مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب) 

در توسعه دیدگاه خود، از مسیر کار روی پروژه‌هایی استفاده می‌کنیم که بر اشکال افقی یا توزیع‌شده رهبری تأکید می‌کنند (لیندگرن و پاکندورف، 2009؛ مولر و همکاران، 2018) یا رابطه و «تعادل» آن‌ها را با سنتی‌تر بررسی می‌کنند. ، سلسله مراتبی، اشکال عمودی رهبری (مولر و همکاران، 2017). این کار در حال بررسی ماهیت رهبری در زمینه شکل‌های سازمان‌دهی کمتر سلسله مراتبی، سازگارتر، نوظهور است. مفهوم رهبری متوازن حالتی را توصیف می کند که در آن مدیر پروژه به دیگران «قدرت» می دهد، اعضای تیم را توانمند می کند و از قدرت سلسله مراتبی آنها برای اجازه دادن به اشکال توزیع شده رهبری برای انجام وظایف پروژه استفاده می کند (مولر و همکاران، 2017). به‌جای استفاده از استعاره «تعادل»، که نشان‌دهنده یافتن یک حالت پایدار است – حداقل به‌طور لحظه‌ای، در تیم پروژه، ما ساختارهای متفاوت و متغیر رهبری پروژه را پیش‌بینی می‌کنیم.
ما از اصطلاح “رهبری اجتماعی” استفاده می کنیم تا توجه را جلب کنیم که چگونه مسئولیت های رهبری پروژه، که ممکن است بیشتر توزیع شده یا متمرکز باشند، همیشه در موقعیت اجتماعی قرار دارند. مفهوم رهبری اجتماعی مستلزم آگاهی از درک متنوع ارزش است که در پروژه‌های پیچیده بین سازمانی به وجود می‌آید، زیرا به دلیل ماهیت زمانی تحویل پروژه است، زیرا پروژه‌ها از طرح و راه‌اندازی به تحویل آن‌ها از طریق طراحی مفهومی، طراحی دقیق حرکت می‌کنند. ، اجرا، آزمایش (موریس، 1983) و سپس به عملیات و نگهداری. ما استدلال می کنیم که مهم است که به طور تجربی چگونگی رهبری در روابط و شیوه های حک شده در شبکه های بازیگری که در زمان و مکان برای مدیریت چنین جریان های فعالیت عمل می کنند، رخ می دهد. ما شبکه‌های چند سطحی از کنش‌ها، روابط، زبان، شیوه‌ها، پیکربندی‌ها و مجموعه‌ای از کنشگران و فناوری‌ها را در نظر می‌گیریم که اشکال غیررسمی و رسمی رهبری را در پروژه‌های بین‌سازمانی و زمینه‌هایی که در آن ارائه می‌شوند را قادر می‌سازد تا به یک دیدگاه اجتماعی در مورد دستاوردشان نیاز داشته باشند.
نه تنها تغییر ملزومات پروژه، بلکه الزامات اخلاقی برای تغییر جهان به سوی بهتر نیازمند «رهبری اجتماعی» است که بیشتر از گذشته مشترک، توزیع شده و مشارکت‌پذیر باشد. رهبری پروژه اساساً هم سیاسی و هم اخلاقی است (Helgadottir, ´ 2008)، با مسئولیت هایی بر حسب آنچه که به دنبال دستیابی به آن است، به نفع آن، و با مشارکت بالایی که اخلاق و ویژگی رویکرد خود را توسعه داده و عمومی می کند. جنبه های نهادینه رهبری پروژه، مانند نقش ها، اعتبار حرفه ای، سازمان های رسمی و ساختارهای مدیریتی در داخل و خارج از مرزهای پروژه، برای اطمینان از تخصص مناسب و درک مسئولیت ها در پروژه ها مهم باقی می مانند. با این حال، چگونگی سازماندهی این موارد، نگرانی‌های حیاتی آن‌ها، و همچنین ارتباط آنها با زمینه‌های وسیع‌تر، ثابت نیست. آنها برای همیشه در حال تغییر هستند زیرا پروژه ها معمولاً معیارهای منحصر به فرد ارزش را ارائه نمی دهند (مولوی و استوارت، 2013) و اغلب “رژیم های ارزشی مورد بحث” هستند (لوی و همکاران، 2016). رهبری اجتماعی شده مسیری را از طریق رقابت های ارزشی هدایت می کند. درگیر شدن با مجموعه های مختلف دانش و درک چگونگی ارزیابی ارزش (بولتانسکی و تیونوت، 2006 [1991])، در داخل و خارج از مرزهای سازمانی. چنین مشارکتی برای ایجاد سرمایه اجتماعی که تحول آفرین است، دربرگیرنده نحوه برخورد با پیچیدگی و همچنین پایدار است، ضروری است.
از آنجایی که تمرکز ما بر رهبری است تا رهبران، تولید “یک رهبر” را به عنوان یک اثر اجرایی می بینیم (Haugaard, 2010)، که تولید دوره های مختلف عمل را که توسط بسیاری از بازیگران در پیکربندی های در حال تحول روابط انجام می شود را قادر می سازد و محدود می کند. ماهیت اجتماعی سازماندهی باید برجسته شود، که در آن رهبری فردی با اعمال به عنوان عضوی از تیم های متعدد شکل می گیرد. رهبری مستلزم پیروی است (Dalcher, 2022a,b) و روابط این دو به عنوان دو جنبه از فرآیند یکسان کنش هماهنگ در حال تغییر است: زبان اقتدار و اطاعت، سرپرست و زیردست، جای خود را به یکی از شرکا یا متحدان می دهد. (Cunha و همکاران، 2020) در جستجوی روابط با کیفیت بالا (Graen and Uhl-Bien, 1995). رهبری و پیروی، زمانی که به درستی بر اساس نیازهای زمانی و مکانی توزیع شوند، به اشتراک گذاشته می‌شوند و حفظ تمایزات سخت بین رهبران و پیروان را دشوار می‌سازد. کار بر روی “رهبری خدمتگزار” (ون دیرندونک، 2011) ممکن است به فرد کمک کند تا به شکلی اجتماعی‌تر از رهبری هدایت شود، که شامل مدیریت خود در حین توجه، تعامل و رهبری و پیروی از دیگران و در عین حال متعهد به اهداف پروژه است. اصول و اشخاص
رهبری ممکن است به مسئولیت بسیاری از افرادی تبدیل شود که با همکاری یکدیگر به دنبال ارزش برای هدف هستند (تا سال 2021) و در بسیاری از حرفه ها، مهارت ها و سازمان ها کار می کنند. هدف پیش زمینه در رهبری جمعی آن را به در نظر گرفتن «چه کسی سود می‌برد؟» مرتبط می‌کند. ذینفعان پروژه‌ها در واقع گسترده هستند. آنها می توانند صاحبان و کاربران هر آنچه که پروژه تولید می کند را شامل شود. کسانی که روی آن سرمایه‌گذاری کردند و آن‌هایی که در آن کار کردند، و همچنین آن‌هایی که به طرق مختلف، از نظر فرهنگی، مادی و سازمانی، از طریق تعامل با پروژه و ارزش‌های متعددی که ایجاد می‌کند، پایدار و غنی شدند. یک پروژه را می توان به عنوان ابزاری برای ایجاد ارزش درک کرد که میانبرهای زیادی را تشکیل می دهد (کلگ و همکاران، 2021). رویاها و طرح های متقاطع؛ جفت کردن حرفه ها، مشاغل و تجارت ها در یک مهار. ایجاد روابط بین سازمانی، وابستگی ها و معضلات؛ تخصیص منابع، مسئولیت ها و نقش ها؛ تلفیق فرهنگ ها، هماهنگی و ارتباط بین نهادهای مختلف؛ قرار دادن، اولویت‌بندی و تمرین روابط قدرت در کنار و با دیگرانی که به طور متقابل همین کار را انجام می‌دهند.
رهبری باید به طور فزاینده ای روابط با ذینفعانی را که فقط تعهدات رسمی به آنها بدهکار نیستند، مانند تامین کنندگان سرمایه، سازمان های نظارتی و سازمان های دولتی و خصوصی که پروژه با آنها شریک است، هدایت کند. همانطور که Engwall (2003) اشاره کرد، هیچ پروژه ای جزیره نیست. گروه های اجتماعی و کنشگری اجتماعی، سازماندهی شده از طریق پروژه ها و سازماندهی شده در مقابل پروژه ها، هدف پروژه ها را زیر سوال می برند (انگ و همکاران، 2016). جوامع مشروعیت خود را به‌عنوان بازیگرانی که می‌توان با آن‌ها قدرت را به‌عنوان ذینفعانی تقسیم کرد که با رهبری پروژه تعامل می‌کنند، نه فقط علیه رهبری پروژه، مشروعیت دارند (تئو و لوسمور، 2017). در واقع، مفهوم ذینفع از سازمان رسمی به خودی خود فراتر می رود زیرا اشکال گسترده تری از ذینفعان به طور فزاینده ای به نمایندگی دست می یابند. در واقع، یک رشته از ادبیات، اکولوژی را به عنوان یک ذینفع تعریف می کند (Tryggestad et al., 2013; Sage et al., 2016) که رهبری پروژه باید با آنها همکاری و همکاری کند و با حفظ و توانمندسازی بازیگران زیست محیطی، از جمله نه تنها قورباغه ها، قدرت را به اشتراک بگذارد. Tryggestad و همکاران، 2013) و همچنین گونه های دیگر. کارکنان، جوامع، جوامع و پایداری سیستمی که از تمام زندگی روی زمین پشتیبانی می‌کند، برای نمایندگی به‌عنوان شکل‌های مختلف سازمانی که حقوق نمادین اجتماعی این موجودیت‌ها در نظر گرفته می‌شود را بیان می‌کنند. رهبری پروژه باید با این ارتباط هماهنگ باشد (Heikkurinen et al., 2019).
گفتگوهای استراتژیک که به عنوان بخشی در حال تحول از فرآیندهای پروژه انجام می شود ممکن است به تغییرات سیستماتیک در آنچه که باید انجام شود منجر شود. اینها فقط گفتگوهایی نیستند که در داخل پروژه یا با حامیان پروژه انجام شده است. آنها همچنین باید مواردی را که ممکن است با جنبه های پروژه مخالف باشد را در خود جای دهند. بنابراین، سازمان ها و پروژه ها به ظرفیت یادگیری نیاز دارند که نه تنها درون سازمانی است. رهبری مستلزم افراد باهوش و خودشکوفایی است که در یک فرآیند مشترک مذاکره شده و تشکیل شده کار می کنند. این باید یک فرآیند آگاهانه باشد (King and Badham, 2019) که در آن ساختار وضعیت و سلسله مراتب وظایف باید بر فرآیند مشورت دموکراتیک با ذینفعان، که به طور گسترده تصور می شود، در مورد چگونگی ارائه ارزش به عنوان بخش کلیدی پروژه، غلبه کند. مشورت نه تنها به آنچه در پروژه رخ می دهد توجه دارد. همچنین باید به معنای پروژه برای ذینفعانی که به طور رسمی و غیررسمی چالش برانگیز هستند، توجه داشت. رهبری در چارچوبی از حاکمیت پروژه و دولت عمل می کند (کلگ، 2019) و ذینفعان مختلف درگیر و دخیل در تنظیمات پروژه را مدیریت می کند. تمایز بین درگیر و دخیل قابل توجه است. آن دسته از ذینفعان درگیر به طور رسمی با مشارکت با حاکمیت پروژه ها و مشارکت در تحویل آن به عنوان چنین شناخته می شوند. آن دسته از ذینفعانی که در حاکمیت پروژه نقش دارند، لزوماً به طور رسمی و قانونی درگیر نیستند. آنها ممکن است در حال ادعای سهمی باشند که به طور رسمی به رسمیت شناخته نشده است. با این حال، به طور ضمنی، اگر آنها خود را قبل از شروع پروژه یا پس از آشکار شدن یک رویداد مهم، ذینفعان خود عنوان کنند.
یکی از نمونه‌های دراماتیک اخیر از فقدان حکومت در رابطه با سهامداران در می 2020 رخ داد، زمانی که ریوتینتو برای دسترسی به سنگ آهن، صخره‌ای را در نزدیکی معدن سنگ آهن براکمن خود در پیلبارا، استرالیای غربی منفجر کرد. انفجار یک سایت دارای اهمیت معنوی برای صاحبان سنتی زمین، مردم پوتو کونتی کورراما و پینیکورا را ویران کرد که در حالی که به طور رسمی به رسمیت شناخته می شدند اما بلافاصله قبل از انفجار به عنوان سهامداران نادیده گرفته می شدند، پس از این رویداد نمی توانستند اخراج شوند (کمیته دائمی مشترک). در شمال استرالیا، 2020؛ هاپکینز و کمپ، 2020؛ ورندر، 2020). ارتباط با مدیریت ارشد شرکت، واقع در دفتر مرکزی لندن، منجر به تمرکز بر ملاحظات اقتصادی در بازار صعودی سنگ آهن شده بود که اهمیت فرهنگی و سنتی را نادیده می‌گرفت، نادیده گرفتن رهبری پروژه که اثرات مخربی بر شهرت داشت.

3. بینش ها و جهت گیری ها را تحقیق کنید
برای رهبری پروژه‌ ها، نیاز دوباره به تفکر در مورد چگونگی ارائه آن ارزش وجود دارد، منافع چه کسانی بالاترین یا به حاشیه رانده شده‌اند، چه ارزشی برای چه کسی و برای چه چیزی ایجاد می‌شود، قدرت‌های چه کسی توسط آن ارزش افزایش یا محدود شده است. بنابراین یک رهبری اجتماعی شده باید با در نظر گرفتن چندین ارزش در خطر درگیر شود: با روش های فرهنگی و اقتصادی، زیست محیطی و فناوری برای ارزیابی موفقیت پروژه. مدیریت اولیه پروژه به دنبال جداسازی پروژه ها از زمینه آنها برای محافظت از تحویل بود (به عنوان مثال همانطور که در موریس و هاف، 1987 گزارش شده است)، با غفلت از درهم تنیدگی عمیق تاریخ و بافت اجتماعی (Engwall، 2003). با این حال، همانطور که در اینجا نشان داده شد، تشخیص اینکه پروژه ها مداخله هستند (وایت و همکاران، 2019) نیاز به دید وسیع تری دارد. در اصل، رهبری یک ظرفیت هدایت کننده است که جهت دستیابی به اهداف و ایجاد ارزش در انجام آن است (بوکانان و بادهام، 2021). بنابراین، این سؤال که چگونه برای چه کسی و برای چه چیزی ارزش ایجاد می شود، یک دغدغه اصلی است.
ما یک دستور کار تحقیقاتی جدید را در مورد رهبری پروژه با بسط و چارچوب‌بندی یک دیدگاه اجتماعی برای پرداختن به سه موضوع مرتبط با رهبری پروژه که برجسته می‌شوند پیشنهاد می‌کنیم: 1) تغییر فن‌آوری‌ها، نیاز به رهبری پروژه برای انتخاب‌های تکنولوژیکی، باز کردن ارزش‌هایی که فناوری‌ها نشان می‌دهند. دستیابی به نتایج مطلوب از طریق گنجاندن مسئولانه نوآوری در پروژه ها؛ 2) پیچیدگی سازمانی، نیاز به رهبری پروژه برای درگیر کردن بازیگران متعدد، پرداختن به پیچیدگی و عدم اطمینان در حال ظهور در داخل و بین پروژه ها و 3)، نگرانی های زیست محیطی، نیاز رهبری پروژه برای رسیدگی به خواسته ها برای پروژه ها برای مداخله مثبت برای ایجاد پایدار، انعطاف پذیر. و فقط آینده در رابطه با هر یک از این انتقال‌ها، ما از علایق مرتبط خود استفاده می‌کنیم تا سؤالاتی را که برای رهبری اجتماعی‌شده و اولویت‌های تحقیق مطرح می‌شود، ترسیم کنیم.

