشکده تحصیلات تکمیلی پزشکی دانشگاه هیروساکی(IRB#2015-055) تایید شد. کودکان و پرستاران اولیه آنها آگاهانه برای مشارکت در مطالعه رضایت دادند.

2-1 زمینه مطالعه و مشارکت کنندگان
یک نظرسنجی سالانه اجتماع محور از سپتامبر 2016 تا جولای 2020 انجام دادیم و کودکانی را که در مدارس ابتدایی ملی یا دولتی شهر هیروساکی ژاپن تحصیل می کردند، تحت نظر قرار دادیم. نمودار جمع آوری داده ها در شکل 1 نشان داده شده است. کودکانی که در سال های 2016 و 2017 در کلاس اول (سن 7-6 سال) بودند، در چهار مقطع زمانی تا کلاس چهارم (9 تا 10 سالگی) تحت نظر قرار گرفتند. در هر مقطع زمانی، پرسشنامه ها و نامه هایی حاوی اطلاعات مربوط به این مطالعه را به والدین یا سرپرستان کودکان از طریق مدرسه ابتدایی آنها، توزیع کردیم. معلم کلاس، یک سند توضیحی را که ما تهیه کرده بودیم و در آن هدف از نظرسنجی توضیح داده شده بود، می خواند، و اینکه شرکت در تحقیق کاملاً داوطلبانه بود، انتشار نتایج شامل اطلاعات شخصیِ قابل شناسایی، نبود، و شرکت‌کنندگان می‌توانستند آزادانه شرکت در هر زمانی مشارکت را قطع کنند، به زبان ژاپنی ساده که برای کودکان قابل درک بود. هنگامی که والدین یا سرپرستان کودکان در رابطه با برخی پرسشنامه ها سؤالاتی داشتند، آنها می توانستند با تیم تحقیقاتی ما تماس بگیرند، و به سؤالات آنها پاسخ داده می شد. از مجموع 2503 کودک مورد مطالعه، 10 کودک (0.4%) که والدین یا سرپرستان آنها موافق مشارکت آنها در این مطالعه نبودند، از مطالعه خارج شدند. والدین یا سرپرستان کودکان شرکت کننده پرسشنامه اختلال هماهنگی رشدی( DCDQ؛ ویلسون و همکاران، 2000) نسخه ژاپنی را زمانی که فرزندشان در کلاس اول بود تکمیل کردند. 429 پاسخ با مقادیر مفقود شده در DCDQ را حذف کردیم. از این تعداد، 357 کودک دارای مقادیر مفقود شده در تمام آیتم های DCDQ بودند، احتمالاً دلیل آن امتناع والدین یا سرپرستان آنها برای پاسخ دادن به پرسشنامه بود یا به دلیل این بود که فراموش می کردند تا به پرسشنامه پاسخ دهند. 72 کودک دیگر دارای مقادیر مفقود شده جزئی بودند. 2064 کودک (82.4%) معیارهای مشارکت فوق را داشتند. تحلیل های حساسیت را انجام دادیم تا ارزیابی کنیم که آیا بین 429 کودکی که از نمونه ما حذف شده بودند و 2064 کودکی که در نمونه ما قرار گرفتند، تفاوت وجود دارد یا خیر. این تحلیل‌های حساسیت تفاوت معنا‌داری را در نسبت جنسیت و ویژگی‌های ASD و ADHD بین دو گروه نشان نداد (جدول تکمیلی 1 را ببینید). 773 کودک را با امتیاز کل DCDQ بالاتر از نقطه برش (پایین امتیاز نقطه برش DCDQ، که در آن امتیازات بالاتر نشان دهنده مهارت های هماهنگی حرکتی بهتر است) برای DCD مشکوک در تجزیه و تحلیل داده های نهایی وارد کردیم.

رابطه تماس با آفت کش های پیرتروئید در دوران بارداری و کودکی با ظهور صفات ADHD در سن مدرسه

The association of prenatal and childhood pyrethroid pesticide exposure with school-age ADHD traits

چکیده

1 مقدمه

2 روش ها

3 نتایج

4 بحث

5 نتیجه گیری

منابع

چکیده

پیش زمینه: حشره کش های پیرتروئید معمولاً در محیط های مسکونی استفاده می شوند و استفاده از این سموم افزایش بی سابقه ای یافته است. اگرچه تحقیقات گسترده ای در این زمینه انجام نشده است، اما گزارشاتی مبنی بر وجود رابطه بین آنها و اختلال در رشد عصبی ارائه گردیده است. علاوه بر این، بازه های زمانی حساس در مواجهه با این سموم و تاثیرات درازمدت پیرتروئیدها هنوز مورد پژوهش قرار نگرفته اند. ما ارتباط بین قرار گرفتن در معرض پیرتروئیدها و علائم اختلال کمبود توجه/بیش فعالی (ADHD) را در طول زمان، و در بازه های زمانی قبل از تولد تا سن مدرسه بررسی کردیم.

روش ها: با استفاده از 524 جفت مادر-کودک، به اندازه گیری غلظت 3-فنوکسی بنزوئیک اسید (3-PBA) موجود در ادرار پرداختیم، که یک متابولیت اصلی پیرتروئید می باشد، سپس از والدین خواستیم مقیاس رتبه‌بندی ADHD IV (ARS) را پر کنند. ما با استفاده از رگرسیون پواسون و با همبستگی بازه های زمانی مختلف مواجهه با 3-PBA (قبل از تولد، سنین 2، 4، 6 و 8) با علائم ADHD در سنین 6 و 8 به شناسایی دوره‌های تاثیرپذیر قرار گرفتن در معرض پیرتروئید.

