سیر مشکلات عاطفی و رفتاری در کودکان مدرسه ای با مشکلات هماهنگی و ارتباط آنها با ویژگی های ASD/ADHD

Trajectories of emotional and behavioral problems in school-age children with coordination difficulties and their relationships to ASD/ADHD traits

چکیده

آنچه این مقاله می افزاید؟

1.مقدمه

2 روش ها

3 یافته ها

4 بحث

5 نتیجه گیری

منابع

چکیده

پیشینه: اگرچه تحقیقات روابط بین مشکلات هماهنگی حرکتی و مشکلات روانشناسی در کودکان مدرسه‌ای، از جمله مشکلات عاطفی و رفتاری را نشان داده است، تغییرات طولی در این مشکلات در کودکانِ مبتلا به مشکلات هماهنگی حرکتی به طور کامل درک نشده است.
اهداف: هدف مطالعه حاضر شناسایی الگوها در مسیر مشکلات عاطفی و رفتاری در کودکان مدرسه ای مبتلا به مشکلات هماهنگی حرکتی و تبیین تأثیر ویژگی های همزمان عصبی- رشدی بر وقوع و دوره این مشکلات می باشد.
روش ها و رویه ها: با استفاده از پرسشنامه اختلال هماهنگی رشد، 773 کودک به عنوان موارد با مشکلات هماهنگی حرکتی تعیین و به مدت 4 سال از 6 تا 10 سالگی تحت نظر قرار گرفتند. مشکلات عاطفی و رفتاری با استفاده از پرسشنامه نقاط قوت و مشکلات که توسط والدین یا سرپرستان کودک تکمیل شد، ارزیابی شد.
یافته ها و نتایج: چهار الگوی مسیر از مشکلات عاطفی و رفتاری شناسایی کردیم. احتمال قرار دادن کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم بالاتر و ویژگی‌های اختلال بیش فعالی – نقص توجه، در الگوهای مسیر از پیش آگاهی دهنده ضعیف بیشتر است.
نتیجه گیری و کاربردها: یافته‌های ما بر اهمیت ارزیابی مشکلات عاطفی و رفتاری و ویژگی‌های همزمان عصبی- رشدی در کودکان مبتلا به مشکلات هماهنگی حرکتی در اوایل دوران ابتدایی تأکید می‌کند.

2 روش ها
این مطالعه توسط کمیته اخلاقیات پزشکی دانشکده تحصیلات تکمیلی پزشکی دانشگاه هیروساکی(IRB#2015-055) تایید شد. کودکان و پرستاران اولیه آنها آگاهانه برای مشارکت در مطالعه رضایت دادند.

2-1 زمینه مطالعه و مشارکت کنندگان
یک نظرسنجی سالانه اجتماع محور از سپتامبر 2016 تا جولای 2020 انجام دادیم و کودکانی را که در مدارس ابتدایی ملی یا دولتی شهر هیروساکی ژاپن تحصیل می کردند، تحت نظر قرار دادیم. نمودار جمع آوری داده ها در شکل 1 نشان داده شده است. کودکانی که در سال های 2016 و 2017 در کلاس اول (سن 7-6 سال) بودند، در چهار مقطع زمانی تا کلاس چهارم (9 تا 10 سالگی) تحت نظر قرار گرفتند. در هر مقطع زمانی، پرسشنامه ها و نامه هایی حاوی اطلاعات مربوط به این مطالعه را به والدین یا سرپرستان کودکان از طریق مدرسه ابتدایی آنها، توزیع کردیم. معلم کلاس، یک سند توضیحی را که ما تهیه کرده بودیم و در آن هدف از نظرسنجی توضیح داده شده بود، می خواند، و اینکه شرکت در تحقیق کاملاً داوطلبانه بود، انتشار نتایج شامل اطلاعات شخصیِ قابل شناسایی، نبود، و شرکت‌کنندگان می‌توانستند آزادانه شرکت در هر زمانی مشارکت را قطع کنند، به زبان ژاپنی ساده که برای کودکان قابل درک بود. هنگامی که والدین یا سرپرستان کودکان در رابطه با برخی پرسشنامه ها سؤالاتی داشتند، آنها می توانستند با تیم تحقیقاتی ما تماس بگیرند، و به سؤالات آنها پاسخ داده می شد. از مجموع 2503 کودک مورد مطالعه، 10 کودک (0.4%) که والدین یا سرپرستان آنها موافق مشارکت آنها در این مطالعه نبودند، از مطالعه خارج شدند. والدین یا سرپرستان کودکان شرکت کننده پرسشنامه اختلال هماهنگی رشدی( DCDQ؛ ویلسون و همکاران، 2000) نسخه ژاپنی را زمانی که فرزندشان در کلاس اول بود تکمیل کردند. 429 پاسخ با مقادیر مفقود شده در DCDQ را حذف کردیم. از این تعداد، 357 کودک دارای مقادیر مفقود شده در تمام آیتم های DCDQ بودند، احتمالاً دلیل آن امتناع والدین یا سرپرستان آنها برای پاسخ دادن به پرسشنامه بود یا به دلیل این بود که فراموش می کردند تا به پرسشنامه پاسخ دهند. 72 کودک دیگر دارای مقادیر مفقود شده جزئی بودند. 2064 کودک (82.4%) معیارهای مشارکت فوق را داشتند. تحلیل های حساسیت را انجام دادیم تا ارزیابی کنیم که آیا بین 429 کودکی که از نمونه ما حذف شده بودند و 2064 کودکی که در نمونه ما قرار گرفتند، تفاوت وجود دارد یا خیر. این تحلیل‌های حساسیت تفاوت معنا‌داری را در نسبت جنسیت و ویژگی‌های ASD و ADHD بین دو گروه نشان نداد (جدول تکمیلی 1 را ببینید). 773 کودک را با امتیاز کل DCDQ بالاتر از نقطه برش (پایین امتیاز نقطه برش DCDQ، که در آن امتیازات بالاتر نشان دهنده مهارت های هماهنگی حرکتی بهتر است) برای DCD مشکوک در تجزیه و تحلیل داده های نهایی وارد کردیم.

رابطه تماس با آفت کش های پیرتروئید در دوران بارداری و کودکی با ظهور صفات ADHD در سن مدرسه

The association of prenatal and childhood pyrethroid pesticide exposure with school-age ADHD traits

چکیده

1 مقدمه

2 روش ها

3 نتایج

4 بحث

5 نتیجه گیری

منابع

چکیده

پیش زمینه: حشره کش های پیرتروئید معمولاً در محیط های مسکونی استفاده می شوند و استفاده از این سموم افزایش بی سابقه ای یافته است. اگرچه تحقیقات گسترده ای در این زمینه انجام نشده است، اما گزارشاتی مبنی بر وجود رابطه بین آنها و اختلال در رشد عصبی ارائه گردیده است. علاوه بر این، بازه های زمانی حساس در مواجهه با این سموم و تاثیرات درازمدت پیرتروئیدها هنوز مورد پژوهش قرار نگرفته اند. ما ارتباط بین قرار گرفتن در معرض پیرتروئیدها و علائم اختلال کمبود توجه/بیش فعالی (ADHD) را در طول زمان، و در بازه های زمانی قبل از تولد تا سن مدرسه بررسی کردیم.

روش ها: با استفاده از 524 جفت مادر-کودک، به اندازه گیری غلظت 3-فنوکسی بنزوئیک اسید (3-PBA) موجود در ادرار پرداختیم، که یک متابولیت اصلی پیرتروئید می باشد، سپس از والدین خواستیم مقیاس رتبه‌بندی ADHD IV (ARS) را پر کنند. ما با استفاده از رگرسیون پواسون و با همبستگی بازه های زمانی مختلف مواجهه با 3-PBA (قبل از تولد، سنین 2، 4، 6 و 8) با علائم ADHD در سنین 6 و 8 به شناسایی دوره‌های تاثیرپذیر قرار گرفتن در معرض پیرتروئید.

