مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب)

F1926

مقالات انگلیسی و ترجمه های فارسی رایگان با فرمت PDF آماده دانلود رایگان میباشند

همچنین ترجمه مقاله با فرمت ورد نیز قابل خریداری و دانلود میباشد

مقاله انگلیسی رایگان (PDF)

ترجمه فارسی رایگان (PDF)

خرید ترجمه با فرمت ورد

فهرست مقاله:

چکیده
1-مقدمه
2-مفهوم یائسگی سالم و پیری سالم
3-شواهد مربوط به خواسته های زنان
4-مراقبت های درمانی فعلی برای زنان یائسه
5-مدل مراقبت های درمانی برای یک یائسگی سالم
6- کاربردی سازی مدل مراقبت های درمانی HM
7- نتیجه گیری و پیشنهادات

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

1- مقدمه
یائسگی را اکنون می توان به عنوان یک رویداد میانسالی با افزایش طول عمر زنان در کشور های توسعه یافته در نظر گرفت(1). تا سال 2025، انتظار می رود که تعداد زنان یائسه به 1.1 میلیارد در سرتاسر جهان افزایش یابد. اگرچه همه زنان مسائل کوتاه یا بلند مدت یائسگی را تجربه نمی کنند، شیوع بالای گرگرفتگی(2-3) و آتروفی واژن(2-4)، که می تواند به مدت سال های طولانی تداوم داشته باشد عالوه بر پوکی استخوان( 1 زن از هر سه زن در خطر شکستگی استخوان ناشی از پوکی استخوان هستند)، موجب شده است تا مراقبت از زنان مسن به یک مسئله کلیدی برای متخصصان سلامت تبدیل شود.
جامعه اندروپوز و منوپوز اروپا در صدد ارایه یک ابزار جامع و همگانی در زمینه مدیریت زنان یائسه از طریق گزارش وضعیت و دستور العمل های بالینی است(6). هدف این گزارش وضعیت ارایه یک مدل مراقبتی و درمانی زنان یائسه و مسن( سالم) است.
2- مفهوم یائسگی سالم و پیری سالم
سلامتی و بیماری به عنوان یک زنجیره و طیف در نظر گرفته می شوند که از مشخصه های بارز آن ها، وجود یک توازن و تعادل پویا بین تقاضا ها و توانایی فرد برای سازگاری فیزیولوژیکی، روانی و اجتماعی می باشد. این مفهوم در بر گیرنده عملکرد جسمی، ذهنی و اجتماعی می باشد که بین افراد متفاوت بوده و به دلیل افزایش سن تغییر می کند(7). پیری سالم شامل بقا و زنده مانی تا سنین پیری، تاخیر در شروع افزایش بیماری های غیر مسری(NCD) و عملکرد بهینه برای یک دوره بیشینه در سطوح سیستم ها و سلول بدن فرد می باشد. چارچوب مفهومی پیری فعال و سالم(AHA)(8) در بر گیرنده ایتم هایی نظیر عملکرد( قابلیت فردی و سیستم های بدنی و جسمی اصلی)، بهزیستی، فعالیت ها و مشارکت و بیماری ها از جمله بیماری های غیر مسری است. علایم مربوط به اختلال عملکرد، نشانه ناتوانی در دست یابی به پتانسیل های رشدی( منابع سالم) می باشد که موجب تسریع پیری یا فرایند های بیماری شده و فرصت هایی را برای مداخله زودهنگام در اختیار می گذارد(9). به علاوه، نشانگر های عملکرد و بهزیستی بالاتر از حد میانگین( نقاط قوت مربوط به سلامت) به عنوان دستور العمل و راهنمایی برای رساندن مداخلات موفق و پایدار به وضعیت سلامت مربوط به سبک زندگی و سن در رویکرد فردی یا اپیدمولوژیکی در نظر گرفته می شوند.
چارچوب مفهومی برای یائسگی سالم(HM)(7)، مفهوم AHA را به یائسگی صرف نظر از زمان و دلیل وقوع یائسگی تجزیه می کند. در این جا، یائسگی سالم به صورت یک حالت پویا پس از کاهش عملکرد دایمی تخمدان تعریف می شود که از ویژگی های بارز آن عملکرد فیزیکی، روانی و اجتماعی رضایت بخش خود ادراک شده بوده و در بر گیرنده بیماری و معلولیت و نیز توانایی مطلوب زنان برای سازگاری و توانایی خود مدیریتی است. بنابر این یائسگی سالم هر دو منابع بدست آمده و توسعه یافته را با هدف حفظ، بازبینی، تعدیل، بازیابی و بهبود تعادل پویا و دینامیک در نظر می گیرد. از همه مهم تر این که چارچوب HM مفهومی زنان را به صورت کلی و فراتر از سلامت هورمونی، تولید مثلی و فیزیولوژیکی آنها در نظر می گیرد.
3-شواهد مربوط به خواسته های زنان
مفاهیم مربوط به دوره گذار یائسگی زنان بیشتر دارای ماهیت فردی بوده و در بر گیرنده هر دو علایم جسمی و روانی است. با این حال، دوره گذار یائسگی نیز از دیدگاه جامع تر به عنوان یک فرایند طبیعی متاثر از عوامل درون ریز و سبک زندگی، وضعیت روانی و پیری توصیف شده است(10). تفاوت های قومی و جمعیت شناختی در مدیریت علایم یائسگی مشاهده شده است. یک مطالعه ای در امریکا(11) نشان داد که زنان سفید پوست با کمک گرفتن از سیستم های مراقبت های درمانی رسمی، تاکید و تمرکز بیشتری بر روی علایم خاص دارند، با این حال اقلیت های قومی، نگاهی سنتی به علایم بیماری خود داشته و از اعضای خانواده و دوستان خود کمک می گیرند. از این روی، تجویز دارو برای کاهش علایم یائسگی نخستین گام برای زنان سفید پوست و آخرین گام برای اقلیت های قومی است. به علاوه، نگرش های مربوط به دوره گذار یائسگی بین زنان و پزشکان آن ها متفاوت است(12). از این روی، شناسایی دیدگاه های مختلف زنان از اهمیت زیادی برای متخصصان مراقبت های درمانی برخوردار است زیرا مشاوره های مربوط به امور یائسگی، بخش مهمی از حجم کار را شامل می شود(13).
علی رغم فراگیر بودن همه نوع رسانه ها، دانش اندکی در میان زنان در خصوص یائسگی، گزینه های درمانی و خطرات احتمالی مربوط به هورمون درمانی یائسگی(MHT)(14-16) وجود دارد و این موجب می شود تا تصمیم گیری آگاهانه برای تک تک زنان سخت تر باشد. به علاوه، برخی از زنان ممکن است به طور کاملا احساس کنند که توسط پزشکان خود یا ارایه کننده های مراقبت درمانی نادیده گرفته می شوند(17). از این روی، اول از همه، زنان از عرضه کنندگان مراقبت های درمانی انتظار دارند تا به آنچه که آنها گزارش می کنند، گوش کنند(17). دوما، زنان خواهان اطلاعات مبتنی بر شواهد و شفاف در مورد گزینه های درمانی هورمونی و غیر هورمونی می باشند(16، 18-21). به علاوه، آن ها می خواهند تا در مورد علایم مربوط به قاعدگی نظیر افزایش وزن، اختلال خواب، خستگی، دمدمی بودن، تمایل جنسی پایین و مقاربت درد ناک بحث کنند و راهکار ها و کمک هایی را دریافت کنند(22).

بخشی از مقاله انگلیسی:

1. Introduction

The menopause can now be considered to be a mid-life event as the lifespan of women continues to increase in developed countries [1]. By the year 2025, the number of postmenopausal women is expected to rise to 1.1 billion worldwide. Although not all women will experience short- or long-term problems of menopause, the high prevalence of hot flushes [2,3] and vaginal atrophy [2,4], which can lastfor many years, as well as osteoporosis (1 in 3 women are at risk of an osteoporotic fracture)[5], makes caring for ageing women a key issue for health professionals. The European Menopause and Andropause Society (EMAS) aims to provide holistic consensus advice on the management of menopausal women through its position statements and clinical guides [6]. This position statement intends to provide a model of care for (healthy) ageing menopausal women.

2. Concept of healthy ageing and healthy menopause

Health and disease can be conceptualized as a continuum, reflected by a dynamic balance between faced demands and an individual’s capacity to adapt physiologically, psychologically and socially. That concept incorporates physical, mental and social functioning, which differs between individuals and changes due to ageing [7]. Healthy ageing includes survival to old age, delay in the onset of non-communicable diseases (NCDs) and optimal functioning for a maximal period at individual levels of body systems and cells. The conceptual framework of Active and Healthy Ageing (AHA) [8] incorporates items such as functioning (individ ual capability and underlying body systems), wellbeing, activities and participation, and diseases, including NCDs. Signs of impaired function may act as markers of failure to reach developmental potential (“health resources”), accelerated ageing or underlying disease processes, and offer opportunities for early intervention [9]. Furthermore, markers of function and wellbeing above average (“health strengths”) may act as guidance for successful and sustainable interventions to reach best age- and lifestyle-related health status in an individual or epidemiological approach. The conceptual framework of the Healthy Menopause (HM) [7] breaks the AHA concept down to menopause regardless of when and why menopause occurs. Herein, HM is defined as a dynamic state, following the permanent loss of ovarian function, characterized by self-perceived satisfactory physical, psychological and social functioning, incorporating disease and disability as well as a woman’s desired ability to adapt and capacity to self-manage. Thus,HMincorporates bothobtainedanddevelopedresources aiming to maintain, revisit, adjust, recover and improve that dynamic balance. Most importantly, the conceptual HM framework encompasses women as a whole, beyond their hormonal, reproductive and physiological health.

