چگونگی تاثیر تراکم و توزیع شکار بر الگوی استفاده از زیستگاه توسط شکارچی: مطالعه موردی بر روی گربه شنی

How Prey Density and Distribution Can Affect Predator Habitat Usage Pattern: a Case Study on Sand Cat (Felis margarita, Locke 1858) from Iran

چکیده

مقدمه

مواد و روش ها

– ناحیه مورد مطالعه

– استفاده از زیستگاه

تراکم نسبی جوندگان

– آنالیز داده ها

نتایج

بحث

منابع

چکیده

روابط شکار- شکارچی می تواند تا حد زیادی بر انتخاب زیستگاه جانوران تاثیر بگذارد. در تحقیقات اخیر، ما سعی کردیم که بررسی کنیم چگونه جوندگان می توانند الگوهای استفاده از زیستگاه شبانه توسط گربه شنی را تحت تاثیر قرار دهند. وابستگی گربه شنی به ریز بوم و انتخاب تراکم آن در استان سیستان و بلوچستان از اوایل سال 2013 تا اواخر 2015 در منطقه ی سنسور مورد بررسی قرار گرفت. اطلاعات بدست آمده از 29 پلات حضور افراد توسط پلات های جفتی غیر قابل استفاده مقایسه شدند؛ نتایج نشان داد که حضور سیاه تاغ (Haloxylon ammodendron) و تراکم نسبی جوندگان تا حد زیادی بر انتخاب ریز بوم گربه شنی تاثیر گذاشته بود. ما همچنین به این نکته پی بردیم که انتخاب تراکم گونه تا حد زیادی توسط حضور بوته های بلند مانند سیاه تاغ و گز (Tamarix sp) تحت تاثیر قرار گرفته بود. ما به این نتیجه رسیدیم که الگوی انتخاب زیستگاه توسط گربه شنی در ناحیه ی مورد مطالعه می تواند به طور قابل توجهی توسط انتخاب ریز بوم جوندگان تحت تاثیر قرار گیرد؛ با این حال، این رابطه ممکن است در مقیاس های مکانی بزرگ مانند محدوده ی خانگی گونه ها صدق نکند.

بحث

نتایج ما در مورد انتخاب زیستگاه گربه های شنی نشان می دهد که در دسترس بودن غذا و پوشش، الگوی استفاده از زیستگاه گونه ها را تحت تاثیر قرار می دهد و این دو آیتم رفاهی زیستگاه، ارتباط معناداری با انتخاب زیستگاه گونه ها دارند. حضور پوشش گیاهی در چنین مناطق بیابانی، آب و هوا، غذا و پوشش مطلوبی را برای پناهگاه جوندگان و همچنین پایداری پناهگاه ها فراهم می کند. نقش پایداری خاک برای انتخاب مکان پناهگاه جوندگان ثبت شده، قبلا توسط محققین مختلف گزارش شده بود. به نظر می رسد که انتخاب تراکم گونه ها، توسط خصوصیات پوششی مانند ایجاد آب و هوای بهینه زیر سایه ی بوته های بلند و همچنین دسترسی به مواد غذایی در نزدیکی خود، تحت تاثیر قرار بگیرد. اجتناب از بافت خاک نرم و ناپایدار توسط گربه های شنی قبلا توسط هپتنر و اسلادسکی مورد تاکید قرار گرفته بود (9). نتایج ما نشان می دهد که گربه-ی شنی، یکی از شکارچیان اصلی در منطقه ی مطالعاتی است که اساسا از الگوی انتخاب ریز بوم شکار و فراوانی آن پیروی می کند. چنین رفتاری در انتخاب زیستگاه، تناسب گونه ها را تحت تاثیر قرار می دهد. حضور پوشش گیاهی بلند در زیستگاه های بیابانی، پناهگاه ها و سایر منابع کلیدی و مهم به ویژه غذا را فراهم خواهد کرد. نقش آیتم های شکار در انتخاب ریز بوم شکارچی، قبلا توسط محققین مختلفی گزارش شده است (36-34). چنین بررسی هایی نشان می دهند که زیستگاه هایی با فراوانی بالاتر شکار، نرخ مواجهه با شکار را در سطح ریزبوم به حداکثر می رسانند؛ در حالی که ممکن است بر مقیاس های مکانی بزرگتر مانند محدوده ی خانگی تاثیر نگذارد. ارتباط جوندگان کوچک با متغیرهای گیاهی نیز توسط بسیاری از محققین نشان داده شده است (42، 41، 21). مطالعات دیگر مانند ماهواره ی ردیابی گربه ی شنی، نتایج جالبی را در مورد حرکت گونه ها و استفاده از ماکرو زیستگاه در مقیاس های مکانی بزرگتر، ارائه خواهند کرد.

Abstract

Prey-predator relationships can affect habitat selection of the animals greatly. In the recent investigation we tried to test how rodents can affect nocturnal sand cat habitat usage pattern. Microhabitat affinities of sand cat and its den site selection were investigated in Sistan and Baluchistan Province from early 2013 to late 2015 in Semsor area. The data acquired from 29 presence plots of individuals were compared by paired non-used plots; the results indicated that the presence of Haloxylon ammodendron and relative density of rodents mainly affected Sand cat microhabitat selection. We also found that the species den site selection was mainly influenced by the presence of tall shrubs such as Haloxylon ammodendron and Tamarix sp. We concluded that the habitat selection pattern of sand cat in the study area could be significantly influenced by rodents’ microhabitat selection; however, such relationship may not be true in larger spatial scales like species home range.

DISCUSSION

Our results about the habitat selection of sand cats indicated that the availability of food and cover influenced the species habitat use pattern and these two habitat welfare items have considerable correlation in the species habitat selection. The presence of vegetation cover in such desert area provides favorable microclimate, food, and cover for burrowing rodents as well as stability of the burrows. The role of soil stability for burrow site selection of the recorded rodents has been previously reported by different researchers [12, 23, 26–28]. It seems that the den site selection of the species is affected by cover properties such as producing optimal microclimate under crown shadow of tall shrubs as well as the availability of food items in the neighborhood. Avoiding soft and unstable soil texture by sand cats had been previously emphasized by Heptner and Sludskii [9]. Our results indicated that sand cat as one of the main predators in the study area mainly followed the prey micro-habitat selection pattern and its abundance. Such behavior in habitat selection affects the species fitness [29–31]. The presence of tall vegetation cover in desert habitats will provide refuges and other critical and key resources especially food [32, 33]. The role of prey items in affecting the predator microhabitat selection had been previously reported by different researchers [34–36]. Such investigations indicated that habitats with higher prey abundance would maximize prey encounter rate at microhabitat level while it might not affect larger spatial scales such as home range [37–40]. The association of small rodents with vegetation variables was also indicated by many researchers [21, 41, 42]. Other studies such as sand cat satellite bio-tracking will yield interesting results about the species movement and macrohabitat use in larger spatial scales.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

چگونگی تاثیر تراکم و توزیع شکار بر الگوی استفاده از زیستگاه توسط شکارچی: مطالعه موردی بر روی گربه شنی

How Prey Density and Distribution Can Affect Predator Habitat Usage Pattern: a Case Study on Sand Cat (Felis margarita, Locke 1858) from Iran

پیش بینی رتبه جامعه – توزیع فراوانی تحت شرایط آب و هوایی فعلی و آینده

Predicting community rank‐abundance distributions under current and future climates

Understanding influences of environmental change on biodiversity requires consideration of more than just species richness. Here we present a novel framework for understanding possible changes in species’ abundance structures within communities under climate change. We demonstrate this using comprehensive survey and environmental data from 1748 woody plant communities across southeast Queensland, Australia, to model rank-abundance distributions (RADs) under current and future climates. Under current conditions, the models predicted RADs consistent with the region’s dominant vegetation types. We demonstrate that under a business as usual climate scenario, total abundance and richness may decline in subtropical rainforest and shrubby heath, and increase in dry sclerophyll forests. Despite these opposing trends, we predicted evenness in the distribution of abundances between species to increase in all vegetation types. By assessing the information rich, multidimensional RAD, we show that climate-driven changes to community abundance structures will likely vary depending on the current composition and environmental context.