نتایج: دو برابر شدن غلظت 3-PBA قبل از تولد و سن 2 سالگی با افزایش علائم ADHD در سن 6 سالگی همراه بود (%7/2 تغییر، %95 فاصله اطمینان: 3/0، 2/5؛ %2/5 تغییر (%95 CI: 5/0، 2/10)، به ترتیب). غلظت 3-PBA در سنین 4 و 6 سالگی با علائم ADHD در 8 سالگی مرتبط بود (به ترتیب %7/2 تغییر (% 95 CI 3/0، 3/5) ( %3/3 تغییر%95 CI: 2/0، 4/6 به ترتیب). هیچ الگوی جنسی آشکاری بین این دو مشاهده نشد.

بحث: قرار گرفتن در معرض 3-PBA در دوران بارداری و در اوایل کودکی با علائم ADHD ارتباط مستقیم دارد. دوران بارداری و سنین 2 تا 6 سالگی دوره‌های مستعدی برای بروز سمیت عصبی پیرتروئید در سنین 6 و 8 سالگی می باشند.

روش ها

طراحی پژوهش و شرکت کنندگان

     پژوهش ما بر پایه داده‌های محیطی و رشد کودکان (EDC) استوار گردیده است، و پژوهشی گروهی و آینده‌نگر می-باشد که برای بررسی رابطه بین مواجهه‌های محیطی قبل از تولد و پس از تولد و همچنین رشد فیزیکی/شناختی طراحی گردیده است. اطلاعات دقیق طرح پژوهش در جای دیگری ارائه شده است (کیم و همکاران 2018). ما به صورت تصادفی با بانوانی که در یک پژوهش بزرگتر به نام مطالعه ناهنجاری های مادرزادی (CAS) شرکت کرده بودند، تماس گرفتیم. پژوهش CAS از آگوست 2008 الی ژوئیه 2010، 13484 زن باردار را از هشت بیمارستان محلی (5 بیمارستان اولیه و 3 بیمارستان عالی) در استان های سئول و گیئونگی کره جنوبی استخدام کرد که سه ماهه دوم بارداری خود را می گذراندند. معیارهای شرکت در پژوهش CAS 1) قرار داشتن در سه ماهه دوم بارداری، 2) رضایت آگاهانه برای پیگیری بوده و معیارهای حذف نیز، 1) ناهنجاری های مادرزادی، از جمله اختلالات ژنتیکی، یا اختلالات نقص ایمنی و 2) عدم توانایی برقراری ارتباط به زبان کره ای می باشند. داده‌های مربوط به ویژگی‌های فردی این بانوان (یعنی عوامل جمعیت‌شناختی و سبک زندگی و سابقه پزشکی)، و همچنین نمونه‌های ادرار/خون نقطه‌ای به هنگام ثبت‌نام به منظور تخمین وضعیت قرارگیری در معرض عوامل محیطی در طول سه ماهه دوم بارداری (بین هفته‌های ۱۴ تا ۲۷ بارداری؛ میانگین هفته ۱۷ بارداری) جمع آوری شد. پس از پایان پژوهش CAS در سال 2011، شرکت کنندگان پژوهش EDC به صورت تصادفی از طریق برقراری تماس با مادران پس از زایمان استخدام شدند. کودکانی که در بدو تولد دچار ناهنجاری های مادرزادی بودند (115=n) و یا اطلاعات تماس آنان نامعتبر بود (218=n) از لیست تماس بالقوه حذف شدند. در مجموع 726 جفت مادر-کودک در مطالعه EDC ثبت نام نموده و در پیگیری این پژوهش نیز شرکت کردند. این کودکان از سال 2012 تا 2019 هر دو سال یکبار پیگیری شدند. در مجموع 425 کودک در سن 2 سالگی، 645 کودک در سن 4 سالگی، 574 کودک در سن 6 سالگی و 525 کودک در سن 8 سالگی تحت پیگیری قرار گرفتند. رشد عصبی کودکان با استفاده از پرسشنامه های گزارشدهی والدین و آزمون های رسمی (شامل آزمون های هوش، توجه و عملکرد اجرایی) توسط روانشناسان حرفه ای ارزیابی شد. از آنجایی که بهره هوشی (IQ) به صورت پایدار در نظر گرفته می شود (شالکه و همکاران 2013)، نمرات IQ کودکان یک بار در سن 6 سالگی با استفاده از مقیاس هوش وکسلر کودکان ارائه شده توسط موسسه رشد تحصیلی کره ارزیابی شد (پارک و همکاران 1996). همچنین، نمرات IQ مادران با استفاده از مقیاس هوش بزرگسالان کره ای وکسلر ارزیابی شد (لیم و همکاران 2000). پس از حذف 151 کودک فاقد نمره ARS در سن 6 یا 8 سالگی و کودکان چندقلو (دوقلو یا سه قلو، 51=n)، در مجموع 524 جفت مادر-کودک در این پژوهش شرکت داده شدند. همه کودکان داده هایی در خصوص غلظت 3-PBA داشتند که نشانگر وجود بیش از یک بازه زمانی مواجهه بود (قبل از تولد، سنین 2، 4، 6 یا 8 سالگی). شکل 1 نشانگر گردش شرکت کنندگان در طی پژوهش می باشد.

     پس از ارائه توضیحات کافی در خصوص پژوهش، رضایت آگاهانه از والدین (از زمان بارداری) و فرزندان (بالای 8 سال) اخذ شد. پروتکل پژوهشی این مقاله توسط هیئت بازبینی سازمانی بیمارستان دانشگاه ملی سئول بررسی و مورد تایید قرار گرفت. این پژوهش طبق اصول بیانیه هلسینکی انجام گردید.

