پیشگیری از بیماری همه گیر و روانشناسی شخصیت: تفاوت های جنسیتی در رفتارهای بهداشتی پیشگیرانه در طول COVID-19 و نقش توافق پذیری و وظیفه شناسی

Pandemic prevention and personality psychology: Gender differences in preventive health behaviors during COVID-19 and the roles of agreeableness and conscientiousness

خلاصه
1. روش
2. نتایج
3. بحث و گفتگو
تضاد منافع
تشکر و قدردانی
ضمیمه. معیار ها و شرایط آزمایشی
شرایط آزمایشگاهی
مقیاس و معیار ها
توافق پذیری
وجدانی بودن یا مسئولیت پذیری
منابع

چکیده

     همه گیری کووید 19 به عنوان یکی از بزرگترین بحران های سلامت و بهداشت عمومی در زمان های اخیر با چالش های بی شماری در بحث ارتباطات سلامت و مشارکت عمومی برای جلوگیری از گسترش بیماری همراه بوده است. درک اینکه چه عوامل تعیین کننده و کلیدی باعث مشارکتی تر شدن بعضی افراد می شوند راه حلی کلیدی در مهار موثر همه گیری و مشکلات مشابه آتی می باشد. در مطالعه حاضر (N=800)، ما بررسی کردیم که آیا تفاوت های جنسیتی در پیروی از رفتار های بهداشتی پیش گیرانه (PHB) در شروع همه گیری کووید 19 می تواند ایجاد شود، و اگر این چنین است، آیا ویژگی های شخصیتی توافق پذیری و وجدانی بودن می تواند به توضیح این رابطه فرض شده کمک کند یا خیر. مطابق با نظریه پردازی ما، ما دریافتیم که زنان امتیازات بالاتری را در توافق پذیری و مسئولیت پذیری کسب کردند و بیشتر به رعایت مجموعه ای از PHB تمایل دارند. بطور مهمی، مشخص شد هر دو ویژگی های شخصیتی میانجی گر پیوند پیروی (تمکین)-جنسیت هستند. این بدین معنی است که سطوح پیروی بیشتر زنان از PHB می تواند حداقل تا حدودی به امتیازات بیشتر توافق پذیری و مسئولیت پذیری آنها نسبت داده شود. درک بیشتر از عوامل تعیین کننده PHB از نظر جنسیت و ویژگی های شخصیتی مرتبط با آن، ممکن است به شناسایی گزینه هایی برای توسعه کمپین های ارتباطی موثرتر، هم از نظر انتخاب کانال ارتباطی و هم محتوای پیام، کمک کند.

روش
     داده ها برای این مطالعه از طریق یک پروژه بزرگتر گردآوری شده است که راه های موثر را برای حل مشکلات مرتبط با همه گیری کووید 19 مورد بررسی قرار می دهد ( cf.[25-27],d,e). این مطالعه به منظور رفتار مسئولانه مطالعات با موضوعات انسانی، مطابق با استاندارد های بین المللی انجام شده است. هشتصد شرکت کننده از پنل آنلاین پرولیفیک (Prolific) استخدام شدند. به عنوان اولین گام، ما معیار های خروج از مطالعه مشابه آنچه با جزییات در مطالعه Otterbring et al [25] توضیح داده شده است را مورد استفاده قرار دادیم. به علاوه، با توجه به هدف این مقاله، ما پنج شرکت کننده دیگر را که جنسیت خود را طبق مذکر یا مونث بودن مشخص نکرده بودند را حذف کردیم که یک نمونه نهایی 738 نفره از شرکت کنندگان باقی ماند (51.5 درصد مونث: Mage= 30 سال). با توجه به فرضیات یک دامنه ای ما، این اندازه نمونه دارای قدرت آماری بزرگتر از 0.8 برای تشخیص اندازه اثرات کوچک به اندازه r=0.10 با فرض سطح آلفای معمولی 0.5 می باشد [28].

     از شرکت کنندگانی که رضایت خود را برای شرکت در مطالعه اعلام کردند خواسته شد تا سطح پیروی (تمکین) خود از مجموعه PHB از نظر تمایل خود به 1) جدایی از دیگران، 2) زدن ماسک صورت و 3) مرتب شستن دستان خود را مشخص کنند (1= اصلا مایل نیستم، 5= به شدت مایل هستم، [29]. از این موارد میانگین گری صورت گرفت تا یک شاخص مرکب از پیروی از PHB ایجاد شود (α=0.66). از شرکت کنندگان متعاقبا خواسته شد تا یک نسخه کوتاه از پرسشنامه ویژگی های شخصیت بیگ فایو (Big-Five) را پر کنند [30]. هر دو ویژگی توافق پذیری و وجدانی بودن با استفاده از دو آیتم 7 نقطه ای (1= کاملا مخالف، 2= کاملا موافق) اندازه گیری شدند که یکی از آیتم ها در هر ویژگی بصورت معکوس کدگذاری شده بود. از امتیازات هر دو آیتم در هر ویژگی برای دستیابی به امتیازات نهایی میانگین گیری شد که مقادیر بالاتر به ترتیب نشان دهنده سطوح بالاتر توافق پذیری و وظیفه شناسی بود. ما خصوصیات مقیاس را با توجه به فرمت های مقیاس و نقاط مقیاس تغییر دادیم تا سوگیری روش معمول را کاهش دهیم ([31-33];Podsakoff et al,22,012). بدلیل اینکه کادربندی پیام (مثبت در مقابل منفی) و نوع بیماری (بیماری آسیایی در مقابل کووید 19) نیز در بین شرکت کنندگان متفاوت بود، این فاکتور ها به عنوان متغیر های کمکی در تجزیه و تحلیل های ما برای کنترل اختلالات بالقوه مورد استفاده قرار گرفته اند. برای دیدن جزییات شرایط آزمایشی ما و متغیر های استفاده شده در هدف این پروژه، به ضمیمه مراجعه کنید.

