تصویربرداری In Vivo CEST MR از رگزایی تومور مغزی موش U87 با استفاده از ماده کنتراست هدفمند LipoCEST در 7 T

In Vivo CEST MR Imaging of U87 Mice Brain Tumor Angiogenesis Using Targeted LipoCEST Contrast Agent at 7 T

روش ها
کشت های سلولی و مدل حیوانی
معرف های همسنجی LipoCEST
دریافت MRI
پردازش داده
بافت شناسی و میکروسکوپ فلورسنس
نتایج
تعیین خصوصیات LipoCEST و همسنجی MT
تشخیص in vivo در LipoCEST
حساسیت سیگنال LipoCEST در محیط In vivo
دوام و اختصاصیت سیگنال lipoCEST در محیط in vivo
جمع شدن RGD-LipoCEST و αvβ3 در تومورهای مغزی
بحث
نتیجه گیری
منابع

LipoCEST معرف های همسنجی پارامغناطیس پوشیده شده-لیپوزوم (CA) بر پایه انتقال اشباع تبادل شیمیایی هستند که در MRI مولکول های زیستی کاربرد دارد. ویژگی های جذاب آن ها شامل قابلیت سازگاری زیستی، حساسیت زیرنانومولار و امکان عمل روی بیومارکرهای هدف است. ما تصویربرداری MR را با استفاده از lipoCEST هدف که به صورت داخل وریدی تزریق می شد، نشان دادیم. یک lipoCEST کمپلکس های Tm(III را حمل می-کند که با تری پپتید RGD (RGD-lipoCEST) کونژوکه می شود تا پذیرنده های αvβ3 را که در رگزایی تومور دخالت دارند را هدف قرار دهد و با یک lipoCEST غیرکونژوکه مقایسه شود. تومورهای مغزی موش های آزمایشگاهی فاقد غده تیموس بودند و از طریق تزریق داخل مغزی سلول های U87MG انجام شد و در 7 T بعد از تزریق داخل وریدی دو عامل متقابل تصویربرداری صورت گرفت (n=12 برای هر گروه). تبادل اشباع شیمیایی توالی انتقال MSME طی دو ساعت با میانگین فواصل زمانی دریافت 13.5 دقیقه انجام شد. سیگنال انتقال اشباع تبادل شیمیایی در تومور و نواحی جانبی حدود 1% بود، و پس از 2 ساعت به حدود 0.3% کاهش یافت. در حالی که سیگنال RGD-lipoCEST در ناحیه تومور حدود 1.4 % بود و حدود 2 ساعت دوام داشت. رنگ آمیزی  هیستوشیمیایی نشاندهنده یک تجمع RGD-lipoCEST با پذیرنده های αvβ3 در ناحیه تومور است. این نتایج اساس گامی دلگرم کننده به سمت تصویربرداری MRI درون سلولی از رگزایی تومور با استفاده از تزریق داخل وریدی lipoCEST است.

روش ها
کشت های سلولی و مدل حیوانی
همه آزمایش ها بر اساس قواعد سختگیرانه توصیه شده در انجمن اروپایی (609/86) و انجمن ملی فرانسه (848/87) برای مراقبت و استفاده از حیوانات آزمایشگاهی انجام شدند. رده سلولی گلیوما بدخیم در انسان، U87MG از ATCC خریداری شد (Rockville, MD) و در مکمل تعدیل شده Dulbecco در Eagle حاوی سرم جنین گاوی 10% ، گلوتامین 1% و گلوتامیسین 1% کشت شد. کشت ها در محیط کنترل شده با دمای 37 درجه سانتی گراد یا 5% CO2 انکوبه شدند و دو یا سه باردر هفته از آن عبور کردند. تومورهای مغزی با تزریق داخل مغزی سلول های U87MG، 1.2×105 سلول در 2 میکرولیتر به موش های بدون تیموس و دارای نقص ایمنی NU/NU تحریک شدند (Janvier, France). موش ها در ابتدا با مخلوطی از کتامین/زایلازین بیهوش شدند (50/7.5 mg/kg, i.p.) و در داخل یک محفظه قرار گرفتند. یک سوراخ 1 میلی متری در جداره چپ جمجمه ایجاد شد تا اجازه عبور سرنگ همیلتون جهت تزریق سلول های U87MG داده شود. حدود 2-3 هفته بعد، وقتی قطر تومور بین 2 و 5 mm بود، موش ها برای تصویربرداری MR برده شدند.

معرف های همسنجی LipoCEST
LipoCEST با میانگین قطر هیدرودینامیک، dH حدود 170 نانومتر توسط موسسه تحقیقاتی گوربت (آلبانی-سوس بویس، فرانسه) تولید شد (3). هر نانوذره lipoCEST حاوی یک لیپوزوم است که در آن کمپلکسی از تولیوم (4، 7-بیس کربوکسی متیل-1، 4، 7، 10 تترا-آزا سیکلودودکا-1- y1)-استیک اسید، با دو مولکول آب پیوند برقرار کرده است. غلظت لیپید کل حدود 23 mM بود و با کالیبره کردن با عنصر فسفر تایید شد که از طریق اندازه گیری اسپکتروسکوپی گسیل اتمی پلاسمای جفت شده القا شده (ICP-AES) پس از معدنی سازی و از طریق کروماتوگرافی مایع با عملکرد بالا (HPLC) بعد از رسوب لیپوزوم ها در متانول بود. غلظت نهایی اتم های تولیوم TM (III) نیز توسط ICP-AES پس از معدنی سازی تعیین شدند و حدود 13 mM بود. بر اساس این اندازه گیری ها، غلظت کمپلکس های TM (III) به دام افتاده حدود 250 mM محاسبه شد و غلظت نانوذرات موجود در محلول Cn حدود 48 nM بود. غشای لیپوزومی حاوی مخلوطی از لیپیدها بود

رابطه بین مشکلات خواب و رفتار روزانه در کودکان مبتلا به سندرم داون

Links between sleep and daytime behaviour problems in children with Down syndrome

چكيده
روش
شركت كنندگان
اندازه ها
خواب
رفتار روز-هنگام
روند كار
تحليل داده ها
نتايج
خواب به عنوان پيش بيني كننده گزارشات والدين از رفتار
خواب به عنوان پيش بيني كننده گزارشات معلمان از رفتار
بحث
منابع

چکیده
زمينه. در جمعيت كلي جهان، مشكلات خواب بر عملكرد روزانه تأثير مي گذارند. عليرغم رواج مشكلات خواب در ميان كودكان مبتلا به سندروم داون، موضوع تأثير اين مشكلات در كودكان محصل مبتلا به سندروم داون آنگونه كه بايد تحت بررسي و تحقيق قرار نگرفته است. مطالعه ما ارتباط بين مدت زمان خواب گزارش شده از جانب والدين و اتدازه گيري شده بوسيله اكتيگرافي (تست فعاليت شبانه روز) و كيفيت خواب گزارش شده از جانب والدين و گزارشات معلم درباره مشكلات رفتاري كودكان محصل مبتلا به سندروم دان را بررسي كرده است.

روش. سي كودك محصل مبتلا به سندروم داون يك ساعت اكتيگراف را براي يك هفته در خانه دور مچ خود بستند. والدينشان فرم رتبه بندي هاي خواب بچه را در طول همان هفته تكميل كردند. والدين و معلمان فرمي از يك مجموعه اندازه گيري براي ارزيابي رفتار روزانه تكميل كردند.