1 Introduction

Understanding the drivers of diversity remains a key challenge in ecology, and is becoming increasingly important as organisms respond to rapid climate change (Parmesan et al. 1999, Walther et al. 2005). Almost all projections of diversity, both spatial and temporal, have focused on species richness derived from species occurrence data. For example, spatial models of richness across broad geographic extents have been developed for birds (Davies et al. 2007, Rahbek et al. 2007, Distler et al. 2015), reptiles (Lewin et al. 2016, Rodrigues et al. 2017), invertebrates (Lobo et al. 2002, Overton et al. 2009) and plants (Steinmann et al. 2009, Cramer and Verboom 2017, Fricker et al. 2015), with projections also made under future climates (Currie 2001, Thuiller et al. 2005). However, it has been suggested that richness alone is a poor proxy for diversity (Hurlbert 1971) as it fails to describe the abundance patterns that define ecological communities (Stirling and Wilsey 2001, Wilsey et al. 2005). Models of species richness rarely acknowledge that richness is intrinsically linked to, and constrained by, overall community abundance – there cannot be more species than the total number of individuals. While this is unlikely to be an issue in models using large grain sizes, it is relevant to data collected at plot scales (e.g. sub-hectare forest plots) where abundances of some species can be low, and adding or removing a relatively small number of individuals may greatly increase the chance of altering richness (Dornelas et al. 2011). Focusing on richness alone also fails to consider one of the universal laws of ecology: that virtually all communities contain many uncommon and few common species (Tokeshi 1993, McGill et al. 2007). A number of indices (i.e. Simpson’s and Shannon’s diversity) have been developed to compare community structure among sites, however these are known to oversimplify communitylevel abundance patterns and it has been recommended that full community-level abundance patterns are used when comparing across sites (see Matthews and Whittaker 2015, and references therein). Understanding the relative abundances of species (e.g. community evenness) provides additional useful information relating to important ecological processes, such as competition (Whittaker 1965, Rajaniemi 2011). However, due to influences from important environmental variables (e.g. fire, drought, storms) – sometimes with complicated interactions – species abundances can be difficult to predict accurately. A continued focus on richness alone may mask important changes to species abundance distributions under future climates. For example, even if richness remains relatively constant, the abundance of many species might nevertheless shift dramatically, with consequences for longer-term population persistence (Ehrlén and Morris 2015). The rank-abundance distribution (RAD), where all species in a community are ranked from most to least abundant, provides a more holistic representation of communities than richness alone (Whittaker 1965). Rank abundance distributions can be used to describe any community where the abundance of each species is recorded and can be summarised using three simple components: 1) the total number of individuals within a community (abundance), 2) the total number of species in the community (richness) and 3) the allocation of individuals among species (evenness). These three RAD components can be modelled sequentially as functions of environmental covariates (Foster and Dunstan 2010) allowing for spatial predictions that respect their inherent conditionality. The concept of the RAD has featured prominently in the literature since the 1940s (Fisher et al. 1943, Preston 1948), and a steady-state non-linear distribution of abundances within a community is a fundamental assumption of neutral theory (Hubbell 2001). There has been some concerted effort to examine the form of these distributions in more detail across large regions and environmental gradients (Dunstan and Foster 2011, Arellano et al. 2017), however their consideration in biogeography is lacking and there have been specific calls for greater consideration of RADs in largescale analyses (Matthews et al. 2017). Despite the enormous potential of abundance distributions to reveal new insights about the drivers of multiple community attributes, and for predicting and interpreting community responses to environmental change (Fig. 1), RADs have not yet been spatially projected across any terrestrial system, nor have temporal changes in RADs been predicted under future climates. In this study, we use an extensive woody plant community dataset from southeast Queensland, Australia, to project the three RAD components – abundance, richness and evenness – under current and future climates at a fine spatial resolution across this large and diverse region (vegetation ranging from subtropical rainforest to sclerophyll woodlands and shrublands). Given the region’s climate is expected to become warmer and drier in the future (Dowdy et al. 2015), our overall hypothesis is that substantial changes in RADs will be predicted under future climates, but that the nature of these changes will vary with environmental context. Specifically, in response to climate change we expect areas currently dominated by open sclerophyll forests and woodlands to experience ‘woody thickening’ (Bowman et al. 2001, Russell-Smith et al. 2004, Macinnis-Ng et al. 2011), resulting in increased overall abundance and richness (e.g. Fig. 1a).

جمعیت شناسی فراتر از جمعیت

Demography beyond the population

خلاصه

مقدمه

جمعیت ها و جمعیت شناسی در اکولوژی و تکامل

فرصت ها و چالش ها در ویژگی های خاص

مفهوم ویژگی

درک تغییرات و عوامل پیش برنده جمعیتی

چالش های محدودیت و عدم قطعیت داده ها

پیش بینی زیست بوم و کاربرد های آن

تحقیقات و پیش بینی شرایط آتی

خلاصه

1- زیست بوم جمعیت ها ، علمی است که پویایی جمعیت گونه های مختلف را بررسی می کند و به این موضوع می پردازد که آن ها با محیط خودشان چگونه تعامل دارند؛ باید گفت که این علم یکی از پربار ترین زمینه های زیست بوم شناسی و تکامل شناسی بوده است. تحقیقات در زمینه جمعیت شناسی یکی از مهم ترین زمینه ها برای کمی سازی فرایند ها در سطح جمعیت و مکانیزم های زیر لایه ای آن ها می باشد و سهم مهمی در شناسایی تنوع در زمینه های تحقیقاتی مختلف داشته است. نمونه هایی از این مورد شامل گسترش بیماری های عفونی، پویایی تکاملی زیست بوم ها و تکامل سریع، مکانیزم های زیر لایه ای گسترش ها یا انقراض گونه ها و تولید جنگل ها و غیره می باشد. به دلیل این سرنوشت ارگانیسم های مختلف تحت تاثیر و موثر بر الگوها و فرایند های مختلف می باشد، ما پیشنهاد می کنیم جمعیت شناسی فراتر از سطح جمعیت ها می تواند مسیر های جدیدی برای ابتکار عمل در زیست بوم شناسی و تکامل به دست بیاوریم.
2- تحت اصل فرایند های موجود در سطح جمعیت ها که یکی از جریان های رایج در زمینه زیست بوم شناسی و تکامل هستند، ما نشست انجمن بوم شناسی بریتانیا، با نام جمعیت شناسی فراتر از جمعیت را ایجاد کردیم. این رخداد محقق های بین المللی را دعوت کرد که در حال حاضر از نظریه جمعیت شناسی استفاده می کنندو به دنبال روش هایی هستند تا حوزه سوالات مرتبط با این زمینه علمی را گسترش دهند. این ویژگی خاص باعث می شود که نتیجه این نشست مشخص شود و نشان دهنده توانایی های جمعیت شناسی برای ایجاد ارتباط بین زمینه های مختلف تحقیقاتی در زیست بوم شناسی و تکامل می باشد که شامل ویژگی های عملکردی، دینامیک پویا، ژنتیک کمی، عامل های هدایت کننده زیست محیطی و بازخورد ها، مدیریت زمین و دیگر موضوعات می باشد. به علاوه مشخص کردن نوشته های ارائه شده، این کار ویراستاری می تواند یک پس زمینه خلاصه در رابطه با توسعه زمینه های علمی ارائه کند و نشان دهد که ابزار جمعیت شناسی را چگونه می توان برای روش های جدید مطالعه، فراتر از جمعیت ها مورد استفاده قرار داد.
3- ترکیب. این ویژگی خاص، خط های جدید تحقیقاتی را با یکدیگر در زمینه گسترده جمعیت شناسی ترکیب می کند تا بتوانند به صورت مستقیم با دیگر زمینه های زیست بوم شناسی و تکامل شناسی، تعامل داشته باشند. پتانسیل ترکیب این زمینه های علمی مختلف در جمعیت شناسی، تحت تاثیر 20 نوشته که در شش ژورنال مرتبط با انجمن زیست بوم شناسی بریتانیا چاپ شده اند، تحت تاکید قرار گرفته است. به صورت کلی، این مقاله ها نشان می دهد که می توان با ایجاد ارتباط بین جمعیت شناسی ها و دیگر زمینه های علمی و شاخص های موجود در جمعیت شناسی و تکامل شناسی، فواید زیادی را به دست آورد.

