مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب)

F1817

3 نتایج بیمار گزارش شده
دو ارزیابی نتایج معتبر که درد درک شده و وظایف را ارزیابی می کند، بررسی نتایج زانو و OKS (KOS) در ویزیت قبل از و بعد از عمل جراحی جمع آوری شد. در مدت مطالعه، سیستم جمع آوری حسابرسی درد (PACS) به عنوان ارزیابی نتایج اضافی متمرکز-درد بعد از تایید اصلاحیه اخلاقی مناسب اضافه شد. اطلاعات در PACS بنابراین تنها مکمل برای بیماران 16/22 در خط مبنا و 20 بعد از عمل جراحی می باشد. امتیاز PACS در خطا برای یک فرد، منجر به n=15 برای مقایسه PACS قبل و بعد از عمل جراحی می باشد.

2.4 کاهش داده
PCA در شکل موج OA و NP منوط به تعریف ویژگی شاخص بیومکانیکی تناوب بین و درگروه ها انجام شد. سه عنصر اصلی اول در ابتدا برای هر متغیر ورودی انتخاب شد، منجر به 72 متغیرگسسته در هر فردی شد. دسته کننده کاردیف سپس برای رتبه بندی اهمیت متغیر ورودی استفاده شد. این رتبه بندی از روش گزارش شده قبلی ناشی می شود[17] و برای کاهش ریسک تناسب زیاد داده آموزش به دو نصف شکافته و دسته کننده کاردیف برای رتبه بندی متغیر ورودی در هر دو مجموعه داده استفاده می شود. 18 متغیر بیومکانیکی شناسایی شده وجود دارد که در هر گروهی رتبه بندی و برای تجزیه و تحلیل بیشترحفظ شدند.
2.5 دسته بندی داده
18 ویژگی بیومکانیکی مجزا 31 NP و 41 نفر OA برای آموزش دسته کننده کاردیف در ویژگی گام OA استفاده شد. این فرایند روابط بین هر ویژگی ورودی و ارزش اعتقاد به OA، NP و عدم قطعیت را تعریف می کند. سه ارزش اعتقادی مذکور B(OA)، B(NP)، و U نامیده می شود سپس به ترتیب برای دسته بندی بین بیومکانیک گام NP و OA استفاده می شود[15]. اگر، مثلا، B(OA) بیشتر از B(NP) باشد و افراد متعلق به گروه OA ، تکنیک دسته بندی به نظر می رسد بطورموفقیت آمیزی این افراد را دسته بندی کنند. توانمندی این دسته با استفاده از الگوریتم اعتبارسنجی متقابل یکی را کنار بگذار (LOO) ارزیابی شد[19]. با استفاده از LOO، پارامترهای کنترل دسته بندی با استفاده از افراد n-1 تعریف و ارزش اعتقادی سپس برای افراد باقی مانده محاسبه شدند. این تکنیک تکرار تا زمانیکه هر فردی دسته بندی شوند.
سپس فرایند مشابه ای برای بیومکانیک اعضای پایین جمع آوری شده در ویزیت بیمار پس از تشخیص یا درمان اجرا شدند. قبلا اجزای تعریف شده اصلی برای محاسبه امتیازات برای 22 نفر در جراحی بعدی استفاده شدند. 18 ویژگی بیومکانیکی مشابه سپس در دسته کننده آموزشی برای محاسبه سه ارزش اعتقادی B(OA)، B(NP)، B(U) در ویزیت بیمار بعد از تشخیص یا درمان استفاده شد. اهداف تغیر بیومکانیکی گام به عنوان تفاوت بین B بعد و قبل از عمل جراحی (OA) تعریف شد.
2.6 تجزیه و تحلیل آماری
کلیه استنتاج های آماری با استفاده از SPSS (IBM, USA) محاسبه شد. همبستگی خطی بین B(OA) و PROMs با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون (داده پارامتری) یا ضریب همبستگی رتبه بندی اسپیرمن (داده غیرپارامتری) ارزیابی شد. اندازه اثر به عنوان تفاوت میانگین تقسیم شده انحراف استاندارد آمیخته محاسبه شد.
3. نتایج
جمعیت شناختی شرکت کنندگان برای آموزش دسته کننده کاردیف نشان داده شده در جدول 1 استفاده شد. گروه OA بطور قابل توجهی BMI بیشتر و وزن بدن و بطور قابل توجهی قدیمی تر از یا پیرتر از گروه NP می باشد. دسته کننده کاردیف قادر به دسته بندی درست بین بیومکانیک گام NP و OA در کلیه 72 مورد، با استفاده از تکنیک اعتبارسنجی متقابل LOO ارزیابی شد. سه ارزش اعتقادی در طرحی ساده در شکل 1 نشان داده شده است.
جدول 1: میانگین جمعیت شناختی 31 (NP) غیر آسیب شناسی و 41 نفر مبتلا به ورم مفاصل و استخوان ها (OA) در مرحله اخیر که برای آموزش دسته کننده کاردیف استفاده شد. انحراف استاندارد در براکت نشان داده شده است. تفاوت مهمی بین گروه OA و NP وجود دارد.
تغییرات قبل-بعد از عمل جراحی در ارزیابی نتایج ذهنی و عینی برای 22 نفر که بصورت بعد از عمل جراحی برگشت خوردند در جدول 2 نشان داده شده است. از نظر آماری افزایش قابل توجهی (بهبود) د ر کلیه PROM ها، همراه با افزایش مورد انتظار در B(NP) و کاهش در B(OA) وجود دارد. اندازه اثر کلیه تغییرات مذکور بسیار بزرگ بود(> 0.8) [20]، به هرحال، امتیاز نتایج ذهنی اشکار شد تا ارزیابی واکنشی تغییرات بعد از TKR داشته باشد. همچنین افزایش متوسط قابل توجهی با تردید در طبقه بندی بعد از جراحی وجود دارد.
جدول 2: تغییرات در ارزیابی های عینی و ذهنی وظایف بین ویزیت خط مبنا (قبل از عمل) و بعد از عمل(9 ماه بعد از عمل) وجود دارد. ارزش های اعتقادی عینی: اعتقاد وظایف OA، B(OA)، عقاید در وظایف غیر-آسیب شناسی، B(NP) و بی تردید Uبا استفاده از دسته کننده کاردیف محاسبه شد. PROM های عینی به عنوان درصدی از امتیاز کلی محاسبه شد که 100% نشان دهنده عملکرد سالم است.
ارتباط بین بطور عینی ارزیابی شده تابع گام، B(OA) و PROM های مختلف در جدول 3 نشان داده شده است. همبستگی متوسط تا قوی بین B(OA) و دو PROM، OKS و KOS، هردو قبل و بعد از جراحی وجود دارد. این رابطه حتی قوی تر اگر بررسی دامنه تغییرات در ارزیابی های مذکور بعد از عمل جراحی آشکار شد. بنابراین، سطح خوبی از توافق بین ارزیابی های مذکور براساس افرادی که حداکثر و حداقل بعد از عمل جراحی بهبود دادند.
ارتباط بین PACSو B(OA) تنها حضور بعد از عمل جراحی TKR بود. تغییرات در وظایف بیومکانیکی بعد از عمل جراحی بنابراین بطورخطی مربوط به کاهش درد ارزیابی شده با استفاده از ارزیابی نتایج PACS بود.
شکل 2 طرح پیکان تغییرات در B(OA) برای هر 22 نفر بعد از TKR نشان می دهد. افراد به منظور بهبود چنین روابطی بین وضعیت قبل از عمل جراحی و بهبودی بعد از عمل جراحی رتبه بندی شدند که می تواند بطور بصری ارزیابی شود. قبل از و بعد از عمل جراحی هیچ رابطه آشکاری بین قبل از عمل جراحی B(OA) و کاهش در B(OA) بعد از عمل جراحی وجود ندارد.

رابطه خود ادراکی فیزیکی صلاحیت، جهت گیری هدف و خوش بینی با واسنجی عملکرد دانش آموزان در تربیت بدنی

The relation of physical self-perceptions of competence, goal orientation, and optimism with students’ performance calibration in physical education

Abstract

Two studies were conducted to examine associations between students’ calibration accuracy with their self-perceptions of competence (i.e., global self-worth, sport competence, perceived competence, and self-efficacy), goal orientation, and dispositional optimism and pessimism. Participants were 138 (study 1) and 236 (study 2) fifth and sixth grade students. An index of absolute accuracy of performance prediction was calculated based on students’ predicted and actual performance in a basketball shooting test. Person-related factors were measured with self-reported questionnaires. Results showed no associations between absolute accuracy and students’ global self-worth, sport competence, optimism and pessimism (study 1) while students’ absolute accuracy was associated with their task orientation, self-efficacy, and perceived competence (study 2). An overconfidence effect was also found in both studies. These results were discussed with reference to previous evidence and views of calibration research in academic, sport, and physical education domains. Interactions between person-related factors and calibration and their effects on the development of students’ self-regulated learning of sport skills in physical education were also highlighted.

1 Introduction

Examining cognitive aspects of sport performance has a long tradition in sport psychology. For example, involvement in physical education has been positively associated with students’ academic learning (Pesce, Faigenbaum, Goudas, & Tomporowski, 2017). Moreover, selfregulated learning can positively affect sport performance (e.g., Kolovelonis, Goudas, Hassandra, & Dermitzaki, 2012) while metacognitive activity has been related with sport involvement (e.g., Theodosiou & Papaioannou, 2006). Considering that personal characteristics (i.e., self-confidence) are associated with expert athletic performance (Durand-Bush & Salmela, 2002) examining sport performance with respect to metacognitive factors is of great interest.

Efklides (2011) has suggested reciprocal interactions of metacognition, motivation, and affect at two levels of functioning of self-regulated learning. The person level involves interactions between trait-like characteristics such as motivation (e.g., goal orientations) and selfconcept while the Task Χ Person level involves events during task execution and feedback from monitoring used for controlling or regulating learning. Metacognitive feelings and estimates (e.g., judgments of learning) before, during, or after task involvement enhance students’ awareness for learning and performance (Efklides, 2011). In this sense, performance judgments are considered metacognitive in nature resulting from conscious processing related to instructions, task characteristics, and metacognitive knowledge of using effective strategies (Efklides, 2009). Metacognitive judgments and performance are related. For example, feelings of difficulty were negatively associated with feelings of correctness in math (Dermitzaki & Efklides, 2003) while students’ basketball shooting performance was positively related with their feelings of correctness and negatively with feelings of difficulty (Goudas, Dermitzaki, & Kolovelonis, 2017). However, information derived from metacognitive processes should be accurate for effective selfregulated learning.

مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب) (ترجمه به صورت ناقص انجام شده است)

در حوزه صاحبان سرگرمی، استبینز (1992) عقیده دارد”سرگرمی به معنای تعقیب تخصصی موضوعی فراتر از شغل فرد است که به دلیل مزایای ماندگار، برای او جالب و لذتبخش می نماید” ( ص 10). وی در آغاز چهار طبقه را در این حوزه شناسایی کرد: صاحبان کلکسیون، سازندگان و تعمیرکنندگان، مشارکت‌کنندگان در فعالیت‌های غیررقابتی و قانون‌مند و بازیکنان ورزشی ( بدون وجود رقبای حرفه‌ای) و سایر فعالیت‌های تفریحی. بعدها او موفق به شناسایی گروه پنجمی نیز شد که مشتمل بر طرفداران هنر لیبرال بودند ( استبینز، 2001). استبینز (1992) معتقد است برای درک بهتر مشارکت این افراد به پژوهش‌های بیشتری نیاز داریم و یافته‌های جدید ممکن است طبقه‌بندی فوق را دستخوش تغییر سازد. بر اساس یافته‌های تجربی ما در مورد هواداران تیم فوتبال دانشگاه، معتقدیم باید طبقه دیگری به این مجموعه موسوم به مشتاقان ورزشی اضافه شود.
تفاوت اصلی بین صاحبان سرگرمی و افراد غیرحرفه‌ای آن است که گروه اول رقبای حرفه‌ای نداشته و به همین دلیل عضو هیچ سیستم متشکل از حرفه‌ای‌ها- غیرحرفه‌ای‌ها- عموم نیستند. منظور از عموم، مجموعه ای از افراد با علایق مشترک است که از سوی افراد حرفه‌ای یا غیرحرفه‌ای یا هر دو گروه به آنها خدمتی ارائه نمی‌شود بلکه تنها به اطلاع‌رسانی، روشنگری یا سرگرم ساختن آنها اکتفا گشته و از آنها انتظارات بسیاری وجود دارد ( استبینز، 1992، 59). استبینز اظهار می‌کند ممکن است در تحقیقات آتی به وجود چنین گروهی در میان صاحبان سرگرمی نیز پی برده شود. به هرحال این افراد نیز همانند غیرحرفه‌ای‌ها دارای خانواده و دوستانی هستند که می‌توانند مشارکت در سرگرمی‌ها را تسهیل نموده یا دشوار سازند. ضمن اینکه دنیای این افراد میکروکروموزم‌هایی از سیستم‌های اجتماعی بزرگ‌تر محسوب می‌شود. وی همچنین می‌‌گوید شاید در تحقیقات بعدی شباهت‌های موجود میان نگرش صاحبان سرگرمی، داوطلبان شغلی و غیرحرفه‌ای را دریابیم زیرا هریک از این گروه‌ها به فعالیت‌های انتخابی خود بسیار متعهدند.
استبینز (1993) معتقد است با پیشرفت تحقیقات در حوزه فعالیت‌های فراغت جدی، توجه به سطوح فراساختاری این مبحث اهمیتی دوچندان می‌یابد. صاحب‌نظران متعددی به ماهیت مبتنی بر طبقه اجتماعی این قبیل فعالیت‌ها اشاره کرده‌اند (پارکر، همیلتون اسمیت و دیویدسون ، 1993؛ پارکر ، 1996) که خود نشان می‌دهد این پدیده عمدتا در قشر متوسط رویت می‌شود. دیگر اندیشمندان به ماهیت مبتنی بر جنسیت فراغت جدی پرداخته و خاطرنشان می‌سازند بسیاری از این انجمن‌های اجتماعی تحت تسلط مردان است (بارترام، 2001؛ رینزبرو، 1999). به علاوه همیلتون اسمیت (1993) به لزوم توجه به موقعیت فردی و فرهنگی هویت‌سازی در فراغت جدی اشاره می‌کند. وی معتقد است هم‌ذات‌پنداری مبتنی بر مشارکت در فراغت جدی تنها مشتمل بر فرآیندهای سطح خرد نیست بلکه محیط اجتماعی فرهنگی بزرگ‌تر نیز بر شکل‌گیری هویت اثر‌ می‌گذارد. در حقیقت هویت‌ها که منتج از بافت فرهنگی بزرگترند، به شکل‌گیری مفهومی موسوم به استمرار فرهنگی جامعه کمک می‌کنند که به نوبه خود انسجام اجتماعی یا به گفته دانینگ (1999) حس “ما بودن” را تقویت می‌نماید. استبینز (1999) و همچنین آرای و پدلار (1997) دریافتند مشارکت در فراغت جدی نه تنها به مشارکت‌‌کنندگان حس تعلق می‌بخشد بلکه کل جامعه نیز از آن سود می‌برد. بی شک در جوامع میزبان رویدادهای ورزشی که افراد محلی و خارجی در آن مشارکت می‌جویند، ساکنان بیش از دیگر مناطق دارای حس غرور یا به گفته برگان و مولز (1992) درآمد روانی هستند. این مساله در تعطیلات آخر هفته در مورد شهر گینس ویل واقع در فلوریدا نیز صادق است.