نتايج. گزارشات والدين از رفتارهاي خواب بيقرار در پرسشنامه عادات خواب كودكان (CSHQ) و نه كارايي خواب اندازه گيري شده با اكتيگراف – توانست دغدغه هاي رفتاري والدين و معلمان را در فرم رتبه بندي رفتار كودك و مقیاسهاي رتبه بندي اختلال كم توجهي/ بیش فعالی (ADHD) پيش بيني كند. مدت زمان خواب اندازه گيري شده با اکتيگراف و مدت زمان خواب اندازه گيري شده توسط والدين در پرسشنامه عادات خواب كودكان پيش بيني كننده بي توجهي گزارش شده از جانب والدين بود. مدت زمان خواب اندازه گيري شده بوسيله اكتيگراف پيش بيني كننده بيش فعالي/ تكانشگري بود.

نتيجه گیری. يافته هاي اين مطالعه نشان مي دهند كه مشكلات خواب ارتباط پيچيده اي با هر دوی اين موارد دارند: مشکلات رفتار روزانه گزارش شده از جانب والدين و مشکلات رفتار روزانه گزارش شده از جانب معلم در كودكان مبتلا به سندروم داون. اين يافته ها دلالت بر درك عواملي دارند كه بر مشکلات رفتاري و درمان آنها در كودكان محصل مبتلا به سندروم داون تأثير مي گذارند.

روش
شركت كنندگان
تمام فعاليتهاي مطالعه تصويب و توسط هيئت بررسي انجمن در مركز پزشكي نظارت شدند. اجتماع مورد مطالعه متشكل از كودكان محصل مبتلا به سندروم داون تريزومي ٢١ بود. والدين با استفاده از توزيع آگهی هاي كوچك كاغذي در مركز پزشكي، يك كلينيك مختص سندروم داون، و خبرنامه منتشر شده توسط انجمن محلي سندروم داون از مطالعه مطلع و در آن شركت كردند. شركت كنندگان در مطالعه شامل ٣٠ كودك مبتلا به سندروم داون بودند و والدينشان كه در مطالعه آزمايشي مبتني بر اجتماع شركت كردند خواب بچه ها و رفتار ها و ادراك روز-هنگام مرتبط با خواب آنها را بررسي كردند. يك خانواده ديگر رضايت به شركت در مطالعه داد اما كل روند مطالعه را تمام نكرد. تشخيص ژنتيكي بودن تريزومي ٢١ را گزارشات پزشكي تأييد كردند. طيف سني كودكان بين ٦ تا ١٧ سال بود. (M=11.68 years, SD=2.73) و اكثر آنها مذكر (٦٠ درصد)، سفيد پوست ٩٣ درصد؛ ٧ درصد آفريقايي-آمريكايي) بودند. بهره هوشي تمام-مقياس آزمون ٢ كوتاه هوش هافمن طيفي بين ٤٠ تا ٦٥ داشت (M=44.57, SD=6.46) (كافمن ج، ٢٠٠٤). نمره شاخص اصلاح شده گسترده مقياسهاي رفتار مستقل طيفي بين ١٥ تا ٩٣ داشتند (M=51.26, SD=21.62) (برواينينكس و همكاران، ١٩٩٦). بيشتر والدين پاسخ دهنده مادران بودند (٩٧ درصد). شرايط پزشكي زير گزارش شدند: مشكل قلبي ٥٠ درصد، وزن بالا/چاقي مفرط 48.2 درصد، التهاب عود كننده گوش 36.7 درصد، وقفه تنفسي در خواب 33.3 درصد، كم توجهي-بيش فعالي 23.3 درصد، مشكلات گوارشي ٢٠ درصد و اظطراب 6.7 درصد.

اندازه ها
خواب
طول مدت خواب و كيفيت خواب با يك روش چند-نمايي ارزيابي شدند. براي به دست آوردن داده هاي عيني خواب، بچه ها يك اكتيگراف ضبط كننده حركتي ميكرو-ميني (شركت Ambulatory Monitoring) به مچ دستشان بستند. اين وسيله با باتري كار مي كند و بسيار شبيه به ساعت مچي است و حركات را اندازه مي گيرد. اكتيگراف روي مچ غير غالب شركت كننده و سي دقيقه قبل از زمان خواب بسته مي شد و ٣٠ دقيقه پس از بلند شدن از خواب در صبح روز بعد از دست باز مي شد. والدين يك دفترچه يادداشت براي گزارش خواب به همراه داشتند كه اندازه هاي اكتيگرافي را تأييد مي كرد. داده هاي حركت با استفاده از يك الگوريتم معتبر نمره دهي خواب پردازش شدند. اين الگوريتم بين وضعيت خواب و وضعيت بيدارتمايز و تفاوت قائل مي شد (دفترچه دستورالعمل ضبط كننده حركت ميكرو-مينی، ٢٠٠٠؛ ساده و همكاران، ١٩٩٤). اندازه هاي خاص خواب با اكتيگراف و كيفيت خواب مورد استفاده براي تحليل فعلي شامل اين موارد بودند: (١) طول مدت زمان خواب: دوره خواب، از زماني كه بچه به خواب مي رفت تا زماني كه بيدار مي شد، چشم پوشي از زمانهاي بيداري در حين آن دوره؛ و (٢) كيفيت خواب: راندمان خواب، كه به عنوان درصد دوره خوابي تعريف مي شود كه كودك در خواب مي گذراند و نشان دهنده شاخص عيني كيفيت خواب است. دوره خواب و راندمان خواب براي هر شبي كه بچه ها اكتيگراف را استفاده مي كردند مشخص مي شد و بعد ميانگين آن در طول كل هفته به دست می آمد تا بتوان به شاخصهاي ثابت تحليلهاي فعلي دست يافت. در طول هفت روز متوالي بچه ها همكاري بالايي براي استفاده از اكتيگراف نشان دادند. ٨٩ درصد از آنها اين دستگاه را براي ٦ يا ٧ شب استفاده كردند. دو نفر از آنها فقط ٤ شب اكتيگراف را دور مچ خود بستند. اكتيگرافها به طور متوسط براي 6.4 شب (1.1) استفاده شدند. درصد شبهايي كه اكتيگرافها دور مچ بسته شدند، 91.8 بود.

بررسی علائم بی خوابی، افسردگی و اضطراب بر هم و تاثیر آن بر عملکرد فردی: تحلیل شبکه ای و اهمیت نسبی در زمینه بی خوابی

Insomnia, depression, and anxiety symptoms interact and individually impact functioning: A network and relative importance analysis in the context of insomnia

چکیده

1- مقدمه

2- روش ها

3- نتایج

4- بحث و نتیجه گیری

5- نتیجه گیری

منابع مالی

دسترسی به داده ها

مسئولیت های نویسندگان صاحب امتیاز

اظهار نامه منافع مالی:

ضمیمه الف . داده های تکمیلی

منابع

چکیده

     هدف مطالعه: بی خوابی، افسردگی، و اضطراب نرخ بالایی از همبودی (اختلالات همزمان) و اختلال عملکردی را به خود اختصاص میدهند. اثر متقابل علائم فراتشخیصی در این همبودی میتواند نقش داشته باشد. این تحلیل شبکه ای با بررسی چندین حوزه در افراد مبتلا به اختلال بی خوابی، احتمال اثرات متقابل بی خوابی، افسردگی و اضطراب بر یکدیگر و تاثیر مستقل آن ها در این اختلال را مورد ارزیابی و بررسی قرار می دهد.
مواد و روش ها: در ابتدا داده های روان شناختی حاصل از یک کارآزمایی شاهددار تصادفی تجزیه و تحلیل شد (N= 1711). شبکه ای از همبستگی جزئی منظم از علائم اختلال (بیماری) بررسی شد. مرکزیت (ارتباط علائم بیماری)، ساختار جمعی (خوشه بندی علائم)، و ارتباط میان جوامع (پل زدن) مورد ارزیابی قرار گرفت. تکرار پذیری مدل شبکه از طریق تحلیل نمونه های جدا نگه داشته شده (کنار گذاشته شده) ارزیابی شد. به منظور تعیین اهمیت نسبی هر یک از علائم اختلالات روانی در پیش بینی عملکرد (به عنوان مثال، سلامت روانی، عملکرد روانی- اجتماعی، اختلال در سلامت جسمی)، مقادیر شیپلی برای هر یک به صورت جداگانه تخمین زده شد.  
یافته ها: بیشترین گره ها (نقاط اتصال) مربوط به نگرانی های غیر قابل کنترل، بهم خوردن آرامش، حالت افسردگی/ نا امیدی بودند. پنج اجتماع با مشکل بهم خوردن آرامش مورد شناسایی قرار رفتند که در حکم پل ارتباطی بین گروه ها در نظر گرفته شدند (نشان دهنده وجود رابطه آماری احتمالی میان جوامع مشخص شده). نمونه جدا نگه داشته شده، برازش خوبی را نشان داد. سطح انرژی پایین و علایم و نشانه های اثرگذار در افسردگی (احساس گناه/ شکست؛ احساس افسردگی/ ناامیدی؛ فقدان احساس لذت و نشاط) از جمله عوامل پیش بینی کننده اصلی در تحلیل اهمیت نسبی موارد مختلف اختلالات به شمار می روند.
نتیجه گیری: در زمینه بی خوابی، این احتمال وجود دارد که مشکل تنش زدایی (آرام سازی/ کسب آرامش) از اهمیت بالینی و فراتشخیصی برخوردار باشد. از این منظر که چگونه علائم اختلالات با عملکرد مرتبط هستند، واضح بود که علاوه بر اینکه سطح انرژی پایین و احساس گناه/ شکست از جمله عوامل پیش بینی کننده مهم هستند، طیف وسیعی از نشانه ها (علائم بیماری یا اختلال) نیز وجود دارند که با اختلالات عملکردی مرتبط هستند. توجه به هر دو مورد، یعنی علائم اختلالات و اختلالات عملکردی، در همه موارد می تواند در تعیین اهداف درمانی مفید واقع شوند.

2- روش ها

     این مطالعه در واقع تجزیه و تحلیلی ثانویه با استفاده از داده های اولیه حاصل از یک کارآزمایی شاهددار تصادفی شده است که در آن به مقایسه ی استفاده از رفتار درمانی شناختی دیجیتال (CBT) و آموزش بهداشت خواب در بیماران مبتلا به بی خوابی پرداخته و آن را مورد ارزیابی قرار داده است. (شماره ثبت کارآزمایی: ISRCTN 60530898، تائیدیه کد اخلاقی: MS-IDREC-C2-2015-024) [44]. قبل از دریافت هر گونه درمانی، داده ها مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. سوالات پژوهش و طرح تحلیلی در Open Science Framework ثبت شد (OSF; https://osf.io/p9t3y/).

1-2- جامعه آماری (نمونه)

     جامعه آماری اولیه ما از 1711 شرکت کننده ساکن در کشورهای بریتانیا، ایالات متحده و استرالیا بود. شرکت کنندگان واجد شرایط مطالعاتی ما، بزرگسالانی بودند که بر اساس شاخص 8 موردی وضعیت خواب [45]، احتمال ابتلای آنها به بی خوابی مثبت بود، در حالی که از نظر سلامت جسمی و روانی شرایط پایداری داشته و برای بی خوابی خود روان درمانی های تخصصی دریافت نکرده اند. شرکت کنندگانی که به هر دلیلی دارو مصرف می کردند، مشروط بر اینکه از سلامت پایداری برخوردار بودند از مطالعه حذف نشدند. برای آگاهی دقیق تر از معیارهای ورودی به مطالعه که در این پژوهش مورد استفاده قرار گرفت می توانید به مطالعه اسپی و همکارانش [44] مراجعه کنید.

فاکتورهای مرتبط با همبودی اختلال اضطرابی

Factors associated with anxiety disorder comorbidity

چکیده
اختصارات:
1- پیش زمینه
2- روش ها
3- نتایج
4- بحث
منابع مالی
تعارض منافع
سپاسگزاری ها
منابع

چکیده

زمینه و هدف: اختلالات اضطرابی و افسردگی اغلب همزمان رخ می دهند و توالی ظاهر شدن آنها ممکن است با پیامدهای بالینی متفاوت مرتبط باشد. با این وجود، مطالعه کمی در مورد همبودی اضطراب -اضطراب انجام شده است. پارامترهای مرتبط با همبودی اضطراب و توالی زمانی اضطراب-MDD در این مطالعه بررسی شد.
روش‌ها: داده‌ها از گروه‌های GLAD و COPING NBR مستقر در بریتانیا (38775=n) از طریق  خود گزارشی به‌صورت آنلاین به‌دست آمد. تفاوت‌ها در ویژگی‌های جمعیت شناختی، تروما و بالینی بین اضطراب منفرد، همبودی اضطراب-اضطراب، همبودی اضطراب-MDD (اختلال افسردگی اساسی) و فقط MDD با استفاده از تحلیل رگرسیون لجستیک مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. علاوه بر این، اضطراب اول- MDD-اول اضطراب -MDD مقایسه شد. شرکت‌کنندگانی که سابقه خانوادگی یا داده‌های ژنتیکی خود را گزارش کرده بودند برای تفاوت در خطر خانوادگی مورد آزمایش قرار گرفتند.
نتایج: اضطراب-اضطراب و اضطراب- MDD   نسبت به اضظراب منفرد، میزان بیشتری از تشخیص اضطراب یا اختلال افسردگی، شروع در سنین پایین‌تر و عود را نشان دادند. اضطراب-MDD شدت/پیچیدگی بالینی بالاتری نسبت به MDD به تنهایی داشت. بیماران اضطراب-اضطراب علائم اضطراب رایج شدیدتر، علائم افسردگی رایج با شدت کمتر داشتند و کمتر احتمال دارد که تشخیص بیماری اضطراب/افسردگی را نسبت به بیماران اضطراب-  MDD   گزارش کنند. بیماران اضطراب اول اضطراب-MDD    سن شروع کمتر، علائم اضطراب شدیدتر و شانس کمتری برای گزارش خود تشخیصی نسبت به بیماران MDD اول نشان دادند. فقط تغییرات جزئی در خطر خانواده وجود داشت. خود گزارش دهی و اندازه گیری های گذشته نگر ممکن است باعث سوگیری یادآوری شود. ارزیابی خطر خانواده تقریباً به طور قطع ضعیف بود.
نتیجه گیری: همبودی اضطراب-اضطراب دارای نمایه علائم شدید و پیچیده قابل مقایسه با اضطراب-MDD بود، اما با جنبه‌های مختلف. اضطراب  اولیه سن شروع زودتر و شدت بیشتری نسبت به MDD اول داشت. اختلالات اضطرابی و همبودی مستحق کاوش و توجه بیشتر در تحقیق و درمان هستند.

2- روش ها
1- 2 نمونه
     مؤسسه ملی تحقیقات بهداشت و مراقبت NIHR) BioResource) داده ها (63411=n) را ارائه کرد. داده‌های حاصل از مطالعه GLAD (ارتباطات ژنتیکی با اضطراب و افسردگی) و پروژه روان‌پزشکی COVID-19 و ژنتیک عصبی (COPING) گنجانده شد. ما از اطلاعات Data Freeze 1.5 استفاده کردیم که شامل همه شرکت‌کنندگانی است که قبل از 17 اوت 2021 به آن ملحق شده‌اند.

      افراد مبتلا به اضطراب مادام العمر و/یا اختلالات افسردگی که 16 سال یا بیشتر داشتند و در بریتانیا زندگی می کردند واجد شرایط مطالعه GLAD بودند. شرکت کنندگان در وب سایت GLAD (https://gladstudy.org.uk/) ثبت نام کردند، جایی که موافقت کردند و فرم ثبت نام را تکمیل کردند. سپس یک کیت DNA بزاق به آدرسی که ارائه کرده بودند به آنها ارسال شد. برای بحث مفصل در مورد فرآیندهای استخدام، واجد شرایط بودن و جمع آوری داده های GLAD، به دیویس و همکاران مراجعه کنید. (2019). روند واجد شرایط بودن در سپتامبر 2018 آغاز شد و همچنان ادامه دارد.

