مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب) 

3. نتایج
ما با یازده پرستار، پنج هماهنگ کننده مراقبت و دو داروساز (تعداد = 18) که در واحدهای پزشکی مراقبت های حاد در RMR VAMC بین مارس و ژوئن 2020 کار می کردند، مصاحبه کردیم. شرکت کنندگان بین 31 تا 50 سال سن داشتند و میانگین سنی آنها 38 بود. عمدتاً زن (88.9%) و قفقازی (83%) بودند. میانگین تعداد سالهای کار 10.3 و میانگین سالهای استخدام در سیستم VA 7.9 بود. ویژگی‌های جمعیت‌شناختی اضافی خود گزارش‌شده در جدول 1 ارائه شده است. ما چهار موضوع کلیدی را ارائه می‌کنیم که دیدگاه‌های کارکنان چند تخصصی مراقبت‌های بهداشتی را در مورد کار تیمی در طول همه‌گیری کووید-19 برجسته می‌کند: 1. کار تیمی چند تخصصی در طول کووید-19، 2. ارتباطات در طول کووید-19، 3. مراقبت از بیمار در طول کووید-19 و 4. پاسخ سازمانی در طول کووید-19. مضامین در زیر توضیح داده شده است و نقل قول های توضیحی اضافی در جدول 2 فهرست شده است.

3.1. موضوع 1. کار تیمی بین حرفه ای در طول کووید-19
شرکت‌کنندگان هم چالش‌ها و هم پیشرفت‌های کار تیمی را در طول واکنش اولیه کووید-19 شرح دادند. در میان چالش‌ها، تغییرات در تکالیف تیمی، جدایی جغرافیایی و به حداقل رساندن کارکنان در واحدهای کووید-19 از سخت‌ترین آنها بود. در طول این مدت، داروسازان و هماهنگ کنندگان مراقبت به دلیل کمبود تجهیزات حفاظت شخصی (PPE) از واحدها برای کار از راه دور منتقل شدند. آنها توضیح دادند که از نظر عاطفی چقدر سخت است که نتوانیم در آن مناطق در کنار هم تیمی های خود کار فیزیکی کنیم و این احساس را به گناه بازماندگان تشبیه کردند. زمانی که ارتباط با تیم‌ها و بیماران فقط به فناوری صوتی محدود می‌شد، شرکت‌کنندگان در تلاش برای احساس یکپارچگی در مراقبت از بیمار بودند. این ارتباط غیرمستقیم با تیم های بستری و بیماران آنها را از تیم های خود دور کرد. آن‌ها احساس می‌کردند که نظراتشان کمتر مورد توجه قرار می‌گرفت و توصیه‌هایشان وزن کمتری داشت. یک هماهنگ کننده مراقبت گفت:
متوجه شدم که تیم های پزشکی آنقدر در دسترس نیستند، زیرا نمی توانستند من را ببینند. من فقط یک صدا در آن طرف [تلفن] بودم و بنابراین به عنوان یکی از اجزای اتفاقی که در جریان بود دیده نمی‌شدم.» (شرکت کننده 22، هماهنگ کننده مراقبت)
پرستاران کنار بالین توصیف کردند که در طول هفته‌ها دیگر اعضای تیم را ندیده‌اند، زیرا افراد به واحدهای کووید-19 اختصاص داده شده‌اند تا تماس متقابل را به حداقل برسانند. با وجود این، بسیاری از پرستاران احساس می‌کردند که کار تیمی در واحدشان بهبود یافته است، و این را به حس «یکی بودن» با کسانی که در کنار تخت می‌مانند نسبت می‌دهند. آنها یک تجربه مشترک و جمعی از کار کردن از طریق یک تجربه جدید و ترسناک با هم و کمک به یکدیگر در انجام وظایفی مانند تحویل لوازم به اتاق های بیماران را توصیف کردند. پرستاران همچنین به افزایش همکاری با پزشکان اشاره کردند زیرا سیلوهای حرفه ای کاهش یافت و پزشکان در انجام وظایف پرستاری برای بیماران کووید-19 کمک کردند. یک پرستار به اشتراک گذاشت:
سیلوها، موانعی که ما روزانه در شرایط عادی از آن عبور می کنیم… بسیاری از آن ها سقوط کرده است.» (شرکت کننده 24، پرستار)
علاوه بر این، استراتژی‌های ارتباطی چند تخصصی جدید خط مقدم، مانند افزایش تجمعات تیمی، توانایی پرستاران را برای مطرح کردن نگرانی‌ها در مورد مسائل مربوط به مراقبت از بیمار بهبود می‌بخشد و همچنین حس کار گروهی آنها را بهبود می‌بخشد.

3.2. موضوع 2. ارتباط در طول کووید-19
ارتباطات سازمانی در بین رشته‌ها، واحدها و تیم‌ها به‌عنوان یک عامل تعیین‌کننده بزرگ در سلامت کارکنان مراقبت‌های بهداشتی و تأثیر بر اعتماد به سازمان توصیف شد. شرکت‌کنندگان بیان کردند که ارتباطات مؤثر، شفاف و مداوم از سوی رهبری و بین تیم‌ها برای هدایت پاسخ به کووید-19 کلیدی است. ارتباط مداوم از سوی رهبری در میان همه شرکت‌کنندگان بسیار ارزشمند بود. بسیاری توضیح دادند که چگونه ارتباطات سازمانی در هفته های اولیه افزایش کووید-19 تشدید شد. یک داروساز گفت:
ما دو بار در روز جلساتی در مورد کد بلوز داشتیم که سیستم واکنش اضطراری ما است. ما جلسات روزانه در این یک طبقه داشتیم، فقط برای اینکه سعی کنیم منبع [اطلاعات] کووید باشیم… فرمان حادثه ما به ما ایمیل‌های روزانه می‌داد و این در واقع آرامش‌بخش بود.» (شرکت کننده 28، داروساز)
سایر عناصر ارزشمند ارتباط در طول همه‌گیری شامل شفافیت بود، مانند ارائه به‌روزرسانی‌های رهبری حتی زمانی که «خبر بد» بود یا زمانی که هنوز تصمیم‌گیری نشده بود اما در حال انجام بود. همچنین ارتباطی که باعث ایجاد جامعه و روابط بین HCW ها شد، مهم بود. یکی از نمونه‌های این ارتباطات «مکالمه‌های COVID تیم های بین حرفه ای و بیماران را تحت تاثیر قرار داد.
در مقابل huddles، برخی از شرکت‌کنندگان خاطرنشان کردند که ایمیل‌ها روش ارتباطی کمتر مؤثری در طول همه‌گیری بود، زیرا در خانه به راحتی در دسترس نبودند و برای برقراری ارتباط در روزهای بسیار پر استرس و پرمشغله غیرعملی بودند. برخی دیگر از زمانی که به نظر می رسید سوالات یا نگرانی های آنها توسط مدیریت بی پاسخ مانده و زمانی که پیگیری وجود نداشت، ناامیدی را توصیف کردند. در حالی که شرکت کنندگان از تشدید ارتباطات در ابتدا قدردانی کردند، بسیاری اشاره کردند که فرکانس ارتباط در ماه مه و ژوئن 2020 با انتظار بازگشت به “عادی جدید” کاهش یافت. این کاهش ارتباطات منجر به احساس هرج و مرج و رها شدگی شد. یک پرستار در ماه می 2020 گفت:
ارتباط در ابتدا کاملاً شگفت انگیز بود. حالا، می‌توانم بگویم در دو یا سه هفته گذشته، فقط احساس می‌کنم که کاملاً از بین رفته است و هیچ‌کس دیگر واقعاً به پرستاران اهمیت نمی‌دهد. فکر می‌کنم اکنون این فقط یک چیز سیستمی است، جایی که هیچ‌کس دیگر واقعاً نمی‌داند چه اتفاقی می‌افتد و هرج و مرج زیادی با بازگشت به حالت عادی جدید وجود دارد.” (شرکت کننده 31، پرستار)
داروسازان و هماهنگ‌کنندگان مراقبت، برخلاف پرستاران، توصیف کردند که حتی در آغاز همه‌گیری اطلاعات مستقیم زیادی از رهبری خود دریافت نکرده‌اند. آنها گزارش دادند که اطلاعات کمی از رهبری مستقیم در مورد تصمیمات کارکنان، استفاده از PPE و تغییر پروتکل های مراقبت از بیمار دریافت کرده اند. اکثر آنها گزارش دادند که به طور فعال مجبور به جستجوی به روز رسانی در مورد مراقبت از بیمار خارج از گروه های اصلی حرفه ای خود هستند.

3.3. موضوع 3. مراقبت از بیمار در طول کووید-19
به دلیل درگیری قبلی شرکت‌کنندگان با IDR کنار تخت، بسیاری در مورد اینکه چگونه ناتوانی تیم‌ها در جمع شدن در اتاق‌های بیمار به طور منظم بر بیماران در طول کووید-19 تأثیر می‌گذارد، بحث کردند. هنگامی که تیم ها در راهرو ملاقات می کردند یا زمانی که پرستاران و پزشکان قادر به برقراری ارتباط مستقیم با بیماران یا همراهی با آنها نبودند، بیماران نمی توانستند در بحث های مراقبت شرکت کنند. یکی از پرستاران گفت:
چندین گزارش از بیماران داشتم که ناامید شده بودند زیرا نمی دانستند چه اتفاقی دارد می افتد. آنها فقط ارتباطی که می خواستند نداشتند.» (شرکت کننده 24، پرستار)
بیماران همچنین در طول افزایش کووید-19 با نگرانی های ایمنی جدیدی روبرو شدند. یک داروساز توضیح داد که قبلاً سؤالات مربوط به تجویز دارو اغلب به طور طبیعی در طول دوره IDR در کنار تخت مطرح می شد، اما از آنجایی که آنها از راه دور کار می کردند، این سؤالات مورد توجه آنها قرار نگرفت. پرستاران همچنین به مشکل مدیریت بیماران در معرض خطر سقوط به دلیل اقدامات احتیاطی تماسی و مشکل در رساندن بیماران به روش‌ها در نتیجه تغییر سریع پروتکل‌های انتقال بیمار اشاره کردند.