3.1. در حال تغییر تکنولوژی ها
تغییرات تکنولوژیک نیازمند رهبری پروژه برای انتخاب اخلاقی در مورد نحوه ترکیب نوآوری در پروژه‌ها، ادغام نسل‌های فناوری توسعه‌یافته در مقیاس‌های زمانی مختلف است. اینها شامل فناوری‌های جدید مانند هوش مصنوعی، بلاک چین، پلتفرم‌های محصول، حسگرهای تعبیه‌شده و اشکال جدید بتن است. جذب آنها در یک محیط سازمانی مستلزم درگیر شدن با ارزش های متنوعی است که ذینفعان در آن محیط دارند (ر.ک. Garrety et al., 2014). برای پرداختن به سرعت سریع تغییرات تکنولوژیکی، پروژه‌ها اخیراً به دنبال ترکیب نوآوری در حین تحویل، توسعه برنامه‌های نوآوری (دیویس و همکاران، 2015) برای انجام آزمایش‌هایی در مقیاس کوچک قبل از اجرای گسترده‌تر هستند. و استفاده از رویکردهای طراحی مترقی برای مدیریت زمانبندی های مختلف توسعه در زیرسیستم های مختلف پروژه (گیل و تتر، 2011). چارچوب‌بندی سؤالات فناوری به عنوان سؤالات انتخابی، توجه را به تصمیم‌های اخلاقی که گرفته می‌شوند جلب می‌کند و اینکه چگونه پروژه‌های معاصر همچنین شامل فناوری‌هایی هستند که در زمینه‌های مختلف، با نسل‌های متعدد فناوری‌های در حال استفاده، دوباره کشف، پیکربندی و تجدید ارزیابی شده‌اند (ادگرتون، 2011). یکپارچه‌سازی یک چالش مهم، هم برای فناوری‌ها و سیستم‌ها در سراسر پروژه‌ها و هم با زمینه‌های وسیع‌تری است که پروژه‌ها در آن دخالت می‌کنند. در حالی که برنامه ریزی اولیه می تواند ادغام مجموعه شناخته شده ای از فناوری های پایدار را مورد توجه قرار دهد، الحاق تغییرات تکنولوژیک نیازمند یک رویکرد انعطاف پذیر و سازگار است (وایت و دیویس، 2021).
تغییرات تکنولوژیکی مستلزم شناخت محدودیت‌های تخصص و درجه‌ای از فروتنی از سوی افرادی است که در موقعیت‌های رهبری پروژه‌ها هستند، زیرا فناوری‌های جدید دامنه دانشی را که باید بسیج شود افزایش می‌دهد و نوآوری‌ها را در سراسر تنظیمات پروژه بین‌سازمانی تشدید می‌کند (Boland et al. ، 2007). تغییراتی مانند دیجیتالی شدن، صنایع جدیدی را به زنجیره تامین پروژه می‌آورد، با ارتباطات جدید بین بازیگران و فناوری‌ها، با تغییر ماهیت پروژه‌ها و محصولات قابل تحویل آنها (وایت، 2019). تغییرات ممکن است درک حرفه ای از ارزش آینده را که در یک مسیر تکنولوژیکی شکل می گیرد، به چالش بکشد. به عنوان مثال، تغییرات مداوم در فناوری‌های حمل‌ونقل سؤالات مهمی را در مورد ماهیت تحرک آینده و اینکه چه ترکیبی از فناوری‌ها و همچنین دستگاه‌های حمل‌ونقل عمومی، خصوصی و شخصی و گزینه‌های حمل و نقل فعال ممکن است بهترین باشند (به عنوان مثال ویلسون و میترا، 2020) ایجاد می‌کند. پیامدهایی برای چگونگی اولویت بندی، تصور و تنظیم پروژه های مرتبط توسط جامعه.

مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب) 

بود و دیگران (2009) و مورس، راگیری و ولان – بری (2010)، پی بردند استفاده از ARS، تمایل دانشجویان به شرکت در بحث های کلاس بعدی را افزایش داد. با این حال، کارناگان و وب (2007) پی بردند، مشغولیت کلاسی که به واسطه مشارکت شفاهی دانشجویان صورت میگرفت زمان استفاده از ARS، کاهش یافت، ممکن است به علت جایگزینی مشارکت شفاهی دانشجویان با مشارکت ARS باشد.
از آنجاییکه فناوری موبایل به سرعت کاربردهای خود را گسترش می دهد، پتانسیل های آن در آموزش، غیر قابل انکار است (مثلا Cunningham, 2008;Cunningham, 2011; Looi, Seow, Zhang, Chen, and Wong, 2010; Schachter, 2009; Shohel and Power, 2010; Watty, McKay, andNgo, 2016). اثبات می کنیم تاثیر القا کننده مشارکت یک ARS تک منظوره باید زمانیکه ARS از طریق دستگاه های موبایل ارائه می شود، وجود داشته باشد. افزون بر آن، ARS موبایل باید، تاثیر مثبت کلیکر را ارتقا بخشد. کلیکر در مقایسه با دستگاه های موبایل، غیر پیچیده است که تعمدا و به طور خلاقانه برای جذاب به نظر رسیدن و لذت بخش بودن برای استفاده، طراحی شده است. یک مزیت بالقوه استفاده از ARS موبایل این است که آنها از جذب دانشجویان به دستگاه های موبایل، بهره می برند. طبق نظریه شرطی سازی ارزشگذارانه (De Houwer, Thomas, & Baeyes, 2001)، بیشتر محتمل است یک شخص از چیزی لذت ببرد که با یک فعالیت مثبت دیگر جفت شده است. برای مثال، زلنر، روزین، آرون و کولیش (1983) در آزمایش خود پی بردند، پس از اینکه شرکت کنندگان÷ چای بدون طعم مفروض قبلی را که با شکر جفت شده بود، امتحان کردند، که یک محرک مثبت است (شکر)، ترجیح شرکت کنندگان برای چای، مثبت شد. به طور مشابه، استوآرت، شیمپ و اینگول (1987) پی بردند، نگرشهای مصرف کنندگان نسبت به یک برند، مثبت تر می شد اگر یک مولفه تبلیغاتی لذت بخش، مکررا به مصرف کنندگان ارائه می شد.
بر اساس یافته های این نوع تحقیقات، اثبات می کنیم دانشجویان، احتمالا از استفاده از ARS موبایل نسبت به کلیکر، بیشتر لذت می برند و به این ترتیب، از استفاده از آن به خاطر شیفتگی یا وابستگی شان به دستگاه های موبایل، بیشتر بهره می برند. شواهد داستان گونه، بر اساس تجربه مولفین با استفاده از هم کلیکر و هم ARS موبایل، از این نظریه حمایت می کند. یک منشا ناکامی در زمان استفاده از کلیکر این است که گاهی اوقات دانشجویان فراموش می کنند÷ دستگاه کلیکر خود را به کلاس بیاورند و آنگاه نمی توانند در هیچ یک از تمرینات و فعالیت های کلیکر شرکت نمایند. هیچ یک از مولفین این مطالعه، ناکامی را تجربه نکرده اند که دانشجویان نتوانسته باشند در تمرینات ARS شرکت کنند چون فراموش کرده باشند÷ تلفن های موبایل خود را بیاورند. به علاوه، در کلاس های ما، دانشجویان در زمینه برخی ویژگی های جدید معرفی شده از طریق ARS موبایل، احساس هیجان زدگی پیدا می کردند، مثلا رتبه بندی شرکت کنندگان بر اساس صحت و سرعت پاسخ های خود را دوست داشتند. پیش بینی می کنیم، تجربه لذت بخش تر و کمتر نومید کننده ای از طریق ARS موبایل ارائه شود که میتواند به مشغولیت بیشتر در فعالیتهای کلاسی منجر شود که باید به عملکرد بهتر در بین دانشجویان در بخش های ARS موبایل نسبت به دانشجویان در بخش های کلیکر، تبدیل شود.
به علاوه، ARS موبایل میتواند تاثیر مخل بالقوه استفاده نامرتبط از دستگاه های موبایل در کلاس را با ایجاد وقفه در چنین استفاده هایی کاهش دهد. مطالعات اثبات کرده اند، فناوری های موبایل در کلاس های درس ممکن است به طور فعالی برای مشغول نمودن دانشجویان در کلاس های درس و برای جالب تر کردن یادگیری بکار روند (Cerratto, Pargman, Nouri and Milrad, 2018; Li and Song,2018; Ryberg, Davidsen and Hodgson, 2018; Sun, Lin, Wu, Zhou, and Luo, 2018). اثبات می کنیم زمانیکه یک دانشجو در فعالیت های ARS مربوط به کلاس درگیر می شود، بیشتر احتمال دارد، حداقل برای مدتی مشغول بماند. هر دو مولف مشاهده کردند، برخی دانشجویان در بخش کلیکر هنوز تلفن های خود را بر روی صفحه نمایش های بدون ارتباط با کلاس داشتند (مثلا وب گردی در اینترنت و چک کردن پیام ها)، در حالیکه در فعالیت های ARS هم شرکت داشتند. با این وجود، دانشجویان در بخش ARS موبایل، مجبور بودند به اپلیکیشن ARS روی موبایل خود برای شرکت در فعالیت های کلاسی سوئیچ کنند و به این صورت نمی توانستند به راحتی رسانه های اجتماعی را پویش کنند (غایب از نظر، غایب از ذهن است). اگر ARS موبایلی، از کلیکر در مقابله با تاثیر مخل دستگاه های موبایل، موثرتر باشد، هم چنین می تواند در عملکرد بهتر در بین دانشجویان در بخش های ARS موبایلی نسبت به دانشجویان در بخش های کلیکر هم دخیل باشد.
گرچه، انتظار داریم ARS موبایلی، یک ابزار تدریس موثرتر از کلیکر باشد، اما تصدیق می کنیم تاثیر مخل دستگاه های موبایل، کاملا اثبات شده است و چنین تاثیری میتواند به طور بالقوه، ARS موبایل را به یک ابزار تدریس کمتر موثر نسبت به کلیکر تبدیل نماید. برای نمونه، ممکن است دانشجویان در استفاده از دستگاه های موبایل برای فعالیت های غیر مرتبط به کلاس÷ مثل نوشتن پیام و وب گردی، کمتر احساس کنند که مورد ممانعت قرار گرفته اند، زیرا ARS موبایل، وجود دستگاه های موبایل را مشروع می سازد. زمانیکه دستگاه ها واقعا دم دست هستند، دزدکی نگاه انداختن، وسوسه انگیزتر و راحت تر است. گرچه لازم بود، دستگاه های موبایل÷ برای دلایل بی ارتباط به کلاس÷ در هیچ یک از کلاس ها بکار نروند، اما اعمال این شرط لازم، دشوار است.
با وجود تاثیر مخل بالقوه دستگاه های موبایل، پیش بینی می کنیم، تاثیرات مثبت کلی ARS موبایل، به خاطر اثر قابل توجه شرطی سازی ارزشگذارانه مشاهده شده در کلاس ها، قوی تر باشد. بنابراین، دو فرضیه کلی را مطابقا به شکل دیگری به صورت ذیل ارائه می دهیم:
فرضیه 1: استفاده از ARS موبایل، عملکرد دانشجویان در دوره های درسی حسابداری مالی را بیشتر از استفاده از کلیکر، بهبود می بخشد.
فرضیه 2: استفاده از ARS موبایل، تجارب کلاس درس دانشجویان را در دوره های حسابداری مالی بیشتر از استفاده از کلیکر ارتقا می بخشد.
به طور خلاصه، پیش بینی می کنیم، ARS موبایل، تاثیر مثبت اثبات شده کلیکر در مطالعات قبلی را ارتقا خواهد داد و آزمایش ما را طراحی نمود که به طور دقیق در بخش بعدی برای محک زدن آزمایشی این پیش بینی، توصیف می شود.
3. طراحی تحقیق
3.1 توصیف آزمایش
یک آزمایش کنترل شده در طول ارائه سه دوره درسی مجزا اجرا شد، همه آنها در یک دانشگاه کانادایی تدریس می شدند. هر سه دوره درسی، حسابداری مالی بودند: یک دوره درسی حسابداری مالی متوسط سال سوم؛ یک دوره درسی نظریه حسابداری مالی سال سوم گزینشی؛ و یک دوره درسی حسابداری مالی برای MBAها (دانشجویان ارشد مدیریت بازرگانی). هر دوره÷ دارای دو بخش تدریس شده توسط یک استاد واحد÷ در یک ترم واحد با استفاده از یک کتاب درسی، طرح کلی درسی، منابع مکمل، تمرینات، نت های درس، کوئیزهای ARS و آزمون های نهایی رایج واحد بود. علاوه بر تغییرات عددی معدود در سوالات÷ محاسبه و تغییر در ترتیب سوالات چند گزینه ای در کوئیزهای ARS، تفاوت اصلی بین این دو بخش این بود که یک بخش از یک ARS موبایل برای کوئیز های خود استفاده می کرد، در حالیکه دیگری از کلیکر استفاده می نمود.
برای جلوگیری از اشتراک گذاری اطلاعات بین بخش های قبلی و بخش های بعدی همان دوره درسی، ترتیب سوالات و داده های عددی در هر کوئیز، تغییر کرد و ترتیب بخش های ARS موبایل و بخش های کلیکر، تغییر یافت. بخش ARS موبایل، قبل از بخش کلیکر برای حسابداری مالی گزینشی و حسابداری مالی برای دوره های درسی MBAها قرار داشت. بخش ARS موبایل، بخش کلیکر را برای دوره درسی حسابداری مالی متوسط دنبال کرد.
در طول جلسه اول هر کلاس، همه دانشجویان، طرح کلی درس و دستورالعملهای لازم برای ثبت نام و استفاده از ARS موبایل یا کلیکر را دریافت نمودند. به دانشجویان در همه بخش ها هم یک پیش آزمون کتبی مشابه داده شد که شامل سوالات تجزیه کمّی بود. در طول کلاس دوم، از دانشجویان خواسته شد، چند سوال یک زمینه یابی ساده را با استفاده از ARS موبایل یا کلیکر پاسخ دهند. اکثر دانشجویان در فناوری مربوطه خود پس از این تمرین، مهارت پیدا کردند. گرچه دانشجویان هم چنین می توانستند از ARS موبایل از طریق دستگاه های دیجیتالی غیر از یک تلفن موبایل استفاده کنند، اما اساتید مشاهده کردند همه دانشجویان از موبایل های خود استفاده نمودند.
در کل هر دوره درسی، دانشجویان، کلا ده کوئیز را انجام می دادند. هر کوئیز از یک تا پنج سوال تشکیل می شد و به دانشجویان، یک تا سه دقیقه برای تکمیل هر سوال، زمان داده می شد. سوالات کوئیز، ترکیبی از سوالات سرآغاز موضوع بود که با معرفی منابع جدید و مرور سوالات برای محک زدن درک مفاهیم و نظریات قبلا مشمول در کلاس های قبلی، دنبال می شد.
پس از اینکه دانشجویان پاسخ های خود را ارائه می دادند، توزیع پاسخ ها، نشان داده می شد و جواب صحیح، بلافاصله نمایان می شد. اگر نرخ پاسخ صحیح، کمتر از 50 درصد بود، استاد، سوال را به طور دقیق شرح می داد. اگر زمان اجازه می داد، استاد هم چنین یک سوال مشابه را برای تمرین اضافی ارائه می کرد. اگر بیش از 50 درصد دانشجویان به طور صحیح پاسخ می دادند، استاد دانشجویان را به توضیح در مورد پاسخ های خود دعوت می کرد.

مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب) 

ساختار مقاله به قرار زیر است. در بخش 2 چارچوب نظری که از این تحقیق پشتیبانی می کند را تشریح می کنیم. ما مفاهیم کلیدی، از جمله گرایش کارآفرینی اجتماعی و سبکهای رهبری را تعریف می کنیم و این مفاهیم را با نوآوری مرتبط می کنیم. نتیجه گیری و خطوط تحقیق آینده ارائه می شود.

2. چارچوب نظری
در شرایط پرتلاطم امروز، سازمان ها باید نسبت به رقبا, نوآورتر، ریسک پذیرتر و فعال تر باشند ]25،26]. با ترکیب عنصر تقابل، یک شکل پایدار از جهت گیری کارآفرینانه را مطالعه می کنیم. بدین ترتیب گرایش کارآفرینی را از منظر اجتماعی مطالعه می کنیم. در شرکتهایی که دارای گرایش اجتماعی هستند، کارآفرینان, جهت گیری رهبری نوآورانه و پایدار را اتخاذ می کنند ]26،27]. برای شرکت ها ایجاد ارزش یک هدف اصلی است. نوآوری, یک عنصر ارزش آفرین برای شرکت های سودجو و هم برای سودآوری است ]8] زیرا به جای تقلید از شیوه های مستقر, عناصر جدید باید خلق شوند ]2].

2.1 کارآفرینی اجتماعی
توجه به ویژگی های کارآفرینان بسیار مهم است زیرا آنها ویژگی های متمایز خاصی دارند ]28]. کارآفرینان موفق می توانند فرصتهایی را شناسایی کنند که دیگران فقط عدم قطعیت را در این فرصت ها می ببینند ]29،30]. علاوه بر این، موفق ترین کارآفرینانی که فرصت ها را شناسایی می کنند، افکار فرضی ندارند، بنابراین آنها اندکی از انرژی گرانبهای خود را با تعمق در مورد آنچه ممکن است بوده باشد هدر می دهند. به همین ترتیب، آنها خود را با تفکر در مورد فرصت های از دست رفته مجازات نمی کنند ]4،31].
کارآفرینی اجتماعی را می توان به عنوان یک فعالیت نوآورانه تعریف کرد که هدف از آن, ایجاد ارزش اجتماعی ]32-34] در هر دو شرکت های غیرانتفاعی و سودجو است ]27]. اشکال ترکیبی نیز وجود دارند که ساختار آنها, ویژگی های شرکت های سودجو و غیرانتفاعی را ترکیب می کنند ]35].
با مقایسه تعاریف زیر, می توان کارآفرینی اجتماعی را از طیف وسیعی از دیدگاه ها مشاهده کرد. Austin, Stevenson, and Wei-Skillern (2) کارآفرینی اجتماعی را به عنوان فعالیتی نوآورانه تعریف کردند که باعث ایجاد ارزش اجتماعی می شود و می تواند در داخل و بین شرکت های غیرانتفاعی، شرکت های انتفاعی و بخش دولتی اتفاق بیفتد. بین کارآفرینی اجتماعی و تجاری تفاوت چندانی ندارد. بلکه، می توان آن را به طور دقیق تر به عنوان یک زنجیره از شرکتهایی با اهداف کاملاً اجتماعی تا شرکت هایی با اهداف صرفاً اقتصادی، مفهوم سازی کرد. این ایده به طیف ترکیبی Alter شباهت دارد ]36]. Alter ]36] سازمان های را مطابق با 1) میزان فعالیت، 2) انگیزه، 3) میزان مسئولیت و 4) هدف استفاده از درآمد طبقه بندی نمود. در سمت راست شکل 1, نهادهای انتفاعی قرار دارند که ارزش اجتماعی ایجاد می کنند اما هدف آنها کسب سود و توزیع آنها در بین سهامداران است. در سمت چپ شکل 1، سازمان های غیرانتفاعی قرار دارند که در فعالیت های تجاری مشغول هستند و برای تأمین مالی برنامه های اجتماعی، تولید اقتصادی دارند. مأموریت آنها, راضی نمودن ذینفعان خود است ]36].
طیف ترکیبی

2.2 جهت گیری کارآفرینانه
جهت گیری کارآفرینانه برای ارزیابی رفتارهای تجاری سازمانها ]37] و تعیین اینکه آیا شرکتها در دستیابی به سطوح بالای نوآوری و تولید ارزش توانایی دارند، استفاده شده است. مفهوم جهت گیری کارآفرینانه به عنوان یک فرایند استراتژیک تعریف می شود که در آن فرصتهای جدید شناسایی می شوند و رفتارهای کارآفرینی در یک سازمان پیاده سازی می شود ]1737]. همانطور که Clausen تأیید کرد، “گرایش کارآفرینی, توجه مفهومی و تجربی زیادی را به خود جلب کرده است، زیرا این یکی از معدود زمینه های تحقیق در زمینه کارآفرینی را ارائه می دهد که در آن دانش, به صورت تجمعی در حال پیشرفت است. ” سه مشخصه بنیادی که بر اساس آن Hu و Pang [17] مطالعه خود را پایه گذاری کردند, نوآوری، پیش فعالی و ریسک پذیری می باشند. نوآوری به پیاده سازی ایده های جدید، تقویت خلاقیت و آزمایش فرایند اشاره دارد ]37،38]. پیش فعالی به تلاش های یک شرکت برای رقابت تهاجمی با سازمانهای دیگر ]38،39] اطلاق می شود. ریسک پذیری به تمایل به تعهد منابع شرکت برای سرمایه گذاری های نامشخص و خطرناک اشاره دارد ]37،38]. در کنار ویژگی های اساسی جهت گیری کارآفرینانه، متغیر دیگری که باید در نظر گرفته شود رفاه افراد و جامعه در سالهای آینده است ]40]. این رفاه فردی و اجتماعی, یک مؤلفه اصلی جهت گیری کارآفرینانه اجتماعی است.

2.2.1 جهت گیری کارآفرینانه اجتماعی
Hu و Pang ]17] مفهوم فرعی جهت گیری کارآفرینانه اجتماعی را توسعه دادند. این اصطلاح با تکیه بر مفهوم جهت گیری کارآفرینانه، در تلاش شرکت های اجتماعی برای توسعه یک جهت گیری استراتژیک کاربرد دارد. جهت گیری کارآفرینانه اجتماعی شامل ترکیب جهت گیری کارآفرینانه (دنبال کردن نوآوری، فعال بودن و اجرای استراتژی های سازگار با ریسک) و تقابل می باشد. تقابل توسط Gouldner ]18] به عنوان یک هنجار اجتماعی توصیف شده است که می گوید اگر چیزی مثبت دریافت شود، در عوض افراد باید همیشه چیز خوبی بدست آورند. اعمال تقابل در شرکتها, مفهوم جهت گیری کارآفرینانه اجتماعی را به بار می آورد ]17].
Luu ]15], گرایش کارآفرینانه را به سرمایه اجتماعی سازمانی مرتبط نمودند تا مفهوم جهت گیری کارآفرینانه اجتماعی را شفاف سازی نمایند. سرمایه اجتماعی سازمانی به عنوان ایجاد روابط پایدار و هماهنگی بین اهداف کارمندان تعریف می شود. این مقوله موجب تشویق کارمندان به انجام اقدامات استراتژیک می شود (یعنی اقداماتی که رهبران دوسوتوان می سازند). بعلاوه، Luu ]15] تأیید كرد كه سرمايه اجتماعي سازماني منعكس كننده روابط اعتمادسازی و هماهنگي هدف است و هنگام پرورش یک جهت گيري كارآفرينانه در حوزه سازمان, می تواند بر رهبري دوسوتوان تأثير بگذارد ]41].
در مطالعه منحصر به فرد خود، Hu و Pang ]17] تأیید کردند که جهت گیری کارآفرینانه اجتماعی و عملکرد عملیاتی در سازمان های غیرانتفاعی رابطه مثبت دارند. بنابراین، سازمان های غیر انتفاعی که استراتژی هایی را بر مبنای جهت گیری کارآفرینانه اجتماعی به کار می گیرند می توانند ضمن افزایش ارزش برای جامعه، عملکرد را بهبود بخشند. آنها همچنین یک رابطه مثبت بین جهت گیری کارآفرینانه و عملکرد شرکتی در شرکتهای فناوری پیشرفته را برخلاف شرکتهای غیرفناوری پیشرفته که فن آوری های خاصی را پیاده سازی نکرده اند، گزارش نموده اند. رابطه بین شرکتهای فناوری-پیشرفته و جهت گیری کارآفرینانه را می توان به درجه بالای پویایی در محیط و همچنین تغییر فناورانه که توسط این شرکتها تجربه شده است نسبت داد ]37].
توسعه پایدار به توسعه ای اطلاق می شود که نیازهای فعلی را برطرف می کند بدون اینکه نیازهای تولیدات آینده را به خطر بیندازد ]42،43]. پایداری سه بعد دارد: رفاه انسان، بهزیستی محیط زیست، و رونق اقتصادی ]43]. کارآفرینان اجتماعی باید به این سه بعد احترام بگذارند زیرا هدف اصلی آنها تولید رفاه انسان و محیط زیست از طریق فعالیت اقتصادی است ]43]. بر این اساس، رهبران شرکت ها نقش اساسی در دفاع از ارزش های پایداری دارند ]44]. آنها باید از قدرت تصمیم گیری خود برای تدوین برنامه های عملی استفاده كنند كه دامنه رفاه عمومی جامعه را در نظر می گیرد ]43،45]. این رهبران, رهبران تحول گرا هستند، که استراتژی اصلی خود را بر روی شیوه های پایداری پایه گذاری می کنند و همانطور که از نام آنها پیداست بخشی از تحول جامعه از طریق فعالیت اقتصادی هستند ]46]. رهبری دوسوتوان در سازمان ها هم سبک رهبری معاملاتی و هم متحولانه را در بر می گیرد. این رهبران مسئول ارتقاء آن شیوه های پایداری هستند ]46].
ما در طول مقاله اظهار داشته ایم كه چگونه رهبری دوسوتوانانه باعث رفتارهای باز شدن و بستن رهبر می شود و در نهایت منجر به نوآوری می شود. با این حال، رهبری دوسوتوان نیز می تواند جهت گیری پایداری داشته باشد که به دنبال تقویت ارزشهای فوق باشد.

چشم اندازهای کلان، مزو و خرد انتقال فناوری

Macro, meso and micro perspectives of technology transfer

Abstract

Over the last few decades research into the different aspects of technology transfer has grown significantly that has taken in the main a macro perspective. This research has created a body of knowledge and an evidence base that has contributed original insights in developing the field and also has shaped policymaking and practice. Within the field there is a growing focus on meso and micro aspects of technology transfer and a growing interest in for example role individual actors such as scientists, principal investigators policy makers, TTO actors, supporting institutions and functions such as universities, professional research organizations, technology and knowledge transfer offices. This research is unearthing fine-grained nuances and insights that provide further evidence of how technology transfer activities are shaped and evolve in different geographical and organizational contexts. The purpose of this special issue is to provide a further understanding of macro, meso and micro perspectives of technology transfer and to provide an agenda for further research that blends these multi-level perspectives of technology transfer.

1 Introduction

There has been a long tradition of macro perspectives of technology transfer that have laid the empirical and theoretical foundations within the feld. These draw from a range of diferent disciplines such as economics, management, innovation, public policy, strategic management and entrepreneurship. At a macro level this has generated evolving perspectives on for example the mechanisms, measurement, evaluation and efectiveness of technology transfer (see Autio and Laamanen 1995; Bozeman 2000; Cutler 1988; Rasmussen and Rice 2011; Phillips 2002; Siegel et al. 2007; Winebrake 1992). At the macro perspective researchers, endeavors have tackled some of the fundamental questions in relation technology transfer that has and continues to have a relevance to such individual actors involved in technology transfer such as scientists, R&D specialists, CEOs, policy makers etc. These macro perspectives have also focused on technology transfer mechanisms (formal and informal) and methods (see Amesse and Cohendet 2001; Bradley et al. 2013; Cutler 1989; Grimpe and Fier 2010; Gilsing et al. 2011; Lee and Win 2004; Molas-Gallart 1997). Moreover, this macro perspective has also focused on the efectiveness of policy instruments designed to support efective technology transfer at national or regional levels or targeted at specifc industry sectors (Contractor and Sagaf-Nejad 1981; Rothwell and Dodgson 1992; Worrell et al. 2001).

A particular macro focus of empirical studies have centred on the Bayh–Dole Act 1980 that have evaluated the impact of this US legislation on shaping and driving technology transfer from universities to industry (Grimaldi et al. 2011; Kenney and Patton 2009; Mowery 2005, 2011; Mowery et al. 2001 Mowery and Sampat 2004; Nelson 2001). Other policy and context orientated studies have empirically investigated the impact of other policy initiatives in the US and other contexts such as European countries (see Adams and Link 2017; Becher and Kuhlmann 2012; Breschi et al. 2007; Cunningham and Link 2015, 2016; Geuna and Rossi 2011; Haeussler and Colyvas 2011; Hall et al. 2001; Hall and Link 2015; Hülsbeck et al. 2013; Link and Scott 2013; Jacob et al. 2003).