تحقیقات و پیش بینی شرایط آتی

20 مقاله مرتبط با این ویژگی خاص ، نشان دهنده فرصت های موجود در فصل مشترک بین جمعیت شناسی و دیگر زمینه های علمی می باشند. گسترش نهایی جمعیت شناسی تا حدی مبتنی بر اولویت های تحقیقاتی و طراحی آن ها می باشد و یکی از مهم ترین موضوعات برای مطالعات مختلف به منظور استفاده کمی از زمینه های علمی مختلف می باشد. پیشرفت های اخیر در جمعیت شناسی مقایسه ای نشان داده که این روش از پتانسیل خوبی برخوردار است. اما هنوز بیشتر مطالعه های جمعیت شناسی از نظر ماهیت، بسیار متغیر هستند و اجرای آن ها به صورتی طراحی نشده است که بتواند با دیگر مجموعه داده ها و زمینه های علمی و اهداف مطالعاتی، ارتباط برقرار کند. با مجموعه داده های جدید با دسترس باز برای جمعیت شناسی، و ظرفیت بیشتر برای ادغام این منابع داده ها به صورت کیفی، جمعیت شناس ها حالا می توانند در زمان طراحی مطالعه های خودشان، حوزه مطالعه خودشان را افزایش دهند.

Summary

1. Population ecology, the discipline that studies the dynamics of species’ populations and how they interact with the environment, has been one of the most prolific fields of ecology and evolution. Demographic research is central to quantifying population-level processes and their underlying mechanisms and has provided critical contributions to a diversity of research fields. Examples include the spread of infectious diseases, eco-evolutionary dynamics and rapid evolution, mechanisms underlying invasions and extinctions, and forest productivity. As the fates of individual organisms are influenced by, and subsequently underlie, many other patterns and processes, we suggest that connecting demography beyond the population level offers promising avenues of innovation in ecology and evolution.
2. Under the premise that population-level processes are an ideal common currency within ecology and evolution, we organized the British Ecological Society Symposium, Demography Beyond the Population. This event attracted international researchers who are applying demographic theory and approaches to a broad range of questions. This special feature builds off of the symposium and illustrates the ability of demography to connect across diverse research areas in ecology and evolution, including functional traits, transient dynamics, quantitative genetics, environmental drivers and feedbacks, land management and other topics. In addition to highlighting the contributed manuscripts, this editorial provides a brief background on the development of the discipline and suggests how demographic tools may be used in novel ways to study more than just populations.
3. Synthesis. This special feature integrates novel lines of research in the vast field of demography that directly interact with other ecological and evolutionary disciplines. The cross-disciplinary potential of demography is further emphasized by the fact that its 20 manuscripts are spread across all six journals of the British Ecological Society. Together, these articles highlight that there is much to be gained by linking demography to other disciplines and scales in ecology and evolution.

Projecting forward

The 20 articles of this special feature highlight the opportunities at the intersections between demography and other disciplines. The ultimate reach of demography will depend in part on research priorities and design, and it will be increasingly important for studies to quantitatively leverage each other. Recent advances in comparative demography (e.g. Jones et al. 2014; Salguero-G omez et al. 2015a) have demonstrated the potential of this approach. Yet, most demographic studies are highly variable in nature and implementation and not designed with the foresight to connect with other data sets and extend beyond the original study goals. With emergent open-access demographic data repositories (Lebreton et al. 2010; Salguero-G omez et al. 2015b, 2016) and a greater capacity to quantitatively integrate data sources, demographers should consider how to maximize the broader potential of their data when designing studies.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

جمعیت شناسی فراتر از جمعیت

Demography beyond the population

اکوسیستم های طراح: یک راه حل برای معضل حفاظت و بهره برداری

Designer ecosystems: A solution for the conservation-exploitation dilemma

چکیده

1- مقدمه

2- معضل حفاظت- بهره‌برداری

3- معرفی اکوسیستم‌های طراح

4- تضمین پایداری اکولوژیکی و اقتصادی از طریق اکوسیستم‌های طراح

چکیده

افزایش در جمعیت انسان به تغییر کاربری زمین، کاهش تنوع زیستی و تخریب زیستگاه، ایجاد یک تهدید جدی برای خدمات اکوسیستم حمایت‌کننده حیات سرعت می‌بخشد. استراتژی‌های موجود برای حفاظت بیولوژیکی به منظور دستیابی به رابطه پایدار انسان و طبیعت ناکافی باقی مانده‌اند و این شرایط بحثی را در مورد معضل حفاظت و بهره‌برداری ایجاد کرده است. ما باید به شیوه‌ای متقابل فراگیر که می‌تواند حفاظت بیولوژیکی و توسعه ایمنی اقتصادی جمعیت‌های محروم را پشتیبانی کند؛ استراتژی‌های جدیدی را طراحی کنیم. در این مقاله ما استفاده از اکوسیستم‌های طراح را پیشنهاد می‌کنیم که می‌توانند پایداری اکولوژیکی را تضمین کنند؛ در حالی که فراخی و برخی از ابزارهای جدید معیشت مردم محلی را فراهم می‌کنند. چنین اکوسیستم‌های طراحی ممکن است از طریق کاهش فشار جمعیت بر روی اکوسیستم‌های حفاظت شده و بهبود آلودگی محیط زیست و تخریب محیط زیست به منظور تضمین طیف وسیعی از خدمات اکوسیستم در جهت ارزش‌های اقتصادی و فرهنگی راه‌حلی را برای معضل حفاظت و بهره‌برداری ارائه دهند.

مقدمه

صرف‌نظر از بدتر شدن وضعیت اکوسیستم‌های طبیعی، افزایش فشار جمعیت به احتمال زیاد روند صنعتی شدن و افزایش فعالیت کشاورزی را تسریع خواهد کرد. بسیاری از اکوسیستم‌ها در سراسر جهان ساختار و عملکردهای اصلی و ویژگی‌های جدید توسعه‌یافته خود را از دست داده‌اند و اغلب به عنوان اکوسیستم‌های جدید توصیف می‌شوند (Hobbs et al., 2009). هم حفاظت از تنوع زیستی ارزشمند و هم بهره‌ّبرداری از خدمات اکوسیستم برای توسعه اقتصادی ضروری هستند؛ اما تطبیق آنها در یک دستورالعمل مشترک هنوز بحث‌برانگیز است (Doak et al., 2014). ما تغییر فعالیت‌های انسان‌شناسی را از تمرکز بر ذخایر طبیعی به توسعه عاقلانه اکوسیستم‌های طراح چندمنظوره (DEs) در اراضی حاشیه‌ای در خارج از مناطق حفاظت شده پیشنهاد می‌دهیم. DE ها ممکن است از طریق ارائه طیف گسترده‌ای از خدمات اکوسیستم در جهت ارزش‌های اقتصادی و اجتماعی، صدمات زیانبار و پیامدهای خارجی فعالیت‌های انسانی مانند آلودگی محیط زیست، تغییر زیستگاه و کاهش وابستگی جمعیت‌های محلی به اکوسیستم‌های حفاظت شده را کاهش دهند. به این ترتیب، معضل حفاظت از تنوع زیستی و بهره‌برداری از خدمات اکوسیستم ممکن است از طریق پراکندگی فضایی هر دو نوع فعالیت حل شود.

تضمین پایداری اکولوژیکی و اقتصادی از طریق اکوسیستم‌های طراح

پایداری اکوسیستم‌های طراح به دو وضعیت سخت‌ وابسته است. اولا، اکوسیستم‌های طراح باید از طریق ارائه خدمات فرهنگی به رفاه اقتصادی مردم کمک کنند و دوم، آنها باید خدمات تنظیم‌کننده‌ و کنترل‌کننده بیشتری را نسبت به اکوسیستم‌های پیشین ارائه دهند. به عنوان مثال، جمعیت‌های روستایی تا حد زیادی برای تامین نیازهای روزانه زندگی خود به منابع طبیعی مانند آب تازه، غذا، فیبر، علوفه، داروها و سایر خدمات کنترل‌کننده و تنظیم‌کننده اکوسیستم مانند باروری خاک، گرده‌افشانی و کنترل آفات وابسته هستند. کاهش تنوع زیستی ممکن است چنین جمعیت‌های غیرمجهزی را در فقر دائمی به دام بیاندازد و چالش‌های اکولوژیکی و اجتماعی- اقتصادی را در کل جامعه ایجاد کند (Barrett et al., 2011).

