مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب)

F1891

داده‌های اسکنر میکروتوموگرافی از نمونه‌های ایمپلنت به تقلید 0/18 وارد تحقیق شد. (متریالیس ان‌وی، لووان، بلژیک). بعدها، با ایجاد تعریفی از محدوده هونسفیلد مختلف، از جمله ماسک ایمپلنت، بافت شاخ (از جمله استخوان کورتیک و استخوان تربوكولر) و مغز استخوان، سه ماسك ایجاد شد. پس از بازسازی، داده‌ها در 3 تحقیق ماتیک 0/10 (متریالیز ان‌وی، لووان، بلژیک) و سپس به مدل‌های عددی محدود (FE) با استفاده از عناصر چهار عاملی 4-گره تبدیل شدند. مدل‌های نهایی ایمپلنت بدون بارگذاری شامل532، 709؛ 1، 116، 651؛ 532، 709 عنصر در نمونه‌های آبی، نارنجی و قوام سیاه و سفید، به ترتیب (شکل 2). تجزیه و تحلیل FE سه بعدی با استفاده از بسته نرم افزاری MSC.Marc/Mentat 2010 (رتبه‌بندی، نرم افزار، سانتا آنا، سی‌ای، ایالات متحده آمریکا). انجام شد.
تمام مواد تصریح شده است که ایزوتروپیک و الاستیک خطی هستند. مدول یانگ بافت شاخ با استفاده از فرمول 20 محاسبه شد:

خواص مواد ایمپلنت (مواد ® روکستیل) و مغز استخوان که در این تجزیه و تحلیل مورد استفاده قرار گرفت، از فهرست (21) آمده است.
تماس اصطکاکی (ضریب اصطکاک ) بین بافت انبره و ایمپلنت برای مدل‌های IL تعریف شد. وضعیت استخوان‌سازی بین بافت شاخ شده و ایمپلنت برای مدل‌های غیربارگذاری (OS) شبیه سازی شد.
تمام مدل‌ها در تمام جهات در گره‌های جانبی و پایین بخش قهرمان محدود می‌شد. آنالوگ به رفتار بارگیری ایمپلنت در شاخ گوزن، نیروی عمودی 10 نیوتن، بر روی ایمپلنت اعمال شد. در مناطق حداکثر جابجایی، تنش‌ها و سويه‌ها، ده گره به صورت تصادفی انتخاب شدند و مقادیر آنها ثبت گردید. میانگین مقادیر ده گره به صورت میانگین ± انحراف معیار (SD) و مقايسه گرديد.

داده‌ها با استفاده از نرم افزار (شرکت آی‌بی‌ام، آرمونک، نیویورک، ایالات متحده آمریکا) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یک روش تحلیل واریانس با آزمون مقایسه SNK برای کشف تفاوت‌های جابجایی، استرس‌ها و سويه‌ها در نمونه‌های مختلف استخوان‌سازی استفاده شد. نمونه‌های مستقل از آزمون ‌ـ‌ تی برای تفاضل تفاوت‌های جابجایی، استرس‌ها و فشار بین دو نمونه IL استفاده شد. مقادیر بیومکانیک نمونه‌های OS و IL در یک حیوان با استفاده از آزمون دوتایی تی مقایسه شد. سطح معنی‌دار 05/0 انتخاب شد.
3. نتایج
1-3- تراکم استخوان و مدول یانگ از بافت شاخ
شاخ گوزن با آبی، نارنجی، زرد، قرمز و باند سیاه، به ترتیب، 2، 3، 4، 5، 6 هفته سریع بارگیری شد. همانطور که زمان بارگیری افزایش می‌یابد، تراکم استخوانی بافت شاخ شده در اطراف این گیاه به طور قابل توجهی افزایش می‌یابد. پس از ریختن شاخ، تراکم استخوان، بافت در نمونه‌هایی با ایمپلنت‌های استخوان‌ساز (آبی: و نارنجی: و سیاه ) و بدون ایمپلنت (آبی: و نارنجی: و سیاه ) در محدوده مشابهی قرار داشتند. برای شاخ نارنجی، تراکم استخوان، بافت اطراف ایمپلنت OS بالاتر از آن در طول ایمپلنت IL بود.
3- نتایج FE
تفاوت حداکثر جابجایی ایمپلنت در سه مدل OS قابل توجه بود (جدول 3). بالاترین و کمترین مقادیر در نمونه‌های سیستم عصبی با ریشه‌های آبی (9/0 میکرومتر) و مدل‌های برهنه نارنجی (5/0 میکرومتر) مشاهده شد. حداکثر جابجایی ایمپلنت در مدلIL به طور معنی‌داری بیشتر از مدل OS مدل زرد نارنجی بود . برعکس، در مدل‌های سیاه در مدل OS نسبت به مدل IL معنی‌دار بود . استحکام در ایمپلنت در مدل‌های OS به طور قابل توجهی متفاوت بود (جدول 4)، و توزیع در گردن ایمپلنت متمرکز بود. بالاترین مقدار تنش در ایمپلنت در مدل OS 2/1 مگاپاسکال مشاهده شد و توزیع گسترده‌تر در مدل برهنه نارنجی یافت شد (شکل 3). اختلاف معنی‌داری بین مدل‌های OS وجود نداشت . هر دو مدل برای مدل‌های شاخ نارنجی و سیاه، حداکثر تنش‌های ایمپلنت در مدل‌های IL به طور معنی‌داری بیشتر از مدل‌های OS بود . توزیع مدل‌های IL بیشتر از مدل‌های OS بود. ایمپلنت در مدل‌های IL به طور معنی‌داری بیشتر از مدل‌های OS بود . توزیع مدل‌های IL بیشتر از مدل‌های OS بود.
فشار در بافت شاخ از 4/2 مگاپاسکال (3 هفته بعد از IL) تا 5/6 مگاپاسکال (5 هفته بعد از IL) در مدل IL افزایش یافت. تنش در بافت شاخ در مدل‌های OS بطور قابل توجهی متفاوت بود و توزیع به طور مشابه در بافت شاخ گردن ایمپلنت متمرکز بود (جدول 5، شکل 4). برای مدل‌های OS، بالاترین و کمترین مقدار تنش در بافت شاخ (3/1 مگاپاسکال) و مدل شاخ (0/1 مگاپاسکال) مشاهده شد. در هر دو مدل شاخ نارنجی و سیاه، حداکثر تنش در بافت شاخ در مدل‌های IL به طور معنی‌داری بیشتر از مدل‌های OS بود . حداکثر فشار در بافت‌های سالم از 9879 مگا بایت تا 363 میکرواسترین در طول زمان بهبودی برای مدل‌های IL کاهش می‌یابد. در میان مدل‌های OS، بالاترین مقدار سوسپانسیون در بافت شاخ در مدل OS (1888 میکرواسترین) است، به دنبال آن نارنجی (686 میکرواسترین) و مدل OS (525 میکرواسترین) تشخیص داده شد. مدل آبی OS همچنین نشان داد که بیشترین توزیع سویه‌ها در بافت شاخ است. تفاوت بین آنها معنی‌دار بود . برای مدل‌های نارنجی، سویه‌های حداکثر در بافت شاخ در مدل‌های IL به طور معنی‌داری بیشتر از مدل‌های OS بود . در مقابل، نتایج متضاد در مدل‌های سیاه (جدول 6، شکل 6) به دست آمد.
4. بحث
مطالعات نشان داد که بارگذاری ایمپلنت می‌تواند بلافاصله یا فوری پس از وارد شدن بدون اختلال در فرایند تکثیر زیست‌شناختی و همچنین برای تشکیل استخوان پری‌ایمپلنت سودمند باشد [23]. پاسخ مطلوب استخوان به ایمپلنت‌های بلافاصله یا فوری بارگذاری شده نه تنها با ثبات اولیه ایمپلنت و ویژگی‌های استخوان میزبان، بلکه با پارامترهای بارگذاری فردی و انتقال بار بهینه از طریق طراحی ایمپلنت مناسب و ویژگی‌های سطح تعیین می‌شود. ]24 و 25[. با هدف پیروی از ایمپلنت‌های IL، با توجه به رفتار مکانیکی استخوان تحت شرایط بارگذاری، از طریق مطالعات عددی و تجربی مناسب که برای بهینه‌سازی پایداری اولیه ایمپلنت‌ها می‌باشد و بخاطر موفقیت طولانی مدت آنها باید این دانش به‌کار گرفته شود.

