تجزیه و تحلیل های طولی افسردگی، اضطراب و افکار خودکشی نشان دهنده شیوع بیشتر در جمعیت شمالی هلند در طول قرنطینه COVID-19

Longitudinal analyses of depression, anxiety, and suicidal ideation highlight greater prevalence in the northern Dutch population during the COVID-19 lockdowns

چکیده
1- مقدمه
2- روش ها
3-نتایج
4- بررسی
5- نتیجه گیری
مراجع

چکیده

زمینه: بیماری همه گیری ویروس کرونا در سال 2019 منجر به افزایش بار سلامت روانی شده است.

اهداف: تحقیق و بررسی اختلال افسردگی شدید (MDD)، اختلال اضطراب فراگیر (GAD)، و شکل گیری افکار خود کشی در هلند در طی پانزده ماه اول این بیماری و سه قرنطینه در سراسر کشور.

روش: شرکت کنندگان تحقیق Lifelines Cohort – یک نمونه از جمعیت هلند- علائمی فعلی از MDD و GAD و افکار خودکشی را مطابق با بحران DSM-IV گزارش دادند. بین مارس 2020 و ژوئن 2021، 36106 شرکت کننده (از 18 تا 96 ساله) در مجموع به 629811 پرسشنامه در 23 نقطه زمانی پاسخ دادند. مسیرهای تحقیقاتی با استفاده از مدل های افزاینده تعمیم یافته در طی زمان تخمین زده شدند و با توجه به سن، جنسیت و سابقه MDD و GAD تجزیه و تحلیل شدند.

نتایج: ما مسیرهای غیرخطی را برای MDD و GAD با تعداد علائم و میزان شیوع بیشتر در طی دوران قرنطینه یافتیم. شیوع نقطه ای MDD و GADدر طی سومین دوران قرنطینه دشوار به ترتیب با مقدار88/2% (95 % CI: 2.76 %–3.05 %) و 92/2% (95 % CI: 2.76 %–3.08 %) در مارس 2021 به بالاترین مقدار خود رسید. زنان، بزرگسالان با سنین کمتر، و شرکت کنندگان با سابقه MDD و GAD به طور قابل توجهی علائم بیشتری را گزارش دادند. برای افکار خودکشی، ما افزایش خطی قابل توجهی را در طول زمان در شرکت کنندگان جوانتر یافتیم. برای مثال، افکار خودکشی در میان شرکت کنندگان 20 ساله در پایان ژوئن 2021 در مقایسه با شروع بیماری همه گیر 14/4 برابر افزایش یافته بود (CI: 3.09 %–6.96 %) 64/4% در مقابل 12/1% (CI: 0.76 %–1.66 %) محدودیت ها: یافته های ما باید مطابق با زمینه اجتماعی هلند و پاسخ سلامت عمومی دولت هلند در طی این بیماری همه گیر باشد که ممکن است با سایر مناطق در دنیا متفاوت باشد.

نتیجه گیری: تحقیقات ما شیوع بیشتر MDD و GAD را در طی دوران قرنطینه کووید 19 و افزایش افکار خودکشی را در میان بزرگسالان جوان نشان داد و آشکار کرد که این بیماری همه گیر و محدودیت های اعمال شده از سوی دولت بر روی سلامت روانی افراد تأثیرگذار است. یافته های ما شناخت های اجرایی را بر روی سلامت ذهنی افراد در طی بیماری همه گیر ارائه می دهد، که می تواند سیاست مداران و مراقبان بالینی را در طی قرنطینه ها و بیماری های واگیر دار آینده راهنمایی کند.

2- روش ها
اطلاعات کامل در اطلاعات گروهی، پرسشنامه دیجیتال و روش تجزیه و تحلیلمان را می توان در موارد تکمیلی مشاهده کرد.

2-1- گروه Lifelines کووید 19
     Lifelines گروهی بر اساس جمعیت آینده نگر چندگانه ای است که با طرحی منحصر به فرد سه نسل سلامت و رفتارهای مرتبط با سلامت 167729 نفر ساکنان شمال هلند را بررسی می کند. این گروه طیف گسترده  ای از روش های تحقیقاتی را در ارزیابی زیست-پزشکی، آمارگیری اجتماعی، عوامل وابسته به رفتار، جسم و روانشناسی را که در سلامت و بیماری عمومی جمعیت مشارکت دارند با تمرکز ویژه بر بیماری و ژنتیک های پیجیده، ارزیابی می کند.

     در مارس 2020، ابتکار تیم تحقیقاتی Lifelines برای کرونا به کار گرفته شد تا بر سلامت جسمانی و روانی افراد ساکن در سه منطقه شمالی هلند در طی بیماری کرونا توسط پرسشنامه های دیجیتال دقیق نظارت کنند. (Intyre et al., 2021b) گروه Lifelines کووید 19 در Lifelines گنجانده شده است که یک بانک اطلاعاتی تحقیقاتی بر اساس جمعیت گسترده چند نسلی آینده نگر است که بر اساس اطلاعات گسترده ای از سلامت، سبک زندگی و جمعیت شناختی جمع آوری شده است. (Scholtens et al., 2015; Stolk et al., 2008)

     رضایت کتبی در اختیار همه شرکت کنندگان قرار گرفت. نویسندگان اظهار می کنند که کلیه روش های به کار گرفته شده در این تحقیق مطابق با استانداردهای اخلاقی کمیته ملی و نهادی برآزمایشات انسان ها و بیانیه Helsinki سال 1975 است که در سال 2008 اصلاح شده است. همه روش های مرتبط با موضوعات انسانی توسط کمیته پزشکی دانشگاه Groningen هلند تأیید شده است. (2007/152)

اثر اضطراب، افسردگی و استرس مادر بر رشد اولیه عصبی در نوزادان دختر و پسر

The impact of maternal depression, anxiety, and stress on early neurodevelopment in boys and girls

چکیده

1 مقدمه

2 روش ها

3 نتایج

4 بحث

5 نتیجه گیری

منابع

چکیده

هدف مطالعه: بررسی اثرات افسردگی، اضطراب و استرس مادر و افسردگی پس از زایمان بر رشد اولیه سیستم عصبی نوزاد و دو دیسی جنسی.طراحی مطالعه: از داده‌های 3379 جفت مادر-شیرخوار از مطالعه همگروهی تولد شانگهای استفاده شد. سلامت روان مادر با استفاده از مقیاس افسردگی مرکز مطالعات اپیدمیولوژیک، مقیاس خود ارزیابی اضطراب زونگ، مقیاس استرس ادراک شده در اواسط بارداری و مقیاس افسردگی پس از زایمان ادینبرگ ارزیابی شد. رشد عصبی نوزاد با استفاده از پرسشنامه سن و مراحل و مقیاس بیلی به ترتیب در سنین 6، 12 و 24 ماهگی مورد بررسی قرار گرفت. از مدل های خطی مختلط و مدل های رگرسیون خطی استفاده شد.

نتایج: از بین 3379 مادر، 11.07 درصد، 5.42 درصد و 34.85 درصد زنان به صورت جداگانه افسردگی، اضطراب و استرس بالا را تجربه کردند. با افزایش امتیازات ذهنی قبل از تولد مادر در هر 1 انحراف معیار، نمرات اجتماعی عاطفی نوزاد در بین نوزادان پسر و دختر در سن 24 ماهگی، به ترتیب به شکل زیر کاهش یافت: افسردگی 2.82 – (1.79 – 3.86 -) در مقایسه با 2.86 – (1.79 – 3.94 -)، اضطراب 2.34 – (1.31 – 3.38 -) در مقایسه با 2.72 – (1.64 – 3.81 -) و استرس 2.55 – (1.50 – 3.60 -) در مقایسه با 3.41 – (2.35 – 4.48 -). همچنین ارتباط‌اتی بین امتیازات اجتماعی-عاطفی و ارتباطی در نوزادان پسر و دختر و حرکات ظریف در نوزادان دختر در سنین 6 و 12 ماه مشاهده شد. این ارتباط در مورد افسردگی پس از زایمان مشاهده نشد.

محدودیت ها: تعمیم دادن نتایج به سایر جمعیت ها هنوز مشخص قابل انجام نیست.