قرار گرفتن در معرض نویز محیطی و علائم عاطفی، پرخاشگرانه و مرتبط با اختلال کمبود توجه/ بیش فعالی در کودکان دو گروه تولد اروپایی

Environmental noise exposure and emotional, aggressive, and attention-deficit/hyperactivity disorder-related symptoms in children from two European birth cohorts

چکیده
1 مقدمه
2 روش ها
۲.۱ جمعیت و طراحی مطالعه
۲.۲ قرارگیری در معرض نویز
۲.۳ ارزیابی علائم احساسی، پرخاشگرانه و مرتبط با ADHD.
۲.۴ متغیرهای مخدوش گر بالقوه
۲.۵ تحلیل های آماری
3 نتایج
4 بحث
5 نتیجه گیری
منابع و مآخذ

چکیده

پیش زمینه: قرارگیری در معرض نویز محیطی رو به افزایش است، اما تحقیقات محدودی در رابطه با علائم مرتبط با اختلال خشم و کمبود توجه/ بیش فعالی (ADHD) در کودکان انجام شده اند.

هدف: به منظور تحلیل رابطه بین قرارگیری در معرض نویز در زمان پیش زادی و دوران کودکی و علائم احساسی، پرخاشگرانه و مرتبط با ADHD در کودکانی از دو گروه تولد اروپایی. روش ها: ما ۵۳۴ کودک از پروژه اسپانیایی INMA- سابادل و ۷۴۲۴ کودک از مطالعه R نسل هلندی را در نظر گرفته ایم. میانگین قرارگیری در معرض نویز در خانه شرکت کنندگان در طول دوران بارداری و کودکی، با استفاده از نقشه های اتحادیه اروپا از نویز ترافیک جاده ای و نویز کل (جاده، هواپیما، راه آهن، و صنعت) به دست آمده است. پیامدهای این علائم با استفاده از پرسشنامه های معتبر ارزیابی شدند: پرسشنامه توانایی ها و مشکلات، لیست بررسی رفتار کودک، معیار ADHD و فهرست کتابچه راهنمای شناختی و آماری ناتوانی های ذهنی و مقیاس اصلاح شده درجه بندی والدین کانر در ۴، ۷ و ۹ سالگی (هم گروه INMA-Sabadell) و ۱۸ ماهگی، ۳، ۵ و ۹ سالگی (مطالعه نسل R). مدل های ترکیبی خطی تنظیم شده قرارگیری در معرض نویز در زمان پیش زادی و نویز متدوام دوران کودکی و پیامدهای علائم، به صورت جداگانه توسط برآورد هم گروهان و برآوردهای کلی انجام شدند و با فراتحلیل اثرات تصادفی ترکیب شدند.

نتایج: میزان قرارگیری در معرض نویز ترافیک در زمان پیش زادی و دوران کودکی، به ترتیب ۶۱.۳ (S.D 6.1) و ۶۱.۷ (SD 5.8) برای INMA-Sabadell و ۵۴.۶ (SD 7.9) و ۵۱.۶ (SD 7.1) Generation R بودند. قرارگیری در معرض نویز ترافیک جاده ای در دوران پیش زادی و کودکی ارتباطی با علائم احساسی، پرخاشگرانه ی مربوط به ADHD نداشتند. هیچ همگونی بین هم گروهان مشاهده نشد و نتایج برای قرارگیری در معرض نویز کل، قابل قیاس بودند.

نتیجه گیری: هیچ رابطه ای بین قرارگیری در معرض نویز در دوران پیش زادی یا کودکی یا کل نویز و پیامدهای علائم در کودکان مشاهده نشد. مطالعات باید شامل ارزیابی جامع تری از قرارگیری در معرض نویز باشند و حساسیت به نویز و قرارگیری در معرض نویز را در محیط های مختلف مانند محل کار برای زنان باردار و مدرسه برای کودکان در نظر گیرند.

1 مقدمه

رشد مداوم جمعیت جهان، با افزایش سریع شهرنشینی، با رشد پیش بینی شده ۵۵تا ۷۰ درصدی در مناطق شهری، تا سال ۲۰۵۰ همراه است (The World Bank, 2019; United Nations: Department of Economic and Social Affairs, 2019). در دنیای شهری سازی شده ما، قرارگیری در معرض نویز به دلیل افزایش تقاضای حمل و نقل، امری اجتناب ناپذیر شده است (Erickson and Newman, 2017; European Environmental Agency, 2020). شواهد افزایش خطر منفی بر سلامت فیزیولوژیکی و روانی به دلیل قرار گرفتن طولانی در معرض نویز محیطی، نیرو محرکه ای برای رهنمودها و توصیه هایی است که سازمان بهداشت جهانی در تلاش برای محدودسازی میزان قرارگیری در معرض نویز و محافظت از سلامت انسان تنظیم نموده است (World Health Organization, 2018).

Abstract

Background Environmental noise exposure is increasing but limited research has been done on the association with emotional, aggressive, and attention-deficit/hyperactivity disorder (ADHD)-related symptoms in children.

Objective To analyze the association between prenatal and childhood environmental noise exposure and emotional, aggressive, and ADHD-related symptoms in children from two European birth cohorts.

Methods We included 534 children from the Spanish INMA-Sabadell Project and 7424 from the Dutch Generation R Study. Average 24 h noise exposure at the participants’ home address during pregnancy and childhood periods were estimated using EU maps from road traffic noise and total noise (road, aircraft, railway, and industry). Symptom outcomes were assessed using validated questionnaires: Strengths and Difficulties Questionnaire, Child Behavioral Checklist, ADHD Criteria of Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders-Fourth Edition List, and Conner’s Parent Rating Scale-Revised at 4, 7 and 9 years (INMA-Sabadell cohort) and 18 months, 3, 5, and 9 years (Generation R Study). Adjusted linear mixed models of prenatal and repeated childhood noise exposure with repeated symptom outcomes were run separately by cohort and overall estimates were combined with random-effects meta-analysis.