Abstract

Increase in human population is accelerating the rate of land use change, biodiversity loss and habitat degradation, triggering a serious threat to life supporting ecosystem services. Existing strategies for biological conservation remain insufficient to achieve a sustainable human-nature relationship and this situation has fueled a debate on the conservation-exploitation dilemma. We need to devise novel strategies, in a mutually inclusive way, which can support biological conservation and secure economic development of deprived populations. Here we propose the use of designer ecosystems which can ensure ecological sustainability while providing ample and some new means of livelihood to local people. Such designer ecosystems may provide a solution to the conservation-exploitation dilemma through lessening population pressure on conserved ecosystems and remediating environmental pollution and ecosystem degradation to secure a broad range of ecosystem services of economic and cultural values.

Introduction

Regardless of the consequent deterioration of natural ecosystems, increasing population pressure will likely accelerate the processes of industrialization and agricultural intensification. Many ecosystems around the world have lost their original structures and functions and developed novel properties, frequently described as novel ecosystems (Hobbs et al., 2009). Both, conservation of invaluable biodiversity and utilization of ecosystem services for economic development, are essential but their accommodation in a common agenda is still under debate (Doak et al., 2014). We suggest shifting anthropogenic activities from a focus on nature reserves into wisely developed multifunctional Designer Ecosystems (DEs) on marginal lands outside of protected areas. DEs may remediate harmful dis-services and externalities of anthropogenic activities like environmental pollution, habitat change and lessen the reliance of local populations on conserved ecosystems through providing a broad range of ecosystem services of economic and cultural value. In this way, the dilemma of biodiversity conservation and extraction of ecosystem services may be solved through spatial separation of both types of activities.

Ensuring ecological and economic sustainability through designer ecosystems

Sustainability of designer ecosystems will depend on two strict conditions. First, DEs should contribute to the economic well-being of local people through delivering important provisioning and cultural services and second, they should provide more regulating and controlling services than in the pre-existing ecosystem. For example, rural populations largely depend on natural resources for their daily life-support requirements such as fresh water, food, fibers, fodder, medicines and other controlling and regulating ecosystem services like soil fertility, pollination and pest control. The decline of biodiversity may trap such ill-equipped populations in permanent poverty and trigger ecological and socioeconomic challenges to the whole society (Barrett et al., 2011).

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

اکوسیستم های طراح: یک راه حل برای معضل حفاظت و بهره برداری

Designer ecosystems: A solution for the conservation-exploitation dilemma

تالابهای موقتی: چالش ها و راه حل های موجود به حفظ اکوسیستم ناپایدار

Temporary wetlands: challenges and solutions to conserving a ‘disappearing’ ecosystem

چکیده
1- تالاب‌های موقت چه چیزی هستند؟
2- چرا این ویژگی‌ها از لحاظ زیست‌محیطی و اقتصادی دارای اهمیت می‌باشند؟
2- 1- هیدرولوژی و بیوژئوشیمی
2- 2- تنوع زیستی
2- 3- عوامل اجتماعی و اقتصادی
3- هم‌اکنون چه تهدیدات و چالش‌های مدیریتی فراروی ما قرار دارند؟
3- 1- مقررات ناکافی و ناقص
3- 2- اصلاح مستقیم تالاب‌های موقت و تغییر کاربری زمین
3- 3- تغییرات آب و هوایی
3- 4- گونه‌های مهاجم
3- 5- چالش‌های مدیریتی
4- فعالیت‌ها و روش‌های ارائه شده برای حفظ تالاب‌های موقت
4- 1- آموزش
4- 2- موجودی یا ذخایر
4- 3- محافظت
4- 4- مدیریت پایدار
4- 5- احیا یا ساخت
4- 6- حفاظت مشارکتی
5- نتیجه‌گیری

چکیده

خشک شدن مکرر آب‌های جمع شده و پشتیبانی از مجموعه‌های منحصر به فرد و بسیار تخصصی گونه‌های اغلب نادر، از ویژگی‌های تالاب‌های موقتی همچون حوضچه‌های بهاری، گیلگاها و چالاب‌های چمن‌زارها است. تالاب‌های موقت همانند اشکال (عوارض زمینی) آبی کوچک واقع در یک چشم‌انداز زمینی، تنوع زیست را افزایش داده و کارکردی زیباشناختی، بیوشیمیایی و هیدرولوژیک دارند. چالش‌های فراروی حفظ تالاب‌های موقتی که باید به آنها پرداخت، عبارتند از: (1) ادغام اولویت‌های تنوع زیستی آب شیرین و زمینی؛ (2) حفظ کل ’ pondscapeهای‘ تعریف شده با ارتباطات موجود با سایر سیستم‌های آبی و زمینی؛ (3) حفظ تجانس طبیعی در شیب‌های طبیعی در سراسر و میان تالاب‌ها در دوره‌های آبی (hydroperiod)؛ (4) بررسی تاثیر اقتصادی اعمالی بر زمین‌داران و توسعه‌دهندگان؛ (5) عمل بدون در نظر گرفتن موجودی کامل این تالاب‌ها؛ و (6) عمل در قالب حمایت‌های قانونی محدود یا غیرموجود. از آنجا که تالاب‌های موقت همانند اجزای جدایی‌ناپذیر چشم‌انداز و نه به عنوان نهادهای جدایی شده عمل می‌نمایند بنابراین تلفات تراکمی آنها از لحاظ زیست‌محیطی زیان‌بخش و در عین حال بخشی از علم حساب بقا می‌باشد. در این پژوهش به روش‌هایی خواهیم پرداخت که در آنها از روش‌هایی برای حفظ تالاب‌های موقت در چشم‌اندازهایی که به صورت روزافزون تحت سلطه انسان‌ها قرار گرفته است استفاده شده و روش‌های مشترک مدیریت بالا- پایین و پایین به بالا در آنها با هم ادغام شده‌اند. اقدامات حفاظتی متنوعی (شامل آموزش، حفاظت، مدیریت پایدار و تجدید حیات) که هزینه‌های صاحبان املاک و مدیران را کاهش داده و در عین حال به اهداف زیست‌محیطی مطلوبی دست می‌یابد، بیشترین احتمال موفقیت در رسیدن به اهداف حفاظتی را خواهند داشت.

1- تالاب‌های موقت چه چیزی هستند؟

تالاب‌هایی که به طور متناوب از آب پر می‌شوند، تالاب‌های موقت نامیده می‌شوند که به طور کلی کم‌عمق، کوچک بوده و گونه‌هایی از موجودات آبزی در دسته‌ای از این چشم‌اندازها به چشم می‌خورند. تالاب‌های موقت عمدتاً از لحاظ منابع آب و خروجی‌های غالب خود تا حد زیادی متمایز بوده و در تمام موارد از طریق ارتباطات جوی ذاتی با چرخه آب به سایر اشکال آبزی مرتبط گردیده‌اند (ماشت و همکاران، 2014). ویژگی کلیدی شاخص آنها، خشک شدن سالانه و غیرقابل پیش‌بینی آنها تا حدی است که این چشم‌اندازها فاقد هرگونه آب سطحی جمع شده می‌گردند.
خشک شدن تالاب‌های موقت به دوره‌های آبی کوتاه‌تر (یعنی طول دوره زمانی کوتاه‌تر جمع شدن آب و رسیدن به حالت غرقابی) نسبت به سیستم‌های آبی دائمی منجر می‌گردد. دوره آبی، اصلی‌ترین محرک پویایی جوامع و جمعیت بوده (بویکس و باتزر، 2016) و به حمایت این تالاب‌ها از جوامع منحصر به فرد زیستی منجر می‌گردد (ویگینز و همکاران، 1980؛ ویلیامز، 1985). از نمونه تالاب‌های موقت می‌توان به cypress domes، حوضچه‌های بهاری، خلیج‌ها، چالاب‌های چمن‌زارها، پلایاها، تالاب‌های آندروئیک شور (athalossohaline)، نمزارهای بهاری (springsoaks)، گیلگایاها، حوضچه‌های دشت‌ها تا محیط‌های آلپی، آبگیرهای مدیترانه‌ای، تورلف‌ها (turloughها) و حوضچه‌های سنگی؛ اگرچه این عوارض زمینی عمدتاً دارای اندازه کوچکی هستند اما نسبت به دریاچه‌ها سطح گسترده‌تری از زمین را پوشش می‌دهند (شکل 1؛ داونینگ و همکاران، 2006).