کارآزمایی ترجیحی عملگرایانه یوگا درمانی به عنوان مکمل درمان شناختی رفتاری گروهی در مقابل CBT گروهی به تنهایی برای افسردگی و اضطراب

A pragmatic preference trial of therapeutic yoga as an adjunct to group cognitive behaviour therapy versus group CBT alone for depression and anxiety

چکیده

1. مقدمه

2. روش ها

3. نتایج

4. بحث

5.نتیجه گیری

منابع

چکیده

     زمینه و هدف: یوگا مکانیسم های متعددی دارد از جمله فعالیت بدنی، ایجاد فعالیت رفتاری و خودآگاهی ذهنی، که آن را به درمانی امیدبخش برای افسردگی و اضطراب تبدیل می کند. این مطالعه بدنبال پیامدهای مثبت مشتق از مداخلات CBT اقتباس شده، شیوه های مبتنی بر خودآگاهی ذهنی را دربر گرفته و اثرات برنامه یوگا درمانی را بعنوان یک مکمل برای CBT گروه-محور برای افسردگی یا اضطراب بررسی کرده است.

روش‌ها: این مطالعه، یک کارآزمایی ترجیحی عملگرا بوده و بزرگسالان مبتلا به افسردگی یا اضطراب در یک سرویس مراقبت‌های اولیه بهداشت روان منطقه‌ای (n = 59) را شامل می شود و CBT مربوط به گروه فرا تشخیصی (n = 27) را با CBT گروه فرا تشخیصی ترکیب شده با یک برنامه یوگا درمانی کمکی (n= 32) مقایسه کرده است. یک طرح بکارگیری ترجیحی، شرکت‌کنندگان واجد شرایط (35 = n) را برای خود انتخابی در برنامه کمکی مجاز می‌کند. مقیاس استرس اضطراب افسردگی-21 (DASS) در شروع کار، پس از مداخله و پس از پیگیری سه ماهه مورد ارزیابی قرار گرفت.

نتایج: CBT+یوگا برای CBT تنها، جایگزین قابل قبولی بود. کاهش های چشمگیری در نمرات DASS کلی و 3 خرده مقیاس DASS برای هر دو گروه مشاهده شد، با این حال CBT+یوگا، علائم افسردگی و اضطراب را پس از مداخله در مقایسه با CBT تنها بشکل چشمگیری پایین تر نشان داد. همچنین، CBT+یوگا در مقایسه با CBT تنها، کاهش مداوم علائم افسردگی در طول سه ماه و کاهش سریع‌تر در علائم افسردگی را نشان داد.

محدودیت‌ها: بدلیل حجم متوسط نمونه، این یافته‌ها باید مقدماتی در نظر گرفته شوند، از اینرو، یک کارآزمایی کنترل تصادفی و بسیار دقیق برای حمایت قطعی از ادغام یوگا با مراقبت‌های بهداشت روانی بمنظور افزایش مزایا و جذب CBT فرا تشخیصی برای افسردگی و اضطراب ضرورت پیدا می کند.

نتیجه‌گیری: در راستای تکمیل سایر تمرین‌های مبتنی بر ذهن آگاهی، یوگا درمانی بعنوان مکملی برای CBT فرا تشخیصی نوید بخش است.

شركت كنندگان
     شرکت‌کنندگان از یک کلینیک بهداشت روان ابتدایی منطقه‌ای در شهر جیلانگ در استرالیا که ارائه کننده درمان روان‌شناختی شواهد-محور برای بزرگسالان می‌باشد، بکار گرفته شدند (59 نفر). مراجعان جدید و قدیمی که از طریق مصاحبه بالینی ساختاریافته برای DSM-5 (فرست و همکاران، 2016) دارای اختلال اضطراب یا افسردگی تشخیص داده شده و یا بر اساس معیارهای خدمات، برای درمان CBT گروهی فراتشخیصی مناسب تلقی شوند، واجد شرایط هستند. معیارهای خروج پیرو آن دسته معیارهای اتخاذ شده توسط خدمات برای درمان گروه-محور و راهنمای دستی درمان (مرکز مداخلات بالینی، 2021) هستند. همه شرکت‌کنندگان پس از شرح کامل مطالعه و تأیید این موضوع را که شرکت در مطالعه بر TAU آنها تأثیرگذار نخواهد بود دریافت کردند، رضایت کتبی آگاهانه ارائه دادند.

معیارهای پیامدها
     معیار پیامد اولیه، معیار استرس اضطراب افسردگی – 21 (DASS-21) بود (لُویبوند و لویبوند، 1996). DASS-21 یک معیار خود-گزارشی و شامل یک نمره پریشانی کل و سه خرده مقیاس بوده که بمنظور ارزیابی حالات عاطفی مربوط به افسردگی، اضطراب و استرس طراحی شده است. هر خرده مقیاس، هفت آیتم که از صفر (اصلا درمورد من صدق نمی کند) تا سه (بسیار یا بیشتر اوقات بکار من می آید) نمره داده شده است را شامل می شود. مجموع نمرات برای هر خرده مقیاس با جمع هر آیتم و با نمرات از صفر تا 21 که نمرات بالاتر نشان دهنده علائم بیشتر است، محاسبه می شود. نمرات کلی پریشانی بوسیله جمع بستن خرده مقیاس‌ها محاسبه شده که نمرات آن از صفر تا 60 متغیر است. مقیاس کلی یک معیار معتبر در مراقبت بالینی بوده (Ng و همکاران، 2007) و سازگاری درونی (آلفای کرونباخ = 0.92) و پایایی باز-آزمون (r = 0.91) بالایی دارد (لُویبوند و لویبوند، 1996).

مداخلات
 CBT
     گروه کنترل، یک برنامه گروهی CBT فراتشخیصی بود و TAU که دوره مدیریت خلق و خوی دستی سازگار شده و توسعه یافته توسط CCI را نشان میداد (ناتان و همکاران، 2004). این برنامه طراحی شده است تا درمان گروه-محور موثر برای اضطراب و افسردگی را ارائه دهد و اثربخشی قابل مقایسه ای با CBT فردی دارد (کریجی و ناتان، 2009). این گروه طی هشت جلسه دو ساعته بصورت هفتگی، با هدف حمایت از مشتریان برای درک علائم آنها، یادگیری استراتژی‌های مدیریت عملی و تشویق برای تمرین درون و خارج گروهی بمنظور حفظ مهارت‌ها و جلوگیری از عود بیماری بود. این برنامه توسط یک روانشناس بالینی و دو روانشناس مشروط و با حضور حداکثر ده شرکت کننده در هر گروه، تسهیل شد. محتوا آموزش روانی، تعیین هدف، ایجاد فعالیت رفتاری، آشکارسازی درجه بندی شده، آرامش، بحث فکری و ذهن آگاهی را شامل میشد.