یافته ‌ها
در تحلیل داده‌ها، الگویی‌هایی از فرآیند کدگذاری مشخص شد که نشان می‌داد تیم فوتبال گیتور برای این هواداران نوعی فراغت جدی است. بنابراین نتایج بر اساس شش ویژگی فراغت جدی بیان می‌شود که استبینز (1979؛ 1982؛ 1992؛ 2001) به آن اشاره کرده بود. این ویژگی‌ها عبارتند از: 1)سخت‌کوشی ؛ 2) مشاغل بلند‌مدت ؛ 3) تلاش‌های قابل‌توجه شخصی ؛ 4) مزایای بلند‌مدت فردی ؛ 5) منش منحصر به فرد و 6) همانندسازی

سختکوشی
استبینز (1982؛ 1992) بیان می‌کند سخت‌کوشی یکی از ویژگی‌های بارز فراغت جدی است. او دریافت گاهی مشارکت‌کنندگان در انجام فعالیت‌ها با مشکلات یا دشواری‌هایی مواجه می‌شوند از جمله آسیب‌های ورزشی یا عدم اطمینان از نقش خود در مورد بازیگران تازه‌کار تئاتر. همچنین او متوجه شد افرادی که فعالیت‌های خود را با جدیت ادامه می‌دهند، این مشکلات را با سخت‌کوشی از سر می‌گذرانند. در مورد هواداران ورزشی باید گفت بخش عمده‌ای از سخت‌کوشی به حمایت آنها از تیم خود در زمان‌های پیروزی و شکست و انطباق منفی برمی‌گردد. منظور از انطباق منفی، راهبردی است که هواداران عموما در هنگام شکست تیم خود به‌کار می‌گیرند (چیالدینی و دیگران، 1976؛ هیرت زیلمن، اریکسن و کندی، 1992). در حقیقت برخی از هواداران تیم گیتور، طرفداران فاقد چنین سطحی از سخت‌کوشی را با عنوان رفیق نیمه‌راه خطاب می‌کردند. یکی از قدیمی‌ترین هواداران زن این تیم در این خصوص اظهار داشت:
گیتور بودن صرف نظر از پیروزی یا شکست، فوق‌العاده است. مهم نیست چه نتیجه‌ای کسب شود، من به هرحال از آنها حمایت می‌کنم و رفیق نیمه‌راه نیستم. حتی زمانی‌که تیم شکستی سنگین داشت ( 1-10- 0)، من به هواداری ادامه داده‌ام. ما هرگز تیم را ترک نکردیم زیرا این جوانان به حمایت ما نیاز دارند، چه ببرند یا ببازند. بنابراین… ما در کنار آنها ماندیم و تیم را ترک نکردیم به امید اینکه معجزه‌ای اتفاق بیفتد. ( زن، 65، 18#)
عبارت گیتور بودن فوق‌العاده است ، نقلی رایج میان هواداران تیم فوتبال گیتور محسوب می‌شود و در مثال فوق، برای تاکید بر این واقعیت به کار رفته که گیتور بودن به معنای پایداری در حمایت از تیم خود در روزهای پیروزی و شکست و باقی ماندن در ورزشگاه علیرغم ناکامی‌هاست. عبارت شکست سنگین ( 1-10- 0) به فصل ناموفق این تیم در سال 1979 اشاره دارد که در آن تیم دانشگاه فلوریدا در هیچ مسابقه‌ای برنده نشد، در 10 باز باخت و تنها در یک مسابقه به نتیجه مساوی دست یافت. در حقیقت شماری از هواداران با یادآوری این مسئله ، اصرار داشتند بگویند با وجود نتایج ضعیف تیم در دوران مذکور، دست از هواداری تیم گیتور برنداشته بودند. یکی از آنها نیز مصرانه اظهار می‌داشت هواداران وفادار گیتور کسانی بودند که در سال 1979 هوادار تیم بوده و فقط در دهه 1990 که موفقیت‌های تیم بسیار زیاد بود، به جرگه طرفداران نپیوسته بودند.
خب می‌دانید مشکل اینجاست که اکثرا به شما می‌گویند بله ما کنار تیم هستیم….بیشتر افرادی که با آنها صحبت می کنید حدود ده سال است که گیتور بوده‌اند …. اما تنها برخی از ما از فصل 1-10-0 با تیم بوده‌ایم و می‌دانیم هرهفته طعم شکست را چشیدن به چه معناست. می‌دانید…شما یا طرفدار دانشگاه هستید یا نیستید. درک این مسئله برای ما که مدت‌های مدیدی هوادار تیم بوده‌ایم ، ساده است.( مرد، 49، 67#)
احساسات ابراز شده توسط این هوادار قدیمی تیم فوتبال گیتور بازتابی از احساس مشترک میان سایر هواداران قدیمی است مبنی بر اینکه طی سالیان اخیر و آغاز دوران استیو اسپریر به عنوان سرمربی فوتبال دانشگاه فلوریدا، وفاداری هواداران به تلاش چندانی نیاز ندارد. طی این دوران (2002- 1990)، دانشگاه فلوریدا در بسیاری از فصل‌ها پیروز مسابقات بوده و این موفقیت‌ها با قهرمانی در مسابقات ملی در سال 1996 به اوج خود رسید. در حقیقت این هواداران حس می‌کنند تا حدود بسیاری تخریب شده‌اند. همان‌طور که یکی از آنها می‌گوید: من در گذشته احساس بهتری نسبت به پیروزی‌های تیم داشتم چون ارزش بیشتری داشت. این روزها آنقدر برنده می‌شویم که معمولا به چشم نمی‌آید. برادرم به بهترین شکل ممکن این قضیه را توضیح می‌دهد. به گفته او آنقدر که باختن حس بدی است، بردن حس خوبی نیست. ( مرد 39، 169#) هوادارا 47 ساله‌ای نیز با تایید این حس و مروری بر تجربه 29 ساله‌اش در هواداری از گیتور می‌گوید: در گذشته ما در سطح ملی تیم مطرحی نبود بنابراین پیروزی به نوعی دشوار بود. درست در چنین شرایطی است که می‌توانید وفاداری خود را بسنجید ( مرد 47، 24#). جالب آنکه در ژانویه 2002، استیو سوپریر در کمال ناباوری جهان فوتبال، از سمت سرمربیگری استعفا داد. اینک با شروع دوران پسا اسپریر، انتظارها در مورد آنچه میان هواداران گیتور اتفاق می‌افتد، رو به افزایش است. در چنین شرایطی مربی جدیدی به هدایت تم منصوب شده و هواداران نامه‌های مبنی بر حمایت خود از او را به روزنامه انجمن طرفداران این تیم به نام گینزویل سان ارسال می‌کنند. با این حال جامعه گیتور در نوعی برزخ دست و پا می‌زند و دقیقا مشخص نیست فصل آینده چه رخ داده و چه آزمونی برای سنجش تعهد هواداران رقم خواهد خورد.
داده‌های ما نشان می‌دهد شدت تعهد گیتورها را می‌توان یک هفته پس از باخت تیم ، به ویژه در میان بسیاری از همکاران، سنجید. هواداران از کلماتی نظیر “افسرده” یا “غمگین” برای توصیف احساسات خود از باخت تیم استفاده می‌کردند. با این حال از مواجهه با واقعیت یا مورد تمسخر واقع شدن به خاطر آن ابایی ندارند ( مرد، 52، 177#). یکی از هواداران در این خصوص اظهار داشت حتی اگر طی هفته های شکست گیتور در بیمارستان بستری شوم، حاضرم به هر مشقتی از بیمارستان خارج شده و خود را سینه‌خیز به محل کار برسانم تا به همه نشان دهم من کسی نیستم که در هنگام شکست تیم، استراحت می‌کند. من می‌خواهم حتی در روزهای شکست نیز به عنوان یک هوادار و حامی گیتور شناخته شوم ( مرد 54، 4#). چنانچه باخت در برابر رقیب ایالتی گیتور یا همان دانشگاه ایالتی فلوریدا باشد، شدت این تمسخرها افزایش می‌یابد. یکی از هواداران گیتور که دندانپزشک است، در این خصوص خاطره‌ای تعریف می‌کند: من هوادار گیتورم بنابراین هنگامی که در برابر دانشگاه دولتی فلوریدا می‌بازیم، تا یک هفته هر کس به مطب وارد می‌شود، جز طرفداران تیم دانشگاه دولتی فلوریداست که می‌خواهد با صحبت درباره بازی، شما را بیازارد ( مرد، 55، 91#). تمامی هوادران گیتور در این تحقیق احساس می‌کردند شکست گیتور تجربه‌ای غم‌انگیز است، اما حمایت از تیم در چنین شرایطی حائز اهمیتی دوچندان می باشد. یکی از هواداران با ابراز همدردی با ورزشکاران می‌گوید: دلتان به حال ورزشکاران بازنده می‌سوزد زیرا به هرحال آنها بسیار کم سن و سالند ( مرد 50، 11#). هوادار دیگری در این‌باره اظهار می‌کند: شما کماکان روابط دوستانه خوبی دارید که نشانگر نوعی همدلی است ( مرد 60، 75#). برخی از هواداران معتقدند حق ندارند از تصمیمات مربی یا برخی اشتباهات منجر به شکست بازیکنان ناراحت شوند و این موارد آنها را از تماشای مسابقات بعدی بازنمی‌دارد. مردی 49 ساله در این‌باره می‌گوید : تنها تعداد اندکی از هواداران تیم را رها کرده و هفته بعد به تماشای مسابقه نمی‌روند.

مشاغل بلند ‌مدت
دومین ویژگی فراغت جدی آن است که شرکت‌کنندگان آنقدر در فعالیت مربوطه درگیر بوده‌اند که بتوانند شاهد نقاط عطف و مراحل مختلف موفقیت باشند ( استبینز، 1982). برخی از هواداران در پاسخ به این پرسش که چه مدت هوادار گیتور بوده‌اند، اظهار می‌داشتند من از بدو تولد، گیتور بوده‌ام ( مرد 50، 11#). برخی دیگر به رویدادهایی خاص نظیر نقل‌مکان به اطراف دانشگاه یا ثبت‌نام در دانشگاه فلوریدا به عنوان دانشجو اشاره می‌کردند. برای مثال یکی از این افراد می‌گوید من از سال اول دانشگاه یعنی سال 1971 یک گیتور بوده‌ام که چیزی حدود سی سال از آن می‌گذرد ( مرد 47، 24#). پنج تن از هواداران اظهار داشتند دست‌کم پنجاه سال هوادار گیتور بوده‌اند در حالی‌که بقیه دهه‌های شصت و هفتادی میلادی را به عنوان نقطه آغاز وفاداری خود به تیم می‌دانستند. تنها دو نفر از مصاحبه‌شوندگان کمتر از بیست سال هوادار گیتور بودند. یکی از آنها مردی 60 ساله بود کع هشت سال پیش به ایالت فلوریدا نقل مکان کرده بود و دیگری زنی 48 ساله که در اواسط دهه 80 میلادی فلوریدا را برای سکونت برگزیده بود. برخی از هواداران اشاره داشتند که با دیدن مسابقه‌های فوتبال گیتور بزرگ شده‌اند ، چه با حضور شخصی در مسابقات و چه با شنیدن آنها در رادیو. برخی دیگر از استیو اسپریر به عنوان بازیکن فوتبال دانشگاه فلوریدا یاد می‌کردند که ( در سال 1966) موفق به پیروزی در مسابقات هیس‌من ترافی شد و معتقد بودند وفاداری و تحسین خود نسبت به وی در دوران جوانی آنها ریشه دارد. سایر هواداران نیز هواداری گیتور را نوعی پیوند خانوادگی و کاتالیزوری در مشاغل خود می‌دانستند. همان‌طور که یکی از آنها بیان کرد: ” من و همسرم، فرزندان…برادرانم، و برادران همسرم…همگی به مسابقات می‌رفتیم. گیتور یک خانواده است” ( مرد49، 67#). هواداری دیگر نیز با تاکید بسیار بر ارتباطات خانوادگی در گیتور اظهار داشت: “به‌عقیده من، گیتور بودن، سنتی مشتمل بر آموزش و ورزش اخلاقی است” ( مرد، 38، 87#). وی در ادامه توضیح داد که خانواده‌ای ده نفری داشته و شش تن از خواهران و برادرانش از دانشگاه فلوریدا فارغ‌التحصیل شده‌اند.
گرچه مدت زمان هوادارای افراد نسبت به گیتور را می‌توان یکی از شاخص‌های مشاغل فراغت جدی دانست، باید گفت برشمردن تغییراتی که در نحوه حمایت آنها از گیتور رخ داده نیز شاخص دیگری در این زمینه محسوب می‌شود. در حقیقت تمامی هواداران به تغییرات تدریجی اشاره داشتند که در برخی رفتارهای هواداری آنها رخ داده بود. نمونه‌ای از تغییرات مذکور، شدت حمایت از گیتور بود. در این خصوص یکی از هواداران ابراز کرد ” نمی‌دانم که آیا میزان حمایت من تغییر کرده یا نه. اما اگر بخواهم درست بگویم، فکر می‌کنم این مسئله شدت یافته‌ است” ( مرد 54، 4#). در برخی از هواداران نشانه‌هایی مبنی بر ارتباط میان فصل‌های پیروز در دوران استیو سوپریر و تغییر در شدت حمایت آنها مشاهده شد. همان‌طور که یکی از هواداران بیان کرد ” بله فکر می‌کنم باید بگویم علاقه من اینک بیشتر شده چون تیم موفق‌تر است. در حقیقت این امر نوعی واکنش طبیعی به شمار می‌آید” ( مرد 47، 24#). البته وی بلافاصله اشاره کرد که طی سالیان شکست نیز هواداری وفادار بوده است. یکی دیگر از هواداران با خنده خود را ” متعصب‌تر! ” توصیف نموده و اظهار داشت: “هرچه تعداد بردهای اسپریر بیشتر می‌شد، تعصب من هم شدت می‌یافت! ” ( مرد 79، 23#) چنین ارتباطی را شاید بتوان با حضور در مسابقات بیشتر نیز همراستا دانست. در همین خصوص یکی از هواداران با تامل بر شغل خود در مقام هوادار گیتور خاطرنشان کرد:
من بسیار متعصبم و می‌توانم بگویم تقریبا تمامی اوقات این تعصب در خون من جریان دارد. نمی دانم آیا این حس چندان تغییر کرده است یا خیر. شاید طی ده سال گذشته…به خاطر سفرهای بیشتر برای تماشای مسابقات دور از خانه که تا پیش از دهه 90، آنها را از دست می‌دادم، در این زمینه موثر بوده است ( مرد 52، 177#).

مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب)

F1825

تجزیه و ترکیب داده ها
شکل 1 فرایند انتخاب مقاله را نشان می دهد. جستجوها در مدلاین، سینال و ام بیس تعداد کل 1405 ثبت را به دست داد. جستجوی دستی و جستجوی ابزارهای اجتماعی روانی و بهداشت منجر به 59 ثبت مازاد گردید. پس از حذف موارد تکراری، تعداد کل 1283 چکیده برای بررسی تعیین شدند. از میان اینها 155 مقاله برای مرور بر متن کامل انتخاب شدند. پس از بررسی کامل 21 سنجه معیارهای ورود را داشتند. در طی مرور و مشورت با تیم محلی فیزیوتراپ های کودکان 3 سنجه تعیین شدند که شاملمولفه تعدل در ایستادن درون سنجه حرکتی رشد جامع تر بودند. هر چند این سنجه ها معیارهای سنجه تعادل را نداشتند، آنها در ازای چارچوب کنترل طرز حالت بدن سیستم ها کدگذاری شدند. چکیده داده ها و نتایج تطبیق دهی به طور جدول وار مطرح شدند و آمار توصیفی به ازای تمامی متغییرات محاسبه شدند.
نتایج
ویژگی های سنجه ها
جدول 2 ویژگی های منتخب هر سنجه را نشان می دهد. 21 سنجه مربوط به جمعیت کودکان بین 1990 و 2015 چاپ شده بودند یا برای بار نخست به کار رفته بودند. اکثر سنجه ها (81%) در بین جمعیت بزرگسالان مطرح شده بودند و بعدها جهت استفاده در جمعیت بزرگسالان تایید شدند. بقیه سنجه ها به طور ویژه برای کودکان از طریق مشورت با پزشکان یا روش های غیرگزارشی مطرح شدند. تعداد آیتم ها در هر سنجه در دامنه بین 1و35 با حدمیانگین 4 آیتم قرار داشتند. یک نوع سنجه شامل درجه بندی پیشرفت بود که در آن شرکت کنندگان باید معیارهای خاصی جهت تکمیل آیتم های مازاد داشته باشند. چهارده سنجه (67%) در مقیاس پیوستار ارزیابی شدند و 7 سنجه باقی از مقیاس گروه بندی 2 تا 7 مقوله ای استفاده کردند. یک سنجه مرجع به معیار و بقیه 20 سنجه دیگر مرجع نرمال داشتند. آمار پایایی و روایی در گزارش اولیه به ازای 10 سنجه (48%) مطرح شدند در حالی که 9 مورد (43%) فقط پایایی و 2 مورد (9%) فقط روایی ر در مقاله اولیه مطرح نمودند. داده های روان سنجی مفصل در جدول تکمیلی 2 مطرح شده است.
مولفه های تعادل ارزیابی شده و نکات مربوط به رشد طرز حالت بدن در هر سنجه
از میان 21 سنجه تعادل کودکان، 12 مورد شبیه مدل بزرگسالان بودن و کدها برگرفته از مرور بر مقالات مربوط به بزرگسالان بود. از میان 9 سنجه جدید کدگذاری شده توافق کدگذاری 2 محقق مستقل برابر 94% بود. تافق کل پس از بحث اتفاق نظر با بررسی کننده سوم به دست آمد. نتایج کدگذاری نشان دهنده ورود مولفه های تعادل در هر سنجه می باشد که در جدول 3 مطرح شده اند. سیستم های حرکتی پایه ای در تمامی 21 سنجه، کنترل پیش بینی طرز حالت بدن در 15 سنجه (72%)، تعادل استاتیک در 13 سنجه (62%)، ادغام حسی در 11 سنجه (52%)، تعادل دینامیک در 10 سنجه (48%)، محدودیت های تعادل کارکردی در 5 سنجه (24%)، تاثیرات شناختی در 5 سنجه (24%)، ابعاد عمودی در 2 سنجه (9%) کنترل طرز حاکت واکنشی در 0 سنجه ارزیابی شدند. تمامی سنجه ها بین 3 الی 6 مولفه تعادل را شامل نمودند؛ هیچ سنجه ای تمامی 9 مولفه را شامل نساخت.
مشورت با فیزیوتراپ ها بر مقیاس حرکت نوزاد آلبرتا، آزمون مهارت حرکتی برونینکس-اسرتسکی مقایس حرکتی رشد پی بادی جهت ارزیابی تعادل در کودکان و پیش دبستانی ها تاکید داشت. تطبیق مفهومی نشان داد که تمامی 3 سنجه حاقل 4 مولفه تعادل را داشتند: تعادل استاتیک، سیستم های حرکتی پایه، کنترل طرز حالت پیش بینی کننده و تعادل پویا. دو مورد از این سنجه ها ابتدا در کودکان رو به رشد طرز حالت بدن و کنترل آن ابتدا آزموده شدند و 1 مورد در بین افراد در پیوستار رشد طرز حالت بدن آزموده شد.
بحث
ترکیب ادبیات چاپ شده در زمینه سنجه های تعادل مورد تایید برای کودکان و تحلیل محتوی آنها ا توجه به نظریه کنترل طرز حالت فعلی برای خلاصه بندی وضعیت فعلی سنجه تعادل کودکان و تعیین فرصت های رشد ادامه دار مفید است. به علاوه شرکت دادن فیزیوتراپ ها کارایی بالینی نتایج را ارتقا می دهد. هر چند >20 سنجه های تعادل را تایید نمودند، آنها جامع نبودند و فقط برخی مولفه های مهم تعادل را ارزیابی نمودند. هیچ کدام از سنجه های تعادل کودکان اخیرا تایید شده به بررسی 9 مولفه تعادل مطالعه شده در این مقاله نپرداختند.هر چند برخی مولفه ها در میزان زیادی از سنجه ها شامل شدند، اکثر سنجه ها به ارزیابی تعداد محدودی از مولفه های تعادل پرداختند. انتظار نمی رود که این مسائل در ادبیات قبلی مرور بر سنجه های تعادل جمعیت بزرگسالان تعیین شده باشند. این یافته را می توان به ادبیات افزود که سنجه های تعادل کودکان در تحلیل کنترلطرز حالت بدن محدود تر اند. مثال این یافته آن است که برخی مولفه ها از جمله محدودیت های تعادل کارکردی، اثرگذاری های شناختی در اکثر سنجه ها شامل نشده اند. مهم تر اینکه یک سنجه واحد به ارزیابی کنترل طرز حالت عکس العملی بدن نپرداخته است. عدم این مولفه محدودیت عمده سنجه های تعادل کودکان موجود است چون کنترل طرز حالت عکس العملی بدن به عنوان مهم ترین بخش تعادل جهت اجتناب از افتادن شناخته شده است. کنترل ناقص عکس العمل به طور مستقل به افتادن در بزرگسالان و در کودکان به تسلط بر مراحل جبران سریع در پیاده روی مربوط می شود که معیار عمده در طی شکل گیری راهبردهای بهبود تعادل موثر در نظر گرفته می شود. به طور مشابه تاثیرات شناختی در سنجه های موجود چندان بررسی نشد و برای جابجایی ایمن و جهت گیری مناسب مهم اند. هر چند سنجه هایی که به ارزیابی مجموعه محدودی از مولفه های تعادل می پردازند ممکن است برای نظارت بر تعادل یا ارزیابی ریسک افتادن مناسب باشند، رویکرد جامع برای تعیین برنامه ریزی درمان و نقائص مفید است. اخیرا هیچ نوع مدل ترکیبی به تایید سنجه های تعادل نپرداخته اند که بتواند ارزیابی جامع در جمعیت کودکان فراهم کند. جالب اینکه 2 سنجه جامع آزمون سیستم های ارزیابی تعادل و مینی بست کاربرد آن را در میان کودکان چاپ کرده اند علیرغم اینکه ارزیابی روان سنجی جانبی انجام نشده است. آزمون بست تنها سنجه مورد تایید اخیر که حاوی 9 مولفه تعادل بررسی شده در این مقاله مروری است، تنها سنجه موجود مطرح شده با هدف کمک به متخصصین بالینی است تا سیستم های کنترل طرز حالت پایه ای تعیین گردد که باعث اختلال تعادل کارکردی هستند. در سال 2011 این آزمون در میان 5 کودک دچار فلج مغزی به کار رفت که در سال 2009 منتشر شد و امتیازات سیستم دسته بندی کارکردی حرکتی ناقص لحاظ شد. درسال 2012 پیکت با همکاران از آزمون مینی بست مدل کوتاه شده آزمون بست در مطالعه نقص تعادل 9 کودک بین سنین 6و17 سال سندروم ولفرام استفاده کردند. این آزمون شامل 8 مولفه تعادل بود که فقط محدودیت های پایداری کارکردی را شامل نساخته بود. اخیرا کادر کارشناسان بین المللی این آزمون را برای جمعیت بزرگسالان توصیه می کنند. هیچ کدام از این مطالعات کودکان رویدادهای زیان بار در کاربرد هر مدل آزمون بست گزارش ندادند اما هر دو گزینه خوبی برای تایید اولیه در جمعیت کودکان محسوب می شدند. تحلیل نکات رشد در شکل گیری سنجه های تعادل کودکان نشان داد که بالای 50% از سجه ها اتدا در بین شرکت کنندگان کودک در دامنه سنی بزرگ تایید شدند. با توجه به رشد فزاینده تعادل در 7 سال اول زندگی کودک، عدم رش این تعادل باعث می شود که معاینه جمعت کودکان به مسئله ضروری تبدیل گردد. به طور ویژه سنجه تعادل ایستادن وجود ندارد که کودکان بین 1 و5 سال را هدف قرار داده باشد. متخصصین بالینی شریک ما 3 سنجه را تعیین نمودند که معیارهای ورود را نداشتند چون هدف آنها ارزیابی صرفا تعادل نبود بلکه شامل مولفه تعادل عمده درون محیط چارچوب رشد حرکت بود. به هر حال شبیه سنجه های تعادل شامل شده، هیچ کدام شامل ارزیابی کنترل طرز حالت عکس العملی یا محدودیت های تعادل کارکردی نبود. هر چند مشورت با فیزیوتراپ های کودکان هیچ نوع سنجه برتر را تعیین نکرد، این فرایند کارایی بالینی نتایج را افزایش داد و امکان تحلیل ابزارهای مرتبط بالینی یا سنجه ها را فراهم نمود.
محدودیت های مقاله
محدودیت های این مقاله مروری شامل موارد زیر بود: 1- محدود کردن ساختارهای نظری به کنترل طرز حالت ایستادن که فقط شامل 1 ویژگی سنجه و 1 جنبه از تعادل کودک می باشد، 2- عدم بررسی ویژه پارامترهای ارزیابی که ممکن است اطلاعات دقیق تری نسبت به رفتارهای مشاهده شده فراهم کند و 3- عدم توجه به دشوری آیتم های فردی مربوط به مولفه تعادل ویژه. با توجه به ویژگی های سنجش تعادل استاندارد، به خوانندگان پیشنهادمی دهیم که این یافته ها را متناسب با برخی مسائل تفسیر کنند. علی رغم تعریف علمیاتی از رشد و کدگذاری دومرتبه، کدهای خاض هنوز باید تفسیر شوند. در مرور قبلی خود، آزمون زمانبندی بلند شو و برو به طور متحد کدگذاری شد که شامل تاثیرات کدگذاری نبود. به هر حال، مدل کودکان اصلاحاتی را تجویز نمود که نیاز به ثبت سنجه داشت و اثرگذاری های شناختی در این مقاله مروری تعیین شدند. تیم مطالعه نشان داد که تاثیرات شناختی را همچنین می توان به آزمون زمانبندی بلند شو و برو نسبت داد.
نتایج
مولفه های نظری کنترل طرز حالت بدن در سنجه های تعادل استاندارد برای کودکان بسیار متغییر بود و ارزیابی جامعی از تمامی مولفه های عمده کنترل طرز حالت ایستاده بدن فراهم ننمودند. سنجه های تعادل مازاد در جمعیت بزرگسالان تایید شدند که برخی از شکاف های موجود در سنجه های کودکان را پر می نمودند و تضمین تایید آنها در بین کودکان می باشند. این مقاله مروری نشان می دهد که کارهای ادامه دار برای تعیین و تایید ارزیابی تعادل در تحقیق و عمل ضرورت داشته تا امکان تعیین نقائص تعادل و متعارف سازی برنامه های آموزشی در محیط بالینی فراهم گردد.