نتایج: دو برابر شدن غلظت 3-PBA قبل از تولد و سن 2 سالگی با افزایش علائم ADHD در سن 6 سالگی همراه بود (%7/2 تغییر، %95 فاصله اطمینان: 3/0، 2/5؛ %2/5 تغییر (%95 CI: 5/0، 2/10)، به ترتیب). غلظت 3-PBA در سنین 4 و 6 سالگی با علائم ADHD در 8 سالگی مرتبط بود (به ترتیب %7/2 تغییر (% 95 CI 3/0، 3/5) ( %3/3 تغییر%95 CI: 2/0، 4/6 به ترتیب). هیچ الگوی جنسی آشکاری بین این دو مشاهده نشد.

بحث: قرار گرفتن در معرض 3-PBA در دوران بارداری و در اوایل کودکی با علائم ADHD ارتباط مستقیم دارد. دوران بارداری و سنین 2 تا 6 سالگی دوره‌های مستعدی برای بروز سمیت عصبی پیرتروئید در سنین 6 و 8 سالگی می باشند.

روش ها

طراحی پژوهش و شرکت کنندگان

     پژوهش ما بر پایه داده‌های محیطی و رشد کودکان (EDC) استوار گردیده است، و پژوهشی گروهی و آینده‌نگر می-باشد که برای بررسی رابطه بین مواجهه‌های محیطی قبل از تولد و پس از تولد و همچنین رشد فیزیکی/شناختی طراحی گردیده است. اطلاعات دقیق طرح پژوهش در جای دیگری ارائه شده است (کیم و همکاران 2018). ما به صورت تصادفی با بانوانی که در یک پژوهش بزرگتر به نام مطالعه ناهنجاری های مادرزادی (CAS) شرکت کرده بودند، تماس گرفتیم. پژوهش CAS از آگوست 2008 الی ژوئیه 2010، 13484 زن باردار را از هشت بیمارستان محلی (5 بیمارستان اولیه و 3 بیمارستان عالی) در استان های سئول و گیئونگی کره جنوبی استخدام کرد که سه ماهه دوم بارداری خود را می گذراندند. معیارهای شرکت در پژوهش CAS 1) قرار داشتن در سه ماهه دوم بارداری، 2) رضایت آگاهانه برای پیگیری بوده و معیارهای حذف نیز، 1) ناهنجاری های مادرزادی، از جمله اختلالات ژنتیکی، یا اختلالات نقص ایمنی و 2) عدم توانایی برقراری ارتباط به زبان کره ای می باشند. داده‌های مربوط به ویژگی‌های فردی این بانوان (یعنی عوامل جمعیت‌شناختی و سبک زندگی و سابقه پزشکی)، و همچنین نمونه‌های ادرار/خون نقطه‌ای به هنگام ثبت‌نام به منظور تخمین وضعیت قرارگیری در معرض عوامل محیطی در طول سه ماهه دوم بارداری (بین هفته‌های ۱۴ تا ۲۷ بارداری؛ میانگین هفته ۱۷ بارداری) جمع آوری شد. پس از پایان پژوهش CAS در سال 2011، شرکت کنندگان پژوهش EDC به صورت تصادفی از طریق برقراری تماس با مادران پس از زایمان استخدام شدند. کودکانی که در بدو تولد دچار ناهنجاری های مادرزادی بودند (115=n) و یا اطلاعات تماس آنان نامعتبر بود (218=n) از لیست تماس بالقوه حذف شدند. در مجموع 726 جفت مادر-کودک در مطالعه EDC ثبت نام نموده و در پیگیری این پژوهش نیز شرکت کردند. این کودکان از سال 2012 تا 2019 هر دو سال یکبار پیگیری شدند. در مجموع 425 کودک در سن 2 سالگی، 645 کودک در سن 4 سالگی، 574 کودک در سن 6 سالگی و 525 کودک در سن 8 سالگی تحت پیگیری قرار گرفتند. رشد عصبی کودکان با استفاده از پرسشنامه های گزارشدهی والدین و آزمون های رسمی (شامل آزمون های هوش، توجه و عملکرد اجرایی) توسط روانشناسان حرفه ای ارزیابی شد. از آنجایی که بهره هوشی (IQ) به صورت پایدار در نظر گرفته می شود (شالکه و همکاران 2013)، نمرات IQ کودکان یک بار در سن 6 سالگی با استفاده از مقیاس هوش وکسلر کودکان ارائه شده توسط موسسه رشد تحصیلی کره ارزیابی شد (پارک و همکاران 1996). همچنین، نمرات IQ مادران با استفاده از مقیاس هوش بزرگسالان کره ای وکسلر ارزیابی شد (لیم و همکاران 2000). پس از حذف 151 کودک فاقد نمره ARS در سن 6 یا 8 سالگی و کودکان چندقلو (دوقلو یا سه قلو، 51=n)، در مجموع 524 جفت مادر-کودک در این پژوهش شرکت داده شدند. همه کودکان داده هایی در خصوص غلظت 3-PBA داشتند که نشانگر وجود بیش از یک بازه زمانی مواجهه بود (قبل از تولد، سنین 2، 4، 6 یا 8 سالگی). شکل 1 نشانگر گردش شرکت کنندگان در طی پژوهش می باشد.

     پس از ارائه توضیحات کافی در خصوص پژوهش، رضایت آگاهانه از والدین (از زمان بارداری) و فرزندان (بالای 8 سال) اخذ شد. پروتکل پژوهشی این مقاله توسط هیئت بازبینی سازمانی بیمارستان دانشگاه ملی سئول بررسی و مورد تایید قرار گرفت. این پژوهش طبق اصول بیانیه هلسینکی انجام گردید.

اختلال کم توجهی/ بیش فعالی در بزرگسالان: یک مطالعه موردی

Attention deficit/hyperactivity disorder in adults: A case study

چکیده

مقدمه

نوروپاتی ADHD

ارزیابی

درمان و مدیریت ADHD بزرگسال

درمان با داروی محرک

درمان با داروی غیر محرک

درمان غیر دارویی

پیشگیری از سوء مصرف داروی محرک

مراجعه موردی بالینی

نتیجه گیری

منابع

چکیده

     اختلال کم توجهی/ بیش فعالی (ADHD) اغلب در بزرگسالان به اشتباه تشخیص داده می شود یا بد درمان می شود، زیرا اغلب به عنوان یک مشکل دوران کودکی در نظر گرفته می شود. اگر کودکی با این اختلال تشخیص داده شود و تحت درمان قرار گیرد، اغلب این اختلال تا بزرگسالی ادامه می یابد. در ADHD بزرگسالان، علائم ممکن است اختلالات همراه یا شبیه سایر بیماری هایی باشند که تشخیص و درمان را دشوار می سازند. بزرگسالان مبتلا به ADHD برای تشخیص و درمان مناسب نیاز به ارزیابی عمیق دارند. تشخیص و درمان بزرگسالان مبتلا به ADHD می تواند پیچیده باشد و اغلب به مراقبت های بین رشته ای نیاز دارد. ارائه دهندگان بهداشت روان و غیر روان اغلب این اختلال را نادیده می گیرند یا از درمان بزرگسالان احساس ناراحتی می کنند. هدف این مقاله بحث در مورد تشخیص و مدیریت بزرگسالان مبتلا به ADHD است.

نوروپاتی ADHD
     تغییرات مغزی که در طی دوران کودکی رخ می دهد در علائم مشاهده شده در ADHD نقش دارند. به طور کلی، پیشرفت کلی مغز در حوزۀ مهم عملکرد شناختی و حرکتی در افراد مبتلا به ADHD با تأخیر مواجه می شود (Kakuszi, Szuromi, Bitter, & Czobor، 2020). در ADHD، کاهش حجم قشر خاکستری در چند حوزۀ مغز مربوط به پردازش اطلاعات و کنترل تکانه وجود دارد (Humphreys و همکاران، 2018؛ Wang و همکاران، 2020). این باور وجود دارد که، این تغییرات ناشی از تکامل عصبی معمولی مسئول رفتار تکانشی و سایر اختلالات شناختی در فعالیت های روزانۀ مشاهده شده در افراد مبتلا به ADHD است (Giedd و همکاران، 2014). رفتار ها و تغییرات پاتولوژیکی مشابهی نیز با سایر اختلالات خلقی مشاهده شده است که می تواند شباهت های موجود در علائم بالینی و خطر تشخیص نادرست را شرح دهد. (Zhao و همکاران، 2020).