     دعوت‌نامه‌های ایمیل برای اعضای مطالعه GLAD و منابع زیستی گسترده‌تر NIHR (NBR) که شامل اعضای گروه بیماری‌های التهابی روده و گروه‌های جمعیت عمومی است، توزیع شد تا در پروژه COPING شرکت کنند. شرکت کنندگان با کلیک بر روی پیوند و پر کردن فرم مجوز آنلاین و پرسشنامه در تحقیق COPING ثبت نام کردند. COPING برای همه شرکت کنندگان GLAD و NBR باز بود. روند واجد شرایط بودن در آوریل 2020 آغاز شد و تا فوریه 2022 ادامه خواهد داشت.

مشکلات خواب، اضطراب اجتماعی و شدت لکنت زبان در بزرگسالان با لکنت و بدون لکنت

Sleep Problems, Social Anxiety and Stuttering Severity in Adults Who Do and Adults Who Do Not Stutter

چکیده

1- مقدمه

2- مواد و روشها

3- نتایج

4- بحث

5- نتیجه گیری

منابع

چکیده

پیشینه: در حالیکه شواهد کافی وجود دارند مبنی بر اینکه کودکان و نوجوانان مبتلا به لکنت زبان از اختلال خواب بیشتری در مقایسه با کودکان و نوجوانانی با گفتار روان رنج میبرند نتایج این مطالعات در بین بزرگسالانی که لکنت زبان دارند (AWS) بسیار نایاب هستند. مضاف بر این، لکنت زبان با مسائل ارتباط کلامی در یک بافت اجتماعی همراه است. بدین ترتیب، قابل درک است که گروه AWS در مقایسه با بزرگسالانی با گفتار روان (AWNS)، درجات اضطراب اجتماعی بالاتری نشان میدهند. ما در مطالعه حاضر بررسی کردیم آیا گروه AWS اختلال خواب شدیدتری را در مقایسه با AWNS تجربه میکنند یا خیر. همچنین بررسی کردیم آیا نمرات اضطراب اجتماعی و لکنت زبان بطور جداگانه اختلالات خواب را پیش بینی میکنند یا خیر.

روشها: در مجموع، 110 بزرگسال مبتلا به لکنت زبان (متوسط سنی 5/28 سال؛ 30/27 % زن) و 162 بزرگسالی با گفتار روان (متوسط سنی 40/29 سال، 20/51 % زن) یکسری پرسشنامه خودسنجی را تکمیل کردند که اطلاعات اجتماعی-جمعیت شناسی، اختلالات خواب و اضطراب اجتماعی را پوشش میدهند. همچنین بزرگسالان مبتلا به لکنت، پرسشنامه ای درباره لکنت زبان را نیز تکمیل کردند.

نتایج: گروه AWS در مقایسه با گروه AWNS، ضمن کنترل سن و اضطراب اجتماعی، مدت زمان خواب کوتاهتر، اثربخشی خواب کمتر، مصرف بیشتر داروهای خواب در دوره درمان (مقادیر p معنادار و اندازه اثر متوسط) و نمره کلی بالاتر PSQI (مقادیر p معنادار و اندازه اثر بزرگ)، گزارش میکنند. سپس با وجود اینکه مقادیر p همواره برای کیفیت ذهنی خواب، اختلالات خواب و عملکرد روزانه، ضمن کنترل سن و اضطراب اجتماعی، معنادار بودند اما اندازه اثر آنها جزئی یا کوچک بود. برای تاخیر در به خواب رفتن، مقدار p، غیرمعنادار، و اندازه اثر، ناچیز بود. در بین گروه AWS با درجه لکنت بیشتر و سن بالاتر، بدون وجود اضطراب اجتماعی، اختلالات خواب بیشتری پیش بینی گردید. بیشترین مقدار همبستگی بین اختلال خواب بیشتر و لکنت زبان شدیدتر در گروه AWSای که بالاترین درجه اضطراب اجتماعی را داشتند مشاهده گردید.

نتیجه گیری: گروه AWS در مقایسه با گروه AWNS، شخصاً اختلالات خواب بیشتری را گزارش کرده اند که با افزایش سن و درجات بالاتر شدت لکنت، همبسته بوده اما با اضطراب اجتماعی همبسته نیست. بنابراین بایستی کیفیت خواب بزرگسالانی که لکنت دارند را بطور روتین مورد بررسی قرار داد.

2- مواد و روشها

2.1- شرکت کنندگان

در این مطالعه موردی-شاهد، 110 شرکت کنندۀ AWS و 162 شرکت کنندۀ AWNS با محدوده سنی 60-18 سال نامنویسی کردند. شرکت کنندگان AWS از اعضای انجمن لکنت زبان ایران انتخاب شدند. این انجمن، یک گروه حمایتی است نه یک گروه کارشناسی و تخصصی. شرکت کنندگان AWNS از میان کل جمعیت انتخاب شدند.

برای AWS، معیارهای شمول عبارت بودند از: (1) سن 18 سال و بالاتر؛ (2) داشتن لکنت زبان اثبات شده توسط شرکت کنندگان و تایید شده توسط یک پاتولوژیست گفتاری-زبانی؛ (3) تمایل و توانایی تکمیل یکسری پرسشنامه خودسنجی (ادامه را ببینید) درباره اطلاعات اجتماعی-جمعیت شناسی، لکنت زبان، اضطراب اجتماعی و الگوهای ذهنی خواب؛ (4) رضایتنامه آگاهانه مکتوب امضا شده. معیارهای عدم شمول عبارت بودند از: (1) مشکلات روانپریشی تایید شده توسط یک روانشناس بالینی مجرب و بر مبنای یک مصاحبه روانپریشی کوتاه برای اختلالات روانپریشی DSM-5 [45]؛ (2) وجود اختلالات عصب شناختی یا ایمنی شناختی در طی 12 ماه گذشته؛ (3) مصرف کنونی داروهای خواب آور و تغییر دهندۀ خُلق و مزاج، مثل تثبیت کننده های مزاج، ضد افسردگیها، بنزودیازپین ها، داروهای ضد فشار خون بالا یا نوتروپیکها؛ (4) زنان باردار یا شیرده زیرا هر دو حالت ممکن است وضعیت کنونی خواب و مزاج را تغییر دهند.

برای AWNS، با وجود عدم شمول صریح هر نشانه ای از لکنت زبان، معیارهای شمول و عدم شمول همانند گروه AWS هستند.

مجموعاً 117 شرکت کنندۀ AWS و 168 شرکت کننده AWNS انتخاب شدند و 110 نفر (94%) از گروه اول و 162 نفر (96%) از گروه دوم برای شرکت در مطالعه اعلام موافقت کردند.

افسردگی، اضطراب و خودکشی در افراد مبتلا به آسیب مزمن تروماتیک مغزی قبل و در طول همه گیری کووید-19: یک موسسه ملی در مورد ناتوانی، زندگی مستقل و تحقیقات توانبخشی مطالعه سیستم های آسیب تروماتیک مغزی

Depression, anxiety, and suicidality in individuals with chronic traumatic brain injury before and during the COVID-19 pandemic: A NIDILRR TBI Model Systems Study

چکیده

اختصارات

مطالب و روش ها

شركت كنندگان

معیارها

تحلیل داده ها

نتایج

نمونه

همبستگی ها به طور کلی و بر اساس دوره پاندمی

رگرسیون – پیش بینی کننده شدت علائم سلامت روان

بحث

نتیجه گیری

منابع

چکیده
هدف: بررسی شیوع، شدت و همبستگی افسردگی، اضطراب و افکار خودکشی در افراد مبتلا به آسیب مغزی تروماتیک (‏TBI) که قبل و در طول پاندمی کووید 19 ارزیابی شدند.