نتیجه‌ گیری: افسردگی، اضطراب و استرس قبل از تولد مادر با رشد عصبی اولیه نوزاد ارتباط منفی داشت که البته برای افسردگی پس از زایمان مشاهده نشد. بر اساس این نتایج، بر اهمیت سلامت روان قبل از تولد مادر در بهینه سازی رشد عصبی-روانی نوزاد تاکید می کنیم.

2 روش ها
2-1 طراحی مطالعه و شرکت کنندگان
SBC اثرات ژنتیکی، وضعیت اقتصادی-اجتماعی، آثار روانی و همچنین مواد شیمیایی محیطی بر نتایج بارداری، رشد و تکامل کودک و خطرات بیماری ها بر سلامت زنان و فرزندان را بررسی می کند. اطلاعات دقیق در مورد SBC در جای دیگری منتشر شد (Zhang et al., 2019) . به طور خلاصه، 4127 زوج در شانگهای از 6 مرکز مراقبت های زنان و زایمان شهری از سال 2013 تا 2016 شرکت داده شدند و 3692 تولد زنده تک قلو ثبت شد. دراین مطالعه موارد مرگ و میر نوزادان (5 مورد) و نوزادان با نقص همراه تولد (24 مورد) و مواردی که در ارزیابی‌ های اجتماعی-عاطفی کودک و ارزیابی‌ های وضعیت سلامت روان مادر میس شدند (284 مورد) را حذف کردیم. در نهایت 3379 شرکت کننده در تجزیه و تحلیل نهایی مشارکت داده شدند (شکل 1). جامعه آماری مورد مطالعه برای وضعیت سلامت روان مادر 3099 مورد برای ارزیابی افسردگی، 3118 مورد برای ارزیابی اضطراب، 3142 مورد برای ارزیابی استرس ادراک شده و 3006 مورد برای افسردگی پس از زایمان بود. تعداد زوج‌ های مادر-کودک در سنین 6 ماهگی (2208 نفر) 12 ماهگی (2104 نفر) و 24 ماهگی (2373 نفر) برای پیگیری‌ ها وارد مطالعه شدند.

پروتکل مطالعه توسط کمیته اخلاق پژوهشی سازمانی بیمارستان شین هوا وابسته به دانشکده پزشکی دانشگاه جیائو تونگ شانگهای تأیید شد. فرم رضایت آگاهانه از تمامی شرکت کنندگان اخذ شد.

2-2 ارزیابی سلامت روان مادر
سلامت روان مادر در سه ماهه دوم بارداری با استفاده از مقیاس افسردگی مرکز مطالعات اپیدمیولوژیک (CES-D) مورد ارزیابی قرار گرفت که به سه دسته طبقه بندی شد: 1) “<16” (بدون علائم افسردگی)، 2) 19~16 (میل به افسردگی) و 3) ≥20 (افسرده). همچنین از مقیاس اضطراب زونگ (SAS) (Zung, 1971) و مقیاس استرس ادراک شده (PSS) [8] استفاده کردیم. زنان “بدون علائم اضطراب” با نمره SAS <50، “اضطراب خفیف” با نمره SAS=50-59، “اضطراب متوسط” با نمره SAS=60-69 و “اضطراب شدید” با نمره SAS ≥ 70 در نظر گرفته شدند. مجموع نمرات PSS=15 یا بالاتر معادل استرس بالای مادری در نظر گرفته شد (Gholipoor et al., 2017; Wu et al., 2022) . همچنین سیستم مقیاس افسردگی پس از زایمان ادینبرگ (EPDS) برای ارزیابی افسردگی پس از زایمان در 42 روز پس از زایمان، با نمره ≥ 10 به عنوان افسردگی پس از زایمان در نظر گرفته و استفاده شد (Cox et al., 1987) . نسخه چینی این سه سیستم نمره دهی استاندارد شده با اعتبار مناسبی کالیبره شده بودند (Lau et al., 2010; Sun et al., 2017; Wang et al., 2011; Wang, 1984).

بررسی علائم بی خوابی، افسردگی و اضطراب بر هم و تاثیر آن بر عملکرد فردی: تحلیل شبکه ای و اهمیت نسبی در زمینه بی خوابی

Insomnia, depression, and anxiety symptoms interact and individually impact functioning: A network and relative importance analysis in the context of insomnia

چکیده

1- مقدمه

2- روش ها

3- نتایج

4- بحث و نتیجه گیری

5- نتیجه گیری

منابع مالی

دسترسی به داده ها

مسئولیت های نویسندگان صاحب امتیاز

اظهار نامه منافع مالی:

ضمیمه الف . داده های تکمیلی

منابع

چکیده

     هدف مطالعه: بی خوابی، افسردگی، و اضطراب نرخ بالایی از همبودی (اختلالات همزمان) و اختلال عملکردی را به خود اختصاص میدهند. اثر متقابل علائم فراتشخیصی در این همبودی میتواند نقش داشته باشد. این تحلیل شبکه ای با بررسی چندین حوزه در افراد مبتلا به اختلال بی خوابی، احتمال اثرات متقابل بی خوابی، افسردگی و اضطراب بر یکدیگر و تاثیر مستقل آن ها در این اختلال را مورد ارزیابی و بررسی قرار می دهد.
مواد و روش ها: در ابتدا داده های روان شناختی حاصل از یک کارآزمایی شاهددار تصادفی تجزیه و تحلیل شد (N= 1711). شبکه ای از همبستگی جزئی منظم از علائم اختلال (بیماری) بررسی شد. مرکزیت (ارتباط علائم بیماری)، ساختار جمعی (خوشه بندی علائم)، و ارتباط میان جوامع (پل زدن) مورد ارزیابی قرار گرفت. تکرار پذیری مدل شبکه از طریق تحلیل نمونه های جدا نگه داشته شده (کنار گذاشته شده) ارزیابی شد. به منظور تعیین اهمیت نسبی هر یک از علائم اختلالات روانی در پیش بینی عملکرد (به عنوان مثال، سلامت روانی، عملکرد روانی- اجتماعی، اختلال در سلامت جسمی)، مقادیر شیپلی برای هر یک به صورت جداگانه تخمین زده شد.  
یافته ها: بیشترین گره ها (نقاط اتصال) مربوط به نگرانی های غیر قابل کنترل، بهم خوردن آرامش، حالت افسردگی/ نا امیدی بودند. پنج اجتماع با مشکل بهم خوردن آرامش مورد شناسایی قرار رفتند که در حکم پل ارتباطی بین گروه ها در نظر گرفته شدند (نشان دهنده وجود رابطه آماری احتمالی میان جوامع مشخص شده). نمونه جدا نگه داشته شده، برازش خوبی را نشان داد. سطح انرژی پایین و علایم و نشانه های اثرگذار در افسردگی (احساس گناه/ شکست؛ احساس افسردگی/ ناامیدی؛ فقدان احساس لذت و نشاط) از جمله عوامل پیش بینی کننده اصلی در تحلیل اهمیت نسبی موارد مختلف اختلالات به شمار می روند.
نتیجه گیری: در زمینه بی خوابی، این احتمال وجود دارد که مشکل تنش زدایی (آرام سازی/ کسب آرامش) از اهمیت بالینی و فراتشخیصی برخوردار باشد. از این منظر که چگونه علائم اختلالات با عملکرد مرتبط هستند، واضح بود که علاوه بر اینکه سطح انرژی پایین و احساس گناه/ شکست از جمله عوامل پیش بینی کننده مهم هستند، طیف وسیعی از نشانه ها (علائم بیماری یا اختلال) نیز وجود دارند که با اختلالات عملکردی مرتبط هستند. توجه به هر دو مورد، یعنی علائم اختلالات و اختلالات عملکردی، در همه موارد می تواند در تعیین اهداف درمانی مفید واقع شوند.

2- روش ها

     این مطالعه در واقع تجزیه و تحلیلی ثانویه با استفاده از داده های اولیه حاصل از یک کارآزمایی شاهددار تصادفی شده است که در آن به مقایسه ی استفاده از رفتار درمانی شناختی دیجیتال (CBT) و آموزش بهداشت خواب در بیماران مبتلا به بی خوابی پرداخته و آن را مورد ارزیابی قرار داده است. (شماره ثبت کارآزمایی: ISRCTN 60530898، تائیدیه کد اخلاقی: MS-IDREC-C2-2015-024) [44]. قبل از دریافت هر گونه درمانی، داده ها مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. سوالات پژوهش و طرح تحلیلی در Open Science Framework ثبت شد (OSF; https://osf.io/p9t3y/).