Results Average prenatal and childhood road traffic noise exposure levels were 61.3 (SD 6.1) and 61.7 (SD 5.8) for INMA-Sabadell and 54.6 (SD 7.9) and 51.6 (SD 7.1) for Generation R, respectively. Prenatal and childhood road traffic noise exposure were not associated with emotional, aggressive, or ADHD-related symptoms. No heterogeneity was observed between cohorts and results were comparable for total noise exposure.

Conclusions No association was observed between prenatal or childhood road traffic or total noise exposure and symptom outcomes in children. Future studies should include a more comprehensive noise exposure assessment considering noise sensitivity and noise exposure at different settings such as work for pregnant women and school for children.

1. Introduction

The continuously growing world population is accompanied by a rapid increase in urbanization, with a projected growth of 55% to 70% living in urban areas by 2050 (The World Bank, 2019; United Nations: Department of Economic and Social Affairs, 2019). Within our urbanized world, exposure to noise has become unavoidable due to a growing demand of transport (Erickson and Newman, 2017; European Environmental Agency, 2020). Transportation noise exposure from road traffic, railway, and aircraft is considered the second most significant environmental cause of ill-health in Western Europe (European Environmental Agency, 2020). Evidence of increased risk in negative physiological and psychological health due to prolonged exposure to environmental noise is the driving force behind the guidelines and recommendations that the World Health Organization sets in an attempt to limit the levels of noise exposure and protect human health (World Health Organization, 2018).

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

قرار گرفتن در معرض نویز محیطی و علائم عاطفی، پرخاشگرانه و مرتبط با اختلال کمبود توجه/ بیش فعالی در کودکان دو گروه تولد اروپایی

Environmental noise exposure and emotional, aggressive, and attention-deficit/hyperactivity disorder-related symptoms in children from two European birth cohorts

درمان های جایگزین برای اوتیسم: شیوع و پیش بینی ها

Alternative treatments for autism: Prevalence and predictors

چکیده

۱ معرفی

۲ تحقیق ۱

۳ تحقیق ۲

۴ بحث کلی

ضمیمه الف. گزینه ی پاسخ درمان ها در پرسشنامه ی تحقیق 1

درمان های اصلی

منابع

چکیده

اوتیسم یک اختلال عصبی‌ رشدی ناهمگون است که طیف وسیعی از درمان ‌ها که درمان‌ های جایگزین نامیده می ‌شوند، برای آن پیشنهاد می ‌شوند. درمان ‌های مرتبط با واکسن (درمان‌ هایی که به غلط ادعا می ‌شود اوتیسم را با هدف ‌قرار ‌دادن علت مفروض آن درمان می ‌کنند: واکسن‌ های رایج دوران کودکی مثل MMR)، علی‌ رغم شواهد گسترده علیه اثرگذاری ‌شان و حتی آسیب احتمالی که ممکن است این درمان ‌ها داشته باشند، پیوسته در سرتاسر دنیا عرضه می ‌شوند. استفاده از درمان ‌های جایگزین در دو تحقیق تحلیل شده است: یک تحقیق آماری (N=1989، پدر و‌مادر ها و بزرگسالان اوتیسمی/ نمایندگان قانونی افراد مبتلا به اوتیسم) و یک تحقیق درمان بالینی (N=4520، پرونده‌ های بیماران از مرکز درمانی اوتیسم). هر دو تحقیق بسامد به نسبت بالایی از درمان‌ های جایگزین را در ترکیب با درمان اصلی نشان دادند (۲۳.۰ تا ۳۰.۷ درصد)، در کودکان حتی ۴۶.۴درصد. در تحقیق آماری، ۳.۲درصد از تمام افراد مبتلا به اوتیسم از درمان ‌های مربوط به واکسیناسیون استفاده کردند (و ۶.۷درصد کودکان اوتیسمی) و تشخیص ‌های همزمان، سن کمتر تشخیص و استفاده از درمان اصلی، درمان ‌های جایگزین را پیش ‌بینی کردند. در تحقیق درمان بالینی، بیمارانی که درمان‌ های مربوط به آسیب‌ های استخوانی ‌خونی را دریافت کردند، اغلب پدر و مادرهای تحصیل‌کرده‌ تری با زمینه ی غربی ‌هلندی داشتند که در آموزش‌ های ویژه هم ثبت‌نام کرده بودند. درمان‌ های جایگزین کاربرد گسترده ‌ای دارند و باید در دستور‌العمل‌ های درمانی گنجانده شوند. هم باید مزایای این درمان‌ ها را به پدرمادر ها، پزشکان و افراد مبتلا به اوتیسم توصیه کرد و هم اینکه آنها را از خطرات این درمان ‌ها آگاه ساخت. برای درک بهتر انتخاب درمان ‌های جایگزین و تأثیرات آنها تحقیقات بیشتری باید انجام گیرد و درمان اصلی نیز باید بهبود و اصلاح یابد.

