• بخشی از ترجمه:

چکیده
سیاست بدون تخیل، چیزی نیست به جز کاغذ بازی، ولی تخیل هرگز بی طرف نیست. زاغه‌هایی که در حومه‌های شهر لیما، پایتخت پرو به وجود آمده‌اند، زاییده جنگ داخلی، آشفتگی اقتصادی، درگیری‌های قومی، و بحران‌‌های زیست محیطی اند. این شهرک‌ها مملوند از کارگرانی بی کار که از لیما به این منطقه کوچ کرده‌اند ، و همچنین کشاورزانی که از کوه های آند به آنجا آمده‌اند که اکثریت آنان را نسل بومیان آمریکایی تشکیل می‌دهد. بسیاری از این زاغه‌ها در دهه هفتاد به وجود آمده‌اند (١). در سال ٢٠٠٢ ، یکی از این زاغه‌ها به نام “ونتانیلا”، محل زندگی حدود هفتاد هزار نفر بود، بدون بهره بردن ازهرگونه امکانات اولیه رفاهی چون لوله کشی، برق، راه‌های آسفالت شده و هر گونه زیربنای اساسی دیگری برای زندگی این جمعیت. برای جا به جا کردن تپه‌ای در منظره پیرامون این شهر که چیزی به جز صحرا نیست، “فرانسیس آلیس”، به هر یک از ۵٠٠ داوطلبی که از ونتانیلا به آنجا آمده بودند، بیلی داده و از آنها خواسته بود تا شانه به شانه یکدیگر، از پایین تپه کار خود را آغاز کرده و شن‌ها را به نوک آن منتقل کنند. یا به گفته خود آلیس در مصاحبه‌اش با مجله “آرت فوروم”: “این شانه انسانی توانست مقدار زیادی شن را جابجا کند، بدین گونه که تپه شنی ششصد فوتی را، ۴ اینچ از جای خود حرکت داد” (٢). این ترکیب مبهم شاعرانه همراه با دستورعملی دقیق، هسته اصلی روش داستانسرایانه پرداختن به هنر فرانسیس آلیس را تشکیل می دهد.
بیشتر پرو‍ژه‌های آلیس، به جای آراییدن و پرداختن به شیی به خصوص، قرار است چیزی مانند یک شایعه، یک داستان یا حتی یک اسطوره را در منظره اطراف، از خود به جای بگذارند. در اثری به نام “شایعه”، آلیس به شهری در مکزیک رفته و داستانی ساختگی را درباره مردی که در هتلی مفقود شده، برای هر کس که می توانست، تعریف کرد. این شایعه به سرعت در شهر پخش شد. البته زمانی که پلیس شروع به تهیه گزارشی در این باره کرد- شیی (اثری) همراه به وجود آمد- آلیس به دخالت خود در این اثر پایان داد. در اثری با عنوان “خط سبز(گاهی انجام کاری سیاسی می تواند شاعرانه باشد، و گاهی انجام کاری شاعرانه می تواند سیاسی شود)”- اثر ١٩٩٧- او تصادفا قوطی حاوی رنگ سبزی را سوراخ کرده و روی نخستین خط مرزی اسرائیل و فلسطین- که اکنون دیگر محو شده- که پس از جنگ اعراب با اسرائیل در سال ١٩۴٨ رسم شده بود، شروع به پیاده‌روی کرد.

• بخشی از مقاله انگلیسی:

Abstract

Politics without the imagination is bureaucracy, but the imagination is never a neutral category. The shantytowns built on the outskirts of Lima, Peru, are the product of civil war, economic turmoil, ethnic struggle, and ecological crisis. Populated by underemployed laborers from the city and displaced peasants from the Andes, frequently of indigenous descent, a number of these shantytowns were originally constructed in the 1970s.1 In 2002, one of these shantytowns, named Ventanilla, was home to more than seventy thousand people without plumbing, electricity, paved roads, or other basic infrastructure. The surrounding landscape is desert. To move a mountain on this landscape, Francis Alÿs gave each of five hundred volunteers from Ventanilla a shovel and asked them to stand side by side and slowly work their way up the dune, or as he described it in an interview published in Artforum: “This human comb pushed a certain quantity of sand a certain distance, thereby moving a sixteen-hundred-foot-long sand dune four inches from its original position.”2 This combination of poetic vagueness and precise instruction is central to Alÿs‟s storytelling approach to artmaking. Many of Alÿs projects are about leaving a rumor, a story, or even a myth in the landscape as opposed to fashioning an object. In a piece from 1997 entitled The Rumor, Alÿs went into a town in Mexico and told a story about a man who disappeared from a local hotel. The rumor quickly spread through the town. However, once a police sketch was made—i.e., an accompanying object created—Alÿs ended his involvement in the piece. In The Green Line(Sometimes Doing Something Poetic Can Become Political and Sometimes Doing Something Political Can Become Poetic) from 2005, he casually carried a can of green paint with a hole in the bottom and walked the now-erased original boundary line of the state of Israel following the 1948 Arab-Israeli War.