3. Evidence of what women want

Women’s conceptions of the menopausal transition are individual and incorporate both physical and psychological symptoms. However, the menopausal transition has also been described, in a more holistic view, as a natural process affected by endocrine and lifestyle factors, the psychological situation and ageing per se [10]. Ethnic and sociodemographic differences in menopausal symptom management have been observed. A US study [11] found that white women tended to focus on specific symptoms by seeking help through formal healthcare systems, but ethnic minorities approached their symptoms more holistically, by seeking help through their family members and friends. Thus, medication for menopausal symptom relief was a first step for white women and a final step for ethnic minorities. Moreover, attitudes towards the menopausaltransition may differ between women and their physicians [12]. Thus, awareness and identification of women’s different perspectives are crucial for healthcare professionals, as consultations regarding menopause-related matters constitute a significant part of the workload [13]. Despite the omnipresence of all kinds of media, there is a lack of knowledge among women regarding menopause, treatment options and possible risks associated with menopausal hormone therapy (MHT) [14–16], making informed decisions difficult for individual women. Furthermore, some women may feel completely ignored by their healthcare providers [17]. Thus, first of all, women want their healthcare providers to start listening to what they report [17]. Secondly, women want clear, evidence-based information about the various hormonal and non-hormonal treatment options [16,18–21]. In addition, they want to discuss and seek help for non-vasomotor menopause-related symptoms, such as weight gain, sleep disturbance,tiredness,moodiness, low sexual desire and dyspareunia [22].

مقالات انگلیسی و ترجمه های فارسی رایگان با فرمت PDF آماده دانلود رایگان میباشند

همچنین ترجمه مقاله با فرمت ورد نیز قابل خریداری و دانلود میباشد

مقاله انگلیسی رایگان (PDF)

ترجمه فارسی رایگان (PDF)

خرید ترجمه با فرمت ورد

فهرست مقاله:

چکیده
مقدمه
روش
شرکت کننده ها
پروتکل
تحلیل آماری
نتایج
بحث

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

چکیده 
مجله بین المللی علوم ورزشی224-233, 2015. تمرین ورزشی کارکردی به دلیل نزدیکی آن به فعالیت های روزانه به یک مسئله مهم برای بزرگ سالان مسن تر تبدیل شده است.تمرین زنجیره ای، که یک شکل تمرین کارکردی است، اولین بار برای درمان و توان بخشی توسعه یافت. به دلیل اثرات آن( فعال سازی ماهیچه های اصلی، بهبود استقامت و توازن)، تمرین زنجیره ای می تواند برای بزرگ سالان و افراد مسن سودمند باشد. با این حال، تا کنون هیچ برنامه تمرین حرکتی زنجیره ای برای اافراد مسن سالم، شامل کنترل تمرینی دقیقی نبوده است چرا که این کنترل یک مولفه مهم در طراحی و پیاده سازی این نوع آموزش جهت دست یابی به اثرات مثبت است. هدف این مطالعه، توسعه تمرین آویزTRX برای بزرگ سالان مسن سالم(TRX-OldAge) و ارزیابی امکان سنجی آن است. حتی شرکت کنندگان یک مطالعه مداخله ای 12 هفته ای را تکمیل کردند. همه شرکت کننده ها در تمرین های (TRX-OldAge) شرکت کرده بودند( تمرین هایی که متشکل از هفت تمرین بودند از جمله 3-4 مرحله پیشرونده که در هر ورزش سخت تر می شود). در هر مرحله، شدت با افزایش تغییرات در موقعیت و وضع بدن تغییر می کند. داده های امکان سنجی از حیث آموزش انطباق و پرسشنامه های خود توسعه یافته برای رتبه بندی (TRX-OldAge) ارزیابی شد. انطباق تمرین برابر با 85 درصد بود. پس از مطالعه، 91 درصد شرکت کننده ها برنامه را دامه دادند. شدت آموزش، مدت و فراوانی ب صورت بهینه ارزیابی شد. همه شرکت کننده ها به اثرات مثبت اشاره کردند در حالی که بهره استقامتی بیشتر بود. بر اساس اطلاعات دقیق در مورد کنترل تمرین، (TRX-OldAge) را می توان برای هر برگ سال بر اساس شرایط، تقاضا و سلایق او استفاده کرد.

مقدمه
فرایند پیری ماهیجه های اسکلتی با کاهش تعداد واحد های حرکتی، فیبر های ماهیچه ای و اندازه الیاف نوع 2 همراه است که منجر به کاهش مقاومت و توان ماهیجه ای می شود(32).. به علاوه، حس عمقی و زمان واکنش با افزایش سن مشاهده شد. این تغییرات مربوط به سن منجر به کاهش مقاومت، توازن و حرکت می شود(13-7-8-3-2) که موجب کاهش استقلال می شود(28-18). از این روی به بزرگ سالان توصیه می شود تا فعالیت بدنی منظم را برای اجتناب از محدودیت های عملی انجام دهند(22). در فراتر از این، مطالعات مداخلهورزشی اثرات مثبت بر روی مقاومت،توازن و عملکرد کارکردی افرادب زرگ سال را نشان داده اند(10، 17، 29). تمرین استفامتی با ماشین های وزنه ای برای افراد بزرگ سال موجب افزایش استقامت ماهیجه، عملکرد توازن و وظایف کارکردی می شود.
در طی سال های اخیر، علوم ورزشی بر آموزش مقاومتی کارکردی برای افراد بزرگ سال متمرکز هستند زیرا شامل مجموعه ای از حرکات روزمره است. در مقایسه با تمرین استقامنی سنتی، مطالعات قبلی یک افزایش درتکرار حداکثر و یک بهبود معنی دار را در تست های مقاومتی از طریق تمرین مقاومت کارکردی نشان داده اند در حالی که گروه ماشین وزنی به طئور معنی داری تغییر نیافتند. برای حداکثر سرعت پیمایش، بهبود معنی داری در تمرین استفامتی کارکردی دیده شد. در طی واکنش، افراد بزرگ سال شرکت کننده در تمرین مقاومتی کارکردی، زمان حرکت خود را افزایش دادند در حالی که تمرین با ماشین وزنه این نتیجه را نداد. بهبود مقاومت از تمرین مقاومتی سنتی و با تمرین های کارکردی مشابه بوده اند. با این حال در مقایسه با تمرین مقاومتی، عملکرد زمان بندی شده توانایی کارکردی همانند صعود یا پایین امدن از بلندی با ویلچر ئ توازن، با تمرین های کارکردی تغییر می کند.
تمرین پایداری و ثبات محوری، یک نوع تمرینی است که هر دو مولفه های کارکردی و مقاومتی را ترکیب می کند. با مقاوم سازی ماهچیه ها، یک انتقال بار بهینه از بالاتنه به پایین تنه صورت می گیرد. این منچر به توازن و پایداری بهتر می شود.به دلیل این اثرات، برنامه های تمرین استقامتی در مطالعات مداخله ای قبلی استفاده می شوند یک برنامه پایداری موسوم به تمرین زنجیره ای است.در مطالعات بر روی افراد جوان، هر دو بهبود در مقاومت مااهیجه و توازن مشاهده شد. در ر رابطه با سایر بزرگ سالان شواهد کمی در خصوص پیاده سازی تمرین زنجیره ای وجود دارد. مطالعات با سایر شرکت کننده ها به بررسی پوکی استخوان و ارتروز زانو پرداخته اند(26، 27 و 31)..بر اساس اثرات مثبت تمرین زنجیره ای بر روی پارامتر های توازن و استقامت در بیماران و افراد جوان، این نوع تمرین برای افراد بزرگ سالم مناسب است تا کنون هیچ برنامه تمرین زنجیره ای برای این گروه هدف وجود نداشته است. این مطالعه ازمایشی اطلاعاتی را در مورد امکان سنجی و کاربرد برنامه تمرینی TRX برای افراد مسن می پردازد.

