رهبری مبتنی بر نقاط قوت و مشارکت کاری کارکنان: یک مطالعه چند منبعی

Strengths-based leadership and employee work engagement: A multi-source study

چکیده
1 رهبری مبتنی بر نقاط قوت
2 رهبری مبتنی بر نقاط قوت و عملکرد وظیفه
3 رهبری مبتنی بر نقاط قوت،اشتیاق شغلی و عملکرد وظیفه
4 نقش تعدیل کننده مبادله رهبر-پیرو
5 روش
6 نتایج
7 بحث و بررسی
8 نتیجه گیری
منابع

چکیده
رهبری مبتنی بر نقاط قوت به کارمندان کمک می کند که گام هایی را در راستای شناسایی، پرورش و بهره برداری از نقاط قوت خود بردارند.ما قصد داریم به این سوال پاسخ دهیم که آیا این سبک رهبری عملکرد و اشتیاق شغلی کارمندان را تقویت خواهد کرد. ما در مطالعه خود تلاش میکنیم از طریق ادغام کردن نظریه های الزامات شغلی-منابع (JD-R) و تبادل رهبر-عضو (LMX) این فرضیه را مطرح کنیم که رهبری مبتنی بر نقاط قوت میتواند از طریق ساز و کار میانجی اشتیاق شغلی تاثیر مثبتی بر روی عملکرد حرفه ای کارمندان داشته باشد  و این اثر توسط کیفیت مبادله رهبر-عضو (LMX) تعدیل می شود.ما داده های نظرسنجی را در دو مقطع زمانی به فاصله یک ماه از بین 556 کارمند چینی و مدیران آن ها (N=104 تیم) ،جمع آوری کردیم. در ادامه نتایج مدل سازی مسیر نشان دادند که رهبری مبتنی بر نقاط قوت از طریق عامل میانجی اشتیاق شغلی تاثیر مثبتی بر روی رتبه بندی عملکردی کارمندان اعمال می کند.همان طور که پیش بینی کرده بودیم،رابطه مثبت بین رهبری مبتنی بر نقاط قوت و اشتیاق شغلی کارمندان زمانی قوی تر خواهد بود که مبادله رهبر-عضو (LMX) از کیفیت بالایی برخوردار باشد.با وجود این، نتایج به دست آمده از اثر میانجیگری تعدیل شده مورد انتظار، حمایت نکردند.در انتهای این مقاله در مورد پیامدهای این نتایج برای تحقیقات در ارتباط با رهبری مبتنی بر نقاط قوت و همچنین پیامدهای عملی، بحث خواهیم کرد. 

یکی از مهم ترین وظایف رهبران حمایت کردن از کارمندان خود است تا آن ها بتوانند بهترین عملکرد ممکن را در محیط کار به نمایش بگذارند. مطابق با  منابع روان شناسی مثبت گرا، کارمندان زمانی به سطوح بهینه در عملکرد شغلی خود دست پیدا می کنند که با نادیده گرفتن نقاط ضعف خود بیشتر بر روی نقاط قوت تمرکز کنند (لینلی،گووینجی و وست،2007).این نقاط قوت را میتوان به صورت قابلیت ها،خصوصیات و صفات منحصر به فردی تعریف کرد که افراد را برای اجرای وظایف خود به بهترین نحو ممکن،توانمند می کنند (وود،لینلی،مالتبی،کاشدان و هورلینگ، 2011).برای مثال،کارمندانی را در نظر بگیرید که مهم ترین نقطه قوت آن ها خلاقیت است.این کارکنان زمانی بهترین عملکرد خود را به نمایش میگذارند که در حال کشف راه حل جدید برای مسائل پیچیده باشند.در مقابل،کارمندانی را در نظر بگیرید که مهم ترین نقطه قوت آن ها پشتکار و استقامت است.این افراد زمانی در سطح عملکرد بهینه قرار دارند که در حال برطرف کردن موانع در مقابل اهداف بلندمدت خود باشند.رهبران متکی به نقاط قوت میتوانند به کارمندان خود کمک کنند که به بهترین شکل ممکن از این نقاط قوت استفاده کنند (باکر و ون وورکم،2018).آن ها در راستای دست یابی به این هدف باید نحوه شناسایی،پرورش و بهره برداری از نقاط قوت را برای کارمندان خود تشریح کنند ( بورکوس،2011؛دینگ،یو و لی،2020؛ لینلی و همکاران،2007؛ون وورکوم،موسترت و همکاران،2016). 

رهبری مبتنی بر نقاط قوت به عنوان یک حوزه پژوهشی در دوران ابتدایی خود قرار دارد، اما مطالعات انجام شده نشان می دهند که رهبری مبتنی بر نقاط قوت می تواند مزایایی برای همه سازمان ها و کارکنان آن ها داشته باشد. برای مثال، رهبران متکی به نقاط قوت کارمندان پیرو را تشویق خواهند کرد که از نقاط قوت خود استفاده کنند.اتکا به نقاط قوت می تواند به ترویج رفتار نوآورانه و بهبود عملکرد کارمندان کمک کند (دینگ و یو،2020؛دینگ و همکاران،2020؛ دینگ و کوان،2021).مطالعه ما به طور ویژه بر روی تاثیر رهبری مبتنی بر نقاط قوت بر عملکرد حرفه ای کارمندان تمرکز می کند.ما در راستای درک بهتر این رابطه از یک طراحی تاخیری دو موجی در مطالعه خود به منظور بررسی کردن یک ساز وکار میانجی (اشتیاق شغلی) و یک شرط مرزی (مبادله رهبر-پیرو)، استفاده خواهیم کرد.

رهبری مبتنی بر نقاط قوت
رهبری مبتنی بر نقاط قوت ریشه در روان شناسی مثبت نگر دارد. در این سبک رهبری فرض میشود هر کدام از کارمندان دارای ترکیب منحصر به فردی از نقاط قوت هستند که آن ها را برای اجرای وظایف خود به بهترین نحو ممکن،توانمند می کنند (وود و همکاران،2011). کارمندان به جای تلاش برای برطرف کردن نقاط ضعف خود باید بر روی این نقاط قوت تمرکز کنند و در نتیجه بهره وری و تخصص خود را بهبود دهند(سلیگمان و سیکزنمیهالی،2000). رهبران متکی به نقاط قوت می توانند کارمندان خود را برای شناسایی،پرورش و بهره برداری از نقاط قوت خود، آماده کنند (بیسواس-دینر،کاشدان و لیوبچیک،2016).رهبران مبتنی بر نقاط قوت تلاش میکنند که اهمیت نقاط ضعف کارمندان برای اجرای وظایف و دست یابی به اهداف را کاهش دهند. رهبران در این راستا وظایف سازمان را مطابق با نقاط قوت کارمندان، تخصیص می دهند. رهبران همچنین تلاش می کنند مشارکت گروهی را بین تیم هایی که دارای نقاط قوت مکمل هستند، ترویج دهند (لینلی و هرینگتون،2006؛ون ورکوم،موسترت و همکاران،2016). تحقیقات گذشته نشان داده اند که رهبری مبتنی بر نقاط قوت رابطه نزدیکی با تقویت رفاه،خلاقیت،سلامت روانی و عملکرد کارمندان دارد و همچنین به کاهش خستگی و غیبت غیرموجه در محیط کار کمک میکند (بورکوس،2011؛دینگ و همکاران،2020؛دینگ و یو،2021).علاوه بر این، مطالعات تجربی اخیر کشف کرده اند که رهبری مبتنی بر نقاط قوت می تواند از طریق عوامل میانجی احساس عزت نفس و همچنین سلامت روان به ترویج رفتار نوآورانه در بین کارمندان،کمک کند ( دینگ و کووان،2021؛دینگ و یو،2020).علاوه براین،شواهد اولیه به دست آمده داده از مطالعات مقطعی نشان می دهند که رفاه کارمندان و همچنین اعتماد دوجانبه سرپرست-زیردستان می توانند به عنوان عامل های میانجی در رابطه مثبت بین رهبری مبتنی بر نقاط قوت و عملکرد شغلی،عمل کنند ( دینگ و همکاران،2020؛دینگ و یو،2020).ما با استفاده از موج های جدید داده قصد داریم فرایندی را بررسی کنیم که بر مبنای آن رهبری مبتنی بر نقاط قوت به بهبود عملکرد شغلی منجر می شود.ما از این طریق می توانیم سازکارهای روانی میانجی در این رابطه را بهتری درک کنیم و مجموعه مفاهیم مرتبط با سبک رهبری مبتنی بر نقاط قوت را گسترش خواهیم داد.