دانلود رایگان مقاله انگلیسی

خرید ترجمه فارسی مقاله

نوشته دانلود ترجمه مقاله تمثیلهایی از هنر سیاست و شعر اولین بار در ترجمه فا پدیدار شد.

• بخشی از ترجمه:

چکیده
نام این بحث را تماشاگر رهایی‌یافته گذاشته‌ام. بنا به درک من، یک عنوان همیشه یک چالش است. این پیش فرض را در خود دارد که اصطلاح دارای مفهوم می باشد، که میان اصطلاحات جداگانه پیوندی وجود دارد، و در ضمن به این معناست که این پیوند، میان مفاهیم، پرسش‌ها و نظریه‌هایی وجود دارد که در نگاه اول به نظر می‌رسد هیچ رابطه ی مستقیمی با هم ندارند. از نظری هم این عنوان بیانگر سردرگمی من در زمانی است که مارتن اسپانگبرگ از من دعوت کرد که سخنرانی‌‌ای را ایراد کنم که باید “نطق کلیدی” این فرهنگستان می بود. او به من گفت که به دلیل تاثیری که کتاب من ” آموزگار نادان مدرسه (Le Maitre ignorant) (١٩٨٧) روی او گذاشته بود می‌خواهد که من مجموعه ی تفکرات خود را در باره ی “تماشا‌گر” (Spectatorsphip) در آنجا مطرح کنم. از خود می‌پرسیدم چه پیوندی می‌تواند میان علت و معلول باشد. این فرهنگستانی است که کسانی را که در دنیای هنر، نمایش و اجرا فعال هستند دور هم جمع می‌کند تا موضوع تماشاگر امروزی را بررسی کنند. کتاب “آموزگار نادان مدرسه” تفکری در باره ی نظریه ی عجیب و غریب و سرنوشت غریب ژوزف ژاکوتو ،‌ استاد فرانسوی اوایل سده ی‌ نوزدهم بود که دنیای فرهنگستانی را با این گفته به ناآرامی کشاند که شخصی نادان می‌تواند آنچه را که خودش نمی‌داند به شخص نادان دیگری بیاموزد، و از این راه، منادی برابری عقل وهوش شد و فراخوانی در مورد رهایی روشنفکرانه در برابر دریافت خردمندی از راه آموزش و پرورش طبقات پائین می دهد. نظریه ی ‌او در اواسط سده ی نوزدهم به باد فراموشی سپرده شد. احیای آن در سال های ١٩٨٠ به نظرم لازم آمد تا بحث در باره ی آموزش و پرورش و مخاطرات سیاسی آن را بار دیگر به جریان اندازد. اما مردی که دنیای هنری‌اش را می‌توان با دموستن، راسین و پوسن متجلی کرد چه فایده‌ای می‌توانست برای گفت‌وگوی معاصر هنری داشته باشد؟
با تفکر بیشتر به نظرم رسید که نفس فاصله، فقدان رابطه ی روشن میان نظریه ی ژاکوتو و موضوع امروز تماشاگری می‌تواند اتفاق خوبی باشد.