1-2- جامعه آماری (نمونه)

     جامعه آماری اولیه ما از 1711 شرکت کننده ساکن در کشورهای بریتانیا، ایالات متحده و استرالیا بود. شرکت کنندگان واجد شرایط مطالعاتی ما، بزرگسالانی بودند که بر اساس شاخص 8 موردی وضعیت خواب [45]، احتمال ابتلای آنها به بی خوابی مثبت بود، در حالی که از نظر سلامت جسمی و روانی شرایط پایداری داشته و برای بی خوابی خود روان درمانی های تخصصی دریافت نکرده اند. شرکت کنندگانی که به هر دلیلی دارو مصرف می کردند، مشروط بر اینکه از سلامت پایداری برخوردار بودند از مطالعه حذف نشدند. برای آگاهی دقیق تر از معیارهای ورودی به مطالعه که در این پژوهش مورد استفاده قرار گرفت می توانید به مطالعه اسپی و همکارانش [44] مراجعه کنید.

سطوح استرس، اضطراب و افسردگی در بین دانشجویان دانشگاه: سه سال از آغاز همه گیری

Stress, Anxiety, and Depression Levels among University Students: Three Years from the Beginning of the Pandemic

چکیده
1 مقدمه
2 مواد و روش ها
3 نتایج
4 بحث
محدودیت ها
5 نتیجه گیری
ضمیمۀ الف
ضمیمۀ ب
منابع

چکیده
پیش زمینه: سه سال پس از وقوع همه گیریِ ویروس کووید- 19، تنش روانی بین دانشجویان همچنان زیاد است. این پژوهش، به ارزیابی میزان استرس، اضطراب و افسردگی در دانشجویانِ دانشگاه ارسطو در تسالینیکیِ  یونان، در پایان سومین سال همه گیری (نوامبر 2022) می پردازد و عوامل تنش زای محتمل و ویژگی های جمعیت شناسی مربوطه را آشکار می سازد. روش ها: یک پرسشنامه در نوامبر 2022 از طریق ای-میل های آکادمیک دانشجویان، به آنها ارسال شد. ارزیابی، با ابزار همه-پرسی DASS21  انجام شد. تحلیل همبستگی  و محاسبۀ اندازه اثر ، با آزمون t انجام شد. نتایج: اغلب شرکت کنندگان، دانشجویان سال اول یا دوم کارشناسی، مؤنث (67%)، 18 تا 21 ساله و مجرّد (91%) بودند و واکسن کووید-19 را زده بودند (4/83%). افزایش شدید استرس، اضطراب و افسردگی (به ترتیب، 3/21%، 3/23% و 1/25%) اندازه گیری شد. سطوح نرمال و متوسطِ استرس، اضطراب و افسردگی، به ترتیب عبارت بودند از 0/64%، 5/66% و 2/57%. دانشجویان مؤنث و جوان تر، بیشتر در خطر استرس، اضطراب و افسردگی بسیار شدید بودند (OR تا 07/2، p < 0.00001). شرکت کنندگانی که روان-درمانی یا روانپزشکی دریافت می کردند، استرس، اضطراب و افسردگی شدید (OR بالاتر از 9/2، p < 0.00001) نشان دادند. نتیجه گیری: علی رغم تمام شدنِ تردیدناپذیرِ همه گیریِ کووید-19، جمعیتِ دانشگاه ارسطو در تِسالونیکی، میزان بالایی از استرس، اضطراب و افسردگی را نشان می دهند، که مشابه آن چیزی است که در طی سال اولِ همه گیری (نوامبر 2020) گزارش شد. فاکتورهای ریسک و عوامل تنش زا بر اساس منابعِ گزارش شدۀ موجود و مطالعات پیشین دربارۀ دانشجویانِ یونانی، تعیین شدند. مراکز حمایت روانی آکادمیک، باید «پروفایل» دانشجویان را (به منظور ارزیابی ریسک بالقوۀ تنش عاطفی و روانی) در نظر داشته باشند. مدارک و شواهد، نشان می دهند که فن آوری های جدید (واقعیت مَجازی ، اپلیکیشن ها و جلسات روانپزشکی از راه دور ، یا پشتیبانی از راه دور ) نیز باید در دانشگاه ها برقرار باشند. 

2- مواد و روش ها
این تحقیق، همانند مطالعات پیشین ]4[، با مقیاس افسردگی اضطراب و استرس (DASS21) انجام شد، و هدف آن، ارزیابی پیشرفت محتمل در سطح استرس، اضطراب و افسردگی در دانشجویان دانشگاه ارسطو در تسالونیکی (AUTh) در مقایسه با داده های منتشرشدۀ قبلی بود.

2-1 نمونۀ تحقیق و نمونه های قیاسی
نمونۀ تحقیق، شامل دانشجویان دورۀ کارشناسی (BSc) (پزشکی و غیرپزشکی)، کارشناسی ارشد (MSc) و دکتری بود. بر اساس جمعیت دانشجویان دانشگاه ارسطو در تسالونیکی (92،546 دانشجوی فعال تا نوامبر 2022)، در سطح اطمینانِ 95/0 و حاشیۀ خطای 03/0، با بیشترین انحراف معیار ممکن برای بخشی از جامعه (5/0)، اندازه نمونۀ لازم، تقریباً 1055 دانشجو می باشد. تعداد 2043 شرکت کننده در تحقیق همه-پرسی ثبت شد. با این وجود، 360 نفر از آنها به دلیل شرکت ناقص در تحقیق، حذف شدند. از بین بقیه (1683 شرکت کننده)، 186 نفر دانشجو نبودند (کارمندان آکادمیک یا عوامل اجرایی) و بنابراین، حذف شدند. تعداد کلّ دانشجویانِ واجد شرایط برای شرکت کردن در این پژوهش، 1497 نفر (اندازه نمونۀ قابل قبول برای استنباط و نتیجه گیریِ مناسب) بود. پژوهش قبلیِ ما، در دو فاصلۀ زمانی انجام شد: اولین دورۀ همه-پرسی در نوامبر 2020 (اولین پیک (اوج) اصلیِ همه گیری) انجام شد که شامل 1222 شرکت کننده بود، و دوّمی، در نوامبر 2021 (پیک دوم) با 3160 دانشجو انجام شد ]4[.

2-2 ابزار همه پرسی
پلتفرمِ هاست (میزبان)، LimeSurvey AUTH بود، که پلتفرم رسمیِ اجرای همه پرسی ها در داشگاه ارسطو در تسالونیکی می باشد. مجوّزها، هم از کمیتۀ اخلاقِ زیستی AUTh (کمیتۀ اخلاق زیستی شماره 1254 مورّخ 20 اکتبر 2020) و هم از مرکز جمع آوری داده ها در AUTh ، گرفته شدند.

تاثیر مداخله شناختی رفتاری همراه با مدل تاب آوری بر کاهش علائم افسردگی و اضطراب و افزایش کیفیت زندگی در بیماران ESRD تحت درمان با همودیالیز

Effect of Cognitive Behavioral Intervention Combined with the Resilience Model to Decrease Depression and Anxiety Symptoms and Increase the Quality of Life in ESRD Patients Treated with Hemodialysis