طرح: مطالعه هم گروهی گذشته نگر با استفاده از داده‌های جمع آوری شده از طریق شبکه سیستم های مدل TBI (‏TBIMS)‏ در ۱، ۲، ۵، ۱۰، ۱۵، ۲۰، ۲۵، یا ۳۰ سال پس از TBI.

موقعیت: مراکز توان بخشی TBIMS مستقر در ایالات متحده با ارزیابی تلفنی شرکت کنندگان ساکن جامعه.

شرکت کنندگان: بزرگسالان (‏۷۲.۴ % مرد، با میانگین سنی ۴۷.۲ سال)‏ که در پایگاه ملی سیستم های مدل TBI ثبت نام کردند و پرسشنامه های سلامت روانی قبل از ‏پاندمی (1/1/2017-2/29/2020؛ n=5000) یا در طول ‏پاندمی (4/1/2022-6/30/2021؛ n=2009) را تکمیل کردند.

مداخلات: قابل اجرا نیست.

مقیاس پیامد اصلی: پرسشنامه سلامت بیمار-۹ (‏PHQ – 9)‏، پرسشنامه اختلال اضطراب عمومی – ۷.

نتایج: رگرسیون های خطی و لجستیک جداگانه با ویژگی های جمعیت شناختی، روانی-اجتماعی، مربوط به جراحت و عملکردی همراه با شاخص دوتایی دوره پاندمی COVID ایجاد شدند (‏پاندمی در مقابل پاندمی)‏. هیچ تفاوت معناداری در افسردگی، اضطراب و یا افکار خودکشی قبل و در طول پاندمی کووید 19 مشاهده نشد. همبستگی بین پیش بینی کنندگان و نتایج سلامت روانی قبل و در طول پاندمی مشابه بود.

نتیجه گیری: بر خلاف پیش بینی های ما، شیوع، شدت و همبستگی های شرایط سلامت روانی قبل و در طول پاندمی کووید 19 مشابه بودند. نتایج ممکن است تاب آوری کلی را منعکس کند و با یافته های اخیر از جمعیت عمومی مطابقت داشته باشد که تنها افزایش کوچک و گذرا در پریشانی روانی مرتبط با این بیماری همه گیر را نشان می دهند. حال آن که افسردگی، اضطراب و افکار خودکشی شایع هستند و ارزش تمرکز بر درمان و تحقیقات را دارند.

مطالب و روش ها

شركت كنندگان

     شرکت کنندگان، زیرمجموعه ای از نام نویسان در پایگاه ملی TBIMS بودند، یک گروه چند مرکزی طولی از افراد که توان بخشی بستری را برای TBI دریافت می کنند. معیارهای ورود به TBIMS عبارت است از سن در هنگام آسیب > 16 سال؛ TBI متوسط تا شدید [به صورت فراموشی پس از سانحه بیش از 24 ساعت، ناهنجاری های تصویربرداری عصبی داخل جمجمه ای مرتبط با تروما، از دست دادن هوشیاری بیش از 30 دقیقه، یا نمره مقیاس کما گلاسکو (GCS) در بخش اورژانس کمتر از 13 تعریف می شود]؛ و افرادی که در مدت 72 ساعت در بیمارستان بستری شدند و پس از آن، توانبخشی بستری در مراکز تعیین شده TBIMS انجام شد. برای تحلیل‌های حاضر، نمونه را به کسانی که واجد شرایط پیگیری هستند (سال 1، 2، 5، 10، 15، 20، 25 یا 30 پس از آسیب) بین 1/01/2017 و 06/30/2021، با پرسشنامه سلامت بیمار-9 (PHQ-9) و اختلال اضطراب عمومی-7 (GAD-7) که در طول پیگیری جمع آوری شده است، محدود کردیم. تنها جلسه اول آن ها برای شرکت کنندگانی حفظ شد که جلسات پیگیری متعدد را در طول این دوره تکمیل کردند. برای مقایسه، ما نمونه خود را به دو گروه مقطعی مستقل، “پیش از پاندمی” و “در طول پاندمی” تقسیم کردیم. پیش از پاندمی به صورت داده های جمع آوری شده از اول ژانویه 2017 تا 29 فوریه 2020 تعریف شد. دوره در طول پاندمی به صورت داده های جمع آوری شده بین ۱ آوریل ۲۰۲۰ و ۳۰ ژوئن ۲۰۲۱ تعریف شد. داده های جمع آوری شده در مارس ۲۰۲۰ به دلیل دوره گذار از شروع پاندمی حذف شدند. از هر مرکز، تایید تحقیق توسط افراد انسانی دریافت شد.

معیارها
     نتایج اولیه عبارت بودند از افسردگی و اضطراب (‏به ترتیب PHQ – 9 و GAD – 7) ‏در هر دوره ارزیابی (سال های 1، 2، 5، 10، 15، 20، 25 و 30 پس از آسیب). PHQ-9 یک اندازه گیری خودگزارش دهی 9 موردی است که از “0=اصلا” تا “3=تقریبا هر روز” نمره گذاری شده است، با نمره کل 0 تا 27. PHQ-9 یک شاخص قابل اعتماد و معتبر برای شدت افسردگی و احتمال افسردگی اساسی در افراد مبتلا به TBI است. برای این مطالعه، PHQ-9 به سه روش امتیازدهی شد: نمره کل (0-27)، آستانه 10 یا بالاتر برای افسردگی متوسط تا شدید و نمره آیتم افکار خودکشی (SI) بیشتر از 0 که نشان دهنده افکار بهتر مردن یا آسیب رساندن به خود در دو هفته گذشته است.

تاثیر فرکانس تغییر زبان بر کنترل بازدارنده در کودکان پیش دبستانی دوزبانه: نقش های مختلف توانایی های زبانی بیانی و دریافتی

Effects of language switching frequency on inhibitory control in bilingual preschool children: Different roles of expressive and receptive language abilities

چکیده

1 مقدمه

2 روش ها

3 نتایج

4 بحث

5 نتیجه گیری

تضاد منافع

سهم نویسندگان

دسترسی به داده ها

تقدیر و تشکر

منابع

چکیده
     با اینکه تحقیقات انجام شده، ارتباط بین دفعات تغییر زبان در افراد دوزبانه و توانایی های زبانی آنها با کنترل مهاری شان را نشان داده اند، مکانیزم اینکه این دو چگونه با همکاری یکدیگر بر کنترل مهاری اثر می گذارند هنوز نامشخص است. در این پژوهش، نقش تعدیل کنندۀ توانایی های زبانیِ بیانی و دریافتی در ارتباط بین دفعات تغییر زبان و کنترل مهاری، بررسی شد. شرکت کنندگان شامل 229 بچه 5/4 تا 5/6 سالۀ دوزبانۀ پیش دبستانی چینی (اویغور-مندرین) بودند. توانایی زبان بیانی (ELA)، توانایی زبان دریافتی (RLA) و کنترل مهاری در این افراد آزمایش شد. تعداد دفعاتِ تغییر زبان، بر اساس گزارش های والدین و معلّمان تعیین شد. نتایج نشان دادند که تعداد دفعات تغییر زبان، ارتباط مثبتی با کنترل مهاری در بچه هایی با ELA اویغور بالا و ELA مندرین پایین و بر عکس وجود داشت. به علاوه، دفعات تغییر زبان ارتباط منفی با کنترل مهاری در بچه هایی داشت که ELA اویغور و مندرین در آنها پایین بود ولی ارتباط معنی داری با کنترل مهاری در بچه های دارای ELA اویغور بالا و مندرین بالا نداشت. این اثرِ تعدیل کنندۀ توانایی زبانی، در توانایی های زبانی دریافتی یافت نشد. اثر تعدیل کنندۀ معنی دار ELA (و نه RLA) نقش فعّال بچه ها در رشد و پیشرفت عملکرد اجرایی اولیۀ آنها را نشان می دهد؛ این امر، درک ما از اینکه دفعات تغییر زبان، چگونه و چه وقت بر کنترل مهاریِ افراد دوزبانه اثر می گذارد، را بیشتر می نماید.

