مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب)

F1817

3 نتایج بیمار گزارش شده
دو ارزیابی نتایج معتبر که درد درک شده و وظایف را ارزیابی می کند، بررسی نتایج زانو و OKS (KOS) در ویزیت قبل از و بعد از عمل جراحی جمع آوری شد. در مدت مطالعه، سیستم جمع آوری حسابرسی درد (PACS) به عنوان ارزیابی نتایج اضافی متمرکز-درد بعد از تایید اصلاحیه اخلاقی مناسب اضافه شد. اطلاعات در PACS بنابراین تنها مکمل برای بیماران 16/22 در خط مبنا و 20 بعد از عمل جراحی می باشد. امتیاز PACS در خطا برای یک فرد، منجر به n=15 برای مقایسه PACS قبل و بعد از عمل جراحی می باشد.

2.4 کاهش داده
PCA در شکل موج OA و NP منوط به تعریف ویژگی شاخص بیومکانیکی تناوب بین و درگروه ها انجام شد. سه عنصر اصلی اول در ابتدا برای هر متغیر ورودی انتخاب شد، منجر به 72 متغیرگسسته در هر فردی شد. دسته کننده کاردیف سپس برای رتبه بندی اهمیت متغیر ورودی استفاده شد. این رتبه بندی از روش گزارش شده قبلی ناشی می شود[17] و برای کاهش ریسک تناسب زیاد داده آموزش به دو نصف شکافته و دسته کننده کاردیف برای رتبه بندی متغیر ورودی در هر دو مجموعه داده استفاده می شود. 18 متغیر بیومکانیکی شناسایی شده وجود دارد که در هر گروهی رتبه بندی و برای تجزیه و تحلیل بیشترحفظ شدند.
2.5 دسته بندی داده
18 ویژگی بیومکانیکی مجزا 31 NP و 41 نفر OA برای آموزش دسته کننده کاردیف در ویژگی گام OA استفاده شد. این فرایند روابط بین هر ویژگی ورودی و ارزش اعتقاد به OA، NP و عدم قطعیت را تعریف می کند. سه ارزش اعتقادی مذکور B(OA)، B(NP)، و U نامیده می شود سپس به ترتیب برای دسته بندی بین بیومکانیک گام NP و OA استفاده می شود[15]. اگر، مثلا، B(OA) بیشتر از B(NP) باشد و افراد متعلق به گروه OA ، تکنیک دسته بندی به نظر می رسد بطورموفقیت آمیزی این افراد را دسته بندی کنند. توانمندی این دسته با استفاده از الگوریتم اعتبارسنجی متقابل یکی را کنار بگذار (LOO) ارزیابی شد[19]. با استفاده از LOO، پارامترهای کنترل دسته بندی با استفاده از افراد n-1 تعریف و ارزش اعتقادی سپس برای افراد باقی مانده محاسبه شدند. این تکنیک تکرار تا زمانیکه هر فردی دسته بندی شوند.
سپس فرایند مشابه ای برای بیومکانیک اعضای پایین جمع آوری شده در ویزیت بیمار پس از تشخیص یا درمان اجرا شدند. قبلا اجزای تعریف شده اصلی برای محاسبه امتیازات برای 22 نفر در جراحی بعدی استفاده شدند. 18 ویژگی بیومکانیکی مشابه سپس در دسته کننده آموزشی برای محاسبه سه ارزش اعتقادی B(OA)، B(NP)، B(U) در ویزیت بیمار بعد از تشخیص یا درمان استفاده شد. اهداف تغیر بیومکانیکی گام به عنوان تفاوت بین B بعد و قبل از عمل جراحی (OA) تعریف شد.
2.6 تجزیه و تحلیل آماری
کلیه استنتاج های آماری با استفاده از SPSS (IBM, USA) محاسبه شد. همبستگی خطی بین B(OA) و PROMs با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون (داده پارامتری) یا ضریب همبستگی رتبه بندی اسپیرمن (داده غیرپارامتری) ارزیابی شد. اندازه اثر به عنوان تفاوت میانگین تقسیم شده انحراف استاندارد آمیخته محاسبه شد.
3. نتایج
جمعیت شناختی شرکت کنندگان برای آموزش دسته کننده کاردیف نشان داده شده در جدول 1 استفاده شد. گروه OA بطور قابل توجهی BMI بیشتر و وزن بدن و بطور قابل توجهی قدیمی تر از یا پیرتر از گروه NP می باشد. دسته کننده کاردیف قادر به دسته بندی درست بین بیومکانیک گام NP و OA در کلیه 72 مورد، با استفاده از تکنیک اعتبارسنجی متقابل LOO ارزیابی شد. سه ارزش اعتقادی در طرحی ساده در شکل 1 نشان داده شده است.
جدول 1: میانگین جمعیت شناختی 31 (NP) غیر آسیب شناسی و 41 نفر مبتلا به ورم مفاصل و استخوان ها (OA) در مرحله اخیر که برای آموزش دسته کننده کاردیف استفاده شد. انحراف استاندارد در براکت نشان داده شده است. تفاوت مهمی بین گروه OA و NP وجود دارد.
تغییرات قبل-بعد از عمل جراحی در ارزیابی نتایج ذهنی و عینی برای 22 نفر که بصورت بعد از عمل جراحی برگشت خوردند در جدول 2 نشان داده شده است. از نظر آماری افزایش قابل توجهی (بهبود) د ر کلیه PROM ها، همراه با افزایش مورد انتظار در B(NP) و کاهش در B(OA) وجود دارد. اندازه اثر کلیه تغییرات مذکور بسیار بزرگ بود(> 0.8) [20]، به هرحال، امتیاز نتایج ذهنی اشکار شد تا ارزیابی واکنشی تغییرات بعد از TKR داشته باشد. همچنین افزایش متوسط قابل توجهی با تردید در طبقه بندی بعد از جراحی وجود دارد.
جدول 2: تغییرات در ارزیابی های عینی و ذهنی وظایف بین ویزیت خط مبنا (قبل از عمل) و بعد از عمل(9 ماه بعد از عمل) وجود دارد. ارزش های اعتقادی عینی: اعتقاد وظایف OA، B(OA)، عقاید در وظایف غیر-آسیب شناسی، B(NP) و بی تردید Uبا استفاده از دسته کننده کاردیف محاسبه شد. PROM های عینی به عنوان درصدی از امتیاز کلی محاسبه شد که 100% نشان دهنده عملکرد سالم است.
ارتباط بین بطور عینی ارزیابی شده تابع گام، B(OA) و PROM های مختلف در جدول 3 نشان داده شده است. همبستگی متوسط تا قوی بین B(OA) و دو PROM، OKS و KOS، هردو قبل و بعد از جراحی وجود دارد. این رابطه حتی قوی تر اگر بررسی دامنه تغییرات در ارزیابی های مذکور بعد از عمل جراحی آشکار شد. بنابراین، سطح خوبی از توافق بین ارزیابی های مذکور براساس افرادی که حداکثر و حداقل بعد از عمل جراحی بهبود دادند.
ارتباط بین PACSو B(OA) تنها حضور بعد از عمل جراحی TKR بود. تغییرات در وظایف بیومکانیکی بعد از عمل جراحی بنابراین بطورخطی مربوط به کاهش درد ارزیابی شده با استفاده از ارزیابی نتایج PACS بود.
شکل 2 طرح پیکان تغییرات در B(OA) برای هر 22 نفر بعد از TKR نشان می دهد. افراد به منظور بهبود چنین روابطی بین وضعیت قبل از عمل جراحی و بهبودی بعد از عمل جراحی رتبه بندی شدند که می تواند بطور بصری ارزیابی شود. قبل از و بعد از عمل جراحی هیچ رابطه آشکاری بین قبل از عمل جراحی B(OA) و کاهش در B(OA) بعد از عمل جراحی وجود ندارد.

مقالات انگلیسی و ترجمه های فارسی رایگان با فرمت PDF آماده دانلود رایگان میباشند

همچنین ترجمه مقاله با فرمت ورد نیز قابل خریداری و دانلود میباشد

مقاله انگلیسی رایگان (PDF)

ترجمه فارسی رایگان (PDF)

خرید ترجمه با فرمت ورد

فهرست مقاله:

چکیده

مقدمه

داده ها و روش ها

نتایج

نتیجه گیری

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

مقدمه
انجام ورزش به خودی خود یکی از خطرات آسیب دیدگی را شامل می شود. رایج ترین و پر تکرار ترین آسیب ها مربوط به مچ پا است(1-2). 3.1 میلیون ورزش آسیب دیدگی مچ پای ناشی از ورزش در امریکا در سال های بین 2002 تا 2006 وجود داشته است که بیشتر آن ها در گروه سنی 15 تا 19 سال قرار دارند. سایر عوامل خطر موثر در سنین جوانی نیز مشاهده شده اند: پارگی رباط مچ پا رایج ترین مورد در میان مردان 15 و 25 سال بوده و در زنان بیش از 30 سال می باشد(3). زنان اغلب اوقات از آسیب مچ پا رنج می برند. از میان کودکان، نوجوانان و ورزشکاران بزرگ سال، کودکان بیشترین اسیب را می بینند، در حالی که بزرگ سالان کم ترین آسیب را به دلیل اسیب مچ پا دارند(4). پارگی رباط در بیشتر ورزشکاران دیده می شود و تنها 10 درصد آن ها با شکستگی مچ پا رو برو هستند. پارگی رباط معمولا در بازی فوتبال و بسکتبال دیده می شود و از نظر شکستگی، هاکی روی یخ خطرناک ترین ورزش محسوب می شود(5). آسیب ها و مصدومیت های ورزشی سه برابر بیش تر در طی مسابقه نسبت به جلسات تمرینی اتفاق می افتند و حدود نیمی از آن ها مربوط به پایین تنه می باشند. 50 درصد موارد برخورد بین بازیکنان منجر به مصدومیت می شود و در این خصوص فوتبالیست ها و بازیکنان هاکی روی یخ، به شدت در معرض خطر می باشند(6).
بیشترین تعداد حوادث و برخورد ها برای پارگی رباط، مربوط به ورزش های تیمی و ورزش های داخل سالن است از این روی بازیکنان راگبی، فوتبال، بسگتبال، هندبال و والیبال بیشتر در معرض این آسیب می باشند(7). مطالعه ای در هنک کنگ داده هایی را ارایه کرده است که نشان می دهد پارگی رباط دو برابر بیشتر با پای غالب می باشد و 73 درصد مصدومیت ها به صورت نکراری هستند و منجر به ناپایداری مزمن مفصل مچ پا می شود(8). مصدومیت مچ پا در ورزشکاران هزینه زیادی را برای سیستم های مراقبت های درمانی دارد: بر طبق مطالعات در هلند، درمان پارگی رباط مچ پا، 360 یورو در هر کشور در سال 2001 می باشد. مطالعه دیگر بر روی سربازان امریکا نشان داد که درمان اسیب های مربوط به ماهیچه و اسکلت، 1 میلیارد دلار در 1994 در پی داشته است(4).
روان شناسی ورزشی یک زمینه نسبتا جدیدی از علم بوده و می تواند بیانگر اهمیت آن امروزه باشد. حتی 19 درصد ورزشکاران می توانند اثر روانی منفی مصدومیت ورزشی را متحمل شوند که این موجب می شود تا خطر مصدومیت افزایش یابد(9-10). استرس ناشی از مصدومیت از لحظه مصدومیت تا فرایند توان بخشی تا لحظه بازگشت به رقابت وجود دارد(11). یکی از ناامیدی های مهم، مربوط به جدیت مصدومیت و شدت آن است، با این حال عدم امنیت مربوط به مدت زمان بازیابی و میزان فعالیت روزانه بر حسب نوع مصدومیت تغییر می کند(12). استرس و اضطراب بایستی با درمان اضطراب، ترس و عدم اعتماد به نفس همراه باشد. احساس ترس نیز مربوط به وقوع احتمالی مصدومیتی است که بر کارایی و شدت جلسات تمرینی اثر می گذارد زیرا ورزشکار نمی تواند با اعتماد به نفس کامل به تمرین بپرازد(13). به علاوه، ورزشکاران از طرف مربیان به شدت تحت استرس قرار می گیرند و یا هم تیمی ها آن ها را تشویق به تمرین و بازگشت به برنامه تمرینی در اسرع وقت می کنند(14). تجربه برنامه توان بخشی در درک ورزشکاران به شدت تغییر کرده و تحت تاثیر شخصیت فرد قرار می گیرد. بر طبق مطالعه اکثریت ورزشکاران تحت سه مرحله پس از مصدومیت و اسیب قرار می گیرند: نخستین گام، نفی، دومین گام، تجربه افزایش استرس و در نهایت سطح مقابله می باشد. در اولین روز های پس از مصدومیت، ورزشکاران اطلاعات و دانش مناسبی از مصدومیت و یا عواقب آن ندارد و از این روی نفی و رد مصدومیت در این مرحله رخ می دهد. سپس استرس با افزایش سطح اضطراب، ترس، عصبانیت، و افسردگی همراه با کاهش عزت نفس رخ می دهد. این احساسات منفی، ناشی از تلاش برای بازگشت به پایان دوره فرایند توانبخشی است. به محض این که ورزشکاران تحت این مراحل قرار می گیرند، آن ها قادرند تا با شرایط جدید کنار بیایند.
ان ها مصمم شده، انگیزه پیدا کرده و قادرند تا هدف گذاری جدید کرده و با تیم درمانی همکاری می کنند. طول مراحل بر طبق نوع افراد متغیر می باشد و به آسانی با روش های روانی مختلف و متنوع بررسی می شود(16).
به منظور مدیریت مصدومیت، یک راهبرد خاص بایستی انتخاب شود که در آن ویژگی های شخصیتی ورزشکار نظیر سازگاری و نگرش های خوشبینانه به عنوان عوامل حفاظتی در برابر محیط در نظر گرفته می شود به طوری که ورزشکاران با ویژگی های مشابه می توانند با شرایط سازگار شوند (17). ایده اصلی توسط یک نظر سنجی انجام شده در میان شناگران مصدوم تایید شده است که بر طبق آن، ورزشکاران با نگرش های بدبینانه در خصوص اینده، رقابت کم تری را در مقایسه با افراد خوش بین داشتند(18). به علاوه، سن ورزشکاران اسی دیده بر موفقیت مقابله با شرایط نیز تاثیر دارد. نوجوانان قادر به مدیریت مسائل مربوط به مصدومیت بوده و حداقل علایم افسردگی را در میان گروه های سنی نشان می دهند(19).، در حالی که ورزشکاران مسن بیشتر در مورد افسردگی، خسته شدن، استرس و تردید علاوه بر علایم جسمانی نظیر کمبود اشتها و معده درد شکایت داشتند(20). جنسیت ورزشکاران نیز مهم است: زنان در مقابله با اسیب ها و مصدومیت ها و انواع استرس ها با مشکل مواجه می شوند. این ورزشکاران فاقد مهارت های سازشی و مقابله ای می باشند و یا حمایت کافی را توسط خانواده خود دریافت نمی کنند و نیاز مبرمی به فرایند توانبخشی طولانی مدت در مقایسه با افراد با حمایت روانی بیشتر دارند(21-22). نقش حمایتی اجتماع نیز بدیهی است: ورزشکاران مصدوم حمایت بیشتری را از خانواده خود دریافت می کنند و اعتماد به نفس بیشتری در طی دوره قبل از اسیب و مصدومیت دارند(23). این یافته توسط مطالعه دیگر تایید شده است که بر طبق آن، سه منبع مهم حمایت اجتماعی در صورت مصدومیت شامل پزشکان تیم، خود تیم و خانواده یا دوستان می باشند. حمایت و پشتیبانی موجب بهبود مقابله، کاهش استرس، و ترس از اسیب در اینده شده و در عین حال موجب افزایش اعتماد به نفس و انگیزه(15) می شود
حالات روانی و خلق و خوی هیجانی و احساسی افراد با استفاده از پرسش نامه هایی در طی فرایند توانبخشی اندازه گیری شد. تست های متعددی در این زمینه وجود دارند و از عمده آن ها می توان به پاسخ هیجانی ورزشکاران به پرسشنامه مصدومیت (ERAIQ)، “مقیاس تمپا (TSK)” و ” پرسشنامه بازگشت به ورزش پس از آسیب جدی (SIQ)” اشاره کرد(25-27). در ERAIQ، افرادی که تست را کامل می کنند، گزارشی را در خصوص شرایط، نوع اسیب، و ویژگی های برنامه تمرینی و احساسات مربوط به اسیب های واقعی ارایه می کنند. طیف وسیعی از انواع سوالات برای جمع اوری داده ها استفاده می شوند نمیر: سوالات بله و خیر، سوالات باز، مقیاس های متغیر از 1 تا 5 و 1 تا 10 و نیز سوالاتی که در تست گنجانده می شود(13). TSK تستی است که متشکل از 17 گویه برای براورد میزان ترس از حیث اسیب و مصدومیت مجدد می باشد نمرات بالا نشان دهنده ترس بیشتر از مصدومیت می باشد (27).RSSIQ متشکل از 21 سوال برای بررسی پاسخ های رفتاری، شناختی و هیجانی ورزشکاران به آسیب با نمره حاصل از مقیاس لیکرت 7 نقطه ای است (26).

بخشی از مقاله انگلیسی:

Introduction

Doing sports, itself, constitutes the risk of injuries. The most common, and at the same time most frequent sport injuries relate to the ankle [1,2]. There were 3.1 million sports related ankle injury in the United States of America between 2002 and 2006 most of them in the 15-19 year age group. Beyond young age other influential risk factors were recognized; ankle ligament rupture was more common among men between 15 and 25 and in case of women beyond 30 years of age [3]. Women more often suffer ankle injury. Of children, teenage and adult athletes, children are most while adults are the least likely to suffer ankle injury [4]. Ligament rapture is faced by the majority of athletes who check into ER and only 10% of them have ankle fracture. Ligament raptures mostly occur while playing basketball or football and regarding fractures hiking is considered the other dangerous sport beyond the two games mentioned above [5]. Sport injuries happen three times more often during matches than in training sessions and about half of them are related to the lower limbs. 50% of the cases contact between players is the cause of the injury and in this respect footballers and ice hockey players are the most affected [6]. The highest number of incidents for ligament rupture is typical with team sports and indoor sports, so rugby, football, basketball, handball and volleyball players are the most exposed to this kind of injury [7]. A Hong Kong study presented data that ligament rupture is twice more frequent with the dominant leg and 73% of the injuries are recurrative resulting in the chronic instability of the ankle joint [8]. The ankle injuries of athletes mean a significant burden for the health care system as well: according to studies in the Netherlands, the treatment of a single ankle ligament rupture cost 360 EUR in the country in 2001. Another study on soldiers from the United States of America showed that the treatment of musculoskeletal injuries cost 1billion USD in 1994 [4]. Sport psychology is considered a relatively new field of science and many would question its relevance even today. Even 19% of athletes can meet the negative psychological impact of their suffered sport injury that increases the risk of a repeated injury in itself [9,10]. The stress triggered by the accident goes along with the athlete from the very moment of the injury through the process of rehabilitation to the moment of their return to competition [11]. The very frustration is not generated by the seriousness of the injury, but the insecurity whether how long the recovery would take and to what extent their daily routine would change due to the injury [12]. Stress and anxiety significantly hinders complete recovery, thus a proper rehabilitation process should comprise the treatment of anxiety, fear and lack of self-confidence the athlete faces [9]. The emotion of fear is also related to the possible recurrence of the injury notably influencing the efficiency and intensity of training sessions, since the athlete does not dare to train with proper self-confidence and devotion [13]. In addition athletes are put under great stress by coaches and mates who push them to return and start their full training programme as soon as possible [14]. The experience of the rehabilitation programme in the perception of athletes may also continually change greatly influenced by the personality of the individual as well [15]. According to a study the majority of athletes come through three stages after suffering an injury: the first stage is of negation, the next is about experiencing increased stress, finally, high levels of coping characterize the stages. In the first days that follow the injury, athletes cannot show proper insight and understanding of their injury or its consequences, thus negation is typical at this stage. Later, stress appears with increased levels of anxiety, fear, anger, loss and depression coupled with low self-esteem. These negative emotions may even appear as a consequence of yearning for return at the end of the rehabilitation process. As soon as athletes go through these lows, they are able to cope with the new situation: they are determined, motivated and set new targets and can cooperate with the therapeutic team. The order and length of the mentioned stages vary according to individuals and can be easily tackled by applying diverse psychological methods [16]. To handle the injury, a specific strategy should be chosen –in which the personality traits of the athlete such as adaptation and optimistic attitudes are considered protective factors against the environmentthus athletes of the mentioned qualities can better cope with and accept their situation, as well as move on after the injury [17]. The mentioned idea is supported by a survey conducted among injured swimmers according to which athletes with pessimistic attitudes regarding their future carrier performed lower at later competitions in comparison with their peers who were optimistic [18]. Moreover, the age of the injured athlete also influences the success of tackling their situation. Teenagers can handle injury related issues best and they show the least signs of depression among the studied age groups [19], while older athletes often complained about depression, being exhausted, stressed or being in doubt besides somatic symptoms such as insomnia, lack of appetite and stomachache [20]. The gender of athletes is also decisive: it is more difficult to cope with injuries for female and they often demonstrate mechanisms of avoidance, anxiety and various states of stress [9]. Those athletes who did not have properly developed coping skills, or did not receive proper support by their families, had a need for a longer rehabilitation process compared to those individuals who had a more intense psychosocial support [21,22]. The supportive role of social background is apparent as well: injured athletes receive most support from their families and friends they turn to their coaches and team physicians with greater confidence in comparison with their habit during the pre-injury period [23]. This finding has also been supported by another study according to which the three most important sources of social support in case of a sport injury are the team physician, the team –including the coach- and the family with the circle of friends [24]. Support promotes coping, reduces stress, the fear of being injured in the future, moreover and increases self-confidence and motivation [15] (Figure 1). The emotional temperament and psychological state of individuals can be objectified by applying questionnaires during the rehabilitation process. There are various tests available and mostly “The Emotional Response of Athletes to Injury Questionnaire (ERAIQ)”, the “Tampa Scale of Kinesiophobia (TSK)” and “The Return to Sport after Serious Injury Questionnaire (RSSIQ)” are used [25-27]. In the ERAIQ individuals who complete the test provide an account on the circumstances, the type of the injury, on the characteristic features of the training programme and their feelings regarding the actual or previous injuries. A range of question types are applied in order to collect all data such as: yes-no questions, open questions, scales from 1 to 5 or 1 to 10, as well as supported questions occur in the test [13]. TSK is a test composed of 17 statements to estimate the rate of fear regarding reinjury. Athletes provide answers on a 4-point Likert scale whether to what extent they agree with a given statement. The higher scores gained indicates more fear of a possible reinjury [27]. RSSIQ consists of 21 questions to examine the cognitive, emotional and behavioural responses of athletes to an injury with scores gained from a 7-point Likert scale as well [26].