تحقیق ۱
روش ها
شرکت کنندگان
شرکت کنندگان افرادی هستند که در تحقیق حاضر مشارکت داشته اند (n=1989، 36.54% زنان و 46.1% مردان = متوسط سنی). از شرکت کنندگان دعوت به عمل آمد تا پرسشنامه هایی را از طریق خبرنامه ی انجمن اوتیسم هلند (NVA) و پرسشنامه های سالانه ی سازمان ثبت احوال اوتیسم هلند (NAR) که یک پایگاه داده ی طولی (درازمدت) آنلاین و رایگان است و شامل اطلاعات جمعیت شناسی، شرایط زندگی و خانواده، استفاده از درمان و پرسشنامه های استاندارد می شود، تکمیل کنند. شرکت کردن در تحقیق داوطلبانه بود اما شرکت کنندگان باید بر اساس DSM-IV-TR یا DSM-5 مبتلا به اوتیسم تشخیص داده می شدند. به افراد در صورتی اجازه داده می شد پرسشنامه را پر کنند، که: (۱) یک بزرگسال مبتلا به اوتیسم (بالای ۱۶ سال)، (۲) والد فرزندی مبتلا به اوتیسم و زیر ۱۶ سال، یا (۳) قیم قانونی یک بزرگسال مبتلا به اوتیسم بودند. در کل، ۲۲۹۰ نفر (هم از طریق NAR و هم از طریق NVA، رجوع شود به شکل ۱) به پرسشنامه پاسخ دادند. پس از حذف پرسشنامه های ناقص و افراد بدون تشخیص رسمی، ۱۹۸۹ شرکت کننده نهایی شدند (رجوع شود به شکل ۱). افرادی که به موجب پرسشنامه ی ناقص کنار گذاشته شدند، از لحاظ مشخصه های جمعیت شناختی تفاوتی با افراد پذیرفته شده در تحقیق نداشتند. بیشتر شرکت کنندگان، بزرگسالان مبتلا به اوتیسم بودند. جدول 1 اطلاعات جمعیت شناختی شرکت کنندگان را نشان می دهد.

مفاد
اطلاعات مربوط به استفاده از درمان و جمعیت شناختی با استفاده از پرسشنامه به دست آمد. پرسشنامه سؤالاتی در بر داشت از قبیل: نقش فردی که آن را تکمیل کرده (فرد مبتلا به اوتیسم، والد فرزند مبتلا به اوتیسم یا قیم قانونی فردی مبتلا به اوتیسم)، سن (به سال و ماه)، جنسیت، سطح تحصیلات پدر و مادر (دسته بندی شده به صورت بالا، متوسط، پایین بر اساس دستور العمل های هلند (دفتر مرکزی اداره ی آمار CBS، ۲۰۲۰))، قومیت (شما خود را جزو کدام قومیت می دانید؟)، اختلال همراه (شرکت کنندگان می توانند از بین ۲۲ گزینه تشخیص های رایج همزمان مانند اختلال های ADHD، صرع و اختلال اضطرابی انتخاب کنند)، ناتوانی ذهنی (آی کیو کمتر از ۷۰) و سن تشخیص (به سال و ماه). به علاوه، از شرکت کنندگان درباره ی استفاده از درمان پرسیده شد؛ مثل درمان های مرسوم (درمان پاسخ محوری، فیزیوتراپی یا آموزش روانی)، درمان با داروهای اصلی (مثل: رسپریدون، آرپیپرازول یا متیل فنیدات)، و درمان های (هومیوپاتی) جایگزین، که هدف آنها‌ درمانی با تحریک مغز، درمان های متمرکز بر انرژی، ناخوداگاه یا درمان با حیوانات بود (برای تمام درمان های موجود در پرسشنامه به پیوست الف رجوع کنید). این درمان ها بر اساس اطلاعات از قبل وارد شده ی شرکت کنندگان و سایر ذینفعان معرفی شده، درباره ی درمان های جایگزین که یا پیشنهادی برای مبتلایان به اوتیسم بوده یا آنها از این درمان ها استفاده کرده اند، منظور شدند. همه ی متغیرها به صورت خود گزارشی توسط والدین کودکان زیر ۱۶ سال یا قیم های قانونی افراد مبتلا به اوتیسم گزارش شدند. پرسشنامه به طور مشترک با ذینفعان نماینده (بزرگسالان مبتلا به اوتیسم، والدین و قیم های قانونی کودکان و بزرگسالان مبتلا به اوتیسم) تدوین شد. پرسشنامه از طریق صفحه ی اطلاعات ذینفعان طرح ریزی و تست شد و در عرض ۳۰ دقیقه می‌تواست تکمیل شود.

تمرینات بدنی و رژیم غذایی برای کودکان پیش دبستانی مبتلا به اختلال بیش فعالی و نقص توجه (ADHD) و مادران آنها: یک مطالعه مداخله ای

Diet and physical exercises for preschoolers with ADHD and their mothers: An intervention study

چکیده

1. مقدمه

2- روش ها

3. دستگاه های اندازه گیری

4. مداخله

5. تحلیل آماری

6. نتایج

7. گفتمان

8. نتیجه گیری و تحقیق آتی

9. مفاهیمی برای تمرین

منابع

چکیده

     پیش زمینه: اختلال بیش فعالی و نقص توجه (ADHD) مسئله ی جدی سلامت همگانی می باشد. رویکردهای مبتنی بر رژیم غذایی و تمرین بدنی را می توان برای تکمیل سایر تکنیک های مدیریت ADHD استفاده کرد.

هدف: در راستای تعیین میزان رواج و شیوع علائم ADHD در میان کودکان پیش دبستانی در مهدکودک ها و برای بررسی مداخلات آموزشی نسبت به تغذیه و تمرین بدنی در مادران و کودکان پیش دبستانی آن ها با علائم ADHD .