3.4. موضوع 4. پاسخ سازمانی در طول کووید-19
شرکت کنندگان چندین ویژگی از واکنش سازمانی محلی VA به شیوع کووید-19 را تعریف کردند که برای کار آنها ارزشمند بود یا نیاز به بهبود داشت. یکی از مثبت‌ترین تلاش‌هایی که آنها به آن اشاره کردند، ایجاد برنامه‌های حمایت عاطفی برای کارکنان بود. این شامل به اشتراک گذاشتن منابع سلامت روان (که به طور منظم توسط رهبری اجرایی انجام می شود) و برگزاری سخنرانی های سلامتی، صحبت با روانشناسان، و گذراندن وقت با سگ های درمانی (که توسط مشارکت پرستار/پزشک خط مقدم و تیم مراقبت تسکینی ترتیب داده شده بود) بود. تلاش قابل توجه دیگری که پرستاران توصیف کردند، حضور فیزیکی مدیران فوری آنها در واحد بود تا اطمینان حاصل شود که آنها به خوبی تأمین و حمایت می شوند. بازدیدهای حضوری رهبری اجرایی در میان کارکنان بین حرفه ای بسیار مورد قدردانی و ارزش قرار گرفت، اما به عنوان نادر توصیف شد.
پرستاران همچنین زمان‌هایی را توصیف کردند که احساس نمی‌کردند توسط رهبری درک شده یا مورد حمایت قرار می‌گرفتند و زمانی که رهبری نتوانستند محدودیت‌های کارشان را در طول پاسخ کووید-19 تشخیص دهند. هماهنگ‌کننده‌های مراقبت و پرستاران هر دو ابراز تمایل کردند که در تصمیم‌گیری مشارکت داشته باشند و ایده‌های آنها نه تنها شنیده شود، بلکه توسط مدیریت بالاتر گنجانده شود، و شاهد شفافیت بیشتر در فرآیند تصمیم‌گیری سازمانی باشند. یک هماهنگ کننده مراقبت بیان کرد که چگونه سلسله مراتب سازمانی مانع از مشارکت تجربه و دانش HCW در خط مقدم تصمیم گیری سازمانی می شود:
پرستاران اینجا در برخی نقاط احساس شنیده یا قدردانی نکرده اند. من فکر می‌کنم که بیشتر به ساختار سلسله مراتب مدیریتی مربوط می‌شود که ما در اینجا داریم، و بنابراین کسانی که در رهبری اجرایی هستند ممکن است از نظر آنچه که واقعاً روزانه در یک سطح اتفاق می‌افتد، کاملاً آگاه نباشند و جزئیات محور نباشند. اما جزئیاتی که واقعاً می تواند بر نحوه عملکرد روزانه شما در اینجا تأثیر بگذارد. (شرکت کننده 21، هماهنگ کننده مراقبت)

مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب) 

طبق خلاصه کلی جمعیت – مواجهه – پیامد (PEO)، ما یک راهبرد جستجوی سیستماتیک را برای خود طراحی کردیم که مطالعات بزرگسالان و کودکان (P) را شامل می کند و مطالعات حیوانی یا مطالعات مربوط به جمعیت های شغلی (مثلا معلمان، پرسنل فرودگاه یا کارگران نگهداری جاده یا راه آهن) را مستثنی می کند. مواجهه (E) با سر و صدای ترافیک جاده ای، ریلی و یا هواپیمای تجاری باید به طور عینی با اندازه گیری های واقعی یا مدل های سر و صدای ارزیابی شده باشد. ما مطالعات سر و صدای هواپیمای نظامی، سر و صدای صنعتی و سر و صدای محله را مستثنی کردیم. در حالیکه راهبرد جستجو برای یافتن همه مطالعاتی طراحی شد که سلامت روانی (O) را بررسی می کنند، این مقاله بر نتایج جستجویی متمرکز است که به اختلالات رفتاری و هیجانی روی داده در نوجوانی و کودکی مربوط است. مطالعاتی که اختلالات رفتاری و هیجانی را با ابزارهای غربالگری تایید شده ارزیابی می کنند همانند پرسشنامه نقاط قوت و مشکلات (SDQ) می توانند مسائل تشخیص داده نشده و سطوح زیر بالینی اختلالات سلامت روانی را شناسایی نمایند، هم چنین مشمول بودند (جدول 1).
ما مطالعات اصلی را با استفاده از طراحی های مطالعه بوم شناختی، سطح مقطعی، مورد گواه و گروهی شامل نمودیم. مرورها را شامل نکردیم، اما فهرست های مرجع مرورها را برای مطالعات اولیه بیشتر ارزیابی کردیم. سرمقالات و نامه ها به ویراستاران هم چنین هر نشری که دارای اطلاعات ناقص در زمینه روش های مطالعه و نتایج باشد را از این مرور، مستثنی کردیم. از هیچ گونه محدودیت جغرافیایی و زبانی استفاده نکردیم. از این گذشته، ادبیات خاکستری را مشمول کردیم که در یک مجله نقد و بررسی شده همتا ظاهر نشده باشد (مثلا شرح مذاکرات کنفرانس، گزارشات تحقیقاتی)، چنانچه اطلاعات کافی در زمینه روشهای تحقیق و نتایج برای ارزیابی کیفیت متدولوژیکی ارائه شده بود، آن را شامل نمودیم. زمانیکه کمبود اطلاعات وجود داشت، سعی کردیم با مولفین آن نشر تماس بگیریم.

2.2 منابع اطلاعات و جستجوی اطلاعات
ما از پایگاه های داده ادبیات الکترونیکی مدلاین (پابمد)، ایمبیس (اووید)، سایک اینفو (پروکوئست) و سایندکس (ایبسکو هاست) بدون هیچ محدودیت زمانی در فوریه سال 2019 استفاده نمودیم. پابمد با استفاده از رشته جستجو ، ذیل مورد جستجو قرار گرفت: (“افسردگی” یا “انفعالی” یا “اضطراب” یا “وحشتزدگی” یا “افسرده خویی” یا آلزایمر یا “روانی” یا روانی یا روان یا آزار) و (“سر و صدا” و (“هواپیما” یا “خطوط هوایی” یا هواپیما یا خط هوایی یا “جت” یا “پرواز” یا ریل یا “قطار” یا “جاده” یا “بزرگراه” یا “خیابان” یا “ترافیک” یا “حمل و نقل”)). این رشته جستجو برای پایگاه های داده دیگر مطابقا، اقتباس شد.
مرورها و مراجع مطالعات مشمول برای مراجع بیشتر مورد جستجو قرار گرفتند. از این گذشته، شرح مذاکرات انجمن صوت شناختی آلمان و کنفرانس های سر و صدای بین المللی برای مطالعات مورد جستجو قرار گرفت.

2.3 انتخاب مطالعه و جمع اوری داده ها
نتایج جستجو به یک پایگاه داده سیستم مدیریت مرجع یادداشت وارد شد و مراجع دو نسخه ای در زمان ورود، حذف شد. عناوین و چکیده ها به طور مستقل توسط دو مولف (MS و JH) برای معیارهای شمول و عدم شمول غربالگری شدند. اختلافات پیرامون شمول مورد بحث قرار گرفتند و اغلب در غربالگری متن کامل برای غلط بودن از جهت احتیاط شامل شدند. متون کامل مقالات توسط دو بازبینگر مستقل مورد غربالگری قرار گرفتند و اختلافات در جلسات حل شد.
مشخصات مطالعه ذیل استخراج شد:
• طراحی مطالعه
• منطقه
• اندازه جمعیت مطالعه
• مشخصات جمعیت (سن و توزیعات جنسی)،
• اطلاعات نمونه برداری جمعیت (زمان های استخدام، پاسخ و پیگیری)،
• پیامدهایی که در نظر می گیرند چطور ارزیابی شده اند (ابزارها چطور استفاده شدند)
• منابع مواجهات سر و صدای در نظر گرفته شده
• ارزیابی سر و صدا، اعم از سطوح سر و صدای در نظر گرفته شده و
• نتایج مطالعاتی مرتبط
جزئیات بیشتر مربوط به این مطالعه همانند تنظیم برای مداخله گرها، تضاد منافع و منابع تامین بودجه هم در بخش نظرات فرم استخراج ما استخراج شدند (منابع مکمل، جدول S1). استخراج داده ها توسط یک بازبینگر انجام شد (FA, KR یا MS) و برای دقت توسط یک بازبینگر دوم (AF) مورد بررسی قرار گرفت. چه نتایج تنظیم شده به طور کامل چه نتایج آنچه مولفان به صورت “تحلیل های اصلی” خود توصیف کردند، در این فراتحلیل، استخراج و مشمول شد.