بخشی از مقاله انگلیسی:

ABSTRACT

International Journal of Exercise Science 8(3): 224-233, 2015. Because of its proximity to daily activities functional training becomes more important for older adults. Sling training, a form of functional training, was primarily developed for therapy and rehabilitation. Due to its effects (core muscle activation, strength and balance improvements), sling training may be relevant for older adults. However, to our knowledge no recent sling training program for healthy older adults included a detailed training control which is indeed an essential component in designing and implementing this type of training to reach positive effects. The purpose of this study was to develop a TRX Suspension Training for healthy older adults (TRX-OldAge) and to evaluate its feasibility. Eleven participants finished the 12 week intervention study. All participants trained in the TRX-OldAge whole-body workout which consists of seven exercises including 3-4 progressively advancing stages of difficulty for every exercise. At each stage, intensity could be increased through changes in position. Feasibility data was evaluated in terms of training compliance and a self-developed questionnaire for rating TRX-OldAge. The training compliance was 85 %. After study period, 91 % of the participants were motivated to continue with the program. The training intensity, duration and frequency were rated as optimal. All participants noted positive effects whereas strength gains were the most. On the basis of the detailed information about training control, TRX-OldAge can be individually adapted for each older adult appropriate to its precondition, demands and preference.

INTRODUCTION

The aging process of skeletal muscles is characterized by a reduced number of motor units, muscle fibers and size of type 2 fibers that lead to a loss of muscular strength and power (32). Furthermore, deteriorated proprioception (14, 1) and reaction time (6) were observed with increasing age. These age-related changes result in strength, balance, and mobility declines (13, 7, 8, 3, 2), which could induce falls or a loss of independence (28, 18). It is recommended for older adults to perform regular physical activity to avoid functional limitations (22). Beyond that, exercise intervention studies have demonstrated positive effects on strength, balance, and functional performance for older adults (10, 17, 29). Traditional strength training with weight machines for older adults has been shown to increase muscular strength (29), balance performance if lower limb muscles were trained (17), and functional tasks (10). In past years, sport science has tended to focus on functional strength training for older adults, because it is geared to daily life movements (performing complex movements with own body weight). Compared to traditional resistance training, previous studies showed a similar one repetition maximum (1RM) increase (29, 19) and a significant improvement in the sit-tostand test (19) through functional resistance training, whereas the weight machine group did not change significantly. For maximal walking speed, a significant enhancement was observed within the functional strength training but not within the traditional resistance training group (29). During a reaction task, older adults participating in functional resistance training significantly enhanced their movement time whereas training with weight machines could not achieve this result (33). Strength improvements from traditional resistance training alone and with additional functional (strengthening) exercises are similar (11). However, compared to traditional strength training alone, timed performance of functional abilities like chair rising or stair climbing (20) and balance (5) only changed with additional functional exercises during strength training. Core stability training is a sort of training that combines both functional and strength components. By strengthening core muscles an optimal load transmission from upper to lower body can be realized (34). This can result in better core stability and balance. Because of these effects, functional core stability training programs were conducted in previous intervention studies for older adults (12, 9). One possible core stability program is called sling training. Previous studies focusing on patients with low back pain indicated an increased trunk muscle activation of transversus abdominis, internal oblique, rectus abdominis, multifidi and erector spinae during exercises with a sling trainer (15, 25). In studies with younger adults, both improvements in muscular strength (4, 24) and balance (16, 23) were observed. In regard to older adults, however, there is less evidence from intervention studies implementing sling training. The existent studies with older participants examined osteoporosis and knee osteoarthritis patients (26, 27, 31). Based on the positive effects of sling training on balance and strength parameters in younger adults and patients, this kind of training may be suitable for healthy older adults. However, to our knowledge no sling training program for this target group exists. Therefore the purpose of this study was to develop a detailed exercise prescription for a wholebody sling training program for healthy older adults and to analyze its feasibility. This pilot study provides information about feasibility and practicability of the TRX Suspension Training program developed for older adults (TRX-OldAge).

مقاله انگلیسی رایگان (PDF)

ترجمه فارسی رایگان (PDF)

خرید ترجمه با فرمت ورد

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

مقدمه:
مواجهه با دود سیگار با پیامدهای زیان آور برای سلامتی افراد غیر سیگاری همراه شده است. در سال 1992 ، آژانس حفاظت محیط زیست(EPA) ، مواجهه با دود سیگار را به عنوان عامل سرطان زای شناخته شده دسته بندی کرد.
اثرات بر روی سیستم قلبی-عروقی افراد غیر سیگاری مهم برآورد شد؛ به طور متوسط 80-90 درصد به اندازه ی افراد سیگاری (میانگینی از اثرات مکانیکی ، مانند عملکرد غیرمعمول اندوتلیال ، سفتی شریان ها). مواجهه با دود سیگار در محیط های مختلفی نظیر خانه، محل کار و محیط های عمومی رخ می دهد. مواجهه در خانه و محل کار ممکن است به طور ویژه ای زیان آور باشد؛ چون بسیاری از مردم بیشتر زمان خود را در خانه و محل کارشان می گذرانند.
مواجهه با دود سیگار در محل کار سابقاً در نتایج مرگهای سالانه ناشی از بیماری قلبی کم خونی در بیش از 1710 نفر از کارگران غیر سیگاری آمریکایی بین سنین 36-69 ارزیابی شده بود. یک تحلیل آماری meta از 17 مطالعه، یک خطر نسبی برای رویدادهای عروقی از 1.25 (95% CI=1.17-1.33) بین افراد غیر سیگاری که با همسران سیگاری ازدواج کرده اند، در مقایسه با آنهایی که همسران غیر سیگاری دارند.
در چند دهه اخیر، افزایش آگاهی نسبت به مضرات دود سیگار منجر به تلاش در جهت کاهش یا اجتناب از مواجهه شده و برخی مطالعات مقطعی مبتنی جمعیت، به دلیل انجام یک مطالعه طولی که زنان را مستثنی کرد، روند زمانی رو به کاهش را گزارش داده اند.
ما تصمیم گرفتیم تا تغییرات مواجهه با دود سیگار را بین شرکت کنندگان غیر سیگاری مسن تر در یک مطالعه طولی بر پایه جمعیت طی دوره پنج ساله بین دو بررسی: 1998-2000 و 2003-2005 را تعیین کنیم. ما بویژه پس از محاسبه تغییرات جسمانی مهم شامل سن افراد، بازنشستگی و مرگ همسر؛ ارتباط دوره زمانی اخیر را با مواجهه با دود سیگار در محیط های مختلف، بررسی کردیم.
روش ها:
جمعیت مورد مطالعه
اپیدمیولوژی مطالعه کاهش شنوایی (EHLS) یک مطالعه طولی مبتنی بر جمعیت از کاهش حواس و افزایش سن در شهر Beaver Damاز سال 1993تا به امروز می باشد. یک سرشماری خصوصی طی سالهای 1987-1988 انجام شد که ساکنین 43 تا 84 ساله از شهر یا شهرستان بیور دم ( 5924نقر) را تعیین هویت کرد. در طی سالهای 1988-1990 ، 4926 نفر از 5924 نفر از افراد واجد شرایط (83%) در بخش اول بررسی، معاینه چشم Beaver Dam (BDES)، شرکت کردند.
افرادی که در سنجش BDES شرکت کردند و در یک مارس سال 1993 ( 4541نفر) در قید حیات بودند، برای اپیدمیولوژی مطالعه کاهش شنوایی (EHLS) واجد شرایط بودند و 3753نفر (82.6%)طی سالهای 1993-1995 در بخش سنجش EHLS شرکت کردند. بررسی های پنج ساله و پیگیرانه EHLS طی سالهای 1998-2000 انجام شده و از 3407 نفر از افراد در قید حیات شرکت کننده در EHLS در مارس سال 1998 ، 2800 نفر (82.2%) شرکت کردند.
در طی بررسی ده ساله و پیگیرانه در طی سالهای 2003-2005 ، 2395 نفر از بازماندگان (82.5%) شرکت کردند. شرکت کنندگانی که اطلاعات پرسشنامه ETS در هردو مصاحبه پیگیرانه ، پنج ساله (1998-2000) و ده ساله (2003-2005) را عرضه کردند شامل این مطالعه بودند ( 2231نفر). بررسی ها محدود به شرکت کنندگان غیر سیگاری در هردو نقطه زمانی (1898 نفر) ، به ترتیب 87.1% و 89% از کل شرکت کنندگان بررسی پیگیرانه پنج ساله و ده ساله بود. این مطالعه توسط هیئت بررسی نهادی علوم بهداشتی دانشگاه ویسکانسین تائید و از هریک از شرکت کنندگان رضایت نامه گرفته شد.

بخشی از مقاله انگلیسی:

Introduction

Exposure to environmental tobacco smoke (ETS) has been associated with adverse health outcomes in nonsmokers. In 1992, the Environmental Protection Agency (EPA) classified ETS as a known human carcinogen.1 The effects on the cardiovascular system are estimated to be substantial, on average 80–90% as large as that from active smoking (averaged across mechanistic effects, e.g., endothelial dysfunction, arterial stiffness).2 ETS exposure occurs in a variety of settings, including home, work, and social settings. Exposure in the home and workplace may be particularly harmful, as many people spend much of their time at home and in their workplaces. ETS exposure in the workplace was previously estimated to result in about 1710 excess ischemic heart disease deaths per year among 35–69 year old nonsmoking U.S. workers.3 A meta-analysis of 17 studies estimated a relative risk for coronary events of 1.25 (95% CI = 1.17–1.33) among never smoking spouses married to smokers, compared to those with nonsmoking spouses.4 In recent decades, increasing awareness of the harms of ETS has led to attempts to reduce or avoid exposure, and some cross-sectional population-based studies have reported declining temporal trends, as did one longitudinal study which excluded women.5–8 We aimed to determine if ETS exposure changed among non-smoking older adult participants in a longitudinal population-based study during the five-year period between two examinations: 1998–2000 and 2003–2005. In particular, we investigated whether later time period was associated with ETS exposure in a variety of settings, after taking into account important temporal changes including age of the participants, retirement, and spousal death.