• بخشی از مقاله انگلیسی:

abstract

I have called this talk “The Emancipated pectator. ,,,. As I understand it, a title is always a challenge. It sets forth the pre-supposition that an expression makes sense, that there is a link between sepa- rate terms, which also means between concepts, problems, and theories that seem at first sight to bear no direct relation to one another. In a sense, this title expresses the perplexity that was mine when Marten Spangberg invited me to deliver what is supposed to be the “keynote” lecture of this academy. He told me he wanted me to introduce this collective reflection on “spectatorship” because he had been impressed by my book The Ignorant Schoolmaster [Le Maftre ignorant ( 1987)]. I began to wonder what connection there could be between the cause and the effect. This is an academy that brings people involved in the worlds of art, theater, and performance together to consider the issue of spectatorship today. The Ignorant Schoolmaster was a meditation on the eccentric theory and the strange destiny of Joseph Jacotot, a French professor who, at the beginning of the nineteenth century, unsettled the academic world by asserting that an ignorant person could teach another ignorant person what he did not know himself, proclaiming the equality of intelligences, and calling for intellectual emancipation against the received wisdom concerning the instruction of the lower classes. His theory sank into oblivion in the middle of the nineteenth century. I thought it necessary to revive it in the 1980s in order to stir up the debate about education and its political stakes. But what use can be made, in the contemporary artistic dialogue. of a man whose artistic universe could be epito-mized by names such as Demosthenes, Racine, and Poussin? On second thought, it occurred to me that the very distance, the lack of any obvious relationsh.ip between Jacotot’s theory and the issue of spectatorship today might be fortunate.

دانلود رایگان مقاله انگلیسی

خرید ترجمه فارسی مقاله

نوشته دانلود ترجمه مقاله تماشاچیان از قید آزاد شده اولین بار در ترجمه فا پدیدار شد.

• بخشی از ترجمه:

چکیده
نمایش شرقی، نمایشی روایتی است. برای بازیگر شرقی طبیعی است که دارد دیگری را بازی می کند و یا از چیزی غیر خود خبر می دهد، بنابراین به راحتی و به کمک کنایه ها و مبالغه های بازیگری، اشاره به ورای خود را، با ایجاد فاصله بین خود و نقش، قابل لمس می سازد. درک و تحلیل همین جنبه ها در اروپای معاصر از یک طرف به تکوین فکر « فاصله گذاری» کمک کرد، و از طرف دیگر زیربنای «نمایش آیینی» شد. به هر حال، دذ هر دو تئاتر غربی و شرقی «آیینی بودن» و «فاصله داشتن» هیچ کدام هدف نیست، بلکه منطق ذاتی و طبیعی نمایش است. دیگر طبیعی است که حس ها گرچه واقعی ست ولی بازی ها واقعی نباشد، و طبیعی است که بازیگران خود را با نقش یکی نکنند، زیرا نمی گویند «ما آن شخصیت» هستیم، بلکه فقط از «او» خبر می دهند، یا « شخصیت نقش را برای ما » روایت می کنند. پس دیگر طبیعی است که بازیگر ناظر بر نقش هم باشد و با تأکید بر زشتی عمل یا نیکی رفتار شخص بازی، قضاوت های موافق و مخالف تماشاگر را برانگیزد و طبیعی است که بازیگر (که همه ی مهارتش را در تجسم بخشیدن به اشیا و ابعاد غایب و ایجاد فضاهای گوناگون به کار می برد) در فاصله ها و وقفه های قرار گرفتن در آن شخصیت مثلا آب بخواهد تا نفسی تازه کند، یا گریم را ترمیم کند، یا در سراسر بازی نقشش را از روی نوشته بخواند، زیرا او نمی گوید که واقعه در حال رخ دادن است، بلکه واقعه ای رخ داده را با منظور معین تعریف می کند.
«فاصله گذاری» در تعزیه و در کار برتولت برشت هر چند به نتایج مشابهی می رسد ولی مطلقا از یک جنس نیست. برشت می کوشد با فاصله گذاری تماشاگر را از حل و جذب شدن، یا مثلا تسخیر شدن توسط جادوی صحنه دور نگاه دارد تا قضاوتش بیدار بماند. در تعزیه، بازیگر و نقش اصلا و اساسا نمی توانند یکی بشوند، زیرا آنچه بازیگر انجام می دهد در واقع نوعی تذکار مذهبی و عبادتی است. او خود را کمترین ذره در مقابل امامان و دشمن در مقابل دشمنان ایشان می داند.