Studies have focused at the meso level with a particular focus on supporting institutions. Technology transfer ofces have been a particular focus of empirical studies at both the meso and micro levels (see Algieri et al. 2013; Chapple et al. 2005; Geoghegan et al. 2015; Secundo et al. 2017; Siegel et al. 2003; O’Kane et al. 2015). The role incubators, accelerators and graduate entrepreneurship has become a growing area of focus among researchers (see Birch et al. 2017; Kolympiris and Klein 2017; Larsson et al. 2017; Lindholm Dahlstrand and Politis 2013; Mian 1996; McAdam et al. 2006; Redondo et al. 2017; Wright et al. 2017). Moreover emerging growing body of research on science parks have taken multi-level perspectives of technology transfer (see Hobbs et al. 2017).

Micro perspectives of technology transfer have focused on a variety of themes and are growing within the feld using diferent discipline perspectives (see Albats et al. 2017; Cusumano and Elenkov 1994). Such studies have focused on for example the use of technology transfer ofces (Muscio 2010), cultural diferences (Lin and Berg 2001); institutional dimensions of R&D collaborations (Bjerregaard 2010), motivations (Cunningham et al. 2016a; D’este and Perkmann 2011; Hayter 2017), communications (Barnes et al. 2002; Plewa et al. 2013), time allocations (Ponomariov and Boardman 2008) and barriers to university collaboration (Cunningham et al. 2014; Hall et al. 2001; O’Reilly and Cunningham 2017; O’Kane et al. 2017). Over the last decade there have been a growing micro level focus on better understanding technology transfer through the experiences of individual actors involved in the technology transfer process such as academic entrepreneurs (Bercovitz and Feldman 2008; Mosey and Wright 2007; Miller et al. 2017) scientists (Link et al. 2007) star scientists (Baba et al. 2009; Meyer 2006), principal investigators (Cunningham et al. 2016a; Cunningham et al. 2017a; Cunningham et al. 2018; Del Giudice et al. 2017; Menter 2016), technology entrepreneurs and graduate students (see Evers et al. 2014; Guerrero et al. 2018; Hayter et al. 2017; RezaeiZadeh et al. 2017; Watson and McGowan 2017; Watson et al. 2018).

Diferent conceptual and theoretical perspectives have emerged that have embraced, encompassed and shaped perspectives with respect technology transfer in a broader economic and social context that attempts to incorporate the multiple layers of macro, meso and micro perspectives. These have shaped the ways researchers situate, analyze and interpret their data in order to contribute to the growing body of knowledge and evidence base of technology transfer. Perspectives such as the triple and quadruple helix (see Carayannis et al. 2018; Etzkowitz and Leydesdorf 2000; McAdam and Debackere 2018; Miller et al. 2018); entrepreneurial ecosystems (Audretsch and Belitski 2017; Pitelis 2012; Spigel 2017), clusters (Rocha 2004; Spigel and Harrison 2017), public sector entrepreneurship (Leyden and Link 2015; Leyden 2016) provide competing and complimentary perspectives that attempt to provide a multi-layer perspective that can enable both a synthesis and an interrogation of technology transfer ranging from macro to the micro level.

مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب) 

رابطه بین دوسو توانی سازمانی، شدت کارآفرینی، توسعه پایدار، عملکرد سازمانی و مدیریت دانش به خوبی مورد مطالعه قرار گرفته است. با این وجود، ما فقدان برآوردهای کمیتی دوسو توانی سازمانی در نوشته ها و نیز شواهد تجربی ناکافی و بحث برانگیز در مورد اثرات دوسو توانی سازمانی، که بیشتر ناشی از مصاحبه و پرسشنامه است، را خاطر نشان می نماییم. هدف این مطالعه, هدف پر کردن برخی از این شکافها است.
بر اساس نوشته های مرتبط، می توانیم نتیجه بگیریم که OA, یک مقوله مخصوص صنعت است. به همین دلیل ما شرکت ها را از دو بخش مهم در نظر گرفتیم. انتخاب ما از بخش انرژی (عمدتاً نفت و گاز) و داروسازی توجیه شد زیرا اهداف دوسو توانی و پایداری را می توان به راحتی در این صنایع دنبال کرد. ما یک روش شناسی را توسعه دادیم و سه رویکرد متفاوت را برای ارزیابی OA بر اساس برآوردهای کمیتی پیشنهاد می کنیم. ملاحظه دقیق سه رویکرد, الهام بخش مطرح نمودن انواع مختلف مدیریت دانش شد: سازمانی, فناورانه و زیست محیطی.
ما از شواهد تجربی به منظور تخمین OA و ارتباط آن با معیارهای عملکرد استفاده می کنیم. بر اساس نتایج تجربی ما، ما بحث می کنیم که چه نوع OA تأثیر قابل قبول تری بر کارآیی طولانی مدت دارد و برخی از پیامدها برای شرکت های کوچک و متوسط (SMEها) را در نظر می گیریم.

2. رویکردها برای سنجش میزان دوسو توانی سازمانی در حوزه انرژی و داروسازی
نوشته های مربوطه, انواع مختلف OA را مورد بررسی قرار داده اند. ما در اینجا فقط سه رویکرد را درنظر می گیریم که از استدلال های برخاسته از راهکارهای مختلف KM که در هر مورد قابل کاربرد هستند استفادهمی نماییم. OA را می توان با دنبال کردن همزمان اهداف متمایز زیر مشخص کرد: رشد کوتاه مدت در مقابل رشد ارزش (نوع اول). در این حالت, استراتژی شرکت باید شامل مدیریت دانش سازمانی باشد. نوع دوم OA را می توان با افزایش سهم محصولات اصلی در مقابل سهم محصولات مختل کننده جدید دنبال کرد. در این حالت، KM فن آورانه به استفاده از اطلاعات مربوط به فن آوری های اصلی محصول و فرآیندهای فناورانه برای توسعه محصولات جدید کمک خواهد کرد. سرانجام سودآوری در مقابل پایداری می تواند نوع سوم OA را نشان دهد. در مورد سوم، KM به جلوگیری از نقض اهداف پایدار تعقیب کننده سود بیشتر کمک خواهد کرد. ما در اینجا ادعا می كنیم كه هر سه نوع مدیریت دانش باید در كنار انواع مختلف OA در استراتژی شركت تركیب شوند اما اصرار داریم كه همه آنها برای تحقق اهداف سازمانی ذکر شده ضروری هستند و به نشان دادن تفاوت ها بین استراتژی های در نظر گرفته شده كمك می كنند.
ما هر نوع OA به کار برده شده در بخش های انرژی و داروسازی را در نظر می گیریم.

2.1. راندمان کوتاه مدت و بلند مدت
اولین رویکرد برای اندازه گیری OA بر اساس رویکرد اکتشافی-بهره برداری توسعه یافته است (He و Wong، 2004؛ Junni et al.، 2013؛ Uotila et al.، 2009). Junni و همکاران. (2013) رویکردهای اندازه گیری OA را خلاصه کردند. دو معیار عملکرد، یعنی سودآوری و رشد در نظر گرفته شدند. یک رابطه مثبت بین OA و عملکرد فقط برای شاخص های رشد نشان داده شد. آنها تأیید کردند که این نتیجه مخصوص صنعت است, به خصوص برای بخشهای فناوری پیشرفته و شرکتهای خدماتی.
He و Wong (2004) متوجه شدند كه اكتشاف و بهره برداری, رفتار متفاوت شرکت را منعکس می کنند. آنها شواهد تجربی ارائه دادند تا نشان دهند که تعامل بین استراتژی های نوآوری اکتشافی و بهره برداری به طور مثبت با نرخ رشد مرتبط است و اینکه عدم تعادل نسبی (تفاوت مطلق) بین استراتژی های نوآوری اکتشافی و بهره برداری به طور منفی با نرخ رشد فروش مرتبط است. Uotila و همکاران. (2009), یک رابطه ای U شکل معکوس بین جهت گیری نسبی اکتشافی یک شرکت و عملکرد مالی آن را کشف کردند که به عنوان Q Tobin اندازه گیری می شود. این اثر در صنایع R&D-محور قوی تر بود. Gibson و Birkinshaw (2004) به دو نوع OA اشاره كردند، یعنی دوسو توانی زمینه ای (ظرفیت رفتاری برای تطبیق) و دوسو توانی ساختاری (توانایی پیگیری دو هدف رقابتی).
براساس نوشته های فوق، دو هدف را در نظر می گیریم که یک شرکت در تلاش است تا به آنها دست یابد: رشد درآمد و نسبت بازار-به-دفتر (MB). رشد درآمد بیانگر یک هدف کوتاه مدت است در حالی که MB, یک شاخص بهره وری پیش بینی شده بلند مدت یک شرکت با توجه به انتظارات سرمایه گذار است. با تشریح مفهوم KM سازمانی، استدلال می كنیم كه دانش درون یک سازمان به دستیابی به اهداف سازمانی کوتاه مدت کمک می کند و در عین حال ارزش سهامداران آن را نیز افزایش می دهد (Bontis et al 1997؛ Chase 1997؛ Civi 2000؛ Wen Chong و همکاران 2000).
به منظور برآورد دوسو توانی سازمانی، راندمان پیگیری هر دو هدف با استفاده از تحلیل پوششی داده ها (DEA) ارزیابی شد. طبق روش DEA، ما بهترین شیوه را در مجموعه ای از تصمیم گیرندگان که یک مرز کارآمد را تشکیل می دهد شناسایی نمودیم و سطح کارآیی شرکت های غیرمرزی را مطابق با آن اندازه گیری نمودیم (Cook و Seiford، 2009). در نتیجه تخمین DEA، هر شرکت, یک امتیاز بازده نسبت به سایر مشاهدات در نمونه دریافت می کند. هر مشاهده, امتیاز کارایی را در بازه [0,1] دریافت می کند. این امتیاز با استفاده از تابع حداکثرسازی تولید (یعنی خروجی ها) با ورودی های محدود (داده شده) بدست می آید.
مزیت قابل توجه DEA ناشی از ماهیت غیرپارامتری مرز کارآمد است، یعنی نیاز نیست فرم عملکردی این رابطه مشخص شود. با مبتنی بودن رابطه بین متغیرها بر اساس ماهیت مشاهده شده آنها، روش DEA به معنای اینست که از فرضیات نامناسب جلوگیری می شود. مدل DEA, ناهمگونی طبیعی خود را دارد و تفاوت ها در استراتژی ها و شیوه های مدیریت را در نظر می گیرد (Richard و همکاران، 2009). DEA یک روش چند ورودی- چند خروجی است و ممکن است چند بعدی باشد. DEA در نظر دارد کارآیی استفاده از منابع و / یا فناوریهای بکار رفته در سازمانها را اندازه گیری کند (Charnes و همکاران، 1978). محدودیت های اصلی روش DEA, فقدان داده ها و نیاز به محدودیت های اضافی در حضور رقابت (به عنوان مثال قیمت منابع) می باشند.
ما EI را به عنوان ورودی در نظر می گیریم که منعکس کننده تصمیمات استراتژیک یک شرکت است. معیارهای عملکرد، که با رشد کوتاه مدت درآمد و نسبت ارزش بازاری به ارزش دفتری نشان داده می شوند، خروجی هایی برای روش DEA هستند. OA به عنوان امتیاز DEA اندازه گیری می شود و نشان دهنده توانایی یک شرکت برای پیگیری مؤثر اهداف عملکرد نوآورانه کوتاه مدت و بلند مدت به طور همزمان است. یک امتیاز بالای DEA لزوماً به معنای این نیست که شرکت کارآمد است یا عملکرد آن خوب است. این بدان معناست که این شرکت انگیزه های دوسو توانی دارد و به طور مؤثر منابع و فعالیت های کارآفرینانه را بین اهداف کوتاه مدت و بلند مدت توزیع می کند. در هر دو بخش انرژی و داروسازی، رویکرد اول می تواند به طور مشابه اعمال شود، که در مورد نوع دوم OA در نظر گرفته شده زیر برقرار نیست.

2.2. سهم محصولات اصلی و مختل کننده
Voss و Voss (2013) در مورد SME ها مطالعه کردند و انواع مختلفی از OA را کشف کردند. نوع عمومی تر، دوسو توانی میان وظیفه ای در سراسر حوزه های محصول و بازار است. دوسو توانی محصول به طور همزمان قابلیت های محصول جدید را مورد کاوش قرار می دهد و از قابلیت های محصول فعلی بهره برداری می کند، در حالی که دوسو توانی بازار به طور همزمان بازارهای جدید مشتری را اکتشاف می کند و از مشتریان فعلی بهره برداری می کند. O’Rreilly و Tushman (2008) همچنین دو حوزه را برای بهره برداری و اکتشاف در نظر گرفتند: محصول و بازار. Shapiro (2006) اظهار داشت كه سهم درآمدهای حاصل از محصولات جدید, میزان یا سن نوآوری را اندازه گیری نمی كند، در حالی كه سهم درآمد حاصل از پلت فرم های جدید معیار مناسب تری برای نوآوری است. به علت مشکلات احتمالی در برآورد این درآمدها، ما دوسو توانی سنتی محصول را برای نوع دوم OA انتخاب می کنیم. دوسو توانی محصول, سهم محصولات مختل کننده در فعالیت های کلی یک شرکت است. با وجود برخی از معایب این شاخص، این بدان معناست که می توانیم عملکرد بخش تجارت مختل کننده را مستقیماً در مقایسه با فعالیتهای اصلی محاسبه کنیم.
برای بخش انرژی، ما دو فعالیت رقیب را نشان می دهیم: تجارت سنتی یا اصلی (استخراج، پالایش و توزیع نفت و گاز) و انرژی های تجدید پذیر. این دو هدف برای منابع، مشتریان و بازار شرکت ها رقابت می کنند. موفقیت در یک فعالیت باعث مختل شدن فعالیت دیگر خواهد شد. یک روند نوظهور در گذار از سوخت های فسیلی به انرژی های تجدید پذیر (Arens و همکاران، 2011) منبع سنتی درآمد شرکت های بخش انرژی را مختل می کند. اما با KM فن آورانه خوب, رقابت بین بخش های مختلف به شرکت آسیب نخواهد رسید و اهداف مالی و استراتژیک آن قابل تحقق می شود (Kakabadse et al 2003، Argyres and Silverman 2004).
برای تخمین OA، ما هزینه های R&D را در خط سنتی تجارت، یعنی مربوط به اکتشاف نفت و گاز را با مخارج R&D در توسعه منابع انرژی تجدیدپذیر مقایسه می کنیم. ما فرض می کنیم که KM, بخشی جدایی ناپذیر از R&D است و حداقل ویژگی های KM اختصاص داده شده به فعالیت های R&D در کل هزینه های R&D گنجانده می شوند. انتخاب مخارج R&D برای برآورد سهم محصولات مختل کننده را می توان با نسبت بالای منابع شرکتهای نفت و گاز نسبت به انرژی های تجدیدپذیر در مرحله توسعه که هنوز در درآمد مربوطه منعکس نشده است توجیه نمود.
برای شرکتهای دارویی، دو خط رقابتی تجارت را مورد تجزیه و تحلیل قرار می دهیم: دارو برای درمان و واکسنها به عنوان پاسخ فناوری به اولویتهای مراقبتهای بهداشتی (Kaminskiy و همکاران، 2013). دوسو توانی سازمانی در این مورد با اهداف مختلف تجاری که زیربنای هر فعالیت است مرتبط می باشد. یک واکسن در صورت جلوگیری از برخی بیماری ها موثر است و بنابراین، تقاضای نهایی محصولات درمانی را محدود می کند. در مورد شرکت های داروسازی، ما از سهم درآمدهای حاصل از واکسن ها به عنوان نماینده ای برای OA استفاده می کنیم. یک معیار مبتنی بر درآمد برای بخش داروسازی مناسب تر است زیرا فعالیت های R&D ممکن است با هر دو هدف در نظر گرفته شده مرتبط باشند.

مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب) 

طبق گفته های Gupta و همکاران. (2006), گفته می شود که یک سطح فردی, سطحی است که در آن دستیابی به دوسوتوانی بیش از حد دشوار است. با این حال، به منظور تعادل بهره برداری و اکتشاف، کارکنان باید از ظرفیت های فکری، اجتماعی و جسمی، اراده، قدرت و توانایی تولید، انجام و پالایش قوانین و روال های فعلی برخوردار شوند. به همین ترتیب، آنها ملزم به داشتن ظرفیت فکری، اجتماعی و جسمی، اراده، قدرت و توانایی انجام آزمایش، جستجو و دستکاری در قوانین و روالهای جدید برای تمرکز و تفسیر یک محیط هستند که به همین دلیل کارکنان ایده آل را الزام می کند که فقط کارگران مطیع سازمانی نباشند به طریقی که قوانین و روالهای تنظیم شده را انجام دهند؛ بلکه آنها همچنین باید در زمینه قوانین و روالهای جدید در یک محیط سازمانی کارآفرین باشند (Holmqvist and Spicer 2012).
دوسوتوانی کارکنان شامل ابعاد مشخص اکتشاف و بهره برداری می باشد (Mom و همکاران 2007)، از این رو می توان از طریق هر عاملی که باعث افزایش اکتشاف و بهره برداری شود، این مقوله را تقویت نمود. لازم به ذکر است که افزایش یکی به ضرر کاهش دیگری نیست. طبق گفته های Caniëls و Veld (2016)، ترکیب فعالیت های اکتشافی و بهره برداری سه موقعیت را به همراه دارد: یک وضعیت متعادل، که در آن فعالیت های اکتشافی و بهره برداری به طور یکسان حضور دارند یا وجود ندارند. یک وضعیت نامتوازن، وضعیتی است که در آن فعالیت های اکتشافی بیش از فعالیت های بهره برداری هستند. و فعالیتهای بهره برداری بیش از فعالیتهای اکتشافی هستند. در همین راستا، Good و Michel (2013) از دیدگاه شناختی دوسوتوانی کارکنان استفاده کردند و اظهار داشتند که برای دستیابی به دوسوتوانی، کارمندان باید بتوانند به صورت انعطاف پذیر بطور همزمان یا سریع در محیطهایی که در حال تغییر هستند, بین اکتشاف و بهره برداری نوسان نمایند.

عملکرد نوآورانه کارمندان
نوآوری یک ساختار ناهمگون است و نشانگر حداقل دو فرآیند است. اولین فرایند, تولید ایده های جدید و مفید است. فرایند دوم, پیاده سازی این ایده ها است. عملکرد خلاقانه کارکنان به مهارت رفتارهای کارکنان که برای نتیجه نوآورانه طراحی شده اند، شامل نسل و انجام ایده های جدید و سودمند اشاره دارد. این با خلاقیت متفاوت است که نه تنها تولید بلکه پیاده سازی ایده ها را در بر می گیرد. اگرچه خلاقیت, بسیار مرتبط با نوآوری است، خلاقیت تنها یک نقطه شروع است (Rising and Zacher 2017؛ Baer 2012).
نوشته های مربوط به عملکرد نوآوری کارکنان نشان داد که همه نوع نوآوری با مرحله اول، تولید ایده ها آغاز می شود، که در آن می توان ایده های جدید و مفیدی را در هر حوزه ای تولید کرد. مرحله دوم, توسعه ایده ها است، که در آن ایجاد یک ائتلاف هواداران و اخذ تاییدات ایده ها از طرف همکاران و / یا مدیران پیگیری می شود. مرحله آخر, تحقق ایده است، که در آن این ایده ها در حوزه یک نقش کار یا گروه کاری یا در کل سازمان, به کاربردهای مفیدی تبدیل می شوند. لازم به ذکر است که عملکرد نوآوری کارکنان یک فرآیند چند مرحله ای با فعالیت های مختلف، مراحل مختلف توسعه و رفتارهای متفاوت کارمندان است که برای هر مرحله مورد نیاز است. از آنجا که عملکرد نوآوری کارکنان به عنوان فعالیتهای ناپیوسته توصیف می شود نه مراحل ترتیبی گسسته، کارکنان به احتمال زیاد در هر زمان در ترکیب این رفتارها دخیل می شوند (Abbas و Raja 2015، Scott و Bruce 1994). نوآوری های ساده اغلب توسط کارمندان دخیل انجام می شوند، در حالی که دستیابی به نوآوری های پیچیده تر معمولاً مستلزم تلاش مشترک، به عنوان مثال کار گروهی بر اساس طیف وسیعی از دانش دقیق، شایستگی ها و نقش های کاری است (Janssen 2000).

توسعه فرضیه
محققان سازمانی مدعی شده اند که نوآوری, تابعی از عوامل فردی مانند توانایی های شناختی، شخصیت و انگیزه و همچنین عوامل زمینه ای مانند ویژگی های شغلی، فرهنگ سازمانی و رهبری است. برخی از مطالعات (مثلا.، Eisenbeiss و همكاران 2008 ؛ Mumford و همكاران 2002 ؛ Tierney و Farmer 2002) نتیجه گرفتند كه رهبری یكی از چشمگیرترین پیشینه های نوآوری است (Zacher و Rising 2015). نظریه دوسوتوانی رهبری برای نوآوری حاکی از آن است که به منظور بهبود عملکرد نوآورانه کارکنان، یعنی باز کردن و بستن رفتارها، رهبران باید ترکیبی از دو نوع رفتار را نشان دهند. موارد اول شامل اقداماتی می شود که اکتشاف کارمندان را به دنبال دارد، از جمله ترویج روشهای جایگزین برای دستیابی به کار، تفکر خودمختار و مجاز نمودن خطاها. نگرانی های بعدی مربوط به اقداماتی می شود که بهره برداری از ایده ها را آسان می کند، مانند تنظیم روال و نظارت بر دستیابی به هدف، و اطمینان از پیروی از حاکمان (Zacher and Wilden 2014).
دوسوتوانی کارکنان به عنوان ترکیبی از اکتشاف و بهره برداری کارکنان مفهوم سازی شده است (Rising و Zacher 2017؛ Mom et al. 2007). مطالعات حاکی از آن است که کارکنان تا حدی به صورت دوسوتوان رفتار می کنند که سرپرستان آنها, سبکی از رهبری را نشان می دهند که برای سهولت فعالیت های اکتشافی و بهره برداری در زیردستان آنها برنامه ریزی شده است. ترکیب رفتارهای رهبری که باعث تشویق اکتشاف و بهره برداری کارکنان می شود، به رهبران این امکان را می دهد تا محیطی بسازند که از موارد ضد و نقیض استقبال شود، که در آن اکتشاف و بهره برداری کارمندان جنبه های مساوی در نقش کار آنها دارند. رهبری متناقض – سبک رهبری که ترکیبی از رفتارهای رهبر است که باعث ارتقاء رفتارهای اکتشافی کارکنان با رفتارهای رهبر می شود که رفتارهای بهره برداری کارکنان را ارتقا می بخشد – در پرورش دوسوتوانی کارمندان موثر است, از آنجا که رفتارهای مختلف رهبر را ترکیب می کند و از این رو به طور همزمان رفتارهای اکتشافی و بهره برداری کارکنان را تطبیق می دهد. رهبری متناقض, از طریق برقراری ارتباط انتظارات بالای رهبران با عملکرد شغلی زیردستان آنها و در عین حال ارتقاء رفتارهای اکتشافی از طریق ایجاد یک محیط سازمانی حمایتی که باعث ایجاد انگیزه در خطاهای تجربی و تحمل زیردستان می شود، رفتارهای بهره بردارانه را تقویت می کند (Kauppila و Tempelaar 2016؛ Gibson و Birkinshaw 2004 )
نظریه تبادل عضو-رهبر (LMX) بیان می کند که رفتارهای رهبری به روابط با زیردستان بستگی دارد. با توجه به این که، روابط تبادل با کیفیت بالا به عنوان اعتماد و احترام متقابل توصیف می شوند، و از این رو با خلاقیت به طور موثبت– به طور دقیق تر با اکتشاف – و نوآوری، که به طور دقیق تر با بهره برداری در ارتباط هستند. این دیدگاه در راستای کار (Rosing و همكاران 2011) است كه پیشنهاد داد كه رفتارهای باز کردن رهبر با فعالیتهای اكتشافی كاركنان رابطه مثبت دارد و رفتارهای بستن رهبر با فعالیتهای بهره برداری كاركنان رابطه مثبت دارد. سرانجام، یک مطالعه تجربی توسط Zacher و همکاران. (2016) نشان داد كه رفتارهای باز کردن رهبر، رفتار اكتشافی كارمندان را بالاتر و ورای برخی از متغیرهای كنترل به طور مثبت پیش بینی می كند، و رفتارهای بستن رهبر، رفتار بهره برداری كارمندان را بالاتر و فراتر از برخی متغیرهای كنترل پیش بینی می كند. بر اساس بحث پیشین، فرضیه های زیر پیشنهاد می شوند (شکل 1):
H1: بین رفتار بازکننده رهبر و رفتار اکتشاف کارکنان, رابطه مثبت وجود دارد.
H2: بین رفتار بستن رهبر و رفتار بهره برداری کارکنان, رابطه مثبت وجود دارد.
تعامل بین رفتارهای باز کردن و بستن که عملکرد نوآورانه کارکنان را پیش بینی می کند، فرضیه جوهره تئوری دوسوتوانی رهبری برای نوآوری است، که در آن, عملکرد نوآورانه کارکنان در هنگام رفتارهای باز و بستن, بالاترین است. این یک وضعیت مستقیم است به گونه ای که رفتار بستن بالا, تأثیر مثبت رفتار بازکننده بر عملکرد نوآورانه کارمند میسر می سازد؛ در عین حال رفتارهای باز کردن بالا، تأثیر مثبت رفتار بستن بر عملکرد خلاقانه کارکنان به همراه دارد. تسهیل فرآیند هنگامی که کارمندان, ایده های خلاقانه خود – که در درجه اول از طریق رفتار باز کردن رهبران تحریک می شوند – را به محصولات یا خدمات نوآورانه تبدیل می کنند تابعی از رفتارهای بستن بالای رهبران است. به همین ترتیب، عملکرد نوآورانه کارکنان احتمالاً زمانی پایین تر خواهد بود که رهبران فقط در رفتارهای بستان یا باز کردن بالا درگیر باشند, با توجه به این واقعیت که رهبران به کارمندان در انجام ایده های خلاقانه خود انگیزه نمی دهند، باعث ایجاد عملکردهای بالای باز و بستن پایین نمی شود. با این وجود، ترکیب رفتارهای ضعیف باز و بستن بالا احتمالاً باعث تولید کارآیی نوآورانه در کارکنان نمی شود، زیرا کارکنان ابتدائاً توسط رهبران, برای ایجاد ایده های خلاقانه انگیزه نمی گیرند و از این رو از رفتار بستن در مورد عملکرد ابتکاری خود بهره نمی برند. در نهایت، عملکرد نوآورانه کارکنان هرگاه که رفتار بسته و باز شدن ضعیف باشد, پایین خواهد بود (Rising et al. 2011؛ Zacher و Wilden 2014؛ Zacher و Rising 2015؛ Zacher et al. 2016). بر اساس بحث قبلی، فرضیه زیر پیشنهاد می شود:
H3: تعامل بین رفتارهای باز کردن و بستن رهبران, عملکرد خلاقانه کارکنان را تا آنجا پیش بینی می کند که عملکرد نوآورانه کارکنان در هنگام بالا بودن رفتارهای باز کردن و بستن رهبری, بالاترین باشد.

مواد و روش ها
شرکت کنندگان و رویه
برای آزمایش فرضیه های مطالعه، داده ها از دانشکده های یک دانشگاه دولتی در استان Albaha جمع آوری شد. این نظرسنجی با نامه ای همراه با توضیح دادن هدف از مطالعه و اطمینان از محرمانه بودن و ناشناس ماندن همراه بود. در این نامه, دستورالعمل های تکمیل و بازگشت نظرسنجی با یک هفته به معاون دانشکده مطالعات کاربردی و ادامه تحصیل قید شد. به استثنای متغیرهای جمعیت شناختی، این نظرسنجی از زبان انگلیسی به زبان عربی که زبان رسمی برای کلیه شرکت کنندگان بالقوه بود, با استفاده از تکنیک ترجمه پشتیبان ترجمه شد. در انجام این کار، یک استاد دانشگاه Albaha، پرسشنامه اصلی را به زبان عربی ترجمه کرده و سپس استاد دیگری در همان دانشگاه، بدون مراجعه به نسخه اصلی انگلیسی، آن را دوباره به زبان انگلیسی ترجمه کرد. هر دو استاد کاملاً دو زبانه هستند. پس از آن، محقق به دقت فراتر از هر دو نسخه پیش رفت و اصلاحات لازم را برای اطمینان از معنای کامل و دقیق متن اصلی پرسشنامه انجام داد. علاوه بر این، محقق می خواست سهولت استفاده و خوانایی و سطح مناسب تشریفات را تقویت کند.
در پژوهش حاضر از پرسشنامه خودگزارش دهی استفاده شده است كه در اواخر آگوست 2017 براي 400 عضو هيئت علمي اجرا گرديد و 147 پاسخ نيز دريافت شد كه ميزان پاسخ آن 37٪ بود. از پاسخ دهندگان، 64.6 نفر مرد، 49٪ در محدوده 40 تا 50 سال بودند و بیشتر پاسخ دهندگان (55.8٪) استادیار بودند. اکثر پاسخ دهندگان (7/85٪) دارای مدرک دکترا بودند.

مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب) 

مطالعات توصیف شده در بالا بهره وری نوآوری را با استفاده از روشهای DEA مختلف اندازه گیری می کند، اما همه فرآیند نوآوری سرمایه گذاری را بعنوان یک جعبه سیاه می بینند، جاییکه فرآیند یک فرآیند تک مرحله ای تبدیل ورودی به خروجی است. این نوع از مطالعات مکانیک داخلی سیستم نوآوری را ارزیابی نمی کند و نشان نمی دهد که چگونه سیستمهای عملیاتی داخلی و فرآیندهای همراه با نوآوری بر روی بهره وری نوآوری یکپارچه تاثیر می-گذارند.
فرآیندهای نوآوری تک مرحله ای عمل تولید را منعکس نمی کنند. در حقیقت، فرآیندهای نوآوری در صنایع و کسب و کارهای با فناوری بالا شامل دو فاز است: توسعه فناوری بالادستی و تغییر اقتصادی پایین دستی. برای این دلیل، برخی از محققین یک مدل DEA دو مرحله ای را برای ارزیابی بهره وری نوآوری به کار برده اند. گان و چن (2010) از مدل DEA شبکه ارتباطی برای مقایسه بهره وریهای صنایع با فناوری بالا در 26 استان چین بین سالهای 2002 و 2003 استفاده کرد. آنها دریافتند که بهره وری تجاری بهتر از بهره وری تحقیق و توسعه است و بهره وری نوآوری کلی با بهره وری تجاری به شدت در ارتباط است.
مطالعه بعدی بهره وری نوآوری یک سطح ملی را با بررسی فرآیندهای تولید دانش بالادستی و فرآیندهای تجاری-سازی دانش پایین دستی در 30 کشور اندازه گیری کرد. کولمن و همکاران (2012) بطور تجربی بهره وری نوآوری صنعتی را در سازمانی برای همکاری اقتصادی و پیشرفت کشورها با استفاداز روش DEA دومرحله ای شبه پارامتری مطالعه می کنند. این مطالعه اندازه گیریها را برای بهینه سازی تخصیص منابع بهبود داد. وانگ و همکاران (2013) فاز اول فرآیند نوآوری را به تولید پایه و کارهای تحقیق و توسعه تقسیم کرد و بهره وریهای سودآوری و بازاریابی 65 سرمایه گذاری با فناوری بالای کشور تایوان را بین سالهای 2006 و 2007 تخمین زد. این مطالعه یک ماتریس تصمیم گیری تحقیق و توسعه را برای شناسایی منابع عملیاتی و بهره وری تحقیق و توسعه شرکتهای با تکنولوژی بالا ایجاد می کند. روش DEA دو مرحله ای برای مطالعه بانکهای تجاری، بیمه و سیستمهای صنعتی به کار برده شده است.
اکثر مطالعات بهره وری نوآوری بر روی سطح کلان تمرکز کرده اند، مانند یک منطقه جغرافیایی یا یک صنعت. مطالعات کمتری سرمایه گذاریهای در سطح خرد را بررسی کرده اند، مانند سرمایه گذاریهای انرژی جدید. بسیاری از مطالعات از روش DEA شعاعی برای محاسبه بهره وری نوآوری دومرحله ای استفاده می کنند. این روش نمی تواند برای نارکارآمدی همراه با سستی های غیر شعاعی هر ورودی و خروجی به کار آید. به این ترتیب این مطالعه از یک روش DEA غیرشعاعی و یک فرآیند نوآوری دومرحله ای برای محاسبه بهره وری نوآوری یکپارچه و بهره وری در طول فازهای توسعه ای مختلف با تمرکز بر سرمایه گذاریهای جدید انرژی استفاده کرد. این مطالعه استراتژیهای بهینه سازی مربوطه را بر اساس حالتهای مختلف بهره وری نیز پیشنهاد می دهد.

3. مدل DEA غیرشعاعی بهره وری نوآوری دو مرحله ای
3.1 مراحل فعالیتهای نوآوری
شامپیتر، بنیانگذار نظریه نوآوری، نوآوری را بصورت یک ترکیب جدید از فاکتورهای تولید از چشم انداز فرآیند تولید استفاده کرد. ترکیبی از فاکتورهای تولید بطور مستقیم بهره وری نوآوری را تحت تاثیر قرار می دهد، فرآیند نوآوری سرمایه گذاری شامل مجموعه ای از فعالیتهای نوآوری شامل تحقیق، توسعه و گسترش است.
ورودیهای فعالیت نوآوری شامل نیروی انسانی، امور مالی و منابع می باشد. خروجیها شامل خروجیهای حدوسط مرحله تحقیق و توسعه و خروجی های نهایی تجاری سازی تکنولوژی است (مانند سود و ارزش بازار). خروجیهای حدوسط (مانند دستاوردهای تکنولوژیکی و علمی، محصولات جدید) از نتایج مرحله تحقیق و توسعه هستند اما بصورت پایه و اصولی برای بازاریابی فناوری نیز در نظر گرفته می شوند. این نتایج در دو مرحله فعالیت نوآوری در سرمایه گذاری جدید از جمله در سرمایه گذاریهای جدید انرژی می باشد.
اولین مرحله در فرآیند تحقیق و توسعه که شامل ورودیهای تحقیق و توسعه و محصولات و فناوری جدید است. این فرآیند بهره وری تحقیق و توسعه را با ارزیابی ورودیها و خروجیهای منبع نوآوری اندازه می گیرد. مرحله دوم از خروجیهای تحقیق و توسعه برای به دست آوردن سود و ایجاد ارزش بازار استفاده می کند. این فرآیند بهره وری بازار را منعکس می کند و تبدیل دستاوردهای تحقیق و توسعه را به سودهای اقتصادی ارائه می دهد. دو مرحله مستقل از هم نیستند، آنها توسط خروجیهای مرحله تحقیق و توسعه به هم ارتباط دارند. هر دو مرحله با هم بهره وری نوآوری یکپارچه را ارتقا می دهند.

3.2 مدل بهره وری نوآوری دو مرحله ای
این مطالعه فرض می کند که N سرمایه گذاری جدید انرژی وجود دارد، که توسط مشخص می شود. هر DMU دارای ورودیهای و خروجیهای حدوسط از اولین مرحله نوآوری یعنی تحقیق و توسعه است. پس، خروجیهای حدوسط R مرحله دوم را تغذیه می-کنند(بازاریابی، تجاری سازی).

در معادلات 2 و 3، بالانویس D مربوط به مرحله تحقیق و توسعه و بالانویس M مربوط به مرحله بازاریابی است. متغیرهای به ترتیب وزنهای سرمایه گذاری j همراه با مراحل بازاریابی و تحقیق و توسعه را ارائه می دهند. برای شناسایی سستی های موجود در ورودیها و خروجیها، روشهای DEA شعاعی ارائه شده توسط CRS و بازده متغیر نسبت به مقیاس (VRS) بطور نسبی ورودیها را کاهش و خروجیها را افزایش می دهد.
این روشها برای سستی های مختلف هر رودی و خروجی به کار نمی اید. در عوض با دنبال کردن مطالعه چن و همکاران (2012) این مقاله یک روش غیرشعاعی را با ترکیب تابع فاصله با اندازه گیری راسل ناکارآمدی تطبیق می دهد. این کار اجازه مقیاس گذاری همزمان ورودیها و خروجیها را می دهد و همه سستی های مربوط به ورودی و خروجی را دربر می گیرد.
با استفاده از مدل CRS، مدلهای ورودی جهت دار و خروجی جهت دار نیز همان نتایج را به ما می دهند. برای مدل DEA غیر شعاعی، جهت مختلف نتایج مختلفی را ایجاد می کند زیرا هر ورودی و خروجی بطور غیر متناسب مقیاس گذاری شده است. بنابراین، جهت دار کردن مدل بصورت ورودی جهت دار و خروجی جهت دار قبل از استفاده از مدل DEA غیرشعاعی برای ارزیابی بهره وری اهمیت دارد.
برای این مرحله نوآوری، بیشینه کردن بهره تحقیق و توسعه شامل انقباض ورودیها تا حد ممکن بدون تنظیم خروجیهای تحقیق و توسعه است. همینطور برای ورودی جهت دار. با توجه به مقدار خاص خروجی تحقیق و توسعه، ما می خواهیم که خروجیهای نهایی را بیشینه کنیم. بنابراین، مدل خروجی جهت دار برای ارزیابی بهره-وری مرحله دوم (بازاریابی) استفاده می شود. این جهت مخلوط این واقعیت را که خروجیهای حدوسط نمی توانند در همان مدل مانند مراحل دیگر قرار بگیرند را تطبیق می دهد. برای مثال، یک مدل خروجی جهت دار را که برای هر مرحله استفاده شده است را در نظر بگیرید. اگر عملکرد مرحله تحقیق و توسعه با افزایش خروجی حدوسط با استفاده از مدل DEA جهت دار بهبود پیدا کند، خروجیهای حدوسط ممکن است بهره وری مرحله بازاریابی را در یک خروجی جهت دار جاگذاری کنند.
این مطالعه پتانسیل کاهش ورودیهاو همچنین افزایش خروجیهای فعالیت نوآوری را تصدیق می کند. این کار با استفاده از یک شاخص بهره وری نوآوری و شاخصهای بهره وری زیر مرحله ای صورت گرفت. ما مدل DEA غیرشعاعی را تحت فرض CRS برای بیشینه کردن ترکیب مفید همه سستی های ورودی و خروجی همانطور که در شکل 4 نشان داده شده است تعریف می کنیم.

مقاله انگلیسی رایگان (PDF)

ترجمه فارسی رایگان (PDF)

خرید ترجمه با فرمت ورد

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

1-مقدمه
جهانی سازی به طور عمده از اواسط قرن بیستم افزایش یافته است که منجر به ارتباط میانی فزاینده بازارها گردیده است. این تغییرات منجر به رقابت تشدید یافته شده اند که شرکت ها و بنگاه های اقتصادی متوسط و کوچک را بر آن داشته است که توجه بیشتری به رقابت خود به عنوان روشی برای دستیابی به موفقیت بین المللی خود معطوف دارند. نقش نوآوری به عنوان عمال میسر کننده رقابت شرکت ها و نیز عملکرد آنها از دیرباز نهادینه شده است. متناسب با شناخت روزافزون نقش نوآوری در موفقیت شرکت ها، توجه تحقیقاتی عمده ای به عوامل محرک نوآوری در انواعمختلف صنایع، اقتصاد و شرکت ها شده است. وقتی نوبت به شرکت های کوچک تر می رسد، به هر حال اکثر تحقیقات بر شرکت های اندازه متوسط و کوچک متمرکز بوده اند و این مسئله را نادیده گرفته اند که به گروه فرعی فزاینده شرکت های متوسط و کوچک معروف به شرکت های ذاتا جهانی اقرار کنند، که شامل شرک های فناوری محور و هدف جایگاهی می گردد. شرکت های ذاتا جهانی بر طبق ماهیت کارآفرین و بر طبق جهت گیری بین المللی در نظر گرفته می شوند. گزارش شده است که در کشورهای صنعی آنها مسئول بخش بزرگ رشد صادرات می باشند. به خاطر نقش اساسی نوآوری در عرصه بین المللی در کل و شکل گیری شرکت های ذاتا جهانی به طور ویژه، خلا در تحقیقات در زمینه نوآوری شرکت های شرکت های ذاتا جهانی نیاز به بررسی بیشتر دارد. نوآوری در کل به عنوان « استقبال از ایده های جدید و روش های جدید رفع نیازهای مشتری» تعریف می شود. نوآوری مسئله اساسی بقاء شرکت های ذاتا جهانی از دیدگاه فرهنگ سازمانی یا به لحاظ محصول یا راه حل نهایی خاطر نشان شده است.
نوآوری برگرفته از توانمندی های سازمانی می باشد که در آن قابلیت های بازاریابی نشان دهنده مولفه مرکزی می باشند. این مسئله به خوبی مرتبط با مطالعات قبلی راجع به شرکت های ذاتا جهانی می باشد که فرایندهای مرتبط به بازاریابی را به عنوان هسته نوآوری شرکت های ذاتا جهانی می داند. هر چند قابلیت های بازاریابی توجه عمده تحقیقات را به خود جلب نموده است، اکثر تحقیقات قبلی به بررسی تاثیر این قابلیت ها بر عملکرد شرکت های ذاتا جهانی متمرکز بوده اند. تحقیقات ربط دهنده بازاریابی با نوآوری شرکت های ذاتا جهانی ممکن است به طور حائز اهمیت عوامل تاثیرگذار بر نوآوری شرکت های ذاتا جهانی و لذا بر بقاء بلند مدت خود روشن سازد.
مطالعه حاضر برگرفته از مصاحبات مفصل انجام شده با 25 مدیر ارشد شرکت های ذاتا جهانی در پی داده های جمع شده از نظرسنجی های 127 شرکت های ذاتا جهانی مشغول به فعالیت در صنایع مختلف می باشد. هدف اصلی مراحل اکتشافی (کیفی) و اصلی (کمّی) نشان دادن این بود که چه چیزی نوآوری شرکت های ذاتا جهانی را پیش می برد. در مرحله اکتشافی به مدیران سوالات رهبری داده شده اما هیچ محرک نوآوری معرفی نشد به منظور اینکه از یک سو نگری ممکن اجتناب حاصل گردد. پیامدهای مرحله اکتشافی در نظرسنجی به کار رفته در مرحله اصلی شامل شد تا روابط بین عوامل مختلف را تایید کند.
این مطالعه به تحقیقات شرکت های ذاتا جهانی به چند شیوه کمک می کند. ابتدا اثر نایت و کاوسگیل را با بررسی قابلیت های مربوط به نوآوری شرح می دهیم و به موجب آن درک بهتر قابلیت های اصلی را فراهم می کنیم که نوآوری را پیش می برند. دوم به بررسی تاثیر متعادل ویژگی های محیطی مختلف بر روابط بین جوانب مختلف تطبیق پذیری بازار و نوآوری شرکت های ذاتا جهانی می پردازیم لذا با این فرض مواجه می شویم که شرکت های ذاتا جهانی معمولا از راهبرد استانداردسازی استفاده می کنند. سرانجام آنکه، ما به معرفی کاربرد انسجما تیمی در زمینه کسب و کار می پردازیم ضمن آنکه به بحث رابطه آن با فرهنگ سازمانی شرکت های ذاتا جهانی و نوآوری آنها می پردازیم.
در بخش بعد، چارچوب مفهومی نوآوری را در زمینه شرکت های ذاتا جهانی مطرح می کنیم و پس از آن به توصیف کوتاه مرحله کیفی و ارائه پیامدهای اصلی آن می پردازیم. ما با مرور ادبیات توانمندی های مختلف یافت ده در مرحله کیفی ادامه داده و پس از آن فرضیه های خود را در زمینه تاثیرات مستقیم و تعدیل یافته مطرح می کنیم. سپس یافته های خود را مطرح کرده و بحث می کنیم.