1-1 تعداد دفعات تغییر زبان و کنترل مهاری در افراد دوزبانه

     منظور از تغییر زبان این است که یک فرد دوزبانه، زبانش را به زبان فرد مخاطب تغییر دهد (Green & Abutalebi, 2013) که این امر نشانگر فعال سازی بین-زبانی و کنترل سیستماتیک دو زبان است (Lai&O,Brien, 2020). منظور از دفعات تغییر زبان، تعداد دفعاتی است که فرد در زندگی روزمرّۀ خود، از یک زبان به زبان دیگر سوئیچ می کند (Verrey et al., 2016). منظور از کنترل مهاری، توانایی فرد در کنترل تمایلش به پاسخ بی اختیار و نیز توانایی در جلوگیری از ارائۀ اطلاعات نامربوط است. این موضوع، جزء اصلی کارکرد اجرایی است (Salwei & de Diego-Lazaro, 2021; Treffers-Daller et al., 2020) و می تواند “فاکتور مشترک ” تعیین کننده در عناصر متفاوت آن باشد (Valian, 2015).

     به طور نظری، دفعات تغییر زبان، اثر مثبتی بر کنترل مهاری دارد. مدل کنترل مهاری (Green, 1998) بیان می کند که افراد دوزبانه، دارای برتری شناختی نسبت به افراد تک زبان هستند، چراکه به دسترسی محدود به زبان نامربوط که به طور همزمان با زبان مربوط (زبانی که در یک مکالمه به آن نیاز دارند) فعال می شود نیاز دارند، که این امر می تواند سبب تقویت کنترل مهاری گردد. فرضیۀ کنترلِ سازگار (Abutalebi & Green, 2016) بیان می کند که افراد دوزبانه اغلب به فرایند تغییر زبانِ سازگار، بر اساس زبان مورد نیاز در یک مکالمه (تک زبانی، دوزبانی، و کدگزینی متراکم ) نیاز دارند. منظور از تک زبانی ، استفاده از یک زبان در یک مکالمه است. منظور از دوزبانی این است که افراد دوزبانه بر اساس زبانی که مخاطبشان صحبت می کند، از یک زبان به زبان دیگر خود تغییر جهت (سوئیچ) می دهند. منظور از کدگزینی متراکم، مخلوط کردن دو زبان در یک سخن یا یک جمله است. در بین این زمینه ها، تغییر زبان در دو زبانی، نسبت به تک زبانی یا کدگزینی متراکم، به کنترل مهاری بیشتری نیاز دارد. افراد دوزبانه، به دلیل تجربه ای که در تغییر زبانشان در یک محیط دوزبانه دارند، عملکرد بهتری در کنترل مهاری دارند (Sanchez-Azanza et al., 2020).

 پیش بینی مدت طولانی تر علائم COVID-19 با علائم بی خوابی

Insomnia symptoms predict longer COVID-19 symptom duration

چکیده

1 مقدمه

2 روش ها

3 نتایج

4 بحث

5 نتیجه گیری

کمک مالی

کمک های غیر مالی:

دسترسی به داده ها

تقدیر و تشکر

منابع

چکیده

     هدف / پیشینه: هدف این پژوهش، ارزیابی وقوع و شیوع بی خوابی در ایالات متحدۀ آمریکا در دوران همه گیری کووید-19 و اینکه آیا بین افراد مبتلا به این ویروس، بی خوابی، سبب وخیم تر شدن نتایج (به عنوان مثال، دفعات بروز علائم، مدت یا شدت ابتلای بیشتر) می شود یا خیر، بود.
روش ها: یک نمونۀ 2980 نفری از بزرگسالان کل ایالات متحدۀ آمریکا به طور آنلاین در دو نقطۀ زمانی در طی همه گیری کووید-19 مورد بررسی قرار گرفتند (T1= آوریل تا ژوئن 2020؛ T2= ژانویه تا مارس 2021). علائم بی خوابی در هر دو زمان، با استفاده از شاخص شدت بی خوابی (ISI) ارزیابی شد. در تحقیق T2 پرسش هایی دربارۀ علائم و آزمون کووید-19 هم پرسیده شد.
نتایج: شیوع بی خوابی (ISI≥15) در T1، %15 و در T2، %13 بود. نرخ وقوع بی خوابی (یعنی موارد جدید از T1 به T2) 6/5% بود. احتمال ابتلا به کووید-19 در شرکت کنندگان مبتلا به بی خوابی، نسبت به آنهایی که بی خوابی نداشتند، بیشتر نبود. بین شرکت کنندگانی که در فواصل مطالعه، مبتلا به ویروس شدند (n=149)، هیچ تفاوت گروهی معنی داری در علائم کووید-19 دیده نشد، به استثنای یک مورد؛ شرکت کنندگان مبتلا به بی خوابی، مدت طولانی تر علائم را گزارش می کردند (بی خوابی= 8/24 روز بیمای، بدون بی خوابی=1/16 روز بیماری).
نتیجه گیری: این پژوهش نشان می دهد که شیوع بی خوابی در مردم ایالات متحده آمریکا در طی همه گیری کووید-19 بالا بود. داده ها همچنین بیان می کنند که بی خوابی ممکن است با بروز علائمِ مزمن تر کووید-19 در ارتباط باشد. این یافته ها نشان گر نقش خواب و بی خوابی در عملکرد سیستم ایمنی هستند.

2 روش ها
2-1 شرکت کنندگان و روش مورد استفاده
     نمونۀ اولیه، شامل 4145 بزرگسال بود (8/45= Mage؛ 6/16= SDage؛ 7/78% مؤنث؛ 7/82% سفیدپوست) که از ایالات متحده آمریکا در یک مطالعۀ آنلاین دربارۀ فاصله گذاری اجتماعی، خواب و روحیه شرکت کردند. استخدام این افراد در سه ماه اول همه گیری کووید-19 انجام شد (کووید-19 در مارس 2020 به عنوان همه گیری اعلان شد [28]). از استراتژی های «نمونه گیریِ در دسترس» استفاده شد، بدین ترتیب که استخدام از طریق ارسال پُست در وبسایت های رسانه های اجتماعی (مانند فیس بوک و Reddit)، روزنامه های آنلاین، و ResearchMatch انجام شد. شرکت کنندگان فقط درصورتی که بیشتر از 18 سال سن داشتند، به اینترنت دسترسی داشتند و توانایی خواندن و نوشتن به زبان انگلیسی را داشتند، در مطالعه شرکت داده می شدند. نمونه، شامل شرکت کننده هایی از تمام نواحی جغرافیایی ایالات متحده آمریکا (درصد ناحیه: 5/27 جنوب شرقی، 7/26 مرکز غرب، 5/23 شمال شرقی، 6/12 غرب، 6/5 جنوب شرقی، ¼ کوه های صخره ای) بود. ابتدا از افراد واجد شرایط دعوت شد یک پرسشنامۀ پایه را پر کنند. این پرسشنامه از طریق Qualtrics XM (Provo, UT) تهیه شد و فاصله گذاری اجتماعی، روحیه، خواب، فعالیت فیزیکی، و اطلاعات جمعیت شناسی پایه را بررسی می کرد. پس از آن، بعد از 12-10 ماه (ژانویه تا مارس 2021)، تحقیق دیگری انجام شد. این تحقیق شامل همان آیتم ها بود ولی سوالات دیگری مربوط به آزمون و علائم کووید-19 هم به آن اضافه شده بود. البته شرکت کنندگانی که پرسشنامۀ پایۀ اولیه را پر کردند (1/28 %، 1165=n) پرسشنامۀ دوم را پُر نکردند و 6 شرکت کنندۀ دیگر هم داده های ISI کاملی نداشتند. بنابراین، نمونۀ نهایی (یعنی آنهایی که پرسشنامۀ پایه (اولیه) و دوم را پر کردند) شامل 2974 نفر بین 18 تا 86 ساله بود (0/47-Mage، 7/16= SDage، 0/79 % مؤنث، 1/84 % سفیدپوست، برای شرح جریان مطالعه لطفا شکل 1 را ببینید). نمونۀ نهایی در مقایسه با شرکت کنندگانی که در تحقیق پیگیری (دوم) شرکت نکردند (LTFU) سنّ بیشتری داشتند (Mage بر حسب سال، 0/47= نمونۀ نهایی، 8/42سال = LTFU)، درصد سفیدپوستانشان بیشتر بود (بر حسب درصد، 1/84= نمونه نهایی، 2/79= LTFU)، متأهل بودند (بر حسب درصد، 1/46= نمونه نهایی، 1/39= LTFU) و تحصیلات کالجی داشتند (بر حسب درصد،7/82= نمونه نهایی، 0/75= LTFU). در نمونۀ نهایی، تفاوتی از نظر جنسیت یا موقعیت استخدامی وجود نداشت (یعنی بیکار، کارمند نیمه وقت، کارمند تمام وقت). تمام روش ها توسط کمیتۀ بازبینی فنی در دانشگاه آرکانزاس و دانشگاه پنسیلوانیا تأیید شدند.