شکل 4 توزیع فشار در بافت شاخ برای مدل IL و مدل OS. نارنجی IL (3-w): مدل شاخ نارنجی با ایمپلنت بلافاصله بارگذاری شده برای 3 هفته؛ LL (6-w): مدل شاخ سیاه با ایمپلنت بلافاصله بارگذاری شده برای 6 هفته؛ OS آبی: مدل شاخ با ایمپلنت بدون بارگذاری. نارنجی OS: مدل شاخ نارنجی با ایمپلنت بارگیری نشده سیستم OS سیاه و سفید: مدل شاخ سیاه با ایمپلنت بدون بارگذاری.

شکل 5 توزیع در بافت شاخ را برای مدل‌های IL و مدل OS تثبیت می‌کند. نارنجی IL (3-w): مدل شاخ نارنجی با ایمپلنت بلافاصله بارگذاری شده برای 3 هفته؛ LL (6-w): مدل شاخ سیاه با ایمپلنت بلافاصله بارگذاری شده برای 6 هفته؛ OS آبی: مدل شاخ با ایمپلنت بدون بارگذاری. نارنجی OS: مدل شاخ نارنجی با ایمپلنت بارگیری نشده OS سیاه و سفید: مدل شاخ سیاه با ایمپلنت بدون بارگذاری.

شکل 6 توزیع‌های سویه در بافت شاخ برای مدل‌های IL و مدل OS. نارنجی IL (3-w): مدل شاخ نارنجی با ایمپلنت بلافاصله بارگذاری شده برای 3 هفته؛ LL (6-w): مدل شاخ سیاه با ایمپلنت بلافاصله بارگذاری شده برای 6 هفته؛ OS آبی: مدل شاخ با ایمپلنت بدون بارگذاری. نارنجی OS: مدل شاخ نارنجی با ایمپلنت بارگیری نشده OS سیاه و سفید: مدل شاخ سیاه با ایمپلنت بدون بارگذاری.

در این مطالعه، بارگذاری کنترل شده بلافاصله بر روی ایمپلنت‌های وارد شده به شاخ گوزن سیکا قرار گرفت. در همان زمان، ایمپلنت بدون بارگذاری نیز به عنوان یک گروه کنترل مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان داد که سنجش تراکم استخوان و مدول یانگ از بافت شاخ در اطراف ایمپلنت IL به طور قابل توجهی از زمان بارگیری افزایش یافته است. این بدان علت است که IL به خوبی کنترل می‌شود و استخوان‌سازی بافت را در استخوان پروتز ایمپلنت شتاب می‌دهد [5]. پس از ریختن شاخ، سنجش تراکم استخوان و مدول یانگ بافت باقی‌مانده در تمام نمونه‌ها، از جمله نمونه‌هایی با ایمپلنت و نمونه‌هایی بدون ایمپلنت، باقی می‌مانند. این مقادیر با نتایج مطالعه چِن و همکاران مطابقت داشت. [26] که کشف کرد که تراکم استخوان شاخ گوزن و و کل تراکم استخوان ریشه دندان بود. علاوه بر این، نتایج نشان داد که گیاهان وارد شده به شاخ گوزن ممکن است روند رشد و استخوانی شدن شاخ را مختل نکنند.
علاوه بر این، یک نتیجه بسیار جالب وجود داشت که در شاخ‌های سیاه، سنجش تراکم استخوان بافت اطراف ایمپلنت IL بسیار بالاتر از آن بود که در اطراف ایمپلنت OS بود. این نشان می‌دهد که تراکم بافت شاخ در اطراف گیاه وارد شده به شاخ در طول دوره بارگیری افزایش می‌یابد. با این وجود تراکم ممکن است بعد از کامل شدن ایمپلنت ادغامی، کاهش یابد، همانطور که در مطالعات قبلی نشان داده شده است [27، 28].
با مطالعات موجود و مربوط به تغییرات در تراکم استخوان در اطراف ایمپلنت‌های IL، به دلیل انتخاب نمونه‌های مختلف، روش‌های اندازه‌گیری و زمان‌های مشاهده شده نتایج مختلفی به دست می‌آید. لاهوری و همکاران [29] به صورت اورژانسی تغییرات در کیفیت استخوان پری‌ایمپلنت را برای پروتزهای متصل به ایمپلنت فک پایین با پیوست‌های توپ را با استفاده از پروتکل‌های بارگیری سریع و تأخیری ارزیابی کردند. آنها نتیجه گرفتند که تراکم استخوان به طور معنی‌داری برای هر دو گروه در هر فواصل زمانی (3، 6، 12 ماه) افزایش یافته و تراکم استخوان در گروه بارگیری تأخیری، بالاتر از مقادیر گروه بارگذاری فوری است. با این حال، حسن و همکاران [30] تغییرات در تراکم استخوان 20 ایمپلنت بلافاصله بارگذاری شده را با اندازه‌گیری مقادیر خاکستری توموگرافی پرتو مخروطی (CBCT) در دوره‌های مختلف پس از وارد کردن ایمپلنت و کاهش دادن مقادیر خاکستری نسبت به مقادیر مرجع پس از یک و شش ماه از وارد کردن ایمپلنت را در مناطق اپیکال، میانه و ناحیه گردن بررسی کردند.

مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب)

F1834

تجزیه و تحلیل آماری
Immunostaining و qRT-PCR توسط یک محقق (J.L.) و کمی سنجی توسط دیگران انجام شد (X.Y.، L.H.). نتایج به صورت میانگین ± خطای استاندارد تکرارهای مستقل ارائه شده است. Student’s t test برای اندازه گیری تفاوت های توصیف شده در این مقاله استفاده شد. P ≤ 0.05 معنی دار در نظر گرفته شد.
نتایج
آنالیز چند عاملی از انواع استخوان های موش
توصیف بالینی (Lekholm and Zarb 1985؛ Misch 1989) برای شناسایی استخوانهای بالقوه نوع I و نوع III مورد استفاده قرار گرفت. برای جلوگیری از سوگیری احتمالی بر اساس یک منبع اولیه (Leucht و همکاران، 2008) و به این دلیل که ما عمدتا علاقه مند به ایمپلنت های دندانی بودیم، تنها بر استخوان های فک متمرکز شدیم. ریج بی دندان ماگزيلاي موش از استخوان لاملار فشرده تشکیل شده و ماگزيلا مجاور از استخوان آلوئولار با حفره های مغز استخوان تشکیل شده است (شکل 1A، B). نسبت BV / TV در ریج بی دندان در مقایسه با استخوان آلوئولار به طور معنی داری بالاتر بود (شکل 1C). بر این اساس، رگه فک بالاسری مشخصه استخوان نوع I بود و استخوان آلوئول مجاور مشخصه استخوان نوع III بود. بر این اساس، ریج بی دندان ماگزیلاری مشخصه استخوان نوع I بود و استخوان آلوئول مجاور مشخصه استخوان نوع III بود.
ما 2 نوع استخوان را بیشتر ارزیابی کردیم: تعداد استئوسیت / حجم ماتریس معدنی شده به طور معنی داری تفاوت نداشت، اما سازمان یافتگی استئوسیت و مورفولوژی دارای تفاوت معنی دار بود. استئوسیت در استخوان نوع I دوکی شکل و ساختار موازی بود در حالی که استئوسیت ها در استخوان نوع III دارای مورفولوژی گرد بودند (شکل 1D-F، پیوست شکل 1A). سازمان دهی فیبر کلاژن تا حدی توسط استئوسیت نشان داده شده است (Kerschnitzki و همکاران 2011) و با استفاده از رنگ قرمز پیکروسیریوس ، نظم الیاف کلاژن قابل مشاهده شد. در استخوان نوع I، الیاف کلاژن همگن، فشرده و دارای نظم خطی بودند، در حالیکه در استخوان نوع III، الیاف دارای یک الگوی شبیه بافت حصیری بودند (ضمیمه شکل 1B، C). تراکم Osteocyte بین دو نوع استخوان مشابه بود (ضمیمه شکل 1D، E).

شکل 1: تجزیه و تحلیل چند عاملی از استخوان های سر و صورت شناسایی کننده استخوان های نوع I و III در ماگزیلای موش. بخش های بافتی نشان داده شده با رنگ آمیزی پنتاکروم Movat از ریج های بی دندانی (A) (به عنوان مثال، استخوان نوع I) و (B) استخوان آلوئولار بین M1 و M2 (به عنوان مثال، استخوان نوع III) .(C) اندازه گیری داده های میکرو تموگرافی کامپیوتری ، نشان می دهد که نسبت حجم استخوان به حجم کل در استخوان نوع I ، به طور قابل توجهی از استخوان III بالاتر است. بخش های بافتی رنگ شده با هماتوکسیلین و ائوزین نشان دهنده (D)، استئوسیتهای کشیده با انتهای صاف (فلش) در استخوان نوع I و (E) استئوتسیت ها با مورفولوژی گرد (حلقه ها) در استخوان نوع III است.. (F) اسکنینگ الکترون میکروسکوپی از حفره در استخوان نوع I و نوع III. ایمونو استینیگ برای آنتی¬ژن هسته¬ای پرولیفراسیون سلولی (PCNA) در ضریع استخوان نوع یک (G) و (H) نوع سه . تعیین کمی توزیع سلول PCNA در مغز و ضریع استخوان نوع I و نوع III و واکنش ریل تایم پی سی آر کمی بیان PCNA در استخوان های نوع I و III. . فعالیت آلکالین فسفاتاز (ALP) در (J) ضریع استخوان نوع I و (K) در سطوح داخل استخوانی لکونهای(حفره ) عروق در استخوان نوع III . فعالیت اسید فسفاتاز مقاوم به تارتارات (TRAP) در (L) پریوستئوم(ضریع) استخوان نوع I و (M) در سطوح داخل استخوانی لکونهای عروقی در استخوان نوع III . (N) تعیین میزان بیان ALP در استخوانهای نوع I و نوع III و اندازه گیری تعداد سلولهای TRAP + ve ، بیان شده به صورت درصد سطحوح استخوان مورد بررسی . po : پریوستئوم( ضریع). ستاره نشان دهنده P <0.05است. میله های مقیاس = 50 میکرون برای تمام پانل ها.

فعالیت میتوزی اغلب به عنوان شاخصی از پتانسیل بهبود است (Jacobsson et al.، 1985؛ Yang et al.، 2015). ایمونواستین برای آنتی¬ژن هسته¬ای پرولیفراسیون سلولی (PCNA) نشان دهنده تعداد کم سلول های فعال متیوتیک در پروستوم استخوان نوع I، اما فراوانی سلول های تکثیر کننده در فضاهای پروستوم و مغز استخوان نوع III است (شکل 1G، H، پیوست شکل 1G). ناتوانی ما در تشخیص سلول های PCNA + ve در پروستوم نوع I به علت مشکلات فنی نبود، زیرا در بخش بافتی مشابه، سلول های PCNA + ve ها در لثه مجاور فراوان بود (پیوست شکل 1F). این توزیع سلول های فعال متیوتیک با استفاده از نشانگر مولکولی دوم، Ki67 (پیوست شکل 1، 1) تایید شد. qRT-PCR تایید کرد که بیان PCNA در استخوان نوع III افزایش یافته است (شکل 1 I).