بررسی علائم بی خوابی، افسردگی و اضطراب بر هم و تاثیر آن بر عملکرد فردی: تحلیل شبکه ای و اهمیت نسبی در زمینه بی خوابی

Insomnia, depression, and anxiety symptoms interact and individually impact functioning: A network and relative importance analysis in the context of insomnia

چکیده

1- مقدمه

2- روش ها

3- نتایج

4- بحث و نتیجه گیری

5- نتیجه گیری

منابع مالی

دسترسی به داده ها

مسئولیت های نویسندگان صاحب امتیاز

اظهار نامه منافع مالی:

ضمیمه الف . داده های تکمیلی

منابع

چکیده

     هدف مطالعه: بی خوابی، افسردگی، و اضطراب نرخ بالایی از همبودی (اختلالات همزمان) و اختلال عملکردی را به خود اختصاص میدهند. اثر متقابل علائم فراتشخیصی در این همبودی میتواند نقش داشته باشد. این تحلیل شبکه ای با بررسی چندین حوزه در افراد مبتلا به اختلال بی خوابی، احتمال اثرات متقابل بی خوابی، افسردگی و اضطراب بر یکدیگر و تاثیر مستقل آن ها در این اختلال را مورد ارزیابی و بررسی قرار می دهد.
مواد و روش ها: در ابتدا داده های روان شناختی حاصل از یک کارآزمایی شاهددار تصادفی تجزیه و تحلیل شد (N= 1711). شبکه ای از همبستگی جزئی منظم از علائم اختلال (بیماری) بررسی شد. مرکزیت (ارتباط علائم بیماری)، ساختار جمعی (خوشه بندی علائم)، و ارتباط میان جوامع (پل زدن) مورد ارزیابی قرار گرفت. تکرار پذیری مدل شبکه از طریق تحلیل نمونه های جدا نگه داشته شده (کنار گذاشته شده) ارزیابی شد. به منظور تعیین اهمیت نسبی هر یک از علائم اختلالات روانی در پیش بینی عملکرد (به عنوان مثال، سلامت روانی، عملکرد روانی- اجتماعی، اختلال در سلامت جسمی)، مقادیر شیپلی برای هر یک به صورت جداگانه تخمین زده شد.  
یافته ها: بیشترین گره ها (نقاط اتصال) مربوط به نگرانی های غیر قابل کنترل، بهم خوردن آرامش، حالت افسردگی/ نا امیدی بودند. پنج اجتماع با مشکل بهم خوردن آرامش مورد شناسایی قرار رفتند که در حکم پل ارتباطی بین گروه ها در نظر گرفته شدند (نشان دهنده وجود رابطه آماری احتمالی میان جوامع مشخص شده). نمونه جدا نگه داشته شده، برازش خوبی را نشان داد. سطح انرژی پایین و علایم و نشانه های اثرگذار در افسردگی (احساس گناه/ شکست؛ احساس افسردگی/ ناامیدی؛ فقدان احساس لذت و نشاط) از جمله عوامل پیش بینی کننده اصلی در تحلیل اهمیت نسبی موارد مختلف اختلالات به شمار می روند.
نتیجه گیری: در زمینه بی خوابی، این احتمال وجود دارد که مشکل تنش زدایی (آرام سازی/ کسب آرامش) از اهمیت بالینی و فراتشخیصی برخوردار باشد. از این منظر که چگونه علائم اختلالات با عملکرد مرتبط هستند، واضح بود که علاوه بر اینکه سطح انرژی پایین و احساس گناه/ شکست از جمله عوامل پیش بینی کننده مهم هستند، طیف وسیعی از نشانه ها (علائم بیماری یا اختلال) نیز وجود دارند که با اختلالات عملکردی مرتبط هستند. توجه به هر دو مورد، یعنی علائم اختلالات و اختلالات عملکردی، در همه موارد می تواند در تعیین اهداف درمانی مفید واقع شوند.

2- روش ها

     این مطالعه در واقع تجزیه و تحلیلی ثانویه با استفاده از داده های اولیه حاصل از یک کارآزمایی شاهددار تصادفی شده است که در آن به مقایسه ی استفاده از رفتار درمانی شناختی دیجیتال (CBT) و آموزش بهداشت خواب در بیماران مبتلا به بی خوابی پرداخته و آن را مورد ارزیابی قرار داده است. (شماره ثبت کارآزمایی: ISRCTN 60530898، تائیدیه کد اخلاقی: MS-IDREC-C2-2015-024) [44]. قبل از دریافت هر گونه درمانی، داده ها مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. سوالات پژوهش و طرح تحلیلی در Open Science Framework ثبت شد (OSF; https://osf.io/p9t3y/).

1-2- جامعه آماری (نمونه)

     جامعه آماری اولیه ما از 1711 شرکت کننده ساکن در کشورهای بریتانیا، ایالات متحده و استرالیا بود. شرکت کنندگان واجد شرایط مطالعاتی ما، بزرگسالانی بودند که بر اساس شاخص 8 موردی وضعیت خواب [45]، احتمال ابتلای آنها به بی خوابی مثبت بود، در حالی که از نظر سلامت جسمی و روانی شرایط پایداری داشته و برای بی خوابی خود روان درمانی های تخصصی دریافت نکرده اند. شرکت کنندگانی که به هر دلیلی دارو مصرف می کردند، مشروط بر اینکه از سلامت پایداری برخوردار بودند از مطالعه حذف نشدند. برای آگاهی دقیق تر از معیارهای ورودی به مطالعه که در این پژوهش مورد استفاده قرار گرفت می توانید به مطالعه اسپی و همکارانش [44] مراجعه کنید.