Methods

Study population

The Epidemiology of Hearing Loss Study (EHLS) is a population-based longitudinal study of sensory loss and aging in Beaver Dam, WI (1993-present). A private census was conducted in 1987–1988 which identified 43 to 84 year old residents of the city or township of Beaver Dam, WI (n=5924). In 1988–1990, 4926 of the 5925 eligible (83%) participated in the first examination phase of the Beaver Dam Eye Study (BDES).9 Those who participated in the baseline BDES and were alive on March 1, 1993 (n=4541) were eligible for the EHLS, and 3753 (82.6%) participated in the baseline EHLS examination phase from 1993–1995.10 The EHLS five-year follow-up examinations took place from 1998–2000 and, of the 3407 EHLS participants alive as of March 1998, 2800 (82.2%) participated.11 During the 10-year follow-up examination phase in 2003–2005, 2395 (82.5% of survivors) participated.12 Participants who provided ETS questionnaire data at both the 5-year (1998–2000) and the 10-year (2003–2005) follow-up interviews were included in this study (n=2231). Analyses were limited to participants who were nonsmokers at both time points (n=1898), 87.1% and 89% of all participants at the 5- and 10-year follow-up examinations, respectively. This study was approved by the Health Sciences Institutional Review Board of the University of Wisconsin and informed consent was obtained from each participant.

به روز رسانی مدیریت یبوست در سالمندان: گزینه های درمانی جدید

Update on the management of constipation in the elderly: new treatment options

مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب)

F1938

علل شایع یبوست در افراد مسن
در افراد مسن، یبوست به احتمال زیاد دارای اتیولوژی چندعاملی است، با ساز و کار حاضر در یک بیمار، از جمله بیماری های مشترک مرضی یا عوارض جانبی داروها (جدول 1). در افراد مسن، زندگی در خانقاه با سرطان و درد پیشرفته-یبوست ناشی از مواد مخدر شایع است.
علاوه بر این، عوامل روانی و رفتاری وجود دارد که ممکن است در سالمندان مستعد به توسعه یبوست، مانند تحرک کاهش، مصرف کالری نامناسب، و تغییرات حس مقعد دیده شود. نادیده گرفتن تماس با مدفوع، می تواند منجر به احتباس مدفوع در سالمندان شود..4 حذف حس رکتوم از احتباس مدفوع مزمن پیروی می کند. به عنوان نتیجه، تنها مدفوع های بزرگ درک خواهد شد که منجر به مشکل با دفع مدفوع می شود.
در افراد مسن، یبوست مزمن می تواند منجر به مدفوع نهفته و بی اختیاری مدفوع شود. تجمع مدفوعی، انبارش مدفوع سخت در روده بزرگ یا رکتوم است..18 مدفوع مایع از روده بزرگ پروگزیمال می تواند مدفوع نهفته را کنارگذر کند، که سبب بی اختیاری ادرار سرریز می شود که اغلب به اشتباه برای اسهال است. تراکم مدفوع در 40٪ از بیماران مسن تر بستری شده در UK. شناسایی شده است. این مرتبط با حالت های حاد سردرگمی در این جمعیت است. در موارد شدید، اختلال مدفوعی می تواند باعث زخم بخشی، انسداد روده و یا سوراخ روده شود. .18 در صورت عدم درمان، این عوارض می تواند تهدیدکننده زندگی باشد.
اختلالات کولون و تابع مقعد که باعث یبوست در افراد مسن می شود.
در صورت عدم وجود علایم هشداردهنده، مانند کاهش وزن، خونریزی، تغییر در اجابت مزاج، دو زیرگروه اغلب دیده شده در یبوست اولیه در سالمندان، یبوست حمل و نقل (STC) و دفع مدفوع dyssynergic (DD) با یک زیر گروه کمتر شایع سندرم روده تحریک پذیر با یبوست می باشند (IBS-C).
یبوست حمل و نقل آهسته
STC به عنوان تاخیر در حمل و نقل مدفوع از طریق روده بزرگ تعریف می شود، با توجه به میوپاتی، نوروپاتی و یا ثانویه برای تخلیه اختلال مانند DD.8
در افراد مسن، تغییرات در بازسازی سلول های عصبی مرتبط با سن در سیستم عصبی روده قبلا اشاره شده است. یک افت 37 درصد برای سلول های عصبی روده در افراد مسن وجود دارد (بیشتر از 65 سال) در مقایسه با افراد جوان (20-35 سال سن) این مورد با افزایش الیاف الاستیک و کلاژن در گانگلیون myenteric در افراد بزرگتر همراه است. به طور مشابه، یک مطالعه اخیر افت مرتبط با سن نورون های بیان کننده کولین acetyltransferase را با صرفه جویی در اکسید نیتریک عصبی در روده بزرگ انسان نشان داد. این یافته ها افزایش در نورون های مهاری در پیری روده بزرگ را نشان می دهد که در تحرک روده موثر است. با این حال، اهمیت این مطالعات به درستی شناخته نشده است از آنجا که این یافته ها می تواند نشان دهنده یک مقوله اولیه و یا ثانویه برای استفاده مزمن از مسهل ها و / یا تغییرات رفتاری در بیماران طی سالیان باشد.
در واقع، زمان عبور روده و تحرک کولونیک بین شرکت کنندگان سالم و جوان تر مسن مشابه بود. در مقابل، افراد مسن مبتلا به بیماری یبوست مزمن، زمان طولانی حمل و نقل را در کل دستگاه گوارش از 4 تا 9 روز گزارش دادند (نرمال کمتر از 3 روز است) 0.1 در ساکنان خانه سالمندان با کمترین تحرک، زمانی های حمل و نقل بتا 3 هفته طولانی می شود. به نظر می رسد که عوامل مربوط به افزایش سن، مانند شرایط مزمن پزشکی و عدم تحرک، به جای بالا رفتن سن روی تحرک روده تاثیر بگذارد.
اجابت مزاج Dyssynergic
DDبا مشکل از دفع مدفوع از انسکتروم مشخص می شود.
اعتقاد بر این است که DD با خرابی هماهنگی رکتال مقعد، یا توسط انقباض اختلال در رکتوم، با انقباض متناقض مقعد، یا مقعد ناکافی آنورکتال ایجاد شود. تغییرات فیزیولوژیک مانند کاهش داخلی فشار اسفنکتر مقعد، قدرت عضلات لگن خاصره، و تغییرات حساسیت رکتوم در سالمندان گزارش شده است.
زنان، به ویژه کسانی که متحمل جراحات در طول زایمان واژینال شده اند، کاهش بزرگتری در فشار مقعد داشته باند.4 با در نظر گرفتن اینها، این ممکن است سالمندان را به منظور توسعه DD مستعد سازد.
سندرم روده تحریک پذیر با یبوست
IBS-C به طور عمده توسط درد شکمی مزمن یا عود کننده یا ناراحتی مرتبط با اجابت مزاج تغییر یافته، با٪ 25 مدفوع سخت یا قلنبه تعریف می شود..19 این بیماران ممکن است دارای STC یا DD باشند یا نباشند. اگر چه نادر است، برخی از افراد مسن دارای IBS-C.هستند.

تشخیص یبوست در افراد مسن
تاریخچه پزشکی و معاینه فیزیکی
بیماران مبتلا به یبوست با نشانه های مختلف نشان داده می شوند. به عنوان یک ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی، معلوم شدن شکایت بیمار در مورد آنچه آنها یبوست می دانند مهم است. تاریخچه مراقبت پزشکی، با اشاره به شرایط پزشکی و داروهایی دارد که بر حمل و نقل روده بزرگ اثر می گذارند (جدول 1).