شکل 2. بهبود استئوتومی در استخوانهای نوع III به میزان قابل توجهی سریعتر است. در روز 2 پس از استئوتومی (POD2)، بخش های بافتی متقاطع نشان داده شده با DAPI رنگ آمیزی شد تا تراکم سلول در سایت های استئوتومی ایجاد شده در استخوان های نوع A ( I) و (B) نوع III اندازه گیری شود؛ (C) اندازه گیری تراکم سلول در یک منطقه خاص مورد مورد نظر . بخش های بافت سهمی شکل از POD4 با هماتوکسیلین و ائوزین رنگ آمیزی شدند تا تراکم سلول در استئوتومی ایجاد شده در استخوان های نوع (D) نوع I و (E) نوع III قابل مشاهده گردد بخش بافت سهمی از POD7 با پیکروسیریوس قرمز رنگ آمیزی شده و پس از آن برای مشاهده رسوب کلاژن در استئوتومی ایجاد شده در استخوان (F) نوع I و (G) نوع III تحت نور پلاریزه مشاهده شد. خطوط نقطه چین سفید نشان دهنده لبه هاي استئوتومي هستند. رنگ آمیزی آنیلین بلو نشان دهنده یک ماتریکس جدید استئوئیدی در استئوتوم ایجاد شده در استخوانهای نوع H) I) و (I) استخوان نوع III در POD10 و (J، K ) POD14 است. (L) در POD21 استئواتومی در استخوان نوع I هنوز در حال بهبود است، در حالیکه محل استئواتومی در استخوان نوع III بهبود یافته است ؛ خطوط زرد نقطه نقطه نشان دهنده لبه های استئواتومی است. (M) تعیین کمی پیکسل های آنیلین بلو + ve در سایت های استئوتومی در زمان های مشخص شده. خطوط نقطه چین سیاه نشان دهنده درصد پیکسل های آنیلین بلو + ve مشاهده شده در حجم مشابه از استخوان آلوئولار دست نخورده است. ab، استخوان آلوئولار. ستاره نشان دهنده P <0.05. نوار مقیاس = 50 میکرومتر برای تمام پانل ها.
بازسازی سریع استخوان به عنوان یک مشخصه از پتانسیل بهبود است (هرناندز و Keaveny 2006)؛ بنابراین، توزیع فعالیت های استئوبلاست و استئوکلست را ارزیابی کردیم (جدول پیوست 2). در هر دو نوع استخوان، تقریبا تمام سطوح پریستئال(ضریع یا همان پوشش استخوان ) و آندوستئال(داخل استخوانی) برای آلکالین فسفاتاز (ALP) مثبت بود (شکل 1J، K، ضمیمه شکل 1J، K)، اما استخوان نوع III به طور معنی داری دارای تعداد بیشتری استئوکلاست با اسید فسفاتاز مقاوم در برابر تارتات TRAP + ve) ) (شکل 1L، M) بود ، و هر دو ALP و TRAP در استخوان نوع III در سطوح بالاتر قابل توجهی بیان شدند (شکل 1N). استخوان نوع III از نظر وجود فضاهای مغز استخوان با استخوان نوع I (شکل 1A، B) متفاوت است و بر این اساس، سلول های اندوتلیال CD31 + ve بیشتری را در استخوان نوع III (پیوست شکل 1L، M) تشخیص دادیم. روی هم رفته ، ما نتیجه گرفتیم که استخوان نوع III دارای شاخص میتوزی بالاتر بوده و سریعتر از استخوان نوع I بازیابی می شود.
استخوان های نوع I و III نوع دارای پتانسیل های بهبودی مختلفی هستند
برای تعیین پتانسیل بهبودی استخوانهای نوع I و نوع III از یک مدل استئوتومی استفاده شد. برای ایجاد یک فضای کافی بزرگ برای وارد کردن ایمپلنت، مولر اول ماگزیلاری استخراج شد و سوکت ها امکان درمان کامل را فراهم کردند . (ضمیمه شکل 2A-D) . آنالیز های هیستومورفومتریک نشان داد که BV / TV محل بهبود یافته معادل استخوان نوع III دست نخورده است (پیوست شکل 2E، F). سپسس استئوتومی های طرف مقابل در محل برداشت ایمپلنت(سوکت) که بهبود یافته بود و ریدج بی دندان ایجاد شد.
در اوایل بهبودی (مثلا POD2 و POD4)، استخوانهای نوع I و نوع III به لحاظ تراکم سلولهای اشغال کننده استئوتومی (شکل 2A-E) ظاهرا برابر بود بودند، اما با POD7، اولین تفاوت ها قابل تشخیص بودند. استئوتومی در استخوان نوع III با یک ماتریس کلاژن مینرال پر شده بودند، در حالیکه هیچ کلاژن جدید در استئوتومی استخوانهای نوع I مشاهده نشد (شکل 2F، G). میزان تشکیل استخوان جدید در استئوتومی استخوان های نوع III در مقایسه با استئوتومی معادل در استخوان در نوع I ، به طور قابل توجهی سریعتر بود (شکل 2H-L؛ اندازه گیری هیستومورفومتری در شکل 2M).
ایمپلنت های Osseointegrate (ایمپلنت های ادغام شونده با استخوان )بیشتر در استخوان نوع III موثر هستند
ما استدلال کردیم که اگر استخوان جدید در استئوتومی استخوان های نوع III سریعتر شکل بگیرد، ایمپلنت هایی که در این استئوتومی ها قرار می گیرند نیز باید سریعتر osseointegrate شوند. برای به حداقل رساندن اختلاف در میزان بهبودی مربوط به محل آناتومیک، 2 محل ایمپلنت با فاصله تقریبا 2 میلیمتر از هم جدا شدند، و در مقابل یکدیگر قرار گرفتند پس یک بستر ایمپلنت بر روی دیگری تاثیر نگذاشت (پیوست شکل 2G). ایمپلنت ها در استئوتومی های اندکی بیش از اندازه (بزرگ تر از حد معمول) قرار داده شدند (یین و همکاران سال 2016) (جدول پیوست 1) ، که منجر به یک شکاف پیرامونی 25 میلی متری در اطراف ایمپلنت ها شد (ستاره زرد در شکل 3A). این سناریوی چالش برانگیز ما را قادر به مقایسه پاسخ های شفا بخش بین 2 نوع استخوان کرد. بررسی های چشمی تایید کرد که ایمپلنت ها در عمق مشابه، زیر سطح اکلوزالی قرار داده شده اند. هیچکدام از ایمپلنتها عمدا لود نشدند. در ابتدا، شکاف های سطحی در هر دو نوع استخوان توسط سلول ها و ماتریکس خارج سلولی غنی از فیبرین (شکل 3B، C) اشغال شده بود؛ تفاوت این بود که در استخوان نوع I، سلول ها نشان دهنده مارکر فیبروتیک vimentin (شکل 3D) بیان می کردند و به طور ضعیف مارکر استخوان ساز Runx2 (شکل 3E) را بیان کردند.
در استخوان نوع III، حالت عکس درست بود: سلول ها دارای بیان ضعیف vimentin ضعیف (شکل 3F) و بیان Runx2 قوی بودند (شکل 3G). با PID7، تفاوت در تکثیر و مینرالیزیشن نیز مشهود بود. ایمپلنت هایی که در استخوان نوع I قرار داشتند، دارای سلول های تکثیری اندک و فاقد مینرالیزیشن بودند (شکل 3H، I) . در حالی که ایمپلنت هایی که در استخوان نوع III قرار داشتند، توسط سلول های تکثیر کننده و یک ماتریکس خارج سلولی مینرالیزه (شکل 3J، K، پیوست شکل 2H، I) احاطه شده بودند. نزدیک PID14، ایمپلنت های قرار داده شده در استخوان نوع I توسط یک پوشش فیبروزه محصور شدند (شکل 3L). در حالیکه ایمپلنت هایی که در استخوان نوع III قرار داشتند در استخوان روکشی( یک روکش استخوان روی آنها را گرفت) شدند .(شکل 3 م).