تأثیرات روانشناختی، آموزشی درک شده و اثر مالی همه گیری کووید۱۹ بر رضایت از زندگی دانشجویان دانشگاه یونان با توجه به سلامت روان

The effects of perceived psychological, educational, and financial impact of COVID-19 pandemic on Greek university students’ satisfaction with life through Mental Health

چکیده
1. مقدمه
2.روش
3.نتایج
4.بحث
منابع

چکیده

 پیشینه: هدف از این مطالعه فراهم ساختن مکانیزم های عملیاتی برای درک تأثیر کووید ۱۹ بر رضایت از زندگی، با توجه به سلامت ذهنی عمومی دانشجویان است

روش ها: نمونه ای شامل ۱۶۵۳نفر از دانشجویان یونانی زبان دانشگاه (که ۷۲.۴٪ آن ها خانم ها و ۶۵.۳٪ آن ها کارشناسی با میانگین سنی ۲۶.۱ ٪) بودند که پرسشنامه آنلاین شامل معیارهایی برای تأثیرات روانشناختی، آکادمیک درک شده و اثر مالی همه گیری کووید ۱۹ بر سلامت ذهنی عمومی و رضایت از زندگی را تکمیل کردند. 

نتایج: یک مدل میانجی برای آشکار ساختن این ارتباطات با در نظر گرفتن سلامت ذهنی عمومی دانشجویان به عنوان میانجی آزموده شد. یافته ها اثبات می کنند که تأثیرات قابل توجه مستقیم درک شده کووید ۱۹ بر وضعیت مالی شرکت کنندگان وجود دارد که بر رضایت از زندگی آن ها  مؤثر بوده و تأثیرات غیر مستقیم درک شده کووید ۱۹ بر وضعیت مالی و عملکرد آکادمیک به ترتیب وجود دارد که بر رضایت از زندگی با توجه به سلامت روان عمومی مؤثر بوده است. 

محدودیت ها: طرح مقطعی مطالعه، خودگزارش دهی داده و نمونه گیری گلوله برفی. 

نتیجه گیری: یافته ها، بر درک ما از ارتباط بین تأثیر درک شده کووید ۱۹ بر رضایت از زندگی میان دانشجویان دانشگاه می افزاید و نقش حیاتی سلامت ذهنی عمومی را در میانجی گری روابط روشن می کنند. هدف گذاری عواملی که سلامت ذهنی عمومی را تحت تأثیر قرار می دهند، می تواند به کاهش مشکلات احتمالی کمک کند، هم چنین در یافتن راه هایی برای بهبود بهزیستی و سلامت ذهنی، تأثیر گذار باشد.

تأثیر درک شده کووید۱۹ بر رضایت از زندگی دانشجویان دانشگاه
     آنطور که گزارش شده است، دانشجو بودن، به عنوان یک عامل ریسک با اهمیت برای مشکلات نامطلوب سلامت روانی و تأثیر منفی بر بهزیستی روانی در مقایسه با سایر گروه های سنی در طول شیوع این همه گیری بوده است(lei et al,2020). به عنوان مثال: یک مطالعه انجام شده درباره مسائل سلامت روانی عمومی در طول همه گیری کووید۱۹ گزارش داده است که نرخ بالایی از استرس حاد، افسردگی و اضطراب در میان دانشجویان دانشگاه چین وجود دارد (Ma et al, 2020). در همین راستا مطالعه در مورد اثر همه گیری بر سلامت روانی دانشجویان دانشگاه ایتالیا آشکار کرده است که آن ها از اینکه قادر نیستند حضور فیزیکی در کلاس های دانشگاهیشان داشته باشند و هم کلاسی هایشان را ملاقات کنند، مضطرب و ناراحت هستند و احساس بدبختی دارند (Villani et al,2021). یافتن دانشجویانی که احتمالاَ به دلیل تعطیلی دانشگاه ها، لغو رویدادهای اجتماعی، اثربخشی پایین دوره های آنلاین و موکول کردن امتحانات به بعد دچار مشکلات روانی شده اند، آسان است(Cao et al., 2020).

     این موضوع می تواند توسط اهمیت زیادی که جوانان و بزرگسالان برای شرکت در فعالیت های اجتماعی به ویژه با گروه هم سالان خود دارند و مجبور شدند به دلیل اقدامات ریاضتی کووید۱۹ از آن صرف نظر کنند، توجیه شود. تحقیقات بیشتر در مورد اینکه چطور دانشجویان دانشگاه تحت تأثیر اقدامات ریاضتی کووید ۱۹ قرار گرفته اند و عملکرد آکادمیک آن ها در بیشتر بخش ها بنابر این اضطراب، کاهش یافته است، انجام شده اند(Frazier et al., 2019). کاهش دستاوردهای آکادمیک دانشجویان می تواند به دلیل دانش فنی و پشتیبانی و تجهیزات ناکافی در منزل به دلیل حضور آنلاین در کلاس ها یا دشواری/ ناتوانی در تمرکز بر موضوع یا درک مطالب تدریس شده باشد. به علاوه، هم چنین این موضوع می تواند اینگونه مورد بحث قرار گیرد؛ از آنجا که دانشجویان دانشگاه یک گروه اجتماعی ویژه با عادت های زندگی فعال مبتنی بر ارتباطات و تماس ها، فعالیت های دانشگاهی و فیزیکی، سفر و دورهمی ها هستند، اقدامات ریاضیتی همه گیری اثر قابل توجهی بر سبک زندگی ها آن ها داشته و تأثیر ناخوشایندی بر بهزیستی روانی و عملکرد دانشگاهی آن ها دارد.