مقاله انگلیسی رایگان (PDF)

ترجمه فارسی رایگان (PDF)

خرید ترجمه با فرمت ورد

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

پیر شدن جمعیت یک نگرانی عمومی در سراسر دنیاست. در کره ، جمعیت افراد سالخورده نسبت به بسیاری دیگر از کشورها با سرعت بیشتری در حال افزایش است ( وزارت بهداشت و رفاه کره 2007). اخیراً افراد بالای 65 سال 7 . 8% جمعیت کره را تشکیل می دهند ( اداره آمار ملی کرهKNSO] [ ، 2001). با میانگین سنی بالاتر ، زنان تقریباً دو سوم جمعیت بالای 65 سال در کره را تشکیل می دهند (KNSO،2001). ضمناً ، فقر در بین بزرگسالان یک نگرانی در حال رشد است و به عنوان یه مسئله اجتماعی بلند مدت مهم بررسی می شود. تقریباً 45% جمعیت بالای 65 سال با درآمد کمتر از 300000 وون در ماه ، در فقر به سر می برند (214 دلار آمریکایی).
درصد بیشتری از زنان سالخورده (3 .11 %) در مقایسه با مردان سالخورده (3 .6 %) در انجمن تأمین معیشت اصلی ملی هستند (KNSO، 2001). در نتیجه ، تعداد زنان مسن فقیر در معرض خطر بیماریهای مزمن در حال افزایش است. طبق گزارش اعلام شده توسط وزارت بهداشت و رفاه کره ای در سال 2007 ، 4 .79 % افراد بالای 65 سال از حداقل یک نوع بیماری رنج می برند. در بین اینها ، اکثراً زنان هستند ( وزارت بهداشت و رفاه کره ، 2007).
ترکیب پیری،کاهش منابع اقتصادی و بیماریهای مزمن می تواند توانایی زنان مسن برای شرکت در فعالیت های ارتقا سلامت را کم کند.
تحقیقات قبلی اعلام کرده اند که ورزش نکردن ، سیگار کشیدن ، مصرف الکل ، عادت های ضعیف غذایی ، و کاهش آزمایش های سلامت عوامل مهمی هستند که بر سلامت افراد مسن اثر دارند ( مراکز کنترل و پیشگیری از بیماری ها [CDC] ، 2004؛ چو 1998؛ جی. جی. پارک و هانگ2000). در کره ، ورزش نکردن به عنوان مؤثرترین عاملی دیده شده که بر سلامت افراد مسن اثر دارد ( چو1998). ورزش نکردن بیشتر در بین زنانی که پیرترند ، کم سوادترند ، و با درآمد کمتر زندگی می کنند شایع است (CDC،2004؛ جی.جی پارک و هانگ 2000). موانع ورزش کردن شامل دانش ناکافی ، تعصب ، سوء تفاهم ، شرایط بهداشتی حاد ، و شناخت اجتماعی ناکافی با افراد مسن سازگاری دارد ( کان ، بارکس ، پومروی ، آلبرینچ ، و کوچران 2003).
در افراد سالخورده ، تمرین ورزشی اثر مثبتی بر آمادگی جسمانی دارد ؛ علائم بیماری های حاد را مانع می شود یا کاهش می دهد (مثل التهاب مفاصل ، افزایش فشار خون ، کمر درد ، سیاتیک ، پوکی استخوان ، دیابت) ؛ و افزایش سلامت روحی روانی هم اثر دارد ( مثل افسردگی) (کریسمس و اندرسن 2000). آثار مثبت ورزش فیزیکی روی سلامت روانی عاطفی و کیفیت زندگی در چندین تحقیق کره ای اعلام شده است (جانگ 2002؛ جی.ام.پارک و هان2003). هر چند ، تحقیقات قبلی وضعیت اجتماعی افراد را براساس دسترسی آنها به برنامه های ارتقا سلامت بررسی نکرده اند. تا کنون زنان سالخورده کم درآمد به عنوان یک گروه مشارکتی خاص در برنامه های ارتقا سلامت گنجانده نشده اند هر چند آسیب پذیری آنها در برابر مشکلات سلامت و بهداشت بیشتر از سایر گروههاست. خودکارایی یا اعتماد به نفس در انجام موفق یک فعالیت یا رفتار خاص یکی از عواملی است که بر توانایی افراد برای شروع و ادامه انجام ورزش های فیزیکی اثر می گذارد (اکا ، دی مارکو و هاسکل 2005). برای ادامه همکاری در گروه های تمرینی ، راهکارهایی باید برای افزایش خودکارایی در اقدامات مداخله ای گنجانده شود. نظریه خودکارایی در توقعات خودکارایی و توقعات منتج دیده شده است (بندورا 1997). خودکارایی در کمک به حفظ سطح ورزش فیزیکی یا فعالیت فیزیکی نقش مهمی ایفا می کند ( رسنیک ، لویزی و ووگل 2008؛ رسنیک ، ووگل و لویزی 2006). نظریه خودکارایی هدف کمک به افراد مسن برای افزایش خودکارایی را حمایت می کند و در نتیجه آمادگی جسمانی کامل افزایش می یابد و افسردگی کم می شود (بندورا 1997؛ رسنیک و همکاران 2008).
هدف این تحقیق بررسی آثار برنامه های ورزشی روی آمادگی جسمانی ، افسردگی ، و خودکارایی در زنان مسن کم درآمد در کره جنوبی است. مخصوصاً ، فرضیات زیر در تحقیق بررسی شده اند: 1) شرکت کنندگان در گروه تمرینی نسبت به شرکت کنندگان گروه گواه بعد از 8 هفته اقدامات مداخله ای در آمادگی جسمانی پیشرفت بیشتری را نشان می دهند و 2) شرکت کنندگان در گروه تمرینی نسبت به شرکت کنندگان گروه گواه بعد از 8 هفته اقدامات مداخله ای د رافسردگی و خودکارایی پیشرفت بیشتری را نشان می دهند.

بخشی از مقاله انگلیسی:

Population aging has become a common concern the world over. In Korea, the population of elderly people is increasing at a faster rate than in many other countries (Korea Ministry of Health and Welfare, 2007). Adults over the age of 65 currently account for 8.7% of the population in Korea (Korea National Statistical Office [KNSO], 2001). With a higher average life span, women constitute nearly two thirds of the population aged over 65 in Korea (KNSO, 2001). At the same time, poverty among elderly people is a growing concern and has been considered as a major longterm social issue. Nearly 45% of the population aged over 65 lives in poverty, with an income of o300,000 won per month (US$214). A higher percentage of elderly women (11.3%) as compared with elderly men (6.3%) subsist on the National Basic Livelihood Security (KNSO, 2001). As a result, the number of poor elderly women at risk for chronic illnesses is increasing. According to a report issued by the Korean Ministry of Health and Welfare in 2007, 79.4% individuals aged over 65 were suffering from at least one disease. Of these, the majority were women (Korea Ministry of Health and Welfare, 2007). The combination of aging, reduced economic resources, and chronic illnesses may reduce the capabilities of elderly women to engage in health promotion activities. Previous investigations have reported that lack of exercise, smoking, alcohol intake, poor dietary habits, and reduced health examinations are the major factors that influence the health of elderly people (Centers for Disease Control and prevention [CDC], 2004; Cho, 1998; J. J. Park & Hong, 2000). In Korea, lack of exercise has been shown to be the most influential factor affecting the health of the elderly (Cho, 1998). Lack of exercise is most common among women who are older, less educated, and live on a reduced income (CDC, 2004; J. J. Park & Hong, 2000). Barriers to performing exercises include insufficient knowledge, prejudices, misunderstandings, chronic health conditions, and inadequate social recognition accorded to elderly people (Conn, Burks, Pomeroy, Ulbrinch, & Cochran, 2003). In elderly people, physical exercise has positively affected physical fitness; prevented or alleviated symptoms of chronic diseases (e.g., arthritis, hypertension, lumbago, sciatica, osteoporosis, diabetes); and improved mental health (e.g., depression) (Christmas & Andersen, 2000). The positive effects of physical exercise on the psychoemotional wellbeing and quality of life have been reported in several Korean studies (Jung, 2002; J. M. Park & Han, 2003). Specifically, depression and insomnia among elderly people has been shown to be decreased by the increase of social interactions through group exercise interventions (Jung, 2002; J. M. Park & Han, 2003). However, previous studies have not considered the socioeconomic status of subjects in terms of their accessibility to health promotion programs. Lowincome elderly women have not yet been included as a specific participant group in health promotion programs although their vulnerability to health problems is higher than that of any other group Self-efficacy or self-confidence in being able to successfully perform a specific activity or behavior is one of the factors that influence the ability of an individual to begin and sustain the performance of physical exercise (Oka, DeMarco, & Haskell, 2005). To sustain participation in exercise programs, strategies to enhance self-efficacy should be included in intervention. The self-efficacy theory is founded on selfefficacy expectations and outcome expectations (Bandura, 1997). Self-efficacy plays an important role in helping maintain a level of physical exercise or activity (Resnick, Luisi, & Vogel, 2008; Resnick, Vogel, & Luisi, 2006). The self-efficacy theory espouses the intent to help elderly people increase their selfefficacy and thereby increase overall physical fitness and decrease depression (Bandura, 1997; Resnick et al., 2008). This study aimed at examining the effects of exercise programs on physical fitness, depression, and self-efficacy in low-income elderly women in South Korea. Specifically, the following hypotheses were tested in the study: (1) participants in the exercise group will show a significantly greater improvement in their physical fitness than those in the control group after 8 weeks of intervention and (2) participants in the exercise group will show a significantly greater improvement in depression and self-efficacy than those in the control group after 8 Weeks of intervention,

افت فشارخون وضعیتی در سالمندان: تشخیص و درمان

Orthostatic Hypotension in the Elderly: Diagnosis and Treatment

چکیده
اپیدمیولوژی
بیماریزایی
علل
ویژگی های بالینی
ارزیابی
مدیریت
مداخلات غیر دارویی
مداخلات فارماکولوژیک