• بخشی از مقاله انگلیسی:

Abstract

In the East, a play is a narrative performance. For an Eastern performer, it is natural for him to play the role of someone else or demonstrate something other than the self. With the help of the allusion and exaggeration inherent in the art of acting, and by distancing oneself from the role, the actor thereby easily makes the character palpable. Contemporary European theater, by understanding and analyzing these very aspects of acting, on the one hand has helped originate the idea of “role distancing,” and on the other, it has become the foundation of “ritual theater.” However in both Western and Eastern theater, neither “role distancing” nor “ritual” are the sought after goals, but rather the inherent and natural dialect of theater. It therefore follows that although the feelings portrayed are real, the roles are not so, and it is normal for the actors not to become the characters they portray. They do not pronounce, “We are them!” but only give us, the audience, and news concerning the “role” or narrate the role‟s character to us. Hence it is also natural for the actor to observe the role he is portraying and, by emphasizing both the good and bad traits of the role‟s character, incite the audience‟s approval or disapproval. So it is natural for the actor, whose whole craft rests in being able to create different imaginative objects and mental images in the minds of the viewer, in the intervals and intermissions of being in character, to be able to ask for “a glass of water to regain his breath”; redo his make-up, or indeed openly read his entire role from a written script. The actor does not mean to imply that what is actually occurring on stage is reality; he is only relating a reality that has already occurred. Although “role distancing” achieves the same end in both ta„zieh (religious possion-plays) and in the works of Bertolt Brecht, they are definitely not of the same cloth. By the use of “role distancing,” Brecht attempts to keep the viewer from becoming totally immersed in or captivated by the magic of the scene in order for him to retain his objectivity.

دانلود رایگان مقاله انگلیسی

خرید ترجمه فارسی مقاله

نوشته دانلود ترجمه مقاله تئاتر غربی و شرقی اولین بار در ترجمه فا پدیدار شد.

• بخشی از ترجمه:

چکیده
سینمای امروز ایران در جهان می درخشد ولی در آغاز، عکاسی بخت بلندتری داشت و در دوران ناصری میتوانست در میان بهترین ها در جهان جلوه کند. هم اکنون، آلبومخانه کاخ گلستان، که بیشتر یادگار آن دوران است، شاید در یکدست بودن و قدمت یک رقیب بیشتر در دنیا نداشته باشد که آن مجموعه پادشاهی بریتانیا است. برای نگارنده، این سئوال مطرح بود که چگونه بین معرفی عکاسی به صورت داگروتیپی در سال ١٨٣٩ م / ١٢٥٤ ق / ١٢١٨خ در پاریس و نخستین عکسبرداری در ایران، در اواسط دسامبر ١٨٤٢/ اواسط ذیقعده ١٢٥٨/ پایان آذر (قوس) ١٢٢١، توسط نیکلای پاولوف ، کمتر از سه سال به دنبال درخواست محمدشاه، شاه قاجار، گذشت. حال آنکه نیم قرن بعد، طبق اسنادی که تا این اواخر به دست آمده بود، فاصله بین معرفی سینما در سال ١٨٩٥ م/ ١٢٧٤خ در پاریس اولین فیلم ایرانی چهارچوب ایرانی آنهم در اروپا به پنج سال رسید. این تاخیر را در ضعف دستگاه مظفری و کشور در مقایسه با گذشته، ملایمت فطری شخص مظفرالدین شاه، ناآگاهی و بی توجهی مردم و عدم احساس مسئولیت از سوی ایشان میتوان یافت.
همچنین میتوان پذیرفت که اگر ناصرالدین شاه در ١٣١٣ ق/ ١٨٩٦ م/ ١٢٧٤ خ به قتل نرسیده بود، فیلم سینما و دوربین فیلمبرداری در همان سالها به تهران رسیده و شاید رشد سریعتری از همان ابتدا پیدا می کرد ولی این چنین نشد. در مورد تاریخ نخستین سالهای سینما، ساماندهی قابل تقدیر آلبومخانه کاخ گلستان که از سه چهار سال گذشته آغاز گردیده از یک سو و آغاز بازنگری اسناد کاخ گلستان از سوی دیگر، دگرگونی های ژرفی اکنون در دیدگاه کلی نسبت به آشنایی و ورود سینما به ایران پدید آورده است: تاریخ ورود نخستین دستگاه های سینما به ایران به عقب رفته، سینمای نخستین ایران چهره ای نو یافته و تحول آغاز سینمای ایران در مسیر تازه ای قرار گرفته است. البته دستیابی به برخی از فیلمهای کاخ گلستان، که به آن اشاره خواهد شد، و مهمتر از آن درک هر چند محدود، اهمیت آن فیلمها در هجده سال پیش در چهارچوبی که امروز نتیجه می دهد رخ داد ولی در پیشرفت امور به علل گوناگون تا سالهای اخیر وقفه افتاد. در این نوشته کوتاه بر دو نکته اساسی تأکید خواهد شد: آشنایی با سینما و رسیدن نخستین اسباب سینما به ایران و تولد آنچه که میتوان آن را نخستین مجموعه فیلم ها و به ویژه «فیلمهای سینمایی ایران» دانست.