     این شواهد روز افزون وجود دارد که تغییر فعالیت انتقال دهندۀ عصبی دوپامین، سروتونین، و نوراپی نفرین می تواند نقش اساسی را در شناخت علائم ADHD ایفا کند. دوپامین در کارکردهای اجرایی، تصمیم گیری، و تمرکز نقش دارد؛ نوراپی نفرین مسئول حافظۀ کاری، توجه و کنترل توجه است؛ و کاهش سروتونین با تکانش در ارتباط است (Bokor & Anderson، 2014). در ADHD یک اختلال در عملکرد این انتقال دهنده های عصبی مشابه با موارد مشاهده شده در سایر اختلالات خلقی وجود دارد. افراد مبتلا به ADHD و افسردگی اساسی به عنوان یک ناهنجاری در عملکرد دوپامین و نوراپی نفرین نشان داده شده اند (Katzman & Sternat، 2016)، این، بیشتر مشکل در متمایز سازی ADHD بزرگسال از سایر اختلالات خلقی چون افسردگی را نشان می دهد. این بدان معناست که احتمال وجود ADHD به تنهایی در فرد یا همراه با سایر اختلالات خلقی دیگر وجود دارد.

     ADHD یک اختلال تکاملی عصبی است که خود را با عدم توجه، بیش فعالی و تکانش و یا هر دو خود را نشان می دهد (راهنمای آماری و تشخیصی اختلالات روحی [5DSM-]، 2013). 5DSM- مشخصات ADHD را در طول عمر نشان می دهند. مشخصات تعریف کننده رفتارهای جبرانی تکامل یافته را با بالا رفتن سن فرد در نظر نمی گیرد که این تشخیص را در بزرگسالان مشکل می سازد. لازم است که کودکان شش مشخصۀ 5 DSM- را برآورده سازند، در حالی که افراد بالغ و بزرگسال فقط باید پنج تا از این مشخصات را برآورده سازند. (APA, 2013). مشخصات مطرح شده راحت تر در کودکان مشاهده می شود. 18 معیار در 5 DSM- با مشکل ساختن تشخیص برای پزشکان ممکن است به راحتی تشخیص داده نشوند. این به این خاطر است که بزرگسالان با ADHD ممکن است تکامل مغزی پیشرفته ای داشته باشند و رفتار جبرانی دیگر با بلوغ آنها یاد گرفته شود. ثابت شده که تحلیل عامل مشخصات مختلف ADHD در بزرگسالان خیلی گسترده تر از موارد مطرح شده در 5 DSM- است که این تشخیص واضح را مشکل می سازد (Adler و همکاران، 2017). به عنوان مثال، اختلال در عملکرد اجرایی غالبا در بزرگسالان مشاهده می شود، در حالی که بیش فعالی مشخصۀ اصلی کودکان است. این احتمالا در نتیجۀ اختلال پردازش حسی باشد (Papp و همکاران، 2020). عدم توجه در بزرگسالان ممکن است به عنوان رفتارهای بیش تمرکز مشخص شده با یک عدم توانایی در تغییر توجه از یک فعالیت به فعالیت دیگر در بزرگسالان مبتلا به ADHD بروز کند. (Ozel-Kizil و همکاران، 2016). مشخصات بزرگسالان در 5 DSM- دارای تعریف واضحی نیستند. چون آنها مشخصات با تعریف واضح نیستند، ADHD در بزرگسالان را می توان به راحتی نادیده گرفت و به عنوان اختلال دیگر تشخیص داد.

تمرینات بدنی و رژیم غذایی برای کودکان پیش دبستانی مبتلا به اختلال بیش فعالی و نقص توجه (ADHD) و مادران آنها: یک مطالعه مداخله ای

Diet and physical exercises for preschoolers with ADHD and their mothers: An intervention study

چکیده

1. مقدمه

2- روش ها

3. دستگاه های اندازه گیری

4. مداخله

5. تحلیل آماری

6. نتایج

7. گفتمان

8. نتیجه گیری و تحقیق آتی

9. مفاهیمی برای تمرین

منابع

چکیده

     پیش زمینه: اختلال بیش فعالی و نقص توجه (ADHD) مسئله ی جدی سلامت همگانی می باشد. رویکردهای مبتنی بر رژیم غذایی و تمرین بدنی را می توان برای تکمیل سایر تکنیک های مدیریت ADHD استفاده کرد.

هدف: در راستای تعیین میزان رواج و شیوع علائم ADHD در میان کودکان پیش دبستانی در مهدکودک ها و برای بررسی مداخلات آموزشی نسبت به تغذیه و تمرین بدنی در مادران و کودکان پیش دبستانی آن ها با علائم ADHD .

متدولوژی تحقیق: یک روش نمونه گیری دو مرحله ای اعمال شد. نخست، یک تحقیق پیمایشی مقطعی برای تعیین میزان شیوع علائم ADHD در چهار پیش دبستانی انجام شد (400 کودک پیش دبستانی در بازه سنی 3 تا 6 سال). دوما، یک مطالعه ی مداخله ای (طرح تحقیقاتی شبه آزمایشی با یک گروه تکمیل کننده ی پیش آزمون پس آزمون) روی 36 کودک پیش دبستانی دارای علائم ADHD و مادران آنها با استفاده از مداخله ی آموزشی برای مادران و عکس ها و بازی های مربوط به تغذیه و تمرین بدنی برای کودکان پیش دبستانی مبتلا به ADHD انجام شد؛ مادران چهار کودک از 40 کودک از شرکت در مطالعه خودداری کردند. داده ها با استفاده از SPSS ورژن 20 تجزیه و تحلیل شدند. آزمون t زوجی برای تعیین تفاوت های معنادار بین گروه ها بکار گرفته شد. تفاوت ها در P<0.05 درنظر گرفته شدند. 

نتایج: از میان 400 کودک پیش دبستانی، 10% علائم ADHD زیادی داشتند. میانگین نمره ی دانش مادران نسبت به تغذیه و تمرین بدنی بعد از اجرای برنامه ارتقا پیدا کرد (p=0.01). همچنین، کودکان پیش دبستانی با ADHD از جلسه ی همراه با تصاویر و بازی ها لذت بردند (p=0.01). 

نتیجه گیری و پیامدها: مداخله آموزشی دانش مادران را به طور قابل ملاحظه ای ارتقا داد. علاوه براین، کودکان پیش دبستانی با علائم ADHD از جلسات همراه با تصاویر و بازی ها لذت بردند. به نظر می رسد این مداخله عملی و امکان پذیر باشد و برای ارزیابی اثرات آن در آینده امیدوارکننده. 

روش ها

هدف مطالعه

هدف این مطالعه تعیین شیوع علائم ADHD میان کودکان پیش دبستانی در مهدکودک ها و بررسی رویکردهای آموزشی نسبت به تغذیه و تمرین بدنی در مادران و کودکان پیش دبستانی با علائم ADHD بود.

طرح تحقیق

     یک روش نمونه گیری دو مرحله ای در این مطالعه استفاده شد. نخست، یک تحقیق پیماشی مقطعی برای تعیین شیوع ADHD میان چهار مهد کودک (400 کودک پیش دبستانی با سنین بین 3 و 6 سال) انجام شد. دوما، یک مطالعه ی مداخله ای (یک طرح تحقیقاتی شبه آزمایشی با یک گروه تکمیل کننده ی پیش آزمون و پس آزمون) روی 36 کودک پیش دبستانی مبتلا به علائم شدید ADHD و مادران آن ها با استفاده از رویکردهای آموزشی برای مادران و تصاویر و بازی های مربوط به تغذیه و تمرین بدنی برای کودکان پیش دبستانی مبتلا به علائم ADHD اجرا شد.

جامعه ی آماری مطالعه و تکنیک نمونه گیری

     اندازه نمونه براساس شیوع ADHD میان کودکان پیش دبستانی در استان منوفیه، کشور مصر، محاسبه شد، جایی که 9.30% از آن ها مبتلا به ADHD بودند6. نمونه با استفاده از Open Epi ورژن 3.01 (www.OpenEpi.com) ، با سطح اطمینان 99.9% محاسبه شد. اندازه ی نمونه در اصل 353 نفر بود، اما برای محافظت در برابر افرادی که پاسخگو نیستند و افرادی که کناره گیری می کنند تا 10% افزایش داده شد؛ بنابراین، اندازه نمونه به 400 نفر رسید.