چکیده
1- مقدمه
2- مواد و روشها
3- نتایج
4- بحث
5- نتیجه گیری
منابع

چکیده

هدف از این مطالعه، مقایسه اثر مداخله مرکب شناختی-رفتاری (CBI) و مدل تاب آوری (CBI + R) بر درمان علایم افسردگی، علایم اضطراب و کیفیت عمر با روش CBI معمولی در بیمارانی با نارسایی کلیوی مرحله آخر (ESRD) است که تحت درمان جایگزینی همودیالیز قرار دارند.
روش: 53 بیمار بطور تصادفی در دو گروه درمانی دسته بندی شدند. برای گروه کنترل (n = 25) از استراتژیهای درمانی بر مبنای رویکرد شناختی-رفتاری و برای گروه آزمایش (n = 28) از همین تکنیکها بعلاوۀ استراتژیهای مدل تاب آوری استفاده شد. در این مطالعه ما از 5 ابزار روانشناسی شامل پرسشنامه افسردگی بک، پرسشنامه اضطراب بک، مقیاس تاب آوری مکزیکی، مقیاس تحریف شناختی، پرسشنامه کیفیت عمر مرتبط با نارسایی کلیوی استفاده کردیم. از شرکت کنندگان در ابتدای مطالعه (قبل از درمان)، 8 هفته بعد (انتهای دوره درمان) و 4 هفته پس از انتهای درمان (دوره پیگیری)، ارزیابی بعمل آمد. نتایج بدست آمده با نرم افزار ANOVA برای مقادیر تکراری با روش آزمون بونفرونی با معناداری قابل توجه p < 0.05 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.
نتایج: اختلافات معناداری در افسردگی کلی و افسردگی جسمی و نیز اختلافاتی در ابعاد تحریف شناختی و نیز افزایش قابل توجهی در ابعاد تاب آوری برای گروه آزمایشی مشاهده گردید. اختلافات معناداری در تمام متغیرها برای گروه کنترل مشاهده گردید اما این گروه نمرات پایینتری در دوره های ارزیابی نشان دادند.
نتیجه گیری: مدل تاب آوری میتواند بازدهی رویکرد شناختی-رفتاری در کاهش علایم اضطراب و افسردگی را در بیماران ESRD تقویت کرده و توسعه دهد. 

2- مواد و روشها
2-1 بیماران و طرح مطالعه
در این مطالعه، 64 بیمار با روش نمونه برداری تصادفی در مرکز نفرولوژی بیمارستان Civil de Guadalajara Fray Antonio Alcalde مکزیک انتخاب شدند. بدین ترتیب که ابتدا یک غربالگری اولیه از 151 بیمار با علایم افسردگی و اضطراب انجام شد (شکل 1) و سپس 64 بیمار با نمرات خفیف تا متوسط انتخاب شده و بصورت تصادفی به دو گروه درمانی اختصاص یافتند. در طی درمان مجموعاً 11 بیمار به علل مختلف (پیوند کلیه، ضرورت بستری شدن در بیمارستان، مشکلات شخصی یا مرگ) از طرح مطالعه خارج شدند. بنابراین 53 بیمار دوره درمان را کامل کرده و پیگیری پس از درمان را طی کردند (25 نفر از گروه CBI و 28 نفر از گروه CBI + R).

برای بیماران اختصاص یافته به گروه کنترل، روش CBI و برای بیماران گروه آزمایشی همین CBI به همراه دو جلسه مداخله تاب آوری (CBI + R) اجرا شد. هر دو گروه سه بار در هفته در جلسات درمانی همودیالیز حضور یافته و درمان تغذیه ای و دارویی معمول خود را ادامه دادند. بیماران ما در این مطالعه، تنها از بین افراد باسواد و فاقد سوابق روانپزشکی هم مدار و بدون سابقه بستری در بیمارستان طی 6 ماه گذشته انتخاب شده بودند. پس از شرح پروتکل، تمام شرکت کنندگان رضایتنامه شرکت در مطالعه را امضا کردند. پروتکل مطالعه مورد تایید دو کمیته تحقیق و بیوتیک (پروتکل شماره CB/023/2017 و 298/17) قرار گرفت. بیمارانی با علایم شدید افسردگی یا اضطراب یا آنهایی که طبق گویه 9 پرسشنامه بک، خیال خودکشی در سر داشتند به خدمات روانپزشکی ارجاع داده شدند.

ارزیابیها برای هر دو گروه در سه دوره مختلف انجام شد. اولین ارزیابی در خط مبنا (قبل از اولین جلسه درمانی)، دومین ارزیابی در انتهای درمان یعنی 8 هفته بعد از درمان خط مبنا، و آخرین ارزیابی (پیگیری) 4 هفته پس از پایان درمان انجام شد.

2-2 طرح مداخله
برنامه مداخله در گروه کنترل شامل اجرای روش CBI و در گروه آزمایشی شامل اجرای روش CBI + R بود. برای هر مداخله، از کُتب راهنمای استاندارد، یک کتاب برای بیمار و یک کتاب برای درمانگر، استفاده شد. هر کتاب راهنما حاوی اطلاعات و دستورالعملهایی برای هر فعالیت، تمرین و تکلیف مربوط به هر جلسه بود.

افسردگی، اضطراب و استرس در بارداری و پس از زایمان: مطالعه طولی در طول همه گیری COVID-19

Depression, anxiety, and stress in pregnancy and postpartum: A longitudinal study during the COVID-19 pandemic

چکیده
مقدمه
روش پژوهش
رویه
شاخص ها
کووید-19 در آمریکا در طول انجام مطالعه
تحلیل آماری
فرضیه اول: علائم در طول زمان به طور مداوم بالا باقی می مانند
فرضیه دوم: علائم زنان از یک الگوی منحنی شکل پیروی می کنند
فرضیه سوم: مسیرهای علائم بعد از در نظر گرفتن عوامل اجتماعی-جمعینی و عوامل مرتبط با کووید-19، همچنان قوی و قابل توجه باقی می مانند
فرضیه چهارم: عوامل ریسک برای بالا ماندن علائم در دوره بعد از زایمان
تحلیل توان
نتایج
نگهداشت
آمار توصیفی
بحث و بررسی
منابع

چکیده
مقدمه: علائم افسردگی، اضطراب و استرس در بین زنان باردار معمولا در دوره سه ماهه اول بارداری در بالاترین سطح خود قرار دارند و سپس شدت آن ها در طول دوره بارداری به تدریج کاهش پیدا می کند. این علائم در دوره پس از زایمان به کمترین سطح خود می رسند. زنان باردار به عنوان یکی از گروه های پرخطر برای مرگ و میر و علائم سلامت روان در بین بیماران مبتلا به کووید-19 محسوب می شوند. با وجود این، مشخص نیست که استرس مزمن همه گیری کووید-19 تا چه اندازه مسیر علائم افسردگی، اضطراب و استرس در دوره های بارداری یا پس از زایمان زنان را تغییر می دهد.

روش ها: ما در مطالعه خود در طول دوره همه گیری کووید-19 از طریق تبلیغات آنلاین زنان باردار یا زنانی که حداکثر یک ماه قبل زایمان داشته بودند را مشارکت دادیم (N=127). مشارکت کننده ها حداکثر سه بار در طول مدت بارداری و یک ماه پس از زایمان از لحاظ علائم افسردگی (مقیاس افسردگی پس از زایمان ادینبورگ)، اضطراب و استرس، مورد ارزیابی قرار گرفتند (مقیاس استرس، افسردگی و اضطراب 21 آیتمی خود اظهاری). در این مطالعه مدل های تقاطع تصادفی برای بررسی تغییر علائم مشارکت کننده ها و همچنین متغیرهای پیش بینی کننده افزایش علائم اختلالات روانی پس از زایمان، مورد استفاده قرار گرفتند.

نتایج: زنان شرکت کننده به طور میانگین نظرسنجی های خود را در دوره های زمانی 8.5 هفته (سه ماهه بارداری اول)،21 هفته (سه ماهه دوم بارداری)،32 هفته (سه ماهه سوم بارداری) و همچنین 7 هفته پس از بارداری، تکمیل کردند. زنان مشارکت کننده گزارش کردند که در طول دوران بارداری سطوح خفیف یا ملایمی از افسردگی، اضطراب و استرس را تجربه کرده بودند. در این مطالعه علائم افسردگی، اضطراب و استرس به طور قابل توجه در طول زمان تغییر کردند. ما برای توصیف این تغییرات به بهترین شکل ممکن از یک تابع مسیر منحنی شکل درجه دوم به جای یک مسیر خطی بهره می گیریم: علائم مشارکت کننده ها بین 23 تا 25 هفته بعد از بارداری افزایش پیدا کرد و سپس شاهد کاهش علائم بودیم. سطوح استرس به طور مداوم در طول زمان بالاتر از سطح عادی قرار داشتند. همچنین عواملی مانند جوان تر بودن، حمایت اجتماعی کمتر و نگرانی در مورد مراجعه به مراکز درمانی می توانند باعث شوند که سطوح علائم استرس در دوره یک ماه پس از زایمان، افزایش پیدا کنند. تغییر در روتین روزمره به دلیل کووید-19 نمی تواند مسیر علائم زنان در دوره بارداری تا پس از زایمان را پیش بینی کند.