• بخشی از مقاله انگلیسی:

Abstract

Today‘s Iranian cinema is famous across the planet, but in the past photography enjoyed a more elevated status and could appear among the best in the world during the reign of Nasser-ed-Din Shah. Today the Album House of the Golestan Palace, the major part of which dates back to that period, houses a collection whose sole rival in terms of uniformity and age is perhaps the material preserved in the Royal British Collection. The author long wondered why only three years separated the introduction of daguerreotype photography in Paris in 1839 / 1254 AH / 1218 AS from the first photography made in Iran in mid December 1842 / mid Ziqa‗deh 1258 / late Azar (Qows) 1221 by Nikolai Pavlov Upon Mohammad Shah Qajar‘s request. whereas half a century later, according to recently discovered documents, it was five years after the introduction of the cinema in Paris in 1895 / 1274 AS that the first film was shot in an Iranian environment—in Europe at that. This delay can be attributed to the weakness of Mozaffar-ed-Din Shah‘s rule, to his natural nonchalance, and to the people‘s indifference and lack of sense of responsibility. Undoubtedly, had Nasser-ed-Din Shah not been assassinated in 1313 / 1896 / 1274, cinema film and cameras would have reached Tehran in the same year, causing this art to grow faster from the very beginning, but this was not to be. As concerns the creation date of the first Iranian film, the commendable classification of the Album House of the Golestan Palace, begun some three or four years ago, on one hand, and the recently begun review of the documents preserved at the Golestan Palace on the other, have deeply changed our knowledge about the beginnings of this art in Iran. The date of the arrival of the first cinema cameras to Iran has been pushed back, the early Iranian cinema has acquired a new visage, and its evolution has adopted a new path. Of course, access to some of the films preserved at the Golestan Palace, which will be mentioned, and more importantly, the understanding, even if limited, of the importance of these films, were gained some eighteen years ago within a project that is now coming to fruition, but slow progress was made until recently.

دانلود رایگان مقاله انگلیسی

خرید ترجمه فارسی مقاله

نوشته دانلود ترجمه مقاله تحقیق در مورد سینمای ایران اولین بار در ترجمه فا پدیدار شد.

• بخشی از ترجمه:

چکیده
منابع شرقی هنر غربی دیر زمانی است که کشف شده است. امیل مال ، هانری و ژان بالتروزائیتیس، جریان های عمده آن تاثیرگذاری را تا سرچشمه اش پی گرفته اند. آن ها پیچ و خم های این رودخانه را که آبشخور اروپا در قرون وسطی بوده و با آبیاری، موجب باروریش شده است، کاویده اند. بنابراین تکرار آن در اینجا بیهوده می نماید. اما چگونه ممکن است، دستکم با ذکر چند مثال، این پدیده را که گسترش و اصالت و نومایگی شگفتی دارد، در مجموعه ای که به بررسی جهات اساسی هنر ایران اختصاص دارد، یادآور نشد؟ فرهنگ غرب بسیار از ایران در حوزه هنرهای تزئینی تاثیر پذیرفته است. ایران نقش مایه های نمادین یا تزیینی کهن ترین تمدنها را گرفته، از صافی گذرانده و به تحلیل برده و سپس در سراسر حوزه مدیترانه منتشر ساخته است. وگاه ضوابط و قواعد شمایل نگاری که در فلات ایران پرداخته شده بودند، غیرمستقیم، از طریق پایگاه هایی چون قسطنطنیه و سیسیل زیر سلطه مسلمین و اسپانیا (اندلس)، به شمال کوه های آلپ رسیدند و به قول ر. گیرشمن « همان مسیری را پیمودند که از سومر و بابل و نینوا به ایران هخامنشی و سامانی می رسد و از آنجا به بیزانس و اسلام و اروپای کاتولیک رومی ، منتهی شد».
جهان گشایی های مسلمین و جنگ های صلیبی و سفرهای زیارتی و مناسبات دیپلماتیک و مبادلات تجاری، از دریای شمال تا خلیج فارس، شبکه ی انبوه و پیچیده ای تنیدند که نخستین جلوه هایش در دوران سلسله ی کارولنژی نمودار شد.