رابطه بین سبک فرزندپروری و شیوه های فرزندپروری و پیشرفت تحصیلی کودکان

Relations between Parenting Style and Parenting Practices and Children’s School Achievement

چکیده
1 مقدمه
2 مواد و روش ها
3 بحث
4 نتیجه گیری
محدودیت ها
مشارکت نویسندگان
تأمین مالی
رضایت نامۀ آگاهانه
دسترسی به داده ها
تضاد منافع
منابع

چکیده

در این پژوهش، ارتباط بین الگوهای فرزندپروری و موفقیت تحصیلی بچه ها در جامعۀ یونان بررسی شد. اَعمال فرزندپروری و سبک فرزندپروری ، دو موضوع در تربیت فرزندان هستند که برای ارزیابی دستاوردهای تحصیلی بچه ها در این مطالعه انتخاب شدند. 101 فرد که حداقل یک بچۀ دبستانی داشتند و مقیم یونان بودند به یک پرسشنامۀ آنلاین پاسخ دادند. در راستای یافته های پیشین، هدف این مطالعه بررسی ارتباط بین فرزندپروری و دستاوردهای تحصیلی بچه های دبستانی در یونان بود. فرض اولیه این بود که هم اَعمال فرزندپروری و هم سَبک فرزندپروری، با دستاوردهای تحصیلی مرتبط هستند. بنابراین، فرضیه های اولیۀ مورد آزمایش در این پژوهش عبارتند از: (الف) الگوی فرزندپروریِ مستبدانه، ارتباط منفی با دستاوردهای تحصیلی دارد؛ (ب) سبک فرزندپروری مقتدرانه، ارتباط مثبتی با دستاوردهای تحصیلی دارد؛ (ج) مشارکت والدین در تکالیف بچه ها، بر آنها و عملکرد تحصیلی شان اثر می گذارد. نتایج، ارتباط مثبتی را بین سبک های فرزندپروری مقتدرانه و دستاوردهای تحصیلی بچه ها نشان می دهد، در حالی که سبک مستبدانه با دستاوردهای کمتر در ارتباط بود. به علاوه، نتایج نشان دادند که سبک مستبدانه به همراه اَعمال مشارکتی ، نشانۀ معنی داری برای نمره های بچه ها است. هرچه والدین از ابزار مقتدرانۀ بیشتری برای ارتباط با بچه هایشان استفاده کنند، با احتمال بیشتری به اهداف فرزندپروری خویش می رسند. با این وجود، بسیار مهم است که والدین بر فرایندهای یادگیری تمرکز داشته باشند، نه بر نتیجه.

1-1 موفقیت تحصیلی
موفقیت در تحصیل و مدرسه، یک پیشگویی کنندۀ مهم برای موقعیت اجتماعی آتی دانش آموز و شغل حرفه ای اوست (Sijtsema et al. 2014). بر اساس بیان هلمک و شرادر (2001) موفقیت در مدرسه (SA) را می توان به عنوان «دستاوردهای یادگیری شناختی» تعریف کرد که «حاصل آموزش هستند یا هدف آموزش در محیط مدرسه می باشند». مطالعات بسیاری نشان داده اند که اَعمال فرزندپروری می توانند سبب تسهیل و یا ممانعت از موفقیت تحصیلی شوند که این امر به ترتیب بستگی به این دارد که والدین استقلال را به فرزندان آموزش داده باشند یا روی آنها کنترل گری اِعمال کرده باشند (Moè et al. 2020). علاوه بر این، تحقیقات پیشین نشان داده اند که تعدادی متغیر، مانند سبک فرزندپروری، اَعمال فرزندپروری (Love et al. 2020; Korucu et al. 2020)، و ویژگی های شخصیتی دانش آموزان (مانند تفاوت در خلق و خو (Checa and Abundis-Guitiérrez 2017)، پیش زمینه های اجتماعی-اقتصادی و گروه های اعتقادی (Zahedani et al. 2016)) بر موفقیت تحصیلی اثر دارند. هرکدام از این متغیرها اثر مهمی بر پیشرفت تحصیلی دارند.

1-2 نقش جنسیت
پژوهش های گوناگونی نشان داده اند که عملکرد دختران در موفقیت تحصیلی بهتر از پسران است (Duckworth and Seligman 2006; Voyer and Voyer 2014). با اینکه دلیل تفاوت های جنسیتی در پیشرفت تحصیلی هنوز معلوم نیست، نویسندگان زیادی مدارک نظری در این مورد ارائه داده اند. هیکز و همکاران (2008) بیان نمودند که تعیین کننده های ژنتیکی و بیولوژیکی در تفاوت های جنسیتی نقش دارند، در حالی که اسپینات و همکاران (2014) تفاوت در توانایی ها و قدرت های رقابتی را مسئول تفاوت بین دانش آموزان مؤنث و مذکر دانستند. فرودنتالر و همکاران (2008) بیان نمودند که تفاوت در ویژگی های شخصیتی در تجارب اجتماعی، و تفاوت در سبک یادگیری نیز توضیح ممکن دیگری برای این موضوع هستند.در این پژوهش، ارتباط بین الگوهای فرزندپروری و موفقیت تحصیلی بچه ها در جامعۀ یونان بررسی شد. اَعمال فرزندپروری و سبک فرزندپروری ، دو موضوع در تربیت فرزندان هستند که برای ارزیابی دستاوردهای تحصیلی بچه ها در این مطالعه انتخاب شدند. 101 فرد که حداقل یک بچۀ دبستانی داشتند و مقیم یونان بودند به یک پرسشنامۀ آنلاین پاسخ دادند. در راستای یافته های پیشین، هدف این مطالعه بررسی ارتباط بین فرزندپروری و دستاوردهای تحصیلی بچه های دبستانی در یونان بود. فرض اولیه این بود که هم اَعمال فرزندپروری و هم سَبک فرزندپروری، با دستاوردهای تحصیلی مرتبط هستند. بنابراین، فرضیه های اولیۀ مورد آزمایش در این پژوهش عبارتند از: (الف) الگوی فرزندپروریِ مستبدانه، ارتباط منفی با دستاوردهای تحصیلی دارد؛ (ب) سبک فرزندپروری مقتدرانه، ارتباط مثبتی با دستاوردهای تحصیلی دارد؛ (ج) مشارکت والدین در تکالیف بچه ها، بر آنها و عملکرد تحصیلی شان اثر می گذارد. نتایج، ارتباط مثبتی را بین سبک های فرزندپروری مقتدرانه و دستاوردهای تحصیلی بچه ها نشان می دهد، در حالی که سبک مستبدانه با دستاوردهای کمتر در ارتباط بود. به علاوه، نتایج نشان دادند که سبک مستبدانه به همراه اَعمال مشارکتی ، نشانۀ معنی داری برای نمره های بچه ها است. هرچه والدین از ابزار مقتدرانۀ بیشتری برای ارتباط با بچه هایشان استفاده کنند، با احتمال بیشتری به اهداف فرزندپروری خویش می رسند. با این وجود، بسیار مهم است که والدین بر فرایندهای یادگیری تمرکز داشته باشند، نه بر نتیجه.

اثر مداخلات آموزشی همسالان والدین برای مادران جوان بر رشد و تکامل کودکان زیر پنج سال

The Effect of Parenting Peer Education Interventions for Young Mothers on the Growth and Development of Children under Five

چکیده

1 مقدمه

2 مواد و روشها

3 نتایج

4 بحث

5 نتیجه گیری

منابع

چکیده

یکی از عواملی که به رشد و تعالی کودکان زیر پنج سال کمک می کند توانایی مادر آنها برای فراهم سازی مراقبت است اما مادران جوان از مهارت های بچه داری کافی برخوردار نیستند. هدف مطالعه حاضر این است که تأثیر برنامه آموزش همتا برای بچه داری (PPE) بر روی رفتار و خودتوانی بچه داری مادران جوان، و همچنین رشد و تعالی کودکان زیر پنج سال را بررسی نماید. در این مطالعه دو گروه وجود داشت: گروه کنترل (بدون مداخله آموزشی) و یک گروه مداخله، که در هر گروه 15 شرکت کننده وجود داشت. در این مطالعه از کوواریانس تحلیل با نمرات پیش آزمون به عنوان متغیر کمکی استفاده کردیم. نتایج ما نشان داد که گروه مداخله در مقایسه با گروه کنترل، خودتوانی بچه داری، رفتار بچه داری، رشد کودک و تعالی کودک خیلی بهتری (از جمله جنبه های شناختی، زبانی و حرکتی) را نشان می داد. در برنامه PPE مادران جوان تجربیات خود را درباره نحوه رشد و تعالی کودکان با هم به اشتراک می گذارند، و مادران پشتیبانی های روانی را دریافت می کنند. در نهایت نتیجه گیری کردیم که برنامه PPE روی رفتار بچه داری و خودتوانی بچه داری مادران جوان، و همچنین رشد و تعالی کودکان تأثیرگذار است.