نتیجه گیری ها: در طول دوران همه گیری کووید-19 علائم افسردگی و اضطراب از اوایل تا اواسط دوران بارداری افزایش پیدا کردند و سپس شاهد کاهش علائم بودیم، اما سطوح استرس بالا باقی ماندند. مقادیر کاهش مشاهده شده در علائم زنان مشارکت کننده، کوچک بود. با توجه به آنکه بهداشت روانی ضعیف و اضطراب در دوران قبل و بعد از زایمان می تواند تاثیرات دائمی قابل توجهی بر روی سلامت مادر و جنین داشته باشد، ارائه دهنده های خدمات درمانی باید آگاهی پیدا کنند که این علائم در بین زنان باردار در دوره های وقوع عوامل استرس زای خارجی مقیاس بزرگ همچون کووید-19 به طور قابل توجهی افزایش پیدا می کنند و سپس رویه های غربالگری را برای شناسایی زنان پرخطر و ارائه برنامه های مداخله درمانی مناسب، پیاده سازی کنند.

روش پژوهش
رویه
رویه های زیر توسط هیئت بررسی نهادی (IRB) مورد تایید قرار گرفتند. از تاریخ 15 ژوئن 2020 تا 16 ژانویه 2021، تبلیغاتی توسط گروه های آمریکایی در فیسبوک برای زنان باردار منتشر شدند. نظرسنجی از طریق پلت فرم آنلاین کوالتریکس (Qualtrics) اجرا شد. مشارکت کننده ها بعد از کلیک کردن بر روی تبلیغات فرم رضایت آگاهانه خود را تکمیل می کردند و سپس میتوانستند مطالعه را شروع کنند. افراد علاقه مند در صورتی مجاز به شرکت در مطالعه بودند که در این دوره در وضعیت بارداری قرار داشتند یا اینکه حداکثر یک ماه قبل زایمان داشته بودند. زنانی که اطلاعات تماس خود را فراهم کرده بودند می توانستند بر مبنای سن بارداری خود در زمان شروع مشارکت در مطالعه حداکثر در سه نظرسنجی پیگیری بعدی نیز حضور داشته باشند. برای مثال، زنانی که نظرسنجی مبنا را در بین هفته های اول تا هفدهم بارداری تکمیل کرده بودند می توانستند در نظرنسجی دوره سه ماهه دوم در هفته بیستم بارداری و نظرسنجی دوره سه ماهه سوم بارداری در هفته بیست و نهم و همچنین نظرسنجی سه هفته بعد از موعد زایمان نیز مشارکت کنند. در سناریوی دیگر زنی که نظرسنجی مبنا را در هفته سی و دوم بارداری (دوره سه ماهه سوم) پر کرده باشد صرفا می تواند در نظرسنجی پس از زایمان در هفته سوم بعد از تولد فرزند، مشارکت کند. به دلیل یک خطای ناخواسته سیزده نفر از زنانی که نظرسنجی های خود را در اوایل دوره دوم سه ماهه بارداری (هفته سیزدهم تا هفدهم) پر کرده بودند در ادامه یک نظرسنجی دیگر را نیز در اواخر دوره سه ماهه دوم بارداری خود تکمیل کردند. علاوه بر این، یکی از مشارکت کننده ها که مطالعه را در دوره سوم سه ماهه بارداری خود شروع کرده بود یک نظرسنجی دیگر را نیز در همین دوره سوم سه ماهه بارداری خود تکمیل کرد. اگرچه این موضوع باعث شد که برای بعضی مشارکت کننده ها دو مشاهده در یک دوره سه ماهه بارداری تولید شود، تصمیم گرفتیم این داده ها را حفظ کنیم، زیرا در تحلیل خود به جای دوره های سه ماهه از شاخص های پیوسته هفته های بارداری استفاده کردیم (جدول تکمیلی 1).

شاخص ها
اطلاعات جمعیتی جمع آوری شده شامل موارد زیر بودند: سن، نژاد، وضعیت ازدواج، زایمان چندقلویی، مصرف الکل و در نهایت اینکه آیا مشارکت کننده به تنهایی زندگی می کرد. در این تحلیل مشارکت کننده های باردار در قالب نظرسنجی خود اظهاری موعد زایمان، هفته کنونی (سن) دوره بارداری و همچنین تاریخ آگاه شدن از بارداری خود را گزارش کردند. همچنین آن دسته از زنان مشارکت کننده ای که زایمان داشته بودند نیز تاریخ تولد فرزند خود را گزارش کردند. در این تحلیل دوره های سه ماهه به صورت زیر تعریف شدند: دوره سه ماهه اول =هفته های اول تا دوازدهم، دوره سه ماهه دوم=هفته های سیزدهم تا بیست و هشتم، دوره سه ماهه سوم= هفته های بیست و نهم تا چهلم (موسسه ملی بهداشت کودک و توسعه انسانی ایالات متحده آمریکا). زنان همچنین گزارشاتی در مورد استفاده از مراقبت های بهداشتی در دوران قبل و بعد از زایمان، عوارض زمینه ای سلامتی، زایمان چندقلویی و عوامل ریسک بالا، فراهم کردند.

کارآزمایی ترجیحی عملگرایانه یوگا درمانی به عنوان مکمل درمان شناختی رفتاری گروهی در مقابل CBT گروهی به تنهایی برای افسردگی و اضطراب

A pragmatic preference trial of therapeutic yoga as an adjunct to group cognitive behaviour therapy versus group CBT alone for depression and anxiety

چکیده

1. مقدمه

2. روش ها

3. نتایج

4. بحث

5.نتیجه گیری

منابع

چکیده

     زمینه و هدف: یوگا مکانیسم های متعددی دارد از جمله فعالیت بدنی، ایجاد فعالیت رفتاری و خودآگاهی ذهنی، که آن را به درمانی امیدبخش برای افسردگی و اضطراب تبدیل می کند. این مطالعه بدنبال پیامدهای مثبت مشتق از مداخلات CBT اقتباس شده، شیوه های مبتنی بر خودآگاهی ذهنی را دربر گرفته و اثرات برنامه یوگا درمانی را بعنوان یک مکمل برای CBT گروه-محور برای افسردگی یا اضطراب بررسی کرده است.

روش‌ها: این مطالعه، یک کارآزمایی ترجیحی عملگرا بوده و بزرگسالان مبتلا به افسردگی یا اضطراب در یک سرویس مراقبت‌های اولیه بهداشت روان منطقه‌ای (n = 59) را شامل می شود و CBT مربوط به گروه فرا تشخیصی (n = 27) را با CBT گروه فرا تشخیصی ترکیب شده با یک برنامه یوگا درمانی کمکی (n= 32) مقایسه کرده است. یک طرح بکارگیری ترجیحی، شرکت‌کنندگان واجد شرایط (35 = n) را برای خود انتخابی در برنامه کمکی مجاز می‌کند. مقیاس استرس اضطراب افسردگی-21 (DASS) در شروع کار، پس از مداخله و پس از پیگیری سه ماهه مورد ارزیابی قرار گرفت.

نتایج: CBT+یوگا برای CBT تنها، جایگزین قابل قبولی بود. کاهش های چشمگیری در نمرات DASS کلی و 3 خرده مقیاس DASS برای هر دو گروه مشاهده شد، با این حال CBT+یوگا، علائم افسردگی و اضطراب را پس از مداخله در مقایسه با CBT تنها بشکل چشمگیری پایین تر نشان داد. همچنین، CBT+یوگا در مقایسه با CBT تنها، کاهش مداوم علائم افسردگی در طول سه ماه و کاهش سریع‌تر در علائم افسردگی را نشان داد.

محدودیت‌ها: بدلیل حجم متوسط نمونه، این یافته‌ها باید مقدماتی در نظر گرفته شوند، از اینرو، یک کارآزمایی کنترل تصادفی و بسیار دقیق برای حمایت قطعی از ادغام یوگا با مراقبت‌های بهداشت روانی بمنظور افزایش مزایا و جذب CBT فرا تشخیصی برای افسردگی و اضطراب ضرورت پیدا می کند.