مقالات انگلیسی و ترجمه های فارسی رایگان با فرمت PDF آماده دانلود رایگان میباشند

همچنین ترجمه مقاله با فرمت ورد نیز قابل خریداری و دانلود میباشد

مقاله انگلیسی رایگان (PDF)

ترجمه فارسی رایگان (PDF)

خرید ترجمه با فرمت ورد

فهرست مقاله:

چکیده

مقدمه

داده ها و روش ها

نتایج

نتیجه گیری

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

مقدمه
انجام ورزش به خودی خود یکی از خطرات آسیب دیدگی را شامل می شود. رایج ترین و پر تکرار ترین آسیب ها مربوط به مچ پا است(1-2). 3.1 میلیون ورزش آسیب دیدگی مچ پای ناشی از ورزش در امریکا در سال های بین 2002 تا 2006 وجود داشته است که بیشتر آن ها در گروه سنی 15 تا 19 سال قرار دارند. سایر عوامل خطر موثر در سنین جوانی نیز مشاهده شده اند: پارگی رباط مچ پا رایج ترین مورد در میان مردان 15 و 25 سال بوده و در زنان بیش از 30 سال می باشد(3). زنان اغلب اوقات از آسیب مچ پا رنج می برند. از میان کودکان، نوجوانان و ورزشکاران بزرگ سال، کودکان بیشترین اسیب را می بینند، در حالی که بزرگ سالان کم ترین آسیب را به دلیل اسیب مچ پا دارند(4). پارگی رباط در بیشتر ورزشکاران دیده می شود و تنها 10 درصد آن ها با شکستگی مچ پا رو برو هستند. پارگی رباط معمولا در بازی فوتبال و بسکتبال دیده می شود و از نظر شکستگی، هاکی روی یخ خطرناک ترین ورزش محسوب می شود(5). آسیب ها و مصدومیت های ورزشی سه برابر بیش تر در طی مسابقه نسبت به جلسات تمرینی اتفاق می افتند و حدود نیمی از آن ها مربوط به پایین تنه می باشند. 50 درصد موارد برخورد بین بازیکنان منجر به مصدومیت می شود و در این خصوص فوتبالیست ها و بازیکنان هاکی روی یخ، به شدت در معرض خطر می باشند(6).
بیشترین تعداد حوادث و برخورد ها برای پارگی رباط، مربوط به ورزش های تیمی و ورزش های داخل سالن است از این روی بازیکنان راگبی، فوتبال، بسگتبال، هندبال و والیبال بیشتر در معرض این آسیب می باشند(7). مطالعه ای در هنک کنگ داده هایی را ارایه کرده است که نشان می دهد پارگی رباط دو برابر بیشتر با پای غالب می باشد و 73 درصد مصدومیت ها به صورت نکراری هستند و منجر به ناپایداری مزمن مفصل مچ پا می شود(8). مصدومیت مچ پا در ورزشکاران هزینه زیادی را برای سیستم های مراقبت های درمانی دارد: بر طبق مطالعات در هلند، درمان پارگی رباط مچ پا، 360 یورو در هر کشور در سال 2001 می باشد. مطالعه دیگر بر روی سربازان امریکا نشان داد که درمان اسیب های مربوط به ماهیچه و اسکلت، 1 میلیارد دلار در 1994 در پی داشته است(4).
روان شناسی ورزشی یک زمینه نسبتا جدیدی از علم بوده و می تواند بیانگر اهمیت آن امروزه باشد. حتی 19 درصد ورزشکاران می توانند اثر روانی منفی مصدومیت ورزشی را متحمل شوند که این موجب می شود تا خطر مصدومیت افزایش یابد(9-10). استرس ناشی از مصدومیت از لحظه مصدومیت تا فرایند توان بخشی تا لحظه بازگشت به رقابت وجود دارد(11). یکی از ناامیدی های مهم، مربوط به جدیت مصدومیت و شدت آن است، با این حال عدم امنیت مربوط به مدت زمان بازیابی و میزان فعالیت روزانه بر حسب نوع مصدومیت تغییر می کند(12). استرس و اضطراب بایستی با درمان اضطراب، ترس و عدم اعتماد به نفس همراه باشد. احساس ترس نیز مربوط به وقوع احتمالی مصدومیتی است که بر کارایی و شدت جلسات تمرینی اثر می گذارد زیرا ورزشکار نمی تواند با اعتماد به نفس کامل به تمرین بپرازد(13). به علاوه، ورزشکاران از طرف مربیان به شدت تحت استرس قرار می گیرند و یا هم تیمی ها آن ها را تشویق به تمرین و بازگشت به برنامه تمرینی در اسرع وقت می کنند(14). تجربه برنامه توان بخشی در درک ورزشکاران به شدت تغییر کرده و تحت تاثیر شخصیت فرد قرار می گیرد. بر طبق مطالعه اکثریت ورزشکاران تحت سه مرحله پس از مصدومیت و اسیب قرار می گیرند: نخستین گام، نفی، دومین گام، تجربه افزایش استرس و در نهایت سطح مقابله می باشد. در اولین روز های پس از مصدومیت، ورزشکاران اطلاعات و دانش مناسبی از مصدومیت و یا عواقب آن ندارد و از این روی نفی و رد مصدومیت در این مرحله رخ می دهد. سپس استرس با افزایش سطح اضطراب، ترس، عصبانیت، و افسردگی همراه با کاهش عزت نفس رخ می دهد. این احساسات منفی، ناشی از تلاش برای بازگشت به پایان دوره فرایند توانبخشی است. به محض این که ورزشکاران تحت این مراحل قرار می گیرند، آن ها قادرند تا با شرایط جدید کنار بیایند.
ان ها مصمم شده، انگیزه پیدا کرده و قادرند تا هدف گذاری جدید کرده و با تیم درمانی همکاری می کنند. طول مراحل بر طبق نوع افراد متغیر می باشد و به آسانی با روش های روانی مختلف و متنوع بررسی می شود(16).
به منظور مدیریت مصدومیت، یک راهبرد خاص بایستی انتخاب شود که در آن ویژگی های شخصیتی ورزشکار نظیر سازگاری و نگرش های خوشبینانه به عنوان عوامل حفاظتی در برابر محیط در نظر گرفته می شود به طوری که ورزشکاران با ویژگی های مشابه می توانند با شرایط سازگار شوند (17). ایده اصلی توسط یک نظر سنجی انجام شده در میان شناگران مصدوم تایید شده است که بر طبق آن، ورزشکاران با نگرش های بدبینانه در خصوص اینده، رقابت کم تری را در مقایسه با افراد خوش بین داشتند(18). به علاوه، سن ورزشکاران اسی دیده بر موفقیت مقابله با شرایط نیز تاثیر دارد. نوجوانان قادر به مدیریت مسائل مربوط به مصدومیت بوده و حداقل علایم افسردگی را در میان گروه های سنی نشان می دهند(19).، در حالی که ورزشکاران مسن بیشتر در مورد افسردگی، خسته شدن، استرس و تردید علاوه بر علایم جسمانی نظیر کمبود اشتها و معده درد شکایت داشتند(20). جنسیت ورزشکاران نیز مهم است: زنان در مقابله با اسیب ها و مصدومیت ها و انواع استرس ها با مشکل مواجه می شوند. این ورزشکاران فاقد مهارت های سازشی و مقابله ای می باشند و یا حمایت کافی را توسط خانواده خود دریافت نمی کنند و نیاز مبرمی به فرایند توانبخشی طولانی مدت در مقایسه با افراد با حمایت روانی بیشتر دارند(21-22). نقش حمایتی اجتماع نیز بدیهی است: ورزشکاران مصدوم حمایت بیشتری را از خانواده خود دریافت می کنند و اعتماد به نفس بیشتری در طی دوره قبل از اسیب و مصدومیت دارند(23). این یافته توسط مطالعه دیگر تایید شده است که بر طبق آن، سه منبع مهم حمایت اجتماعی در صورت مصدومیت شامل پزشکان تیم، خود تیم و خانواده یا دوستان می باشند. حمایت و پشتیبانی موجب بهبود مقابله، کاهش استرس، و ترس از اسیب در اینده شده و در عین حال موجب افزایش اعتماد به نفس و انگیزه(15) می شود
حالات روانی و خلق و خوی هیجانی و احساسی افراد با استفاده از پرسش نامه هایی در طی فرایند توانبخشی اندازه گیری شد. تست های متعددی در این زمینه وجود دارند و از عمده آن ها می توان به پاسخ هیجانی ورزشکاران به پرسشنامه مصدومیت (ERAIQ)، “مقیاس تمپا (TSK)” و ” پرسشنامه بازگشت به ورزش پس از آسیب جدی (SIQ)” اشاره کرد(25-27). در ERAIQ، افرادی که تست را کامل می کنند، گزارشی را در خصوص شرایط، نوع اسیب، و ویژگی های برنامه تمرینی و احساسات مربوط به اسیب های واقعی ارایه می کنند. طیف وسیعی از انواع سوالات برای جمع اوری داده ها استفاده می شوند نمیر: سوالات بله و خیر، سوالات باز، مقیاس های متغیر از 1 تا 5 و 1 تا 10 و نیز سوالاتی که در تست گنجانده می شود(13). TSK تستی است که متشکل از 17 گویه برای براورد میزان ترس از حیث اسیب و مصدومیت مجدد می باشد نمرات بالا نشان دهنده ترس بیشتر از مصدومیت می باشد (27).RSSIQ متشکل از 21 سوال برای بررسی پاسخ های رفتاری، شناختی و هیجانی ورزشکاران به آسیب با نمره حاصل از مقیاس لیکرت 7 نقطه ای است (26).

بخشی از مقاله انگلیسی:

Introduction

Doing sports, itself, constitutes the risk of injuries. The most common, and at the same time most frequent sport injuries relate to the ankle [1,2]. There were 3.1 million sports related ankle injury in the United States of America between 2002 and 2006 most of them in the 15-19 year age group. Beyond young age other influential risk factors were recognized; ankle ligament rupture was more common among men between 15 and 25 and in case of women beyond 30 years of age [3]. Women more often suffer ankle injury. Of children, teenage and adult athletes, children are most while adults are the least likely to suffer ankle injury [4]. Ligament rapture is faced by the majority of athletes who check into ER and only 10% of them have ankle fracture. Ligament raptures mostly occur while playing basketball or football and regarding fractures hiking is considered the other dangerous sport beyond the two games mentioned above [5]. Sport injuries happen three times more often during matches than in training sessions and about half of them are related to the lower limbs. 50% of the cases contact between players is the cause of the injury and in this respect footballers and ice hockey players are the most affected [6]. The highest number of incidents for ligament rupture is typical with team sports and indoor sports, so rugby, football, basketball, handball and volleyball players are the most exposed to this kind of injury [7]. A Hong Kong study presented data that ligament rupture is twice more frequent with the dominant leg and 73% of the injuries are recurrative resulting in the chronic instability of the ankle joint [8]. The ankle injuries of athletes mean a significant burden for the health care system as well: according to studies in the Netherlands, the treatment of a single ankle ligament rupture cost 360 EUR in the country in 2001. Another study on soldiers from the United States of America showed that the treatment of musculoskeletal injuries cost 1billion USD in 1994 [4]. Sport psychology is considered a relatively new field of science and many would question its relevance even today. Even 19% of athletes can meet the negative psychological impact of their suffered sport injury that increases the risk of a repeated injury in itself [9,10]. The stress triggered by the accident goes along with the athlete from the very moment of the injury through the process of rehabilitation to the moment of their return to competition [11]. The very frustration is not generated by the seriousness of the injury, but the insecurity whether how long the recovery would take and to what extent their daily routine would change due to the injury [12]. Stress and anxiety significantly hinders complete recovery, thus a proper rehabilitation process should comprise the treatment of anxiety, fear and lack of self-confidence the athlete faces [9]. The emotion of fear is also related to the possible recurrence of the injury notably influencing the efficiency and intensity of training sessions, since the athlete does not dare to train with proper self-confidence and devotion [13]. In addition athletes are put under great stress by coaches and mates who push them to return and start their full training programme as soon as possible [14]. The experience of the rehabilitation programme in the perception of athletes may also continually change greatly influenced by the personality of the individual as well [15]. According to a study the majority of athletes come through three stages after suffering an injury: the first stage is of negation, the next is about experiencing increased stress, finally, high levels of coping characterize the stages. In the first days that follow the injury, athletes cannot show proper insight and understanding of their injury or its consequences, thus negation is typical at this stage. Later, stress appears with increased levels of anxiety, fear, anger, loss and depression coupled with low self-esteem. These negative emotions may even appear as a consequence of yearning for return at the end of the rehabilitation process. As soon as athletes go through these lows, they are able to cope with the new situation: they are determined, motivated and set new targets and can cooperate with the therapeutic team. The order and length of the mentioned stages vary according to individuals and can be easily tackled by applying diverse psychological methods [16]. To handle the injury, a specific strategy should be chosen –in which the personality traits of the athlete such as adaptation and optimistic attitudes are considered protective factors against the environmentthus athletes of the mentioned qualities can better cope with and accept their situation, as well as move on after the injury [17]. The mentioned idea is supported by a survey conducted among injured swimmers according to which athletes with pessimistic attitudes regarding their future carrier performed lower at later competitions in comparison with their peers who were optimistic [18]. Moreover, the age of the injured athlete also influences the success of tackling their situation. Teenagers can handle injury related issues best and they show the least signs of depression among the studied age groups [19], while older athletes often complained about depression, being exhausted, stressed or being in doubt besides somatic symptoms such as insomnia, lack of appetite and stomachache [20]. The gender of athletes is also decisive: it is more difficult to cope with injuries for female and they often demonstrate mechanisms of avoidance, anxiety and various states of stress [9]. Those athletes who did not have properly developed coping skills, or did not receive proper support by their families, had a need for a longer rehabilitation process compared to those individuals who had a more intense psychosocial support [21,22]. The supportive role of social background is apparent as well: injured athletes receive most support from their families and friends they turn to their coaches and team physicians with greater confidence in comparison with their habit during the pre-injury period [23]. This finding has also been supported by another study according to which the three most important sources of social support in case of a sport injury are the team physician, the team –including the coach- and the family with the circle of friends [24]. Support promotes coping, reduces stress, the fear of being injured in the future, moreover and increases self-confidence and motivation [15] (Figure 1). The emotional temperament and psychological state of individuals can be objectified by applying questionnaires during the rehabilitation process. There are various tests available and mostly “The Emotional Response of Athletes to Injury Questionnaire (ERAIQ)”, the “Tampa Scale of Kinesiophobia (TSK)” and “The Return to Sport after Serious Injury Questionnaire (RSSIQ)” are used [25-27]. In the ERAIQ individuals who complete the test provide an account on the circumstances, the type of the injury, on the characteristic features of the training programme and their feelings regarding the actual or previous injuries. A range of question types are applied in order to collect all data such as: yes-no questions, open questions, scales from 1 to 5 or 1 to 10, as well as supported questions occur in the test [13]. TSK is a test composed of 17 statements to estimate the rate of fear regarding reinjury. Athletes provide answers on a 4-point Likert scale whether to what extent they agree with a given statement. The higher scores gained indicates more fear of a possible reinjury [27]. RSSIQ consists of 21 questions to examine the cognitive, emotional and behavioural responses of athletes to an injury with scores gained from a 7-point Likert scale as well [26].