مقالات انگلیسی و ترجمه های فارسی رایگان با فرمت PDF آماده دانلود رایگان میباشند

همچنین ترجمه مقاله با فرمت ورد نیز قابل خریداری و دانلود میباشد

مقاله انگلیسی رایگان (PDF)

ترجمه فارسی رایگان (PDF)

خرید ترجمه با فرمت ورد

فهرست مقاله:

چکیده
مقدمه
مطالعه 1
روش
شرکت کننده
شاخص ها
پرسشنامه تصویر مصدومیت ورزشی AIIQ-2
اقتباس AIIQ-2(AIIQ-3)
روش
تحلیل داده ها و نتایج
بحث
مطالعه 2
روش
شرکت کننده ها
شاخص ها
پرسشنامه تصویر مصدومیت ورزشی
پرسشنامه خود کار امدی مصدومیت ورزشی AISEQ
ارزیابی اجتماعی
روش
مداخله
اسگریپت ها ی اطلاعات توان بخشی و جراحی شکستگی مالئولار
اسکریپت های تصویری: اسکریپت های تصویری حول چهار تصویر در توانبخشی به صورت کتبی ارایه شد. به پیوست الف مراجعه کنید.
کنترل دستکاری
اثرات مداخله
مصاحبه پس از ازمایش
نتایج
کنترل دستکاری
اثرات مداخله ای، خود کار امدی
کارایی تمرین
مصاحبه پس از ازمایش
بحث
نتیجه گیری

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

 مقدمه
مصدومیت ها، نقشی حیاتی د ر حرفه بسیاری ا ز ورزشکار ان ا ز طریق ایجاد آسیب ها ی جسمی و روانی ایفا می کنند. این که به چه میزان ورزشکار ان قاد ر به مدیریت آسیب و مصدومیت خود هستند، می تواند اثر زیادی بر روی بر ایند ها ی توان بخشی و روانی آن ها داشته باشد. توان بخشی آسیب ورزشی موفق ا ز طریق پیروی و دنبال کردن یک برنامه توانبخشی بهبود می یابد( با زت 2006، برور و همکار ان 2000). به علاوه تحقیقات گذشته نشان داده است که سطوح بالاتر خود کار امدی ارتباط و همبستگی معنی داری با دنبال کردن بهتر و مناسب یک برنامه دارد( برور و همکار ان 2003، میلن ، هال و فورول 2005، وودگیت، بر اولی و وستون 2005). ا ز این روی، خود کار امدی نقش مهمی د ر انگیزه ورزشکار ان مصدوم د ر ریکاوری و بهبود، پیروی ا ز برنامه ها ی توان بخشی و بر ایند ها ی د رمانی ایفا می کند.
یک متغیر مربوط به خود کار امدی د ر توان بخشی استفاده ا ز تصاویر ورزشکار مصدوم است( میلن و همکار ان 2005). تصور به عنوان یک تجربه ای که ا ز شر ایط و تجربه واقعی شبیه سا زی می کند و شامل استفاده ا ز ترکیبی ا ز احساسات مختلف د ر نبود اد ر اکات واقعی است، توصیف شده است( کامینگ و ر امزی 2008). ورزشکار ان مصدوم، استفاده ا ز چهار نوع تصور ر ا گزارش کردند. تصور شناختی بر ای به خاطر اوردن تمرین ها ی توان بخشی استفاده می شود و تصویر انگیزشی بر ای هدف گذاری، کنترل سطوح انگیزش و افزایش اعتماد به نفس استفاده می شود. تصور د رمانی، مستلزم تصور فر ایند ها ی روانی رخ داده شده د ر طی توان بخشی است( د رمان استخوان و بافت)، د ر حالی که تصور مدیریت د رد شامل تصاویر مربوط به انتشار د رد یا تصاویری است که به ورزشکار د ر مقابله با د رد ناشی ا ز مصدومیت کمک می کند.
میلن و همکار ان(2005) به بررسی روابط بین استفاده ا ز تصویر شناختی، انگیزشی، ترمیمی و هر دو کار امدی وظایف( اعتماد به توانایی خود بر ای انجام ابعاد اساسی یک فر ایند د ر زمینه ها و شر ایط مختلف ) و کار ایی مقابله ای تحت شر ایط چالش بر انگیز و غلبه بر محدودیت ها ی اجتماعی، شخصی و محیطی پرداخته اند. تصور ا ز طریق پرسشنامه تصور مصدومیت ورزشی اندا زه گیری شده و خود کار امدی با استفاده ا ز پرسشنامه خود کار امدی اسیب ورزشی اندا زه گیری می شود. پرسش نامه ها د ر یک د رمانگاه فیزیوتر اپی سرپایی به 270 یمار توزیع شده و تصور شناختی، ارتباط معنی داری با کار ایی وظایف داشت.
محدودیت AIQ=2 و تحقیقات بعدی، این بود که تصور شناختی، انکیزشی و ترمیمی ارزیابی می شود با این حال تصور مدیریت د رد ارزیابی نمی شود. د رد ر ایج ترین موانع بر ای توان بخشی موثر تجربه شده توسط ورزشکار ان اسیب دیده است. د رد دار ای اثر ات جسمی و روانی زیادی د ر هر مرحله ا ز ریکاوری و بهبود می بادش( اوینن بارو و والکر 2013). ا ز این روی، تصور مدیریت د رد یک منبع مهم بر ای ورزشکار انی است که توان بخشی انجام می دهند. به علاوه، تحلیل کیفی نشان داده است که ورزشکار ان اسیب دیده ا ز این نوع تصور استفاده می کنند. ا ز این روی تصور و شبیه سا زی مدیریت د رد بایستی بر ای غلبه بر محدودیت AIQ-2 اندا زه گیری شود و تحقیقات شبیه سا زی و تصور مربوط به مصدومیت نیز ا ز آن استفاده کرده اند. د ر نتیجه، د ر مطالعه 1، AIQ-2 شامل خرده مقیاس تصویر برداری مدیریت د رد و روایی عاملی می باشد. هدف مطالعه 1، توسعه یک شاخص منعکس کننده طیف وسیعی ا ز تصویر است که ورزشکار ان آسیب دیده ا ز آن استفاده کرده اند که سپس د ر مطالعه 2 نیز استفاده شد.
یک محدودیت مهم مربوط به تحقیقات توان بخشی تصور و شبیه سا زی ، نبود مطالعات مداخله ای انجام شده د ر این زمینه است. با توجه به این که ورزشکار ان مصدوم به طور گسترده تصویر خود ر ا د ر طی توان بخشی گزارش می کنند و این که مداخلات شبیه سا زی و تصویر نیز بسیار موثر بوده اند، لذا جای تعجب د ر این جا است که تنها تعداد محدودی ا ز مداخلات مربوطه د ر زمینه توان بخشی انجام شده اند. شواهد قوی د ر خصوص مداخله تصویر سا زی و شبیه سا زی د ر توان بخشی مصدومیت وجود دارد گه ا ز کار ا زامایی ها ی کنترل شده تصادفی ار ایه شده است( کوپال و برور 2001) و این مطالعات به بررسی اثر تصویر برداری و نیز استر احت بر روی مقاومت زانو، اضطر اب پیش ا ز مصدومیت و درد ر میان بیمار ان تخت با ز سا زی رباط صلیبی پرداخته اند. نتایج حاکی ا ز مقاومت زانوی معنی دار و ترس ا ز مصدومیت مجدد کم تر و د رد د ر 24 هفته پس ا ز جر احی د ر میان گروه مداخله د ر مقایسه با شر ایط شاهد و پلاسبو بود.
تنها مطالعه مداخله ای تصویری که به بررسی خود کار امدی پرداخته است، اخیر ا توسط مادیسون 2011 انجام شده است. هدف این مطالعه، ارزیابی اثر بخشی برنامه استر اخت و تصویر برداری بر روی بر ایند ها ی کارکردی، ترمیم رباط صلیبی د ر طی نه جلسه به عنوان یک د رمان همر اه بر ای توان بخشی استاندارد بوده است. یک کار ا زمایی تصادفی کنترل شده انجام شد. شرکت کننده ها به طور تصادفی د ر گروه ها ی مختلف قر ار گرفتند.
با توجه به کمبود تحقیقات مداخله ای د ر زمینه مصدومیت و این که تحقیقات تغییر اتی ر ا د ر استفاده ا ز تصویر و شبیه سا زی د ر اوایل، اواسط و پایان توانبخشی مصدومیت نشان داده اند، انجام تحقیقاتی د ر این زمینه سودمند به نظر می رسد به علاوه تحقیقاتی که به بررسی کاربرد خود کار امدی و شبیه سا زی پرداخته اند، بسیار هستند و ا ز این روی اگرچه بیمار ان تحت د رمان فیزیوتر اپی بوده اند، با این حال هنوز خود کار امدی یک عامل مهم بر ای بیمار ان بر ای شروع یک برنامه توانبخشی مطرح شده است( لاکس، مارتین گینیس و پاروزلو 2014). ا ز این روی، مطالعه 2 با استفاده ا ز طرح تک نمونه ای خط پایه چند گانه، مطالعه 2 ا ز مداخله تصویری بر ای بهبود وضعیت روانی بیمار ان بر ای شروع د رمان فیزیوتر اپی ا ز طریق کاربرد تصویر برداری و اثر ات آن بر روی کار ایی وظایف و مقابله ای استفاده می کند. بر اساس این دیدگاه که شبیه سا زی و تصور موجب بهبود خود کار امدی ا ز طریق عوامل پیش ایند می شود، فرض بر این بود که مداخله تصویری منجر به افزایش هر دو کار ایی د ر مقایسه با شاهد می شود