نتیجه‌گیری: در راستای تکمیل سایر تمرین‌های مبتنی بر ذهن آگاهی، یوگا درمانی بعنوان مکملی برای CBT فرا تشخیصی نوید بخش است.

شركت كنندگان
     شرکت‌کنندگان از یک کلینیک بهداشت روان ابتدایی منطقه‌ای در شهر جیلانگ در استرالیا که ارائه کننده درمان روان‌شناختی شواهد-محور برای بزرگسالان می‌باشد، بکار گرفته شدند (59 نفر). مراجعان جدید و قدیمی که از طریق مصاحبه بالینی ساختاریافته برای DSM-5 (فرست و همکاران، 2016) دارای اختلال اضطراب یا افسردگی تشخیص داده شده و یا بر اساس معیارهای خدمات، برای درمان CBT گروهی فراتشخیصی مناسب تلقی شوند، واجد شرایط هستند. معیارهای خروج پیرو آن دسته معیارهای اتخاذ شده توسط خدمات برای درمان گروه-محور و راهنمای دستی درمان (مرکز مداخلات بالینی، 2021) هستند. همه شرکت‌کنندگان پس از شرح کامل مطالعه و تأیید این موضوع را که شرکت در مطالعه بر TAU آنها تأثیرگذار نخواهد بود دریافت کردند، رضایت کتبی آگاهانه ارائه دادند.

معیارهای پیامدها
     معیار پیامد اولیه، معیار استرس اضطراب افسردگی – 21 (DASS-21) بود (لُویبوند و لویبوند، 1996). DASS-21 یک معیار خود-گزارشی و شامل یک نمره پریشانی کل و سه خرده مقیاس بوده که بمنظور ارزیابی حالات عاطفی مربوط به افسردگی، اضطراب و استرس طراحی شده است. هر خرده مقیاس، هفت آیتم که از صفر (اصلا درمورد من صدق نمی کند) تا سه (بسیار یا بیشتر اوقات بکار من می آید) نمره داده شده است را شامل می شود. مجموع نمرات برای هر خرده مقیاس با جمع هر آیتم و با نمرات از صفر تا 21 که نمرات بالاتر نشان دهنده علائم بیشتر است، محاسبه می شود. نمرات کلی پریشانی بوسیله جمع بستن خرده مقیاس‌ها محاسبه شده که نمرات آن از صفر تا 60 متغیر است. مقیاس کلی یک معیار معتبر در مراقبت بالینی بوده (Ng و همکاران، 2007) و سازگاری درونی (آلفای کرونباخ = 0.92) و پایایی باز-آزمون (r = 0.91) بالایی دارد (لُویبوند و لویبوند، 1996).

مداخلات
 CBT
     گروه کنترل، یک برنامه گروهی CBT فراتشخیصی بود و TAU که دوره مدیریت خلق و خوی دستی سازگار شده و توسعه یافته توسط CCI را نشان میداد (ناتان و همکاران، 2004). این برنامه طراحی شده است تا درمان گروه-محور موثر برای اضطراب و افسردگی را ارائه دهد و اثربخشی قابل مقایسه ای با CBT فردی دارد (کریجی و ناتان، 2009). این گروه طی هشت جلسه دو ساعته بصورت هفتگی، با هدف حمایت از مشتریان برای درک علائم آنها، یادگیری استراتژی‌های مدیریت عملی و تشویق برای تمرین درون و خارج گروهی بمنظور حفظ مهارت‌ها و جلوگیری از عود بیماری بود. این برنامه توسط یک روانشناس بالینی و دو روانشناس مشروط و با حضور حداکثر ده شرکت کننده در هر گروه، تسهیل شد. محتوا آموزش روانی، تعیین هدف، ایجاد فعالیت رفتاری، آشکارسازی درجه بندی شده، آرامش، بحث فکری و ذهن آگاهی را شامل میشد.

رفتاردرمانی شناختی (CBT): استراتژی جهت مقابله با اضطراب ناشی از بیماری همه گیر

Cognitive Behavioural Therapy: A Strategy to Address PandemicInduced Anxiety

چکیده

پیش زمینه

ویژگی های بالینیِ اضطراب ناشی از قرنطینه

رفتار درمانی شناختی(CBT) به منظور کاهش علائم و ایجاد تاب آوری

کاربرد عملیِ رفتار درمانیِ شناختی

نقش پرستاران متخصص(NP)

نتیجه گیری

منابع

چکیده
مشکلات مربوط به سلامت روان در خلالِ همه¬گیری بیماری COVID-19 به سبب انزوای اجتماعی، محرومیت افراد از برخی نیازهای اولیه، عدم¬ثبات مالی، و ترس از ویروس، افزایش یافته¬است. اختلالات روانی و بیماری¬های مزمن نسبت به گذشته تشدید شده و نمونه¬های جدیدی از اضطراب و افسردگی در حال افزایش است. رفتار درمانی شناختی(CBT)، تکنیکی بسیار انعطاف¬پذیر است که برای مدیریت مجموعه¬ای از بیماری¬های روانی، بکارگرفته می¬شود. رفتار درمانی شناختی احتمالاً در شرایط انزوای اجتماعی و ارائۀ از راه¬ دور مراقبت¬های بهداشتی، از مزایای ویژه¬ای برخوردار است. این گزارش، به نقش حیاتیِ پرستاران متخصص در جهت¬دهیِ موثر CBT به منظور بهبود سلامت روان می¬پردازد.

ویژگی های بالینیِ اضطراب ناشی از قرنطینه
     قرنطینه های اجتماعی گسترده و عدم قطعیت ها دربارۀ میزان گسترش COVID-19، تاب آوری افراد و توانایی آن ها برای مدیریت شرایط استرس زا را کاهش داد. احساس ترس و اضطراب، واکنش عادیِ بدن انسان به شرایط ناشی از همه گیریِ بیماری است. افرادی که دارای قابلیت تاب آوری بالایی بوده و از لحاظ جسمی و فیزیکی سلامت هستند، بهتر می توانند استرس های ایجاد شده در زندگی را مدیریت کرده و ممکن است قادر باشند پس از دوران همه گیری، بدون آسیبِ روحی و یا با حداقل آسیب به زندگی عادیِ بازگردند5,6,12-15. با این حال، تهدیدات این بیماریِ همه گیر برای ایمنی افراد، میزان تحمل و توانایی آن ها را برای مقابله با این بیماری به طور چشمگیری تضعیف کرده است. همه گیریِ بیماریِ COVID-19، سبب ایجاد سطوح بالایی از اضطراب، احساس عدم امنیت جسمانی و احساسی، و بیم و هراس ناشی از پیامدهای مورد انتظار، ناخواسته و یا نامطلوبِ همه گیری، شد13. به علاوه، پژوهش های صورت گرفته نشان می دهند که مشکلات ناشی از قرنطینه، ممکن است تا سه سال ادامه پیدا کند8,12,13.

      مردم، تشدید علائم اضطراب، کاهش عملکرد کاری، بدتر شدنِ شرایط سلامت روان، افزایش ترس و وحشت، اختلال در تمرکز، همچنین افزایش بی خوابی، بداخلاقی، و انزوا را گزارش کردند8,9,12,13. به روزرسانی مداوم اطلاعات در شبکه های اجتماعی سبب افزایش اضطراب و استرس و همچنین کاهش توانایی افراد برای مواجه موثر روزانه با این بیماری شد8,9,12,13.

     افراد مسن، کودکان، کادر درمان، افراد با سابقۀ اختلال روانی، و کسانی که در شرایط قرنظینه دسترسی محدودی به خدمات حمایتیِ سلامت روان داشتند، عمیقاً تحت تاثیر همه گیری بیماری و انزوای اجتماعی متعاقب آن قرار گرفتند.6,7,9,10,14,15 اختلال در ارائۀ خدمات مربوط به سلامت، سبب بدتر کردن شرایط بدِ موجود برای افراد مسن شد.7,12 کادر درمان و ارائه دهنگان خدمات بهداشتی نیز پیامد های ناشی از همه گیری مانند استرس ناشی از کار، ساعات کاریِ طولانی، ترس از ابتلا و انتقال ویروس، تاثیرات روزانه به دلیل کار با بیمارن مبتلا به این ویروس، و مشکلات روانیِ مرتبط با موقعیت های مرگ و زندگی، را تجربه کرده اند.6,9-12 به منظور جلوگیری از آسیب رساندن افراد به خود در نتیجۀ محدودیت های این بیماریِ همه گیر، شناسایی و ارزیابیِ جمعیت آسیب پذیر که سابقۀ بیماری های جسمی و روانی داشته و همچنین کسانی که به مراقبت های بهداشتی مناسب دسترسی ندارند، توسط پرستاران متخصص لازم و ضروری است.