چکیده

افت فشار خون وضعیتی، یک مشکل شایع در میان افراد مسن، در ارتباط با عوارض قابل توجه و مرگ و میر است. در حالی که افت فشارخون وضعیتی حاد است که معمولا برای دارو، ثانویه است، از دست دادن مایع یا خون ، یا نارسایی آدرنال، افت فشارخون وضعیتی مزمن اغلب ناشی از تغییر فشار خون مکانیسم های نظارتی و اختلال عملکرد اتونومیک است. ارزیابی تشخیصی نیاز به یک تاریخچه جامع از جمله علائم اختلال عملکرد سیستم عصبی اتونوم، دقت اندازه گیری فشار خون در زمان های مختلف روز و وعده های غذایی یا داروها، و مطالعات آزمایشگاهی دارد. تحقیق لابراتواری و بررسی های تصویربرداری باید بر اساس یافته های اولیه با تاکید بر مستثنی نمودن تشخیص بیماری neurodegenerative، آمیلوئیدوز، دیابت، کم خونی، کمبود ویتامین و به عنوان علت باشد. در حالی که افراد بدون علامت معمولا نیازی به درمان ندارند، برای افراد با علایم اغلب از یک رویکرد قدم اولیه با مداخلات غیر دارویی، از جمله اجتناب داروهای بالقوه فشار خون و از مانورهای مبارزه فیزیکی استفاده می شود. اگر این اقدامات ناکافی اثبات شود و بیمار به طور مداوم دارای علائمی باشد، عوامل مختلف pharmacotherapeutic اضافه می شود از جمله fludrocortisone، midodrine، و داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی. اهداف درمان عبارتند از بهبود علائم و دستیابی به فشار خون دلخواه. با ارزیابی و مدیریت مناسب، بروز عوارض جانبی، شامل افتادن، شکستگی، کاهش عملکرد، و ایسکمی میوکارد، می تواند به میزان قابل توجهی کاهش یابد. © 2007 مقاله کلیه حقوق محفوظ است.

در سال 1995، آکادمی نورولوژی آمریکا و کمیته اجماع مشترک جامعه خودمختار آمریکایی افت فشارخون وضعیتی برا ه عنوان یک کاهش در فشار خون سیستولیک حداقل 20 میلی متر جیوه و یا فشار دیاستولیک حداقل 10 میلی متر جیوه در کمتر از 3 دقیقه با فرض وضعیت راست تعریف نمود.1 این تعریف افت در فشار خون را پس از 3 دقیقه و یا نشانه های مرتبط با کاهش در فشار خون را به حساب نمی آورد. از این رو، اهمیت هرگونه کاهش در فشار خون باید با توجه به ارتباط آن با علائم سرگیجه، presyncope، سنکوپ یا افت ها مورد ارزیابی قرار گیرد.
مداخلات فارماکولوژیک
تعداد زیادی از عوامل فارماکولوژیکی در دسترس هستند در صورتی که بیمار دارای علامت باقی ماند، به رغم اقدامات فوق (جدول 4). یکی از قوی ترین عوامل fludrocortisone، یک مینرالوکورتیکوئید مصنوعی است که دارای حالت اصلی عمل کاهش از دست دادن نمک است و حجم خون را گسترش می دهد .7 دوز اولیه 0.1 میلی گرم در روز با افزایش از 0.1 میلی گرم است. هر هفته، تا زمانی که توسعه ورم پدال ردیابی وجود داشته باشد و یا حداکثر دوز 1 میلی گرم در روز به دست آید. اثرات جانبی مشترک شامل هیپوکالمی، خوابیده به پشت فشار خون بالا، قلب شکست، و سردرد می شوند. بیماران مسن باید باید برای بارگذاری مایع بیش از حد و هیپوکالمی بررسی شوند. در بیماران مصرف کننده دوزهای بالاتر، مکمل پتاسیم معمولا مورد نیاز است.

Abstract

Orthostatic hypotension is a common problem among elderly patients, associated with significant morbidity and mortality. While acute orthostatic hypotension is usually secondary to medication, fluid or blood loss, or adrenal insufficiency, chronic orthostatic hypotension is frequently due to altered blood pressure regulatory mechanisms and autonomic dysfunction. The diagnostic evaluation requires a comprehensive history including symptoms of autonomic nervous system dysfunction, careful blood pressure measurement at various times of the day and after meals or medications, and laboratory studies. Laboratory investigation and imaging studies should be based upon the initial findings with emphasis on excluding diagnoses of neurodegenerative diseases, amyloidosis, diabetes, anemia, and vitamin deficiency as the cause. Whereas asymptomatic patients usually need no treatment, those with symptoms often benefit from a stepped approach with initial nonpharmacological interventions, including avoidance of potentially hypotensive medications and use of physical counter maneuvers. If these measures prove inadequate and the patient remains persistently symptomatic, various pharmacotherapeutic agents can be added, including fludrocortisone, midodrine, and nonsteroidal anti-inflammatory drugs. The goals of treatment are to improve symptoms and to make the patient as ambulatory as possible rather then trying to achieve arbitrary blood pressure goals. With proper evaluation and management, the occurrence of adverse events, including falls, fracture, functional decline, and myocardial ischemia, can be significantly reduced.

In 1995, the American Academy of Neurology and the Joint Consensus Committee of the American Autonomic Society defined orthostatic hypotension as a reduction in systolic blood pressure of at least 20 mm Hg or diastolic blood pressure of at least 10 mm Hg within 3 minutes of assuming an erect posture.1 This definition does not account for a fall in blood pressure after 3 minutes or symptoms associated with smaller decreases in blood pressure upon standing. Hence, the significance of any decrease in blood pressure upon standing should be evaluated according to its association with symptoms of dizziness, presyncope, syncope, or falls.

Pharmacological Interventions

Numerous pharmacological agents are available if the patient remains symptomatic despite the above measures (Table 4). One of the most potent agents is fludrocortisone, a synthetic mineralocorticoid, which has a principal mode of action of reducing salt loss and expanding blood volume.7 The initial dose is 0.1 mg per day with increments of 0.1 mg every week until there is development of trace pedal edema or the maximum dose of 1 mg per day is reached. Common side effects include hypokalemia, supine hypertension, heart failure, and headache. Elderly patients should be monitored for fluid overload and hypokalemia. In patients taking higher doses, potassium supplements are usually required..

تشخیص و درمان بحران فشار خون بالا در بیماران مسن

Diagnosis and treatment of hypertensive crises in the elderly patients

چکیده
مقدمه
تعریف
اپیدمیولوژی، اتیولوژی و پاتوژنز
ظهور بالینی
ارزیابی اولیه بیمار مبتلا به بحران فشار خون بالا
مدیریت فارماکولوژیک
نیتروپروساید سدیم
مسدود کننده های کانال کلسیم
مهارکننده های آنزیم تبدیل کننده آنژیوتانسین
عوامل دیگر
نتیجه گیری

چکیده
 فشار خون یک مشکل بالینی شایع در افراد مسن در سراسر جهان است و پزشکان از همه نوع به احتمال زیاد با بیماران مبتلا به فشار خون بالا اورژانسی روبرو می شوند. اگر چه شرایط مختلف برای این وضعیت ها اعمال می شود، همه آنها با افزایش حاد فشار خون و شواهد اندام آسیب دیده مشخص می شوند. اما درمان با دقت در نظر گرفته شده به منظور محدود کردن عوارض و مرگ و میر لازم است. طیف گسترده ای از گزینه های دارویی برای پزشک در کنترل فشار خون و درمان عوارض در این بیماران در دسترس هستند. مدیریت بیمار مسن با بحران فشار خون بالا نیاز به نظارت نزدیک و کاهش ملایم فشار خون برای جلوگیری از عوارض فاجعه بار، تشدید ایسکمی میوپاتی، و نارسایی عروقی دارد. (J Geriatr Cardiol 2007. 4:50-5).
1- مقدمه

کنترل سریع فشار خون (BP) در بیماران مسن گاهی اوقات در بخش اورژانس (ED) ، اتاق عمل (OR) و واحد مراقبتهای ویژه (ICU) مورد نیاز است فشار خون بالا بحران در این گروه از بیماران بالقوه موقعیت هایی است که زندگی را تهدید می کند و نتیجه افزایش BP است. آنها ممکن است با سکته مغزی مرتبط شوند، به خصوص خونریزی داخل، اما با اسیب مغزی. اگر این بحران در حال درمان نشود، بروز عوارض، از جمله حوادث کرونری، نارسایی احتقانی قلب و نارسایی کلیه، و همچنین مرگ و میر را افزایش می دهد.
فشار خون بالا در افراد مسن در ایالات متحده آمریکا و در بسیاری از کشورها در سراسر جهان بسیار شایع است. تعدادی از تنظیمات مختلف بالینی در افراد مسن تر از 70 سال همراه با بحران های فشار خون بالا و افزایش حاد از BP در این گروه وجود دارد. این عوامل بالینی غیر معمول رویکرد درمانی پزشک را تحت تاثیر قرار می دهد. بنابراین، ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی با تمام تخصص بدون شک با بیماران مسن مبتلا به فشار خون مواجه می شوند و به همین ترتیب بحران فشار خون بالا در بسیاری از انواع متخصصان مراقبت های بهداشتی دیده می شود. پزشکان بیهوشی، طب اورژانس، طب داخلی، عمل جراحی، و طب مراقبت های حیاتی باید بحران فشار خون بالا را مدیریت نمایند.