مقالات انگلیسی و ترجمه های فارسی رایگان با فرمت PDF آماده دانلود رایگان میباشند

همچنین ترجمه مقاله با فرمت ورد نیز قابل خریداری و دانلود میباشد

مقاله انگلیسی رایگان (PDF)

ترجمه فارسی رایگان (PDF)

خرید ترجمه با فرمت ورد

فهرست مقاله:

چکیده
مقدمه
مطالعه 1
روش
شرکت کننده
شاخص ها
پرسشنامه تصویر مصدومیت ورزشی AIIQ-2
اقتباس AIIQ-2(AIIQ-3)
روش
تحلیل داده ها و نتایج
بحث
مطالعه 2
روش
شرکت کننده ها
شاخص ها
پرسشنامه تصویر مصدومیت ورزشی
پرسشنامه خود کار امدی مصدومیت ورزشی AISEQ
ارزیابی اجتماعی
روش
مداخله
اسگریپت ها ی اطلاعات توان بخشی و جراحی شکستگی مالئولار
اسکریپت های تصویری: اسکریپت های تصویری حول چهار تصویر در توانبخشی به صورت کتبی ارایه شد. به پیوست الف مراجعه کنید.
کنترل دستکاری
اثرات مداخله
مصاحبه پس از ازمایش
نتایج
کنترل دستکاری
اثرات مداخله ای، خود کار امدی
کارایی تمرین
مصاحبه پس از ازمایش
بحث
نتیجه گیری

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

 مقدمه
مصدومیت ها، نقشی حیاتی د ر حرفه بسیاری ا ز ورزشکار ان ا ز طریق ایجاد آسیب ها ی جسمی و روانی ایفا می کنند. این که به چه میزان ورزشکار ان قاد ر به مدیریت آسیب و مصدومیت خود هستند، می تواند اثر زیادی بر روی بر ایند ها ی توان بخشی و روانی آن ها داشته باشد. توان بخشی آسیب ورزشی موفق ا ز طریق پیروی و دنبال کردن یک برنامه توانبخشی بهبود می یابد( با زت 2006، برور و همکار ان 2000). به علاوه تحقیقات گذشته نشان داده است که سطوح بالاتر خود کار امدی ارتباط و همبستگی معنی داری با دنبال کردن بهتر و مناسب یک برنامه دارد( برور و همکار ان 2003، میلن ، هال و فورول 2005، وودگیت، بر اولی و وستون 2005). ا ز این روی، خود کار امدی نقش مهمی د ر انگیزه ورزشکار ان مصدوم د ر ریکاوری و بهبود، پیروی ا ز برنامه ها ی توان بخشی و بر ایند ها ی د رمانی ایفا می کند.
یک متغیر مربوط به خود کار امدی د ر توان بخشی استفاده ا ز تصاویر ورزشکار مصدوم است( میلن و همکار ان 2005). تصور به عنوان یک تجربه ای که ا ز شر ایط و تجربه واقعی شبیه سا زی می کند و شامل استفاده ا ز ترکیبی ا ز احساسات مختلف د ر نبود اد ر اکات واقعی است، توصیف شده است( کامینگ و ر امزی 2008). ورزشکار ان مصدوم، استفاده ا ز چهار نوع تصور ر ا گزارش کردند. تصور شناختی بر ای به خاطر اوردن تمرین ها ی توان بخشی استفاده می شود و تصویر انگیزشی بر ای هدف گذاری، کنترل سطوح انگیزش و افزایش اعتماد به نفس استفاده می شود. تصور د رمانی، مستلزم تصور فر ایند ها ی روانی رخ داده شده د ر طی توان بخشی است( د رمان استخوان و بافت)، د ر حالی که تصور مدیریت د رد شامل تصاویر مربوط به انتشار د رد یا تصاویری است که به ورزشکار د ر مقابله با د رد ناشی ا ز مصدومیت کمک می کند.
میلن و همکار ان(2005) به بررسی روابط بین استفاده ا ز تصویر شناختی، انگیزشی، ترمیمی و هر دو کار امدی وظایف( اعتماد به توانایی خود بر ای انجام ابعاد اساسی یک فر ایند د ر زمینه ها و شر ایط مختلف ) و کار ایی مقابله ای تحت شر ایط چالش بر انگیز و غلبه بر محدودیت ها ی اجتماعی، شخصی و محیطی پرداخته اند. تصور ا ز طریق پرسشنامه تصور مصدومیت ورزشی اندا زه گیری شده و خود کار امدی با استفاده ا ز پرسشنامه خود کار امدی اسیب ورزشی اندا زه گیری می شود. پرسش نامه ها د ر یک د رمانگاه فیزیوتر اپی سرپایی به 270 یمار توزیع شده و تصور شناختی، ارتباط معنی داری با کار ایی وظایف داشت.
محدودیت AIQ=2 و تحقیقات بعدی، این بود که تصور شناختی، انکیزشی و ترمیمی ارزیابی می شود با این حال تصور مدیریت د رد ارزیابی نمی شود. د رد ر ایج ترین موانع بر ای توان بخشی موثر تجربه شده توسط ورزشکار ان اسیب دیده است. د رد دار ای اثر ات جسمی و روانی زیادی د ر هر مرحله ا ز ریکاوری و بهبود می بادش( اوینن بارو و والکر 2013). ا ز این روی، تصور مدیریت د رد یک منبع مهم بر ای ورزشکار انی است که توان بخشی انجام می دهند. به علاوه، تحلیل کیفی نشان داده است که ورزشکار ان اسیب دیده ا ز این نوع تصور استفاده می کنند. ا ز این روی تصور و شبیه سا زی مدیریت د رد بایستی بر ای غلبه بر محدودیت AIQ-2 اندا زه گیری شود و تحقیقات شبیه سا زی و تصور مربوط به مصدومیت نیز ا ز آن استفاده کرده اند. د ر نتیجه، د ر مطالعه 1، AIQ-2 شامل خرده مقیاس تصویر برداری مدیریت د رد و روایی عاملی می باشد. هدف مطالعه 1، توسعه یک شاخص منعکس کننده طیف وسیعی ا ز تصویر است که ورزشکار ان آسیب دیده ا ز آن استفاده کرده اند که سپس د ر مطالعه 2 نیز استفاده شد.
یک محدودیت مهم مربوط به تحقیقات توان بخشی تصور و شبیه سا زی ، نبود مطالعات مداخله ای انجام شده د ر این زمینه است. با توجه به این که ورزشکار ان مصدوم به طور گسترده تصویر خود ر ا د ر طی توان بخشی گزارش می کنند و این که مداخلات شبیه سا زی و تصویر نیز بسیار موثر بوده اند، لذا جای تعجب د ر این جا است که تنها تعداد محدودی ا ز مداخلات مربوطه د ر زمینه توان بخشی انجام شده اند. شواهد قوی د ر خصوص مداخله تصویر سا زی و شبیه سا زی د ر توان بخشی مصدومیت وجود دارد گه ا ز کار ا زامایی ها ی کنترل شده تصادفی ار ایه شده است( کوپال و برور 2001) و این مطالعات به بررسی اثر تصویر برداری و نیز استر احت بر روی مقاومت زانو، اضطر اب پیش ا ز مصدومیت و درد ر میان بیمار ان تخت با ز سا زی رباط صلیبی پرداخته اند. نتایج حاکی ا ز مقاومت زانوی معنی دار و ترس ا ز مصدومیت مجدد کم تر و د رد د ر 24 هفته پس ا ز جر احی د ر میان گروه مداخله د ر مقایسه با شر ایط شاهد و پلاسبو بود.
تنها مطالعه مداخله ای تصویری که به بررسی خود کار امدی پرداخته است، اخیر ا توسط مادیسون 2011 انجام شده است. هدف این مطالعه، ارزیابی اثر بخشی برنامه استر اخت و تصویر برداری بر روی بر ایند ها ی کارکردی، ترمیم رباط صلیبی د ر طی نه جلسه به عنوان یک د رمان همر اه بر ای توان بخشی استاندارد بوده است. یک کار ا زمایی تصادفی کنترل شده انجام شد. شرکت کننده ها به طور تصادفی د ر گروه ها ی مختلف قر ار گرفتند.
با توجه به کمبود تحقیقات مداخله ای د ر زمینه مصدومیت و این که تحقیقات تغییر اتی ر ا د ر استفاده ا ز تصویر و شبیه سا زی د ر اوایل، اواسط و پایان توانبخشی مصدومیت نشان داده اند، انجام تحقیقاتی د ر این زمینه سودمند به نظر می رسد به علاوه تحقیقاتی که به بررسی کاربرد خود کار امدی و شبیه سا زی پرداخته اند، بسیار هستند و ا ز این روی اگرچه بیمار ان تحت د رمان فیزیوتر اپی بوده اند، با این حال هنوز خود کار امدی یک عامل مهم بر ای بیمار ان بر ای شروع یک برنامه توانبخشی مطرح شده است( لاکس، مارتین گینیس و پاروزلو 2014). ا ز این روی، مطالعه 2 با استفاده ا ز طرح تک نمونه ای خط پایه چند گانه، مطالعه 2 ا ز مداخله تصویری بر ای بهبود وضعیت روانی بیمار ان بر ای شروع د رمان فیزیوتر اپی ا ز طریق کاربرد تصویر برداری و اثر ات آن بر روی کار ایی وظایف و مقابله ای استفاده می کند. بر اساس این دیدگاه که شبیه سا زی و تصور موجب بهبود خود کار امدی ا ز طریق عوامل پیش ایند می شود، فرض بر این بود که مداخله تصویری منجر به افزایش هر دو کار ایی د ر مقایسه با شاهد می شود

بخشی از مقاله انگلیسی:

Injuries play a pivotal role in the careers of many athletes by causing both physical and psychological harm. How athletes manage their injuries can have a sizeable impact on their psychological and rehabilitation outcomes. Successful athletic injury rehabilitation is enhanced through proper adherence to a prescribed rehabilitation program (Bassett, 2006; Brewer et al., 2000). Further, previous research has shown that higher levels of selfefficacy are significantly associated with better adherence to such a program (Brewer et al., 2003; Milne, Hall, & Forwell, 2005; Woodgate, Brawley, & Weston, 2005). Therefore, self-efficacy may play an important role in an injured athlete’s motivation to recover, subsequent adherence to a prescribed rehabilitation program, and treatment outcome. A variable related to self-efficacy in rehabilitation is an injured athlete’s imagery use (Milne et al., 2005; Wesch et al., 2011). Imagery has been described as “an experience that mimics real experience, and involves using a combination of different sensory modalities in the absence of actual perception” (Cumming & Ramsey, 2008, p.5). Injured athletes report using four types of imagery (Driediger, Hall, & Callow, 2006; Rossman, 2002; Sordoni, Hall, & Forwell, 2002). Cognitive imagery is used to rehearse rehabilitation exercises, and motivational imagery is used to set goals, control arousal levels and increase self-confidence. Healing imagery entails imagining the physiological processes taking place during rehabilitation (e.g., tissue and/or bone healing), whereas pain management imagery involves images of pain dissipating or images that can help the athlete cope with the pain associated with an injury. Milne et al. (2005) investigated the relationships between injured athletes’ use of cognitive, motivational, and healing imagery and both task efficacy (confidence in one’s ability to perform the fundamental aspects of a task in a specific situational context) and coping efficacy (confidence in one’s ability to perform a task under challenging conditions or to overcome social, personal and environmental constraints). Imagery was assessed using the Athletic Injury Imagery Questionnaire (AIIQ-2; Sordoni et al., 2002) and self-efficacy was measured with the Athletic Injury SelfEfficacy Questionnaire (AISEQ; Milne et al., 2005; Sordoni et al. 2002). The questionnaires were administered in an outpatient physiotherapy clinic to 270 injured athletes, and cognitive imagery was found to be significantly associated with task efficacy but no other significant relationships emerged. A limitation of the AIIQ-2 and consequently research that has employed it (e.g., Milne et al. 2005) is that cognitive, motivational and healing imagery are assessed but not pain management imagery. Pain is the most pervasive and debilitating obstacle to effective rehabilitation experienced by injured athletes. It has significant physical and psychological effects in almost every aspect of recovery (Arvinen-Barrow & Walker, 2013; Heil, 1993). Therefore, pain management imagery may be an important resource for athletes involved in injury rehabilitation. Further, qualitative analysis does highlight that injured athletes use this type of imagery (e.g., Driediger et al., 2006). Thus, pain management imagery needs to be measured in order to overcome the limitation of the AIIQ-2 and previous injury-related imagery research that has used it. Consequently, in Study 1, the AIIQ-2 was adapted to include a pain management imagery subscale and the factorial validity tested. The aim of Study 1 was to develop a measure reflecting a broader range of types of imagery that injured athletes report using, which could then be used in Study 2. Another limitation of the imagery rehabilitation research is the lack of intervention studies conducted in this context. Given injured athletes report using imagery extensively during rehabilitation (Driediger et al., 2006; Evans, Hare, & Mullen, 2006) and that imagery interventions have proven to be effective in both sport and exercise (e.g., Duncan, Rodgers, Hall, & Wilson, 2011; MunroeChandler, Hall, Fishburne, Murphy, & Hall, 2012), it is somewhat surprising that only a limited number of imagery interventions have been conducted in the injury rehabilitation context. Strong support for an imagery intervention in injury rehabilitation is provided from a randomized-controlled trial (Cupal & Brewer, 2001), which examined the effect of guided imagery and relaxation on knee strength, re-injury anxiety, and pain among patients undergoing surgical reconstruction of the anterior cruciate ligament reconstruction. Results demonstrated significantly greater knee strength and significantly less re-injury anxiety and pain at 24-week post-surgery among the intervention compared with the placebo and control conditions. The only imagery intervention study considering self-efficacy was recently conducted by Maddison et al. (2011). The aim of this study was to evaluate the effectiveness of a guided imagery and relaxation program on improving functional outcomes postanterior cruciate ligament repair delivered over nine individual sessions as an adjuvant treatment to standard rehabilitation. A randomized controlled trial was conducted. Participants were randomized to guided imagery and standard rehabilitation or standard rehabilitation alone (control). The primary outcome was knee strength 6-month post-operatively, but other variables were also examined including knee laxity and self-efficacy. Following the intervention, the groups did not differ on knee strength but the intervention group demonstrated a significant positive effect for knee laxity. In addition, there was a significant group by time interaction for self-efficacy. Although self-efficacy decreased over time for both groups, in the intervention group it remained fairly stable between weeks 6 and 12 compared with the control group. However, the study by Maddison et al. (2011) has several limitation worthy of identification. Specifically, the intervention combined imagery and relaxation, thus it is not possible to partial out the independent influence of imagery on the outcome variables. In addition, a composite score for task and coping efficacy was used rather than examining each separately. Despite the limitations of this study, theoretically it is understandable that imagery may maintain or even enhance self-efficacy. Indeed, Bandura (1997) states that self-efficacy beliefs are constructed from four principle antecedents: enactive mastery experience, vicarious experience, verbal persuasion, and physiological and affective states, with imagery increasing self-efficacy via these antecedents. Related to the present context, for example, by using cognitive imagery (e.g., prior to performing a rehabilitation exercise, I am able to image myself completing it perfectly) injured athletes could gain enactive mastery experiences which may increase task efficacy. Given the paucity of intervention research in the injury context, and that research highlights changes in imagery use across early, mid and late phases of injury rehabilitation (Hare, Evans, & Callow, 2008) it would be prudent to conduct more research in this area, and to focus on one phase of rehabilitation. Further, the research investigating imagery use and self-efficacy have done so while the patients have been undergoing physiotherapy, rather than prior to commencing treatment, yet self-efficacy is proposed to be important for patients about to commence a rehabilitation program (cf. Lox, Martin Ginis, & Petruzzello, 2014). Thus, using a multiplebaseline single-subject design, Study 2 applies an imagery intervention in an attempt to improve the psychological state of five patients about to commence physiotherapy treatment through the use of imagery and its effects on task and coping efficacy. Based on the theoretical rationale that imagery enhances self-efficacy via its antecedents, it was hypothesised that the imagery intervention would result in higher task and coping efficacy in comparison to baseline.