مقالات انگلیسی و ترجمه های فارسی رایگان با فرمت PDF آماده دانلود رایگان میباشند

همچنین ترجمه مقاله با فرمت ورد نیز قابل خریداری و دانلود میباشد

مقاله انگلیسی رایگان (PDF)

ترجمه فارسی رایگان (PDF)

خرید ترجمه با فرمت ورد

فهرست مقاله:

مقدمه

فنون جراحی

برنامه ریزی قبل از عمل

اماده سازی و موقعیت یابی بیمار

رویکرد جراحی

یادداشت های فنی

عمل جراحی

یادداشت های فنی

گام دوم

استئوتومی فوقانی

یادداشت های فنی

مرحله 3: استئوتومی پایینی

یادداشت های فنی

مرحله 4: پیرایش بخش پروکزیمال

یادداشت های فنی

یادداشت های فنی

مر اقبت های پس از عمل

توانبخشی و بهبود

جمع بندی

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

 مقدمه
استئوتومی ر اموس داخل دهانی عمودی یک روش مفید در مدیریت حرکت بیش از حد فک افقی پایین، عدم تقارن فک پایین، و اصلاح اختلالات جزئی فک پایین ایفا می کند. این عمل که از طریق عمل برون دهانی انجام می شود با استفاده از یک اره برقی، به مدت بیش از 30 سال در حالت برون دهانی انجام می شود. هدف این روش، انجام عمل استئوتومی عمودی از طریق ر اموس پسین فک پایین به روزنه ها ی ارواره ای با ایجاد یک مقطع پروکسیمال متشکل از کندیل و ر اموس خلفی و یک بخش دیستال حاوی ر اموس قدامی، فر ایند ، عصب آلوئولار تحتانی، و فک دندان تحمل می با شد. این یک عمل ساده ای است که به آسانی انجام شده و با اثر ات جانبی کمی همر اه است. این مقاله به مرور ملاحظات فنی، اصلاحات فنی و مشکلات بالقوه در IVRO می پردازد.
فنون جراحی
برنامه ریزی قبل از عمل
بزرگی افقی فک پایین ر ا می توان با جر احی استئوتومی ر اموس داخل دهانی عمودی با تعیین موقعیت خلفی بخش دیستال بر طرف کرد. عدم تقارن فک پایین، که در آن نیاز به چرخش اطر اف یک ر اموس وجود دارد، ر ا می توان به طور موثر با جر احی استئوتومی ر اموس داخل دهانی عمودی مدییت کرد. جر احی استئوتومی ر اموس داخل دهانی عمودی یک جانبه را می توان با استئوتومی ساجیتال کنتر ا لنتر ال در زمان اصلاح عدم تقارن فک در هر طرف ترکیب کرد. جا به جایی خفیف فک پایین به میزان 1 تا 2 میلی متر با جر احی استئوتومی ر اموس داخل دهانی عمودی با حفظ اتصال ماهیچه پتروگویید میانی مجاز است. جا به جایی ها ی کوچک در فک امکان پذیر است زیر ا حفظ این اتصال به چرخش رو به جلو در بخش پروگزیمال و اتصال با بخش دیستال ضمن حفظ جایگاه کوندیلار کمک می کند.
بیمار ان با اختلال اتصال گیجگاهی می تواند از جر احی استئوتومی ر اموس داخل دهانی عمودی نسبت به SSO به دلیل اثر کندیلوتومی سودمند باشد. با جر احی استئوتومی ر اموس داخل دهانی عمودی، موقعیت مقطع پروگزیمال مانع از بار گذاری مفصلی غیر فیزیولوژیکی می شود. همانند کندیلوتومی فک پایین اصلاح شده، جر احی استئوتومی ر اموس داخل دهانی عمودی مانع از افزایش علایم مفصلی شده و موجب بهبود علایم قبلی می شود. بر عکس کندیلوتومی فک اصلاح شده که در آن اتصال میانی برداشته می شود، بایستی از برداشتن پتروگوید بر ای اطمینان از انسداد پس از عمل لازم است.
محدودیت ها یی در خصوص میزان شکستکی و حا به جایی با جر احی استئوتومی ر اموس داخل دهانی عمودی وجود دارد. به طور کلی حرکت بیش از 10 میلی متر می تواند در نظر گرفته شود. با این حال با توجه به تجربه محقق با جمعیت کلاس 3 سفید پوست، نیاز به شکست فک پایین به این میزان غیر طبیعی است و بایستی بر طرف شود. در صورتی که تثبیت درونی برنامه ریزی شده باشد، این جا به جایی با نیاز به حفظ اتصال ماهیجه پتروگویید محدود می شود. برداشتن ماهیچه پتریگویید میانی بر ای تسهیل هم پوشانی مقطع منجر به ناپایداری در گاز زدن در زمان ازاد سازی تثبیت ماکسی لومندیبولار می شود. به علاوه، فعالیت ماهیجه جانبی ر ا می توان با جر احی استئوتومی ر اموس داخل دهانی عمودی کنترل کرد. از نظر محققان میزان جا به جایی 5 تا 6 میلی متر ضمن حفظ اتصال ماهیچه پتری گویید میانی بر ای منع تثبیت درونی انجام می شود. فنون اولیه جر احی استئوتومی ر اموس داخل دهانی عمودی که بر حفظ اتصال پتری گوید تاکید ندارند، با وقوع 14 درصدی پس از ازاد سازی MMF همر اه بوده است. فنون جر احی استئوتومی ر اموس داخل دهانی عمودی اصلاح شده بر ای حفظ اتصال میاتی پتروگویید موجب محدود شدن این می شود.
حفظ اتصال پتری گویید میانی مستلزم این است که بزرگی نشست بزرگ تر از عرض اتصال ماهیچه نباشد. در صورتی که نشست برنامه ریزی شده بزرگ تر از عرض اتصال پتری گویید باشد، کل ماهیچه با هم پوشانی بخش دیستال و پروکزیمال برداشته می شود. در زمان برنامه ریزی بیمار، لازم به یاد اوری است که هر چه جا به جایی فک بیشتر باشد، بخش پروگزیمال بایستی قادر به حفظ ماهیچه پتری گویید باشد. برنامه ریزی جر احی مجازی، به این کمک می کند زیر ا مقدار هم پوشانی بخش دیستال ر ا می توان قبل از عمل تعیین کرد. در این صورت تثبیت داخلی بر ای اطمینان از تثبیت کندیلار و پایداری بخش پروگزیمال در نظر گرفته می شود. این موارد در SSO نیز دیده می شود.
تثبیت درونی با جر احی استئوتومی ر اموس داخل دهانی عمودی به دلیل دسترسی محدود چالش بر انگیز است. ابزار ها ی قائمه به بهبود توانایی استفاده از تثبیت درونی با جر احی استئوتومی ر اموس داخل دهانی عمودی کمک کرده است. در این صورت یک دوره تعقیبی 2 تا 3 هفته ای تا 3 تا 4هفته از استفاده الاستیک پس از جر احی استئوتومی ر اموس داخل دهانی عمودی لازم است.
جراحی استئوتومی ر اموس داخل دهانی عمودی دار ای کاربرد محدودی در زمان وجود حرکت فک پایین است. تنها میزان کمی از حرکت یا جا به جایی 1 تا 2 میلی متر ر ا می توان بدون ایجاد یک فاصله و شکاف بین مقطع دیستال و پروکسیمال بدست اورد. بهبود پوشش بافتی مرم موجب بهبود حرکت بافت دیستال می شود. در جر احی دو فک، کوتاه شدگی ر اموس عمودی با فشرده سازی خلفی ماکسیا، موجب بهبود نشست کندیلار شده و به بخش پروکسیمال با جا به جایی کوچک کمک می کند. بر عکس، وقتی که طویل شدگی عمودی خلفی با جر احی 2 فک وجود دارد، بافت نرم توسعه می یابد و این موجب افزایش جا به جایی کندیلار شده و بر پایداری نها یی اثر می گذارد.
وقتی که چرخش پاد ساعت گرد در مقطع فک پایین دیستال قابل پیش بینی باشد، جر احی استئوتومی ر اموس داخل دهانی عمودی ر ا بایستی با احتیاط استفاده کرد. همان طور که قبلا گفته شد، بستن چرخش ها منجر به طویل شدن یک بافت نرم می شود و این موجب انحر اف بخش پروگزیمال و ناپایداری می شودو تنها چرخش ها ی کوچک ر ا بایستی در نظر گرفت.
جراحی استئوتومی ر اموس داخل دهانی عمودی نسبت به SSO دار ای مزیت بیشتری در توزیع اعصاب اولار پس از جراحی است. با در نظر گرفتن جر احی 2 فک با اولین جر احی، SSO به دلیل سهولت تثبیت داخلی مطلوب است.