تعریف
متاسفانه، یک تعداد از شرایط مختلف برای افزایش حاد فشار خون در ارتباط با اختلال اندام پایانی اعمال می شوند. Calhoun و Oparil بحران فشار خون بالا را صرفا به عنوان افزایش BP شرح داده اند. دیگر نویسندگان بحران فشار خون بالا را به عنوان یک افزایش ناگهانی در سیستولیک و فشار خون دیاستولیک تعریف می کنند که باعث آسیبهای انتهایی از جمله به سیستم عصبی مرکزی، قلب، کلیه ها می شود.
مورد دیگر، ضرورت های فشار خون بالا، توسط برخی از نویسندگان برای ارجاع به شرایط بالینی استفاده شده است که در ان کنترل فشار باید در چند ساعت به دست آید. این نویسندگان شرایط اضطراری فشار خون بالا را برای بالا رفتن فشار خون که نیاز به کاهش خاص در یک ساعت به منظور جلوگیری از عوارض جدی و مرگ دارد، محفوظ نگه می دارند. یکی دیگر از موارد اغلب مواجه شده، ” فشار خون بالای بدخیم به عنوان سندرم فشار خون بالا همراه با مشخص انسفالوپاتی یا نفروپاتی است.
طبقه بندی و رویکردی برای پرفشاری خون، بررسی های دوره ای توسط کمیته مشترک ملی را در نظر می گیرد، (JNC) در پیشگیری، تشخیص، ارزیابی و درمان فشار خون بالا با گزارش اخیر که (JNC 7) در 2003.9 منتشر شده است. اگر چه در گزارش JNC 7 مشخص نشده، بیماران مبتلا به فشار خون سیستولیک بیشتر از 179 میلی متر جیوه و یا دیاستولیک بیشتر از 109 میلیمتر جیوه معمولا به عنوان افراد دارای “بحران فشار خون بالا” تعریف می شوند. گزارش سال 1993 JNC طبقه بندی عملیاتی بحران فشار خون بالا را به صورت “موارد اضطراری فشار خون بالا” یا “فوریت های فشار خون بالا” پیشنهاد می دهد.
فشار خون بالا به طور دلخواه به عنوان فشار خون سیستولیک، ≥ 190 میلی متر جیوه و / یا فشار دیاستولیک خون mmHg 100 در دو دوره متوالی به صورت قرائت بعد از عمل جراحی تعریف می شود

Abstract

Hypertension is a common clinical problem in the elderly worldwide and physicians of all types are likely to encounter patients with hypertensive urgencies and emergencies in these patients. Although various terms have been applied to these conditions, they are all characterized by acute elevations in blood pressure and evidence of end-organ injury. Prompt, but carefully considered therapy is necessary to limit morbidity and mortality. A wide range of pharmacologic alternatives are available to the practitioner to control blood pressure and treat complications in these patients. The management of the elderly patient with hypertensive crises needs to include close monitoring and a gentle decline in blood pressure to avoid catastrophic complications, exacerbation of ischemic myopathy, and vascular insufficiency.

1- Introduction

Introduction Rapid control of blood pressure (BP) in elderly patients is sometimes needed in the emergency department (ED), operating room (OR) and intensive care units (ICU). Hypertensive crises in this group of patients are potentially lifethreatening situations that are the result of elevated BP.1-3 They may be associated with stroke, particularly intracerebral hemorrhage, but also with cerebral infarction.4 If these crises are not treated, the incidence of morbidity, including coronary events, congestive heart failure, and renal failure, as well as mortality increases.

Hypertension in the elderly is quite prevalent in the United States and in many countries around the World. A number of different clinical settings in persons older than 70 years accompany hypertensive crises and acute elevations of BP are not uncommon in this group.5 These clinical factors influence the therapeutic approach of the practitioner. Thus, healthcare providers of all specialties will undoubtedly be exposed to elderly patients with hypertension and similarly hypertensive crises will be seen by many types of healthcare professionals. Practitioners of anesthesiology, emergency medicine, internal medicine, surgery, and critical care medicine must therefore master the management of hypertensive crises.

Definition

Unfortunately, a number of different terms have been applied to acute elevations of BP associated with end-organ dysfunction. Calhoun and Oparil described hypertensive crises simply as elevations of BP.1 Other authors have defined hypertensive crises as a sudden increase in systolic and diastolic BP that causes end-organ damage including the central nervous system, the heart, or the kidneys.6,7

Another term, hypertensive urgencies, has been used by some authors to refer to clinical situations in which blood pressure control should be achieved within a few hours.3 These same authors reserve the term hypertensive emergencies for those elevation of blood pressure requiring specific reductions within one hour in order to avoid serious morbidity or death. Another frequently encountered term, “malignant hypertension” is defined as a syndrome characterized by elevated blood pressure accompanied by encephalopathy or nephropathy.3, 8

The classification and approach to hypertension undergoes periodic review by the Joint National Committee (JNC) on Prevention, Detection, Evaluation, and Treatment of High Blood Pressure with the most recent report (JNC 7) having been released in 2003.9 Although not specifically addressed in the JNC 7 report, patients with a systolic blood pressure of greater than 179 mmHg or a diastolic that is greater than 109 mmHg are usually defined as having a “hypertensive crisis”. The 1993 report of the JNC proposed an operational classification of hypertensive crisis as either “hypertensive emergencies” or “hypertensive urgencies”.

Postoperative hypertension has arbitrarily been defined as systolic BP ≥190 mm Hg and/or diastolic BP 100 mmHg on two consecutive readings following surgery.9, 10.

تشخیص و درمان بحران فشار خون بالا در بیماران مسن

Diagnosis and treatment of hypertensive crises in the elderly patients

مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب) (ترجمه به صورت ناقص انجام شده است)

F1908

تست معاینه وضعیت روانی (MMSE) آسان و قابل اعتماد است که می تواند تجویز شود. MMSE به عنوان آزمونی برای شناخت استفاده می شود که شامل جهت گیری، ثبت نام (ذخیره سازی اطلاعات جدید به طوری که می تواند بعداً بازیابی شود)، توجه و محاسبه، فراخوان، توانایی و زبان بصری می شود. نمره بالا در آزمون کسری شناختی بعید است، با این حال، نمره کم غیر اختصاصی است و دارای هیچ گونه تشخیص خاصی از این اختلال نیست. برای بیماران بستری حساسیت 87٪ و ویژگی 82٪ در تشخیص سندرم مغزی ارگانیک است. توجه داشته باشید که MMSE باید با دقت در هذیان بیمار تفسیر شود زیرا بیمار دارای اختلال در توجه است که با عملکرد آزمون تداخل دارد (11، 12).

روش ارزیابی سردرگمی (CAM) به عنوان روشی آسان برای استفاده، حساس، ابزار خاص، و تشخیص قابل اعتماد و سریع هذیان توسعه یافته است (13؛ جدول 2). این حساسیت از 93 – 100٪ و ویژگی 90 – 95 درصد برای تشخیص هذیان است. این ابزار دارای 4 ویژگی کلیدی است (شروع حاد و دوره نوسان، بی توجهی، تفکر آشفته و تغییر سطح آگاهی) که برای غربالگری هذیان استفاده می شود. دو تای اول و یکی از این دو باید در تشخیص هذیان وجود داشته باشد.

تشخیص های افتراقی و ارزیابی
تشخیص افتراقی از علل گسترده هذیان هستند (جدول 3). هذیان توسط وضعیت بهداشتی، مسمومیت با دارو و یا خروج، و یا اثر جانبی دارو ایجاد می شود. جلوه بیماری های سیستمیک نهفته است. در هذیان، علت زمینه ای باید به منظور دستیابی به تفکیک در اسرع وقت درمان شود. در ابتدا اطلاعات ممکن است فاقد علت آشکار هذیان باشد. مهم است به خاطر داشته باشید که به طور بالقوه یک وضعیت تهدید کننده حیات وجود دارد و مداخله فوری می تواند نجات دهنده باشد. مداخلات درمانی ممکن است حتی قبل از اینکه علت زمینه ای خاص شناسایی شود مورد نیاز باشد. ارزیابی پزشکی و ثبات باید به موازات یکدیگر رخ دهند. نمونه هایی از علل تهدید سریع زندگی عبارتند از هیپوکسی، هیپوگلیسمی، افت فشار خون حاد انفارکتوس میوکارد، و سپسیس.
علل شایع هذیان عبارتند از عفونت، نارسایی هر عضو عمده، دارو یا استفاده از دارو و یا خروج، الکترولیت و یا اختلالات متابولیک و کم آبی.