2 مواد و روشها
2-1 شرکت کنندگان
شرکت کنندگان ما را مادران جوان در مراکز بهداشت عمومی در ناحیه Gunung Kidul (استان یوگیاکارتا، اندونزی) تشکیل می دادند؛ ما این مادران را از طریق یک فرآیند غربالگری انتخاب نمودیم. به طور کلی 30 شرکت کننده واجد شرایط را به عنوان پاسخ دهندگان مطالعه حاضر انتخاب کردیم. آزمودنی های این مطالعه را به دو گروه مداخله و کنترل تقسیم بندی کردیم. گروه مداخله (اقدامات) برنامه PPE با استفاده از مدول PPE و همچنین کمک یک اپلیکیشن PPE مبتنی بر وب را دریافت می کرد تا رفتار بچه داری شرکت کنندگان آن ارزیابی گردد. گروه کنترل هیچ مداخله ای را دریافت نمی کرد و فقط خدمات استانداردی که در مراکز بهداشت ارائه می شود را دریافت می کرد. معیارهای شمول به شرح رو به رو بودند: (1) مادران جوان با سن کمتر از 20 سال؛ (2) مادران جوانی که اولین کودک آنها 12 تا 42 ماه سن داشت؛ (3) مادرانی که حداقل تحصیل در مقطع ابتدایی را به پایان رسانده بودند. دلیل انتخاب این پاسخ دهندگان این بود که سن کمتر از 20 سال یک سن تحول است و مادران جوان در این سن باید دو نقش را ایفا کنند: مادر شدن، و همچنین تکمیل فرآیند رشدی تکمیل نشده به سمت بزرگسالی.

انتخاب برنامه های PPE بر مبنای مفهوم همتایان بود، به طوری که مادران جوان و مربیان همتای آنها هم سن و سال هستند؛ این موضوع باعث می شود که مادران جوان بهتر بتوانند با مربیان ارتباط برقرار کنند و نسبت به یکدیگر حس همدلی داشته باشند. در این مداخله از یک اپلیکیشن PPE مبتنی بر وب نیز استفاده می شود که مربیان همتا و پاسخ دهندگان گروه مداخله از طریق آن راحت تر می توانند به اطلاعات دسترسی داشته باشند. خصوصیات این اپلیکیشن مبتنی بر وب عبارتند از: توسعه دادن آسان، دسترسی آسان با استفاده از دستگاه های مختلف، توزیع آسان و انعطاف پذیر اطلاعات. برنامه PPE توسط مربیان همتا (PE) (حداکثر 2 مادر) انجام شد که آنها را بر اساس نتایج غربالگری استخدام کرده بودیم. معیارهای انتخاب مربیان همتا (PE) به شرح زیر بود:

1- مادران جوان کمتر از 20 سال
2- آنها کودکان 12 تا 42 ماهه داشتند
3- آنها حداقل مقطع ابتدایی را به پایان رسانده بودند
4- آنها علاقه و تمایل کافی برای وقت گذاشتن برای تبدیل شدن به مربیان همتا را داشتند
5- آنها تأییدیه شوهر خود را داشتند
6- آنها پرسشنامه غربالگری را برای تبدیل شدن به PE پر کرده بودند

هوش فرهنگی و اثربخشی بین فرهنگی در بین مربیان پرستاری: یک مطالعه ترکیبی

Cultural intelligence and intercultural effectiveness among nurse educators: A mixed-method study

چکیده
1 مقدمه
2 هدف
3 روش ها
4 نتایج
5 گفتگو
6 نتیجه
منابع مالی
بیانیه اعتبار مشارکت نویسندگی
اعلام منافع رقابتی
منابع

چکیده

 زمینه: با توجه به جهانی شدن، بخش آموزش در حال چند فرهنگی شدن است. برای مربیان پرستاری مهم است که از فرهنگ های مختلف آگاه باشند و بتوانند به طور موثر با گروه های متنوع فرهنگی از دانشجویان و همکاران کار کنند.
اهداف: بررسی هوش فرهنگی و اثربخشی بین فرهنگی در بین مربیان پرستاری و همچنین کشف تجربیات آنها در محیط های آموزشی متنوع فرهنگی.
طراحی: یک رویکرد ترکیبی با استفاده از یک طرح توضیحی متوالی
نتایج: نمرات هوش فرهنگی مربیان پرستاری (CQ) و اثر بخشی بین فرهنگی (IE) بالاتر از مقادیر متوسط بود، با نمره کلی 76.33 (محدوده 23-100) برای CQ و 74.64 (محدوده 58-87) برای IE. نمرات CQفردی بالا بود. اگرچه مولفه شناختی که شامل دانش هنجارها، عملکرده، ارزش ها، قواعد زبانی و قوانین بیان رفتارهای غیر کلامی است در محدوده نمره پایین تری قرار داشت. برای IE، مربیان پرستاری نمره کمتری در مهارت های پیام رسانی داشتند که شامل تعاملات موثر برای انتقال پیام های خاص به یک فرهنگ یا گروه خاص بود. یافته های کمی اولیه توسط روایت های مربیان پرستاری توضیح داده شده که نشان می دهد کسب هوش فرهنگی یک فرایند مستمر دانستن و یادگیری از طریق اشتراک گذاری فعال است و حساسیت فرهنگی با استاندادرهای حرفه ای پرستاری همپوشانی دارد.
نتیجه: در صورت وجود معضلات مربتط با فرهنگ، مربیان پرستاری به استانداردهای حرفه ای آگاهی فرهنگی و عملکرد ایمن فرهنگی متوسل و هدایت می شوند. تحقیقات آینده ممکن است نیاز به بررسی این داشته باشد که چگونه معیارهای عینی هوش فرهنگی و شواهد مبتنی برتجربه از مربیان پرستاری در شکل دهی الزامات و استانداردهای حرفه ای پرستاری اعمال شده در برنامه درسی پرستاری نقش دارند.

2- هدف
این مطالعه با هدف بررسی معیار های عینی CQ و IE و سپس بررسی شواهد مبتنی بر تجربه در بین مربیان پرستاری با استفاده از رویکرد ترکیبی انجام شده است.