بخشی از مقاله انگلیسی:

Introduction

Intraoral vertical ramus osteotomy (IVRO) is a useful technique in the management of horizontal mandibular excess, mandibular asymmetry, and correction of minor mandibular defi- ciency. Originally performed through an extraoral approach, with the introduction of the power oscillating saw, the procedure has been performed transorally for more than 30 years. The goal of the procedure is to perform a full-thickness vertical osteotomy through the mandibular ramus posterior to the mandibular foramen with the creation of a proximal segment consisting of the condyle and posterior ramus and a distal segment containing the anterior ramus, coronoid process, inferior alveolar nerve, and tooth-bearing mandible. It is a technically straightforward procedure that can be performed efficiently and with low morbidity. This article reviews the technical considerations, technical modifications, and potential pitfalls in performing IVRO. Surgical technique Preoperative planning Horizontal mandibular excess can be addressed using IVRO with posterior positioning of the distal segment. Mandibular asymmetry, where there is an anticipated need for rotation around one ramus, can be efficiently managed with IVRO. Unilateral IVRO can be combined with contralateral sagittal split osteotomy (SSO) when correction of mandibular asymmetry dictates setback on one side and advancement on the other side. Minor mandibular advancement (1e2 mm) is permissible with IVRO with preservation of the medial pterygoid muscle attachment. Small mandibular advancements are possible because preservation of the proximal segment medial pterygoid attachment will favor forward rotation of the proximal segment and assure contact with the advanced distal segment while preserving condylar seating. Patients with symptomatic temporomandibular joint (TMJ) disorders may benefit from IVRO over SSO because of a condylotomy effect. With IVRO, muscle positioning of the proximal segment prevents unphysiologic joint loading. As with modified mandibular condylotomy, IVRO may prevent new or increased joint symptoms and possibly improve preexisting symptoms.1e3 In contrast to modified mandibular condylotomy where medial pterygoid attachment is intentionally stripped from the proximal segment to promote condylar sag, in IVRO, stripping of the medial pterygoid must be avoided to assure condylar seating and stable postoperative occlusion.4,5 There are limitations to the amount of setback that is possible with IVRO. Generally, up to 10 mm of mandibular setback can be achieved. However, in the authors’ experience with the class III Caucasian population, the requirement for mandibular setback of this magnitude is unusual and there is likely coexisting maxillary deficiency that should be addressed. Unless internal fixation is planned, the magnitude of setback is limited by the requirement to preserve the proximal segment medial pterygoid muscle attachment. Stripping of the medial pterygoid muscle to facilitate segment overlap can lead to condylar sag and bite instability at the time of maxillomandibular fixation (MMF) release. Additionally, unopposed activity of the lateral pterygoid muscle on the proximal segment can lead to condylar subluxation.4 In the authors’ experience, 5 to 6 mm of setback can be performed while keeping adequate medial pterygoid muscle attachment to obviate internal fixation. Early IVRO techniques, which did not emphasize preservation of medial  pterygoid attachment, were associated with a 14% incidence of open bite after MMF release.5 Modified IVRO techniques, which preserve medial pterygoid attachment, limit this complication.6 Preservation of medial pterygoid attachment requires that the magnitude of setback is not greater than the width of the proximal segment muscle attachment. If the planned setback exceeds the width of medial pterygoid attachment, the entire muscle will be stripped with obligatory proximal and distal segment overlap. When treatment planning, it is important to remember that the greater the mandibular setback planned, the wider the proximal segment needs to be to maintain sufficient medial pterygoid muscle. Virtual surgical planning is particularly helpful in making these determinations because the amount of proximal-distal segment overlap can be viewed preoperatively, the location of the mandibular foramen assessed, and the vertical osteotomy planned accordingly. If it is determined intraoperatively that adequate medial pterygoid attachment cannot be maintained, internal fixation should be considered to ensure condylar seating and proximal segment stability. Alternatively, such cases can be planned for SSO. Internal fixation is technically more challenging with IVRO because of limited access and visibility. Right-angled instrumentation has enhanced the ability to apply internal fixation with IVRO, often obviating percutaneous access. Unless rigid internal fixation is used, a 2- to 3-week period MMF followed by 3 to 4 weeks of guiding elastic use is required after IVRO. IVRO has limited applicability when mandibular advancement is indicated. Only small amounts of mandibular advancement (1e2 mm) can be achieved without creating an unacceptable gap between the proximal and distal segments. Further, advancement of the soft tissue envelope may promote distraction of the condyle. In the setting of 2-jaw surgery, vertical ramus shortening with posterior impaction of the maxilla will enhance condylar seating and may resist the tendency for unfavorable proximal segment positioning with planned small advancements. Conversely, when posterior vertical lengthening is planned with 2-jaw surgery, soft tissue envelope distracting forces, along with mandibular advancement, may promote unfavorable condylar positioning and impact ultimate occlusal stability. When significant counterclockwise rotation of the distal mandibular segment is anticipated, as in correction of a class III anterior open bite, IVRO should be used cautiously, if at all. As noted earlier, closing rotations cause vertical lengthening of the soft tissue envelope, which promotes distraction of the proximal segment, and occlusal instability. Only small closing rotations should be considered, such as with a presurgical edge-to-edge incisor relationship. A clear consideration in choosing IVRO over SSO is the statistically significant lower incidence of neurosensory disturbance in the distribution of the inferior alveolar nerve following surgery.6e8 When considering performing 2-jaw surgery with mandible first surgery, SSO is preferred because of the relative ease of internal fixation.