5- نتیجه‌گیری

تنوع زیستی، عملکرد هیدرولوژیکی و بیوژئوشیمیایی تالاب‌های موقت حامی سرویس‌های اکوسیستم و ارزش اجتماعی حائز اهمیت آنها در کشورهای مختلف، این عوارض طبیعی کوچک را در کانون توجه متخصصان و دانشمندان این حوزه قرار داده است. روش‌های مزوفیلتر تا حدی بر حفاظت از عوارض طبیعی کوچک در چشم‌اندازهای تحت تسلط انسان متمرکز است که در عین تاثیرگذاری بر مسئله حفاظت در سطوح مربوط به فرایندهای اکوسیستم مورد پشتیبانی، زمین‌داران را هم درگیر می‌سازد. بازیابی یک تالاب موقت منفرد در یک محیط پیرامونی تخریب شده، اغلب نامربوط و ناکارآمد می‌باشد. رویکرد جامع مورد استفاده برای توسعه راهبردهای انعطاف‌پذیر حفاظتی، بیشترین احتمال موفقیت در حفظ چشم‌اندازهای با عملکرد کامل‌تر را به خود اختصاص می‌دهند.

Abstract

Frequent drying of ponded water, and support of unique, highly specialized assemblages of often rare species, characterize temporary wetlands, such as vernal pools, gilgais, and prairie potholes. As small aquatic features embedded in a terrestrial landscape, temporary wetlands enhance biodiversity and provide aesthetic, biogeochemical, and hydrologic functions. Challenges to conserving temporary wetlands include the need to: (1) integrate freshwater and terrestrial biodiversity priorities; (2) conserve entire ‘pondscapes’ defined by connections to other aquatic and terrestrial systems; (3) maintain natural heterogeneity in environmental gradients across and within wetlands, especially gradients in hydroperiod; (4) address economic impact on landowners and developers; (5) act without complete inventories of these wetlands; and (6) work within limited or non-existent regulatory protections. Because temporary wetlands function as integral landscape components, not singly as isolated entities, their cumulative loss is ecologically detrimental yet not currently part of the conservation calculus. We highlight approaches that use strategies for conserving temporary wetlands in increasingly human-dominated landscapes that integrate top-down management and bottom-up collaborative approaches. Diverse conservation activities (including education, inventory, protection, sustainable management, and restoration) that reduce landowner and manager costs while achieving desired ecological objectives will have the greatest probability of success in meeting conservation goals.

1- What are temporary wetlands?

Intermittently inundated wetlands, known as temporary wetlands, are generally shallow, small, aquatic features found in a variety of landscape settings. Temporary wetlands vary greatly in their predominant water sources and outflows, and in all cases are connected to other aquatic features through atmospheric connections inherent to the water cycle (Mushet et al., 2014). Their key defining feature is that they often dry annually or unpredictably to the point that they lack ponded surface water. The drying of temporary wetlands results in shorter hydroperiods (i.e., the length of time water is ponded and frequency of flooding) relative to permanent aquatic systems. Hydroperiod is the main driver of communities and population dynamics (Boix and Batzer, 2016) and leads to these wetlands often supporting unique biotic communities (Wiggins et al., 1980; Williams, 1985). Examples of small temporary wetlands include cypress domes, vernal pools, bays, prairie potholes, playas, athalossohaline (saline endorheic) wetlands, springsoaks, gilgais, ponds from lowland to alpine environments, Mediterranean ponds, turloughs and rock pools; and, although they are mainly small in size, globally they cover a greater total area than lakes (Fig. 1; Downing et al., 2006).

5- Conclusion

The biodiversity, hydrological and biogeochemical functioning of temporary wetlands that support ecosystem services, and their important social value in different countries, make these small natural features of considerable interest to practitioners and scientists alike. Meso-filter approaches focus on conserving small natural features in a human-dominated landscapes at a scale that engages landowners while effecting conservation at scales relevant to supporting ecosystem processes. Restoring a single temporary wetland in a degraded surrounding environment is often irrelevant and ineffective. A holistic approach to developing flexible conservation strategies will have the greatest probability of success in maintaining more fully functioning landscapes.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

تالابهای موقتی: چالش ها و راه حل های موجود به حفظ اکوسیستم ناپایدار

Temporary wetlands: challenges and solutions to conserving a ‘disappearing’ ecosystem

تعریف رویکردهای زیست فرهنگی برای حفاظت

Defining biocultural approaches to conservation

چکیده

فراتر از مباحث مربوط به حفاظت از تنوع زیستی

رویکردهای زیست فرهنگی برای حفاظت از تنوع زیستی چه رویکردهایی هستند؟

اصول رویکردهای زیست فرهنگی برای حفاظت

تایید کنید که حفاظت می تواند اهداف و ذینفعان متعددی داشته باشد

اهمیت برنامه ریزی و موسسات بین نسلی را در حکمروایی تطبیقی طولانی مدت تشخیص دهید.

تشخیص دهید که فرهنگ پویا است و این پویایی به استفاده و حفاظت از منابع شکل می دهد.

اقدامات مناسب با بستر اجتماعی- زیست محیطی انجام دهید.

چارچوب های نهادی، متنوع و جدید را تعبیه و ترسیم کنید.

اهمیت مشارکت و برقراری ارتباط را در کسب نتایج حفاظت اولویت بندی کنید.

حقوق و مسئولیت های متمایز تمام طرفین را ثبت کنید.

به جهان بینی ها و سیستم های اطلاعاتی مختلف احترام بگذارید و آنها را در برنامه ریزی مربوط به حفاظت ادغام کنید.

چرا از رویکردهای زیست فرهنگی به منظور حفاظت استفاده می شود؟

رویکردهای زیست فرهنگی در زمینه ی حفاظت با چه چالش های روبرو هستند؟

نتیجه گیری

ما ادعا می کنیم که رویکردهای زیست فرهنگی برای حفاظت از تنوع زیستی می توانند در عین اینکه به فرسایش تنوع فرهنگی و زیستی می پردازند؛ به نتایج موثر و عادلانه ی حفاظت برسند. در این مقاله، ما مجموعه ای از دستورالعمل ها را برای اتخاذ رویکردهای زیست فرهنگی برای حفاظت از تنوع زیستی پیشنهاد می کنیم. اول، ما درس هایی را از کار بر روی تنوع و میراث زیست فرهنگی، نظریه ی سیستم های اجتماعی- زیست محیطی، حفاظت و توسعه ی یکپارچه، مدیریت مشترک و حفاظت از جامعه آموختیم تا رویکردهای زیست فرهنگی را برای حفاظت تعریف کنیم. دوم، ما 8 اصلی را توضیح می دهیم که چنین رویکردهایی را توصیف می کنند. سوم، ما دلایل اتخاذ رویکردها و چالش های زیست فرهنگی را مورد بحث قرار می دهیم. رویکردهای زیست فرهنگی برای حفاظت اگر به خوبی مورد استفاده قرار گیرند؛ می توانند ابزار قدرتمندی برای کاهش از دست دادن جهانی تنوع زیستی و فرهنگی باشند.

فراتر از مباحث مربوط به حفاظت از تنوع زیستی

روش ها و حوزه ی حفاظت از تنوع زیستی منبع بحث و گفتگوی مداوم بوده است. استدلال های موجود بر روی نقش جوامع بشری به ویژه جوامعی که در مجاورت مناطق مورد حفاظت هستند و اینکه تا چه اندازه حفاظت از تنوع زیستی با منافع این افراد سازگاری دارد؛ متمرکز شده اند (4-1). این مباحثات بر روی تاثیرات واقعی یا احتمالی که مردم بر روی تنوع زیستی دارند؛ مرحله ای که در آن مزایا و هزینه های حفاظت از تنوع زیستی باید بین مردم تقسیم شود، در چه گروه هایی باید این تقسیم بندی انجام شود و اینکه چه کسی باید روند حفاظت را کنترل کند؛ تمرکز کرده اند (6،5).