متدولوژی تحقیق: یک روش نمونه گیری دو مرحله ای اعمال شد. نخست، یک تحقیق پیمایشی مقطعی برای تعیین میزان شیوع علائم ADHD در چهار پیش دبستانی انجام شد (400 کودک پیش دبستانی در بازه سنی 3 تا 6 سال). دوما، یک مطالعه ی مداخله ای (طرح تحقیقاتی شبه آزمایشی با یک گروه تکمیل کننده ی پیش آزمون پس آزمون) روی 36 کودک پیش دبستانی دارای علائم ADHD و مادران آنها با استفاده از مداخله ی آموزشی برای مادران و عکس ها و بازی های مربوط به تغذیه و تمرین بدنی برای کودکان پیش دبستانی مبتلا به ADHD انجام شد؛ مادران چهار کودک از 40 کودک از شرکت در مطالعه خودداری کردند. داده ها با استفاده از SPSS ورژن 20 تجزیه و تحلیل شدند. آزمون t زوجی برای تعیین تفاوت های معنادار بین گروه ها بکار گرفته شد. تفاوت ها در P<0.05 درنظر گرفته شدند. 

نتایج: از میان 400 کودک پیش دبستانی، 10% علائم ADHD زیادی داشتند. میانگین نمره ی دانش مادران نسبت به تغذیه و تمرین بدنی بعد از اجرای برنامه ارتقا پیدا کرد (p=0.01). همچنین، کودکان پیش دبستانی با ADHD از جلسه ی همراه با تصاویر و بازی ها لذت بردند (p=0.01). 

نتیجه گیری و پیامدها: مداخله آموزشی دانش مادران را به طور قابل ملاحظه ای ارتقا داد. علاوه براین، کودکان پیش دبستانی با علائم ADHD از جلسات همراه با تصاویر و بازی ها لذت بردند. به نظر می رسد این مداخله عملی و امکان پذیر باشد و برای ارزیابی اثرات آن در آینده امیدوارکننده. 

روش ها

هدف مطالعه

هدف این مطالعه تعیین شیوع علائم ADHD میان کودکان پیش دبستانی در مهدکودک ها و بررسی رویکردهای آموزشی نسبت به تغذیه و تمرین بدنی در مادران و کودکان پیش دبستانی با علائم ADHD بود.

طرح تحقیق

     یک روش نمونه گیری دو مرحله ای در این مطالعه استفاده شد. نخست، یک تحقیق پیماشی مقطعی برای تعیین شیوع ADHD میان چهار مهد کودک (400 کودک پیش دبستانی با سنین بین 3 و 6 سال) انجام شد. دوما، یک مطالعه ی مداخله ای (یک طرح تحقیقاتی شبه آزمایشی با یک گروه تکمیل کننده ی پیش آزمون و پس آزمون) روی 36 کودک پیش دبستانی مبتلا به علائم شدید ADHD و مادران آن ها با استفاده از رویکردهای آموزشی برای مادران و تصاویر و بازی های مربوط به تغذیه و تمرین بدنی برای کودکان پیش دبستانی مبتلا به علائم ADHD اجرا شد.

جامعه ی آماری مطالعه و تکنیک نمونه گیری

     اندازه نمونه براساس شیوع ADHD میان کودکان پیش دبستانی در استان منوفیه، کشور مصر، محاسبه شد، جایی که 9.30% از آن ها مبتلا به ADHD بودند6. نمونه با استفاده از Open Epi ورژن 3.01 (www.OpenEpi.com) ، با سطح اطمینان 99.9% محاسبه شد. اندازه ی نمونه در اصل 353 نفر بود، اما برای محافظت در برابر افرادی که پاسخگو نیستند و افرادی که کناره گیری می کنند تا 10% افزایش داده شد؛ بنابراین، اندازه نمونه به 400 نفر رسید.

یک روش متا تحلیلی برای ارتباط بین کنترل بازدارنده و سازگاری رفتاری گزارش شده توسط والدین در کودکان در حال رشد: تمایز مشکلات رفتاری برونی سازی و درونی سازی شده

A meta-analytic approach to the association between inhibitory control and parent-reported behavioral adjustment in typically-developing children: Differentiating externalizing and internalizing behavior problems

چکیده

1- مقدمه

2- روش

3- نتایج

4- بحث و گفتمان

5- نتیجه گیری

منابع

چکیده

     اختلالات در کنترل مهاری (IC) از پیشترها به عنوان یک جنبه ی مهم در ظهور و جریان رفتار ناسازگار و غیرانطباقی در اوایل دوران کودکی درنظر گرفته شده اند. با این حال، همچنان مشخص نیست که آیا این دیدگاه برای هر دو حوزه ی برونی سازی و درونی سازی تعدیل و سازش رفتاری گزارش شده توسط والدین اعمال می شود یا خیر. علاوه براین، تحقیقات قبلی تکوینی و مرتبط با رشد (فراتحلیلی) و نظریه ای که این ارتباط را مشخص می کند تا حد زیادی ناهمگونی گسترده ی اقدامات IC و مفهوم سازی ها را نادیده گرفته اند. متا آنالیز پیش رو ارتباط IC با مشکلات رفتار برونی سازی شده (N=3160، 21 مطالعه) و درونی سازی شده ی (N= 1758، 12 مطالعه) گزارش شده توسط والدین را بررسی کرده، آن را با فهرست رفتار کودک (CBCL)، در گروهی غیربالینی از کودکان در بازه سنی 2-8 سال ارزیابی کرد. آن ها بیشتر به ارزیابی اثرات تعدیل کننده ی یک طبقه بندی IC پیشین، مطابق با یک مدل دو عامل اخیرا پیشنهاد شده از IC پرداختند (گزارش توانمندی/ قدرت تحمل، سمپسون و کارول، 2019). همراستا با تحقیقات قبلی در حوزه ی بالینی، نتایج حاصل مفهوم یک ارتباط قوی و استوار اما ناچیز بین IC و مشکلات رفتاری برونی سازی شده (r = −0.11) در اوایل دوران کودکی را اثبات می کنند. با این حال، هرچند در ادبیات تحقیقی مکررا مطرح شده، هیچ ارتباط خطی معناداری را نمی توان با مشکلات رفتاری درونی سازی شده شناسایی کرد. علاوه براین، در هر دو متا آنالیز، هیچ اثر تعدیل کننده ای از طبقه بندی IC را نمی توان نشان داد. این یافته ها دانش ما نسبت با درک شناختی از رفتار غیرانتطباقی و ناسازگارانه ی زودرس را بیشتر می کنند، ضمن اینکه نشان می دهند که زیرگونه های مختلف IC از لحاظ آماری با مشکلات رفتار برونی سازی شده مرتبط هستند اما با مشکلات رفتار درونی سازی شده ارتباطی ندارند. به طور کلی، ارتباط ناچیز توانایی IC با مشکلات رفتار در گروه های غیربالینی سوالات گسترده تری در مورد نقش IC در تعدیل رفتاری را موجب می شود.