رابطه تشخیص درک شده با افسردگی، بیخوابی و استرس پس از حادثه در بازماندگان کووید-19

Relation of perceived discrimination with depression, insomnia and post-traumatic stress in COVID-19 survivors

چکیده
۱ روش
1.1 طرح و شرکت کنندگان
1.2 اندازه گیری
1.2.1 تبعیض درک شده
1.2.2 افسردگی
1.2.3 بیخوابی
1.2.4 استرس پس از حادثه
1.3 روند
1.4 تجزیه و تحلیل داده ها
1.5. ملاحظات اخلاقی
2 نتایج
3 بحث
3.1 پیامدهای عملی
3.2 نقاط قوت و محدودیت های مطالعه
4 نتیجه گیری
5 نقش آفرینی
بیانیه تضاد منافع
بیانیه دسترسی به داده ها
تقدیر و تشکر
فهرست منابع

چکیده

هدف مطالعه حاضر بررسی رابطه تبعیض درک شده با افسردگی، بیخوابی و استرس پس از حادثه در بهبود یافتگان بیماری کروناویروس (کووید-19) در سانتامارتای کلمبیا می باشد. از بازماندگان کووید-19 برای شرکت در این مطالعه دعوت گردید. نویسندگان به ارزیابی تبعیض درک شده مربوط به کووید-19 (مقیاس انگ درک شده کووید-19)، افسردگی (PHQ-9)، بیخوابی (مقیاس بیخوابی آتن)، و استرس پس از حادثه (مقیاس کوتاه ترومای دیویدسون) پرداختند. سیصد و سی تن از بازماندگان کووید-19 در این تحقیق شرکت نمودند؛ شرکت کنندگان بین ۱۸ تا ۸۹ سال سن داشتند؛ 61.52 درصد شرکت کنندگان زن بودند. 32.12 درصد شرکت کنندگان تبعیض درک شده بالا؛ 49.70 درصد افسردگی؛ 60.61 درصد بیخوابی؛ و 13.33 درصد استرس پس از حادثه را گزارش نمودند. پس از تعدیل سن، جنسیت و درآمد، افسردگی، بیخوابی و استرس پس از حادثه رابطه معنی داری با تبعیض درک شده در اثر کووید-19 داشتند. تبعیض درک شده یک عامل استرس زای اجتماعی موثر بر سلامت روانی بهبود یافتگان کووید-19 محسوب می شود. در پیگیری این گروه از بیماران، بررسی تاثیر تبعیض درک شده بر سلامت روانی حائز اهمیت می باشد.

4 نتیجه گیری

نتیجه گیری شد که تبعیض درک شده عامل استرس زای اجتماعی است که بر یک سوم بازماندگان کووید-19 تاثیر گذاشته و رابطه معنی داری با افسردگی، اختلال استرس پس از حادثه و بیخوابی دارد. بررسی تاثیر تبعیض بر سلامت روانی در هنگام نظارت بر بازماندگان کووید-۱۹ اهمیت بسیاری دارد. تحقیقات آتی باید رابطه بین تبعیض مرتبط با کووید-۱۹ و سایر علائم آشفتگی روانی نظیر: اضطراب و جسمانی سازی را مورد ارزیابی قرار دهند.

Abstract

The study’s objective was to study the association of perceived discrimination with depression, insomnia and post-traumatic stress in people recovered from coronavirus disease (COVID-19) in Santa Marta, Colombia. COVID-19 survivors were invited to participate. The authors measured perceived discrimination related to COVID-19 (COVID-19 Perceived Stigma Scale), depression (PHQ-9), insomnia (Athens Insomnia Scale), and post-traumatic stress (Brief Davidson Trauma Scale). Three hundred thirty COVID-19 survivors participated in the research; the participants were between 18 and 89 years; 61.52% were females. 32.12% of the participants reported high perceived discrimination; 49.70%, depression; 60.61%, insomnia; and 13.33% post-traumatic stress. After adjusting for age, gender, and income, depression, insomnia, and post-traumatic stress were associated significantly with discrimination perceived by COVID-19. Perceived discrimination is a social stressor that affects the psychological well-being of people recovered from COVID-19. In the follow-up of this group of patients, it is important to consider the impact of perceived discrimination on psychological well-being.

4 Conclusions

It is concluded that perceived discrimination is a social stressor that affects a third of COVID-19 survivors and is significantly associated with depression, post-traumatic stress disorder, and insomnia. It is crucial to consider the impact of discrimination on psychological well-being when monitoring COVID-19 survivors. Future research should evaluate the relationship between COVID-19-related discrimination and other indicators of psychological distress such as anxiety and somatization.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

رابطه تشخیص درک شده با افسردگی، بیخوابی و استرس پس از حادثه در بازماندگان کووید-19

Relation of perceived discrimination with depression, insomnia and post-traumatic stress in COVID-19 survivors

تاثیر روانی کووید19: نقش کمال گرایی

COVID-19 psychological impact: The role of perfectionism

چکیده
1 مقدمه
2 مواد و روش ها
2.1 رویه و شرکت کنندگان
2.2 ابزارها
3 تجزیه و تحلیل داده ها
4 نتایج
4.1 تجزیه و تحلیل های توصیفی و همبستگی
4.2 تحلیل های میانجی چندگانه پیاپی
5 بحث
6 نتیجه گیری
منابع