بخشی از مقاله انگلیسی:

Injuries play a pivotal role in the careers of many athletes by causing both physical and psychological harm. How athletes manage their injuries can have a sizeable impact on their psychological and rehabilitation outcomes. Successful athletic injury rehabilitation is enhanced through proper adherence to a prescribed rehabilitation program (Bassett, 2006; Brewer et al., 2000). Further, previous research has shown that higher levels of selfefficacy are significantly associated with better adherence to such a program (Brewer et al., 2003; Milne, Hall, & Forwell, 2005; Woodgate, Brawley, & Weston, 2005). Therefore, self-efficacy may play an important role in an injured athlete’s motivation to recover, subsequent adherence to a prescribed rehabilitation program, and treatment outcome. A variable related to self-efficacy in rehabilitation is an injured athlete’s imagery use (Milne et al., 2005; Wesch et al., 2011). Imagery has been described as “an experience that mimics real experience, and involves using a combination of different sensory modalities in the absence of actual perception” (Cumming & Ramsey, 2008, p.5). Injured athletes report using four types of imagery (Driediger, Hall, & Callow, 2006; Rossman, 2002; Sordoni, Hall, & Forwell, 2002). Cognitive imagery is used to rehearse rehabilitation exercises, and motivational imagery is used to set goals, control arousal levels and increase self-confidence. Healing imagery entails imagining the physiological processes taking place during rehabilitation (e.g., tissue and/or bone healing), whereas pain management imagery involves images of pain dissipating or images that can help the athlete cope with the pain associated with an injury. Milne et al. (2005) investigated the relationships between injured athletes’ use of cognitive, motivational, and healing imagery and both task efficacy (confidence in one’s ability to perform the fundamental aspects of a task in a specific situational context) and coping efficacy (confidence in one’s ability to perform a task under challenging conditions or to overcome social, personal and environmental constraints). Imagery was assessed using the Athletic Injury Imagery Questionnaire (AIIQ-2; Sordoni et al., 2002) and self-efficacy was measured with the Athletic Injury SelfEfficacy Questionnaire (AISEQ; Milne et al., 2005; Sordoni et al. 2002). The questionnaires were administered in an outpatient physiotherapy clinic to 270 injured athletes, and cognitive imagery was found to be significantly associated with task efficacy but no other significant relationships emerged. A limitation of the AIIQ-2 and consequently research that has employed it (e.g., Milne et al. 2005) is that cognitive, motivational and healing imagery are assessed but not pain management imagery. Pain is the most pervasive and debilitating obstacle to effective rehabilitation experienced by injured athletes. It has significant physical and psychological effects in almost every aspect of recovery (Arvinen-Barrow & Walker, 2013; Heil, 1993). Therefore, pain management imagery may be an important resource for athletes involved in injury rehabilitation. Further, qualitative analysis does highlight that injured athletes use this type of imagery (e.g., Driediger et al., 2006). Thus, pain management imagery needs to be measured in order to overcome the limitation of the AIIQ-2 and previous injury-related imagery research that has used it. Consequently, in Study 1, the AIIQ-2 was adapted to include a pain management imagery subscale and the factorial validity tested. The aim of Study 1 was to develop a measure reflecting a broader range of types of imagery that injured athletes report using, which could then be used in Study 2. Another limitation of the imagery rehabilitation research is the lack of intervention studies conducted in this context. Given injured athletes report using imagery extensively during rehabilitation (Driediger et al., 2006; Evans, Hare, & Mullen, 2006) and that imagery interventions have proven to be effective in both sport and exercise (e.g., Duncan, Rodgers, Hall, & Wilson, 2011; MunroeChandler, Hall, Fishburne, Murphy, & Hall, 2012), it is somewhat surprising that only a limited number of imagery interventions have been conducted in the injury rehabilitation context. Strong support for an imagery intervention in injury rehabilitation is provided from a randomized-controlled trial (Cupal & Brewer, 2001), which examined the effect of guided imagery and relaxation on knee strength, re-injury anxiety, and pain among patients undergoing surgical reconstruction of the anterior cruciate ligament reconstruction. Results demonstrated significantly greater knee strength and significantly less re-injury anxiety and pain at 24-week post-surgery among the intervention compared with the placebo and control conditions. The only imagery intervention study considering self-efficacy was recently conducted by Maddison et al. (2011). The aim of this study was to evaluate the effectiveness of a guided imagery and relaxation program on improving functional outcomes postanterior cruciate ligament repair delivered over nine individual sessions as an adjuvant treatment to standard rehabilitation. A randomized controlled trial was conducted. Participants were randomized to guided imagery and standard rehabilitation or standard rehabilitation alone (control). The primary outcome was knee strength 6-month post-operatively, but other variables were also examined including knee laxity and self-efficacy. Following the intervention, the groups did not differ on knee strength but the intervention group demonstrated a significant positive effect for knee laxity. In addition, there was a significant group by time interaction for self-efficacy. Although self-efficacy decreased over time for both groups, in the intervention group it remained fairly stable between weeks 6 and 12 compared with the control group. However, the study by Maddison et al. (2011) has several limitation worthy of identification. Specifically, the intervention combined imagery and relaxation, thus it is not possible to partial out the independent influence of imagery on the outcome variables. In addition, a composite score for task and coping efficacy was used rather than examining each separately. Despite the limitations of this study, theoretically it is understandable that imagery may maintain or even enhance self-efficacy. Indeed, Bandura (1997) states that self-efficacy beliefs are constructed from four principle antecedents: enactive mastery experience, vicarious experience, verbal persuasion, and physiological and affective states, with imagery increasing self-efficacy via these antecedents. Related to the present context, for example, by using cognitive imagery (e.g., prior to performing a rehabilitation exercise, I am able to image myself completing it perfectly) injured athletes could gain enactive mastery experiences which may increase task efficacy. Given the paucity of intervention research in the injury context, and that research highlights changes in imagery use across early, mid and late phases of injury rehabilitation (Hare, Evans, & Callow, 2008) it would be prudent to conduct more research in this area, and to focus on one phase of rehabilitation. Further, the research investigating imagery use and self-efficacy have done so while the patients have been undergoing physiotherapy, rather than prior to commencing treatment, yet self-efficacy is proposed to be important for patients about to commence a rehabilitation program (cf. Lox, Martin Ginis, & Petruzzello, 2014). Thus, using a multiplebaseline single-subject design, Study 2 applies an imagery intervention in an attempt to improve the psychological state of five patients about to commence physiotherapy treatment through the use of imagery and its effects on task and coping efficacy. Based on the theoretical rationale that imagery enhances self-efficacy via its antecedents, it was hypothesised that the imagery intervention would result in higher task and coping efficacy in comparison to baseline.

رابطه بین ابعاد صندلی و اختلالات عضلانی اسکلتی در بین دانشجویان زن در یک مرکز آکادمیک

The relationship between chair dimensions and musculoskeletal disorders among female students in one academic branch

Abstract

Background: Individuals, who spend most of their time sitting, are at 30% more risk of suffering from lumbar disc than other people. One of the causes of pain in the lumbar region is musculoskeletal disorders (MSDs). MSDs are the most common and most costly injuries in occupational, administrative, and academic environments. Therefore, the aim of this study was to investigate the relationship between chair dimensions and the prevalence of MSDs in female students. Materials and Methods: This descriptive-analytic and cross-sectional study was conducted on 101 female students of Ahvaz Branch, Islamic Azad University, Iran. Dimensions of chairs (width and length of chair seat, backrest length, and etc.) were measured using a tape measure and goniometer. Lordosis and kyphosis were evaluated using a Gravity line. Data were analyzed using chi-square test. All p values of less than 0.05 were considered significant. Results: The subjects’ mean age was 27.12 years and 50% of the subjects had normal BMI. There was no significant relationship between ergonomic dimensions of chairs and kyphosis abnormality (P < 0.05). There was a significant relationship between lordosis abnormality and height of backrest (P = 0.04), seat to ground height (P = 0.04), seat width (P = 0.02), height of armrest (P = 0.04), and armrest to seat height (P = 0.04). Conclusions: According to the results, the dimensions of chairs that were used in the university were not favorable. This could lead to the presentation of some MSDs. It is recommended that the anthropometric dimensions of the consumer society be considered before the purchasing of chairs.