مقاله انگلیسی رایگان (PDF)

ترجمه فارسی رایگان (PDF)

خرید ترجمه با فرمت ورد

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

در سطح جهانی؛ در مباحث سلامت دهان پوسیدگی دندان در کودکان شیوع بیتری داشته است al, 2004).. (Bader et. بدلیل شیوع بالای ان در دنیا؛ پوسیدگی در کودکان اغلب به عنوان بیماری همه گیر توصیف می شود که نسبت بالای حفره های پوسیده دندان درمان نشده با درد؛ پریشانی و عدم عملکرد شناخته می شود.(Edelstein, 2006)
بعلاوه این عدم درمان خسارات پوسیدگی دندان اثر زیادی روی سلامت کلی کودکان دارد؛ که از چگونه بودن سطح درآمد و اجتماع متاثر می شود (Sheiham, 2006). مشاهده شده است که عدم درمان پوسیدگی دندان در کودکان کشور های در حال توسعه از کودکان کشورهای توسعه یافته بیشتر است(Baelum et al, 2007)..
پاکستان یک کشور درحال توسعه است که با یک رشد سریع شهرنشینی روبرو شده است(Jan et al, 2008).. بررسی های قبلی از سلامت دهان در پاکستان نشان می دهد که بیشتر از 90% کل آسیب های پوسیدگی دندان درمان نشده اند(Khan, 1992; Haleem and Khan, 2001; Khan et al, 2004) و شیوع بیماری های دهان در مناطق شهر و روستا برابر است (Khan etal, 2004). هر چند این مطالعات؛ شامل کودکان پسش دبستانی نیست. بنابراین شیوع پوسیدگی و سطح سلامت دهان در کودکان در سن پیش دبستانی ناشناخته است.
کودکان زیر 5سال (کودکان پیش دبستانی) جمعیت قابل توجهی از مردم پاکستان را تشکیل می دهند.هدف از این مطالعه ارزیابی شیوع پوسیدگی در کودکان زیر 5 سال و نیز بررسی اینکه آیا شهر نشینی و درآمد به سطح خرابی دندان در کودکان پیش دبستانی در بخش لاهور پاکستان مرتبط است یا نه.
مواد و روش ها
نظرسنجی حاضر در منطقه لاهور پاکستان با همکاری برنامه ملی مراقبت های اولیه و برنامه ریزی خانواده (NPPH و FP) انجام شد. سابقه کامل خانواده ها در منطقه NPPH و FP به دست آمد. مجوز مدیر NPPH و FP، مدیر خدمات بهداشتی (DHS) و دولت پنجاب به منظور جذب کارمندان بهداشتی بانوان (LHWs) در انجام این نظرسنجی مطلوب بود. نمونه برداری چند مرحله ایی تصادفی با جمع آوری تمونه ها از کودکان شهری و مناطق روستایی انجام شد.در مرحله اول یک لیست از مناطق تابع NPPH & FP هر دو مکان شهری و روستایی تهیه شد.4 مکان- دو روستایی و دو شهری- بطور تصادفی انتخاب شدند.در مرحله بعد همه خوانواده های دارای فرزندان تا سن 5سال لیست شدند. از این لیست؛725خوانواده بطور تصادفی انتخاب شدند؛ 475 خوانواده شهری و230 روستایی.
تعداد کل کودکان 3 تا 5 سال 1422 نفر بوده است.نمونه گیری تصادفی طبقه ایی انجام شد؛ وهر دومین کودک انتخاب شد تا در این مطالعه 700 کودک درکل نام نویسی شدند. در مرحله دوم ؛انتخاب تصادفی 32 LHWsبرای مراکز شهر و9 یرای مراکز روستا انجام شد. LHWs یک کارگاه برای انجام پرسشنامه برگزارکرده بود در حالیکه نویسنده نیز تمریناتی را برای معاینات سلامت دندان درجه بندی کرده بود.
داده های جمع اوری شده از کودکان در رابطه با سن ؛ جنس؛ سطح اقتصادی؛ و منطقه سکونت آنها بوده است. براساس سطح اقتصادی مطالعه جمعیت به دو گروه بر اساس درآمد خانواده تقسیم شده است: گروه با درآمد کم(درامد خوانواده کمتر از 5000PKR در هر ماه) و گروه با درامد متوسط (درآمد خانواده بیشتر از 5000PKR در هر ماه).
معاینات بالینی برای پوسیدگی های دندان بوسیله اولین نویسنده که بوسیله اپیدمیولوزیست قبلی کالیبره شده بودانجام شده بود. در توافق بررسی کننده، Kappa = 0.86 بود. سطوح پوسیدگی دندان کودکان با استفاده از شاخص dmft ثبت شد. ضوابط توصیه شده توسط WHO برای تشخیص پوسیدگی دندان مرود قبول واقع شد.معاینه سلامت دندان هر کودک بوسیله نویسنده اصلی که از یک آینه دهان مسطح که فقط برای منقبض کردن بافت نرم استفاده می شد انجام شد.معاینات چشمی در یک فضای باز در نور روز انجام شد در حالیکه کودک در آغوش مادرش در حالت زانو به زانونشسته بود یا بطور مستقل روی یک صندلی عمدی معمولی نشسته بود. معاینات دندان بین 2تا 5 ماه انجام شد؛ که بسنگی به سطح همکاری کودک داشت.چارت معاینات کودک توسط خود محقق پر می شد. در انتهای معاینه به کودکان یک نمونه از خمیر دندان کودکان داده می شد.

بخشی از مقاله انگلیسی:

Globally, issues of oral health in children revolve predominantly around dental caries (Bader et al, 2004). Due to its high prevalence worldwide, caries in children has often been described as a  ‘pandemic’ disease characterised by a high proportion of untreated carious cavities causing pain, distress and functional restrictions (Edelstein, 2006). In addition, these untreated carious lesions have a considerable impact on the general health of children, which influences the social and economic well-being of communities (Sheiham, 2006). It has been observed that untreated caries among children is more widespread in developing than in developed countries (Baelum et al, 2007). Pakistan is a developing country confronted with a rapid growth of urbanisation (Jan et al, 2008). Previous surveys of oral health in Pakistan indicate that more than 90% of all carious lesions are untreated (Khan, 1992; Haleem and Khan, 2001; Khan et al, 2004) and that this oral disease is equally prevalent in urban and rural areas (Khan et al, 2004). These studies, however, did not include preschool children. Therefore, the prevalence of caries and dental health status of the preschoolage children are not known. Children under five years of age (preschool children) constitute a considerable proportion of Pakistani population. The purpose of this study was to assess the caries prevalence in children less than five years old and also examine whether urbanisation and income are associated with the dental decay status of these preschool-age children in the district of Lahore, Pakistan.

MATERIALS AND METHODS

The present survey was conducted in the district of Lahore, Pakistan, in collaboration with National Program for Primary Healthcare and Family Planning (NPPH & FP). A complete record of households in the encatchment area of the NPPH & FP was obtained. Permission from the Director of the NPPH & FP, the Director of Health Services (DHS) and the government of the Punjab was sought to involve the Lady Health Workers (LHWs) in carrying out this survey. Multistage random sampling was done to collect the sample of children from urban and rural areas. In the first stage, a list of areas where NPPH & FP was functional was prepared both for urban and rural sites. Four sites – two rural and two urban – were randomly selected. In the next step, all the households were listed that housed children up to five years of age. Out of this list, 725 households were randomly selected: 475 urban and 230 rural. The number of 3- to 5-year-old children totaled 1422. Stratified random sampling was done, and every second child was selected until a total of 700 children were enrolled in the study. At the second stage, a random selection of 32 LHWs was done for urban centres and 9 for rural centres. The LHWs were trained during a workshop for implementation of the questionnaires, while the author underwent calibration exercises for dental health examination. Data of children regarding their age, gender, socioeconomic status (SES) and area of residence were collected. Based on socioeconomic status, the study population was divided into two groups based on the family income: a low income group (family income < PKR 5000 per month) and a middle income group (family income > PKR 5000 per month). Clinical examination for dental caries was conducted by the first author who was calibrated by a previously calibrated epidemiologist. The intra-examiner reliability was Kappa = 0.86. The children’s caries status was recorded by using the dmft index. The criteria recommended by the WHO for diagnosing dental caries were adopted. A dental health examination of each child was carried out by the principal author using a plain mouth mirror, only to retract the soft tissues. Visual examination was done in an open space in broad daylight while the child sat either in the mother’s lap in a knee-toknee position or independently in an ordinary upright chair. The dental examination took between 2 and 5 minutes, depending upon the child’s level of cooperation. The oral health examination charts were filled in by the researcher herself. The children were given a sample of paediatric toothpaste at the end of the examination.