بخشی از مقاله انگلیسی:

1. Introduction

Globalization has grown significantly since the mid-twentieth century, leading to the growing interconnectedness of markets. These changes have resulted in intensified competition leading firms in general and small and medium-sized enterprises (SMEs) in particular to devote more attention to their competitiveness (Carvalho & Costa, 2014) as means of achieving international success (Sok & O’Cass, 2011). The role of innovativeness as a facilitator of firms’ competitiveness (Augusto & Coelho, 2009; Dibrell, Craig, & Neubaum, 2014), as well as of performance (Gebauer, Gustafsson, & Witell, 2011; Hult, Hurley, & Knight, 2004; Rhee, Park & Lee, 2010; Rubera and Kirca, 2012), has long been established. In line with the growing recognition of the role of innovativeness in firms’ success, substantial research attention has been given to the drivers of innovativeness in various types of industries, economies and firms (Hult et al., 2004; Kyrgidou & Spyropoulou, 2013; Radas & Boži
c, 2009; Rhee et al., 2010). When it comes to smaller firms, however, most research has focused on SMEs in general, neglecting to acknowledge a growing subcategory of SMEs known as born-global firms (BGs), which include small, niche-targeted, technology-oriented firms. BGs are considered entrepreneurial by nature and international by orientation. It is reported that in industrial countries they are responsible for a large portion of export growth (Cavusgil & Knight, 2015). Due to the central role of innovativeness in the international arena in general (Dai, Maksimov, Gilbert, & Fernhaber, 2014) and in BGs’ formation in particular (Knight & Cavusgil, 2004), the gap in research regarding the antecedents of innovativeness for BGs calls for further investigation (Cannone & Ughetto, 2014; Kim, Basu, Naidu, & Cavusgil, 2011; Knight & Cavusgil, 2004). Innovativeness in general has been defined as “a firm’s openness to new ideas and new ways of meeting customers’ needs” (Kim et al., 2011, p. 881). Innovativeness has been noted as crucial to the survival of BGs, either from the organizational culture perspective (Freeman & Cavusgil, 2007; Knight & Cavusgil, 2004; Knight, Madsen, & Servais, 2004), or in terms of the end product or solution (Kim et al., 2011; Kocak & Abimbola, 2009;Weerawardena, Mort, Liesch, & Knight, 2007). Innovativeness stems from organizational capabilities (Hurley & Hult, 1998), of which marketing capabilities represent a central element (Perks, 2000; Shang, Yildirim,Tadikamalla. Mittal, & Brown, 2009). This links well with earlier studies on BGs, which characterize marketing-related processes as the core of BGs’ innovativeness (Knight & Cavusgil, 2004). Though marketing capabilities have received substantial research attention, most previous research addressed the impact of these capabilities on BGs’ performance (Efrat & Shoham, 2012; Hallbäck & Gabrielsson, 2013; Ripollés & Blesa, 2012; Zhou, Wu, & Barnes, 2012), leaving uncharted ground when it comes to the impact of such capabilities on innovativeness. Research connecting marketing to BGs’ innovativeness may therefore shed important light on the contributors to BGs’ innovativeness, and hence to their long-term survival. The present study derived from in-depth interviews conducted with 25 senior managers of BGs, followed by survey-based data collection from 127 BGs operating in various industries. The main purpose of both the exploratory (qualitative) and the main (quantitative) stages was to reveal what drives BGs’ innovativeness. In the exploratory stage the managers were given leading questions, but no specific drivers of innovativeness were introduced, in order to avoid possible bias. The exploratory stage outcomes were incorporated into the survey used in the main stage to confirm the relationships between the different factors. This study contributes to BGs’ research in a number of ways. First, we elaborate on Knight and Cavusgil’s (2004) seminal study by addressing innovation-related capabilities, thereby providing a better understanding of the core capabilities that drive innovativeness. Second, we explore the moderating impact of different environmental characteristics on the relationships between the different aspects of marketing adaptability and BGs’ innovativeness, hence confronting the common assumption that BGs tend to use standardization strategy. Finally, we introduce the use of team cohesion in the business context while discussing its linkage to BGs’ organizational culture and innovativeness. In the next section we present the conceptual framework of innovativeness in the BGs’ context, followed by a short description of the qualitative stage and a presentation of its main outcomes. We continue with a literature review of the different capabilities found in the qualitative stage, followed by our hypotheses regarding their direct and moderated impacts. We then present and discuss our findings.

مقالات انگلیسی و ترجمه های فارسی رایگان با فرمت PDF آماده دانلود رایگان میباشند

همچنین ترجمه مقاله با فرمت ورد نیز قابل خریداری و دانلود میباشد

مقاله انگلیسی رایگان (PDF)

ترجمه فارسی رایگان (PDF)

خرید ترجمه با فرمت ورد

فهرست مقاله:

مقدمه
پیش زمینه:شرکت های دولتی و ایران
چارچوب و مبانی نظری
مدل مفهومی و توسعه ی فرضیه
دیدگاه یادگیری در شرکت های دولتی
نوآوری در شرکت های دولتی
عدم قطعیت محیطی و گرایش یادگیری
عدم قطعیت محیط و نوآوری
نوآوری و گرایش یادگیری
روش تحقیق
شاهد
اعتبار سنجی شاخص
بحث و نتیجه گیری
پیامد ها و اهمیت مطالعه
محدودیت ها و تحقیقات آینده

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

مقدمه
یک اقتصاد گزار اقتصادی است که از محیط کسب و کار کنترل شده دولتی به سمت بازار با محدودیت کمتر و نیاز بیشتر برای کار آفرینی و نوآوری برای بقای جهانی پیش می رود( الستروم و براتون 2010 ، 531).در طی دو دهه ی اخیر کشور های گذار به دنبال ملحق شده به سرمایه داری بازاری و اجتناب از برنامه ریزی متمرکز بودند.علی رغم نمونه های گذار موفق نظیر چین ویتنام روسیه هند(گو 2004)به نظر می رسد که اقتصاد های گذار در بازار های محدود می توانند با مشکلات کوتاه مدت جدی و نیز محدودیت در کسب و کار مواجه شوند. برای مثال آن ها ممکن است چالش هایی را نظیر افزایش بیکاری و تورم قیمت تجربه کنند که همه ی این موارد بر عملکرد شرکت تاثیر می گذارند.با این حال یک فرهنگ کشوری می تواند در سیستم کسب و کار و عملکرد آن تاثیر بگذارد به طوری که پروفایل سازمانی یک کشور یک جایگزین و شیوه ی عملی برای بررسی تفاوت های گسترده در اعضای هیئت مدیره می باشد(بوسنت و همکاران 2000، 1000) و ویژگی های ذاتی وجود دارد که می تواند بر سیاست دولت و نیز شیوه های کسب و کار اثر داشته باشد (هوفستاد 2007).در این راستا سازمان ها به صورت ساختار های نظاریتی هنجاری با فعالیت هایی کار می کنند که موجب ثبات و تبیین مفهوم رفتار اجتماعی می کند(اسکات 1995، 33)
این 3 پروفایل سازمانی مجزا ولی به هم مرتبط یعنی ابعاد نظارتی شناختی شنیداری می توانند بر سیاست دولت و نیز محیط کسب و کار شرکت تاثیر داشته باشند (پنگ 2003). یک بعد نظارتی بر اساس سیستم های قواعد رسمی ، قوانین مقررات سیاست های دولتی و مکانیسم های اجرایی تایید شده توسط دولت است(بوسنیس و همکاران 2000،نورس 1994).این بعد نظارتی بر سیاست های دولت و برنامه هایی که پشتیبانی برای کسب و کار های جدید ارائه می کنند تاکید کرده و کمک ها و نیز پورسانت هایی را برای کاهش خطر برای شرکت های تازه تاسیس ارائه می کند و به این ترتیب اهرمی برای تسهیل تلاش کار افرینان به منظور دسترسی به منابع هستند.از سوی دیگر یک بعد شناختی بر مبنای دانش اجتماعی مشترک و مهارت های افراد در یک کشور می باشد زیرا ان ها تلاش می کنند تا یک کسب و کار جدید را راه اندازی کنند و به این ترتیب کسب و کار های قبلا تاسیس شده را حفظ کنند.سومین بعد هنجاری تاکید بیشتری بر فعالیت کار افرینانه دارد و به این ترتیب تفکر نوآورانه و ارزش افرین نیز تاثیر دارد.(بورسریز و همکاران 2000). به عبارت دیگر سازمان ها در اقتصاد های گذار دارای یک محیط نظارتی و مجزای کسب و کار هستند که با ابعاد شناختی و هنجاری ک منعکس کننده ی ویژگی های کار افرینی یادگیری که و نوآوری می باشند نیز تاثیر دارد (هوفستید 2007)بعلاوه در اقتصاد گذار تحول نوآوری و یادگیری می تواند به عوامل بحرانی مهم تبدیل شود زیرا صنایع قدیم دولتی بایستی در اقتصاد بازار جهانی جدید رقابتی شود(الستروم و براتوم 2010).
با این حال بسیاری از دانش و اطلاعات ما در مورد SOE، ها مربوط به تحقیقات انجام شده در اقتصاد های نو ظهور نظیر چین است که در ان سازمان ها بایستی تقاضای روز افزون محیط کسب و کار جهانی را براورده کند.(رن و همکاران 2006،تان و تان 2005،ارشروم و براتون 2010 )در حقیقت SOE ها بر اقتصاد چین غالب هستند و همراه با سایر شرکت ها و واحد های دولتی در یک سیستم بسته ان ها تولید بیش از 80 درصد تولید ملی ناخالص را می کنند(بااو و همکاران 2006) .با این حال برخلاف SOE ها در چین که در ان محیط بازار ،قدرت رقابتی اقتصاد های غربی را تقلید کرده است و توسط سرمایه گذاری مستقیم خارجی پشتیبانی می شود (لین و گرامین 2003،سوتایرز 2001 )بسته وضعیت برای ایارن متفاوت است زیرا علی رغم اصلاحات اقتصادی بنیادین ،این شرکت ها هنوز با تحریم های اقتصادی سازمان ملل مواجه هستند. اگر چه این شرکت ها توسط دولت پشتیبانی و مصونیت می شوند با این حال تفکیک ان ها جدایش ان ها از رقابت بازار جهانی و آشفتگی محیط به شدت موجب محدود شدن عملکرد و عملیات ان ها در بلند مدت می شود به خصوص اگر ان ها قادر به تجارت با کشور های خارجی نباشند.بعلاوه مدیران شرکت های ایرانی توسط دولت انتخاب می شوند زیرا ان ها دارای جایگاه اجتماعی بالاتری نسبت به سازمان ها می باشند بنابراین ان ها ممکن است به خوبی برای راهبرد توسعه ی مناسب برای نوآوری و یادگیری با تغییر محیط کسب و کار امادگی نداشته باشند در این راستا کسب و کار ایرانی متفاوت از کسب و کار اقتصاد های گذار بزرگ جهان نظیر چین ،روسیه و هند می باشد که در ان ها شرکت ها محیط اقتصادی بازار وحور داخلی نسبتا ثابتی دارند که بستری برای تجارت در بازار جهانی محسوب می شود(پنگ2003،زو و همکاران 2005).در این راستا بررسی گرایش راهبردی این شرکت ها بسیار مهم است زیرا منعکس کننده ی این است که ان ها چگونه بایستی به عوامل محیطی داخلی و خارجی از حیث نوآوری یادگیری و عملکرد واکنش نشان دهند(گاتیگنون و زوبرب 1997،تاج الدینی 2011،زو و همکاران 2005).

پیش زمینه:شرکت های دولتی و ایران
ایران نقش مهمی در سیاست خاورمیانه ایفا کرده و همچنین در جهان اسلام بسیار حائز اهمیت است (گرین و همکاران 2008). ایران یک دولت عربی نسیت ولی با این حال به دلیل موقعیت خود در خاورمیانه در کنار کشور های عربی قرار گرفته است(جیلوارد و سامی 2012). رهبری ایران با انقلاب اسلامی مرتبط بوده و از ایده ال ها و ارمان های مسلمانان پشتیبانی می کند. در 1980 دولت انقلابی جدید اقدام به ملی کردن شرکت های اصلی در ایران کرده و مالکیت بانک ها شرکت های بیمه ،سد ها و شبکه های ابیاری ، کارخانه های بزرگ، ایستگاه های رادیو تلویزیون،شرکت های ارتباطات و حمل و نقل و نیز مجموعه ای از شرکت ها در سایر بخش ها خریداری و متحد کرد(علیزاده 2003،کرین و همکاران 2008).ملی سازی به دولت یک نقش اقتصادی اساسی را به عنوان مالک و مدیر شرکت های دولتی ایران داد که 70 درصد صنعت را شامل می شود(از جمله بخش نفت و گاز ) و بزرگترین کار فرما بعد از دولت می باشد(کرین و همکاران 2008).
بعلاوه ایران از کاهش منابع طبیعی نیز رنج می برد زیرا منابع مربوط به توسعه ی اقتصادی نشان می دهند که کشور های غنی از منابع طبیعی نظیر نفت و گاز معمولا رشد اقتصادی پایین تری نسبت به کشور های فقیر از منابع دارند.و این به دلیل ان است که محرک کمی برای نو اوری و یادگیری وجود خواهد داشت ( بجورواتان و سلویک 2008،ساچس و وارنر 2001)و در حقیقت اگر چه ایران یک صادر کننده اصلی نفت است و سومین ذخایر بزرگ جهان را در اختیار دارد (کرین 2008) با این حال سازمان های کنترل شده دولتی ضعیف و غالبیت شرکت های دولتی بزرگ رشد اقتصادی را منفی کرده است (مولوم 2006).برعکس فرهنگ شرکت های بازار دوست که موجب تقویت کار افرینی می شود منجر به رشد اقتصادی و توسعه می شود(پنگ و همکاران 2010).در این راستا مستشاری 2004 بیان داشته است که شرکت های دولتی در ایران از ناکارامدی دولت در بهره برداری از صنایع و بخش خدمان به دلیل تعاملات سیاسی نامطلوب با بازار های جهانی و نبود راهبرد عملیاتی و شفافیت رنج می برند.بعلاوه شرکت های دولتی ایران سازمان های بزرگ و پیچیده ای با ساختار های مکانیستیک در چارچوب یک سیستم اقتصادی سوشیالیست یا جامعه گرا می باشند و منبع مهم برای درامد های دولتی هستند(پنگ و هکاران 2004،رن و همکاران 2006). از این روی زیاد شگفت انگیز نیست که مشابه با سایر اقتصاد های گزار دنیا یک راهبرد اساسی اصلاحات در ایران حرکت شرکت های دولتی به سمت طرح های مالکیت جایگزین نظیر شرکت های بورس،شرکت های سرمایه گذاری مشترکفشرکت های خصوصی و غیره باشد.