1 Introduction

Musculoskeletal disorders (MSDs) are the most common and most costly occupational injuries, because they account for a third of work-related injuries every year (1, 2). The economic losses caused by these disorders affect individuals, organizations, and the society (3). It is estimated that direct and indirect costs of MSDs account for about 1% of the GDP of industrialized countries (4). MSDs are a global hidden epidemic (5). There is close relationship between MSDs and improper use of body mechanics. Factors such as bending and sitting are among the most important causes (6). Possible risk factors of MSDs include ergonomic pressure, BMI, sex, and disease (7, 8). The results of several studies suggest that women are at greater risk of MSDs than men (9-11). Bad posture due to use of inappropriate equipment at schools is among the most important risk factors of MSDs (12). Failure to observe ergonomic principles in the workplace can lead to higher incidence of spinal disorders (13, 14). Back pain is one of* the most common disorders and 60% to 80% of women experience it throughout their lives (1). Lumbar disorders are the most important causes of absenteeism in the workplace (15). Postural abnormalities are adverse changes that deform skeletal structure of the body’s natural posture stature (16). If these abnormalities are not recognized and treated early, they will have adverse effects on the physiological function of the body such as kyphosis effect on the respiratory tract (17) or psychological and social consequences such as the relationship of kyphosis with depression (18). Natural spinal curves include both lordosis and kyphosis. There are four types of curves in the natural spine (cervical and lumbar lordosis, thoracic, and sacrum kyphosis) in order to preserve balance, flexibility, absorption, and pressure distribution. There are abnormalities such as scoliosis, kyphosis, and lordosis in the abnormal spine (19). The spine may change during life due to illness or wrong habits. Any changes in the spine lead to postural loss and body imbalance (20). Posture is defined as a combination of the position of joints relative to each other at one time. Each joint position will affect other joints’ positions. Correct posture is when the lowest pressure is placed on joints and muscle activity is minimal. Postures that put pressure on joints are commonly known as poor posture (21).Ergonomy is the adaptation of the human workplace and life environment with anthropometric indices. Life tools and equipment can be designed so that their longterm use will not result in MSDs or malformations (22). The human body takes different states during hours of the day; some of these states lead to lesions and abnormalities over long-term repetitions (23). Non-compliance of equipment that are used continually with ergonomic standards and mismatch between the anthropometric characteristics of users can lead to structural and physiological disorders (24). Sadeqzadeh studied the correlation between physical dimensions of 52 students of 18-26 years of age and dimensions of available chairs in their faculty. Studies on anthropometric variables have indicated that there are differences between men and women in terms of shoulder width, seatback width, hip-popliteal length, and seat depth (25). Kalamklay et al. evaluated the anthropometric characteristics of 300 girls and boys of 18-25 years of age. The results indicated that there were significant differences between the two groups in terms of weight, structure, and physical dimensions and the differences had not been considered in designing school equipment (26). Students spend much of their time at the university (27); paying attention to comfortable and suitable furniture seems necessary for the maintaining their health and raising the education quality (28). Since the anthropometric data of men are used primarily in designing workstations, these stations are deemed inappropriate for women from the ergonomic point of view (29). Therefore, the ergonomic dimensions of chairs used in training centers are designed based on anthropometric characteristics of men, and using inappropriate desks and chairs may cause MSDs (29). Thus, this study aimed to determine the relationship between chair dimensions and MSDs among female students.

تاثیر تمرینات درمانی سه ماهه و ارگونومیک بر اساس فضای مجازی بر اختلال اسکلتی عضلانی در کاربران رایانه

The Effect of Three-Month Therapeutic and Ergonomic Exercise Based on Virtual Space on Musculoskeletal Disorder in Computer Users

Abstract

Introduction: One of the developed groups in the current society is computer users which has increased its importance taking daily development of computer among different social classes. Computer users are apt to musculoskeletal disorders; so the objective of the present study was to investigate the effect of three-month modification and ergonomic exercises based on virtual space on musculoskeletal disorder in computer users.

Material and Methods: In this semi-experimental study, 75 computer users were randomly placed in control group (ergonomic) and so were the same number in the experimental group (a combination including therapeutic and ergonomic exercises). The diagnosis and treatment of musculoskeletal disorders were received through virtual space in both groups. The control group was engaged in ergonomic therapeutic exercise and the experimental group received therapeutic exercise besides ergonomic therapeutic interventions. The pain and disability rates were evaluated before and after three-month intervention through Nordik’s modified questionnaire. In order to analyze the findings Chi-squared test was applied.

Findings: Lumbago and neck pain decreased in the individuals suffered from waist and neck disorder in experimental group (athletic and ergonomic rehabilitation based on virtual space) comparing to control group both in 12-month and past 7 days evaluations (p<0.01). Moreover, the pain in shoulder, back, knee and ankle has significantly decreased in the experimental group comparing to control group in 12-month evaluation.

Conclusion: It can be inferred from the findings of the study that the application of therapeutic and ergonomic exercise based on virtual space leads to the improvement of chronic musculoskeletal disorders in computer users. Therefore doing such kinds of exercise is advised.

1 Introduction

The computer has become one of the most effective and applicable instruments made by the human in the past few decades, in a way that most of the activities are difficult or even impossible to do without computer; so the number of the computers and their users has daily increased to such an extent that considering an office without computer and its user is impossible; hence the concerns regarding vocational musculoskeletal disorders, damages or musculoskeletal tissues disorders concomitant with risk factors in work setting have been raised [1-3].

For the people who spend much of their time working with computer, these disorders are a common problem [4,5]. Using the computer leads to the increase of the risks of pain, itch and anesthesia in the neck, shoulder, elbow, wrist and the hand [6-8]. Similarly, the reports stated that the prevalence of musculoskeletal disease is more in the employees who work with the computer than other staff and workers [9] and computer users are apt to develop musculoskeletal signs with 50% prevalence [10]. According to a report about those employees who work with the computer, 27% of them have pain in their necks and shoulders [11]. Repetitive movements, inappropriate body posture while working, stress resulting from local contact and static body posture are among the most important causes of creating musculoskeletal disorders which are made while working with the computer [12-16]. The only factor creating musculoskeletal disorders is not ergonomic exposures; however it depends on age, gender, individual sensitivities, daily working hours, mental stress, job satisfaction and physical fitness too [12-15,16]. Regarding musculoskeletal disorders resulting from working with computer and office works, numerous studies have been carried out around the world. A study which was conducted on an American sample indicated that the frequency of musculoskeletal disorders was 54% in computer users and the major difference in musculoskeletal disorders was observed among women in their necks and shoulders [17]. Many studies have reported the existence of musculoskeletal disorder among computer users [18-24].

The results of the research by the united states ministry of education implies that 97% of high school students, 91% pre-high school students and 80% of kindergarten children use the computer [25] and it shows that many people are working with computers in various jobs.

So it would be desirable to design and apply a method to diagnose, rehabilitate, treat, prevention and inform such people through available facilities in virtual space (internet) in order to provide efficient, suitable and costeffective treatment for computer and internet users.

Therefore considering high frequency of vocational factors among computer users and high frequency of musculoskeletal disorders in this group, the importance of prevention and treatment of these disorders in work setting through computer seems necessary, so the objective of the present research is to compare the effect of two therapeutic and ergonomic methods based on virtual space on computer users suffering from lumbago.

مقاله انگلیسی رایگان

ترجمه فارسی رایگان 

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

چکیده
رگ به رگ شدگی رباطی وارونگی زانو، یکی از رایج ترین جراحات ورزشی است. مستقیم ترین شیوه، بررسی رویدادهای آسیب واقعی است، اما این کار غیر اخلاقی است و تکرار آن برای آزمایش روی شرکت کنندگان غیر ممکن است. شبیه سازها از جمله سکوهای شیب دار، دریچه ها و دستگاه های تکیه ها برای تقلید حرکات وارونه ی زانو در آزمایشگاه ها طراحی شدند. زاویه وارونگی تنها عنصر بررسی شده در طراحی های اولیه بود؛ با این وجود، یک وارونگی زانو از وارونگی و خمیدگی کف پا در مشاهدات بالینی تشکیل میشود. سرعت وارونگی، پارامتر دیگری است که واقعیت شبیه سازی را افزایش میدهد. این نقد و بررسی شبیه سازها را خلاصه میکند و به منظور مقایسه و تبیین این ویژگی ها و فضاهاست.
کلید واژه ها: بیومکانیک زانو، جراحات زانو، وارونگی، شبیه سازی رگ به رگ شدگی
مقدمه
رگ به رگ شدگی رباطی وارونگی زانو در ورزشها بسیار متداول است. آن بیش از 80 درصد کل آسیب های زانویی را در بر میگیرد و میزان تکرار آن به اندازه ی 80 درصد بالاست. افراد دارای رگ به رگ شدگی زانویی مکرر، به شدت نسبت به ناپایداری و کوفتگی عضلانی زانویی مزمن در خطر هستند.2 تحقیقات علوم پایه و بالینی وسیع پیرامون این آسیب اجرا شده است. 3-5 کمپلکس زانو متشکل از 3 مفصل است: مفصل تالوکرورال (talocrural)، مفصل سابتالار (subtalar) و پیوند رباطی تیبیوفیبویلار (tibiofibular). این مفاصل اجازه میدهند پشت مچ پا به صورت یک واحد تنها در چند صفحه به جای یک صفحه ی واحد حرکت نماید.6 بیشتر جراحات زانو در طول فرود آمدن جهش اتفاق می افتند7 زمانیکه مچ پا برگردانده میشود و خمیدگی کف پا ایجاد میشود، 8 هم چنین به صورت برگشتن پا هم شناخته میشود. 9
برگشتن پا به طور شدید، ممکن است به ساختار کمپلکس رباط جانبی آسیب وارد نماید. این رباطهای اصلی در این کمپلکس یافت میشوند: رباط تالوفیبیولار قدامی، رباط تالوفیبیولار خلفی و رباط کالکانئوفیبیولار . در بین این سه رابط، رباط تالوفیبیولار قدامی از همه بیشتر آسیب پذیر است زیرا بیشترین فشار را تحمل میکند، زمانی که پا دچار خمیدگی کف پا میشود. 10 آن دارای پایین ترین بار نهایی N 138.9 است، که آن را به اولین رباطی تبدیل میکند که در موارد رگ به رگ شدگی وارونه دچار آسیب میشود.
رویکردهای مختلف در آثار برای درک مکانیسم آسیب به طور کمّی گزارش شده اند. بیومکانیک رگ به رگ شدگی برگشتن پا ،اولین بار در مطالعات جسد تشریح ارزیابی شد. 13-15 روش دینامیک جلوی محاسباتی برای تعیین اثر موقعیت مچ پا در حالت فرود آمدن روی در معرض خطر بودن رگ به رگ شدگی زانو با شبیه سازی سینماتیک حرکت گام کوتاه به طرفین انجام شد.16 جراحات با دستگاه آنالیز حرکت مدرج در آزمایشگاههای بیومکانیک به طور گاه گاهی گرفته شد. سه مورد گزارش جراحت با داده های سینماتیک اخیرا منتشر شده است. مستقیم ترین راه برای مطالعه ی مکانیسم جراحت، بررسی رویدادهای واقعی است؛ با این وجود، انجام آزمایشات واقعی غیر ممکن و غیر اخلاقی است که عمدا افراد مورد تست را دچار آسیب نماییم. برای بررسی حرکات پیچ خوردگی وارونه زانو در محیط مدرج، آزمایشات جراحات فرعی ممکن است با کمک سکوهای شیب دار، دریچه ها و دستگاه های تکیه گاه انجام شوند. این نقد و بررسی اطلاعاتی را پیرامون شبیه سازهای وارونگی زانوی موجود ارائه میدهد. به علاوه، آن ویژگی ها را بر حسب زوایای وارونگی، سرعت های وارونگی، زوایای برگشتن پا و ظاهر مقایسه و هم سنجی مینماید (جدول 1 را ببینید).