نتیجه گیری

به طور کلی، ما ادعا می کنیم که مزایای رویکردهای زیست فرهنگی در زمینه ی حفاظت قابل توجه هستند و از چالش های مهمی که ما در متن به آنها اشاره کردیم؛ پیش خواهند گرفت. آنچه که در حال حاضر مورد نیاز است؛ توجه مداوم پژوهش ها به روش ها و فرآیندهای خاص برای پرداختن به این چالش ها، حمایت آنها توسط بودجه های بلند مدت و در نظر گرفتن بودجه برای تحقیق پیرامون رویکردهای زیست فرهنگی در زمینه ی حفاظت است. جامعه ی علمی چندین دهه است که به این موضوع پی برده است که تنوع فرهنگی و بیولوژیکی با چالش های فراوان، مبرم و مرتبط با یکدیگر روبرو است؛ اما ما هنوز ابزار کافی را برای پرداختن به عوامل از بین برنده ی تنوع و همگن سازی جهانی نداریم. ما امیدواریم که گسترش مستندات پیرامون رویکردهای زیست فرهنگی در زمینه ی حفاظت بتواند به کاهش سرعت این روند کمک کند.

We contend that biocultural approaches to conservation can achieve effective and just conservation outcomes while addressing erosion of both cultural and biological diversity. Here, we propose a set of guidelines for the adoption of biocultural approaches to conservation. First, we draw lessons from work on biocultural diversity and heritage, social–ecological systems theory, integrated conservation and development, co-management, and community-based conservation to define biocultural approaches to conservation. Second, we describe eight principles that characterize such approaches. Third, we discuss reasons for adopting biocultural approaches and challenges. If used well, biocultural approaches to conservation can be a powerful tool for reducing the global loss of both biological and cultural diversity.

Transcending conservation debates

The methods and scope of biodiversity conservation have been a source of constant debate. Arguments have centered on the role of human communities, particularly ones in close proximity to areas of conservation interest, and the degree to which interests of these people should define conservation [1–4]. These debates have focused on the real or potential impacts that people have on biodiversity, the degree to which benefits and costs of conservation should be shared, across what groups should this sharing occur, and who should control the conservation process [5,6].

Concluding remarks

Overall, we contend that the benefits of biocultural approaches to conservation are significant and will outweigh the major challenges that we have noted above. What is now needed is sustained research attention to processes and specific methods for addressing these challenges, backed by long-term and forecasted funding for research and practice of biocultural approaches to conservation. The scientific community has known for decades that cultural and biological diversity are facing numerous, urgent, and inter-related challenges, but we still lack sufficient tools to address drivers of diversity loss and global homogenization. We hope that a well-documented expansion of biocultural approaches to conservation will assist in slowing these trends.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

تعریف رویکردهای زیست فرهنگی برای حفاظت

Defining biocultural approaches to conservation

آیا آتش سوزی بر توزیع یک شکارچی مهاجم در میانه زنجیره غذایی در مقیاس چشم انداز اثر می گذارد؟

Does Fire Influence the Landscape-Scale Distribution of an Invasive Mesopredator?

Abstract

Predation and fire shape the structure and function of ecosystems globally. However, studies exploring interactions between these two processes are rare, especially at large spatial scales. This knowledge gap is significant not only for ecological theory, but also in an applied context, because it limits the ability of landscape managers to predict the outcomes of manipulating fire and predators. We examined the influence of fire on the occurrence of an introduced and widespread mesopredator, the red fox (Vulpes vulpes), in semi-arid Australia. We used two extensive and complimentary datasets collected at two spatial scales. At the landscape-scale, we surveyed red foxes using sand-plots within 28 study landscapes – which incorporated variation in the diversity and proportional extent of fire-age classes – located across a 104 000 km2 study area. At the site-scale, we surveyed red foxes using camera traps at 108 sites stratified along a centurylong post-fire chronosequence (0–105 years) within a 6630 km2 study area. Red foxes were widespread both at the landscape and site-scale. Fire did not influence fox distribution at either spatial scale, nor did other environmental variables that we measured. Our results show that red foxes exploit a broad range of environmental conditions within semi-arid Australia. The presence of red foxes throughout much of the landscape is likely to have significant implications for native fauna, particularly in recently burnt habitats where reduced cover may increase prey species’ predation risk.

1 Introduction

Predators shape ecosystems worldwide [1]. They can exert topdown regulation of lower trophic levels [2] and induce trophic cascades which flow through entire ecosystems [3]. Predators introduced to areas outside of their native range can have a particularly strong effect on native species [4], and have caused population declines and extinctions in a range of ecosystems [5]. Many invasive predators are ‘mesopredators’: smaller predator species that increase in abundance or activity following the removal of apex predators [6]. For example, in Australia, persecution of the native apex predator, the dingo (Canis dingo), has led to increases in the density or activity of invasive mesopredators (e.g. the red fox [Vulpes vulpes]) throughout large portions of the continent [3].

Fire is another globally significant process that affects environments worldwide [7]. Fire influences ecosystems via bottom-up control by altering the availability of key resources for biota. Fire incinerates plant matter, altering vegetation structure [8,9], which in turn affects the distribution and abundance of animals [10]. Invasive mesopredators and fire share an important characteristic from a conservation perspective: both can be manipulated through management interventions. Invasive mesopredators are managed using lethal control and exclusion fencing, and fire using suppression or prescribed burning. However, management of mesopredators and fire usually occurs in isolation, without consideration of the potential effects of fire on mesopredators [11]. It is important to rapidly address this significant knowledge gap because some fire regimes may exacerbate the effects of invasive mesopredators by simplifying vegetation and amplifying predation risk [12,13]. For example, interactions between fire regimes and invasive mesopredators have been hypothesised as a cause of lower survival of reptile species in recently-burned areas [14], and a contributor to the collapse of small mammal communities in northern Australia [15].

The red fox is one of the world’s most widely distributed mesopredators. It is common in both the northern and southern hemispheres. Foxes, and a second introduced mesopredator, the feral cat (Felis catus), are widely regarded as the primary cause of extinctions and declines of Australia’s marsupial fauna [5]. Evidence for the negative impact of foxes has been demonstrated through predator-control experiments that have shown that prey species increase in both range and activity when foxes are removed [16,17]. Further evidence comes from dietary studies showing foxes eat a wide range of native mammal, reptile, bird, and invertebrate prey [18–20].

Despite indications that foxes may inhibit the recovery of native species following fire [12,21], whether foxes are themselves influenced by fire remains poorly known. This knowledge gap limits the ability of land managers to consider the effects of fire management on red foxes, which could have negative ramifications for native biodiversity. While foxes are widely considered as habitat generalists, they do display local variability in occurrence related to habitat or landscape structure [22]. For example, in some regions, foxes prefer heterogeneous landscapes [22], as they are able to use multiple landscape elements on a daily or seasonal basis [23,24]. Fire management in many regions seeks to maximise landscape heterogeneity by creating mosaics of fire ages (i.e. ‘patch mosaic burning’; [25]). Does such management inadvertently favour invasive mesopredators?

درهم آمیختگی مردم و مکان: تنوع زیست فرهنگی در معشیت مهاجران و افراد بومی های اطراف کوه کامرون

The interweave of people and place: biocultural diversity in migrant and indigenous livelihoods around Mount Cameroon

خلاصه

مقدمه

منطقه کوهستان کامرون

روستاهای مورد مطالعه

روش ها

سرشماری روستا

بررسی های روزانه ی خانوارها

بررسی بازار و ارزش گذاری محصولات

مطالعات پیرامون مدیریت و کاربرد منابع گسترده تر

نتایج و بحث

بررسی اجمالی سیستم های مدیریت و استفاده از منابع

مدیریت و تاسیس مزرعه

محصولات حاصل از مزرعه و محوطه های خانگی

محصولات حاصل از زمین های شخم زده شده و جنگل

فعالیت هایی که درآمدهای نقدی تولید می کنند

مواد غذایی برداشت شده برای امرار معاش و فروش و مواد غذایی خریداری شده برای مصرف خانگی