اثرات ضد قارچی ماده پوشش بهساز بافت با فوتوکاتالیز TiO2

Antifungal Effects of a Tissue Conditioner Coating Agent with TiO2 Photocatalyst

Tissue conditioners are susceptible to colonization by microorganisms. Therefore, the prevention of biofilm formation are important for oral hygiene. However, mechanical and chemical cleaning methods may cause clinical problems such as deformation or surface degradation of tissue conditioners. The objective of this study is to evaluate the antifungal effects of coating agents with a TiO2 photocatalyst. Photocatalytic antifungal effects on C. albicans biofilms and photodegradation effects of adsorbed protein were measured by colorimetric assays. Scanning electron microscopy was used to examine morphological changes in C. albicans. Viscosities of coating agents increased with incorporation of TiO2. However, both of coating agents with TiO2 were acceptable to the application by brush. The antifungal and protein degradation effects increased with the concentration of TiO2 in the coating agents. These effects also increased with radiation time. After 90 min radiation, the viability of C.albicans was reduced to 16.2±3.3 %. Scanning electron microscopy observation showed C. albicans remained on the coated surfaces even after 90 min radiation. These results suggest that coating agents with TiO2 photocatalyst can be effective for the maintenance of tissue conditioners when dentures are removed; during sleep.

1 Introduction

Tissue conditioners that improve the health of abused denture-bearing tissues are more susceptible to colonization by microorganisms than denture base resins1 . Most microorganisms colonizing on the surface are found as complex-structured microbial communities (biofilms) and may irritate the underlying tissue2-4. Therefore, maintenance of tissue conditioners and the prevention of biofilm formation are important for oral hygiene. However, mechanical and chemical cleaning methods may cause clinical problems such as deformation or surface degradation of tissue conditioners5,6.

Several studies have attempted to incorporate antibacterial agents into tissue conditioners for plaque control and treatment of denture stomatitis. However, the elution behavior of antibacterial agents has not been completely clarified and the salivary pellicles may inhibit the antibacterial agents from contacting with microbes7-10.

A TiO2 photocatalyst, which produces free radicals on its surfaces by adequate light activation, has come to utilization such as self-cleaning11, antibacterial12, and waste water purification13 component. Additionally, a TiO2 photocatalyst is chemically and physically stable and safe enough to be used as an additive for foods and cosmetics. These advantages have drawn much attention recently in the field of dental materials and some studies have been performed concerning the antifungal effect14-16. However, antifungal effects on biofilms that show much stronger resistance to antibacterial agents than the planktonic form17-20 have not yet been reported in the previous studies.

We incorporated a TiO2 photocatalyst into a coating agent for a tissue conditioner because it is important to expose a great number of TiO2 particles on the surface of the tissue conditioner. In addition, coating agents are an effective method to reduce plaque accumulation of tissue conditioners21,22. The purpose of this study was to investigate the antifungal effects of coating agents with a TiO2 photocatalyst on biofilms. In the successful colonization and development of pathogenesis, the adherence of C. albicans to polymers such as soft lining materials is essential and necessary first step, followed by the growth of adherent cells or the co-adhesion of floating cells to adherent ones23,24. Therefore we examined the viability of biofilm-grown C. albicans and observed C. albicans on the radiated coating surfaces by scanning electron microscopy (SEM). Moreover, we investigated the degradation of adsorbed protein that promotes microorganism accumulation25.

خطرات عفونی برای ایمپلنت های دهانی: مروری بر ادبیات

Infectious risks for oral implants: a review of the literature

Abstract

The use of oral implants in the rehabilitation of partially and fully edentulous patients is widely accepted even though failures do occur. The chance for implants to integrate can for example be jeopardised by the intra-oral presence of bacteria and concomitant inflammatory reactions. The longevity of osseointegrated implants can be compromised by occlusal overload and/or plaque-induced peri-implantitis, depending on the implant geometry and surface characteristics. Animal studies, cross-sectional and longitudinal observations in man, as well as association studies indicate that periimplantitis is characterised by a microbiota comparable to that of periodontitis (high proportion of anaerobic Gram-negative rods, motile organisms and spirochetes), but this does not necessarily prove a causal relationship. However, in order to prevent such a bacterial shift, the following measures can be considered: periodontal health in the remaining dentition (to prevent bacterial translocation), the avoidance of deepened peri-implant pockets, and the use of a relatively smooth abutment and implant surface. Finally, periodontitis enhancing factors such as smoking and poor oral hygiene also increase the risk for peri-implantitis. Whether the susceptibility for periodontitis is related to that for peri-implantitis may vary according to the implant type and especially its surface topography.

1 Introduction

The high clinical success rate of some implant designs in (partially) edentulous patients, as demonstrated in well-designed long-term prospective studies, has led to the widespread acceptance and use of oral implants (for review see van Steenberghe et al. 1999). Besides a number of patient-related factors such as smoking (Bain & Moy 1993), bone quality (Jaffin & Berman 1991; Hutton et al. 1995), systemic diseases or chemotherapy, surgical trauma or bacterial contamination during implant surgery are factors associated with early failures (impaired healing, i.e. during the healing phase and thus before loading). Overload (defined as a situation in which the functional load applied to the implants exceeds the capacity of the bone-implant interface to withstand it) is another important cause of early implant failure, once the prosthesis is installed. Factors associated with late failures of implants are less well understood and seem to be related to both the peri-implant environment and host parameters. Lesions similar to those associated with teeth, such as peri-implantitis, gingival hyperplasia, fistulae and bone loss, are related to microbial plaque accumulation. The pres- ent review will focus on peri-implantitis and the microbial factors associated with its prevalence.

Epidemiological studies from the late eighties indicated that there was no universal susceptibility to periodontitis. Only 5 to 20% of the population suffers from severe forms of periodontitis (Hugoson & Jordan 1982; Brown & Löe 1993). Late implant failures also cluster in a small subset of individuals (Tonetti 1998; Esposito et al. 1998). Weyant & Burt (1993) examined the survival rate of oral implants in a group of 598 consecutive patients from the U.S. Veterans Administration registry. Over a period of 5.5 years, a total of 81 implants out of 2098 were removed in 45 out of 598 subjects. The probability for the removal of a second implant increased by 30% in patients who had already lost one implant.