2.4 ارزیابی کیفیت مطالعه متدولوژیکی
حداقل دو بازبینگر (KR, FA, AF, JH, AS, و MS)، کیفیت متدولوژیکی مطالعات را با استفاده از یک ابزار هیبریدی ارزیابی نمودند که قبلا برای مرورهای تاثیرات سلامت مربوط به سر و صدا و مواجهات شغلی مورد استفاده قرار گرفته بود. این ابزار هیبریدی، مشخصات هم SIGN (شبکه رهنمودهای بین کالج های مختلف اسکاتلندی 2004) و هم ابزارهای ارزیابی CASP (برنامه مهارتهای ارزیابی انتقادی 2006/2004) را ترکیب می کنیم و چندین حیطه را مد نظر قرار می دهیم (مثلا در آمیختگی، ارزیابی مواجهه، سوگیری انتخاب). یک نمونه از این چک لیست، در مرجع [29] به چاپ رسید.
به یک مطالعه، رتبه کیفیت “++” داده می شد اگر اکثریت معیارهای کیفیت تامین می شد و اگر خیلی غیر محتمل بود، نتایج مطالعه از طریق معیارهای تامین نشده، دچار تورش می شد. اگر فقط برخی از معیارهای کیفیت تامین می شد، اما هم چنان غیر محتمل بود، نتایج مطالعه از طریق معیارهای تامین نشده، دچار تورش می شد، به مطالعه یک رتبه “+” داده می شد. یک مطالعه که تعداد معدودی یا هیچ یک از معیارهای کیفیت را تامین نکرده بود، به آن رتبه “-” داده می شد زیرا نتایج گزارش شده، به خاطر تورش حل نشده، محتمل یا بسیار محتمل بودند. ارزیابی های کیفیت مطالعه متدولوژیکی هم چنین این مساله را در نظر می گرفت که مطالعات بوم شناختی یا سطح مقطعی بعضا نمی توانند در میزان مشابه شواهد علمی به صورت گروه های مربوط به آینده هم بخشی داشته باشند یا حتی مطالعات مورد گواه می توانند همبخشی داشته باشند. رتبه های کیفیت مطالعه و استدلال پشت این رتبه بندی های کیفیت هم چنین تحت بخش نظرات فرم استخراج مشمول می شوند (منابع مکمل، جدول S2). ارزیابی های واگرای کیفیت در جلسات مورد بحث قرار گرفت و به طور جمعی حل شد.

2.5 فراتحلیل
یک فراتحلیل برای کسب براوردهای ریسک ائتلافی به ازای هر ده دسیبل اجرا شد، اگر حداقل دو مطالعه موجود باشد که منبع و پیامد مواجه یکسانی را مد نظر قرار دهند. در صورت لزوم، براوردهای منتشر شده به ریسک ها به ازای هر میانگین 24 ساعته سنجیده شده روز – غروب – شب ده دسیبلی (LDEN)) تبدیل شد با تبدیل اولیه متریک های سر و صدا به LDEN با استفاده از عوامل تبدیل پیشنهاد شده توسط برینک و دیگران و سپس با محاسبه ریسک ها به ازای هر 10 dB LDEN این کار صورت گرفت. به عنوان مثال، یک OR براورد شده گزارش کرد، به ازای هر میانگین سنجیده شده روز – شب 20 دسیبلی (LDN) سر و صدای ترافیک جاده ای، به یک OR به ازای هر LDEN ده دسیبلی به صورت ذیل تبدیل خواهد شد.

بسته استیتا متان برای اجرای متا آنالیز براوردهای ریسک سر و صدای ترافیک به ازای هر 10 دسیبل و برای ایجاد نقشه های جنگل بکار رفت. قصد داشتیم از مدل تاثیرات تصادفی برای فراتحلیل استفاده کنیم اما چون فقط تعداد اندکی از مطالعات را توانستیم در این تحلیل مشمول کنیم و واریانس مطالعه مابین ممکن است با مطالعات بسیار معدود، به طور صحیحی براورد نشود، تصمیم گرفتیم در عوض از مدل تاثیر ثابت برای فراتحلیل استفاده کنیم.
برای اجرای تحلیل های حساسیت با مستثنی کردن مطالعات دارای یک کیفیت متدولوژیکی پایین برنامه ریزی کردیم، زمانیکه حداقل یک مطالعه با رتبه “+” یا “++” موجود بود. این کار به مشخص کردن جهت ممکن و اثر گذاری بر تورش یک مطالعه بالقوه در زمینه نتایج ائتلافی کمک می کند. در جاییکه پنج مطالعه یا بیشتر موجود بودند، برای بررسی بصری تورش آن نشر با استفاده از یک رسم قیفی برنامه ریزی کردیم. مطالعات بسیار اندکی وجود دارند که این تحلیل حساسیت یا بررسی تورش این نشر را اجرا می کنند.

عوامل موثر بر برنامه ریزی برای فعالیت بدنی در میان کارگران در شرکت ها با اندازه کوچک و متوسط

Factors that influence planning for physical activity among workers in smalland medium-sized enterprises

چکیده
1- مقدمه
2- روش ها
2-1 شرکت کنندگان مطالعه
2-2 طراحی مطالعه
2-3 متغیر وابسته
2-4 متغیرهای مستقل
2-5- عوامل فردی
2-6 عوامل محیطی
2-7 تحلیل آماری
2-8 اخلاقیات
3- نتایج
4- بحث

چکیده
فعالیت بدنی (PA) برای بهبود سلامت کارگران در شرکت ها با اندازه کوچک و متوسط (SME) ضروری است. با این حال، دستیابی به تغییرات رفتاری مساعد برای PA اغلب دشوار است. از آنجا که قصد انجام PA، همیشه به عمل نمی انجامد، برنامه ریزی مناسب می تواند برای دستیابی به PA حائز اهمیت باشد. در این مطالعه، هدف ما, شناسایی عوامل مرتبط با برنامه ریزی PA در میان کارگران شرکت ها با اندازه کوچک و متوسط می باشد به دلیل آن که این یک جمعیت است که در معرض ریسک بالای بیماری های مرتبط با شیوه زندگی در ژاپن قرار دارد. شرکت کنندگان, یک سری از پرسشنامه های معتبر را تکمیل کردند. از 353 پاسخ معتبر، 226 نفر (149 مرد در سن سالگی) قصد خود برای انجام PA را بیان کردند. تجزیه و تحلیل رگرسیون چندگانه نشان دادند که نمره برنامه ریزیPA بالاتر به طور معناداری با خودکارآمدی بالاتر PA ((p < 0.001)، ادراک ریسک بالاتری نسبت به عدم فعالیت (p = 0.012) و آگاهی اطلاعاتی بیشتر در مورد خدمات عمومی PA (p = 0.019). مرتبط بود. بنابراین، توصیه می کنیم که در کار روزانه کارگران در محل کارشان، خودکارآمدی، درک ریسک و اطلاعات مربوط به خدمات ارتباطی PA ارتقا می یابند. به این ترتیب، آنها می توانند برنامه ریزی خود را از تغییرات رفتاری در محیط حمایتی، با استفاده از خدمات دردسترس، پشتیبانی ها و سایر منابع ارتقا دهند.
1- مقدمه
شواهد پشتیبانی کننده از اهميت فعاليت جسماني (PA) به عنوان نوعي از داروي پيشگيرانه در حال حاضر بسيار حايز اهميت است. بسیاری از مطالعات نشان داده اند که کمبود PA در ارتباط با بیماری های منفی مانند سندرم متابولیک (Kim et al.، 2011) بیماری های قلبی (Sieverdes et al.، 2010)، افسردگی (Teychenne و همکاران، 2010) و مرگ و میر (Stensvold et al.، 2011) قرار دارد. برعکس، انجام PA به بهبود آسیب زائی و علائم شرایط خاصی از قبیل نارسایی مزمن قلبی، بیماری قلبی عروقی، دیس لپیدمی، فشار خون بالا، چاقی، دیابت نوع 2، امید به زندگی (Lee et al.، 2012) و کیفیت کلی زندگی (Choi و همکاران، 2017؛ وانکمپفورت و همکاران، 2017) منجر می شود.
علیرغم مزایای بالقوه شناخته شده انجام PA، تعداد کارگران بالغ دارای عدم تحرک در سراسر جهان، از جمله در ژاپن در حال افزایش است. سطح توصیه شده PA برای بزرگسالان 18-64 ساله حداقل 150 دقیقه از PA در مقایسه با شدت شدید هوازی در طول هفته یا حداقل 75 دقیقه از PA به شدت شدید هوازی در طول هفته یا ترکیب معادل فعالیت متوسط و شدید ( WHO، 2017b) می باشد. با این حال، در یک تحقیق انجام شده توسط گروه کاری سری های فعالیت فیزیکی Lancet، تا حدود 31.1٪ (95٪ بازه اطمینان 30.9-31.2) بزرگسالان (≥15 سال) از 122 کشور، از نظر فیزیکی غیر فعال بودند (Hallal و همکاران، 2012). علاوه بر این، سازمان بهداشت جهانی (WHO) گزارش داده اند که در سطح جهانی، تقریباً یک نفر در هر چهار بزرگسال در سنین 18 سال ، PA را در سطوح توصیه شده اجرا نمی کنند (WHO، Fact Sheet، 2017a). در ژاپن، 90 درصد از جمعیت بالغ در حال کار در نظر دارند تا PA را انجام دهند. هرچند، <30٪ افراد در واقع سطوح توصیه شده PA از جمله فعالیت های انجام شده را در هنگام کار و تفریح انجام می دهند (وزارت بهداشت، کار و رفاه: نظرسنجی ملی بهداشت و تغذیه، 2013). در حالی که اکثر افراد توانا, انجام PA برای بهبود سلامت خود را دوست دارند، قصد انجام PA اغلب همیشه به پیگیری واقعی فعالیت ها نمی انجامد (Sheeran، 2002). بدین ترتیب این پرسش مطرح می شود: “چرا به نظر می رسد بسیاری از این افراد, در نظر گرفتن اقدامات برای انجام PA را مشکل می دانند؟” یک دلیل به نظر می رسد: فقدان “برنامه ریزی” (Cao et al.، 2013؛ Shimizu et al. ، 2013؛ Wiedemann و همکاران، 2009؛ Sutton، 2008). “برنامه ریزی”, فاز بین قصد و عمل است و مشخص می کند که چه موقع، کجا و چگونه باید انجام PA را در نظر گرفت (Cao et al.، 2011). رابطه بین قصد، برنامه ریزی، و عمل، توسط فرایند عملیات بهداشت و درمان (HAPA)، که توسط Schwarzer (1992) توسعه یافته است، توضیح داده شده است. ویژگی اصلی این مدل در تمایز صریح بین مرحله تصمیم گیری یا انگیزش، از جمله قصد و مرحله عمل یا نگهداری نهفته است (Schwarzer، 1992). اساسا، افرادی که قصد انجام PA را دارند، به برنامه ریزی دقیق برای انجام این کار نیاز دارند.