تأثیر ویتامین D بر پاراکسوناز-1، ظرفیت تام آنتی اکسیدانی و 8-ایزوپروستان در کودکان مبتلا به اختلال نقص توجه بیش فعالی

Effect of Vitamin D on Paraxonase-1, Total Antioxidant Capacity, and 8-Isoprostan in Children with Attention Deficit Hyperactivity Disorder

1. مقدمه

2. روش ها

3 نتایج

4 بحث

5 محدودیت ها

6 نتیجه گیری

منابع

      زمینه و هدف. اختلال نقص توجه بیش فعالی (ADHD) یکی از شایع ترین اختلالات عصبی رفتاری در کودکان است. افزایش تنش اکسایشی و کاهش ویتامین D ممکن است با اختلالات عصبی رشدی و روانی مانند ADHD همراه باشد. هدف از این مطالعه، بررسی تاثیر مکمل ویتامین D بر تنش اکسایشی در کودکان مبتلا به اختلال نقص توجه بیش فعالی است. روش. در این کارآزمایی دوسوکور، تصادفی و دارای گروه شاهد دارونما 75 کودک (6 تا 12 ساله) مبتلا به ADHD تشخیص داده شدند و به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. گروه مکمل، ویتامین D3 (2000 IU) دریافت کردند. و گروه شاهد به مدت 3 ماه دارونما دریافت کردند. نمونه های خون در ابتدا و پس از مداخله برای تجزیه و تحلیل 25(OH)D ، فعالیت پاراکسوناز-1 (PON-1 )، ظرفیت آنتی تام اکسیدانی (TAC) و 8- ایزوپروستان جمع آوری شد. نتایج. افزایش قابل توجهی در 25(OH)D موجود در گردش خون، در گروه ویتامین D در مقابل گروه دارونما در پایان مطالعه مشاهده شد. اما هیچ کاهشی در سطح 8-ایزوپروستان در گروه ویتامین D در مقایسه با گروه دارونما مشاهده نشد. غلظت پاراکسوناز-1 و TAC در سرم خون در هر دو گروه کاهش یافت، اما این تغییرات در گروه درمان در مقایسه با گروه دارونما در پایان مداخله از نظر آماری معنی‌دار نبود. نتیجه گیری. مصرف مکمل ویتامین D به مدت 3 ماه تاثیر چندانی بر نشانگرهای زیستی وضعیت تنش اکسایشی نداشت. برای تایید این یافته ها، توصیه می شود مطالعات بیشتری بر روی کودکان انجام شود.

روشها
طراحی و محیط آزمایش
     این مطالعه یک کارآزمایی بالینی تصادفی، دوسوکور و دارای گروه شاهد دارونما بود که بر روی 86 کودک 6 تا 12 ساله انجام شد. آزمودنی ها از آذر 1394 تا شهریور 1395 از بیمارستان ضیائیان (تهران، ایران) برای شرکت در مطالعه ارجاع داده شدند. قومیت شرکت کنندگان ایرانی و اکثراً فارس، ترک، گیلک، مازنی، کرد و لر بود (36) و رنگ پوستی مایل به زرد داشتند. این مطالعه توسط کمیته اخلاق آزمایشات انسانی دانشگاه علوم پزشکی تهران تایید شد (IR.TUMS.REC.1394.1719) و با شماره ثبت IRCT2016102324081N2 در دفتر ثبت کارآزمایی های بالینی ایران به ثبت رسید. در ابتدای این مطالعه، به والدین کودکان در مورد مطالعه، از جمله مزایا و روش‌های آن بطور شفاهی و کتبی توضیح داده شد و از آنها خواسته شد تا یک سند رضایت آگاهانه را بخوانند و امضا کنند.

شرکت کنندگان کارآزمایی
      کودکان 6 تا 12 ساله مبتلا به ADHD بر اساس معیارهای راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی، نسخه پنجم (DSM-V) انتخاب شدند. همه شرکت کنندگان ریتالین دریافت کردند. کودکانی که در بازه زمانی کمتر از یک سال با BMI کمتر از صدک 95 تشخیص داده شدند، در این مطالعه مشمول شدند. همچنین مدت زمان مصرف ریتالین در آنها نیز باید کمتر از یک سال باشد. معیارهای خروج از مطالعه عبارتند از: هر گونه بیماری (بیماری های عفونی یا قلبی عروقی، دیابت، فشار خون، پرکاری تیروئید، بیماری های گوارشی، بیماری های کبدی یا کلیوی، بیماری ها و آلرژی های تنفسی و بیماری های عصبی)؛ سابقه ضربه شدید به سر؛ BMI بیش از صدک 95؛ و مصرف هر گونه مکمل مانند امگا3، کلسیم، ویتامین D و هر دارویی به جز ریتالین.

مداخله
     شرکت کنندگان به طور تصادفی ویتامینD3 یا دارونما دریافت کردند. این کارآزمایی در ابتدا برای بررسی اثرات درمانی ویتامین D3 در بیماران مبتلا به ADHD طراحی شد. بیماران به طور تصادفی با استفاده از روش تصادفی سازی بلوک های جایگشتی به دو گروه تقسیم شدند: گروه درمان و دارونما. نمونه خون در ابتدا و 3 ماه پس از مداخله گرفته شد. بیمارانی که بیش از 80 درصد از داروهای ارائه شده را مصرف کرده بودند، سازگار در نظر گرفته می شدند. انطباق با مصرف مکمل‌های ویتامین D و دارونماها هفته‌ای یک‌بار از طریق گفتگوی تلفنی کنترل می‌شد. مصرف رژیم غذایی در شرکت کنندگان با یک یادآوری 24 ساعته معتبر که 3 روز (شامل یک روز آخر هفته و دو روز هفته) را در ابتدا و در پایان دوره مداخله پوشش می داد، ارزیابی شد (37). از آنها خواسته شد که توضیح دهند متخصص تغذیه خوردن چه چیزی را به آنها توصیه کرده است.

ارتباط بین اختلال کم توجهی-بیش فعالی (ADHD) و بیماری سلیاک در کودکان

The Association between ADHD and Celiac Disease in Children

چکیده

1- مقدمه

2- مواد و روش ها

3- نتایج

4- بحث

5- نتیجه گیری

پیوست الف

منابع

چکیده

     بحث پیرامون رابطه ی میان بیماری سلیاک و اختلال کم توجهی-بیش فعالی در یک مرور نظام مند در سال 2015 انجام شد که در نهایت هیچ رابطه ای را نشان نداد. از سال 2015 به این سو، چندین مطالعه انجام شده است که یک رابطه میان بیماری سلیاک و اختلال کم توجهی-بیش فعالی را نشان داده اند. مطالعه ی کنونی یک مرور نظام مند به-روزرسانی شده است. زمینه: بیش تر کارشناسان درباره ی این توصیه که اختلال کم توجهی-بیش فعالی در افراد دچار بیماری سلیاک و برعکس را به عنوان بخشی از استاندارد مراقبت غربالگری نکنیم، اتفاق نظر دارند. در عین حال، آنان پیشنهاد می کنند که بیماران درمان نشده ی دچار بیماری سلیاک و نشانه های عصب شناختی همچون خستگی مزمن، بی توجهی، درد، و سردرد می توانند متمایل به رفتار اختلال کم توجهی-بیش فعالی، یعنی بی توجهی (که ممکن است با دنبال کردن یک رژیم غذایی بدون گلوتن تسکین یابد)، باشند. زیرگونه ی بی توجهی از اختلال کم توجهی-بیش فعالی که شامل نشانه های بی توجهی است از نظر فنوتیپ ناهمگون است، چون شامل سازه ی بالینی کُندی سرعت شناختی (SCT) است. نشانه های کندی سرعت شناختی با تظاهرات عصب شناختیِ بیماری سلیاک همپوشانی دارند. روش ها: یک جست وجوی نظام مند (پریسما) از پایگاه داده های PubMed، Google Scholar، EMBASE، Web of Sience، Stanford Lane، SCOPUS و Ovid برای مقاله هایی تا تاریخ 21 فوریه ی 2022 انجام شد. از این میان، 23 مطالعه دارای شرایط لازم بودند. نتایج: از میان این 23 مطالعه، 13 مورد یک رابطه ی مثبت میان اختلال کم توجهی-بیش فعالی و بیماری سلیاک نشان دادند. بیش تر مطالعاتی که یک رابطه ی مثبت نشان دادند در پنج سال گذشته منتشر شده اند. مغایرت در نتایج عمدتاً به دلیل روش شناسی ناهمگون مورد استفاده، به ویژه برای اختلال کم-توجهی-بیش فعالی و پرسشنامه های پیامد، و نیز فقدان گزارش دهی پیرامون زیرگونه های اختلال کم توجهی-بیش-فعالی است. نتیجه گیری: رابطه ای میان اختلال کم توجهی-بیش فعالی و بیماری سلیاک وجود دارد. در صورت بررسی زیرگونه های اختلال کم توجهی-بیش فعالی، محدودیت های روش شناختی کنونی کم تر خواهند شد.