3- روش ها
1-3- طراحی
در این مطالعه از یک روش ترکیبی استفاده شده، که در آن در فاز اول یک طرح توضیحی متوالی، با داده های کمی جمع آوری شده ، و پس از آن مصاحبه های فردی در فاز دوم به کار گرفته شده است Creswell and) Tashakkori, 2007). این مطالعه از یک نظرسنجی آنلاین از مربیان پرستاری در نیوزلند با استفاده از دو ابزار معتبر روان سنجی سنجش هوش فرهنگی (CQ) و مقیاس اثر بخشی بین فرهنگی (IE) برای سنجش تعاملات مرتبط با فرهنگ استفاده کرد. مرحله دوم شامل مصاحبه با مربیان پرستاری بود که از یافته های کمی مطلع شدند. ادغام یافته های هر دو مرحله، نمرات کمی از ابزارهای CQ و IE را توضیح داد و براساس روایت مربیان درک عمیقی را ارائه کرد. تاییدیه اخلاق از (کمیته اخلاق انسانی Southern Institute) درخواست شد.

2-3- شرکت کنندگان و تنظیمات
در این مطالعه مربیان پرستاری که در موسسات نیوزلند کار می کردند و مدرک پرستاری ارائه می دادند، استخدام شدند. مربی پرستاری اصطلاحی است که برای توصیف پرستاران شاغل در بخش آموزش استفاده می شود، اگرچه اصطلاحات در بخش دانشگاه متفاوت است، جایی که در آن دانشگاهیان پرستار به عنوان مدرسان و اعضای هیئت علمی نامیده می شوند. نظرسنجی آنلاین در مجموع بین 15 موسسه توزیع شد. در نیوزلند، 14 موسسه پلی تکنیک و 4 دانشگاه وجود دارد که برنامه پرستاری را ارائه می دهند. تعداد مربیان پرستاری استخدام شده در یک دانشکده یا دپارتمان متفاوت است، برخی موسسات با برنامه های پرستاری کوچک مربیان پرستاری کمتری استخدام کرده اند. برای این نظرسنجی، در مجموع 30 مربی پرستار از 40 مربی دعوت شده، این نظرسنجی را تکمیل و پاسخ داده اند (نرخ پاسخگویی 71درصد). با توجه به تعداد کم پرستاران شاغل در بخش آموزش پرستاری نیوزلند، نرخ پاسخ فعلی مورد انتظار بود. برای مرحله کیفی، 16 شرکت کننده با شرکت در مصاحبه موافقت کردند. دعوت نامه استخدام توسط پرسنل اداری از طریق یک ایمیل برای مدیران آموزشی ارسال شد.

فاکتورهای مرتبط با همبودی اختلال اضطرابی

Factors associated with anxiety disorder comorbidity

چکیده
اختصارات:
1- پیش زمینه
2- روش ها
3- نتایج
4- بحث
منابع مالی
تعارض منافع
سپاسگزاری ها
منابع

چکیده

زمینه و هدف: اختلالات اضطرابی و افسردگی اغلب همزمان رخ می دهند و توالی ظاهر شدن آنها ممکن است با پیامدهای بالینی متفاوت مرتبط باشد. با این وجود، مطالعه کمی در مورد همبودی اضطراب -اضطراب انجام شده است. پارامترهای مرتبط با همبودی اضطراب و توالی زمانی اضطراب-MDD در این مطالعه بررسی شد.
روش‌ها: داده‌ها از گروه‌های GLAD و COPING NBR مستقر در بریتانیا (38775=n) از طریق  خود گزارشی به‌صورت آنلاین به‌دست آمد. تفاوت‌ها در ویژگی‌های جمعیت شناختی، تروما و بالینی بین اضطراب منفرد، همبودی اضطراب-اضطراب، همبودی اضطراب-MDD (اختلال افسردگی اساسی) و فقط MDD با استفاده از تحلیل رگرسیون لجستیک مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. علاوه بر این، اضطراب اول- MDD-اول اضطراب -MDD مقایسه شد. شرکت‌کنندگانی که سابقه خانوادگی یا داده‌های ژنتیکی خود را گزارش کرده بودند برای تفاوت در خطر خانوادگی مورد آزمایش قرار گرفتند.
نتایج: اضطراب-اضطراب و اضطراب- MDD   نسبت به اضظراب منفرد، میزان بیشتری از تشخیص اضطراب یا اختلال افسردگی، شروع در سنین پایین‌تر و عود را نشان دادند. اضطراب-MDD شدت/پیچیدگی بالینی بالاتری نسبت به MDD به تنهایی داشت. بیماران اضطراب-اضطراب علائم اضطراب رایج شدیدتر، علائم افسردگی رایج با شدت کمتر داشتند و کمتر احتمال دارد که تشخیص بیماری اضطراب/افسردگی را نسبت به بیماران اضطراب-  MDD   گزارش کنند. بیماران اضطراب اول اضطراب-MDD    سن شروع کمتر، علائم اضطراب شدیدتر و شانس کمتری برای گزارش خود تشخیصی نسبت به بیماران MDD اول نشان دادند. فقط تغییرات جزئی در خطر خانواده وجود داشت. خود گزارش دهی و اندازه گیری های گذشته نگر ممکن است باعث سوگیری یادآوری شود. ارزیابی خطر خانواده تقریباً به طور قطع ضعیف بود.
نتیجه گیری: همبودی اضطراب-اضطراب دارای نمایه علائم شدید و پیچیده قابل مقایسه با اضطراب-MDD بود، اما با جنبه‌های مختلف. اضطراب  اولیه سن شروع زودتر و شدت بیشتری نسبت به MDD اول داشت. اختلالات اضطرابی و همبودی مستحق کاوش و توجه بیشتر در تحقیق و درمان هستند.

2- روش ها
1- 2 نمونه
     مؤسسه ملی تحقیقات بهداشت و مراقبت NIHR) BioResource) داده ها (63411=n) را ارائه کرد. داده‌های حاصل از مطالعه GLAD (ارتباطات ژنتیکی با اضطراب و افسردگی) و پروژه روان‌پزشکی COVID-19 و ژنتیک عصبی (COPING) گنجانده شد. ما از اطلاعات Data Freeze 1.5 استفاده کردیم که شامل همه شرکت‌کنندگانی است که قبل از 17 اوت 2021 به آن ملحق شده‌اند.

      افراد مبتلا به اضطراب مادام العمر و/یا اختلالات افسردگی که 16 سال یا بیشتر داشتند و در بریتانیا زندگی می کردند واجد شرایط مطالعه GLAD بودند. شرکت کنندگان در وب سایت GLAD (https://gladstudy.org.uk/) ثبت نام کردند، جایی که موافقت کردند و فرم ثبت نام را تکمیل کردند. سپس یک کیت DNA بزاق به آدرسی که ارائه کرده بودند به آنها ارسال شد. برای بحث مفصل در مورد فرآیندهای استخدام، واجد شرایط بودن و جمع آوری داده های GLAD، به دیویس و همکاران مراجعه کنید. (2019). روند واجد شرایط بودن در سپتامبر 2018 آغاز شد و همچنان ادامه دارد.

     دعوت‌نامه‌های ایمیل برای اعضای مطالعه GLAD و منابع زیستی گسترده‌تر NIHR (NBR) که شامل اعضای گروه بیماری‌های التهابی روده و گروه‌های جمعیت عمومی است، توزیع شد تا در پروژه COPING شرکت کنند. شرکت کنندگان با کلیک بر روی پیوند و پر کردن فرم مجوز آنلاین و پرسشنامه در تحقیق COPING ثبت نام کردند. COPING برای همه شرکت کنندگان GLAD و NBR باز بود. روند واجد شرایط بودن در آوریل 2020 آغاز شد و تا فوریه 2022 ادامه خواهد داشت.