نقش زیستگاه های مختلف در امرار معاش

چوب سوخت و نقش زیستگاه های مختلف

استفاده از گونه های بومی و وحشی

تنوع زیست فرهنگی و حفاظت در اطراف کوهستان کامرون

نتیجه گیری

چکیده

به منظور درک بیشتر ارتباط بین تنوع زیستی و فرهنگی، این مطالعه به بررسی نقش گونه های جنگلی و تنوع زیستی در معیشت روستاییان بومی باکوری و مهاجران به منطقه ی کوهستان کامرون پرداخته است. منابعی که در طی یک سال در 5 روستا توسط 118 خانوار مصرف و فروخته شده بودند؛ مورد بررسی قرار گرفتند. سهم زیستگاه های مختلف و سیستم های مدیریتی (محوطه ها، مزارع، زمین های کشاورزی و جنگل) و گونه ها (بومی و وارد شده، کشت شده و گونه های وحشی) در امرار معاش افراد محلی ارزیابی شد. این مطالعه نشان داد که خانوارهای بومی بیشتر از خانوارهای مهاجر به وسعت بیشتری از زیستگاه ها و گونه ها به خصوص برای امرار معاش وابسته هستند. سیستم های مدیریت منابع بومی از روابط قدیمی بین مردم و محل زندگی آنها رشد می کنند و موجب افزایش مقاومت، رفاه و سازگاری با ناحیه ای می شوند که مدتهاست توسط عدم قطعیت مسائل محیطی، اجتماعی، سیاسی و اقتصادی خود شناخته می شود. مناظر مدیریت شده ی روستاهای بومی می تواند به اقدامات حفاظتی گسترده تر در منطقه از جمله اقدامات مرتبط با پارک ملی کوهستان کامرون که به تازگی تاسیس شده است؛ کمک کند.

مقدمه

جنگل ها و تنوع زیستی در امرار معاش، سلامت و رفاه افراد بومی اطراف کوهستان کامرون از اهمیت ویژه ای برخوردار هستند. آنها جزء جدایی ناپذیر سیستم های فرهنگی پیچیده و پویا هستند که با تغییرات عظیمی که در طول صدها سال ایجاد شده سازگار شده اند؛ از جمله ی این تغییرات عبارتند از: حذف اجباری روستاهای بومی و انتقال روستاییان به اراضی حاشیه نشین تا محلی برای مزارع استعماری آلمان در اواخر قرن نوزدهم فراهم شود (آردنر 1996، کوفل- کاله 2010). با وجود وارد آمدن فشارهای اخیر بر زمین و منابع و نیروهای جهانی شدن، گروه های بومی سیستم های پیشرفته، مدیریت چند بعدی و معیشتی را حفظ کرده اند (لیرد در دست چاپ).

نتیجه گیری

در نگاه اول، سیستم های معیشت خانواده های بومی و مهاجر یکسان به نظر می رسند. با وجود تغییراتی که صورت گرفته است؛ این سیستم ها به محصولات زراعی برای تولید درآمد نقدی و امرار معاش و جمع آوری محصولات جنگلی با ارزش بالا را که در سرتاسر منطقه شناخته شده اند؛ متکی هستند. با این حال، با بررسی دقیق تر، مشخص می شود که خانوارهای باکوری از تعداد و تنوع بیشتری از گونه ها- گونه های بومی و وارد شده، وحشی و کشت شده استفاده نموده و به طور فعال طیف وسیعی از زیستگاه ها را مدیریت می کنند. تنوع ذاتی این سیستم ها بسیار زیاد است؛ اما به چشم نمی آید و در امرار معاش خانوارها آشکار می شود. محصولاتی که برای کسب درآمد نقدی در بازار فروخته می شود- چه محصولات زراعی و چه فرآورده های اولیه- از مجموعه ی منابعی تهیه می شوند که در مقایسه با منابعی که برای امرار معاش مورد استفاده قرار می گیرند؛ اندک هستند و برداشت آنها به تقاضای خارجی پاسخ می دهد. از سوی دیگر، امرار معاش نشان دهنده ی پیوندهای فرهنگی عمیق با محل زندگی، مناظر، گونه ها، فصول و تاریخ است.

Abstract

In order to further understanding of the links between biological and cultural diversity, this study examined the role of forest species and biodiversity in the livelihoods of indigenous Bakweri villagers and migrants to the Mount Cameroon region. Surveys of resources consumed and sold by 118 households were undertaken in five villages over the course of one year. The contributions of different habitats and management systems (compounds, farms, fallow, forest) and species (native and introduced; cultivated and wild-harvested) to local livelihoods were evaluated. The study showed that indigenous households depend to a much greater extent upon a range of habitats and species than migrant households, particularly for subsistence. Indigenous resource management systems grow from historical relationships between people and place, and promote resilience, well-being and adaptation in an area long characterized by environmental, social, political, and economic uncertainty. The managed landscapes of indigenous villages can contribute to broader conservation efforts in the region, including those associated with the newly established Mount Cameroon National Park.

INTRODUCTION

Forests and biodiversity are central to indigenous livelihoods, health and well-being around Mount Cameroon. They are an integral part of complex and dynamic cultural systems that have adapted to enormous change over hundreds of years, including the forced removal of indigenous villages onto marginal lands to make room for German colonial plantations in the late 19th century (Ardener 1996, Kofele-Kale 2010). Despite this, more recent pressures on land and resources, and the forces of globalization, indigenous groups have nonetheless maintained sophisticated, multi-dimensional management and livelihood systems (Laird in press).

CONCLUSION

At first glance, the livelihood systems of indigenous and migrant households seem alike. With variations in emphasis, they rely on a similar suite of crops for cash income and subsistence, and collect similar high-value forest products known throughout the region. Upon closer inspection, however, it becomes apparent that Bakweri households use a much larger number and variety of species – native and introduced, wild and cultivated – and actively manage and use a range of habitats. The diversity inherent in these systems is greatest, but most invisible to the outside eye, as manifested in subsistence use. Products sold in markets for cash – whether crops or forest products – are drawn from a pool of resources that is small compared with those used for subsistence, and their harvest responds to external demand. Subsistence, on the other hand, reflects long cultural ties to place, to the landscape, species, seasons, and history.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

درهم آمیختگی مردم و مکان: تنوع زیست فرهنگی در معشیت مهاجران و افراد بومی های اطراف کوه کامرون

The interweave of people and place: biocultural diversity in migrant and indigenous livelihoods around Mount Cameroon

انتخاب های سخت: ایجاد تعادل بین حفظ تنوع زیستی و رفاه انسان

Hard choices: Making trade-offs between biodiversity conservation and human well-being

Abstract

Win–win solutions that both conserve biodiversity and promote human well-being are difficult to realize. Trade-offs and the hard choices they entail are the norm. Since 2008, the Advancing Conservation in a Social Context (ACSC) research initiative has been investigating the complex trade-offs that exist between human well-being and biodiversity conservation goals, and between conservation and other economic, political and social agendas across multiple scales. Resolving trade-offs is difficult because social problems – of which conservation is one – can be perceived and understood in a variety of disparate ways, influenced (in part at least) by how people are raised and educated, their life experiences, and the options they have faced. Pre-existing assumptions about the “right” approach to conservation often obscure important differences in both power and understanding, and can limit the success of policy and programmatic interventions. The new conservation debate challenges conservationists to be explicit about losses, costs, and hard choices so they can be openly discussed and honestly negotiated. Not to do so can lead to unrealized expectations, and ultimately to unresolved conflict. This paper explores the background and limitations of win–win approaches to conservation and human well-being, discusses the prospect of approaching conservation challenges in terms of trade-offs and hard choices, and presents a set of guiding principles that can serve to orient strategic analysis and communication regarding trade-offs.

1 Introduction

In a world of persistent poverty, accelerating resource extraction, and climate change, the challenges to conserving the planet’s biodiversity seem increasingly insurmountable. Species and habitats continue to disappear and the ecosystem services vital to the health of animal, plant, and human communities alike are increasingly disturbed. While the loss of global biodiversity is well documented, there is considerable debate within the conservation field about how to respond most effectively (Wells and McShane, 2004; Agrawal and Redford, 2006; Brockington et al., 2006; Wilkie et al. 2006; Roe 2008).

Given the geographic juxtaposition of human poverty and biological wealth (Sanderson et al., 2002; Sanderson, 2005; Redford and Fearn, 2007), one obvious approach is to design management responses that enhance the well-being of local people while simultaneously halting the destruction of ecosystems. Over the past several decades a variety of such ‘‘win–win” approaches have sought to conserve biodiversity while also furthering local social and economic development. The logic and rhetoric of win– win underlies a number of popular conservation approaches and programs, including debt-for-nature swaps, extractive reserves, community-based conservation, and integrated conservation and development projects.