بخشی از مقاله انگلیسی:

Abstract

Ankle inversion ligamentous sprain is one of the most common sports injuries. The most direct way is to investigate real injury incidents, but it is unethical and impossible to replicate on test participants. Simulators including tilt platforms, trapdoors, and fulcrum devices were designed to mimic ankle inversion movements in laboratories. Inversion angle was the only element considered in early designs; however, an ankle sprain is composed of inversion and plantarflexion in clinical observations. Inversion velocity is another parameter that increased the reality of simulation. This review summarised the simulators, and aimed to compare and contrast their features and settings.

Introduction

Ankle inversion ligamentous sprain is very common in sports. It accounts for > 80% of all ankle injuries, and the recurrence rate is as high as 80%.1 Individuals having recurrent ankle sprains are highly susceptible to chronic ankle instability and stiffness.2 Extensive clinical and basic science research on this injury has been conducted.3e5 The ankle complex consists of three articulations: the talocrural joint, the subtalar joint, and the distal tibiofibular syndesmosis. These joints allow the rearfoot to move as a single unit in multiplanes rather than in one single plane.6 Most of the ankle injuries take place during jump landing7 when the foot is inverted and plantarflexed,8 also known as supination.9 Excessive supination can damage the lateral ligament complex structure. Three main ligaments are found in this complex: the anterior talofibular ligament, the posterior talofibular ligament, and the calcaneofibular ligament. Among these three ligaments, the anterior talofibular ligament is most vulnerable because it bears the greatest strain when the foot undergoes plantarflexion.10 It has the lowest ultimate load of 138.9 N,11 which makes it the first ligament to be injured in inversion sprain cases.12 Various approaches were reported in the literature to understand the injury mechanism quantitatively. The biomechanics of ankle supination sprain was first evaluated in cadaver studies.13e15 The computational forward dynamic method was performed to determine the influence of foot position at touchdown on ankle sprain susceptibility by simulating side-shuffle movement kinematics.16 Injuries were captured by calibrated motion analysis equipment in biomechanics laboratories occasionally. Three injury case reports with kinematics data have been published recently.17e19 The most direct way to study injury mechanism is to investigate real incidents; however, it is impossible and unethical to perform experiments that are intentionally hurting the test participants. To study ankle inversion sprain movements in calibrated environment, subinjury trials could be carried out with the assistance of tilt platforms, trapdoors, and fulcrum devices. This review provides information on the existing ankle inversion simulators. In addition, it compares and contrasts their features in terms of their inversion angles, inversion velocities, supination angles, and appearance (see Table 1).

مقالات انگلیسی و ترجمه های فارسی رایگان با فرمت PDF آماده دانلود رایگان میباشند

همچنین ترجمه مقاله با فرمت ورد نیز قابل خریداری و دانلود میباشد

مقاله انگلیسی رایگان (PDF)

ترجمه فارسی رایگان (PDF)

خرید ترجمه با فرمت ورد

فهرست مقاله:

1- مقدمه
2- مواد و روش ها
3- نتایج
4-بحث
5- نتیجه گیری

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

1- مقدمه
کمر درد مزمن (LBP) یکی از علل رایج معلولیت بوده و در واقع موجب افزایش هزینه های بهداشت و درمان می شود. بیش از 80 درصد مردم در طول زندگی خود کمر درد را تجربه می کنند. و از این تعداد 5 درصد مزمن است. تمرین پایداری مرکزی به مراتب یکی از رایج ترین راهبرد های توانبخشی برای بهبود کنترل و پایداری پویای ستون فقرات کمری در افراد با کمر درد مزمن است. تمرین های پایداری مرکزی بر سطح پایدار اثر کم تری در ایچاد فعالیت عضله درمقایسه با تمرین های پایداری مرکزی با ابزار های ناپایداری نظیر نوار های اویز TRX دارد. اگرچه فعالیت ماهیچه مرکزی هنگام اچرای تمرین با نوار های کششی بالاتر استف بار فشاری نخاع بالا نمی باشد. از این روی تمرین TRX از اهمیت زیادی برای توان بخشی بیماران با LBP مزمن برخوردار است.
با این حال در میان طیف وسیعی از تمرین های کششی اویز TRX، یک حرکت مناسب برای افراد مبتلا به LBP مشخص نشده است. تنها یک مطالعه به مقایسه فعالیت عضله در طی چهار تمرین TRX در یک گروه از حوانان و افراد سالم پرداخته است. تیم تحقیقانی نشان داده است که ابداکشن ران موجب بیشترین فعالیت عضله شکم می شود و این در حالی است که کشیدکی همسترینک موجب بیشترین فعالیت عضله نخاعی کمری می شود که با الکترومیوگرافی اندازه گیری می شود. در این مطالعه ما به بررسی فعالیت عضله در طی تمرین های TRX در افراد با LBP مزمن با استفاده از EMG سطحی می پردازیم زیرا قادر به ارزیابی مستقیم فعالیت عضله است. فرض بر این است که تمرین های مختلف TRXموجب فعال سازی عضله های مرکزی در افراد با LBP مزمن می شود.
نوار های درمانی کششی(KT) روش نسبتا جدیدی است که در مدیریت بالیتی LBP استفاده می شود. این نوار الاستیک،متخلخل و چسبنده بوده و به آسانی بر روی کمر قرار گرفته و مانع از محدود شدن حرکت مفصل در طی تمرین نمی شود. اگرچه اثر نوار های درمانی کششی در مطالعات بالینی بحث انگیز بوده است، برخی از اثرات سودمند نوار های درمانی کششی کزارش شده است ظنیر اصلاح ارایش نامناسب احتمالی و بهبود عملکرد عصبی مولکولی. از این روی گفته می شود که نوار های درمانی کششی برای تمرین TRX برای فعال سازی عضله مرکزی لازم است. تا کنون هیچ مطالعه ای به بررسی اثرات حاد نوار های درمانی کششی بر روی فعالیت عضله مرکزی در طی عملکرد تمرین های کششی TRX نپرداخته است.
2- مواد و روش ها
این مطالعه ای آزمایشی است که در طی آن هر یک از شرکت کننده ها نحت چهار حرکت و تمرین اویز TRX و دو نوار قرار گرفتند. (1) کشش عضله همسترینگ ، (2) ابداکشن ران، (3) فشار قفسه سینه، و4- ردیف 45 درجه. فعالیت راست شکم عرضی / مورب داخلی (TrAIO)، راست شکمی (RA)، مورب خارجی (EO) و سطحی کمری (LMF). شرکت کننده ها از دانشگاه و از طریق نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. معیار های انتخاب شامل LBP مزمن بود که به صورت درد دوره ای مزمندر کمر در طی شش ماه و در افراد بین 18 تا 30 سال اندازه گیری می شود.
معیار های عدم انتخاب شامل اختلال عصبی، ناهنجاری های ساختاری ستون فقرات، اختلالات ستون فقرات ژنتیکی، جراحی قبلی ستون فقرات، صدمات اخیر ستون فقرات و یا محیطی (به عنوان مثال، رگ به رگ شدن رباط)، آلرژی به KT، و یا مصرف به طور منظم از مسکن، و یا دریافت درمان های فیزیوتراپی فعالبود. این مطالعه توسط کمیته اخلاق دانشکاه ها تایید شد. همه رکت کننده ها به طور داوطلبانه شرکت کردند. به علاوه همه روش های ازمایشی و ارزیابی به هر شرکت کننده قبل از گرفتن رضایت نامه توضیح داده شد. همه روش ها بر طبق بیانیه هلیسنکی اجرا شدند
اطلاعات جمعیت شناختی با مصاحبه شرکت کننده ها بدست امد. ارتفاع و وزن بدن اندازه گیری شد. شرکت کننده ها در مورد شدت LBP سوال شدند که شامل بدون درد=0 و بیشترین درد=10 بود. پرسش نامه معلولیت رولاند موریس 24 کویه ای برای ارزیابی معلولیت فیزیکی LBP (0 = بدون معلولیت؛ 24 = حداکثر معلولیت) [17] استفاده شد. دستکاه اویز، کیت تمرین اویز خانگی TRX( سان فرانسیسکو) شامل یک کابل پلاستیکی انعطاف پذیر با نور ها و قنداق های پا در هر دو انتها می بادش که از طریق تکیه گاه به در متصل می شود. روش های استاندارد برای استفاده از دستگاه اویز TRX، برای انجام چهار تمرین TRX در کتابچه رهنما توضیح داده شده اند. این چهار وضعیت برای فعال سازی عضله های مرکزی کزارش شده اند. موقعیت بدن و اثرات مضر در طی تمرین اهای اویز به طور دقیق توسط پرسنل کنترل شد.
الکترود دوقطبی EMG سطحی (EMG سنسور SX230-1000، بیومتریک، نیوپورت، UK) برای تشخیص فعالیت ماهیچه در میان چهار(1) کشش عضله همسترینگ ، (2) ابداکشن ران، (3) فشار قفسه سینه، و4- ردیف 45 درجه. فعالیت راست شکم عرضی / مورب داخلی (TrAIO)، راست شکمی (RA)، مورب خارجی (EO) و سطحی کمری (LMF) با EMG استفاده شد. الکترود عای فعال بر اساس مطالعه مارشال و مورفی 18 شناسایی شدند. به طور کلی موقعیت الکترود های فعلال به صورت زیر تعیین شد: TrAIO-2 سانتی متر پایین تر و داخلی در خاصره قدامی ؛ RA-3 سانتی متر نزدیک به ناف و 2 سانتی متر لترال تا خط وسط. EO- درست بالای سایت الکترود TrAIO، دl,hcdبا ناف [18]؛ و LMF-لترال در خط وسط در سطح L2 به L4 [19]. نوار چشب ها برای اطمینان از محکم بودن الکترود استفاده شدند.
فاصله بین الکترودی الکترود های فعال EMG به صورت 1 سانتی متر در نظر گرفته شد. سیگنال EMG در 1000 هرتز نمونه برداری شده و با ضریب 1000 تقویت شد. یک پارامتر شامل امپدانس ورودی بیش از ده به توان 15 هم بودTrAIO-2 سانتی متر پایین تر و داخلی در خاصره قدامی برتر؛ RA-3 سانتی متر نسبت به ناف و 2 سانتی متر لترال به خط وسط. EO- درست بالای سایت الکترود TrAIO، در خط مستقیم با ناف [18]؛ و LMF-لترال به خط وسط در سطح L2 به L4 [19] به یک دیتا لاگ متصل شدند. دیتالاگ ها از فیلتر بالا گذر 20 هرتزی برای حذف اثرات DC ناشی از پتانسیل ممبران و فیلتر پایین گذر برای فرکانس های بالاتر از 450 هرتز استفاده کردند. سیگنال های EMG هر عضله مرکزی با استفاده از نرم افزار تحلیل بیومتریک EMG برای نسخه دیتالاگ پس پردازش شد. مقدار میانگین جذری سیگنال های EMG از هر عضله محاسبه شد. قبل از تمرین اویز TRX، داده های EMG با استفاده ازدو ازمایش کشش ایزومتریک در برابر مقاومت دستی برای هر یک از جهار مهایچه جمع اوری شدند. جزییات استفاده از مقاومت دستتی در مقاله موگ و همکاران 9و کسنیل(21) کزارش شده است. مقدار میانگین EMGrms در طی زمان سه ثانیه ای هر دوره کارازمایی به صورت مقدار MVIC معرف انتخاب شد. مقدار MVIC هر عضله برای نرمال سازی داده ها ثبت شد.
در طی TRX-EMG، شرکت کننده ها بایستی هر یک از چهار موقعیت TRX را به مدت 5 ثانیه حفظ می کردند در حالی که فعالیت EMG عضله های مرکزی ثبت می شد. RMS فعالیت EMG هر عضله مرکزی در طی دوره سه ثانیه محاسبه شد. دو ازمایش با فاصله یک دقیق ای امجام شد و این در برابر مقدار RMS از MVIC هر عضله مرکزی بوده و برایند به صورت درصدی از MVIC تعیین شد. با تکمیل جهار تمرین TRX و ثبت EMGهم زمان نوار کششی درمانی به منطقه کمر اعمال شد. بعد از تثبیت نوار همه روش های اندازه گیری Trx-EMG تکرار شدند . مقادیر MVIC چهار عضله مرکزی محاسبه و برای تحلیل استفاده شد.
تحلیل آماری با استفاده از نرم افزار SPSS LBM انجام شد. سطخ معنی داری 0.05 بود. یک تجزیه واریانس نیز برای مقایسه داده های EMG RMS در شرایط مختلف استفاده شد. در صورتی که فرض کرویت نقض شود ازمون گرین هاوس کیسر استفاده می شود. تست جفت شده با تعدیل بن فرونی در صورتی اسفاده می شود که همه نتایج معنی دار برای داده ها حاصل شود.