تاریخچه
یک تاریخچه پزشکی دقیق در روشن شدن علت هذیان مهم. بدست آوردن اطلاعات از بسیاری از منابع که ممکن است از جمله بیمار، اورژانس خدمات پزشکی ارائه دهندگان، شاهد، خانواده، مراقبین و ارائه دهندگان مراقبت های اولیه مهم است. اطلاعات مربوط به وضعیت پایه بیمار روانی و سطح عملکرد مسلم و قطعی نیست. دانستن این مورد کمک بزرگی است اگر به بیمار مدنظر دارای زوال عقل، تغییر حاد باشد. بررسی بسیار کامل از استفاده دارو مهم است، زمانی که داروهای بسیاری هذیان در سالمندان مشترک هستند (14). این تاریخچه باید بر عوامل علی مربوط ارائه حاد، مانند تاریخ ضربه یا سقوط، عدم مصرف خوراکی، حضور سیستمیک از جمله بیماری های متابولیکی و قلبی اختلالات، علایم عفونت، و ماده استفاده یا حذف تمرکز داشته باشد (15).

معاینه فیزیکی
علائم حیاتی باید به دقت بررسی شود و درجه حرارت دقیق و اشباع اکسیژن باشد اندازه گیری شود. تعیین قند بالینی در نظر گرفته اغلب “نشانه حیاتی” است و در ارزیابی بیمار مضطرب بسیار مهم است (16). معاینه فیزیکی دقیق باید انجام شود، از جمله معاینه وضعیت عصبی و روانی (نگاه کنید به وضعیت ذهنی ارزیابی بالا). معاینه باید به جستجوی شواهدی از علل پزشکی یا جراحی برای وضعیت بیمار، از جمله تروما، عفونت فاصله کانونی عصبی بپردازد.

تست های تشخیصی
هذیان نیاز به یک ارزیابی گسترده ای دارد که توسط شک بالینی و پاسخ به مداخلات هدایت می شود (جدول 4). ارزیابی آزمایشگاه معمولا شامل شمارش کامل خون، الکترولیت ها، قند خون، تست های کلیوی و کبدی می شود.

آزمایش ادرار و رادیوگرافی قفسه سینه باید برای رد کردن عفونت به دست آید. یک الکتروکاردیوگرام برای ارزیابی ایسکمی میوکارد و آریتمی و برای ارزیابی QTc نشان داده می شود. آزمون های اضافی وابسته به زهرشناسی، سرم سطح (الکل، آسپرین، استامینوفن)، و تست های عملکرد تیروئید ممکن است نشان داده شوند اگر یک علت در ارزیابی اولیه یافت نشود. تاریخ سقوط، ضربه مشکوک، و یافته های کانونی در امتحان فیزیکی نشانه های تصویربرداری اولیه هستند (17). تصویربرداری نیز باید در نظر گرفته شود اگر هیچ علت هذیانی پس از ارزیابی اولیه تکمیل شناسایی نشود (18). بررسی مایع مغزی نخاعی مورد نیاز است، هنگامی که مننژیت یا آنسفالیت مظنون هستند.

عوامل خطر، مراقبت های حمایتی و مداخلات غیر دارویی
هذیان یک اختلال چند عاملی است. افراد مسن به ویژه در توسعه توهم آسیب پذیر هستند. تلاش برای جلوگیری از هذیان قبل از آن که رخ دهد از بالاترین اهمیت برخوردار است. اجرای مداخلات پیشگیرانه برای کاهش قابل ملاحظه خطر ابتلا به هذیان در بیماران بستری مسن تر نشان داده شده است (19 – 21). بیماران مبتلا باید با یک سطح بهینه حسی تحریک شوند. نشانه های محیط زیست و اعضای خانواده باید برای کمک به جهت گیری بیماران در دسترس باشد. به ویژه بیماران در صورتی در توسعه هذیان آسیب پذیر که از خواب محروم شوند، آب از دست بدهند، بی حرکت باشند و یا اختلال بینایی یا شنوایی داشته باشند. بیمارانی که نیاز به سمعک و یا عینک دارند باید برای جلوگیری از محرومیت حسی آنها را در دسترس داشته باشند. سر و صدای بیش از حد باید باشد در صورت امکان اجتناب شود و بیماران باید مجاز به خواب بی وقفه باشند. مایعات دهان و دندان باید تقویت شوند و اگر مایعات خوراکی دارای مصرف منع ، هیدراتاسیون وریدی باید فراهم شود. موانع فیزیکی باید اجتناب شود، چون آنها ممکن است آسیب و مرگ را تحریک نمایند و افزایش دهند (22).
استفاده از داروهای غیر ضروری باید اجتناب شود و انتخاب عوامل درمانی با مطلوب ترین پروفایل عوارض جانبی ممکن باید لازم است (14). با این حال، درد یک مورد مهم جدا شدنی از هذیان است و ارائه مناسب درد به بیماران مبتلا به درد مهم است (23 – 25).

مدیریت فارماکولوژی
مدیریت فارماکولوژی در موارد شدیدتر که در آن بیماران برای خود یا دیگران خطر ایجاد می کنند، و یا مانع ارزیابی های پزشکی و مراقبت می شوند لازم است. عامل ایده آل برای بیماران سالمند بشدت آشفته تمایز نیافته با شروع اثر سریع و موثر با حداقل عوارض جانبی در امان خواهد بود. درمان دارویی در افراد مسن با تغییر پیچیده همزمان اختلالات وابسته به سن و تغییر فارماکوکینتیک و فارماکودینامیک همراه است. افراد مسن بیشتر در ابتلا به مسمومیت دارویی در بخش به دلیل کاهش عملکرد کلیوی و کبدی مستعد هستند. به طور کلی، دارو باید در کمترین دوز موثر تجویز شود.

عملکرد یادآوری و سلامت روان در زندگی بعدی

Functions of reminiscence and mental health in later life

Abstract

This study examines the extent to which various forms of reminiscence predict life satisfaction and psychiatric distress with and without control for the contribution of personality traits (n ¼ 420). Among older adults, reminiscences to revive old problems and to fill a void of stimulation were associated with lower life satisfaction and greater psychiatric distress. Reminiscence to maintain connection with a departed person also predicted psychiatric distress. In contrast, reminiscences for death preparation and to foster conversation were linked with higher life satisfaction. Based on our proposed model of the functions of reminiscence, discussion focuses on adaptive and non-adaptive uses of reminiscence in later life.

1 Introduction

Reminiscing is the process of thinking or telling others about one’s past experiences. As Bluck and Alea (2002) noted, there is basic agreement among theorists on a view of autobiographical recall as serving three main functions. Autobiographical memory can be conceived as having self (selfcontinuity), directive (planning), and communicative (social bonding) functions (Cohen, 1998; Pillemer, 1992). Bluck and Alea (2002) further underscore that the most comprehensive taxonomies of reminiscence (Wong & Watt, 1991; Webster, 1997) map well onto these three main categories. Integrative reminiscence (Wong & Watt) and reminiscence for identity and for death preparation (Webster) correspond to the self-function. These types of reminiscence pertain to issues of life’s meaning, coherence and continuity. Instrumental reminiscence (Wong & Watt) and reminiscence for problem solving (Webster) serve a directive function. This mode of reminiscence refers to drawing on past experience to solve present problems and to cope. Transmissive and narrative reminiscences (Wong & Watt) are viewed as serving a social function. The former is intended to communicate an instructive story, while the latter is a simple narrative account. They correspond to Webster’s teach/inform and conversation factors, respectively. Bluck and Alea (2002) view Webster’s intimacy maintenance factor as serving a social function. Intimacy maintenance refers to reminiscing in order to maintain accessible memories of departed significant others.

A comprehensive model of the functions of reminiscence

The following framework (Figure 1) synthesizes our understanding of reminiscence functions based on evolving theory and empirical research to date. This model helps to describe the links between reminiscence functions, dimensions of psychological functioning, and specific outcomes. For clarity and consistency, we will use Wong and Watt’s terminology, with the addition of death preparation and intimacy maintenance, two dimensions specific to Webster’s model.

In line with current theorizing (Bluck, 2003; Webster, 2003) the model includes three main categories. First, reminiscence has self-functions. Reminiscences in this group are also characteristically intra-personal or private. On the positive side, we have reminiscences fostering the coherence, meaningfulness and continuity of the self. Integrative reminiscence and reminiscence for death preparation are both positive facets of the self-function. They denote efforts to derive a sense of meaning and purpose in life. These two types of reminiscence entail the recall, evaluation, and synthesis of positive and negative memories and, as such, they correspond to the notion of life review (Webster & Haight, 1995). The negative corollary of these self-functions is obsessive and escapist reminiscences. Obsessive reminiscence is believed to be a manifestation of continuing inner struggles with a negative past from which one is unwilling or unable to disengage. Escapist reminiscence entails seeking solace in the past from an unsatisfying present and uncertain future. As such, it can be viewed as a defensive tactic. These last two functions indicate discontinuity in the self and fragmentation of one’s life story.