مقایسه مولفه های عدم تعهد شناختی و کم فعالی سرعت شناختی کند در نمونه های اوتیسم، ADHD و جمعیت محور کودکان

Comparison of the Cognitive Disengagement and Hypoactivity Components of Sluggish Cognitive Tempo in Autism, ADHD, and Population-Based Samples of Children

چکیده

هدف

روش

نمونه گیری

مقیاس رفتاری کودکان

تحلیل داده ها

نتایج

بحث

تقویت مولفه های عدم تعهد شناختی و کم فعالی در کندگامی شناختی

تفاوت های عدم تعهد شناختی و کم فعالی در گروه های بررسی شده

محدودیت ها و پیشنهادها برای پژوهش های آینده

نتیجه گیری

منابع

چکیده

     یک کارگروه بین المللی کندگامی شناختی اصطلاح جدید «سندروم عدم تعهد شناختی» را به عنوان جایگزینی برای کندگامی شناختی پیشنهاد کرده است و معتقد است این اصطلاح سندرومی که منجر به کندگامی شناختی می شود را دقیق تر توصیف می کند. به نظر این کارگروه نشانه های کندگامی شناختی شامل دو بعد شناختی (عدم تعهد شناختی) و یک بعد حرکتی (کم فعالی) می شود. این پژوهش ظهور یا عدم ظهور عوامل متمایز بازنمایی کنندۀ عدم تعهد شناختی و کم فعالی در زمان سنجش موارد کندگامی شناختی با تحلیل عاملی و درجۀ تفاوت عدم تعهد شناختی و کم فعالی در گروه های مختلف پژوهش را نشان می دهد. مادران با استفاده از مقیاس رفتاری کودکان ، 1177 کودک را مبتلا به اوتیسم، 725 کودک را مبتلا به اختلال نارسایی توجه/ فزون کنشی ترکیبی ، 307 کودک مبتلا به اختلال نارسایی توجه (4 تا 17 سال) و 665 کودک ابتدایی (6 تا 12 سال) رتبه بندی کردند. میزان شیوع کندگامی شناختی در مبتلایان به اوتیسم 32%، در مبتلایان به اختلال نارسایی توجه 18% و در دانش آموزان دبستانی 7 درصد است. تحلیل عاملی موارد کندگامی شناختی، دو عامل بازنمایی کنندۀ عدم تعهد شناختی (سردرگم/ گیج و خیره/ دل مشغول/ در دنیای خود بودن) و کم فعالی (تنبلی/ حرکت آهسته/ بی انرژی، کسل/ خواب آلود/ ناآگاه و خسته) را در تمامی گروه ها نشان می دهد. میزان شیوع و امتیازهای عدم تعهد شناختی به طور قابل توجهی از کم فعالی در گروه های اوتیسم و اختلال نارسایی توجه/ فزون کنشی ترکیبی و در زیرگروه اوتیسم و اختلال نارسایی توجه/ فزون کنشی ترکیبی کودکان مبتلا به کندگامی شناختی بالاتر است (اما در گروه های اختلال نارسایی توجه و دانش آموزان دبستان به صورت کلی و دیگر زیرگروه های کندگامی شناختی نتایج به این صورت نیست). یافته های ما از تحلیل عاملی پنج عامل، دو زیرعامل عدم تعهد شناختی و کم فعالی را نشان می دهد.

     یک کارگروه بین المللی کندگامی شناختی (Becker et al., in press) اصطلاح جدید «سندروم عدم تعهد شناختی» را به عنوان جایگزینی برای کندگامی شناختی پیشنهاد کرده است و معتقد است این اصطلاح سندرومی که منجر به کندگامی شناختی می شود را دقیق تر توصیف می کند. نشانه های کندگامی شناختی شامل یک بعد شناختی (مانند غیرمعمول و در فضا بودن، خیره شدن به فضای خالی، خیال بافی، در دنیای خود بودن، سردگم و گیج بودن) و یک بعد حرکتی (کم فعالی، حرکت آهسته، سستی و کسلی) می شود (Becker et al., in press). این مجموعه نشانه های شناختی و حرکتی با پژوهش های تحلیل عاملی نمونه های بالینی و جامعۀ آماری سازگار است، روایی همگرا و واگرای قوی ای دارد و از لحاظ آماری با دیگر نشانه های مجموعه مانند نشانه های نارسایی توجه در اختلال نارسایی توجه/ فزون کنشی و دیگر آسیب های روان شناختی مرتبط – و در عین حال از آنان متمایز- است (Becker et al., 2016; Dvorsky et al., 2019; Hartman et al., 2004; Lee et al., 2014; Mayes et al., 2020, 2021 a; Mayes, Waschbusch, Fernandez-Mendoza, & Calhoun, 2021 b; Penny et al., 2009; Saez, Servera, Becker, & Burns, 2019; Willcutt et al., 2014

     اصطلاح کندگامی شناختی مدتی پیش (Barkley, 2014) و اخیرا (Waschbusch, 2021) به دلیل این که شواهد تجربی کافی برای اثبات این که نتایج کندگامی شناختی از ضعف در سرعت شناخت (مانند سرعت کم پردازش) ناشی می شود و همچنین به این دلیل که این اصطلاح ممکن است تحقیر آمیز و توهین آمیز باشد (برای مثال ممکن است این معنی را القا کند که فرد هوش کمی دارد یا کند ذهن است) مورد نقد قرار گرفت. نتایج یک پژوهش کیفی که به تازگی انجام شده است (Becker et al., 2022) نشان می دهد که نیمی از والدین کودکان مبتلا به «کندگامی شناختی» حس خوبی به این اصطلاح ندارند. یک دلیل رایج واکنش منفی آنان این است که اصطلاح «کندگامی شناختی» (به برخی افراد) نوعی تنبلی یا هوش پایین را القا می کند. بنابراین این اصطلاح، با توجه به چیزی که القا می کند، ممکن است نام مناسبی نباشد زیرا این پژوهش ها ارتباط مبتلایان و سرعت پردازش و عملکرد کم را بسیار ناچیز و کم اهمیت دانسته اند (Bauermeister et al., 2012; Baytunca et al., 2018; Callan et al., 2020; Creque & Willcutt, 2021; Jacobson et al., 2018; Kofer et al., 2019; Mayes et al., 2021c, in press; Reinvall et al., 2017; Tamm et al., 2018; Willard et al., 2013; Willcutt et al., 2014; Wood et al., 2017; for a review, see Barkley, Jacobson, & Willcutt, 2022). واکنش آهسته تر، یکی دیگر از فرضیه های مرتبط در مبتلایان کندگامی شناختی، در یک پژوهش (Camprodon-Rosanas et al., 2020) همبستگی اندک اما قابل توجهی با بیماری دارد اما در سه پژوهش دیگر (Baytunca et al., 2018; Creque & Willcutt, 2021; Skirbeck, Hansen, Oerbeck, & Kristensen, 2011) این گونه نیست.