Abstract

Physical activity (PA) is necessary for improving the health of workers in small- to medium-sized enterprises (SMEs). However, behavioral changes conducive to PA are often difficult to achieve despite intentions. Because intention to perform PA does not always translate to action, proper planning may be critical for achieving PA. In this study, we aimed to identify factors related to planning for PA among workers in SMEs because this is one population that has been identified as being at higher risk for lifestyle-related diseases in Japan. Participants completed a series of validated questionnaires. Of 353 valid responses, 226 individuals (149 men; aged 47.5 ± 8.7 years) stated their intention to perform PA. Multiple regression analysis indicated that a higher PA planning score was significantly associated with higher self-efficacy for PA (p < 0.001), higher risk perception regarding inactivity (p = 0.012), and greater knowledge of information about PA community services (p = 0.019). Therefore, we recommend that self-efficacy, risk perception, and information regarding PA community services are enhanced in the daily working lives of workers at their workplaces. In this manner, they can promote their planning of health behavioral changes in a supportive environment, drawing upon available services, supports, and other resources.

1- Introduction

Evidence supporting the importance of physical activity (PA) as a form of preventive medicine is currently overwhelming. Many studies have reported lack of PA as being associated with negative health issues, such as metabolic syndrome (Kim et al., 2011), heart disease (Sieverdes et al., 2010), depression (Teychenne et al., 2010) and mortality (Stensvold et al., 2011). Conversely, performing PA results in improved pathogenesis and symptoms of specific conditions, including chronic heart failure, coronary heart disease, dyslipidemia, hypertension, obesity, type 2 diabetes, life expectancy (Lee et al., 2012) and overall quality of life (Choi et al., 2017; Vancampfort et al., 2017).

Despite the known potential benefits of performing PA, the number of sedentary adult workers is increasing worldwide, including in Japan. Recommended levels of PA for adults aged 18–64 years are at least 150 min of moderately intense aerobic PA throughout the week, or at least 75 min of vigorously intense aerobic PA throughout the week, or an equivalent combination of moderate and vigorous intense activity (WHO, 2017b). However, in an investigation conducted by the Lancet Physical Activity Series Working Group, up to 31.1% (95% confidence interval 30.9–31.2) of adults (≥15 years) from 122 countries were found to be physically inactive (Hallal et al., 2012). Additionally, the World Health Organization (WHO) reported that globally, approximately one in four adults aged ≥18 years do not perform PA to recommended levels (WHO, Fact Sheet, 2017a). In Japan, 90% of the adult working population reportedly intend to perform PA; however, < 30% of people actually perform recommended levels of PA, including activities undertaken while working and during recreation (Ministry of Health, Labour and Welfare: National Health and Nutrition Survey, 2013). While most able individuals would like to perform PA to improve their health, intention to perform PA often does not always translate into actual pursuit of activities (Sheeran, 2002). This begs the question, “Why do so many people find it difficult to act on their intentions to perform PA?” One reason appears to be a lack of adequate “planning” (Cao et al., 2013; Shimizu et al., 2013; Wiedemann et al., 2009; Sutton, 2008). “Planning” is the phase that lies between intention and action, and specifies when, where, and how to carry out the intention for PA (Cao et al., 2011). The relationship between intention, planning, and action is explained by the Health Action Process Approach (HAPA), which was developed by Schwarzer (1992). The main feature of this model lies in the explicit distinction between a decisionmaking or motivation stage, including intention, and an action or maintenance stage (Schwarzer, 1992). Essentially, people who intend to perform PA require adequate planning to do so.

جنسيت و وضعيت سلامت علائم اسکلتی عضلانی به عنوان عوامل ریسک در طول استفاده از رایانه تبلت صفحه لمسی

Gender and posture are significant risk factors to musculoskeletal symptoms during touchscreen tablet computer use

Abstract

[Purpose] To investigate the prevalence of neck and shoulder symptoms during the use of tablet computer, and to identify the risk factors associated with these symptoms. [Subjects and Methods] A cross-sectional survey was conducted to study tablet computer usage, posture during use, and neck and shoulder symptoms in 412 participants in a school setting. Significant risk factors for musculoskeletal symptoms during tablet computer use were identified. [Results] Overall prevalence of musculoskeletal symptoms during tablet computer use was 67.9% with greater prevalence of neck symptoms (neck: 84.6%; shoulder/upper extremity: 65.4%). Significant risk factors associated with symptoms during use were: current musculoskeletal symptoms, gender, roles, and postural factors including: sitting without back support, sitting with device in lap, and lying on the side and on the back during tablet computer use. A multivariate analysis further showed that the odds for females to have symptoms were 2.059 times higher than males. [Conclusion] The findings revealed that female gender and other postural factors were significantly associated with musculoskeletal symptoms during the use of tablet computer. Among all postural factors, sitting without back support was identified as the most important risk factor for having musculoskeletal symptoms.

1 Introduction

Neck and shoulder musculoskeletal symptoms are common health complaints. A recent epidemiologic study by Hoy et al. demonstrated that the annual incidence rate of neck pain to be 10.4–21.3% with a higher rate for office and computer workers1) . In the college student population, a one-year prospective cohort study demonstrated a high incidence rate at 46% and of whom 33% reported persistent neck pain2) . Such high prevalence of neck and shoulder symptoms, especially among the younger populations, presents a substantial burden to the society. Musculoskeletal symptoms of the neck and shoulder are theorized to have a multi-factorial origin including physical and demographic contributors2–5) . Current evidence suggests that significant risk factors include female gender1, 2, 6) , having high job demands7) , and having a history of spinal disorders8) . Noticeably, some physical factors are associated with neck pain, including prolonged computer work for students9–11) and prolonged sitting and neck flexion for office workers12) . A systematic review regarding individuals with documented musculoskeletal disorders showed an association between computer use and tension neck syndrome13) . It is logical that posture and workplace ergonomics are related to the development of neck and shoulder symptoms. For example, Marcus et al. found that keying with a more extended elbow, proper head tilt, and use of arm rests could reduce the risk of developing neck and shoulder disorders14) . Since computer use often involves maintaining the same posture for prolonged periods of time, the muscles of the neck and shoulder may become overworked. Several studies have documented a relationship between trapezius muscle load and the development of musculoskeletal discomfort in the upper body15, 16) . In recent years, the use of touchscreen tablet computers has increased dramatically. According to the report from the International Data Corporation in 2013, tablet computers account for 14.6% of all connected-device market, and the growth rate of these devices was expected to be the highest over the next few years17) . Findings from an industrial survey in 2013 in the U.S. showed that 43% of the population owns a tablet computer or e-book reader18) . The ownership and usage of such devices are perhaps even higher among the student population19) . Despite the increased popularity of the tablet computers, the device is new enough that only few studies have investigated the association between its usage and musculoskeletal disorders. A recent study in a university population showed significant associations between the total time spent using a mobile phone and pain in the neck and shoulder regions20) . Ergonomic studies have suggested that the use of mobile electronic devices such as laptop computers exhibits the tendency to lead to even poorer head and neck posture than desktop computers21) . With mobile devices, one’s posture often depends on the available supporting surfaces and environments (e.g. holding a device in hand while sitting in a chair). Prolonged cervical flexion is commonly observed when the tablet computer is placed flat on a desk or when held in a position below eye level. This may cause the cervical extensor muscles to lengthened and put a larger load on these muscles22) . It is logical that the postures users assume when using tablet computers can have implications for developing neck and shoulder symptoms. The purposes of the current study was to 1) investigate the prevalence of neck and shoulder symptoms during use of tablet computers, and 2) identify the risk factors associated with the symptoms during device use.

رابطه بین ابعاد صندلی و اختلالات عضلانی اسکلتی در بین دانشجویان زن در یک مرکز آکادمیک

The relationship between chair dimensions and musculoskeletal disorders among female students in one academic branch

Abstract

Background: Individuals, who spend most of their time sitting, are at 30% more risk of suffering from lumbar disc than other people. One of the causes of pain in the lumbar region is musculoskeletal disorders (MSDs). MSDs are the most common and most costly injuries in occupational, administrative, and academic environments. Therefore, the aim of this study was to investigate the relationship between chair dimensions and the prevalence of MSDs in female students. Materials and Methods: This descriptive-analytic and cross-sectional study was conducted on 101 female students of Ahvaz Branch, Islamic Azad University, Iran. Dimensions of chairs (width and length of chair seat, backrest length, and etc.) were measured using a tape measure and goniometer. Lordosis and kyphosis were evaluated using a Gravity line. Data were analyzed using chi-square test. All p values of less than 0.05 were considered significant. Results: The subjects’ mean age was 27.12 years and 50% of the subjects had normal BMI. There was no significant relationship between ergonomic dimensions of chairs and kyphosis abnormality (P < 0.05). There was a significant relationship between lordosis abnormality and height of backrest (P = 0.04), seat to ground height (P = 0.04), seat width (P = 0.02), height of armrest (P = 0.04), and armrest to seat height (P = 0.04). Conclusions: According to the results, the dimensions of chairs that were used in the university were not favorable. This could lead to the presentation of some MSDs. It is recommended that the anthropometric dimensions of the consumer society be considered before the purchasing of chairs.