راهبرد جست وجو

     ما یک جست وجوی پیشینه انجام دادیم (برای مشاهده ی فهرستی از اصطلاحات جست وجو، به پیوست الف/ جدول الف 1 مراجعه نمایید). راهبرد جست وجوی ما از طریق تطابق دادن با یک جست وجوی مستقل که توسط یک کتابدار در کتابخانه ی پزشکی استانفورد آفریده شده است، راستی آزمایی شد. مقاله های منتشرشده در پیش از 21 فوریه ی 2022 در این جست وجو گنجانده شدند. محدودیت های تاریخ پایین تر مورد استفاده قرار نگرفتند، بجز برای گوگل اسکالر (2022-2015). پایگاه داده های الکترونیکی PubMed، Google Scholar، EMBASE، Web of Science، Stanford Lane، SCOPUS و Ovid برای یافتن مقاله های مجله ای مرتبط مورد جست وجو قرار گرفتند. این پروتکل مرور در مرکز بین المللی مرورهای نظام مند (PROSPERO) ثبت شد.

     معیارهای ورود به مطالعه به قرار زیر بودند: 1) اصطلاحات جست وجوی ADHD و بیماری سلیاک (کارآزمایی-های کنترل نشده و کنترل شده /پایگاه داده ها/مراکز)؛ 2) سنین کم تر از 18 سال (شامل 3 مطالعه با یک گستره ی سنی و داده های گزارش شده که شامل افراد پایین تر از 18 سال هستند). افزون بر این، ما محدودیت ها/ نقاط قوت مطالعات گذشته و فهرست منابع مطالعات گنجانده شده را مورد توجه قرار دادیم تا دیگر مقاله های مرتبط را بیابیم. تنها مقاله-های انگلیسی زبان مورد مرور قرار گرفتند. پوسترهای مربوط به کنفرانس ها و همایش ها مورد مرور قرار گرفتند، و کوشش هایی انجام شد تا به دست نوشته های منتشرنشده دسترسی یابیم، اما نویسندگاه داده های آماده را در اختیار نداشتند. هیچ مطالعه ی فاقد شرایط لازم گنجانده نشد.

     معیارهای خروج از مطالعه عبارت بودند: 1) مطالعاتی که شامل اصطلاحات جست وجوی بالا بودند اما مداخله ی رژیم غذایی را تنها به گلوتن محدود نکردند؛ 2) مطالعاتی که شامل دیگر تشخیص های مرتبط بودند (برای نمونه، بیماری التهابی روده، اختلال های کرون، و طیف اوتیسم) و نتایجی که شامل اصطلاحات جست وجو بودند را گزارش نکردند؛ و 3) مقاله های مروری که شامل داده هایی که یک رابطه میان ADHD و بیماری سلیاک را برقرار می کردند، نبودند.

روابط بین مهارت های حرکتی ظریف و هوش در کودکان در حال رشد و کودکان مبتلا به ADHD

Relations between fine motor skills and intelligence in typically developing children and children with attention deficit hyperactivity disorder

چکیده

آنچه این مقاله اضافه می کند

1 – مقدمه

2 – روش ها

2 – 1 . شرکت کنندگان

2 – 2 . روش اجرا و ابزارها

2 – 3 تحلیل آماری

3 . نتایج

4 . بحث

5 . نتیجه گیری

بیانیه تالیف

اظهارنامه منافع رقابتی

سپاسگزاری ها

منابع

چکیده

زمینه و هدف: فرضیه تجسم شناخت، بیانگر ارتباط نزدیک بین حرکت و رشد شناختی می باشد. شواهد این ارتباطات بوسیله برخی مطالعات جمع آوری شده، نشان دهنده روابط قویتر در نمونه های بالینی نسبت به نمونه های درحال رشد است. 

اهداف: پژوهش حاضر تحقیقات قبلی را گسترش داده و روابط بین مهارت های حرکتی ظریف و هوش را در کودکان با رشد معمول ( حجم نمونه 139 نفر، کودکان 7 تا 13 سال) و کودکان همسن با اختلال کمبود توجه بیش فعالی ( حجم نمونه 46 نفر) را مورد بررسی قرار داده است. در راستای مطالعات قبلی، ما فرضیه روابط قویتر در کودکان مبتلا به ADHD نسبت به کودکان درحال رشد عادی را مورد بررسی قرار دادیم. 

مواد و روش ها: مهارت های حرکتی ظریف با استفاده از مجموعه ارزیابی حرکت استاندارد شده برای کودکان، ارزیابی شدند. هوش نیز بوسیله مقیاس استاندارد شده هوش وکسلر برای کودکان اندازه گیری شد. 

پیامدها و نتایج: تحلیل رگرسیون نشان داد روابط معناداری بین مهارت های حرکتی ظریف و بهره هوشی کل، استدلال ادراکی، حافظه کاری و سرعت پردازش وجود دارد. تحلیل های تعدیلی، روابط قویتری را بین مهارت های حرکتی ظریف و بهره هوشی کل، استدلال ادراکی و درک کلامی در کودکان مبتلا به ADHD درمقایسه 

با درکودکان درحال رشد عادی نشان داد. 

نتیجه گیری و مفاهیم: نتایج، ارتباط نزدیک و قویتری بین مهارت های حرکتی ظریف و هوش در کودکان با و بدون ADHD ، با کودکان تشخیص داده شده به ADHD را نشان می دهد. یافته ها از مداخلات ترکیبی حرکتی – شناختی در درمان کودکان مبتلا به ADHD حمایت می کند. 

آنچه این مقاله اضافه می کند

پژوهش حاضر روابط بین مهارت های حرکتی ظریف و هوش را درکودکان درحال رشد عادی و کودکان مبتلا به اختلال کبود توجه بیش فعالی (ADHD) بررسی کرده است. تحقیقات قبلی نمونه های بالینی ناهمگن و کوچک، ازجمله کودکان مبتلا به ناتوانی های رشدی متعدد و چندگانه را بررسی کرده است. درمقابل، مطالعه حاضر از یک نمونه بزرگ همگن کودکان مبتلا به ADHD استفاده کرده است که مفاهیم و پیامدهای خاصی را به دنبال دارد. علاوه براین، مطالعات اخیر نمونه هایی از کودکان درحال رشد عادی را در سن مهدکودک و انتقال آنان به مدرسه را بطورعمده بررسی کرده اند. نمونه حاضر، این مطالعات را با بررسی ارتباط بین مهارت-های حرکتی ظریف و هوش از دوران کودکی تا اوایل نوجوانی گسترش می دهد. تحلیل های هوش از مقیاس کامل بهره هوشی و همچنین خرده مقیاس های ( استدلال ادراکی، درک کلامی، حافظه کاری و سرعت پردازش) به منظور بینش دقیق و نتیجه گیرهای خاص درنظرگرفته شده است که این نتایج دارای ارزش نظری و عملی بالایی جهت مداخلات حرکتی – شناختی موثر در درمان کودکان مبتلا به ADHD هستند.