عوامل روانی اجتماعی مربوط به افسردگی اضطرابی

Psychosocial factors associated with anxious depression

چکیده

1 مقدمه

2 مواد و روش ها

3 نتایج

4 بررسی

5 محدودیت ها

6 نتیجه گیری

تامین بودجه

تعارض منافع

منابع

چکیده

زمینه تحقیق: افسردگی اضطرابی یک زیر مجموعه شایع از اختلال افسردگی عمده (ماژور) است که با درمان های نامطلوب و عملکرد اجتماعی شدیدا مختل شده ، مرتبط است.هدف از این تحقیق بررسی روابط میان سوء رفتار باکودک، عملکرد خانواده، حمایت اجتماعی، مشکلات بین فردی، نگرش های ناکارآمد و افسردگی اضطرابی است.

روش های تحقیق: اطلاعات ذیل این پژوهش از بررسی 809 بیمار اختلال افسردگی عمده جمع آوری گردیده است. مقیاس درجه بندی اضطراب هامیلتون(HAMA) ، مقیاس درجه بندی-17 هامیلتون برای افسردگی (HAMD-17)، ابزار سنجش خانواده (FAD)، پرسشنامه ترومای دوران کودکی (CTQ)، درجه بندی مهارت اجتماعی (SSRS)، مقیاس درجه بندی تشخیص يكپارچه کننده روابط بین فردی (IRIDS)، مقیاس نگرش ناکارآمد (DAS) اجرا و ثبت شدند . افسردگی اضطرابی به عنوان یک عامل اضطراب/جسمانی کردن با نمره کمتر از یا مساوی با 7 در (HAMD-17) تعریف شده است. آزمون های مربع کای(آزمون های توزیع نرمال)، آزمون یو مان-ویتنی ، ضریب های همبستگی ، مدل‌سازی های معادلات ساختاری برای تجزیه و تحلیل داده ها مورد استفاده قرار گرفته اند

نتایج: دو پنجم بیماران اختلال افسردگی عمده MDD، اضطراب همزمان داشتند، و اختلافات عمده در سوء رفتار با کودک، عملکرد خانواده،

حمایت اجتماعی، مشکلات بین فردی، و نگرش های ناکارآمد میان گروه ها وجود داشت. بیشترین عامل مرتبط با اضطراب در بیماران اختلال افسردگی عمده MDD، روابط بین فردی بود، و نگرش های ناکارآمد عامل میانجی بین روابط بین فردی و اضطراب در بیماران اختلال افسردگی عمده MDD، محسوب می‌شود.

محدودیت ها: در این پژوهش از داده های مقطعی بدون پیگیری اضافی برای ارزیابی درمان های بیمار به کار گرفته شد.

نتیجه گیری: عوامل روانی – اجتماعی به میزان قابل توجهی دارای ارتباط با افسردگی اضطرابی هستند. ارتباطات بین فردی و نگرش های ناکارآمد ،اثر مستقیمی بر روی افسردگی اضطرابی دارد. همچنین ارتباطات بین فردی به همراه اثرات اثرات افسردگی اضطرابی توسط نگرش های ناکارآمد افسردگی میانجی گری می کند.

مواد و روش ها
شرکت کنندگان
     این مطالعه بر اساس داده های برگرفته از پروژه “سامانه هشدار سریع و مداخله جامع برای افسردگی” (ESCID) چینی و جمع آوری شده میان آوریل 2019 و آوریل 2022 به عمل آمده. جامعه آماری هدف بیمارهای سرپایی و بیمارهای بستری مبتلا به افسردگی عمده MDD است، دو روانپزشک با تجربه تمامی شرکت کنندگان را مورد تشخیص قرار دادندو راهنمای تشخیصی و آماری از اختلال های روانی، ویرایش پنجم (DSM-5) را رعایت کردند. تمامی بیماران با مصاحبه کوتاه بین المللی اعصاب و روان (Mini) نسخه 5.0.0 غربال شدند (لیکروبیر و همکاران، 1997). متخصصین بالینی با ارزیابی تمام و سختگیرانه برای سازگاری آموزش دیده اند. معیارهای انحصاری عبارت اند از : 1) بیماری شدید جسمی یا ضربه جمجمه-مغزی؛2) تشخیص اختلال دوقطبی مسبق؛3) اسکیزوفرنی یا هر اختلال روانی دیگر؛ و 4) ناهماهنگی شناختی شدید.

تمامی شرکت کنندگان از هدف مطالعه مطلع شدند وبا آن موافقت کردند، و پروتکل مطالعه به تأیید کمیته اخلاقی بیمارستان رنمین دانشگاه ووهان رسیده است.

مشکلات خواب، اضطراب اجتماعی و شدت لکنت زبان در بزرگسالان با لکنت و بدون لکنت

Sleep Problems, Social Anxiety and Stuttering Severity in Adults Who Do and Adults Who Do Not Stutter

چکیده

1- مقدمه

2- مواد و روشها

3- نتایج

4- بحث

5- نتیجه گیری

منابع

چکیده

پیشینه: در حالیکه شواهد کافی وجود دارند مبنی بر اینکه کودکان و نوجوانان مبتلا به لکنت زبان از اختلال خواب بیشتری در مقایسه با کودکان و نوجوانانی با گفتار روان رنج میبرند نتایج این مطالعات در بین بزرگسالانی که لکنت زبان دارند (AWS) بسیار نایاب هستند. مضاف بر این، لکنت زبان با مسائل ارتباط کلامی در یک بافت اجتماعی همراه است. بدین ترتیب، قابل درک است که گروه AWS در مقایسه با بزرگسالانی با گفتار روان (AWNS)، درجات اضطراب اجتماعی بالاتری نشان میدهند. ما در مطالعه حاضر بررسی کردیم آیا گروه AWS اختلال خواب شدیدتری را در مقایسه با AWNS تجربه میکنند یا خیر. همچنین بررسی کردیم آیا نمرات اضطراب اجتماعی و لکنت زبان بطور جداگانه اختلالات خواب را پیش بینی میکنند یا خیر.

روشها: در مجموع، 110 بزرگسال مبتلا به لکنت زبان (متوسط سنی 5/28 سال؛ 30/27 % زن) و 162 بزرگسالی با گفتار روان (متوسط سنی 40/29 سال، 20/51 % زن) یکسری پرسشنامه خودسنجی را تکمیل کردند که اطلاعات اجتماعی-جمعیت شناسی، اختلالات خواب و اضطراب اجتماعی را پوشش میدهند. همچنین بزرگسالان مبتلا به لکنت، پرسشنامه ای درباره لکنت زبان را نیز تکمیل کردند.

نتایج: گروه AWS در مقایسه با گروه AWNS، ضمن کنترل سن و اضطراب اجتماعی، مدت زمان خواب کوتاهتر، اثربخشی خواب کمتر، مصرف بیشتر داروهای خواب در دوره درمان (مقادیر p معنادار و اندازه اثر متوسط) و نمره کلی بالاتر PSQI (مقادیر p معنادار و اندازه اثر بزرگ)، گزارش میکنند. سپس با وجود اینکه مقادیر p همواره برای کیفیت ذهنی خواب، اختلالات خواب و عملکرد روزانه، ضمن کنترل سن و اضطراب اجتماعی، معنادار بودند اما اندازه اثر آنها جزئی یا کوچک بود. برای تاخیر در به خواب رفتن، مقدار p، غیرمعنادار، و اندازه اثر، ناچیز بود. در بین گروه AWS با درجه لکنت بیشتر و سن بالاتر، بدون وجود اضطراب اجتماعی، اختلالات خواب بیشتری پیش بینی گردید. بیشترین مقدار همبستگی بین اختلال خواب بیشتر و لکنت زبان شدیدتر در گروه AWSای که بالاترین درجه اضطراب اجتماعی را داشتند مشاهده گردید.