1 Introduction

Musculoskeletal disorders (MSDs) are the most common and most costly occupational injuries, because they account for a third of work-related injuries every year (1, 2). The economic losses caused by these disorders affect individuals, organizations, and the society (3). It is estimated that direct and indirect costs of MSDs account for about 1% of the GDP of industrialized countries (4). MSDs are a global hidden epidemic (5). There is close relationship between MSDs and improper use of body mechanics. Factors such as bending and sitting are among the most important causes (6). Possible risk factors of MSDs include ergonomic pressure, BMI, sex, and disease (7, 8). The results of several studies suggest that women are at greater risk of MSDs than men (9-11). Bad posture due to use of inappropriate equipment at schools is among the most important risk factors of MSDs (12). Failure to observe ergonomic principles in the workplace can lead to higher incidence of spinal disorders (13, 14). Back pain is one of* the most common disorders and 60% to 80% of women experience it throughout their lives (1). Lumbar disorders are the most important causes of absenteeism in the workplace (15). Postural abnormalities are adverse changes that deform skeletal structure of the body’s natural posture stature (16). If these abnormalities are not recognized and treated early, they will have adverse effects on the physiological function of the body such as kyphosis effect on the respiratory tract (17) or psychological and social consequences such as the relationship of kyphosis with depression (18). Natural spinal curves include both lordosis and kyphosis. There are four types of curves in the natural spine (cervical and lumbar lordosis, thoracic, and sacrum kyphosis) in order to preserve balance, flexibility, absorption, and pressure distribution. There are abnormalities such as scoliosis, kyphosis, and lordosis in the abnormal spine (19). The spine may change during life due to illness or wrong habits. Any changes in the spine lead to postural loss and body imbalance (20). Posture is defined as a combination of the position of joints relative to each other at one time. Each joint position will affect other joints’ positions. Correct posture is when the lowest pressure is placed on joints and muscle activity is minimal. Postures that put pressure on joints are commonly known as poor posture (21).Ergonomy is the adaptation of the human workplace and life environment with anthropometric indices. Life tools and equipment can be designed so that their longterm use will not result in MSDs or malformations (22). The human body takes different states during hours of the day; some of these states lead to lesions and abnormalities over long-term repetitions (23). Non-compliance of equipment that are used continually with ergonomic standards and mismatch between the anthropometric characteristics of users can lead to structural and physiological disorders (24). Sadeqzadeh studied the correlation between physical dimensions of 52 students of 18-26 years of age and dimensions of available chairs in their faculty. Studies on anthropometric variables have indicated that there are differences between men and women in terms of shoulder width, seatback width, hip-popliteal length, and seat depth (25). Kalamklay et al. evaluated the anthropometric characteristics of 300 girls and boys of 18-25 years of age. The results indicated that there were significant differences between the two groups in terms of weight, structure, and physical dimensions and the differences had not been considered in designing school equipment (26). Students spend much of their time at the university (27); paying attention to comfortable and suitable furniture seems necessary for the maintaining their health and raising the education quality (28). Since the anthropometric data of men are used primarily in designing workstations, these stations are deemed inappropriate for women from the ergonomic point of view (29). Therefore, the ergonomic dimensions of chairs used in training centers are designed based on anthropometric characteristics of men, and using inappropriate desks and chairs may cause MSDs (29). Thus, this study aimed to determine the relationship between chair dimensions and MSDs among female students.

مقالات انگلیسی و ترجمه های فارسی رایگان با فرمت PDF آماده دانلود رایگان میباشند

همچنین ترجمه مقاله با فرمت ورد نیز قابل خریداری و دانلود میباشد

مقاله انگلیسی رایگان (PDF)

ترجمه فارسی رایگان (PDF)

خرید ترجمه با فرمت ورد

فهرست مقاله:

مقدمه

مکانیسم‌های شنوایی

انواع کاهش شنوایی

اپیدمولوژی (همه گیر شناسی) NIHL

هیستوپاتولوژی کم شنوایی ناشی از نویز (NIHL)

علایم و نشانه‌های کم شنوایی ناشی از نویز (NIHL)

ویژگی‌های شنوایی سنجی

اثرات کم شنوایی

پیشگیری از کم شنوایی ناشی از نویز (NIHL): برنامه حفاظت از شنوایی

متخصصان بالینی و پزشکان چه بایستی بکنند؟

مدیریت دیتابیس اودیومتری

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

 مکانیسم‌های شنوایی
سیستم شنوایی انسان متشکل از سه جزء شنوایی محیطی اصلی (گوش بیرونی، گوش میانی و گوش درونی) و عصب شنوایی (هشتمین عصب جمجمه) می‌باشد. گوش بیرونی، انرژی صوتی راجمع آوری و آن را به گوش میانی از طریق کانال گوش و پرده صماخ (غشای تمپان) انتقال می‌دهد. پرده صماخ از انرژی صوتی ورودی مرتعش شده و این ارتعاشات را به گوش درونی از طریق استخوان‌های کوچک و ریز در گوش میانی موسوم به استخوانچه ها انتقال می‌دهد. گوش میانی از هوا پر شده و از طریق شیپور استاش که در تعدیل فشار وارده بر روی دو طرف پرده صماخ نقش دارد، به گلو وصل می‌شود. گوش درونی دارای دو بخش است: دستگاه وستیبولار و حلزون گوش. دستگاه وستیبولار یک اندام تعادلی است تا شنوایی و مسئول اصلی تشخیص حرکات سر و تا حد کمی موقعیت مکانی آن است. سرگیجه یا چرخش سر یکی از علایم اصلی آسیب به سیستم وستیبولار (8) است.
حلزون گوش که مانند حلزون است، دارای هزاران سلول مویی ظریف (سلول‌های حسی شنوایی) در اندام کورتی می‌باشد. دو نوع سلول مویی موسوم به سلول‌های مویی درونی و بیرونی وجود دارد. وقتی که امواج صوتی وارد گوش درونی از گوش میانی می‌شوند، سلول‌های مویی بیرونی به تقویت ارتعاشات صوتی کمک می‌کنند. سلول‌های مویی درونی این ارتعاشات را به سیگنال‌های الکتریکی تبدیل کرده و سیگنال‌ها را به مغز از طریق عصب شنوایی انتقال می‌دهند. سپس مغز، سیگنال‌ها را به اصواتی که ما آن‌ها را تشخیص و درک می‌کنیم، تبدیل می‌کنند. توصیف بیشتر در خصوص اناتومی و فیزیولوژی سیستم شنوایی در مقاله بایدوک وهمکاران ارائه شده است.
عوامل متعددی موجب وارد شدن آسیب بر سلول‌های مویی اندام کورتی می‌شوند نظیر پیری، سروصدای زیاد، مواد شیمیایی اتوتوکسیک (حلال‌ها، آسفیکسیت ها) و داروهای اتوتوکسیک (آنتی بیوتیک آمینوگلیکوزید، دیورتیک های حلقه‌ای، سیس پلاتین و غیره). اطلاعات مفصل‌تر در زمینه کاهش شنوایی مربوط به مواد شیمیایی اتوتوکسیک در مقاله مربوط به همین شماره از مجله توسط کامپو وهمکاران ارائه شده است. در این میان، مواجهه در برابر نویز و سرو صدای زیاد، رایج‌ترین علت آسیب برگشت ناپذیر به سلول‌های مویی است که منجر به کم شنوایی حسی عصبی می‌شود (8).
انواع کاهش شنوایی
گوش انسان و ارتباط عصب شناختی آن با مغز، یک مکانیسم پیچیده و حساس شنوایی است که به آسیب ناشی از بیماری‌های مختلف و مواجهه در برابر مواد سمی، به شدت آسیب پذیر و حساس است (9). دونوع اصلی کم شنوایی وجود دارند: کم شنوایی هدایتی، کم شنوایی حسی عصبی. کم شنوایی هدایتی بر گوش بیرونی و میانی تاثیرمی گذارد که شامل پینا، کانال گوش، پرده صماخ و حفره پشت پرده صماخ است. علل مختلفی برای کم شنوایی هدایتی مطرح شده است که بارزترین آن‌ها شامل تجمع سرومن، عفونت‌های گوش میانی نظیر التهاب گوش میانی و سوراخ شدن غشای تمپان می‌باشند. کم شنوایی هدایتی اغلب موقتی بوده و از طریق روش‌های جراحی پیشرفته و یا برخی داروها همانند عفونت‌های گوش میانی (التهاب گوش میانی) اصلاح پذیر است.
کم شنوایی حسی عصبی بر گوش درونی (حسی) یا عصب شنوایی (عصبی) که گوش درونی را به ریشه عصب در مغز متصل می‌کند تأثیر می‌گذارد. در روش‌های بالینی فعلی، کم شنوایی‌های حسی و عصبی غالباً از هم متمایز نمی‌شوند و وحود یکی از آن‌ها به صورت کم شنوایی حسی عصبی تشخیص داده می‌شود. این عمدتاً ناشی از محدودیت‌ها در فنون تشخیصی مورد استفاده برای تمایز بین این دو علت کم شنوایی است. با بهبود روش‌های ارزیابی کم شنوایی، تمایز منبع کم شنوایی بهتر صورت گرفته و به این ترتیب امکان تعیین کم شنوایی عصبی یا حسی به طور جدا از هم وجود دارد (9). کم شنوایی حسی و عصبی می‌تواند به طور جدا و یا هم زمان اتفاق بیفتدد. یکی از آن‌ها یا هر دوی آن‌ها می‌توانند با کم شنوایی هدایتی همراه باشند که ناشی از کاهش انتقال انرژی صوتی از طریق گوش بیرونی و میانی به گوش درونی است. کم شنوایی زمانی به صورت کم شنوایی ترکیبی طبقه بندی می‌شود که دو یا چند مرحله شنوایی (هدایتی، حسی وعصبی) به طور هم زمان تحت تأثیر قرار می‌گیرند.

بخشی از مقاله انگلیسی:

Hearing mechanisms

The human auditory system consists of three main peripheral auditory components (outer ear, middle ear, inner ear) and acoustic nerve (8th cranial nerve). The outer ear gathers sound energy and transmits it to the middle ear through the ear canal and the eardrum (or tympanic membrane). The eardrum vibrates from the incoming sound energy and transmits these vibrations to the inner ear, through the tiny bones in the middle ear, known as the ossicles. The middle ear is filled with air and connects to the throat via the eustachian tube that is instrumental in equalizing pressure on either side of the eardrum. The inner ear has two parts, the vestibular system and the cochlea. The vestibular system is an organ of balance rather than of hearing and is primarily responsible for detecting movement of the head and, to a lesser extent, position in space. Vertigo is a main symptom of the damage to the vestibular system.8 The cochlea, shaped like a snail, contains thousands of delicate hair cells (auditory sensory cells) in the organ of Corti. There are two types of hair cells, called inner and outer hair cells. When the sound waves enter the inner ear from the middle ear, the outer hair cells help amplify sound vibrations. The inner hair cells convert these vibrations into electrical signals and send the signals to the brain through the auditory nerve. The brain, then, translates the signals into sound that we recognize and understand. More description on the anatomy and physiology of the auditory system is presented in the paper in this volume by Baiduc et al. The hair cells of the organ of Corti can be damaged by various factors including aging, loud noise, ototoxic chemicals (solvents, asphyxiants), and ototoxic medications (aminoglycoside antibiotics, Loop diuretics, cisplatin, etc.). More elaborate information on hearing loss related to ototoxic chemicals and medication are presented in the paper in this volume written by Campo et al. Among these, exposure to loud noise is the most common cause of irreversible damage to the hair cells, resulting in sensorineural hearing loss.