• بخشی از مقاله انگلیسی:

Abstract

The Eastern sources of Western art have long been identified. Emile Mâle, Henri Focillon and Jean Baltrusaitis have traced back the major characteristics of this influence to their origins. They have explored the meanders of this river, which have been the feeding source of European art in the middle Ages and the fountainhead of its prosperity. Therefore, repeating it would be pointless here. Yet, how is it possible, in a collection dedicated to the investigation of the main aspects of Persian art, to not mention, at least through a few examples, this phenomenon which has an astonishing expansion, originality and novelty? Western culture has greatly benefited from Iran’s influence in the domain of decorative arts. Persia acquired symbolic and decorative motifs from the most ancient civilizations, filtered and analyzed them, and then propagated them across the entire Mediterranean basin. Occasionally the rules and standards of the iconography developed on the Iranian Plateau reached north of the Alps indirectly, through bases such as Muslim dominated Constantinople, Sicily and Spain. According to Ghirshman,“ these passed through the same course which leads through Sumer and Babylon and Ninive to Achaemenian and Samanid Persia, and there from reaches the Byzantine Empire, Islam and Roman Europe.”

دانلود رایگان مقاله انگلیسی

خرید ترجمه فارسی مقاله

نوشته دانلود ترجمه مقاله هنر از شرق به غرب اولین بار در ترجمه فا پدیدار شد.

• بخشی از ترجمه:

چکیده
هنرنوازی (پشتیبانی مالی و معنوی هنر) در ایران دوران قاجار (١٩٧۵- ١٩٢۵) شاهد فرازونشیب‌های برجسته‌ای بود. عناصری مانند دسترسی به مواد نقاشی، مدارس هنری تازه گشوده شده‌، پشتیبانی مالی آموزش در مدرسه‌های هنری و کار برای روزنامه‌ها و ناشران همه به هنرمندان کمک کرد تا خودکفاتر شوند و در جایگاه خود در رابطه با هنرنوازان بیشتر جا بیفتند. چنین دگرگونی‌هایی شمار و گونه‌ی هنرنوازان را افزایش داد. برای نمونه، طبقه‌ی متوسط، به خرید نگاره‌های چاپ سنگی (لیتوگرافی) و عکسهایی دست زد که به چشم همگان بسیار زیبا می‌نمود. پیامدش به وجود آمدن علاقه ایرانیان به نقاشی واقع‌گرای اروپایی شد که در آن زمان از نقاشی سنتی برتر دیده ‌می‌شد. به عکس، هنرنوازان اروپایی به دنبال کارهای هنری سنتی و باستانی بودند. علاقه آنها برخی از هنرمندان را تشویق کرد تا سبک سنتی نگارگری دست‌نوشته‌ها را از نو زنده کنند و برداشت تصویری اروپایی را در سبک ایرانی (که به مینیاتور ایرانی نامدار بود) جای دهند و به این ترتیب سبک تازه‌ای بیافرینند.
١. مقدمه
نیروی هنرنوازی در رهبری هنرمندان و در نتیجه در شکل بخشیدن به هنر در ایران در دوران قاجار (١١٧۵- ١٣٠۴) را نمی ‌توان نادیده گرفت. بهترین استادان هنر آن دوران زندگی خود را در دربارهای شاهان و با کار سفارشی می‌گذراندند تا دهه‌های پایانی سده‌ی نوزدهم که کمال‌الملک، هنرمند دربار ناصرالدین‌ شاه و مفظرالدین شاه دربار را ترک کرد و شروع به نقاشی روی بومهای سفارشی و غیرسفارشی کرد. شاید او نخستین نقاش درباری بود که دربار را ترک کرد و کارگاه نقاشی مستقلی برای خود به راه انداخت.(١) عناصری مانند دسترسی به مواد نقاشی، مدارس هنری تازه گشوده شده‌، پشتیبانی مالی آموزش در مدرسه‌های هنری و کار برای روزنامه‌ها و ناشران همه به هنرمندان کمک کرد تا خودکفاتر شوند و در جایگاه خود در رابطه با هنرنوازان بیشتر جا بیفتند. پیامد اصلی این جریان، پیدایش فردگرایی در میان هنرمندان پابه‌پای نیازهای جامعه‌ی ایرانی و علاقه‌ی هنرنوازان بود.