نتیجه گیری: گروه AWS در مقایسه با گروه AWNS، شخصاً اختلالات خواب بیشتری را گزارش کرده اند که با افزایش سن و درجات بالاتر شدت لکنت، همبسته بوده اما با اضطراب اجتماعی همبسته نیست. بنابراین بایستی کیفیت خواب بزرگسالانی که لکنت دارند را بطور روتین مورد بررسی قرار داد.

2- مواد و روشها

2.1- شرکت کنندگان

در این مطالعه موردی-شاهد، 110 شرکت کنندۀ AWS و 162 شرکت کنندۀ AWNS با محدوده سنی 60-18 سال نامنویسی کردند. شرکت کنندگان AWS از اعضای انجمن لکنت زبان ایران انتخاب شدند. این انجمن، یک گروه حمایتی است نه یک گروه کارشناسی و تخصصی. شرکت کنندگان AWNS از میان کل جمعیت انتخاب شدند.

برای AWS، معیارهای شمول عبارت بودند از: (1) سن 18 سال و بالاتر؛ (2) داشتن لکنت زبان اثبات شده توسط شرکت کنندگان و تایید شده توسط یک پاتولوژیست گفتاری-زبانی؛ (3) تمایل و توانایی تکمیل یکسری پرسشنامه خودسنجی (ادامه را ببینید) درباره اطلاعات اجتماعی-جمعیت شناسی، لکنت زبان، اضطراب اجتماعی و الگوهای ذهنی خواب؛ (4) رضایتنامه آگاهانه مکتوب امضا شده. معیارهای عدم شمول عبارت بودند از: (1) مشکلات روانپریشی تایید شده توسط یک روانشناس بالینی مجرب و بر مبنای یک مصاحبه روانپریشی کوتاه برای اختلالات روانپریشی DSM-5 [45]؛ (2) وجود اختلالات عصب شناختی یا ایمنی شناختی در طی 12 ماه گذشته؛ (3) مصرف کنونی داروهای خواب آور و تغییر دهندۀ خُلق و مزاج، مثل تثبیت کننده های مزاج، ضد افسردگیها، بنزودیازپین ها، داروهای ضد فشار خون بالا یا نوتروپیکها؛ (4) زنان باردار یا شیرده زیرا هر دو حالت ممکن است وضعیت کنونی خواب و مزاج را تغییر دهند.

برای AWNS، با وجود عدم شمول صریح هر نشانه ای از لکنت زبان، معیارهای شمول و عدم شمول همانند گروه AWS هستند.

مجموعاً 117 شرکت کنندۀ AWS و 168 شرکت کننده AWNS انتخاب شدند و 110 نفر (94%) از گروه اول و 162 نفر (96%) از گروه دوم برای شرکت در مطالعه اعلام موافقت کردند.

افسردگی، اضطراب و خودکشی در افراد مبتلا به آسیب مزمن تروماتیک مغزی قبل و در طول همه گیری کووید-19: یک موسسه ملی در مورد ناتوانی، زندگی مستقل و تحقیقات توانبخشی مطالعه سیستم های آسیب تروماتیک مغزی

Depression, anxiety, and suicidality in individuals with chronic traumatic brain injury before and during the COVID-19 pandemic: A NIDILRR TBI Model Systems Study

چکیده

اختصارات

مطالب و روش ها

شركت كنندگان

معیارها

تحلیل داده ها

نتایج

نمونه

همبستگی ها به طور کلی و بر اساس دوره پاندمی

رگرسیون – پیش بینی کننده شدت علائم سلامت روان

بحث

نتیجه گیری

منابع

چکیده
هدف: بررسی شیوع، شدت و همبستگی افسردگی، اضطراب و افکار خودکشی در افراد مبتلا به آسیب مغزی تروماتیک (‏TBI) که قبل و در طول پاندمی کووید 19 ارزیابی شدند.

طرح: مطالعه هم گروهی گذشته نگر با استفاده از داده‌های جمع آوری شده از طریق شبکه سیستم های مدل TBI (‏TBIMS)‏ در ۱، ۲، ۵، ۱۰، ۱۵، ۲۰، ۲۵، یا ۳۰ سال پس از TBI.

موقعیت: مراکز توان بخشی TBIMS مستقر در ایالات متحده با ارزیابی تلفنی شرکت کنندگان ساکن جامعه.

شرکت کنندگان: بزرگسالان (‏۷۲.۴ % مرد، با میانگین سنی ۴۷.۲ سال)‏ که در پایگاه ملی سیستم های مدل TBI ثبت نام کردند و پرسشنامه های سلامت روانی قبل از ‏پاندمی (1/1/2017-2/29/2020؛ n=5000) یا در طول ‏پاندمی (4/1/2022-6/30/2021؛ n=2009) را تکمیل کردند.

مداخلات: قابل اجرا نیست.

مقیاس پیامد اصلی: پرسشنامه سلامت بیمار-۹ (‏PHQ – 9)‏، پرسشنامه اختلال اضطراب عمومی – ۷.

نتایج: رگرسیون های خطی و لجستیک جداگانه با ویژگی های جمعیت شناختی، روانی-اجتماعی، مربوط به جراحت و عملکردی همراه با شاخص دوتایی دوره پاندمی COVID ایجاد شدند (‏پاندمی در مقابل پاندمی)‏. هیچ تفاوت معناداری در افسردگی، اضطراب و یا افکار خودکشی قبل و در طول پاندمی کووید 19 مشاهده نشد. همبستگی بین پیش بینی کنندگان و نتایج سلامت روانی قبل و در طول پاندمی مشابه بود.

نتیجه گیری: بر خلاف پیش بینی های ما، شیوع، شدت و همبستگی های شرایط سلامت روانی قبل و در طول پاندمی کووید 19 مشابه بودند. نتایج ممکن است تاب آوری کلی را منعکس کند و با یافته های اخیر از جمعیت عمومی مطابقت داشته باشد که تنها افزایش کوچک و گذرا در پریشانی روانی مرتبط با این بیماری همه گیر را نشان می دهند. حال آن که افسردگی، اضطراب و افکار خودکشی شایع هستند و ارزش تمرکز بر درمان و تحقیقات را دارند.