5 . نتیجه گیری

پژوهش حاضر روابط بین مهارت های حرکتی ظریف و جنبه های مختلف هوش را در کودکان درحال رشد معمولی و کودکان مبتلا به ADHD در سنین 7 تا 13 سال مورد بررسی قرار داد. نتایج نشان داد که رابطه نزدیکی بین مهارت های حرکتی ظریف و هوش در کودکان با و بدون ADHD وجود دارد. این نتایج به یافته های قبلی که چنین روابطی را در کودکان درحال رشد معمولی در سن مهدکودک پیشنهاد می کنند، اضافه می کند ( به عنوان مثال؛ کامرون و همکاران، 2012) و پیشنهاد می کند که مهارت های حرکتی ظریف همچنان به عنوان یک شاخص برای مهارت های شناختی از دوران کودکی تا اوایل نوجوانی ادامه یابند. علاوه براین، پژوهش حاضر روابط قویتری را بین توانایی های حرکتی ظریف و هوش در کودکان مبتلا به ADHD– یک اختلال رشدی که بوسیله نقص توجه و کمتر درک شدن برای دشواری های حرکتی مشخص می شود – در مقایسه با کودکان درحال رشد معمولی برجسته می کند. نتایج حاضر حمایتی را برای پیاده سازی مداخلات حرکتی – شناختی در درمان کودکان مبتلا به ADHD فراهم می کند. بطورکلی، یافته های حاضر در راستای دیدگاه تجسم شناختی می باشد، و روابط نزدیک بین مهارت های حرکتی و شناختی در نمونه های معمولی و ADHD را نشان می دهد.

Abstract

Background The embodied cognition hypothesis implies a close connection between motor and cognitive development. Evidence for these associations is accumulating, with some studies indicating stronger relations in clinical than typically developing samples.

Aims The present study extends previous research and investigates relations between fine motor skills and intelligence in typically developing children (n = 139, 7–13 years) and same-aged children with attention deficit hyperactivity disorder (ADHD, n = 46). In line with previous findings, we hypothesized stronger relations in children with ADHD than in typically developing children.

Methods and procedure Fine motor skills were assessed using the standardized Movement Assessment Battery for Children. Intelligence was measured with the standardized Wechsler Intelligence Scale for Children.

Outcomes and results Regression analyses indicated significant relations between fine motor skills and full-scale IQ, perceptual reasoning, working memory, and processing speed. Moderation analyses identified stronger relations between fine motor skills and full-scale IQ, perceptual reasoning, and verbal comprehension in children with ADHD compared to typically developing children.

Conclusions and implications Results suggest a close relation between fine motor skills and intelligence in children with and without ADHD, with children diagnosed with ADHD showing stronger relations. Findings support combined motor-cognitive interventions in treating children with ADHD.

What this paper adds

The current study investigated relations between fine motor skills and intelligence in typically developing children and children with attention deficit hyperactivity disorder (ADHD). Previous research has examined small and heterogenous clinical samples, including children with multiple developmental disabilities. By contrast, the present study used a large homogeneous sample of children with ADHD which allows specific implications. Furthermore, recent studies have mainly investigated samples of typically developing children at the age of kindergarten and their transition to school. The present sample extends these studies by examining the association between fine motor skills and intelligence across childhood to early adolescence. Analyses of intelligence considered the full-scale IQ as well as the four subcomponents (perceptual reasoning, verbal comprehension, working memory, and processing speed) for detailed insight and specific conclusions. Results have high theoretical and practical value for creating effective motorcognitive interventions in treating children with ADHD.

5. Conclusion

The current study investigated relations between fine motor skills and several aspects of intelligence in typically developing children and children with ADHD aged 7–13 years. Results suggest a close relation between fine motor skills and intelligence in children with and without ADHD. These results add to previous findings suggesting such relations in typically developing children at the age of kindergarten (e.g., Cameron et al., 2012) and proposes that fine motor skills continue to be an indicator for cognitive skills across childhood until early adolescence. Furthermore, the current study highlights stronger associations between fine motor abilities and intelligence in children with ADHD – a developmental disorder characterized by attention deficits and being less perceived for motor difficulties – as compared to typically developing children. The present results lend support for implementing motor-cognitive interventions in treating children with ADHD. Overall, the present findings are in line with an embodied cognition perspective, demonstrating close connections between motor and cognitive skills in typical and ADHD samples.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

روابط بین مهارت های حرکتی ظریف و هوش در کودکان در حال رشد و کودکان مبتلا به ADHD

Relations between fine motor skills and intelligence in typically developing children and children with attention deficit hyperactivity disorder

«معلم تقریبا اشک مرا درآورد.» آنالیز روایی از راهبردهای واکنش پذیر معلمان در مدیریت کلاس درس از زبان دانش آموزان دارای تشخیص ADHD

‘The teacher almost made me cry’ Narrative analysis of teachers’ reactive classroom management strategies as reported by students diagnosed with ADHD

چکیده
1 مقدمه
1.1 نقطه نظر دانش آموزان درخصوص مدیریت کلاس درس
1.2 نظرات متقاوت میان دانش آموزان و آموزگاران
1.3 تجربیات دانش آموزان دارای تشخیص اختلال کم توجهی- بیش فعالی ADHD از مدیریت کلاس درس
2. چارچوب روش شناسی
2.1 روش ها
2.2 قابلیت اعتماد و ملاحظات اخلاقی
3. یافته ها
3.1 روایت ها درخصوص مجازات نامتناسب
3.2. روایت ها از مجازات های آسیب زا
3.3. روایت ها از سهل انگاری آموزگار
3.4 روایت ها از مجازات های تبعیض آمیز
3.5. روایت ها از رفتار بادرایت آموزگاران
4. بحث

چکیده

این مطالعه مصاحبه ای با تمرکز بر روایت های 13 دانش آموز فنلاندی با تشخیص اختلال کم توجهی-بیش فعالی درخصوص استراتژی های واکنشی آموزگار در مدیریت کلاس درس، به پرکردن خلأ موجود در پژوهش های پیشین می پردازد. داده ها از طریق تحلیل روایی مورد ارزیابی قرار گرفته اند. پنج الگوی مختلف روایت به دست آمد که در آن ها رفتار آموزگار تحت عنوان (1) نامتناسب، (2) آسیب زا، (3) سهل انگار، (4) تبعیض آمیز و (5) بادرایت ارزشیابی گردید. خط داستانی غالب –که در چهار الگوی نخست دیده می شود- متعاقباً منجر به ارتکاب به تخلف در راوی گردیده و عکس العملی توجیه‌ شده در برابر منش آموزگار به وجود آورده است. چرخه معیوب استراتژی های سرکوبگرانه در مدیریت کلاس درس و فرهنگ سرزنشگری در میان دانش آموزان و آموزگاران نیز به بحث گذاشته شده است.

1- مقدمه

تعداد زیادی از مطالعات به مسائل مربوط به مدیریت کلاس درس (CRM) از نقطه نظر آموزگاران پرداخته اند. نقطه نظر دانش آموزان –یعنی کسانی که توسط آموزگاران پایش، مدیریت و اداره می گردند- بینش هایی درخصوص مدیریت کلاس درس به دست داده و نیز تکمیل کننده و در تناقص با نقطه نظرات آموزگاران است. این مقاله اهمیت توجه به صدای دانش آموز را شرح داده و از طریق مطالعه بر روی روایت های دانش آموزان دارای تشخیص اختلال کم توجهی- بیش فعالی (ADHD) به مسئله مدیریت کلاس درس می پردازد. اختلال کم توجهی- بیش فعالی یکی از شایع ترین و بحث برانگیزترین اختلالات عصبی-روانی در میان نوجوانان است . اختلال کم توجهی- بیش فعالی ADHD عموماً با دشواری های رفتاری، اجتماعی و تحصیلی بسیاری همراهی داشته (مثال آن در کار کراندول در سال 2005؛ شولتنس، رایدل و یانگ-والنتین در سال 2013 آمده است ) و متعاقب آن، مشکلات انضباطی (لو و فلدمن، 2007 ) و کشمکش هایی با شیوه مدیریت کلاس درس در مدرسه پدید می آورد (کوس، ریچدل و هی، 2006 ).

4- بحث

این مطالعه به بررسی روایت های 13 نوجوان فنلاندی دارای تشخیص اختلال کم توجهی-بیش فعالی ADHD از استراتژی های واکنشی آموزگاران در مدیریت کلاس درس پرداخته است. پنج الگوی روایت با تاکید بر جنبه های مختلف تعیین گردیده و تمامی آنها، به جز یکی، دربردارنده ارزشیابی منفی از منش آموزگار بوده اند. یافته ها در ذیل در جدول 1 خلاصه شده اند.