• بخشی از مقاله انگلیسی:

Abstract

Art patronage in Iran in the Qajar period (1795-1925) witnessed preeminent fluctuations. Elements such as the availability of materials for painting, newly opened art schools, financial support for teaching at schools, and working for newspapers and publishers all helped artists to become more self-sufficient and solidified their positions in relationships to their patrons. Such changes increased the number and type of patrons as well. Middle-class, for example, purchased lithographed images and photographs, which were affordable for and available to the public. The result was Iranian‘s interest in European realistic painting, which was regarded at that time as superior to traditional Iranian image making. By contrast, European patrons were looking for more traditional artworks and ancient artifacts. Their interest encouraged some artists to revive the traditional style of manuscript illumination and merge European figurative rendering within traditional Persian format (known as Persian miniature painting), thus creating a new style.

دانلود رایگان مقاله انگلیسی

خرید ترجمه فارسی مقاله

نوشته دانلود ترجمه مقاله حمایت از هنر در قرن نوزدهم ایران اولین بار در ترجمه فا پدیدار شد.

• بخشی از ترجمه:

چکیده
از نخستین روزهای نوگرایی، همیشه هنرمندان با مشکل اقتصادی در حول و حوش کارشان روبرو بوده‌اند. با بریدن از تشکل‌های هنری گذشته چون اصناف هنرمندان دوران قرون وسطی، هنرمندان بوهمی قرن نوزدهم، خود را از دایره مبتذل هنر تجارت روزمره خارج کرده و به نوعی درک ایده‌ال از هنر و تالیف دست یافتند. با وجود این که آنها بدین طریق، جوانبی از زندگی شهرنشینی (بورژوا) را مطرود می‌شمردند، ولی برای گذران زندگی نیازمند به حمایت طبقه متوسط، اشخاص یا سازمان‌های دولتی بودند. و به این دلیل بود که بعضی بزرگترین هنرمندان نوگرا،از گوگن گرفته تا مندریان و رودچنکو در فقر و تنگدستی شدید از دنیا رفتند. نه برای این که آثارشان مورد علاقه همگان نبود، بلکه به این خاطر که چه در جوامع کاپیتالیستی یا کمونیستی، اقتصادی که از چرخش و دست به دست گشتن آثارشان به وجود می‌آمد، به وسیله دیگران اداره می‌شد. با وجود این که تلاش هایی در ارتباط با حقوق منصفانه و کار در هنر، توسط نوآوری های جدید گروه W.A.G.E ، یا تلاشهای دیگری که قبلا در این زمینه انجام شده است، از مهم‌ترین مباحث هنری به شمار می‌روند، با این حال کانون توجه این فعالیتها بیشتر بر روی انتقاد عمومی برای شرمنده کردن و اصلاح نمودن نهادها جهت ایجاد نظمی عادلانه در دریافت پاداش بوسیله “مولفان” است. به نظر من برای بهبود بخشیدن به رابطه بین هنرمند و اقتصاد کارش، ‌باید هدفی فراتر از انتقاد نهادها انتخاب کرد.
نقطه مورد نظر من در این مقاله، روابط قدرت میان هنرمند و بازار هنر نیست، مبحثی تکراری که بیشتر آنچه را که درباره هنر نوشته می‌شود را تحت تاثیر خود قرار داده است. در طول تاریخ، هنرمند و هنر چه با اقتصاد و چه بدون آن وجود داشته‌اند.

• بخشی از مقاله انگلیسی:

Abstract

Since the early days of modernism, artists have faced a peculiar dilemma with regard to the economy surrounding their work. By breaking from older artistic formations such as medieval artisan guilds, bohemian artists of the nineteenth century distanced themselves from the vulgar sphere of day-to-day commerce in favor of an idealized conception of art and authorship. While on the one hand this allowed for a certain rejection of normative bourgeois life, it also required that artists entrust their livelihoods to middlemen—to private agents or state organizations. One result was that some of the most influential modernist artists, from Paul Gauguin to Mondrian and Rodchenko, died in abject poverty, not because their work was unpopular but because the economy produced by the circulation and distribution of their work was entirely controlled by others, whether under capitalist or communist regimes. While a concern with labor and fair compensation in the arts, exemplified by such recent initiatives as W.A.G.E. or earlier efforts such as the Art Workers Coalition, has been an important part of artistic discourse, so far it has focused primarily on public critique as a means to shame and reform institutions into developing a more fair system of compensation for “content providers.” It seems to me that we need to move beyond the critique of art institutions if we want to improve the relationship between artists and the economy surrounding their work.