شیوع و عوامل مرتبط با افسردگی، تشویش و استرس در بیماران مبتلا به بیماری کروناویروس 2019 (COVID-19) در هرات، افغانستان

Prevalence and associated factors of depression, anxiety and stress among coronavirus disease 2019 (COVID-19) patients in Herat, Afghanistan

چکیده

1- مقدمه

2- روش ها

3- نتایج

4- بحث

5- نتیجه‌گیری

منابع

چکیده

     اهداف: پاندمی (همه‌گیری) بیماری کروناویروس 2019 (COVID-19) فشار روانی زیادی در بین تمام مردم دنیا به همراه داشته است. هدف این مطالعه ارزیابی شیوع افسردگی، اضطراب و استرس در بین بیماران COVID-19 و شناسایی فاکتورهای وابسته در استان هرات افغانستان میباشد.

روشها: این مطالعه مقطعی بر روی 459 بیمار بستری در بیمارستان از ماه می تا ستامبر 2021 انجام شده است. داده‌های مطالعه با یک پرسشنامه ساختاریافته درباره مقیاس افسردگی، اضطراب و استرس جمع‌آوری شده‌اند که برای نسخه زبان فارسی دَری معتبر بودند. تست کای-اسکوئر برای آنالیز همبستگی بین شیوع اختلالات روانی و فاکتورهای وابسته به آن استفاده شد.

نتایج: میانگین سن شرکت‌کنندگان 05/35 بود که 9/51 % (459/238) مرد و 1/84 % (459/386) از شرکت‌کنندگان متاهل بودند. نمرات متوسط افسردگی، اضطراب و استرس به ترتیب 0/5، 0/8 و 0/10 بدست آمدند. جنسیت، شرایط بهداشت عمومی، وضعیت تغذیه، تظاهرات بالینی COVID-19 و بیماریهای زمینه‌ای همایند (بجز دیابت و فشار خون بالا)، بطورمعناداری با اختلالات روانی مرتبط بودند؛ درحالیکه رابطه بین وضعیت تاهل و این اختلالات روانی معنادار نبود. همچنین یک اختلاف عمده و معنادار در میزان اضطراب بین کارکنان بخش سلامت و سایر پاسخدهنده‌ها مشاهده گردید.

نتیجه‌گیری: این مطالعه، اولین مطالعه‌ای است که شیوع بالای افسردگی، اضطراب و استرس در بین بیماران COVID-19 در هرات را گزارش میکند، که بطورکلی تاثیر منفی بر سلامت روانی را در بیماران COVID-19 نشان میدهد و نیاز به مداخلات فوری و مقتضی جهت ارتقای سلامت روانی افراد در پاندمی را مشخص میسازد.

روش ها

2.1- طرح مطالعه: این مطالعه مقطعی از آندسته بیماران COVID-19 استفاده میکند که از ماه می تا سپتامبر 2021 به بیمارستان COVID-19 شهید بسیم در هرات مراجعه کرده‌اند. این بیمارستان خدمات مراقبت سه‌گانه COVID-19 برای ساکنین شهر هرات ارائه میدهد.

2.2- معیارهای شایستگی و شرکت‌کنندگان: معیارهای شایستگی عبارتند از: 1) صحبت به زبان دری؛ 2) زندگی در هرات؛ 3) مثبت بودن تست واکنش زنجیری پلیمراز. درمجموع 459 بیمار COVID-19 در سنین 80-18 سال و بستری شده در بیمارستان COVID-19 شهید بسیم در این مطالعه درنظر گرفته شدند.

2.3- ملاحظات اخلاقی: کمیته اخلاقیات انسانی دانشگاه هرات، پروتکل مطالعه (شماره مجوز #200221) را تصویب نمود. قبل از مصاحبه و اکتساب داده، رضایت آگاهانه مکتوبی از بیماران اخذ گردید. حریم خصوصی و محرمانگی اطلاعات در تمام مطالعه رعایت گردید.

2.4- ابزار کاوش: داده‌های اجتماعی-جمعیت‌شناختی از جمله جنسیت، سن، وضعیت تاهل، تحصیلات، اشتغال، وضعیت اقتصادی خود-ادراک‌شده پاسخدهنده‌ها، وضعیت تغذیه و بهداشت عمومی همراه با تظاهرات بالینی و وجود بیماریهای همایند زمینه‌ای توسط یک روانپزشک در بیمارستان COVID-19 شهید بسیم با استفاده از یک پرسشنامه ساختاریافته کاغذی جمع‌آوری گردید. پرسشنامه مقیاس افسردگی، اضطراب و استرس (DASS) در این مطالعه استفاده شد 30 زیرا این پرسشنامه اخیراً برای ارزیابی پاسخهای روانشناختی درطی پاندمی COVID-19 در بسیاری از کشورها از جمله چین، اسپانیا، USA، لهستان، ایران، فیلیپین، و ویتنام مورد استفاده قرار گرفته بود 31-36. پرسشنامه DASS، نسخه‌ 42-آیتمی تایید شده و ترجمه شده به زبان دری محسوب میشد. هر آیتم با یک مقیاس 4 نقطه‌ای از 0 تا 3 درجه‌بندی شده بود که درجه صفر بر “این گزینه برای من کاربرد ندارد” و درجه 3 بر “این گزینه برای من بسیار صدق میکند” دلالت داشتند. نمرات هر زیرمقیاس ازطریق جمع‌زدن نمرات تمام آیتمهای زیرمقیاس مربوطه محاسبه گردیدند. بنابراین بالاترین نمره ممکن برای هر زیرمقیاس افسردگی، اضطراب و استرس، نمره 42 بود. زمانیکه نمرات بیماران به ترتیب برای افسردگی در باز 7-0، برای اضطراب در بازه 4-0 و برای استرس دربازه 10-0 بدست می‌آمد این بیماران را نرمال میگفتند.

اثر پیش بینانه هیجانات روانی منفی اضطراب و افسردگی بر پیش آگهی ضعیف بیماران CHD با کاشت استنت و بهبود اقدامات مداخله بالینی

The Predictive Effect of Negative Psychological Emotions of Anxiety and Depression on the Poor Prognosis of CHD Patients with Stent Implantation and the Improvement of Clinical Intervention Measures

1. مقدمه

2. بیماران و روشها

2.1 اطلاعات کلی

2.2 روش پیگیری

2.2.1 بررسی داده‌های پایه و تعیین اندیکاتور

2.2.2. پیگیری MACE پس از ترخیص

2.3. شاخصهای مشاهده و پروژه‌ها

2.3.1. پرسشنامه وضعیت عمومی

2.3.2. مقیاس اضطراب و افسردگی بیمارستانی (HADS) (11)

2.3.3. hsCRP. خون وریدی پس از 24 ساعت ناشتا بودن قبل از PCI جمع آوری شد

2.3.4 پرسشنامه MACE

2.4. تحلیل آماری

3. نتایج

3.1. تجزیه و تحلیل تک متغیره در مورد بروز MACE در بیماران مبتلا به CHD پس از کاشت استنت