چکیده

واکنش  های روانشناختی به همه گیری ها و محدودیت  های آن  ها، بستگی زیادی به شخصیت دارد. اگرچه کمال گرایی همواره با افسردگی، اضطراب و استرس همراه است، اما نقش آن در تاثیرات روانشناختی همه گیری، هنوز بصورت تجربی مورد مطالعه قرارنگرفته است. هدف ما تجزیه و تحلیل نقش کمال گرایی در پریشانی روانشناختی درطول همه گیری کووید-19بود و اینکه بررسی کنیم آیا کمال گرایی، ترس از کووید-19 و افکارمنفی تکراری RNT را میانجی-گری می کند. شرکت کنندگان (413 نفر بزرگسال؛ 2/269 درصد زن) از سپتامبر تادسامبر2020، ازطریق شبکه های اجتماعی جذب و در پژوهش شرکت کردند. آن  ها پرسشنامه های خود گزارش دهی معتبر را برای ارزیابی ابعاد کمال گرایی ( کمال گرایی خود انتقادی، سختگیرانه و خود شیفته)، ترس از کووید-19، افکارمنفی تکراری و پریشانی روانشناختی ( مجموع علائم اضطراب، افسردگی و استرس) تکمیل کردند. از آنجا که زنان سطوح معنادار بالاتری از کمال گرایی خود انتقادی، RNT، ترس از کووید-19 و پریشانی روانشناختی داشتند، جنسیت در تجزیه و تحلیل های میانجی کنترل شد. سه بعد کمال گرایی با RNT ، ترس از کووید-19 و پریشانی روانشناختی مرتبط بود. تاثیر کمال گرایی خود انتقادی بر پریشانی روانشناختی تا حدی بوسیله ترس از کووید-19 و RNT میانجی گری شد، درحالی که تاثیر کمال گرایی سختگیرانه و خود شیفته کاملا میانجی گری شد. کمال گرایی بر پاسخ ها و واکنش های هیجانی و شناختی به کووید-19 تاثیرمی گذارد و بنابراین باید هم در پیشگیری و هم پیامدهای روانشناختی همه گیری مورد توجه قرار گیرد.

1 مقدمه

درتاریخ بشریت، بسیاری از همه گیری  های فاجعه بار و ویرانگر رخ داده است. علیرغم تاثیرات بزرگ اجتماعی این رویدادها، جنبه  های روانشناختی و روانپزشکی آن  ها به اندازه کافی مورد بررسی قرارنگرفته و تحت شعاع پیامدهای بهداشتی و اجتماعی – اقتصادی قرارگرفته است. تنها در آغاز این قرن، با همه گیری سارس، درسال 2003، تاثیرات همه گیری برسلامت روان بطورنظام مند مورد بررسی قرارگرفت و نشان داد که تاثیرات روانشناختی طولانی مدت هستند و می توانند نسبت به مشکلات جسمی پایدارتر باشند (حرموویچ ،2019).

Abstract

Psychological reactions to pandemics and their constraints depend heavily on personality. Although perfectionism is consistently associated to depression, anxiety and stress, its role in the pandemics’ psychological impact has not been yet empirically studied. Our aim was to analyze the role of perfectionism in psychological distress during the pandemic of COVID-19, testing whether it is mediated by fear of COVID-19 and repetitive negative thinking/RNT. Participants (N = 413 adults; 269.2% women) were recruited from September until December 2020, via social networks. They completed self-report validated questionnaires to evaluate perfectionism dimensions (self-critical, rigid and narcissistic perfectionism), fear of COVID-19, RNT and psychological distress (sum of anxiety, depression and stress symptoms). As women had significantly higher levels of self-critical perfectionism, RNT, fear of COVID-19 and psychological distress, gender was controlled in mediation analysis. The three perfectionism dimensions correlated with RNT, fear of COVID-19 and psychological distress. The effect of self-critical perfectionism on psychological distress was partially mediated by fear of COVID-19 and RNT whereas the effect of rigid and narcissistic perfectionism was fully mediated. Perfectionism influences emotional and cognitive responses to the COVID-19 and therefore should be considered both in the prevention and psychological consequences of the pandemic.

1 Introduction

In humankind’s history, many catastrophic and devastating pandemics have occurred. Despite the enormous societal impact of these events, their psychological and psychiatric aspects have not been sufficiently explored, being overshadowed by the sanitary and socioeconomic consequences. Only at the beginning of this century, with the SARS pandemic, in 2003, the effects of pandemics on mental health began to be systematically investigated, showing that psychological effects are long-lasting and can be more persistent than physical problems (Huremovi´c, 2019).

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

تاثیر روانی کووید19: نقش کمال گرایی

COVID-19 psychological impact: The role of perfectionism

هوش هیجانی پرستارانی که از بیماران COVID-19 مراقبت می کنند یک مطالعه مقطعی

Emotional intelligence of nurses caring for COVID-19 patients: A cross-sectional study

چکیده
مقدمه
روش ها
هدف
نمونه
جمع آوری داده
ملاحظات اخلاقی
تحلیل آماری
نتایج
بحث
محدودیت ها
نتیجه گیری
اعلامیه منافع رقابتی
تشکر و قدردانی
منابع

چکیده

هدف: هدف از انجام این مطالعه، بررسی هوش هیجانی پرستاران مراقب بیماران COVID-19 بود.

روش ها: این مطالعه، یک مطالعه توصیفی و بصورت مقطعی بوده که از اردیبهشت تا تیرماه سال 1399 در شهر تهران انجام شده است. از پرستارانی که از بیماران مبتلا به COVID-19 مراقبت می‌کنند، درخواست شد تا پرسشنامه بردبری و گریوز را بصورت آنلاین و با استفاده از یک پرسشنامه‌ الکترونیکی پر کنند.

نتایج: در آخر،211 پرستار پرسش‌نامه‌ها را تکمیل کردند. بیشتر این پرستاران، مشغول به کار در بخش های مراقبت ویژه بوده و از بیماران با حال وخیم مراقبت می کردند (61.6). هوش هیجانی پرستاران 19/63 (22/8) گزارش شد. در کل، هوش هیجانی پرستاران متوسط بود. در بین ابعاد، خودآگاهی و خودمدیریتی، دارای بالاترین نمرات بودند. کمترین نمره نیز به خود مدیریتی مربوط میشد. بخش و پیچیدگی مراقبت، روی نمرات هوش هیجانی تأثیر نداشت. نمره مدیریت ارتباط پرستارانی که از بیماران دارای شدت بیماری متوسط مراقبت می‌کنند، نسبت به پرستارانی که از بیماران با حال وخیم مراقبت می‌کنند، بالاتر بود (05/0 > P).