Abstract

This interview study addresses the gap in earlier research by focussing on the narratives of 13 ADHD-diagnosed Finnish students regarding teacher reactive classroom management strategies. The data are analysed through narrative analysis. Five different narrative types are identified, in which teacher behaviour is evaluated as (1) disproportionate, (2) traumatising, (3) neglectful, (4) unfair and (5) understanding. The dominant storyline – common to the first four types – constructed the narrator’s transgression as contingent upon and a justified reaction to teacher conduct. The vicious cycle of coercive classroom management strategies and the culture of blame between students and teachers are discussed.

1- Introduction

A large body of research addresses classroom management (CRM) issues from the teacher’s viewpoint. The viewpoints of students e those being monitored, managed and governed by teachers e provide insights for CRM that are both complementary to and contradictory of those of teachers. This paper elaborates the importance of taking the student voice into account and addresses the issue of CRM by studying narratives of students diagnosed with Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD), one of the most common and contested neuropsychiatric disorders among youth.1 ADHD is generally strongly associated with behavioural, social and academic difficulties (e.g., Crundwell, 2005; Scholtens, Rydell, & Yang-Wallentin, 2013) and consequently, with disciplinary problems (Loe & Feldman, 2007) and struggles with CRM at school (Kos, Richdale, & Hay, 2006).

4- Discussion

his study has examined narratives about teachers’ reactive CRM strategies as provided by 13 Finnish adolescents diagnosed with ADHD. Five narrative types with different emphases have been identified and, except for one, all of them involve a negative evaluation of teacher conduct. The findings are summarised below in Table 1.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

«معلم تقریبا اشک مرا درآورد.» آنالیز روایی از راهبردهای واکنش پذیر معلمان در مدیریت کلاس درس از زبان دانش آموزان دارای تشخیص ADHD

‘The teacher almost made me cry’ Narrative analysis of teachers’ reactive classroom management strategies as reported by students diagnosed with ADHD

آیا دانش آموزان وقتی نزدیک معلم نشسته اند، بهتر یاد می گیرند؟ یک مطالعه کلاس مجازی از نظر سطوح جداگانه بی توجهی و بیش فعالی – تحریک پذیری

Do students learn better when seated close to the teacher? A virtual classroom study considering individual levels of inattention and hyperactivity-impulsivity

چکیده

1 مقدمه

1-1 علائم ADHA و پیشرفت تحصیلی

1-2تقویت پیشرفت تحصیلی در مدرسه

1- 3 تحقیق حاضر

2- روشها

2-1- نمونه

2-2- طرح تحقیق

2-3- روش کار

2-4- معیارها و پرسشنامه ها

2-5- تحلیل ها

3- نتایج

3-1- آیا دانش آموزان به طو کلی با نشستن در نزدیکی معلم بهتر یادگرفتند؟

3-2- آیا علائم ADHD یادگیری را کاهش میدهند؟

3-3- آیا محل صندلی ، رابطه علائم ADHD و یادگیری را تعدیل میکند؟

4- بحث و بررسی

4-1- کاربردهای روش شناختی و عملی

4-2- محدودیت ها و کاربردها برای تحقیق بیشتر

5- نتیجه گیری

چکیده

این تحقیق دانش آموزان پایه 5 و 6 را با در نظر گرفتن سطوح جداگانه بی توجهی و بیش فعالی – تحریک پذیری ( یعنی علائمADHD ) در کلاس مجازی درس ریاضی، بررسی میکند که آیا درصورت نشستن نزدیک معلم بهتر یاد میگیرند یا خیر. به طور کلی دانش آموزان در صورت نزدیک بودن به معلم نسبت به دور بودن از او بهتر یاد می گیرند. بعلاوه سطوح بالاتر علائم ، یادگیری را بیشتر مختل میکند. وقتی سطوح مجزای علائم ADHD را در نظر بگیرید ، نتایج یادگیری دانش آموزان از عامل محل نشستن نزدیک، خیلی بهره نبرده است. درنتیجه این مطالعه فرض کلی تقویت پیشرفت تحصیلی دانش آموزان مبتلا به سطوح جداگانه بی توجهی و بیش فعالی- تحریک پذیری در اثر محل نشستن نزدیک را تایید نمیکند.

مقدمه

هر کسی گاهی توجه نمیکند، زیاد فعال است یا تحریک پذیر رفتار میکند ، یعنی گاهی رفتارهایی که در زمره علائم ADHD هستند را نشان میدهد. منظور از عدم توجه، فراموشی کلی یا ناتوانی در توجه کامل به جزئیاتی است که در اثر فقدان کنترل توجه ارادی به وجود می آید. رفتارهای بیش فعالی-تحریک¬پذیری عبارتند از بیقراری و گیجی، فقدان کنترل آگاهانه و داشتن فعالیت فیزیکی زیاد. آنها ظاهرا برای هدایت غیرمستقیم و دائمی توجه فرد برای تمرکز روی داستان و محرک¬های دیگر ناشی از ناتوانی در کنترل محرک¬های لحظه ای و پاسخ¬های هیجانی لازم هستند. به هرحال با اینکه همه دانش آموزان بارها این علائم را تجربه میکنند، بیشتر مواقع از نظر بالینی سطح شدت آنها ناچیز است. فقط تعداد اندکی از دانش آموزان – تقریبا 5 درصد _ مبتلا به ADHA هستند و علائم بالینی را با شدت بالا تجربه میکنند.

نتیجه گیری

تحقیق حاضر اولین تحقیقی است که سطوح مجزای علائم ADHD را در ارزیابی رابطه محل نشستن و پیشرفت تحصیلی در نظر گرفت. یک توانایی قابل توجه مقاله حاضر کاربردش در کلاس واقعیت مجازی بود، بنابراین تنظیمات کنترلی عملی استاندارشده برای تاثیر متغیرهای درآمیختگی را تضمین کرد. نتایج این تحقیق تایید کردند که همه دانش آموزان از نشستن نزدیک معلم سود میبرند، ولی شاگردان با سطوح مجزای علائم ADHD بالاتر، از نشستن نزدیک معلم سود خاصی نمی برند. درنتیجه تحقیق حاضر این فرض را که نشستن نزدیک معلم به طور ویژه ای پیشرفت تحصیلی را در دانش آموزان مبتلا به سطوح شدید علائم ADHD تقویت میکند، تایید نمی کند.

Abstract

This study investigated whether students in grades 5 and 6 learned better when seated proximally to the teacher during a virtual classroom math lesson, taking individual levels of inattention and hyperactivity-impulsivity (i.e., ADHD symptoms) into account. In general, students learned better in the proximal seat location compared to a distant one. Additionally, more intense symptom levels impaired learning more. When considering individual levels of ADHD symptoms, students’ learning outcomes did not specifically benefit from a proximal seat location. Consequently, the present study did not support the general assumption that a proximal seat location fosters academic achievement in students experiencing individual levels of inattention and hyperactivity-impulsivity.

Introduction

Every student does not pay attention, is overly active, or acts impulsively at times, and hence sometimes exhibits behavior subsumed under the term ADHD1 symptoms (APA, 2013; DeYoung & Rueter, 2017; DuPaul & Stoner, 2014; Levy, Hay, McStephen, Wood, & Waldman, 1997). Inattention refers to a generalized absent-mindedness or failure to pay close attention to details that is expected to emerge from a lack of effortful attention control (APA, 2013; Martel, Nigg, & von Eye, 2008). Hyperactive-impulsive behaviors are hectic, lack conscious control, and incorporate a high level of physical activity (APA, 2013). They are assumed to serve to constantly redirect an individual’s attentional focus to novel or more salient stimuli, due to an inability to control immediate incentive and affective responses (Martel et al., 2008). However, whereas all students experience these symptoms at times, the majority should experience them at clinically insignificant intensity levels (DuPaul, Gormley, & Laracy, 2017; Lubke, Hudziak, Derks, van Bijsterveldt, & Boomsma, 2009; Polderman et al., 2007). Only a small minority of students – approximately five percent – are diagnosed with ADHD, and hence experience clinically significant symptom levels (Polanczyk, de Lima, Horta, Biederman, & Rohde, 2007).