Types of hearing loss

The human ear and its neurological connections to the brain represent a complex and sensitive hearing mechanism that is vulnerable to damage by different illnesses, injuries, and toxic exposures.9 There are two main types of hearing loss: conductive and sensorineural hearing loss. Conductive hearing loss affects the outer or middle ear that includes the pinna, ear canal, eardrum, and the cavity behind the eardrum. There are various etiologies of conductive hearing loss, with the most common including cerumen impaction, middle ear infections such as otitis media, and tympanic membrane perforations. Conductive hearing losses are often temporary or correctable through increasingly sophisticated surgical techniques or medications as is the case with middle ear infections (otitis media). Sensorineural hearing loss affects the inner ear (sensory) or the auditory nerve (neural) that connects the inner ear to the origin of the nerve in the brain. In current clinical practice, sensory and neural hearing losses are not differentiated regularly and the presence of either is diagnosed as a sensorineural hearing loss. This is mainly due to limitations in the diagnostic techniques used historically to differentiate between these two causes of hearing loss. As techniques for assessing hearing loss are improving, differentiating the source of the loss is becoming more refined, thereby making determination of either sensory or neural loss possible.9 Sensory and neural loss can occur in isolation or be concurrent. Either or both can also co-occur with a conductive component, caused by a pathology-induced reduction in transmission of the sound energy through the outer and middle ears into the inner ear. A hearing loss is classified as a mixed loss when two or more (conductive, sensory, neural) stages of hearing are simultaneously affected.

یکپارچه سازی ارزیابی عملکرد، حفظ شایستگی و توسعه تخصصی مداوم داروسازان جامعه

Integrating Performance Assessment, Maintenance of Competence, and Continuing Professional Development of Community Pharmacists

1 Introduction

The self-regulating health professions in Canada are mandated to ensure that licensed practitioners provide safe and effective care. To fulfill this mandate, regulatory authorities have been established within the provinces, with coordination of policies at the national level. For the profession of pharmacy, the provincial organizations are known as the Colleges of Pharmacists while the national organization is the National Association of Pharmacy Regulatory Authorities (NAPRA). This situation in Canada is similar to that in many westernized countries, including the United States, where there are State Boards of Pharmacy and the National Association of Boards of Pharmacy. Other countries have more centralized regulatory authorities such as the Royal Pharmaceutical Society of Great Britain.

Historically, health professions regulatory authorities focused on fulfilling their public protection mandate by ensuring that health care professionals were competent at the time of entry to practice. For Canadian pharmacists, the requirements for licensure include the need for candidates to have graduated from a pharmacy program accredited by the Canadian Council for Accreditation of Pharmacy Programs (CCAPP),1 passed the Pharmacy Examining Board of Canada’s (PEBC) Qualifying Examinations2 and a Jurisprudence Examination, and completed a NAPRA-approved structured internship.3 Substantial effort and resources continue to be dedicated to ensuring that these requirements remain current and effective. This has resulted in modifications in the CCAPP accreditation criteria to include pharmaceutical care-based educational outcomes and teaching strategies that encourage lifelong learning,1 while the PEBC has expanded beyond written assessments to include competency-based objective structured clinical examinations (OSCE).2

In parallel to these enhancements in entry-to-practice requirements, regulatory authorities also developed systems to ensure the continuing provision of safe and effective care by practitioners. Initially such programs were limited to investigating and managing patient complaints against members. As the discovery of health-related information grew, however, new methods were needed to ensure that practitioners’ knowledge was continuously updated and incorporated into practice. Continuing education (CE) was introduced to address this need, with a range of professions in multiple countries introducing mandatory CE as a requirement to maintain licensure or certification.4-6 The goal of mandatory CE was to assure the public of the continuing quality of care provided by practitioners.7 As experience was gained with mandatory CE, however, research evidence documented that mandatory CE was ineffective at influencing practice performance.8,9 This led the professions, including pharmacy, to pose questions such as: ‘‘Is a better system possible? Could a different model produce the desired, or better, outcomes? How, and by whom, can professional competence be assured?’’.10 (p6) The purpose of this article is to present a new model for assurance of continuing competency of practicing pharmacists and to describe the research needed to validate this model.

مقاله انگلیسی رایگان (PDF)

ترجمه فارسی رایگان (PDF)

خرید ترجمه با فرمت ورد

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

1- مقدمه
مدیریت خطرات مرتبط با سلامت – امنیت – محیط و موارد مالی پیش رو هستند و مدیریت مناسب خطر یک عامل ضروری در بالاترین سطح تجاری در نظر گرفته می شود.در بریتانیا ، مدیریت امنیت و محیط موضوع کنترل قوانین هستند که هدف آنها اطمینان از فعالیت درست شرکت و تاکید مناسب بر این مسائل مهم است.به هر حال ، روش تنظیم کننده دارای کاربردهای مهم در سازمان و توانایی سازمانها برای مدیریت امنیت و خطر است.
در حوزه امنیت ، از سال 1974 تبصره سلامت و امنیت کاری در بریتانیا چارچوبشرایط هدف را مطرحکرد که در ان افرادی که خطر را ایجاد می کنند مسئول ارزیابی و کنترل می باشند.این عامل شامل تشریح این موضوع است که خطرات تا حدی کاهش می یابند که قابل قبول هستند یا کمتر از سطح قابل قبول هستند.در حوزه محیطی بریتانیا هم ، یک روش ترکیبی برای حفاظت در برابر آلودگی و کنترل مورد استفاده قرار گرفته است.این روش که مبتنی بر خطر نیست یک روش هدفمند است.هدف اصلی این روش دست یابی به سطح بالای محافظت از طریق پیشگیری از انتشارات و در صورت امکان کاهش آن در هوا – اب و زمین است.این روش در این مورد اشاره شده از طریق تعیین و تقویت شرایط مجاز بر اساس فناوری موجود است در عمل میزان پذیرش این روش برای خروج از الودگی و اطمینان از امنیت تغییر نکرده است.موفقیت روش تنظیم کننده بستگی به توانایی سازمانهای خطرساز برای مدیریت خطرات است برای مثال ، در شیوه تنظیم هدف نیاز به توانایی مدیریت بالاتر وجود دارد که در ان تولید کننده خطر تحت تاثیر سایر افراد برای مدیریت خطر قرار می گیرد.یک روش تنظیم هدف متمایل به تنظیم هدف – سنجش عملکرد و ارزیابی عملکرد است که در دست یابی به بالاترین میزان امنیت و محافظت محیطی موفق است.هدف اصلی این مقاله بحث در مورد مفهوم مدل تکامل توانایی سازمان و کاربرد این مدل در صنعت نفت و ارتباط ان با محیط تنظیم کننده هدف است.
2- شیوه امنیت در صنعت نفت بریتانیا
روش کنونی برای امنیت در بریتانیا در قوانین امنیت تاسیسات نفتی مطرح شده است.این قوانین نیازمند این است که تمام خطرات احتمالی حاصل از یک اتفاق شناسایی شوند زیرا ارزیابی و سنجش این خطرات با کاهش خطرات تا حد پایین کاربردی یا ALARP کمک می کند.قوانین امنیت با استفاده از یک سری قوانین پشتیبانی کننده اجرا می شود که یکی از آنها ارتباط خاص با روش تکامل توانایی با نام قوانین طراحی و ساخت در سال 1996 دارد.این تاسیسات نیازمند شناسایی عناصر مهم امنیت SCE برای تاسیسات هستند که بخشی از تاسیسات هستند و می توانند با ثبات یا خطرات احتمالی در ارتباط باشند و هدف آنها پیشگیری یا محدود کردن تاثیرات خطر یک اتفاق مهم است و برای مثال می توان به استفاده از شاخص ها برای کاهش خطرات پرسنل اشاره کرد.قوانین طراحی و ساخت نیازمند یک طرح تاییدی برای اجرا در تمام اتفاقات امنیتی هستند که این فرایند شامل بررسی طرح یا ویژگی ها توسط یک فرد ماهر و متخصص LCP است و این کنترل مستقل در فرایند طراحی به درستی مطرح شده است.
3- امنیت چگونه تشریح می شود ؟
در یک روش تنظیم هدف مسئولیت بر عهده افراد ایجاد کننده خطر برای تشریح امنیت تاسیسات و ارزیابی رسمی امنیت می باشد که این عوامل از داده های ضروری می باشند .از قدیم فرآیند ارزیابی امنیت یک طراحی بزرگ با توجه به تحلیل فنی جامع امنیت در طراحی انجام می شود.این کار دربرگیرنده یک ارزیابی کامل از خطرات احتمالی پیش روی تاسیسات است.چنین تحقیقاتی شامل بررسی های شناسایی خطر به شکل HAZID یا HAZOP و ترکیبی از روش های مناسب و کدهای بین المللی و استانداردها و قوانین طراحی می باشد..در شرایط ایده ال خروجی های این تحقیقات سبب اطلاع رسانی در تصمیم گیری می شود و تیم را قادر می سازد تا تاسیساتی را ایجاد کنند که در ان طرح و خطرات به اندازه ای کاهش یافته اند که دست یابی به هدف کاربردی باشند.
به هر حال در عمل کاربرد روش های امنیت طراحی شامل کار و زمان زیاد است و فقط در صورتی می تواند انجام شود که بخش قابل توجهی از طراحی کامل شود.متعاقبا یکی از چالش های کلیدی برای شرکت ایجاد تمایز بین ویژگی های طرح خوب و بد در مراحل اولیه طراحی و ساخت است.
با توجه به ماهیت فرایند طراحی این مورد در اواخر فرایند طراحی اتفاق می افتد که ویژگی های اصلی طرح توافق شده باشد.علاوه بر نصیحت های قدیمی در استفاده از HAZOP واحد انتظار انجماد طرح را می توان نام برد که در ان جزئیات کافی از طرح برای پشتیبانی از اجرای اشظخح موجود باشد.در حالیکه در این مرحله ، تغییر در مقایسه با مراحل ساخت یا اجرا هزینه کمتری نیاز دارد اما ایجاد تغییرات جزئی در طراحی پر هزینه است و تحت تاثیر مدیرانی قرار می گیرد که تشویق به تامین هزینه و اهداف شده اند.
برای اطمینان از اینکه در فرایند طراحی یک محصول مطمئن حاصل می شود یک روش کاملا متفاوت برای اطمینان از امنیت نیاز است.تفکرات اولیه در مورد HES و امنیت طراحی این تردید را به همراه می اورند که اصلاح فنی و ارزیابی HAZOP ارزیابی مطمئن در تصمیم گیری را به همراه دارد و برداشت بر این است که یک روش موثرتر متمرکز بر فرایند مدیریت امنیت است و تاکید ان بر ارزیابی رسمی خطر نیست و برای مثال می توان تغییر از تاکید به سمت ارزیابی امنیت را برای ارائه بهترین محصول را نام برد.توانایی سازمان برای مدیریت طراحی در فرابند امنیت مهم است و باعث می شود تا محققان به بررسی استفاده از شاخص های عملکرد مدیریت و مدل تکامل توانایی بپردازد که با تغییر کلیدی در اطمینان نمایان می شوند.
به هر حال اثبات شده است که انجام این کار با استفاده از روش های سنتی دشوار است.دلیل این است که میزان پیچیدگی ابزار ارزیابی امنیت و روش های ان در صورت تاکید بر نتیجه طراحی مهم نخواهد بود و تصمیمات مرتبط با امنیت نیازمند جزئیات مهندسی برای تعریف هستند.