ارتباط IC با مشکلات رفتار برونی سازی شده
     در تحقیقات مرتبط با رشد و تکامل، اکثر مطالعاتی که به بررسی رابطه ی IC با اختلالات در تعدیل رفتاری پرداخته اند در حوزه ی مشکلات رفتار برونی سازی شده انجام شدند (اوگیلوی و همکاران، 2011). این زیرنمونه ی رفتار غیرانطباقی و ناسازگار معمولا یا با پرخاشگری فیزیکی، تکانشگری، بیش فعالی، نشان داده می شود یا با ترکیبی از آن ها (کمپبل و همکاران، 2000)، و به صورت عامل پیش بینی کننده ی اولیه و زودهنگام بزهکاری نوجوانان و مشکلات سلامت روانی در بزرگسالان مشخص می شود (بتز، 1995؛ فارینگتون، 1989). به طور متوسط، نشان داده شد که مشکلات رفتار برونی سازی شده، مثل رفتار پرخاشگرانه، بیش فعال، یا مقابله جویانه و نافرمان تدریجا در اوایل دوران کودکی کم می شوند (گیلیوم و شاو، 2004). تحقیقی که IC را با مشکلات رفتار برونی سازی شده مرتبط می کند تا حد زیادی روی گروه های بالینی متمرکز شده است، درحالیکه نواقص و اختلالات در عملکرد بازدارنده در کودکان با شرایط بالینی مربوطه، مثل اختلال نقص توجه (کم توجهی) – بیش فعالی (AD/HD) یا اختلال رفتار ایذایی (DBD؛ آلدرسون و همکاران، 2007؛ اوسترلان و همکاران، 1998؛ پولی –پت و بکر، 2011، 2015؛ شومیکر و همکاران، 2013) را نشان می دهند. برای مثال، در متا آنالیزهای صورت گرفته توسط شومیکر و همکاران (2013) و پلی – پت و بکر (2011)، اندازه اثرهای متوسط برای نقص مهار و بازدارندگی در کودکان در معرض خطر اختلالات رفتار برونی سازی شده نشان داده شدند. در مقابل این پیش زمینه، نقص و اختلال در IC به صورت یک مکانیزم حیاتی از رفتار غیرانطباقی و ناسازگار زودظهور تصور شده است، همانطور که در تشخیص بعدی اختلال نقص توجه – بیش فعالی و اختلال رفتار ایذایی منعکس شده است (پلی – پت و بکر، 2021). مادامیکه این نتایج دیدگاه مهمی نسبت به رابطه ی IC با تعدیل رفتاری در کودکانی با علائم بالینی از مشکلات رفتار برونی سازی شده را ارائه می کنند، همچنان مشخص نیست که آیا این نتایج متا آنالیز نیز برای گروه های غیربالینی اعمال می شوند یا خیر. در واقع، شواهد و مدارک بدست آمده از طیف گسترده ای از مطالعات همبستگی در کودکانی که به طور معمولی در حال رشد هستند یک رابطه ی منفی مشابهی را نشان می دهند (برای مثال، کافی و همکاران، 2016؛ ایدن و همکاران، 2007) و بررسی های طولی ثابت کرده اند که اختلالات زودهنگام و اولیه در IC مشکلات رفتار برونی سازی شده ی بعدی در آن کودکان را پیش بینی می کنند (اولسون و همکاران، 1999؛ ریگز و همکاران، 2003).