ارتباط تفاوت های ارتباطی عملکردی در آمیگدال به اثر ضد افسردگی کتامین در بیماران مبتلا به افسردگی اضطرابی

Functional connectivity differences in the amygdala are related to the antidepressant efficacy of ketamine in patients with anxious depression

چکیده
1 مقدمه
2 موضوعات و روش‌ها
3 نتایج
4 بحث
5 منابع

چکیده

پیش زمینه: هنوز مشخص نشده است که کتامین چه اثرات ضد افسردگی در بیماران مبتلا به افسردگی اضطرابی (AD) دارد. بین تفاوت‌های ارتباط عملکردی (FC)در آمیگدال، و بهبود افسردگی در بیماران افسرده پس از درمان با کتامین ارتباطی وجود دارد، اما نقش آنها در بیماران مبتلا به AD مشخص نشده‌است. برای این منظور، ما رابطه بین بهبود افسردگی پس از استفاده از کتامین و ارتباط عملکردی آمیگدال در بیماران مبتلا به AD را مورد بررسی قرار دادیم.
روش‌ها: تزریق داخل وریدی کتامین (0.5 mg/kg) برای شش دفعه طی مدت دو هفته برای 31 بیمار مبتلا به AD و 18 بیمار مبتلا به افسردگی غیر اضطرابی (NAD)انجام شد. سپس، بیماران AD به دو گروه پاسخ‌دهنده (که بر اساس ≥50٪ کاهش در نمره کامل MADRS در روز 13 تعریف می‌شود) و غیر پاسخ‌دهنده تقسیم شدند. ارتباط عملکردی زیرمناطق آمیگدال از جمله آمیگدال جانبی قاعده‌ای (LBA)، آمیگدال مرکزی میانی (CMA)، و آمیگدال سطحی در بین گروه ها مورد مقایسه قرار گرفت و برای پیش‌بینی پاسخ آنها به درمان پس از تزریق کتامین از منحنی‌های شاخص عملیاتی گیرنده استفاده شد.
نتایج: مشخص شد که تفاوت اولیه در ارتباط عملکردی در LBA و پرکونئوس سمت چپ بین بیماران AD پاسخ‌دهنده و غیر پاسخ‌دهنده، با بهبود افسردگی مرتبط است و پیش‌بینی‌کننده مهمی برای پاسخ به درمان با کتامین محسوب می‌شود. کاهش قابل‌توجهی در FC اولیه در LBA- پرکونئوس پس از تزریق کتامین به پاسخ‌دهندگان مشاهده شد. برخلاف بیماران مبتلا به افسردگی غیر اضطرابی، شکنج (چین) گیجگاهی میانی راست در CMA بیماران مبتلا به افسردگی اضطرابی به میزان کمتری مشاهده شد.
محدودیتها: اندازه نمونه نسبتاً کوچک است.
نتیجه‌گیری: یافته‌های ما ممکن است حاکی از آن باشد که ارتباط عملکردی آمیگدال پیش‌بینی‌کننده مهمی برای پاسخ بیماران مبتلا به AD نسبت به درمان با تزریق کتامین است. انجام مطالعات بعدی درباره مکانیسم‌های بالقوه ضد افسردگی کتامین ممکن است تاثیر مثبتی در درمان بیماران مبتلا به AD داشته‌باشد. 

2 موضوعات و روش‌ها
این مطالعه، به عنوان بخشی از یک کارآزمایی بالینی برچسب- باز انجام شده‌است که توسط کمیته‌ اخلاقی بیمارستان مغز و اعصاب وابسته دانشگاه پزشکی Guangzhou مورد تایید قرار گرفته و در پلتفرم ثبت کارآزمایی‌های بالینی چین (به شماره ثبت: ChiCTR OOC-17012239) ثبت شده‌است. این کارآزمایی بالینی طی دوره زمانی نوامبر 2016 تا دسامبر 2017، در بیمارستان مغز و اعصاب وابسته به دانشگاه پزشکی Guangzhou در چین با هدف بررسی اثربخشی ضدافسردگی کتامین با تزریق مکرر آن در بیماران مبتلا به MDD انجام شد (Wang و همکاران، 2022، 2021؛ Zheng و همکاران، 2018؛ Zhou و همکاران، 2018 a، 2018 b). روند مطالعه برای همه شرکت‌کنندگان کاملا توضیح داده شد و قبل از شروع این کارآزمایی بالینی، رضایت آگاهانه کتبی از آنها گرفته شد.

2-1 شرکت کنندگان
در مجموع 54 بیمار مبتلا به MDD که با معیارهای ورود به مطالعه زیر مطابقت داشتند در این مطالعه شرکت کردند. این معیارها عبارتند از: (1) مردان یا زنان در رده سنی 18 تا 65 سال؛ (2) تشخیص DSM-5/SCID MDD بدون علائم اختلالات روانی همبود؛ (3) مجموع نمره ≥17 در مقیاس 17 گویه‌ای رتبه‌بندی افسردگی همیلتون (HAMD-17) (Hamilton، 1960) در روز اسکن rsfMRI؛ (4) مقاومت نسبت به درمان (که به عنوان شکست دو یا چند دوره درمان با دوز مناسبی از داروهای ضد افسردگی در دوره زمانی مناسب تعریف می‌شود)؛ (5) انجام اسکن اولیه rsfMRI ؛ و (6) انجام شش دفعه تزریق با کتامین. معیارهای خروج از مطالعه، در مقاله قبلی ما بطور دقیقی توضیح داده شده‌است (Zhou و همکاران، 2018 a). قبل از انجام غربالگری rsfMRI، همه بیماران مبتلا به MDD می‌بایست دوز ثابتی از رژیم کنونی خود برای مصرف داروهای ضد افسردگی را برای بیش از چهار هفته ادامه می‌دادند و همین روند رژیم دارویی را در پیش می‌گرفتند. و استفاده از فیزیوتراپی‌هایی مانند درمان با شوک برقی طی مدت انجام مطالعه مجاز نبود. برای مشاهده طرح مطالعاتی کاملتری برای کارآزمایی فعلی، به مقاله قبلی ما مراجعه کنید (Zhou و همکاران، 2018 a).

ما با استفاده از تعریف ابعادی AD ، آن را به عنوان تشخیص MDD به اضافه امتیاز عاملی≥ 7 اضطراب / جسمانی‌سازی HAMD-17 تعریف کردیم (Chen و همکاران، 2021؛ Qiao و همکاران، 2020). عامل اضطراب / جسمانی‌سازی متشکل از اضطراب روانی (گویه 10)، اضطراب جسمانی (گویه 11)، علائم جسمانی معدی-روده‌ای (گویه 12)، علائم جسمانی عمومی (گویه 13)، و بینایی (گویه 17) می‌باشد که قابلیت‌اطمینان این موارد در ارزیابی نظام‌مند مشخصه‌های اضطراب بیماران مبتلا به MDD اثبات شد (Fava و همکاران، 2008).