مطالب و روش ها

شركت كنندگان

     شرکت کنندگان، زیرمجموعه ای از نام نویسان در پایگاه ملی TBIMS بودند، یک گروه چند مرکزی طولی از افراد که توان بخشی بستری را برای TBI دریافت می کنند. معیارهای ورود به TBIMS عبارت است از سن در هنگام آسیب > 16 سال؛ TBI متوسط تا شدید [به صورت فراموشی پس از سانحه بیش از 24 ساعت، ناهنجاری های تصویربرداری عصبی داخل جمجمه ای مرتبط با تروما، از دست دادن هوشیاری بیش از 30 دقیقه، یا نمره مقیاس کما گلاسکو (GCS) در بخش اورژانس کمتر از 13 تعریف می شود]؛ و افرادی که در مدت 72 ساعت در بیمارستان بستری شدند و پس از آن، توانبخشی بستری در مراکز تعیین شده TBIMS انجام شد. برای تحلیل‌های حاضر، نمونه را به کسانی که واجد شرایط پیگیری هستند (سال 1، 2، 5، 10، 15، 20، 25 یا 30 پس از آسیب) بین 1/01/2017 و 06/30/2021، با پرسشنامه سلامت بیمار-9 (PHQ-9) و اختلال اضطراب عمومی-7 (GAD-7) که در طول پیگیری جمع آوری شده است، محدود کردیم. تنها جلسه اول آن ها برای شرکت کنندگانی حفظ شد که جلسات پیگیری متعدد را در طول این دوره تکمیل کردند. برای مقایسه، ما نمونه خود را به دو گروه مقطعی مستقل، “پیش از پاندمی” و “در طول پاندمی” تقسیم کردیم. پیش از پاندمی به صورت داده های جمع آوری شده از اول ژانویه 2017 تا 29 فوریه 2020 تعریف شد. دوره در طول پاندمی به صورت داده های جمع آوری شده بین ۱ آوریل ۲۰۲۰ و ۳۰ ژوئن ۲۰۲۱ تعریف شد. داده های جمع آوری شده در مارس ۲۰۲۰ به دلیل دوره گذار از شروع پاندمی حذف شدند. از هر مرکز، تایید تحقیق توسط افراد انسانی دریافت شد.

معیارها
     نتایج اولیه عبارت بودند از افسردگی و اضطراب (‏به ترتیب PHQ – 9 و GAD – 7) ‏در هر دوره ارزیابی (سال های 1، 2، 5، 10، 15، 20، 25 و 30 پس از آسیب). PHQ-9 یک اندازه گیری خودگزارش دهی 9 موردی است که از “0=اصلا” تا “3=تقریبا هر روز” نمره گذاری شده است، با نمره کل 0 تا 27. PHQ-9 یک شاخص قابل اعتماد و معتبر برای شدت افسردگی و احتمال افسردگی اساسی در افراد مبتلا به TBI است. برای این مطالعه، PHQ-9 به سه روش امتیازدهی شد: نمره کل (0-27)، آستانه 10 یا بالاتر برای افسردگی متوسط تا شدید و نمره آیتم افکار خودکشی (SI) بیشتر از 0 که نشان دهنده افکار بهتر مردن یا آسیب رساندن به خود در دو هفته گذشته است.

تاثیر فرکانس تغییر زبان بر کنترل بازدارنده در کودکان پیش دبستانی دوزبانه: نقش های مختلف توانایی های زبانی بیانی و دریافتی

Effects of language switching frequency on inhibitory control in bilingual preschool children: Different roles of expressive and receptive language abilities

چکیده

1 مقدمه

2 روش ها

3 نتایج

4 بحث

5 نتیجه گیری

تضاد منافع

سهم نویسندگان

دسترسی به داده ها

تقدیر و تشکر

منابع

چکیده
     با اینکه تحقیقات انجام شده، ارتباط بین دفعات تغییر زبان در افراد دوزبانه و توانایی های زبانی آنها با کنترل مهاری شان را نشان داده اند، مکانیزم اینکه این دو چگونه با همکاری یکدیگر بر کنترل مهاری اثر می گذارند هنوز نامشخص است. در این پژوهش، نقش تعدیل کنندۀ توانایی های زبانیِ بیانی و دریافتی در ارتباط بین دفعات تغییر زبان و کنترل مهاری، بررسی شد. شرکت کنندگان شامل 229 بچه 5/4 تا 5/6 سالۀ دوزبانۀ پیش دبستانی چینی (اویغور-مندرین) بودند. توانایی زبان بیانی (ELA)، توانایی زبان دریافتی (RLA) و کنترل مهاری در این افراد آزمایش شد. تعداد دفعاتِ تغییر زبان، بر اساس گزارش های والدین و معلّمان تعیین شد. نتایج نشان دادند که تعداد دفعات تغییر زبان، ارتباط مثبتی با کنترل مهاری در بچه هایی با ELA اویغور بالا و ELA مندرین پایین و بر عکس وجود داشت. به علاوه، دفعات تغییر زبان ارتباط منفی با کنترل مهاری در بچه هایی داشت که ELA اویغور و مندرین در آنها پایین بود ولی ارتباط معنی داری با کنترل مهاری در بچه های دارای ELA اویغور بالا و مندرین بالا نداشت. این اثرِ تعدیل کنندۀ توانایی زبانی، در توانایی های زبانی دریافتی یافت نشد. اثر تعدیل کنندۀ معنی دار ELA (و نه RLA) نقش فعّال بچه ها در رشد و پیشرفت عملکرد اجرایی اولیۀ آنها را نشان می دهد؛ این امر، درک ما از اینکه دفعات تغییر زبان، چگونه و چه وقت بر کنترل مهاریِ افراد دوزبانه اثر می گذارد، را بیشتر می نماید.

1-1 تعداد دفعات تغییر زبان و کنترل مهاری در افراد دوزبانه

     منظور از تغییر زبان این است که یک فرد دوزبانه، زبانش را به زبان فرد مخاطب تغییر دهد (Green & Abutalebi, 2013) که این امر نشانگر فعال سازی بین-زبانی و کنترل سیستماتیک دو زبان است (Lai&O,Brien, 2020). منظور از دفعات تغییر زبان، تعداد دفعاتی است که فرد در زندگی روزمرّۀ خود، از یک زبان به زبان دیگر سوئیچ می کند (Verrey et al., 2016). منظور از کنترل مهاری، توانایی فرد در کنترل تمایلش به پاسخ بی اختیار و نیز توانایی در جلوگیری از ارائۀ اطلاعات نامربوط است. این موضوع، جزء اصلی کارکرد اجرایی است (Salwei & de Diego-Lazaro, 2021; Treffers-Daller et al., 2020) و می تواند “فاکتور مشترک ” تعیین کننده در عناصر متفاوت آن باشد (Valian, 2015).

     به طور نظری، دفعات تغییر زبان، اثر مثبتی بر کنترل مهاری دارد. مدل کنترل مهاری (Green, 1998) بیان می کند که افراد دوزبانه، دارای برتری شناختی نسبت به افراد تک زبان هستند، چراکه به دسترسی محدود به زبان نامربوط که به طور همزمان با زبان مربوط (زبانی که در یک مکالمه به آن نیاز دارند) فعال می شود نیاز دارند، که این امر می تواند سبب تقویت کنترل مهاری گردد. فرضیۀ کنترلِ سازگار (Abutalebi & Green, 2016) بیان می کند که افراد دوزبانه اغلب به فرایند تغییر زبانِ سازگار، بر اساس زبان مورد نیاز در یک مکالمه (تک زبانی، دوزبانی، و کدگزینی متراکم ) نیاز دارند. منظور از تک زبانی ، استفاده از یک زبان در یک مکالمه است. منظور از دوزبانی این است که افراد دوزبانه بر اساس زبانی که مخاطبشان صحبت می کند، از یک زبان به زبان دیگر خود تغییر جهت (سوئیچ) می دهند. منظور از کدگزینی متراکم، مخلوط کردن دو زبان در یک سخن یا یک جمله است. در بین این زمینه ها، تغییر زبان در دو زبانی، نسبت به تک زبانی یا کدگزینی متراکم، به کنترل مهاری بیشتری نیاز دارد. افراد دوزبانه، به دلیل تجربه ای که در تغییر زبانشان در یک محیط دوزبانه دارند، عملکرد بهتری در کنترل مهاری دارند (Sanchez-Azanza et al., 2020).