ارتباط IC با مشکلات رفتار درونی سازی شده
     اطلاعات کمی در مورد رابطه بین IC و مشکلات رفتار درونی سازی شده وجود دارد، که شکایات جسمی، اضطراب، افسردگی، و گوشه گیری را دربر می گیرد (لیو و همکاران، 2011). به طور متوسط، مشکلات رفتار درونی سازی شده افزایش تدریجی در طی اوایل دوران کودکی و همچنین همبستگی های متقابل با مشکلات رفتار برونی سازی شده را نشان می دهند (گیلیوم و شاو، 2004). درحالیکه مشکلات درونی سازی شده در دوران کودکی و نوجوانی کانون توجه محوری تحقیق پیش رو با موضوع آسیب شناسی روانی رشدی و رشته های مربوطه است، ارزیابی های مربوط به مبنای شناختی در اوایل دوران کودکی همچنان بی نتیجه باقی می مانند (کویجمانس و همکاران، 2001؛ اوسترلان و سرگیانت، 1996). در توضیحات و گزارشات قبلی، کودکان مبتلا به مشکلات درونی سازی شده به این صورت مشخص شده بودند که رفتار خود را بیش از حد کنترل می کنند، همانطور که از طریق تکانشگری کم و میزان بالای مهار و بازداری رفتاری نشان داده می شد (آخنباخ، 2011؛ بلاک و بلاک، 1980؛ نیگ 2000؛ کی، 1988، 1993). با این حال، شواهد تجربی حاصل از مطالعاتی که از معیارهای رفتاری استاندارد شده برای ارزیابی IC استفاده می کنند (درست در مقابل استفاده از رویه های رتبه بندی خارجی) این فرضیه ها را به صورت محدود تأیید کرده و پشتیبانی می کنند. به خصوص، مادامیکه مطالعات اندگی یک ارتباط مثبت پیش بینی شده از معیارها و اقدامات IC با مشکلات رفتار درونی سازی شده در کودکان را شناسایی کرده اند (موری و کوچانسکا، 2002)، شواهد ضد و نقیض آشکاری نیز وجود دارد، ضمن اینکه هیچ شواهدی برای وجود یک ارتباط (بلانکن و همکاران، 2017؛ ایزنبرگ و همکاران، 2005؛ اوسترلان و همکاران، 1998)، یا حتی یک رابطه ی معکوس کیم اسپون و همکاران، 2019؛ لنگوآ، 2003؛ اولدهینکل و همکاران، 2007؛ واگنر و همکاران، 2014) وجود ندارد. لذا، درحال حاضر مشخص و مشهود نیست که آیا ارتباط بین IC و تعدیل رفتاری، همانطور که در حوزه ی مشکلات رفتار برونی سازی شده شناسایی شده را می توان به حوزه ی مشکلات رفتار درونی سازی شده تعمیم داد یا خیر، ضمن اینکه نیاز به تحقیق فراتحلیلی را نیز نمایان می کند.

ارتباط ویژگی های اوتیستیک میان والدین و کودکان دارای اختلال طیف اوتیسم و عادی

Relationship of autistic traits between parents and children with and without autism spectrum disorder

چکیده

1 مقدمه

2 روش ها

3 نتایج

4 بحث

5 نتیجه گیری

منابع

چکیده

     زمینه: با این که معمولاً “فنوتیپ اوتیسم گسترده تری” در والدین دارای فرزند مبتلا به اختلال طیف اوتیسم (ASD) تشخیص داده شده است، ولی پژوهش تجربی روی تفاوت های ویژگی های شبه-اوتیستیک میان والدین دارا و بدون فرزندان ASD به نتایج متناقضی را به دست داده است.
روش: این مطالعه با هدف بررسی ویژگی های اوتیستیک والدین و فرزندان، روی 119 والد با فرزندان مبتلا به ASD و 108 والد دارای فرزندانی با رشد عادی (TD) انجام شد. ویژگی های اوتیستیک والدین با استفاده از ضریب طیف اوتیسم، و ویژگی های اوتیستیک فرزندان با استفاده از ضریب طیف اوتیسم- نسخه ی کودکان، ارزیابی شد.
نتایج: ویژگی های اوتیستیک کودکان مبتلا به ASD به طور قابل توجهی از کودکان TD بالاتر بود. با این حال، ویژگی های اوتیستیک میان والدین در هر دو گروه مشابه بودند. بعلاوه، ارتباط ویژگی های اوتیستیک میان والدین و فرزندان تنها در مورد گروه TD قابل توجه بود ولی در مورد گروه ASD این گونه نبود.
نتیجه گیری ها: یافته های کنونی حاکی از این است که میان ویژگی های اوتیستیک والدین و فرزندان در گروه TD رابطه وجود دارد و ضریب طیف اوتیسم می بایست برای والدین به عنوان یک غربالگری کمکی به منظور شناسایی کودکانی مورد استفاده قرار گیرد که برای بررسی ویژگی های اوتیستیک نیاز به غربالگری بیشتر دارند.

روش ها
شرکت کنندگان
     تمامی شرکت کنندگان، والدین چینی 23 تا 48 ساله با حداقل یک کودک 4 تا 10 ساله بودند (جدول 1 را ملاحظه فرمایید). در راستای بیانیه ی هلسینکی، شرکت کنندگان موافقت کردند تا در مطالعه شرکت کنند؛ تمامی روال ها به تایید کمیته ی اخلاق پژوهشی دانشگاه چونگپینگ نرمال رسید.

     گروه والدینASD- متشکل از 119 والد (میانگین: 33.43 سال، SD= 4.85 سال) با فرزندان SD (میانگین= 5.08 سال، SD = 1.67 سال) از بیمارستان وابسته ی بیمارستان پزشکی جینینگ و مرکز بازپروری جامع زواژوانگ معلولان در شاندونگ، چین به کار گرفته شده بودند. متخصصین اطفال مجاز بیمارستان، بر اساس معیار نسخه پنجم راهنمای تشخیصی و آماری اختلال‌های روانی(DSM-5) برای تمامی این کودکان تشخیص ASD داده بودند. تشخیص ASDکودکان در زمان این مطالعه با استفاده از چک لیست رفتار اوتیسم(ABC) (Frye & Walker, 1998; Krug, Arick, & Almond, 1980) و مقیاس درجه بندی اوتیسم کودک(CARS) (Schopler, Reichler, DeVellis, & Daly, 1980; Zhou et al., 2017) مجدداً تایید شد.

     گروه والدین TD متشکل از 108 والد (میانگین= 32.41 سال، SD= 3.39 سال، تطبیق داده شده از لحاظ سنی و سطح تحصیلات با گروه والدین SD) با فرزندان TD (میانگین= 5.17 سال، SD= 1.38 سال) به صورت تصادفی از مهدکودک ها و مدارس ابتدایی در چونگپینگ، چین به کار گرفته شده بودند. آن ها هیچ گونه مشکل سلامت روان را نه در خود و نه در کودکان شان گزارش ندادند. وضعیت این والدین و کودکان توسط پژوهشگران مجاز این مطالعه مجددا تایید شد.