نتیجه گیری: هوش هیجانی، نمره کلی متوسطی داشت. از آنجا که همه گیری COVID-19 تداوم داشته و احتمال خستگی روحی و جسمی کارکنان بهداشتی و درمانی بالاست، ارتقای هوش هیجانی می تواند بر تاب آوری و ثبات وضعیت روانی کارکنان تاثیرگذار باشد.

نتیجه گیری نمره EI در پرستارانی که از بیماران مبتلا به COVID-19 مراقبت می کردند متوسط بود. بیشترین نمره از نظر ابعادی، به توانایی های فردی (خودآگاهی و خود مدیریتی) مربوط بود. مطابق با نتایج پژوهش حاضر، طبق ویژگی های پرستاران در شناخت و مدیریت هیجانات خود، رشد هوش هیجانی دارای اهمیت بسیاری است. به دلیل ادامه داشتن این بیماری همه گیر و احتمال فرسودگی روحی و جسمی در کارکنان بهداشتی و درمانی، ارتقاء هوش هیجانی می تواند بر تاب آوری و ثبات وضعیت روانی کارکنان تاثیر داشته باشد.

Abstract

Purpose The aim of this study was to assess the emotional intelligence of nurses caring for COVID-19 patients.

Methods This was a descriptive cross-sectional study that was conducted from May to July 2020 in Tehran, Iran. Nurses caring for patients with COVID-19 were requested to fill in Bradbury and Graves’s questionnaire online using a questionnaire in electronic format.

Results Finally 211 nurses completed the questionnaires. Most of the nurses were working in critical care wards and caring for critical patients (61.6). Nurses’ emotional intelligence was reported to be 63.19 (8.22). In general, the nurses’ emotional intelligence was moderate. Between the dimensions, self-awareness and self-management had the highest scores. Also, the lowest score was related to self-management. The ward type and complexity of care had no effect on the scores of emotional intelligence. Nurses caring for patients with moderate disease severity had a higher relationship management score than nurses caring for critically ill patients (P < 0.05).

Conclusion The total score of emotional intelligence was moderate. Due to the continuation of the COVID-19 pandemic and the possibility of mental and physical fatigue of health care workers, improving emotional intelligence can be effective in resilience and stability of the psychological status of employees.

Conclusion The EI of nurses caring for patients with COVID19 was moderate. In terms of dimensions, the highest score was related to individual abilities (self-awareness and self-management). According to the results of the present study, the development of emotional intelligence based on the characteristics of nurses is very important in recognizing and managing their emotions. Due to the continuation of this pandemic and the possibility of mental and physical fatigue of health care workers, improving emotional intelligence can be effective in resilience and stability of the psychological status of employees.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

هوش هیجانی پرستارانی که از بیماران COVID-19 مراقبت می کنند یک مطالعه مقطعی

Emotional intelligence of nurses caring for COVID-19 patients: A cross-sectional study

انعطاف پذیری روان شناختی و فرسودگی شغلی COVID-19 در دانشجویان چینی: یک مدل میانجی گری تعدیل شده

Psychological flexibility and COVID-19 burnout in Chinese college students: A moderated mediation model

چکیده

1- مقدمه

2- روش

3- نتایج

4- بحث

5- نتیجه گیری

منابع

چکیده

مطالعات اندکی به بررسی عواملی که ممکن است بر رابطه ی میان انعطاف پذیری روان شناختی و فرسودگی حاصل از کووید 19 دانشجویان تأثیر بگذارند، پرداخته اند. مطالعه ی کنونی یک مدل میانجی گری تعدیل یافته را با استفاده از استرس کووید 19 ادراک شده به عنوان میانجی و پشتیبانی اجتماعی به عنوان تعدیل گر در میان 237 دانشجوی چینی آزمود. پس از کنترل کردن جنسیت، سن، مکان خانواده، و سال تحصیلی (سال اول، سال دوم، سال سوم، سال چهارم)، انعطاف پذیری روان شناختی به طور معنی داری با فرسودگی حاصل از کووید 19 مرتبط بود، و این پیوند با میانجی گری استرس کووید 19 ادراک شده انجام شد. پشتیبانی اجتماعی، اثرات مضر استرس کووید 19 ادراک شده بر انعطاف پذیری روان شناختی و نیز همبستگی میان استرس کووید 19 ادراک شده و فرسودگی را تعدیل کرد.

روش
رویه

     ما داده های اصلی را از طریق پرسشنامه Star Survey (یک بستر گردآوری داده ی برخط به نشانی http://www.wjx.cn/) و به وسیله ی منتشر کردن پرسشنامه های برخط برای شرکت کنندگان از طریق بسترهای رسانه های اجتماعی همچون WeChat و QQ گردآوری کردیم. شرکت کنندگان در صورتی واجد شرایط برای این مطالعه تشخیص داده می شدند که دانشجویان ثبت نام شده ای باشند و به گروه های رسانه های اجتماعی پیوسته باشند. کمیته ی اخلاق پژوهشی موسسه ی نویسنده ی اول، این مطالعه را پیش از استخدام شرکت کنندگان تأیید کرد. پیش از گردآوری داده ها، ما رضایت آگاهانه ی شرکت کنندگان استخدام شده را خواستار شدیم. پیش از تکمیل پرسشنامه-های برخط، به آگاهی شرکت کنندگان رسانده شد که این پرسشنامه بدون نام و محرمانه خواهد بود و آنان از این آزادی برخوردار خواهند بود که هر لحظه که اراده کند می توانند از آن کناره گیری کنند. آنگاه این تحقیق پیمایشی به صورت جزئی اصلاح و تنظیم شد و رسماً اجرا گردید. داده هایی که ما گردآوری کردیم فاقد داده های گمشده و از قلم افتاده بودند چون تنها پرسشنامه هایی که به طور کامل پاسخ داده شده بودند، ثبت می شدند. پس از کنار گذاشتن نمونه های غیرواجد شرایط (برای نمونه، پرسشنامه ای شامل 35 آیتم در کم تر از 60 ثانیه تکمیل شد و به طور منظمی پاسخ داده شد)، ما سرانجام 2377 پرسشنامه ی معتبر با یک نرخ پاسخگویی کارامد 12/95 درصد از مجموع 2499 پرسشنامه ی اصلی گردآوری کردیم.