مقالات انگلیسی و ترجمه های فارسی رایگان با فرمت PDF آماده دانلود رایگان میباشند

همچنین ترجمه مقاله با فرمت ورد نیز قابل خریداری و دانلود میباشد

مقاله انگلیسی رایگان (PDF)

ترجمه فارسی رایگان (PDF)

خرید ترجمه با فرمت ورد

فهرست مقاله:

چکیده
1. مقدمه 
2. مواد و روش ها 
2.1. حیوانات 
2.2. ورزش بدنی 
2.3. نمونه برداری بافت و خون 
2.4. تعیین پارامتر خون 
2.5. تیمار FGF23
2.6. PCR ریل تایم 
2.7. ایمونوشیمی 
2.8. رنگ آمیزی ایمنی 
2.9. تولید ROS 
2.10. فعالیت سیترات سنتاز 
2.11. آنالیز آماری 
3. نتایج 
3.1. ورزش حاد (شدید)، سطوح FGF23 را در موش افزایش می دهد
3.2. بیان ژن FGF23 در عضله اسکلتی توسط ورزش مزمن دچار فراتنظیمی می شود
3.3. اثر ورزش روی لوکالیزاسیون و سطح پروتئین FGF23 در ماهیچه ی اسکلتی 
3.4. FGF23 تحمل ورزش را ارتقا می دهد 
3.5. FGF23 در مقابل تولید H2O2 و ROS القا شده با ورزش در عضله ی اسکلتی محافظت می کند
3.6. افزایش عملکرد میتوکندریایی ممکن است به فعالیت ارگوژنیک FGF23 در ورزش کمک کند. 
4. بحث 
مشارکت محققین
سرمایه گذاری

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

1. مقدمه
در طی 30 سال اخیر، ترکیب سبک زندگی بی تحرک، و در دسترس بودن بیش از حد غذا منجر به افزایش قابل توجه در شیوع چاقی و افزایش نرخ دیابت ملیتوس نوع 2 شده است. ورزش بدن یکی از موثرترین استراتژی های درمانی برای بیماری های متابولیک می باشد (1). ورزش بسیاری از تغییرات فیزیولوژیک را القا می کند، از جمله، بهبود وضعیت متابولیک، افزایش حساسیت به انسولین، کاهش ریسک بیماری قلبی عروقی (5-2). به هرحال، ورزش بدنی ممکن است گونه های اکسیژن فعال اضافی (ROS) را در عضله ی اسکلتی القا کند، که ممکن است منجر به آسیب عضلانی شود (6). بنابراین درک سازواری های واکنشی کل بدن و درون عضلاتی القا شده با ورزش برای کاهش اثرات ناخواسته ی ورزش سودمند می باشد و آن ممکن است به توسعه-ی روش های جدید و موثرتر برای مبارزه با بیماری های متابولیک و قلبی عروقی کمک کند.
فاکتورهای رشد فیبروبلاستی (FGFs) یک خانواده ی بزرگ از فاکتورهای ترشح شده ی حاوی حداقل 23 عضو می باشند که برخی از آن ها در ایزوفرم های مختلفی وجود دارند. آن ها از نظر ساختاری با هم مرتبط هستند و توسط تمایل بالا برای هپارین مشخص می شوند (7). FGFsها یک نقش مهم را در تنظیم متابولیسم و عملکرد اندوکرینی بازی می کنند (10-8). FGF23 به عنوان یک عضوی از خانواده ی FGF شناسایی شده بود. FGF23 یک عضو بی مانند از خانواده ی FGF می باشد چون آن به عنوان یک هورمون عمل می کند که از استخوان مشتق می شود (11). FGF23 فسفر، غلظت کلسیم سرم، و عملکردهای کلیوی را تنظیم می کند در حالی که بیشتر اعضا دیگر خانواده ی FGF به نظر می رسد که عملکردهای مختلف سلولی را در سطح موضعی تنظیم کنند (11). ژن ناک اوت FGF23 در موش، یک ویژگی شبه پیری را القا می کند از جمله کوتاه تر کردن طول عمر، تاخیر رشد، هیپوگنادیسم، اختلال شناختی، از دست دادن شنوایی، کلسیمی شدن عروق، و هایپرتروفی قلبی (11). به علاوه، مشخص شده است که FGF23، در کنار نقش خودش در هومئوستازی فسفات و بیولوژی استخوان، یک بیومارکر بالقوه در بیماری های قلبی عروقی و کلیوی می باشد. سطح خونی بالای FGF23 با بیماری های مزمن کلیوی (12) و بیماری سرخرگ کرونر (13) مرتبط می باشد. به علاوه، FGF23 جذب یون سدیم توبول دیستال کلیوی را افزایش می دهد و منجر به افزایش حجم می شود (14)، و متضمن برخی فعالیت های متابولیک لپتین می باشد (15). با این وجود، نقش FGF23 در عضله ی اسکلتی به ندرت مورد بررسی قرار گرفته است، بااین حال مطالعات قبلی بیان FGF23 در بافت عضلانی اسکلتی را نشان داده اند (16).
بنابراین، ما استدلال کردیم که FGF23 ممکن است یک نقش مهم را در عضله ی اسکلتی بازی کند. در مطالعه-ی حاضر، ما اثرات 3 شکل از ورش بدنی روی غلظت های سرمی FGF23 و بیان FGF23 در عضله ی اسکلتی در موش را مورد بررسی قرار دادیم. به علاوه، ما اثرات تیمار FGF23 روی تحمل ورزش، تولید ROS/H2O2 درون عضلانی، و چندین مارکر مرتبط با عملکرد میتوکندریایی (از جمله، سیرتوئین 1، رسپتور فعال شده با تکثیر کننده ی پروکسی زوم δ -(PPAR)، هم فعال کننده ی 1 آلفا رسپتور y فعال شده با تکثیر کننده ی پروکسی زوم (PGC-1α))، فاکتور رونویسی میتوکندریایی (A (TFAM، و فعالیت سیترات سنتاز را در موش ارزیابی کردیم.

بخشی از مقاله انگلیسی:

1. Introduction

Over the last 30 years, the combination of both a sedentary lifestyle and excessive food availability has led to a significant increase in the prevalence of obesity and aggravation of rates of type 2 diabetes mellitus. Physical exercise is one of the most effective therapeutic strategies for metabolic disorders [1]. Exercise induces many physiological changes, including improving metabolic status, enhancing insulin sensitivity, and reducing risk of cardiovascular disease [2-5]. However, physical exercise may induce excess reactive oxygen species (ROS) in skeletal muscle, which may lead to muscle damage [6]. Thus, understanding the exercise-induced intramuscular and whole-body responsive adaptations is beneficial for alleviating the unfavorable effects of exercise, and it may help to develop new and more effective means in combating metabolic and cardiovascular disorders. Fibroblast growth factors (FGFs) are a large family of secreted factors composed of at least 23 members, some of which exist in different isoforms. They are structurally related and characterized by high affinity to heparin[7]. FGFs play critical roles in regulation of metabolism and endocrine function [8-10]. FGF23 was identified as the last member of the FGF family. FGF23 is a unique member of the FGF family because it acts as a hormone that derives from bone[11]. Circulating FGF23 regulates serum phosphorus, calcitriol concentration, and kidney functions, whereas most other FGF family members are thought to regulate various cell functions at a local level[11]. Gene knockout of FGF23 in mice induces aging-like features, including shortened life span, growth retardation, hypogonadism, cognition impairment, hearing loss, vascular calcification, and cardiac hypertrophy[11]. Further, FGF23 has been found to be a potential biomarker in cardiovascular and renal diseases, besides its role in phosphate homeostasis and bone biology. High blood FGF23 level is associated with chronic kidney diseases [12] and coronary artery disease [13]. Moreover, FGF23 increases distal renal tubular Na+ uptake and leads to volume expansion [14], and underlies some metabolic action of leptin [15]. Nevertheless, the role of FGF23 in skeletal muscle was rarely investigated, although previous studies have shown the expression of FGF23 in skeletal muscle tissue [16]. Thus, we speculated that FGF23 might play an important role in skeletal muscle. In the present study, we examined the effects of three forms of physical exercise on serum FGF23 concentrations and FGF23 expression in skeletal muscle in mice. Moreover, we evaluated the effects of FGF23 treatment on exercise endurance, intramuscular ROS/H2O2 production, and several mitochondrial function-related markers (including sirtuin 1, peroxisome proliferator-activated receptor [PPAR]-δ, peroxisome proliferator-activated receptor γ coactivator 1 [PGC-1], mitochondrial transcription factor A [TFAM], and citrate synthase activity) in mice.

رابطه بین ابعاد صندلی و اختلالات عضلانی اسکلتی در بین دانشجویان زن در یک مرکز آکادمیک

The relationship between chair dimensions and musculoskeletal disorders among female students in one academic branch

Abstract

Background: Individuals, who spend most of their time sitting, are at 30% more risk of suffering from lumbar disc than other people. One of the causes of pain in the lumbar region is musculoskeletal disorders (MSDs). MSDs are the most common and most costly injuries in occupational, administrative, and academic environments. Therefore, the aim of this study was to investigate the relationship between chair dimensions and the prevalence of MSDs in female students. Materials and Methods: This descriptive-analytic and cross-sectional study was conducted on 101 female students of Ahvaz Branch, Islamic Azad University, Iran. Dimensions of chairs (width and length of chair seat, backrest length, and etc.) were measured using a tape measure and goniometer. Lordosis and kyphosis were evaluated using a Gravity line. Data were analyzed using chi-square test. All p values of less than 0.05 were considered significant. Results: The subjects’ mean age was 27.12 years and 50% of the subjects had normal BMI. There was no significant relationship between ergonomic dimensions of chairs and kyphosis abnormality (P < 0.05). There was a significant relationship between lordosis abnormality and height of backrest (P = 0.04), seat to ground height (P = 0.04), seat width (P = 0.02), height of armrest (P = 0.04), and armrest to seat height (P = 0.04). Conclusions: According to the results, the dimensions of chairs that were used in the university were not favorable. This could lead to the presentation of some MSDs. It is recommended that the anthropometric dimensions of the consumer society be considered before the purchasing of chairs.

1 Introduction

Musculoskeletal disorders (MSDs) are the most common and most costly occupational injuries, because they account for a third of work-related injuries every year (1, 2). The economic losses caused by these disorders affect individuals, organizations, and the society (3). It is estimated that direct and indirect costs of MSDs account for about 1% of the GDP of industrialized countries (4). MSDs are a global hidden epidemic (5). There is close relationship between MSDs and improper use of body mechanics. Factors such as bending and sitting are among the most important causes (6). Possible risk factors of MSDs include ergonomic pressure, BMI, sex, and disease (7, 8). The results of several studies suggest that women are at greater risk of MSDs than men (9-11). Bad posture due to use of inappropriate equipment at schools is among the most important risk factors of MSDs (12). Failure to observe ergonomic principles in the workplace can lead to higher incidence of spinal disorders (13, 14). Back pain is one of* the most common disorders and 60% to 80% of women experience it throughout their lives (1). Lumbar disorders are the most important causes of absenteeism in the workplace (15). Postural abnormalities are adverse changes that deform skeletal structure of the body’s natural posture stature (16). If these abnormalities are not recognized and treated early, they will have adverse effects on the physiological function of the body such as kyphosis effect on the respiratory tract (17) or psychological and social consequences such as the relationship of kyphosis with depression (18). Natural spinal curves include both lordosis and kyphosis. There are four types of curves in the natural spine (cervical and lumbar lordosis, thoracic, and sacrum kyphosis) in order to preserve balance, flexibility, absorption, and pressure distribution. There are abnormalities such as scoliosis, kyphosis, and lordosis in the abnormal spine (19). The spine may change during life due to illness or wrong habits. Any changes in the spine lead to postural loss and body imbalance (20). Posture is defined as a combination of the position of joints relative to each other at one time. Each joint position will affect other joints’ positions. Correct posture is when the lowest pressure is placed on joints and muscle activity is minimal. Postures that put pressure on joints are commonly known as poor posture (21).Ergonomy is the adaptation of the human workplace and life environment with anthropometric indices. Life tools and equipment can be designed so that their longterm use will not result in MSDs or malformations (22). The human body takes different states during hours of the day; some of these states lead to lesions and abnormalities over long-term repetitions (23). Non-compliance of equipment that are used continually with ergonomic standards and mismatch between the anthropometric characteristics of users can lead to structural and physiological disorders (24). Sadeqzadeh studied the correlation between physical dimensions of 52 students of 18-26 years of age and dimensions of available chairs in their faculty. Studies on anthropometric variables have indicated that there are differences between men and women in terms of shoulder width, seatback width, hip-popliteal length, and seat depth (25). Kalamklay et al. evaluated the anthropometric characteristics of 300 girls and boys of 18-25 years of age. The results indicated that there were significant differences between the two groups in terms of weight, structure, and physical dimensions and the differences had not been considered in designing school equipment (26). Students spend much of their time at the university (27); paying attention to comfortable and suitable furniture seems necessary for the maintaining their health and raising the education quality (28). Since the anthropometric data of men are used primarily in designing workstations, these stations are deemed inappropriate for women from the ergonomic point of view (29). Therefore, the ergonomic dimensions of chairs used in training centers are designed based on anthropometric characteristics of men, and using inappropriate desks and chairs may cause MSDs (29). Thus, this study aimed to determine the relationship between chair dimensions and MSDs among female students.