بخشی از مقاله انگلیسی:

1. Introduction

Chronic low back pain (LBP) is a common cause of work disability and as such is associated with elevated health care costs [1]. More than 80% of people experience an acute episode of LBP sometime during their lives [2], of which 5% develop chronicity [3]. Core stability training is by far one of the most commonly used rehabilitation strategies for improving lumbopelvic-hip control and the dynamic stability of the lumbar spine in people with chronic LBP [4]. Traditional core stability exercises on a stable surface were found to be less effective in inducing high core muscle activity when compared with core stability exercises performed with an instability device such as the TRX suspension straps [5]. Although the core muscle activity was higher when exercising with the labile suspension straps, the spine compressive load was not high [6, 7]. Therefore, TRX suspension training might be particularly suitable for rehabilitating patients with chronic LBP. However, among the large variety of TRX suspension workouts [8], which postures are most suitable for individuals with chronic LBP has yet to be determined. There is only one study that has compared the core muscle activity during four different TRX workouts (hamstring curl, hip abduction in plank, chest press, and 45-degree row) in a group of young, healthy individuals (without LBP). The research team found that hip abduction in plank induced the greatest abdominal muscle activity, whereas the hamstring curl induced the greatest paraspinal muscle activity as measured by the surface electromyography (EMG) [9]. In this study, we examined the core muscle activity during the four aforementioned TRX workouts exclusively in individuals with chronic LBP using surface EMG as it can assess muscle activity directly [9]. We hypothesized that different TRX suspension workouts activate the core muscles differentially in people with chronic LBP. Kinesiology taping (KT) is a relatively new method that has been used in the clinical management of LBP. The tape, which is elastic, porous, and adhesive, can be applied easily to the low back region and does not restrict joint mobility during exercises [10]. Although the effects of KT in clinical studies are controversial [11–14], some beneficial effects of KT have been reported, such as the normalization of muscular function, the correction of possible joint misalignment [11, 12], and enhanced neuromuscular performance [13]. Hence, we postulated that KT might be an ideal adjunct to TRX training to activate the core muscles in people with chronic LBP. To date, no study has examined the acute effects of KT on core muscle activity during the performance of various TRX suspension workouts in individuals with long-term LBP. The aim of this study was to determine the influence of KT and different TRX suspension workouts, and their interactions, on the amplitude of EMG activity in the core muscles among people with chronic LBP.

2. Materials and Methods

This was an experimental study during which each participant underwent four TRX suspension workouts/positions (hamstring curl in supine lying with hips lifted, hip abduction in prone plank, chest press, and 45-degree row in standing inclined) and two taping conditions (with and without KT applied to the low back). In each TRX position and taping condition combination, the core muscles’ activity was measured using surface EMG.The sequence of TRX workouts was randomized to avoid order effect. The participants were recruited from the university via convenience sampling. The inclusion criteria were to have chronic LBP, defined as a persisting or periodic pain in the low back region with a duration of six months or longer [15], be between 18 and 30 years old, and have no previous experience in TRX suspension training. The exclusion criteria were to have neurological deficits, spinal structural deformities, genetic spinal disorders, previous spinal surgery, recent spinal or peripheral injuries (e.g., ligament sprains), allergy to KT, or regular consumption of analgesics, or receive active physiotherapy treatments. The study was approved by the Human Research Ethics Committee of the administering university. All of the participants who volunteered to participate in the study were first screened by a physiotherapist and a trained assistant to ensure that the above criteria were met. In addition, all of the experimental procedures and assessment methods were fully explained to each participant before written informed consent was obtained. All of the procedures were performed in accordance with the Declaration of Helsinki. Demographic information was obtained by interviewing the participants. Body height and weight were measured. Moreover, the participants were asked to quantify their LBP intensity (no pain = 0; worst pain = 10) by using the visual analog scale (VAS) [16]. The self-administered 24- item Roland-Morris Disability Questionnaire (RDQ) was also used to assess physical disability due to LBP (0 = no disability; 24 = maximum disability) [17]. The suspension device, TRX Home Suspension Training Kit (Fitness Anywhere LLC, San Francisco, USA), comprised an adjustable nylon cable with handle straps and foot cradles at both ends that was anchored to the door via a door anchor. The standardized procedures for using the TRX suspension device to perform the four TRX suspension workouts are well described in the TRX user’s guide [8]. These four positions were selected for the high activation of core muscles reported in the literature [5, 9]. Body positioning and any adverse effects (e.g., increased in LBP) during the suspension workouts were closely monitored by the research personnel. Bipolar surface EMG electrodes (EMG sensor SX230- 1000, Biometrics, Newport, UK) were used to detect muscle activity among the four major core muscles—transversus abdominis/internal oblique (TrAIO), rectus abdominis (RA), external oblique (EO), and superficial lumbar multifidus (LMF)—on the right side of the body during the TRX suspension exercises. Active electrode placements on the skin were identified following the recommendations of Marshall and Murphy [18] and Barbero et al. [19] and prepared by shaving and cleansing using alcohol swabs to reduce skin impedance. In brief, the positions of the active electrodes were summarized as follows: TrAIO—2 cm inferior and medial to the anterior superior iliac spine; RA—3 cm superior to the umbilicus and 2 cm lateral to the midline; EO— just above the TrAIO electrode site, in direct line with the umbilicus [18]; and LMF—lateral to the midline at the levels of L2 to L4 [19]. The orientation of the active electrodes was parallel to the muscle fibers for optimal signal recording [9]. The reference electrode (R506, Biometrics, Newport, UK) was placed on the ipsilateral tibial tuberosity. Adhesive tapes were applied to ensure all the EMG electrodes were in firm contact with the skin. The interelectrode distance of the EMG active electrodes was fixed at 1 cm.The EMG signal was sampled at 1000 Hz and amplified by a gain factor of 1000. Other parameters included an input impedance of >1015 Ω, common mode rejection ratio of >96 dB, noise of <5 ?V, and bandwidth of 20–460 Hz [20]. All of the EMG electrodes and cables were connected to the DataLOG (Biometrics, Newport, UK), which was securely attached to the participant’s waist during the TRX workouts to minimize artifacts. The DataLOG used both a highpass filter (20 Hz) to remove DC offsets due to membrane potential and a low-pass filter for frequencies above 450 Hz. It also stored EMG data for offline analysis [20]. The EMG signals of each core muscle were postprocessed using the Biometrics EMG analysis software for DataLOG version 8.51 (Newport, UK). The root-mean-square value of the EMG signals (EMGrms) obtained from each core muscle was calculated. Before the TRX suspension workouts, EMG data were collected using two five-second maximal voluntary isometric contraction (MVIC) trials against manual resistance for each of the four core muscles with a one-minute, between-trial rest period. Details for applying the manual resistance have been described in Mok et al. [9] and Escamilla et al. [21]. The average EMGrms value during the middle three-second window of each trial was chosen as the representative MVIC value. The MVIC value of each core muscle was recorded for later data normalization [9]. During the TRX-EMG measurement, the participants were required to maintain each of the four TRX positions for five seconds while the EMG activity of the core muscles was being recorded. The RMS of the EMG activity of each core muscle was computed during a middle three-second period during which the participant held his or her position. Two trials were performed for each of the four testing conditions with a one-minute break between trials. The average EMGrms value of two repetitions of each TRX suspension position was normalized against the RMS value of the MVIC of each core muscle, and thus the outcome was expressed as a percentage of MVIC (%MVIC). %MVIC was selected as the major outcome measure because the test-retest reliability was good (ICC = 0.64) [9]. Upon completion of the four TRX suspension workouts and simultaneous EMG recordings, elastic kinesiology taping (k tape, biviax GmbH & Co. KG, Dortmund, Germany) was applied to the low back region. The EMG electrodes were in firm contact with the skin all the time as the KT tapes were applied on top of the adhesive tapes. Each participant received a standardized kinesiology taping application with four I-strips being placed at about 25% tension overlapping in a star shape over the point of maximum pain in the lumbar region [10]. After fixing the tape, all of the above TRX-EMG measurement procedures were repeated. The %MVIC values of the four core muscles (with taping applied) were calculated and used for analysis. Our statistical analysis was performed using IBM SPSS 20.0 software (IBM, Armonk, NY). The significance level was set at 0.05. A two-way repeated-measures ANOVA (withinsubject factors: TRX position and taping condition) was used to compare the normalized EMGrms data (%MVIC) across the different conditions. The Greenhouse-Geisser epsilon adjustment was used if the sphericity assumption was violated. A post hoc paired ?-test with Bonferroni adjustment was performed if any overall significant results were obtained for the normalized EMGrms data. The effect size (partial etasquared, denoted as partial ?2 ) was also reported—values of 0.14, 0.06, and 0.01 represented large, medium, and small effect sizes, respectively [22].