بخشی از مقاله انگلیسی:

Introduction

A transition economy is one that is changing from a state-controlled business environment towards a less-restricted market, and a greater need for entrepreneurship and innovation to survive global competition (Ahlstrom and Bruton, 2010, 531). In the last two decades, countries in transition have sought to embrace market capitalism and abandon centralized planning. Despite successful transition cases, such as China, Vietnam, Russia and India (Guo, 2004), it appears that transitional economies in restricted markets can face severe short-term difficulties as well as constraints in business development. For example, they are more likely to experience challenges such as rising unemployment and price inflation, all of which impact upon company performance. However, a nation’s culture may influence its business systems and performance, “a country institutional profile can serve as a viable alternative for exploring broad country differences” (Busenitz et al., 2000, 1000), and there are inherent national characteristics that may impact upon government policy as well as business practice (Hofstede, 2007). In this respect, organizations are defined as “regulative, normative, and cognitive structures with activities that provide stability and meaning to social behavior” (Scott, 1995, 33). These three distinctive but related institutional profiles, or regulatory, cognitive and normative dimensions, can influence government policy as well as the company business environment (Peng, 2003). A regulatory dimension is based on formal rule systems, laws, regulations, government policies and enforcement mechanisms endorsed by the state (Busenitz et al., 2000; North, 1994). This regulatory dimension focuses on government policies and programs that provide advice and support for new businesses, offering grants and assistance to reduce the risks for startups, and leverage to facilitate entrepreneurs’ efforts to acquire resources. On the other hand, a cognitive dimension is based on the widely shared social knowledge and skills possessed by the people in a country, as they strive to set up a new business and maintain those already established. The third normative dimension puts more emphasis on entrepreneurial activity, and value creative and innovative thinking (Busenitz et al., 2000). In other words, organizations in transitional economies are likely to have a distinctive, regulatory business environment to deal with as well as the normative and cognitive dimensions that reflect any inherent national characteristics towards entrepreneurship, learning and innovation (Hofstede, 2007). Moreover, in transitional economies, innovation and learning orientation transformation may become critical factors, since the old state-owned industries (SOEs) must move to become competitive in a new, global market economy (Ahlstrom and Bruton, 2010). However, most of our knowledge about SOEs originates from research conducted in emerging economies such as China, where organizations have adapted to meet the demands of a global business environment (Ren et al., 2006; Tan and Tan, 2005; Ahlstrom and Bruton, 2010). In fact, SOEs dominate Chinese economy and, combined with other companies and government units in a closed system, they generate more than 80% of the country’s gross national product GDP (Bao et al., 2006). But, unlike SOEs in China, where the market environment mimics the competitiveness of Western economies, supported by foreign direct investment (Lin and Germain, 2003; Souitaris, 2001), the situation is very different for Iran, since despite recent government reforms, these companies still face UN economic sanctions. Although protected by the government, their isolation from environmental turbulence and global market competition severely restricts operations and performance in the long-term, if they are unable to trade outside the country. Furthermore, the managers of Iranian companies are selected by the state, often because they have a high social status rather than experience running organizations, so they may be ill-prepared to develop an appropriate strategy for innovation and learning as the business environment changes. In this respect, Iranian business appears to differ from that in the world’s largest transitional economies, such as China, Russia and India, where companies have a relatively stable internal market-based economic environment that serves as a platform for trade in the global marketplace (Peng, 2003; Zhou et al., 2005). In this context, it is important to examine the strategic orientation of these companies, since this reflects how they respond to internal and external environmental factors, in terms of innovation, learning and performance (Gatignon and Xuereb, 1997; Tajeddini, 2011a; Zhou et al., 2005).

Background: state-owned enterprises (SOEs) and Iran

Iran plays a central role in the politics of the Middle East and is influential in the Muslim world (Crane et al., 2008). It is not an Arab state, yet is often perceived as such because of its location in the Middle East (Jalilvand and Samiei, 2012). Iran’s leadership has been associated with the Islamic Revolution and supporting Muslim ideals. In 1980, the new revolutionary government nationalized major companies in Iran, acquiring ownership of banks, insurance companies, dams and irrigation works, large-scale manufacturers, radio and television stations, communications and transport companies, as well as a mixture of companies in other sectors (Alizadeh, 2003; Crane et al., 2008). Nationalization has given the state a large economic role as owner and manager of Iran’s SOEs, which account for 70 percent of industry (including the oil and gas sector), and are the single largest employers after the government (Crane et al., 2008). Moreover, Iran may suffer from a “curse of natural resources”, since the literature on economic development reveals that countries rich in natural resources such as oil and gas tend to have slower economic growth than resource-poor countries, possibly because there may be less incentive to innovate and learn (Bjorvatn and Selvik, 2008; Sachs and Warner, 2001). In fact, although Iran is a leading exporter of oil, with the third-largest reserves in the world (Crane et al., 2008), it reflects a tendency for countries with weak government-controlled institutions and the dominance of large SOEs to have negative economic growth (Mehlum et al., 2006). In contrast, a culture of market-friendly companies that foster entrepreneurship usually leads towards economic growth and development (Peng et al., 2010). In this respect, Mostashari (2004) observes that state-owned enterprises in Iran suffer from government inefficiency in operating industries and service sectors, due to the adverse political interactions with global markets and a lack of operational strategy and transparency. Moreover, SOEs are large and complex organizations with mechanistic structures within a socialist economic system, and an important source for government revenues (Peng et al., 2004; Ren et al., 2006). Thus, it is not surprising that similar to other emerging transitional economies, a critical strategy of the reform in Iran is to move from state-owned enterprises (SOEs) to alternative ownership schemes, such as stock enterprises, joint ventures, privately owned firms, and so forth.

مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب) 

هارگادون و بچکی (2006) بر روی ساخت حل مسائلی که نشان دهنده یک شیفت از تمرکز بر اشخاص به تمرکز بر برهم کنش های میان مجموعه ها مطالعه کردند. برهان پشت این شیفت می تواند دنبال کردن و ردیابی افزایش پیچیدگی مسائل باشد که نیازمند راه حل هایی است که ترکیب دانش، تلاش و کوشش و توانایی مردم با دور نماهای گسترده می باشد. داده های مطالعه نژادی برای فهمیدن لحظاتی که خلق اجتماع به وقوع می پیوندد استفاده شده و پیشنهاد می دهد که این پدیده وقتی اتفاق می افتد که برهم کنش های اجتماعی بین افراد محرک تفسرهای جدید و کشفیات نوین در حوزه شباهت های دور که شامل اشخاص و تفکر بصورت انفرادی می باشد نمی تواند بوجود آمده باشد (هارگادون و بچکی 2006، 489). حل مسائل خلق شده حتی یک فرایند اجتماعی می باشد که در آن مسائل با اشتراک گذاری دانش افراد مختلف حل می شود.
در مجموع تحقیق ذکر شده ی فوق نشان می دهد که دانش یک پدیده اجتماعی است و همدستی ابداعات مهم و تجربه عملی و یادگیری سازمان دهی می باشد. فهم پدیده اجتماعی دانش به معنای این است که ما ضرورتا نمی دانیم چگونه فرایند ابداع در هر یک موقعیت ها بروز رسانی می شود.

یادگیری سازمان دهی و منبع یابی دانش
مقاله تکمیلی بر روی یادگیری سازمان دهی شده وسیع و متنوع می باشد و توجهات خاصی به توانایی سازمانی برای یادگیری را به خود جلب نموده است. یادگیری سازمان دهی شده به عنوان معنایی برای بازیابی استراتژیک بدست آمده در سطح شرکت می باشد. فرایندهای یادگیری به عنوان مهم ترین مسائل برای ابداعات فعالیت شرکت و کارایی آن طبقه بندی شده اند و دانش مهم ترین راه برای شرکت ها جهت حصول مزایایی عملی دیده شده اند (بارنی 1991، شان و هاری 1998). در این مبحث ما یادگیری سازمانی را به عنوان فرایند افزایش کنش ها از طریق دانش و فهم بهتر معرفی می نماییم (فویل و لیلس 1985، 803). دانش سازمانی نتیجه ای از تجربیات معمول و فعالیت های در مشارکت با دانش بین اعضای یک سازمان می باشد (لاو و ونگار 1991) و می تواند یک قانون مدون باشد. برای مثال در مستنداتی که روال در مشارکت یک سازمان را شامل می شوند را توضیح می دهند (زولو و وینتر 2002). فعالیت های در مشارکت با دانش آن چیزهایی هستند که عموما یادگیری سازمانی متفاوت از یادگیری شخصی بوده اند.
این مسیر اصلی در مقاله یادگیری سازمانی با تحقیقات جدید در یافته های مرکزی کوپل شده که ابداع بسیار نادر شرکت ها در ایزولاسیون بوده است و از طریق پل های ارتباطی دانش آن ها برای داشتن توانایی جهت یافتن این دانش در سازمانشان بوده است. دستیابی به دانش خارجی یک مهم می باشد اما شرایط نامناسب باری یادگیری سازمانی و ابداع می باشد. ظرفیت جذب کردن یک ارتباط سازمانی با دانش جدی خارجی همچنین مورد توجه بوده است(تودورووا و دوریسین 2007). در این مقاله ما ظرفیت جذب کردن را برای بحث بر چگونگی این که دانش خارجی می تواند فرایند یادگیری سازمانی داخلی شرکت را جذب نماید و ابداعات را بسازد بحث می نماییم. وقتی که ظرفیت جذب مهم می باشد، توسعه و نگهداری برای موفقیت و حفظ شرکت در طولانی مدت در شرایط بحرانی ضروری می باشد چرا که ظرفیت جذب می تواند تقویت کرده، تکامل بخشیده یا تمرکز مجدد بر پایه دانش شرکت داشته باشد (لان و همکارانش 2006، 833). وقتی که ایده ظرفیت جذب تحت سه جزء کلیدی توسعه می یابند که شامل: 1) حفظ مقدار دانش جدید، 2) همانند سازی دانش و 3) اعمال دانش برای مقاصد نهایی تجاری می باشند (کوهن و لیونتال 1989، 1990). کوهن و لیونتال بیان می کنند که ظرفیت جذب یک شرکت بستگی به منبع دانش و دانش خروجی از شرکت می باشد.
توانایی شرکت باری معرفی و همانند سازی دانش جدید خروجی اگرچه بستگی به دانش یکی شرکت آماده دارد در عین حال نیاز به مچ کردن دانش داخلی در شرکت داشته و شرکت بایستی به همانند سازی دانش جدید توجه لازم را داشته باشد (زاهرا و جرج 2002). این موضوع مشابهت بیشتری با دانش جدید برای دانش خروجی دارد و با سهولت بیشتری یک شرکت می تواند دانش جدید خود را همانند سازی کند. با در نظر داشتن مغایرت ها تفاوت های بیشتر دانش جدید شامل سختی بیشتر آن در جذب توسط یک شرکت می باشد.
در هر صورت شرکت ها توانایی جذب دانش جدید را دارا می باشند که متفاوت با دانش خروجی آن ها می باشد. این انتقال یک ظرفیت را انعکاس می دهد که از طریق فرایند مشارکت دوگانه به شرکت ها کمک می کند تا فهم ادراکی خود را توسعه داده یا فرایندهای خارج کردن را تغییر دهند (زاهرا و جرج 2002، 195). در حالیکه زاهرا و جرج بر سر اینکه انتقال فعالیت است که بعد از همانند سازی می آید بحث می کنند، تودورووا و دوریسین (2007) بر سر این موضوع که انتقال یک فرایند متغیر بوده که وابسته به ظرفیت ها در سازمان ها می باشد بحث می کنند. همانند سازی فرایندی است که آن را برای جذب دانش جدید آسان تر می سازد؛ در حالیکه انتقال یک فرایند پیچیده تر می باشد از زمانیکه دانش جدید شروع به به چالش کشیدن ساختارهای علمی خروجی از یک شرکت نموده است. در این مقاله ما انتقال را به عنوان جزء چهارم از ظرفیت جذب در نظر می گیریم.
در آنالیزهای شرکت (شکل 1) ما پیشنهاد می کنیم که آنچه که در شرکت می رود (برای مثال یادگیری سازمانی همانطور که با توجه ظرفیت جذب توضیح داده شد) و آنچه که در ظرفیت های ابداعی تسهیلاتی شبکه های ابداعی می رود (برای مثال پل های ارتباطی دانش خروجی). بحث ما این است که دانش به عنوان یک پدیده اجتماعی موجب اتصال فرایندهای داخلی در شرکت ها با دانش خارجی برای توسعه ظرفیت ابداعی می باشد.
نقطه تئوری جدایش ما این است که ظرفیت جذب علی الخصوص برای شرکت ها در مناظق کوچک مهم می باشد. ما بر این موضوع بحث می کنیم که این شرکت ها گاها یک آغاز ورودی، همانند سازی، انتقال و اعمال دانش خارجی از مکان های مختلف دارند. دانش عمومی (در هر دو بعد جغرافیایی و وابسته به دانش) متناوبا برای حوزه جدا در مناطق مرکزی آماده نبوده که بدین معناست که شرکت در مناطق کوچک بعضی نشان های ویژه سازمانی مخصوص را توسعه داده که ظرفیت جذب آن ها را ساپورت می نماید. در قسمت یادآوری از این مقاله ما این فرضیات تئوری را به ابعاد کاربردی توسعه داده و یادگیری سازمانی و فعالیت های ابداعی در دو شرکت همانند سازی در منطقه ای کوچک در نروژ را بررسی می نماییم.
روش و داده
تحقیق ما بر روی مشاهده شرکت های رقیب در منطقه لیستر که در حومه شهر وست- آگدر در جنوب نروژ شروع می شود. سپس ما آنالیزهای ساخته شده بر پایه مدل خود را بر روی پیشینه تئوری موجود برای مطالعه و توضیح مشاهدات بکار می گیریم. در بخش ذیل ما روش های مطالعاتی خود و داده های شرکت مورد در منطقه لیستر را ارائه می دهیم.
دو شرکت مد نظر که در این منطقه قرار دارند بر پایه دانش ما از مناطق و شرکت های محلی انتخاب شدند. فلیب وبجرج (2006) این مسیر را به عنوان مجموعه ای منظم از موارد انتخاب شده اطلاعات معرفی کرده اند در جاییکه استراتژی تحقیق ماکزیموم کردن بهر وری اطلاعات از نمونه های کوچک و موارد تکی می باشند. مواردی که ما ارائه داده ایم موارد حاصل شده ماکزیموم از تحقیقات قبلی هستند که کمتر می توانند به عنوان یک منطقه کوچک مشخصه یابی شوند (ایساکسن 2014) و از موضوعات روزنامه ها و دیگر منابع اطلاعاتی که دو شرکت شاید برای مطالعه مهم باشند به این صورت که آن ها منطقه خود را در این نوع از منطقه ابداعی ارائه کرده اند.