Unfortunately, the record of such approaches is decidedly mixed. A gathering body of evidence seems to indicate that, across a variety of places and contexts, trade-offs can and do occur between different conservation objectives (such as biodiversity and ecosystem services), and between human livelihoods and conservation (Faith and Walker, 2002; Adams et al., 2004; Brown, 2004; McShane and Wells, 2004; Garnett et al. 2007; Cheung and Sumaila, 2008; Sunderland et al., 2008; Chhatre and Agrawal, 2009; Dahlberg and Burlando, 2009; Sandker et al., 2009; but see also Nelson et al., 2009). Yet it remains rare that the full range of possible trade-offs are acknowledged in communications with funders, policy-makers, and the public, or explicitly discussed as conservation interventions are sought. On the contrary, the pressure to act, and the undesirability – at least from a politicians’ or donors’ point of view – of acknowledging possible downsides and losses can lead conservationists to feel the need to offer optimistic win–win scenarios about the feasibility of addressing multiple agendas. Failing to be open and explicit about trade-offs can thus occur even when conservation practitioners are themselves quite aware of some of the potential downsides of a given scenario or proposal.

As initiatives propelled by win–win optimism are scaled-up and replicated, and as the realities of trade-offs are experienced either by actors expecting to ‘‘win” or by those not considered in the equation at all, the stage seems set for a vicious cycle of optimism and disenchantment (Wells and McShane, 2004). To continue to feed this cycle benefits neither nature nor people. A new challenge, and a new set of debates, therefore, is emerging for conservationists: to find ways to identify and explicitly acknowledge the trade-offs and hard choices that are involved in advancing conservation in specific places and through specific approaches.

So how should analysis and communication regarding tradeoffs within conservation, and between conservation and other social goals proceed? In particular, how can such analysis and communication operate in a way that provides an opening for grappling with the full range of values and dynamics that shape what may be lost and what gained when conservation decisions are made and implemented? After discussing in more detail the background and problems with the win–win approach to conservation, we discuss the value of focusing on trade-offs and hard choices in the evaluation of plans and proposals for advancing conservation. We then pose a specific set of guiding principles, developed and refined over the course of 2 years of research, workshops, and discussions, that can serve to orient discussions and analysis regarding trade-offs.

تهاجم بیولوژیکی و تنوع زیست فرهنگی: پیوند سیستم های زیست محیطی و فرهنگی

Biological invasions and biocultural diversity: linking ecological and cultural systems

خلاصه

مقدمه

تهاجمات زیستی و چشم اندازهای فرهنگی

غنی سازی و کمک فرهنگی

تاثیرات فرهنگی مخلوط

نگرانی های فرهنگی مدرن

نتیجه گیری

خلاصه

مطالعه ی اثرات اکولوژیکی و اقتصادی گونه های مهاجم، تاثیر فراگیری در سرتاسر جهان دارد اما تاثیرات فرهنگی آن ها هنوز به مقدار زیادی بررسی نشده و بنابراین تشخیص داده نشده باقی مانده است. برخلاف سیستم های زیستی، هرجا که پیامدهای اکولوژیکی تهاجم های زیستی در وهله ی اول منفی باشد، از نقطه نظر علوم انسانی، تاثیرات گونه های مهاجم روی گستردگی سیستم های فرهنگی، محدوده ای از چندین اثر را دارد. تهاجم های زیستی، هزاران گروه فرهنگی را تحت تاثیر قرار می دهند که اغلب غیر قابل پیش گویی و در مسیرهای متناقضی است. این مطالعات موردی گروهی درون یک زمینه ی تصوری پیشنهاد کننده ی 3 گروه تاثیر فرهنگی مختلف از گونه های مهاجم است. فقر فرهنگی گونه های مهاجم، از دست رفتن یا جابه جایی گونه های بومی مهم فرهنگی و عملکردهای فرهنگی مرتبط با آن ها را تسریع می کند. غنی سازی فرهنگی گونه های مهاجم، سنت های فرهنگی را از طریق شمول آن ها در لغت نامه ها، داستان ها، غذاها، دارونامه ها و سایر فرجام های محسوس و غیرمحسوس تقویت می کند. کمک فرهنگی گونه های مهاجم می تواند پیوستگی و فرمول بندی مجدد عملکردهای مردم شناسی سنتی را فراهم کند. درک فرایندهایی که توسط آن ها بیوتای مهاجم از نظر فرهنگی غنی می شود، کمک می شود یا فقیر می شود می تواند به برنامه های درون رشته ای که هدف آن ها حفظ همزمان تنوع فرهنگی و زیستی است کمک کند.

نتیجه گیری

تهاجم های زیستی می توانند به صورت موثر و قطعی، چشم اندازهای اکولوژیکی و اجتماعی را تغییر دهند. پیامدهای تهاجم های زیستی روی سیستم های فرهنگی، یک محدوده ی شیب چند بعدی از تاثیرات دارد که به صورت فضایی، زمانی و درون فرهنگی متفاوت هستند. اگرچه بسیاری از گونه های مهاجم مستقیما به درون سه گروه دسته بندی می شوند اما ما ماهیت پیچیده ی ذاتی روابط فرهنگی زیستی را به صورت (غنی ساز فرهنگی، کمک کننده و فقیر کننده) تعریف کرده ایم که بدین معنی است که گروه ها وابسته به قراین هستند و برخی گونه های مهاجم فرهنگی، گروه بندی را به مبارزه می طلبند. گونه های مهاجم مانند حیوانات شکار و علف های هرز بیگانه، تاثیرات فرهنگی مخلوطی را نشان داده اند که ده ها هزار جامعه را تحت تاثیر قرار می دهد که اغلب غیر قابل پیش گویی و گاهی اوقات در مسیرهای مغایر است. گونه های بومی درون یک منطقه، به محض مهاجرت به یک منطقه ی دیگر، تبدیل به گونه های مهاجم بیگانه می شوند؛ گونه هایی که از نظر فرهنگی برای یک قبیله دارای اهمیت هستند ممکن است برای یک قبیله ی دیگر بی معنی باشند؛ یا گونه های مهاجم اولیه که در ابتدا مفید بوده اند ممکن است بعدا آزار رسان تعریف شوند که به دلیل نوسانات جمعیت در جوامع مختلف است.

SUMMARY

Study of the ecological and economic effects of invasive species has paralleled their progressively pervasive influence worldwide, yet their cultural impacts remain largely unexamined and therefore unrecognized. Unlike biological systems, where the ecological consequences of biological invasions are primarily negative, from an ethnoscientific standpoint, invasive species’ impacts on cultural systems span a range of effects. Biological invasions affect cultural groups in myriad, often unpredictable and at times contradictory ways. This review groups case studies into a conceptual matrix suggesting three categorically different cultural impacts of invasive species. Culturally impoverishing invasive species precipitate the loss or replacement of culturally important native species and their associated cultural practices. Culturally enriching invasive species augment cultural traditions, through their inclusion in lexicons, narratives, foods, pharmacopoeias and other tangible and intangible ends. Culturally facilitating invasive species can provide continuity and reformulation of traditional ethnobiological practices. An understanding of the processes by which invasive biota become culturally enriching, facilitating, or impoverishing can contribute to articulating interdisciplinary programmes aimed at simultaneously conserving biological and cultural diversity.

CONCLUSIONS

Biological invasions can drastically and irrevocably alter ecological and social landscapes. The consequences of biological invasions on cultural systems span a multidimensional gradient of impacts that vary spatially, temporally and intraculturally. Although many invasive species fit intuitively into the three categories we have defined (culturally enriching, facilitating and impoverishing), the inherently complex nature of biological-cultural relations means that the categories are contextual and certain culturally invasive species will defy categorization. Invasive species such as feral animals and exotic weeds demonstrate mixed cultural impacts, affecting societies in myriad, often unpredictable and at times contradictory ways. Species native or naturalized within one region become exotic invasives upon migrating to another region; species culturally meaningful to one tribe may be meaningless to another; or initially useful invasive species may be redefined as nuisances due to population fluctuations within different communities.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

تهاجم بیولوژیکی و تنوع زیست فرهنگی: پیوند سیستم های زیست محیطی و

Biological invasions and biocultural diversity: linking ecological and cultural systems