3.2. تحلیل تأثیر اضطراب بر MACE

3.3. تحلیل رگرسیون کاکس در خصوص اثر اضطراب همراه با افسردگی در MACE

3.4. تحلیل رگرسیون COX در خصوص اثر اضطراب همراه با افسردگی بر MACE

4. بحث

منابع

هدف. بررسی اثر پیش بینانه هیجانات منفی، مانند اضطراب و افسردگی بر پیش آگهی ضعیف بیماران CHD با کاشت استنت و بهبود اقدامات مداخله بالینی، و جستجو برای بهبود اقدامات مداخله بالینی. روش‌ها. در مجموع 303 بیمار مبتلا به CHD و PCI از فوریه 2019 تا آوریل 2021 انتخاب شدند. عوامل خطر CHD مانند اضطراب و افسردگی، سن، جنسیت، استعمال دخانیات و الکل، BMI، فشار خون بالا، دیابت، دیس لیپیدمی (مقادیر غیر طبیعی چربی خون) و سابقه خانوادگی CHD جمع آوری شدند. در ضمن، اطلاعات بالینی مانند بررسی آزمایشگاهی، آنژیوگرافی، عروق بیمار و انواع استنت نیز جمع آوری شدند. این بیماران به مدت 1 سال پیگیری شدند، و سوابق پزشکی، سوابق بستری یا سوابق فوت آنها از طریق مصاحبه تلفنی هر ماه یکبار بررسی شد. عوارض جانبی و عمده قلبی عروقی (MACE) مانند اورژانس و علل آن، زمان بستری مجدد و علل آن، انفارکتوس جدید غیر کشنده میوکارد، تنگي مجدد استنت، نارسایی قلبی، آریتمی و مرگ نیز ثبت شدند. میزان بروز اضطراب و افسردگی در بیماران پس از PCI شمرده شد، و از رگرسیون کاکس برای تجزیه و تحلیل تأثیر و پیش بینی اضطراب و افسردگی بر MACE در بیماران دارای کاشت استنت CHD و بهبود اقدامات مداخله بالینی استفاده شد. نتایج. در مقایسه با افراد فاقد MACE، اضطراب (56.25٪ در مقابل 30.63٪)، افسردگی (62.5٪ در مقابل 22.88٪، P <0.01)، اضطراب همراه با افسردگی (46.88٪ در مقابل 15.50٪، P <0.01)، و سابقه فشار خون (71.8٪ در مقابل 39.11٪، P <0.01) در بیماران مبتلا به MACE شایع‌تر بود. رگرسیون خطر متناسب کاکس اصلاح نشده نشان داد که افرادی که دچار اضطراب هستند نسبت به افراد بدون اضطراب در معرض خطر بیشتری برای ابتلا به MACE هستند (HR 3.181، 0.01P <). تحلیل رگرسیون چندگانه خطر متناسب کاکس برای اضطراب نشان داد که اضطراب یک پیش بینی کننده مستقل برای MACE تجمعی است (P <0.01). خطر ابتلا به MACE در بیماران مبتلا به اضطراب، 742/3 برابر بیشتر از بیماران فاقد اضطراب بود (P <0.01). تحلیل رگرسیون خطر کاکس تصحیح نشده نشان داد که افراد مبتلا به افسردگی نسبت به افراد بدون افسردگی احتمال بیشتری برای ابتلا به MACE داشتند (HR 5.434، P <0.01). علاوه بر این، این نتایج همچنین نشان داد که افسردگی یک پیش بینی کننده مستقل برای MACE تجمعی بود (P <0.01). خطر MACE در بیماران مبتلا به افسردگی 3.087 برابر بیشتر از بیماران فاقد افسردگی بود (P <0.01). رگرسیون خطر کاکس نشان داد که خطر ابتلا به MACE در بیماران مبتلا به اضطراب و افسردگی به طور قابل توجهی بیشتر از بیماران فاقد اضطراب و افسردگی بود (HR 4.642، P <0.01). پس از غربالگری مشخص شد که اضطراب همراه با افسردگی می‌تواند وقوع MACE را پیش بینی کند (P <0.01). خطر MACE در بیماران مبتلا به اضطراب و افسردگی 702/3 برابر بیشتر از بیماران فاقد اضطراب و افسردگی بود (P <0.01). تحلیل رگرسیون کاکس نشان داد که خطر MACE تنها با اضطراب و افسردگی 2.793 برابر بیشتر از خطر MACE بدون اضطراب و افسردگی (95% CI 0.914 8.526)  و بدون معنی‌داری آماری (P > 0.05) بود، و خطر ابتلا به MACE همراه با افسردگی بدون اضطراب به طور قابل توجهی بالاتر از خطر MACE بدون اضطراب و افسردگی بود (P <0.01). خطر MACE در بیماران مبتلا به اضطراب و افسردگی 303/7 برابر بیشتر از بیماران فاقد اضطراب و افسردگی بود (P <0.01). نتیجه. احساسات منفی مانند اضطراب و افسردگی می‌تواند خطر پیش آگهی ضعیف بیماران مبتلا به CHD را افزایش دهد. بنابراین، در کارهای بالینی، علاوه بر درمان و پرستاری معمول در طی زمان بستری، توصیه می‌شود که بیماران CHD از نظر ابتلا به افسردگی غربالگری شوند. کادر پزشکی باید به موقع از ابزارهای ارزیابی ساده و مؤثر استفاده کند و اقدامات موثری را برای بهبود افسردگی بیماران انجام دهد این کارآزمایی با ChiCTR2200055645  ثبت شده است. 

Objective. To explore the predictive effect of negative emotions such as anxiety and depression on the poor prognosis of coronary heart disease (CHD) patients with stent implantation and to seek the improvement of clinical intervention measures. Methods. A total of 303 patients with CHD and PCI were recruited from February 2019 to April 2021. The risk factors of CHD such as anxiety and depression, age, sex, smoking and drinking, BMI, hypertension, diabetes, dyslipidemia, and family history of CHD were collected. Meanwhile, clinical data such as laboratory examination, angiography, diseased vessels, and stent types were collected. The patients were followed up for 1 year, and the medical records, hospitalization records, or death records were checked by telephone interview once a month. Major adverse cardiovascular events (MACE) such as emergency and causes, readmission times and causes, new nonfatal myocardial infarction, stent restenosis, heart failure, arrhythmia, and death were recorded. The incidence of anxiety and depression in patients after PCI was counted, and Cox regression was applied to analyze the influence and prediction of anxiety and depression on MACE in patients with CHD stent implantation and improve clinical intervention measures. Results. Compared with those without MACE, anxiety (56.25% vs 30.63%), depression (62.5% vs 22.88%, P < 0:01), anxiety combined with depression (46.88% vs 15.50%, P < 0:01), and hypertension history (71.8% vs 39.11%, P < 0:01) were more common in patients with MACE. Uncorrected Cox proportional hazard regression found that people with anxiety had a higher risk of developing MACE than those without anxiety (HR 3.181, P < 0:01). Multiple Cox proportional hazard regression analysis of anxiety showed that anxiety was an independent predictor of cumulative MACE (P < 0:01). The risk of developing MACE in patients with anxiety was 3.742 times higher than that in patients without anxiety (P < 0:01). Uncorrected Cox hazard regression analysis showed that people with depression had a higher risk of developing MACE than those without depression (HR 5.434, P < 0:01). Furthermore, the results also uncovered that depression was an independent predictor of cumulative MACE (P < 0:01). The risk of MACE in patients with depression was 3.087 times higher than that in patients without depression (P < 0:01). Cox hazard regression showed that the risk of MACE in patients with anxiety and depression was significantly higher than that in patients without anxiety and depression (HR 4.642, P < 0:01). After screening, it was found that anxiety with depression could predict the occurrence of MACE (P < 0:01). The risk of MACE in patients with anxiety and depression was 3.702 times higher than that in patients without anxiety and depression (P < 0:01). Cox regression analysis showed that the risk of MACE with only anxiety and depression was 2.793 times higher than that without anxiety and depression (95% CI 0.914 8.526), with no statistical significance (P > 0:05), and the risk of MACE with depression without anxiety was significantly higher than that without anxiety and depression (P < 0:01). The risk of MACE in patients with anxiety and depression was 7.303 times higher than that in patients without anxiety and depression (P < 0:01). Conclusion. Negative emotions such as anxiety and depression can increase the risk of poor prognosis of patients with CHD. Therefore, in clinical work, in addition to routine treatment and nursing during hospitalization, it is recommended to screen patients with depression in CHD patients. Medical staff should use simple and effective assessment tools in time and take active measures to improve the depression of patients. This trial is registered with ChiCTR2200055645.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

اثر پیش بینانه هیجانات روانی منفی اضطراب و افسردگی بر پیش آگهی ضعیف بیماران CHD با کاشت استنت و بهبود اقدامات مداخله بالینی

The Predictive Effect of Negative Psychological Emotions of Anxiety and Depression on the Poor Prognosis of CHD Patients with Stent Implantation and the Improvement of Clinical Intervention Measures