دانلود رایگان مقاله انگلیسی

خرید ترجمه فارسی مقاله

نوشته دانلود ترجمه مقاله اقتصاد سیاسی هنر اولین بار در ترجمه فا پدیدار شد.

• بخشی از ترجمه:

چکیده
سینمای قرن آینده به چه صورت درخواهد آمد؟ این سوالی است که در برگیرنده وجوه فناوری، هم هستی شناسی و هم ساختاری می باشد. این پرسش درباره خود فیلم، پیشرفت فنی، نحوه نمایش آن و حتی درباره ی چیزهایی نظیر ساختمان سینما، پرده نمایش، نحوه ی قرارگرفتن تماشاگر برابر واقعیت تصویر می باشد و… اما آن چه پرسش این متن است، کنجکاوی درباره ی ماهیت سینمای نخبه قرن بیست و یکم، افق های نو پدید معنوی و گرایش غالب سبکی در سینمای روشنفکر جهان است. هرگز به فیلم های تبلیغاتی سوداگر افسون زای جلوه های ویژه و تفنن مبتنی بر توهم چشم ندارم، هر چند خیال های ماجراجویانه و حماسه های نوجوانان امروز، چه بسا چشم انداز واقعیت تکنولوژیک زندگی روزمره ی فرداست. با این همه و ولو با این منظر، باز آن سینما و آن زندگی، گویای سطح رویدادهای بازیگوشانه بازی بشری است. اما پرسش این متن، ناظر در ارتباط با فرایند تعالی طلبی است که عمق آرمان، هنر پیشرو، فکر خلاقانه منحصر به فرد را که تا حد زیادی زندگی عموم را شکل داده است.
برای من، اجازه دهید اعتراف کنم، آینده آن چیزی نیست که «پدیدار خواهد شد» بلکه تا حدودی، زندگی هایی است که «پدیدار خواهیم کرد» و «خواهیم ساخت»، پس حدس زدن درباره ی سینمای قرن بیست و یکمی خود تلاشی است اندکی شیطنت آمیز تا سینمای قرن بیست و یکمی نزدیک به گمان ما زاده شود. این خود انرژی یک بازی و نیرویی است برای زایش، و نه تماشایی جدا از عمل و جدا از ما، چرا که در حال رخ دادن است. اما برای اندیشه های دنباله رو و جبرگرا و تک خطی، سینمای آینده ادامه ی قطعی همه ی آن چیزی است که جهان سوداگر و انحصارا سینمای هالیوود، با سکس و خشونت و افسانه و تکنولوژی فریبنده بنا نهاده است. مهم نیست که در آینده ژانر فیلم های علمی تخیلی، گنگستری، سینمای وحشت، یا روایت ملودراماتیک رواج یابد.

• بخشی از مقاله انگلیسی:

Abstract

What course will cinema take in the future? This question involves at once technological, ontological and constructional aspects. It is a question about the films themselves, their technical development, the ways in which they are shown, and even such things as movie theater buildings, projection screens and the viewers‟ opinions on the reality of images. The present article, however, delves into the characteristics of high-quality twenty-first century cinema, the emerging new spiritual horizons, and the dominant stylistic trends of intellectual cinema across the world. I am not at all concerned with commercial films filled with fanciful hallucinatory special effects; although today‟s fantastic adventures and juvenile sagas may well represent the technological reality of tomorrow‟s ordinary life. Nevertheless, even in this perspective, cinema still expresses only the surface of the capricious events of the human play. This article, on the other hand, is concerned with the evolutionary process that has defined and heightened the standards of profound, progressive art; the unique creative wisdom that has shaped the life of the public at large.

دانلود رایگان مقاله انگلیسی

خرید ترجمه فارسی مقاله

نوشته دانلود ترجمه مقاله سینما در آینده اولین بار در ترجمه فا پدیدار شد.