شرکت کنندگان

     شرکت کنندگانی از سراسر چین استخدام شدند که رشته های تحصیلی گوناگونی داشتند. در میان پاسخ دهندگانی از نمونه ی پایانی (بازه ی سن = 24-16، میانگین سنی=42/19، انحراف معیار سنی=29/1، 6/53 درصد دختر)، 958 تن (3/40 درصد) دانشجویان سال اول، 766 تن (2/32 درصد) دانشجویان سال دوم، 570 تن (24 درصد) دانشجویان سال سوم، و تنها 83 تن (5/3 درصد) دانشجویان سال چهارم بود. افزون بر این، 1499 (1/63 درصد) پاسخ دهنده مکان خانواده ی خود را گزارش کردند که به معنی محل اقامت پیش از ثبت نام به صورت مکان های روستایی یا شهری بود.

انعطاف پذیری روان شناختی
انعطاف پذیری روان شناختی به طور غیرمستقیمی با استفاده از پرسشنامه ی پرهیختن و پیوستن برای جوانان (AFQ-Y8، گریکو و همکاران، 2008) اندازه گیری شد. این مقیاس تک بعدی (8 آیتمی) در این نمونه ی چینی استفاده شده است و پایایی و روایی مطلوبی را نشان می دهد (چن و همکاران، 2019). دانشجویان هر آیتم را (برای نمونه، «اگر قلب من تند بزند، یعنی مساله برایم پیش آمده است») بر اساس یک مقیاس پنج امتیازی در بازه ی 1 (هرگز درست نیست) تا 5 (همیشه درست است) ارزیابی کردند. پاسخ ها برای 8 آیتم انجام شد، چنان که نمره ی بالاتر بیانگر سطح بالاتری از انعطاف پذیری روان شناختی پس از نمره گذاری معکوس بود. برای نمونه ی کنونی، ضریب آلفای کرونباخ این مقیاس مطلوب بود (آلفا = 88/0).

چگونگی پردازش بازخورد: نقش عزت نفس در پردازش اطلاعات مربوط به خود و دیگر اطلاعات

How do we process feedback? The role of self-esteem in processing self-related and other-related information

چکیده

مقدمه

مطالعۀ محقق

روش تحقیق

تمرین هنجار انگیزه بیرونی و آماده‌سازی مواد

مطالعه اصلی

نتایج و بحث

بحث

مفاهیم

منابع

چکیده

     تحقیق حاضر به‌منظور بررسی تأثیرگذاری سطح و ثبات عزت‌نفس بر یادآوری بازخورد خود ارجاعی در مقابل ارجاعات دیگر طراحی‌شده است و تعیین می‌کند که کدام‌یک از انگیزه‌های خود پنداره، خود افزایی یا خود تائیدی مخالف در نوجوانان با توجه به موارد خاص عزت نفت غالب خواهد بود. در یک طرح بین آزمودنی‌های تجربی 450 فارغ‌التحصیل دبیرستانی و دانشجویان سال اول دانشگاه به‌طور تصادفی در گروه‌های تمرین خود ارجاعی (تعداد=230 نفر) یا تمرین دیگر ارجاعات (تعداد=220 نفر) قرار داده شدند . عزت‌نفس آن‌ها با اجرای مکرر مقیاس RSE اندازه‌گیری شد. شرکت‌کنندگان پس از پاسخ به آزمون شخصیت و توانایی شناختی در تمرین خود ارجاعی با تمرین بازخورد ساختگی مواجه شدند و از جملاتی تشکیل‌شده بود که احتمال انجام یک رفتار مثبت یا منفی خاصی را در فرد توصیف می‌کرد. شرکت‌کنندگان در تمرین مرجع دیگر اطلاعات مشابهی را دریافت کردند اما اطلاعات آن‌ها مربوط به فردی ناشناس بود. حافظۀ آن‌ها ازنظر تمرین یادآوری دلخواه یک غافلگیری آزمایش شد. یافته‌ها پردازش ترجیحی اطلاعات مربوط به خود یعنی اثر ارجاع به خود را صرف‌نظر از حوزه بازخورد و مربوط به محتوای بازخوردی تائید شد. شرکت‌کنندگانی که در شرایط خود مرجع بودند نیز نسبت به بازخورد مرتبط باشخصیت و بدون در نظر گرفتن سطح عزت‌نفس یا ثبات عزت‌نفس آن‌ها یادآوری بهتری از رفتار مثبت داشتند. بااین‌حال، اثر متقابل سطح عزت‌نفس و ثبات عزت‌نفس معنادار بود اما تأثیرش نسبتاً کم بود.

مطالعۀ محقق
     هدف تحقیق حاضر از دستورالعمل‌های فوق پیروی می‌کند. محقق اول می‌خواهد تعیین کند آیا افراد ارزیابی بازخورد را با توجه به اینکه بازخورد مربوط به خود باشد یا نباشد به‌طور متفاوتی آن را به یاد می‌آورند. به‌عبارت‌دیگر، به بررسی داده‌هایی می‌پردازد که تأثیر خود ارجاعی را تائید کند. سپس، قصد محقق بررسی رابطۀ بین سطح و ثبات عزت‌نفس با یادآوری بازخورد متناسب با خویشتن است یعنی تعیین شود که آیا عزت‌نفس یک فرد با به یادآوری بازخورد مرتبط با ویژگی اصلی مثبت و منفی مرتبط است یا هیچ ارتباطی ندارد. این مطالعه بر روی بازخورد مرتبط با دو بعد اصلی زیرمجموعه عزت نفس-یعنی خود دوستداری و خود شایستگی تمرکز می‌کند. فرض شد که (فرضیه 1) اطلاعات خود مرجعی نسبت به اطلاعات دگر مرجعی بهتر به یاد آورده می‌شود (به‌عنوان‌مثال اثر خود مرجعی) (فرضیه 1) افراد باعزت نفس بالا اطلاعات خود مرجعی مثبت را نسبت به اطلاعات خود مرجعی منفی بدون توجه به ثبات عزت‌نفس خود بهتر به یاد می‌آورند، (فرضیه 2) افراد باعزت نفس پایین وقتی‌که عزت‌نفس ناپایدار دارند اطلاعات خود ارجاعی مثبت را نسبت به اطلاعات خود ارجاعی منفی بهتر به یاد می‌آورند(یعنی انگیزه ارتقای خود) درحالی‌که اطلاعات خود ارجاعی منفی را در صورتی بهتر از اطلاعات خود ارجاعی مثبت به یاد می‌آورند که عزت‌نفس آن‌ها پایدار (یعنی انگیزه خود تائیدی) باشد.