مقالات انگلیسی و ترجمه های فارسی رایگان با فرمت PDF آماده دانلود رایگان میباشند

همچنین ترجمه مقاله با فرمت ورد نیز قابل خریداری و دانلود میباشد

مقاله انگلیسی رایگان (PDF)

ترجمه فارسی رایگان (PDF)

خرید ترجمه با فرمت ورد

فهرست مقاله:

چکیده
روش ها
نتایج
بحث
نتیجه گیری
منابع مالی

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

دیابت اپیدمی جهانی است و یکی از مهمترین چالش های بهداشت عمومی امروز ماست. برآورد شده است که 642 میلیون نفر در سراسر جهان تا سال 2040، دیابت به مبتلا خواهند شد که حدود 50 درصد آن باعث ایجاد نوروپاتی محیطی (PN) خواهد شد. به علت PN و از بین رفتن حساسیت محافظتی، عوارض lower extremity از دیابت در کشورهاي توسعه یافته و در حال توسعه به عنوان بار بزرگ بر دوش بهداشت عمومی در سراسر دنیا محسوب می شود. و روی 15 تا 25 با ابتلای آن ها به PN اثر می گذارد. شایع ترین عارضه، زخم پا دیابتی، اغلب زمانی اتفاق می افتد که فشار و برش (چرخه های استرس ) توسط فعالیت (قسمت هایی از شروع حرکت، پیاده روی و ایستاده) افزایش می یابند. مدیریت فعالیت بدنی و الگوی کلی آن شامل فعالیت های حسی و فعالیت های لازم به تحمل وزن در بیماران مبتلا به بیماری پای دیابتی ضعیف است. پزشکان درباره مشاوره فعالیت های اضافی به بیماران مبتلا به زخم پای دیابتی (DFU)احتیاط می کنند. بار بیش از حد روی پا باعث تاخیر در بهبود DFU به دلیل فشار متوسط تکراری بوده و یک نگرانی محسوب می شود. با این حال، داده های منتشر شده در مورد این ارتباط کاملا واضح نیست. علاوه براین اطلاعات کمی در مورد ارزیابی نقش فشار کم طولانی مدت در بهبود وجود دارد. چندین مطالعه، میزان فعالیت بدنی افراد در معرض خطر بالا DFU را مورد بررسی قرار داده اند. به نظر ما، هیچ کدام الگوی فعالیت شامل حالت ها (شامل ایستادن، دراز کشیدن، پیاده روی کردن ) و ویژگی های حرکت (به عنوان مثال تعداد گام های برداشته شده، پیاده روی های بدون تقلا، سرعت پیاده روی، انحالت انتقال و غیره)را فراد مبتلا به DFU بررسی نکرده اند. تعداد کمی از مطالعات نشان می دهد که فعالیت ورزشی ممکن است تأثیر مثبتی بر عملکرد فیزیولوژیکی (مانند اکسیژن) و روانی (مثلا استرس) داشته باشد و بنابراین می تواند میزان بهبود زخم را افزایش دهد. با این حال، هیچ یک از این مطالعات به بررسی اثر فعالیت بدنی در بیماران مبتلا به DFU نپرداخت. بنابراین، هیچ دستورالعمل استاندارد موجود برای
میزان فعالیت فیزیکی در این جمعیت ووجود ندارد و پزشکان معمولا نگران اعمال فشار اضافه روی پا که موجب کاهش بهبود زخم شود هستند. تنها داده کمی (به طور خاص شواهد از یک مطالعه ی تصادفی سازی شده) وجود دارد که به بررسی سطوح و پروفایل فعالیت بدنی در این جمعیت می پردازد. بنابراين هدف مطالعه حاضر، گزارشي از الگوي فعاليت جسماني به عنوان تابعي از روش هاي offloading قابل جابجايي و غیر قابل جابجایی در افراد با DFU بود.

روش ها
چهل و نه نفر از افراد واجد شرایط دارای دیابت تایید شده و PN، 18 سال و بالاتر با زخم های پایدار غیر عفونی، غیر ایسکمیک، نوروپاتیک کف پا به این آزمایش کنترل شده تصادفی سازی شده وارد شدند. افراد دارای قطع بخش عظیمی از پا ، آرتروپاتي شارکوت فعال ، شاخص قدامي مچ پا ((ABI) 5/0 و يا کمتر، سابقه مصرف الکل و مواد مخدر در عرض 6 ماه و يا عدم توانايي در شرکت در ملاقات های مطالعه از مطالعه حذف شدند. اگر افراد دارای رگ های غیر قابل انقباض (ABI >2.1) باشند، ما برای تعیین شاخص بازویی فشار انگشت (TBI) را اندازه گیری کردیم. 0.65TBI > برای ثبت نام لازم بود. علاوه بر این، ما بیماران را که نمی توانستند با کست واکر قابل جابجایی سازگار شوند و یا قادر به راه رفتن حداقل 20 دقیقه با یا بدون وسیله ی كمكی نبودند، حذف كردیم.
افراد از 2 مرکز بالینی شامل شرکت پزشکی همد ( (HMC) در دوحه، قطر و کلینیک اتحاد نجات عضو (SALSA) در سیستم سلامت دانشگاه آریزونا،ایالت متحده آمریکا ثبت نام شدند. این مطالعه تأییدیه هیئت بررسی محلی موسسه (IRB) از دانشگاه آریزونا و شرکت پزشکی حمد را دریافت کرد. همه افراد قبل از استخدام، رضایت کتبی دادند. با استفاده از یک لیست تصادفی تولید شده توسط رایانه، یکی از دو مدل offloading به هر شرکت کننده اختصاص داده شد: کست واکر قابل جابجایی و کست تماسی دائمی غیر قابل جابجایی ( همان کست واکر قایل جابجایی است که با یک بانداژ چسبناک پیچیده شده است) و سپس بترتیب نام گذاری شدندو در پاکت های کدر که حاوی گروه مورد مطالعه بود. به هر سایت ارائه شد. در زمان تصادفی سازی هماهنگ کننده مطالعه پاکت برای تعیین گروه مورد مطالعه باز می شود.
همه افراد تحت مراقبت از مراقبت از زخم، از جمله جدا کردن باقی مانده های زخم و بانداژهای محافظ رطوبت را توسط یک متخصص مراقبت از زخم دریافت کردند. این روش در مطالعات قبلی توصیف شده است. به افراد در گروه RCW دستور داده شد روزانه زخم را تمیز و پانسمان را عوض کنند. آنها دستور داده شد تا زخم را در هر تغییر پانسمان بررسی و نحوه تشخیص نشانه های بدتر شدن زخم را به ان ها آموزش داده شد. از آنها خواسته شد بلافاصله این نشانه ها را به هماهنگ کننده مطالعه گزارش دهند. افراد در این گروه نیز آموزش داده شدند که تنها با RCW راه بروند و آنرا همیشه بپوشند. افراد قرار گرفته بصورت تصادفی در گروه iTCC تغییرات بانداژ روزانه را با توجه به ماهیت غیرقابل جابجایی دستگاه انجام نمی دهند. در عوض، هر دو دستورالعمل نوشته شده و شفاهی را در مورد مراقبت از دستگاه، حمام کردن و علائم زوال دستگاه دریافت کردند. به صورت هفتگی، iTCC به منظور مراقبت از زخم و ارزیابی زخم مشابه افراد در گروه RCW برداشته شد و در پایان مراقبت و ارزیابی زخم دوباره اعمال شد. نتایج اولیه شامل تغییر در اندازه زخم، بسته شدن زخم و فعالیت های بدنی در اولین ملاقات و سپس به صورت هفتگی تا بهبود زخم و یا پایان 12 هفته، هر کدام که اول رخ داد، مورد بررسی قرار گرفتند. ابتدا اولین دیدار زمانی بود که بیمار از کلینیک زخم برای مراقبت از زخم بازدید کرد. ارزیابی زخم شامل اندازه گیری طول، عرض و عمق زخم قبل و بعد از جدا کردن باقی مانده های زخم بود. اگر بیش از 1 زخم وجود داشته باشد، بزرگترین زخم که تمام معیارهای ورود و خروج را به ثبت رساند، مد نظر قرار می گیرد. زخم های دیگر به همان شیوه ای که زخم های مطالعه مورد درمان قرار گرفتند درمان شدند. در هر ملاقات زخم را بررسی کردیم تا از عدم وجود عفونت اطمینان حاصل کنیم. در هر مطالعه، هماهنگ کننده مطالعه عکس هایی از زخم را که با استفاده از یک سیستم تصویربرداری سه بعدی (Silhouette، ARANZ Systems، Christchurch، (New Zealand اندازه گیری می شد، و توسط یک متخصص که اطلاعی از تخصیص خاص مطالعه ندارد مورد ارزیابی قرار گرفتند. عکس های پیش و پس از درمان گرفته شد این اندازه گیری سطح زخم، طول و عرض را فراهم می کند.. مناطق اپیتلیوم جدید یا زخم ضخیم جزئی اندازه گیری نمی شوند. ما تغییرات در ناحیه زخم در مقایسه با میزان زخم در ملاقات قبلی را برای برآورد میزان بهبود هفتگی زخم تخمین زدیم. یک زخم در صورتی که بصورت کامل با بافت اپی تلیال پوشیده شده باشد بعنوان زخم بهبود یافته محسوب می شود. فعالیت بدنی روزمره را با استفاده از حسگر قابل پوشیدنی و قابل اطمینان PAMShirt که توسط شرکت کنندگان برای 48ساعت در شروع و یک بار در هر هفته برای 48 ساعت تا 12 هفته پوشیده شد. پایبندی بیمار به پوشیدن PAMShirt ™ براساس اندازه گیری شاخص سرعت نوسان یا اندازه گیری تنفس، همانطور که در مقاله قبلی قبلی مطرح شد، مورد بررسی قرار گرفت. فعالیت ها توسط درصدی از هر موقعیت اصلی (یعنی نشستن، ایستاده، دراز کشیدن و پیاده روی)، تعداد کل قدم ها ، تعداد پیاده روی بدون تقلا، سرعت راه رفتن، طولانی ترین پیاده روی بدون تقلا ، تعداد و مدت زمان تغییر حالت (از جمله ، نشستن به ایستاده و ایستادن به نشستن) در روز است. برای بررسی اینکه آیا حضور DFU ممکن است فعالیت های فیزیکی روزانه را در بیماران DPN محدود کند، نتایج این مطالعه به طور گذشته نگاری با مطالعات قبلی ما که در آن پروتکل نظارت بر فعالیت مشابه برای نظارت بر فعالیت های فیزیکی در 13 بیمار DPN بدون زخم فعال انجام، مقایسه شد. (سن: 8 ± 59 سال، BMI: 4/34 ± 6/4 کیلوگرم در متر مربع).
نتایج به صورت میانگین ± انحراف معیا (SD) بیان می شود. آنالیز واریانس و آزمون دقيق فيشر (یا chi-square -به صورت مناسب) برای بررسی تفاوتهای بين گروهی در داده های توصيفی مورد استفاده قرار گرفت. اندازه گیری های تکراری ا آزمون ANOVA برای بررسی تفاوت های بین گروهی در نتایج بهبود زخم بصورت هفته ای استفاده شد. هنگامی که اختلاف معنی داری (به عنوان 05P <.0) تعریف شد، رابطه Student–Newman–Keuls عنوان آزمون پس آزمون برای ارزیابی مقایسه ها استفاده شد. ضریب همبستگی اسپیرمن برای بررسی ارتباط بین ویژگی های فعالیت و نتایج زخم استفاده شد. مدل رگرسيون لجستيك (پيش شرطي) براي شناسايي فعاليت هاي مهم پيش گویی کننده موفقيت در بهبود زخم استفاده شد. فردی که داده ها را تجزیه و تحلیل کرد، نسبت به نوع مداخله کور بود. داده های فعالیت بدنی جمع آوری شده با داده های قبلا جمع آوری شده از بیماران مبتلا به دیابت بدون زخم های پا (13 n=، سن: 59 ± 8، BMI: 4.2 ± 34.6) به منظور بررسی اینکه آیا وجود زخم های پا ممکن است بر فعالیت های جسمی روزانه تاثیر بگذارد، مقایسه شد. تجزیه و تحلیل آماری با استفاده از SPSS نسخه 20 (IBM، Armonk، نیویورک، ایالات متحده آمریکا) انجام شد.

بخشی از مقاله انگلیسی:

Diabetes is a global epidemic and is one of the most significant public health challenges of our day. It is estimated that 642 million people worldwide will have diabetes by 2040,1 of which about 50% will develop peripheral neuropathy (PN).2 Largely because of PN and loss of protective sensation, lower extremity complications of diabetes constitute a major public burden in both the developed and developing world and affect 15-25% of those with PN.2-5 The most common complication, the diabetic foot wound, occurs most frequently when pressure and shear (cycles of stress) are multiplied by activity (episodes of initiating movement, walking, and standing).6,7 Management of physical activity and its overall pattern including postures and weight-bearing activities in patients with diabetic foot disease is poorly understood.7-10 Clinicians are cautious about advising extra activity to their patients with diabetic foot ulcers (DFU). There is concern about excessive foot loading causing a delay with healing of DFU because of repetitive moderate stress.11,12 However, the published data regarding this association are not entirely clear. Furthermore, there are few if any data evaluating the role of prolonged low-grade pressure on healing. While walking on an unprotected wound may be plausibly detrimental to healing, the role of exercise on health benefits cannot be ignored, even in patients with DFU. Recent evidence suggests that exercise causes a trend of increased joint mobility, reduced psychological distress, and increased peripheral blood flow, which might reduce the risk of falling and contribute in accelerating wound healing.13-16 On the other hand, prolong immobilization of foot may lead to deconditioning, muscle atrophy and weakness17,18 and ultimately alter quality of life and wellbeing of patient even after successful wound healing. Thus it stands to reason to mobilize foot and encourage patients with DFU to be active and mobile. However, it is unclear whether weight-bearing activities even with protective offloading would suppress the impact of repetitive stress on plantar wound and its negative impact on success of wound healing. Several studies have explored the physical activity levels in individuals at high risk for DFU.19-23 To our knowledge, none have explored activity pattern including postures (i.e., sitting, standing, lying, walking) and locomotion characteristics (e.g., number of taken steps, unbroken walking bouts, walking speed, postural transition, etc.) in individuals with DFU. Few studies suggested that exercise activity may have positive effect on physiological (e.g., oxygen) and psychological (e.g., stress) functioning and thus could enhance rates of wound healing.15,24,25 However, none of these studies explored the effect of physical activity pattern in patients with a DFU. Thus, there are no standardized guidelines available to dose physical activity in this population and clinicians are generally concerned about excessive loading of the foot leading to poor wound healing outcomes.8 There exists only a paucity of data (more specifically evidence from a single randomized study) investigating the levels and profiles of physical activity in this population.26 Therefore, the purpose of the present study was to report the patterns of physical activity as a function of removable and irremovable offloading modality in people with DFU.