Conclusion

The present study was the first to take students’ individual levels of ADHD symptoms into account when assessing the relation between seat location and academic achievement. One substantial strength of the present study was its use of a virtual reality classroom, thus guaranteeing a highly standardized experimental setting controlling for the influence of confounding variables. The results of the present study supported the assumption that all students benefit from sitting proximally to the teacher with respect to learning results. However, students with higher individual levels of ADHD symptoms did not specifically benefit from a proximal seat location. Consequently, the present investigation did not support the common assumption that seat locations proximal to the teacher specifically foster academic achievement in students experiencing increased levels of ADHD symptoms.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

آیا دانش آموزان وقتی نزدیک معلم نشسته اند، بهتر یاد می گیرند؟ یک مطالعه کلاس مجازی از نظر سطوح جداگانه بی توجهی و بیش فعالی- تحریک پذیری

Do students learn better when seated close to the teacher? A virtual classroom study considering individual levels of inattention and hyperactivity-impulsivity

مصرف قند و اختلال کم توجهی – بیش فعالی (ADHD): مطالعه هم گروهی تولد

Sugar consumption and attention-deficit/hyperactivity disorder (ADHD): A birth cohort study

چکیده

1 مقدمه

2 روش تحقیق

3 نتایج

4 بحث

چکیده

پیش زمینه: اختلال کمبود توجه/ بیش فعالی (ADHD )با توجه به علائمی چون بی توجهی – حساس بودن و بیش فعالی توصیف می شود. ارتباط بین عادات غذایی و ADHD مورد بررسی قرار گرفته است و بعضی از تحقیقات، تاثیرات مضر مصرف زیاد قند را در بین کودکان 6 تا 11 سال و شیوع اختلال ADHD مطالعه کردند. روش ها: تحقیق انجام شده یک تحقیق گروهی در منطقه پیلوتاس برزیل در سال 2004 است. یک پرسشنامه مصرف غذایی (FFQ) برای ارزیابی مصرف قند استفاده شد و همچنین پرسشنامه ارزیابی سلامت و رشد (DAWBA ) برای ارزیابی وجود ADHD به کار گرفته شد. نتایج: فقط کودکان بدون ADHD در سن 6 سالگی و کودکان 6 تا 11 ساله که دارای اطلاعات کامل از پرسشنامه های FFQ و DAWBA هستند در این تحقیق شرکت کردند(n=2924 ). نسبت های فرد با بازه اطمینان 95% مورد محاسبه قرار گرفتند. میزان ابتلا به ADHD در کودکان 6 تا 11 سال برابر (3.5-5.6%).4.6% در میان پسران و 1.8% (1.2-2.5%) در میان دختران بود. در تحلیل انجام شده ارتباطی بین مصرف زیاد قند در میان کودکان 6 تا 11 سال و ابتلا به ADHD در مقایسه با افراد کم مصرف ( پسران OR=0.66; 0.21–2.04: ) و ( دختران OR=2.71; 0.24–30.35) مشاهده نشد. محدودیت ها: محدودیت های تحقیق منعکس کننده موارد استفاده از FFQ می باشند که برای مثال می توان به جهت گیری های ذهنی و عدم دقت در تعیین برنامه غذایی اشاره کرد. نتیجه گیری ها: نتایج بیان می کند که ارتباطی بین مصرف ساکاروز در افراد 6 تا 11 سال و ابتلا به ADHD وجود ندارد.

4- بحث

در این تحقیق، به وجود ارتباط بین مصرف ساکاروز با شیوع ADHD در میان پسران 6 سال ( در تحلیل مقطعی فاکتورهای تاثیرگذار و تحلیل اصلاح شده) اشاره شده است. به هر حال، تحلیل های مازاد مقطعی برای سن 11 سالگی بیانگر این است که ارتباطی در تحلیل های خام و اصلاح شده وجود ندارد. همچنین، ارتباطی بین مصرف ساکاروز و شیوع ADHD در سنین 6 تا 11 سال مشاهده نشده است. تاثیر تغییر در مصرف ساکاروز در سنین 6 و 11 سال بر شیوع ADHD در یک دوره مشابه در تحقیقات انجام شده ( تحلیل خام و اصلاح شده ) برای دختران و پسران صفر بود. مصرف روزانه قنددر کودکان این تحقیق حدود 120 گرم بود و این مقدار معادل 30 درصد از انرژی نهایی در رژیم غذایی است. در برزیل، در بین سال های 1987 تا 1988 و 2002 تا 2003 ، مصرف قند و نوشیدنی های غیر الکلی 13.4% از مصرف خانگی انرژی را شکل می داد (مانیترو و همکاران 2010). با توجه به تحقیق لوی و همکارانش در سال 2009، وجود مقدار زیاد قند در مصارف خانگی به حدود 50 درصد بیشتر از مقدار پیشنهادی است. یکی دیگر از تحقیقات انجام شده در مورد نوجوانان نشان داد که مصرف چربی ها و قند حدود 52 درصد جذب روزانه کالری را شامل می شود. این شواهد اشاره به مصرف بیشتر از مقدار توصیه شده توسط سازمان بهداشت جهانی دارد که در سال 2015 پیشنهادات جدیدی را برای مصرف قندنوجوانان و کودکان بیان کرد. (WHO2015 ). پیشنهاد مطرح شده این است که مقدار مصرف کمتر از 10% برای کالری در طول روز باشد و مزایای بیشتر برای مصرف کمتر از 5% حاصل می شود که با مصرف 25 گرم قند در روز در ارتباط است (WHO,2015).

Abstract

Background Attention-deficit/hyperactivity disorder (ADHD) is characterized by persistent symptoms of lack of attention, impulsivity and hyperactivity. The association between nutritional exposures and ADHD has been investigated and some studies have identified adverse effects from higher intake of sugar. The objective of the present study was to evaluate the association between change in sugar consumption between 6 and 11 years of age and incidence of attention-deficit/hyperactivity disorder (ADHD). Methods Pelotas 2004 Birth Cohort Study in Brazil. A food frequency questionnaire (FFQ) was used to estimate sugar consumption and the Development and Well-Being Assessment (DAWBA) was applied to mothers to assess the presence of ADHD. Results Only children without ADHD at 6 years and with complete information from FFQ and DAWBA at 6 and 11 years were included in the analyses (n = 2924). Odds ratios with 95% confidence intervals were calculated. Incidence of ADHD between 6 and 11 years was 4.6% (3.6–5.6%) among boys and 1.8% (1.2–2.5%) among girls. Adjusted analyses showed no association between always high sucrose consumption between 6 and 11 years and incidence of ADHD, compared with individuals who always presented low consumption, both among boys (OR = 0.66; 0.21–2.04) and girls (OR = 2.71; 0.24–30.35). Limitations Reflect those that are inherent to use of FFQs, such as memory bias and lack of precision in quantifying the diet. Conclusions The results suggest that there is no association between sucrose consumption between 6 and 11 years of age and incidence of ADHD.

4- Discussion

In the present study, sucrose consumption was associated with the prevalence of ADHD among boys at 6 years of age, in a cross-sectional analysis adjusted for confounding factors. However, subsequent crosssectional analyses, at 11 years of age, indicated there was no association in either crude or adjusted analyses. There was also no association between sucrose consumption and the incidence of ADHD between 6 and 11 years of age. The effect of changes in sucrose consumption between 6 and 11 years of age on the incidence of ADHD over the same period was zero, both in crude and in adjusted analyses, for boys and girls. The daily consumption of sugar in the children of this study was around 120 g, corresponding to about 30% of the total energetic value of the diet. In Brazil, between 1987–1988 and 2002–2003, consumption of sugar and soft drinks accounted for 13.4% of household energy availability. (Monteiro et al., 2010) According to Levy et al. (2009), household availability of high sugar content was associated with total home energy availability around 50% above the recommended value. Another more recent study with adolescents showed that consumption of fats and sugars contributed 52% of the daily caloric intake. This evidence points to consumption far above what is recommended by the WHO, which in 2015 has released a new guide to sugar consumption recommendations for adults and children (WHO, 2015). The recommendation is that the consumption is less than 10% of the calories consumed daily, and greater benefits can be achieved with a consumption below 5%, which corresponds to the consumption of 25 g of sugar per day (WHO, 2015).

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

مصرف قند و اختلال کم توجهی – بیش فعالی (ADHD): مطالعه هم گروهی تولد

Sugar consumption and attention-deficit/hyperactivity disorder (ADHD): A birth cohort study