بخشی از مقاله انگلیسی:

1. Introduction

All businesses need to manage the health and safety, environmental and financial risks to which they are exposed and good risk management practice is now recognised as essential at the highest business level (Turnbull, 1999). In the UK the management of safety and environment are subject to regulatory controls which aim to ensure that companies place proper and appropriate emphasis on these important issues. However, the regulatory approach has important implications for the organisation and in particular their capability to manage safety and risk. In the safety field, ever since the 1974 Health and Safety at Work Act, the UK has been creating a “goal setting” regulatory framework (Health and Safety Commission, 2004) in which those who create the risks are made responsible for assessing and controlling them. This includes demonstrating that the risks have been reduced to a level which is acceptable or is as low as reasonably practical. In the UK environmental field, an integrated approach to pollution protection and control has been adopted (DEFRA, 2004). This regulatory regime, while not risk based, is certainly target setting in approach. Its main purpose is to achieve a high level of protection by prevention of emissions or, where this is not possible, by reducing emissions to air, water and land. The regulatory approach in this case is through the determination and enforcement of permit conditions, based on best available technology. In practice this means setting conditions for acceptable levels of discharge of pollutants and ensuring that these are not exceeded. The success of any regulatory regime is dependent on the capability of the risk generating organisations to manage their risks. A goal setting regime, for example, will clearly demand a higher level of management capability than say a prescriptive regime in which the risk generator is largely directed by others in how to manage their risks. As regulatory regimes move towards goal setting approaches, performance measurement and capability assessment become increasingly important in the achievement of the highest levels of safety and environmental protection. The main aim of this paper is to discuss the concept of the capability maturity model of organisations and the application of the design safety capability maturity model to the offshore industry and its relevance in an increasingly goal setting regulatory environment.

2. The UK offshore safety regime

The current approach to safety in the UK is embodied in the Offshore Installations Safety Case Regulations (Health and Safety Executive, 1992). This regulation requires that all hazards with the potential to cause a major accident have been identified, that the risks have been evaluated and that measures are put in place to reduce the risks to a level that is “as low as reasonably practicable” or ALARP. The Safety Case Regulations were supplemented by a series of supporting regulations, one of which has particular relevance to the capability maturity approach; the Design and Construction Regulations in 1996 (Health and Safety Executive, 1996). These installations required the identification of safety critical elements (SCE) for the installation, which are those parts of an installation that could cause or contribute substantially to a major accident hazard if they failed, and those whose purpose is to prevent or limit the effects of a major accident hazard, i.e. the “measures” put in place to reduce risks to personnel. The Design and Construction Regulations also required a “Verification Scheme” to be put in place for all safety critical elements; a process which involves examination of the design or its specification by a nominated independent and competent person (ICP); an important independent check that safety has been properly addressed in the design process.

3. How safety is demonstrated

In a goal setting regime, responsibility is placed on the risk generators to demonstrate that installations are safe and formal safety assessments are an essential input to this. Historically, the process of assessing the safety of a major design has been to undertake a comprehensive technical analysis of the safety built into the design. This often involves a detailed assessment of the potential hazards and risks that the plant may experience. Such studies typically include comprehensive hazard identification reviews, often in the form of a HAZID or HAZOP, combined with the use of appropriate national and international codes and standards to guide design criteria. Ideally, the outputs from these studies inform safety decision making and enable the design team to create an installation in which the design and operating risks have been reduced to a level which is as low as it is reasonably practicable to achieve at the design stage. In practice, however, implementations of design safety procedures involve a considerable amount of work and most importantly can only be done thoroughly when a significant proportion of the design is complete. Consequently, one of the key challenges for the Regulator and client alike is to discriminate between good and bad design safety features accurately and early in the design and construction process. However, this has proven to be difficult by conventional means. The reason why this is the case is that no matter how sophisticated the technical safety assessment tools and methods are, if they focus on assessment of the “product of design” itself, safety decisions will always have to wait for engineering details to be defined. By the very nature of the design process, this will inevitably occur late in the design process once the main design features have been agreed. Indeed the conventional advice for application of HAZOP (Chemical Industries Association, 1992) is to wait until “design freeze” when sufficient design detail will be available to support the execution of a HAZOP. While at this stage, design change is less costly than changes made during construction or operation, it is still very expensive to make any but the most minor of design changes and is often resisted by powerful project managers who are rewarded for meeting tightly controlled cost and delivery targets. In order to provide a degree of assurance that the design process will deliver a safe product at a very early stage in a project, a radically different approach to “safety assurance” is required. Preliminary thinking within the HSE and the design safety community (based on brainstorming sessions with design engineers and HSE inspectors) doubted that further refinement of the technical and HAZOP (type) assessment processes would be capable of delivering the high level assessments needed for early safety decision making and it was felt that a more fruitful approach would be to focus on the safety management processes rather than on formal safety assessments i.e. to shift the attention away from safety assessment of “product” to the assessment of the “process” that delivers the safe product. The capability of the organisation to manage the design for safety processes then becomes critically important and has led the authors to investigate the use of management performance indicators and capability maturity models. This represents a key shift in the assurance strategy of the regulator.

عوامل استرس زای ارگونومیک و اختلالات عضلانی اسکلتی بالاتنه در تولید خودرو: مطالعه ادامه دار یک ساله

Ergonomic stressors and upper extremity musculoskeletal disorders in automobile manufacturing: a one year follow up study

Aims: To estimate the one year cumulative incidence and persistence of upper extremity (UE) soft tissue disorders, in a fixed cohort of automotive manufacturing workers, and to quantify their associations with ergonomic exposures.

Methods: At baseline and at follow up, cases of UE musculoskeletal disorders were determined by interviewer administered questionnaire and standardised physical examination of the upper extremities. The interview obtained new data on psychosocial strain and updated the medical and work histories. An index of exposure to ergonomic stressors, obtained at baseline interview, was the primary independent variable. Cumulative incidence and persistence of UE disorders (defined both by symptoms and by physical examination plus symptoms) were analysed in relation to baseline ergonomic exposures, adjusting for other covariates. The incidence of new disorders was modelled using multivariate proportional hazards regression among workers who were not cases in the first year and the prevalence on both occasions was modelled by repeated measures analysis.

Results: A total of 820 workers (69% of eligible cohort members) was examined. Follow up varied slightly by department group but not by baseline exposure level or other characteristics. Among the non-cases at baseline, the cumulative incidence of UE disorders was 14% by symptoms and 12% by symptoms plus examination findings. These rates increased with index of physical exposures primarily among subjects who had the same jobs at follow up as at baseline. Increased exposure during follow up increased risk of incidence. The persistence of UE disorders from baseline to follow up examination was nearly 60% and somewhat associated with baseline exposure score.

Conclusions: These longitudinal results confirm the previous cross sectional associations of UE musculoskeletal disorders with exposure to combined ergonomic stressors. The exposure-response relation was similar for incident cases defined by symptoms alone and those confirmed by physical examination. View Full Text

T he epidemiological literature on musculoskeletal disorders (MSDs) in relation to occupational exposures consists primarily of cross sectional rather than prospective studies.1–3 Until recently there have been few longitudinal studies of occupational risk factors for upper extremity MSDs, and many of those addressed psychosocial stressors exclusively. The cross sectional literature documents numerous associations with physical exposures, but methodological concerns about these studies include the temporal relation of exposure to outcomes; information bias, especially when symptoms and exposures are collected simultaneously by self report (common instrument bias); over-representation of long duration cases (length biased sampling); and underestimation of effect due to potential selection bias (‘‘healthy worker effect’’).4 Further, knowledge remains sparse as to the factors that predict recovery or persistence among workers who continue in their jobs after onset of a musculoskeletal disorder.5

In a cross sectional study of ergonomic stressors and upper extremity musculoskeletal disorders (UE MSDs) in automotive manufacturing, 1314 workers had been surveyed in selected production areas of one engine plant and one stamping plant.6 Upper extremity, shoulder, and wrist/hand disorders were all associated with exposure to physical ergonomic stressors in the subjects’ usual jobs. A follow up survey was conducted about one year later. The primary objective was to examine whether the same occupational ergonomic exposures associated with UE disorders cross sectionally were also predictors of occurrence of UE disorders among previous non-cases and of MSD persistence among baseline cases, thus resolving the temporal direction of the previously reported associations.