Methods

Forty-nine eligible subjects with confirmed diabetes and PN, age 18 or older with noninfected, non ischemic, plantar neuropathic foot ulcers were entered into this prospective randomized controlled trail. Subjects with major foot amputation, active Charcot arthropathy, ankle brachial index (ABI) of 0.5 or less,27 history of alcohol or substance abuse within 6 months, or unable to keep research appointments were excluded. If subjects had noncompressible vessels (ABI > 1.2), we measured toe pressures to determine a toe brachial index (TBI). A TBI > 0.65 was required for enrollment. In addition, we excluded those patients, who could not be accommodated in a standard removable cast walker or were unable to walk a distance of minimum 20 minutes with or without an assistive device. Subjects were recruited from 2 clinical sites including Hamad Medical Co (HMC) in Doha, Qatar and the Southern Arizona Limb Salvage Alliance (SALSA) clinic at the University of Arizona Health System, USA. The study received local institutional review board (IRB) approval from the University of Arizona and Hamad Medical Corporation. All subjects were given written informed consent before recruitment. Using a computer generated randomization list, participants were assigned to one of the two off-loading modalities; removable cast walker (RCW, DH Offloading Walker, Ossur, Reykjavik, Iceland) and instant total contact cast (iTCC, the same RCW wrapped with a cohesive bandage, rendering it irremovable; Figure 1).28,29 Sequentially numbered, opaque envelopes that contained the study group assignment were provided to each site. At the time of randomization, an envelope was opened by the study coordinator to identify the study group assignment. All subjects received standard of care including wound debridement and moisture retentive dressings by a wound care specialist. This methodology was described in previous studies.30,31 Subjects in RCW group were instructed to cleanse the wound daily and apply a dressing. They were instructed to inspect the wound at each dressing change and how to detect signs that the wound is worsening. They were asked to report these signs to the study coordinator immediately. Subjects in this group were also instructed to only walk with the RCW in place and to leave it on at all times. Subjects randomized to the iTCC group did not have daily dressing changes due to the irremovable nature of the device. Instead they received both written and oral instructions on device care, bathing, and signs of cast deterioration. On weekly basis, the iTCC was removed for the purpose of wound care and wound assessment similar to subjects in the RCW group and reapplied at the end of wound care and assessment. Outcomes including change in wound size, wound closure, and daily physical activities were assessed at baseline and then on weekly basis until wound healing or at 12 weeks, whichever came first. The baseline was defined the first visit when patient visited the wound clinic for the purpose of wound care. Wound assessment included measurement of length, width, and depth of the ulcer before and after debridement. If there was more than 1 ulcer, the largest ulcer meeting all the inclusion and exclusion criteria was enrolled. Other ulcers were treated in the same manner as the study ulcer. We evaluated wounds at each clinical visit to ensure the absence of infection. At each study visit the study coordinator took photographs of the wound, which were planimetrically measured using a 3-D imaging system (Silhouette, ARANZ Systems, Christchurch, New Zealand) and assessed by a clinician unaware of specific study allocation. This provides measures of wound area, length and width. Pre and post treatment photos were taken. Areas of new epithelium or partial thickness ulceration were not included. We estimated changes in wound area compared to previous visit wound size to estimate rate of weekly wound healing. An ulcer was considered “healed” when it is fully epithelialized with no drainage. Spontaneous daily physical activity was monitored using a validated and an unobtrusive wearable sensor (PAMSys™, BioSensics LLC, MA, USA; Figure 2)32 incorporated in a comfortable shirt (PAMShirt™) worn by participants for 48 hours at baseline and once every week for 48 hours until 12 weeks. Patient adherence in wearing the PAMShirt™ was assessed based on measuring acceleration fluctuation indicator of respiration as described in earlier publication.23 Activity was quantified by percentage of each main posture (i.e., sitting, standing, lying, and walking), total number of steps, number of unbroken walking episode, gait speed, longest unbroken episode of walking, number and duration of postural transition (i.e., sit-to-stand and stand-to-sit) per day.32-34 To examine whether the presence of DFU may limit spontaneous daily physical activities in DPN patients, the results of this study was retrospectively compared with our previous study23 in which similar activity monitoring protocol was used to monitor 48-hour spontaneous daily physical activities in 13 DPN patients without active ulcers (age: 59 ± 8 years, BMI: 34.6 ± 4.2 kg/m2 ). Results are expressed as mean ± standard deviation (SD). ANOVA and Fisher’s exact test (or chi-square, as appropriate) was used to examine between-group differences in descriptive data. Repeated measures ANOVA test was used to examine between-group differences in weekly wound healing outcomes. When a significant difference (defined as P < .050) was found the Student–Newman–Keuls correction was used as the post hoc test to assess pairwise comparisons. Spearman correlation coefficient was used to examine correlation between activity characteristics and wound outcomes. Logistic regression model (forward conditional) was used to identify significant activities predictors to successful wound healing. The person who analyzed the data was blind to the type of intervention. The collected physical activity data were also compared retrospectively with previously collected data7 from diabetic patients without foot ulcers (n = 13, age: 59 ± 8, BMI: 34.6 ± 4.2) to examine whether presence of foot ulcers may impact spontaneous daily physical activities. Statistical analyses were performed using SPSS® version 20 (IBM, Armonk, NY, USA).

نقش پلی مورفیسم در ژن های آدیپونکتین و تمارین هوازی نسبت به سطوح آدیپونکتین در افراد دارای اضافه وزن و چاقی

The Role of Polymorphisms in Adiponectin Genes and Aerobic Exercises towards Adiponectin Levels on the Overweight and Obesity Individuals

مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب)

F1921

نتایج و بررسی

مشخصات پاسخ دهندگان

جدول 1 نشان می دهد که نتیجه متوسط پاسخ دهندگان 18 ساله, 47.2% بود. تعداد پاسخ دهندگان در این تحقیق شامل 36 فرد از چندین نهاد پرستاری و ممایی در Makassar بود. مشخصات افراد تحقیقات شامل جنس, سن و سطح تحصیلات بود. جنس پاسخ دهندگان 100% زن, 17-20 ساله با متوسط 18 سال  بود که 47.2% تحصیلکرده بوند. از 36 نمونه بعد از آزمون تغییر ژنتیک با ژن آدیپونکتین, هر تغییر ژنتیک توسط هر یکی از آنها ارائه شد, اما میزان تغییر هر ژن, نامتوازن بود. این تغییرات ژن عدم تعادل 27 TT, 8 GT,  و  تنها  1 GG بود.

جدول 2 نشان می دهد که پاسخ دهنده متوسط ​​دارای تغییر ژنتیکی TT با متوسط ​​75٪ بود. نتایج حاصل از این مطالعه نشان داد که از 36 دانشجوی پرستاری به عنوان نمونه، 27 دانش آموزان تغییر ژنتیکی TT با متوسط ​​ 75.0٪ داشتند، در حالی که تغییر ژنتیکی GT با 8 دانشجو در میانگین 22.2٪ و تغییر ژنتیکی GG با وجود تنها یک دانشجو به طور متوسط ​​2.8٪ بود.

در این مطالعه، تغییر ژن غالب TT ناشی از نژاد است که در پژوهش ایالات متحده با مقایسه سفید پوستان و سیاه پوستان دیده شد. نتیجه نشان داد که تغییر ژن غالب TT در سفید پوستان از تغییر ژن GG در سیاه پوستان بالاتر است و نیز سطوح آدیپونکتین در سفیدها بالاتر از سطح آدیپونکتین در سیاه پوستان است، که موافق با نتایج ما است، زیرا نمونه ما بر روی پوست بر اساس رنگ پوست یا نژاد قهوه ای صورت گرفت.

در این تحقیق، ورزش هوازی به مدت 6 هفته و 3 بار در هفته و یا 18 بار انجام می شود. ورزش هوازی با رژیمOCD  ترکیب شد که دانشجویان را به انجام روزه داری در برنامه ورزش هوازی هدایت می کند. برای زمان غذا تنها 8 ساعت از ساعت 7 صبح تا 3 بعد از ظهر وجود دارد و در ساعت بعد، آنها نباید غذا بخورند، اما می توانند بنوشیدند. از نتایج مصاحبه های دانشجویی، مشخص شد که گروه های دانشجویی به طور متوسط ​​از خانواده دارای اضافه وزن می آیند.

نتایج حاصل از این تحقیقات نشان داد که یک روند تغییر ژن آدیپونکتین در گروه های دانشجوی پرستاری از مناطق مختلف در استان سولاوسی جنوبی با تغییر ژن TT به طور متوسط ​​75.0٪ وجود دارد. در افراد مبتلا به چاقی احشایی و دیابت نوع 2، آدیپونکتین به طور قابل توجهی کاهش یافت. Wicek  (2012)، سطح آدیپونکتین و پروفایل لیپیدی بین نوجوانان چاق و دارای وزن نرمال را مقایسه نمود. از این مطالعات، مشخص می شود که نوجوانان چاق دارای حدود 50٪ آدیپونکتین کمتر از نوجوانان با وزن طبیعی بودند.

پلی مورفیسم ها در ژن آدیپونکتین در انسان ها شناسایی شده است و با غلظت های آدیپونکتین در شاخص مقاومت به انسولین پلاسما مطالعه شده است. مطالعات منجر به دو نوع پلی مورفیسم می شود، یعنی جایگزینی T با  G در اگزون 2 (45T> G) و جایگزینی G با T در اینترون 2 (276G> T). هر دو نوع پلی مورفیسم با چاقی، مقاومت به انسولین و دیابت نوع 2 (فریتاگ، 2010) در ارتباط است.

جدول 3, تفاوت ها در سطوح آدیپونکتین با میانگین 24.09 + 12.47 و سطوح آدیپونکتین در پس از آزمون با میانگین امتیاز 39.93 + 23.79 را نشان می دهد. بر اساس نتایج آزمون آماری t جفت شده, مقدار معناداری 0.001 (P <0.05) به دست می آید که نشان می دهد که یک تفاوت بین سطوح آدیپونکتین قبل و بعد از تمرین هوازی وجود دارد که با رژیم OCD ترکیب می شود.

رابطه تغییر ژنتیک ژن آدیپونکتین با سطوح آدیپونکتین بعد از تمرین هوازی

بر اساس نتایج آزمون Kruskal-Wallis, نشان داده شده است که تغییر ژنتیکی کاهش وزن TT پس از ورزش های هوازی با رژیم غذایی OCD با 19 نفر یا 70.4٪ و GT کاهش وزن از 7 نفر یا 87.5٪ ترکیب شد، از آزمون آماری Kruskal-Wallis، مقدار P 0:20 P> 0.05 به دست آمد, به طوری که می توان نتیجه گرفت که “هیچ رابطه بین عوامل ژنتیکی با کاهش وزن پس از ورزش های هوازی با رژیم غذایی OCD وجود ندارد.

جدول 4 بالا نشان می دهد که پاسخ دهندگان با تغییر ژنتیکی TT دارای سطوح آدیپونکتین افزایش یافته به اندازه 21 پاسخ دهنده با یک درصد از 77.8 درصد افزایش یافته و در مقایسه با تغییر ژنتیکی GT بودند که 7 پاسخ دهندگان با یک درصد از 87.5 درصد و تغییر ژنتیکی GG با 1 پاسخ یا 100٪ افزایش یافت. از آزمون آماری Kruskal-Wallis نشان داده شد که مقدار P- 0.74 یا P> 0.05 است و می توان نتیجه گرفت که هیچ رابطه ای بین عوامل ژنتیکی با سطوح آدیپونکتین پس از ورزش های هوازی همراه با رژیم غذایی OCD  وجود ندارد. در این تحقیق، ورزش های هوازی به مدت 6 هفته در 3 بار در هفته و یا 18 بار تمرین شدند که با رژیم غذایی OCD ترکیب شد که در آن پاسخ دهندگان در طول برنامه تمرین هوازی برای 8 ساعت از ساعت های غذا از ساعت 7 صبح تا 03:00 ناشتا نبودند, و پس از آن نباید غذا می خوردند، اما می توانستند نوشیدنی مصرف کنند. نتیجه نشان داد که تغییر ژنتیکی TT دارای سطوح آدیپونکتین بالاتر با نمونه افزایش یافته 21 نفر با یک درصد از 77.8٪ بود، در حالی که GT, به  7 نفر با یک درصد از 87.5٪، و GG 1 یا 100٪ افزایش یافت. با مقدار p 0.74 یا P> 0.005، می توان نتیجه گرفت این است که هیچ رابطه ای بین عوامل ژنتیکی و سطوح آدیپونکتین وجود ندارد.

این مورد می تواند از ترکیب ورزش با رژیم غذایی تاثیر بپذیرد که در آن مصرف مواد غذایی نمونه ها برای برنامه تحقیقاتی کمتر بود و سطح فعالیت ها پایین بود. این نشان می دهد که تغییر در افزایش سطح آدیپونکتین پس از ورزش های هوازی با رژیم غذایی مرتبط است. این رژیم غذایی در رژیم غذایی سبک در برنامه های OCD گنجانده می شود و در برنامه های رژیم غذایی OCD بعدی ادامه نمی یابد, زیرا با تمرین ترکیب می شود. و سپس با تغییر ژنتیکی بیشتر TT ادامه می یابد. نتیجه نشان داد که تغییر سطح آدیپونکتین تمایل به افزایش سرعت دارد, که با این نظریه موافق است که می گوید تغییرات TT تمایل به هدایت سطوح آدیپونکتین طبیعی نسبت به تغییرات GT و GG ارند. با این حال، نتایج مطالعه ما نشان داد که تغییر ژن GT و GG نیز سطوح آدیپونکتین را افزایش داد، اما فرکانس افزایش کمی متفاوت از تغییر TT است. این ممکن است از عدم تعادل بین میزان تغییر نمونه TT ، GT و GG­ تحت تاثیر قرار گیرد.

در این تحقیق، مشخص شد که تغییرات ژنتیکی در ژن آدیپونکتین با سطوح آدیپونکتین معنی دار نبود که در آن تغییر ژنتیکی TT بالاتر از GT بود و تغییر ژنتیکی GG افزایش یافت. این نشان می دهد که حامل الل G دارای سطوح آدیپونکتین فرکانس پایین تر از درصد حامل های آلل T بود. با این حال، درصد تغییرات در سطح آدیپونکتین در تغییر GT و GG بالاتر بود که می تواند ناشی از مقدار عدم تعادل تغییر ژنتیکی باشد، به طوری که درصد سه گونه به نظر نمی رسند.