رابطه بین اختلالات خلقی دانش آموزان متوسطه و شرمساری

The relationship between secondary school students’ posture disorders and shyness

Abstract

In this study, it is investigated the relationship between posture disorders and shyness in middle school students. Movement is an essential element of life which is important in maintaining the physiological and psychological functions. Good posture and body position plays a vital role in mental and physical health. The statistical group composed of 17974 male students in middle school of Ardebil city, among which 378 students were selected as a sample group to participate in our research. Selecting the experimental group was first done by making a list of middle schools of Ardebil city, then 14 schools were randomly selected and according to the population of each school, the experimental group was randomly selected in order. This study is an analytical descriptive one and the results indicate the abnormality of upper-and lower- skeleton of students. The students filled out a questionnaire including general information, they their general specifications were registered including age, weight and height. Then their photos were taken in three ways of anterior, lateral and posterior standing, computer software was used to analyze the posture of students (Ergo Therapy). In the study a questionnaire of 44 items were used, including 5 scales of Likert rating scale (never, rarely, sometimes, often, and always). After gathering required information, the resulted data was analyzed by descriptive static. The normality distribution of data was performed by K-S test (Kolmogrov-Smirnof test) and the mean values, standard deviation and frequency percent were obtained through descriptive statistical methods, then the differences were resulted through deductive statistics including Chi-square 2 x and ANOVA method by SPSS 20/win software. The experimental group was shown that has at least a body abnormality of 96.3%. Prevalence of abnormality was 64.6% drooping shoulders 51.3% Kyopsis and the lowest abnormality prevalence was 1.3% a flat upper back (non-curved) 1.1% extension feet. The highest shyness frequency percent was in 97.25% extension feet and the lowest shyness frequency percent was in 63.8% genu flexum. There is a significant correlation between shyness and skeletal abnormality prevalence. The mean value of students’ shyness with skeletal abnormalities is higher than that of students who lack any skeletal abnormality. The results of this study indicate that the mean value of shyness in students with the trunk abnormality is 81.18%. Also the mean value of shyness in students with upper and lower skeletal abnormalities is higher than other students.

1 Introduction

Although, toady’s machinery life has brought about notable industrial and technological advances and well-being for human beings and provides them with valuable services, it is followed by various disadvantages. The most fundamental disadvantage is the replacement of machine as a muscular power which underlies lack of movement and fatness. Besides these factors, the false pattern of sitting, standing, walking and carrying objects, wearing improper dressing and clothes, disease, inheritance, job positions, culture and anthropometry may reduce growth rate and make disorders in growth. Disorder and weakness in growth may followed by posture disorders and one may miss his optimum body posture. These weaknesses weaken automatically the other organs of body such as blood circulation and respiratory systems. Nowadays, in developed countries comprehensive and precise programs have been designed in order to define people the good physical posture, so that authorities of industrials and manufactures of required things such as table, chair, sofa, clothes, etc. consider observing scientific standards around physical posture as their absolute priority. This is as an importance of human’s physical posture. The quality of body posture in an unconscious action and childhood and teens obtained body posture remains nearly unchanged in the other words, since these children are growing up and their epiphyses are soft and flexible and physical activities and sport can correct and form the disorders and abnormalities of their body, so it is highly important to know the students’ body posture and provide them with physical activities to strengthen their body and remove any possible physical abnormalities during the sensitive period of growing, because if such disorders are not prevented and corrected, some secondary disorders will be generated in other parts of the body. Hence, knowing and studying common reasons and factors of abnormalities and disorders of students seem an inevitable necessity.

Many studies have shown that early knowing spine disorders (scoliosis, kyphosis, hyperlordosis, shoulder asymmetry, pelvic obliquity) which are prevalence in childhood, may prevent their advancing and appearing serious transformations (Dickson.RA, 1895; Dvonch V.M, et al., 1990; Ferris.B, , et al., 1988; Hansen.TB, 1994;Lehner.JT, 1990).

In a screening plan of schools which is done on 316.000 students in Delaware of U.S.A from 1962 to 1975, it was shown that prevalence of scoliosis was 0.19% which was significantly less than results of Dr.Schandes and other related studies in northern American. Another study conducted on 14.900 children in Montreal, Canada showed 1.6% prevalence of higher than 10 degrees. A similar study conducted in Scotland showed 1.3 per thousand in children younger than 8 years-old and 1.7 per thousand in children older than 8 years-old. In early 1970s, Lancetin performed a great screening program on 1.5 million people in Minnesota, and finally evaluated scoliosis prevalence as 1.1% (Dvonch V.M, et al., 1990; Yawn.BP, et al., 2000). Statistical results of some countries are: Japan: 1.92%; Greek: 2.7%; Southern Africa: 1.66%; Sweden: 1.9%; Finland: 4.1% Denmark: 14.3% (Goldberg.J, 1995; Grossman.TW, et al., 1995; Sugita.K, 2000; Willner.S, et al., 1982). In a study conducted on 4.975 eleven-years-old children (2.588 boys; 2.387 girls) in Netherlands in 1992 showed a strong disorder prevalence of girls as 10.6% and 7.1% for boys (Hazebroek- Kampschreur.AA, et al., 1992). Limited studies showed the scoliosis prevalence for 15-years-old girls as 4 per thousand and 1 per thousand for 9-years-old girls and 9 per thousand for 11-15 years-old boys (EbrahimAstaneh.M, 1997; NazmAra.Sh, 1993).

آنالیز فوتوگرافی طرز حالت بدن: مرور بر ادبیات

Photographic analysis of human posture: A literature review

Abstract

Introduction: The study of posture is not an easy task, mainly because postural assessment is still scientifically inaccurate. Photographs of bipedalism in the frontal and sagittal planes are one of the most widely used methods for this assessment. The aim of this literature review was to determine which anatomical markers authors of scientific papers have taken to minimize the chances of error in measurements. Materials and methods: The Medline and Lilacs databases were searched for the period from 2002 to 2012, with the following keywords: “postura”; “posture” and “postural.” Discussion: A number of studies have shown a reasonable correlation between radiographic measurements and the placement of markers. It appears possible to use photography as a form of scientific assessment since the anatomical landmarks are well chosen. Conclusion: The markers that were suggested in this review: malleolus; posterior calcaneal tuberosity; fibular head; tibial tuberosity; greater trochanter of the femur; anterior angle and/or posterior lateral edge of the acromion; spinous processes (particularly C7); inferior angle of the scapula; sternum manubrium; mental protuberance; and the intertragic notch. Iliac spines, both anterior superior and posterior superior, should only be used with lean subjects.

1 Introduction

The study of human posture is relatively new compared to other areas of medical science. Certain deviations in posture can be unsightly and can adversely affect muscular efficiency, as well as predisposing individuals to musculoskeletal pathologic conditions (Liebenson, 2008; Wallden, 2009; Rosa´rio et al., 2012). Posture can also alter or be altered by certain psychological conditions (James et al., 2009; Rosa´rio et al. 2012). However, it is not an easy subject to study, mainly because postural assessments are still scientifically inaccurate. Two methods are widely used for such assessments: the study of the projection of the center of gravity with the aid of a force platform; and photography of the standing posture, using both frontal and sagittal planes (Rosa´rio et al., 2012). Some methods, such as MRI, are expensive, while others, such as X-ray, involve radiation problems (Suzuki et al., 2010; Berthonnaud et al., 2009; Steffen et al., 2010). The problem with the first approach is purely semantic. Some studies speak of postural analysis as measured by the force platform (Viguier et al., 2009), but this is inaccurate. The force platform measures the oscillation of the body and the association between the projection of the center of gravity and the support base (Bonde-Petersen, 1975), thus providing a balance, not a posture, measurement. Posture is strongly related to balance (Nashner, 1972; Nashner and McCollum, 1985). and its treatment can be similar, but posture is not the same as balance. It is very difficult to imagine a person with good posture and poor balance, but it is possible to imagine bad posture with good balance if the misaligned body segments are compensated so that the resulting projection of the center of gravity is between the feet. The problem with the second approach is that the adhesive markers are not accurate. These are used in the demarcation of the features adopted as the reference point for calculating distances and angles on the photos (Rosa´rio et al., 2012). Depending on the chosen anatomical region, it is easy to misplace the exact location. Large measurements, such as the distance between the shoulders for example, may not suffer so much with this error. However, smaller distances or angular measurements can be questioned since the displacement of the anatomical point may completely alter the outcome (Rosa´rio et al., 2012). Therefore, the aim of this literature review was to determine which methodologies have been adopted by authors of scientific works on posture, in order to solve or minimize this problem in photographic assessments, as well as to search for a protocol with less measurement errors which is easily reproducible, both for scientific and clinical objectives.