نظارت بیولوژیکی بر مواجهه سطح پایین شغلی با زایلن و نقش مواجهه اخیر

Biological Monitoring of Low Level Occupational Xylene Exposure and the Role of Recent Exposure

مقدمه
روش ها
استخدام فرد و داده های پرسشنامه
تجزیه و تحلیل متابولیت ادراری
تجزیه و تحلیل کراتینین ادراری
نتایج
استخدام فرد و داده های پرسشنامه
ارتباط بین سطوح جوی و متابولیت های ادراری
بررسی
نتیجه گیری

ارتباط بین مواجهه سطح پایین میانگین زمانی-وزنی (TWA) جوی زایلن (پی پی ام) و اسید متیل هیپوریک ادراری (MHA) بروز یافته در هر گرم کراتینین مورد بررسی قرار گرفت. افراد, از محل کاری که در آن زایلن استفاده می شد, در این معاینه و بررسی به کار گرفته شدند. نظارت محیطی ایزومرهای زایلن o-, m- و p- با استفاده از مانیتورهای بخار انتشار منفعل انجام شد. سطوح ادراری تنظیم شده (پس از شیفت منهای پیش از شیفت) و پس از شیفت در متابولیت هایزایلن (2-، 3- و 4- MHA) توسط GC-MS انجام شد. بیست نفر برای مطالعه انتخاب شدند. مجموع مواجهه TWA زایلن, 3.63 ± 3.36 گرم در تن (میانگین ± انحراف معیار) با طیف وسیعی از 0.03 تا 14.44 p.p.m بود. مقادیر r2 برای معادلات رگرسیون بین مواجهه زایلن و ایزومرهای MHA تنظیم شده برای زایلن o-, m- و p- و کلی برابر به ترتیب با 0.390، 0.709، 0.677 و 0.631 بود. که بزرگتر از همبستگی های مربوطه بین نمونه های تنظیم نشده بود. در نتیجه، نظارت بیولوژیکی مواجهه شغلی با زایلن در سطوح <15 پی پی ام با استفاده از MHA ادراری, همبستگی خوبی با سطوح اتمسفر را نشان داد و به عنوان یک مکمل برای نظارت بر محیط معتبر است. حتی با اینکه مواجهه شغلی با زایلن در محل کار مورد مطالعه عموماً کم بود، MHA در ادرار قبل از شیفت همه کارگران یافت شد و استفاده از مقادیر تنظیم شده بهبود نسبی در همبستگی ها (در ارتباط ها) را نشان داد. زمانی که که نظارت بیولوژیکی زایلن انجام می شود, مواجهه اخیر قبل از نمونه برداری، یا از منابع شغلی یا غیر شغلی باید در نظر گرفته شود. برون یابی داده ها از این مطالعه, یک غلظت MHA را در ادرار پس از شیفت به اندازه 1.3 گرم / گرم کراتینین پس از مواجهه با TWA از 100 پی پی ام زایلن پیش بینی نمود..
1. مقدمه
مقدمه
زایلن تجاری، یک مایع بی رنگ تولید شده از نفت و یا قطران زغال سنگ است و یکی از رایج ترین حلال های مورد استفاده در صنعت است. زایلن معمولا به عنوان یک افزودنی موتور و حمل و نقل هوایی، سوخت و حلال در رنگ، چاپ، لاستیک و صنایع چرم، مواد اولیه در پلاستیک و صنایع نساجی، یک حامل در تولید رزین های اپوکسی و تشکیل دهنده رنگ، لاک، جوهر، رنگ، چسب و مایعات برای تمیز کردن (Low و همکاران، 1989) استفاده می شود. زایلن می تواند در سه شکل ایزومتریک با هر ایزومر دارای خواص مشابه وجود داشته باشد. زایلن تجاری مخلوطی از سه شکل ایزومتریک، ارتو (O-)، متا (M-) و پارا (P)، با M-زایلن است که معمولا هر بخش, 45-70٪ از کل را تشکیل می دهد (National Occupational Health، 2002).
بخار زایلن به سرعت از ریه ها جذب می شود و مایع و بخار زایلن به آرامی از طریق پوست (Riihimaki و Pfaffli، 1978) جذب می شود. در انسان، ~64٪ از دوز استنشاق شده با تغییر کم در جذب بین سه ایزومر (Sedivec و Flek، 1976) به گردش سیستمیک خون می رسد. از زایلن جذب شده، ~95٪ در کبد به صورت اسید متیل هیپوریک (MHA) و 70-80 درصد از متابولیت ها در ادرار در 24 ساعت (Langman، 1994) دفع می شوند. مواجهه مزمن شغلی با اختلال عصبی-روانی و فیزیولوژی-عصبی، کم خونی، thrombocytopaenia، leukopaenia، درد قفسه سینه با اختلالات ECG، تنگی نفس و سیانوز (Langman، 1994) همراه است.
مقامات بهداشت حرفه ای در استرالیا, استاندارد مواجهه جوی میانگین زمان-وزنی زایلن (TWA) 80 پی پی ام را در محل کار (National Occupational Health and Safety، 2002) توصیه نموده اند. متابولیت اصلی زایلن، MHA به عنوان یک وسیله نظارت بیولوژیک مواجهه جوی با زایلن در محل کار (Lowry، 1986) پیشنهاد شده است. نظارت بیولوژیکی مواجهه حلال, مکمل نظارت جوی محیطی است, زیرا تمام مسیرهای مواجهه و اختلافات بین کارگران از قبیل اندازه، تناسب اندام و شیوه های کار را در نظر می گیرد. برای مثال، برای همان غلظت زایلن در هوای محیط، جذب در صورتی می تواند بیشتر باشد که تماس با پوست, فعالیت بدنی (Daniell و همکاران، 1992) و یا افزایش تعداد تنفس در غلظت بیشتر زایلن در هوای حباب دار وجود داشته باشد (Lapare همکاران AL.، 1993).

The correlation between low level time-weighted average (TWA) atmospheric xylene exposure (p.p.m.) and urinary methylhippuric acid (MHA) expressed per gram of creatinine was examined. Subjects were recruited from workplaces that utilized xylene. Ambient monitoring of o-, m- and p-xylene isomers was carried out using passive diffusion vapour monitors. Adjusted (post-shift minus pre-shift) and post-shift urinary levels of xylene metabolites (2-, 3- and 4- MHA) were determined by GC–MS. Twenty subjects were recruited into the study. Total xylene TWA exposures were 3.36 ± 3.63 p.p.m. (mean ± SD) with a range of 0.03–14.44 p.p.m. The r2 values for the regression equations between xylene exposure and individual and total adjusted MHA isomers were 0.390, 0.709, 0.677 and 0.631 for o-, m-, p- and total xylenes, respectively, which was greater than the respective correlations between non-adjusted samples. In conclusion, biological monitoring of occupational xylene exposure at levels <15 p.p.m. using urinary MHA showed a good correlation with atmospheric levels and is a valid complement to ambient monitoring. Even though occupational xylene exposure in the workplaces studied was generally low, MHA was found in the pre-shift urine of all workers and the use of adjusted values showed modest improvements in correlations. Recent exposure prior to sampling, either from occupational or non-occupational sources, should be considered when biological monitoring of xylene is undertaken. Extrapolation of data from this study predicted a MHA concentration in post-shift urine of 1.3 g/g creatinine after exposure to a TWA of 100 p.p.m. xylene.

1. Introduction

Commercial xylene is a colourless liquid produced from petroleum or coal tar and is one of the most commonly used solvents in industry. Xylene is commonly used as a motor and aviation fuel additive, a solvent in the paint, printing, rubber and leather industries, a starting material in the plastics and textile industries, a carrier in the production of epoxy resins and a constituent of paint, lacquers, varnishes, inks, dyes, adhesives and cleaning fluids (Low et al., 1989). Xylene can exist in three isomeric forms with each isomer possessing similar properties. Commercial xylene is a mixture of the three isomeric forms, ortho (o-), meta (m-) and para (p-), with m-xylene usually being the principle component making up 45–70% of the total (National Occupational Health and Safety Commission, 2002).

Xylene vapour is absorbed rapidly from the lungs and xylene liquid and vapour are absorbed slowly through the skin (Riihimaki and Pfaffli, 1978). In humans, ∼64% of the inspired dose reaches the systemic circulation with little variation in absorption between the three isomers (Sedivec and Flek, 1976). Of the xylene absorbed, ∼95% is metabolized in the liver to methylhippuric acid (MHA) and 70–80% of metabolites are excreted in the urine within 24 h (Langman, 1994). Chronic occupational exposure has been associated with neuropsychological and neurophysiological dysfunction, anaemia, thrombocytopaenia, leukopaenia, chest pain with ECG abnormalities, dyspnoea and cyanosis (Langman, 1994).

Occupational health authorities in Australia recommend a xylene time-weighted average (TWA) atmospheric exposure standard of 80 p.p.m. in the workplace (National Occupational Health and Safety Commission, 2002). The major metabolite of xylene, MHA has been proposed as a means of biologically monitoring atmospheric exposure to xylene in the workplace (Lowry, 1986). Biological monitoring of solvent exposure complements ambient atmospheric monitoring since it takes into account all routes of exposure and differences between workers such as size, fitness and work practices. For example, for the same concentration of xylene in ambient air, absorption may be greater if there is skin contact (Daniell et al., 1992) or physical exertion and increased respiratory rate reflected in a greater concentration of xylene in alveolar air (Lapare et al., 1993).