روش تحقیق
     محققان در این مطالعه از طرح آزمایشی با یک گروه کنترل و یک گروه آزمایشی استفاده کردند که ازنظر نوع بازخوردی که دریافت می‌کردند متفاوت بودند. شرکت‌کنندگان در گروه آزمایشی مجموعه‌ای از جملات مرتبط باشخصیت خود را برای پاسخگویی دریافت کردند درحالی‌که شرکت‌کنندگان گروه کنترل مجموعه‌ای مشابه از جملات مرتبط باشخصیت شخص دیگری را دریافت کردند. همان‌طور که محققان از یک‌سو به رابطه بین سطح و ثبات عزت‌نفس علاقه‌مند بودند و به پردازش بازخورد خود نسبت به دیگری پرداختند شرکت‌کنندگان را نیز با توجه به سطح و ثبات عزت‌نفس خود تقسیم کردند. سطح عزت‌نفس شرکت‌کنندگان در این مطالعه دست‌کاری نشد چون محققان به عزت‌نفس واقعی و قابل‌اعتماد افراد علاقه‌مند بودند و قصد داشتند پردازش بازخورد مرتبط با محیط را تعیین کنند.

بررسی متا تحلیلی تاثیر مداخلات افزایش کنجکاوی

A meta‑analytic investigation of the impact of curiosity‑enhancing interventions

چکیده

نتایج مفید مربوط به کنجکاوی

مفهوم سازی های تئوری ماهیت کنجکاوی

مداخلات به منظور افزایش کنجکاوی در نظر گرفته شده اند.

هدف مطالعه در حال حاضر

روش انجام کار

نتایج

تحلیل های ناظر

بحث و نتیجه گیری

نتایج نظری

نتایج عملی

محدودیت ها

تحقیقات آینده

نتیجه گیری

تأمین بودجه پروژه

اعلانات

تضاد علایق

دسترسی آزاد

منابع

چکیده

     کنجکاوی، چند نتیجه مفید مثل رضایت بیشتر از زندگی، مشارکت کاری بیشتر و عملکرد آکادمیکی بهتر را دارد. رابطه بین کنجکاوی و نتایج سودمند آن از مهم بودن امتحان کردن این موضوع که آیا افزایش کنجکاوی و تحقیق کردن درباره رویکردهایی که در تسهیل سازی کنجکاوی امکان پذیر می باشند (یا خیر)، حمایت می کند. این تحقیق فرا تحلیلی، تأثیرات مداخله های افزایش کنجکاوی را تثبیت می کند. در طول 41 آزمایش کنترل شده تصادفی با 4496 شرکت کننده، مداخله ها به صورت قابل توجهی منجر به افزایش کنجکاوی شده اند. اندازه اثر با اهمیت این افزایش، Hedges’ g برابر با 0.57 [0.44, 0.70] بوده است. این نتایج نشان می دهند که مداخله ها در سرتاسر اصل های مداخله ای گوناگون با گروه های سنی مختلفی از شرکت کنندگان، اندازه گیری های متنوع و در بازه های زمانی گوناگونی، تأثیر گذار بوده اند. مداخله هایی که هدف شان، افزایش کنجکاوی عمومی بوده ، نسبت به مداخله هایی که هدف شان، افزایش علم خاصی از کنجکاوی بوده است، میزان یا اندازه های اثر بیشتری را داشته اند. مداخله هایی که راز یا بازی کردن را در نظر می گیرند، به صورت خاص؛ میزان یا اندازه های اثر بالا و زیادی را داشته اند. زیرا سطح های بالاتری از کنجکاوی با نتایج مفید گوناگونی ارتباط داشته که این نتایج در طول مداخله های مطالعاتی برای افزایش کنجکاوی، مؤثر واقع شده اند و این قول را به ما داده اند که تلاش های آینده برای افزایش میزان کنجکاوی، منجر به اثرات سودمند بیشتری می شوند.

مفهوم سازی های تئوری ماهیت کنجکاوی
     چند مدل مفهوم سازی های تئوری مربوط به کنجکاوی وجود دارد. کنجکاوی ممکن است یک پایه و اساس تکاملی و زیستی داشته باشد که بر روی عملکرد عصبی مربوط به جستجوی اطلاعات تأثیر بگذارد (Bromberg-Martin & Monosov, 2020؛ Gottlieb et al., 2013 ). کنجکاوی می تواند شامل حساس بودن به محرومیت یا درخواست برای جلوگیری یا حذف کردن کمبود دانش(Leowenstein, 1994) مثل تمایل برای کسب اطلاعات (Kashdan & Steger, 2007) شود. ضمن اینکه کنجکاوی می تواند به عنوان جستجوی اطلاعاتی که مفهوم سازی شده است، توسط ارزش ظاهری به دست آوردن اطلاعات (Sharot & Sunstein, 2020 ) تحت تأثیر قرار بگیرد. کنجکاوی ممکن است شامل تمایل برای کشف راه هایی باشد که به بهترین شکل، کارایی اطلاعات را افزایش بدهد (Dubey & Griffths, 2020). براساس این پیش زمینه، ما کنجکاوی را به عنوان یک احساسی که با انگیزه برای کسب اطلاعات گره خورده است، مفهوم سازی کرده ایم.

مداخلات به منظور افزایش کنجکاوی در نظر گرفته شده اند.
     ارتباط بین کنجکاوی و نتایج مفید، اهمیت ایجاد اینکه آیا افزایش کنجکاوی امکان پذیر است یا خیر را نشان می دهد و بیان می کند که آیا تحقیق کردن درباره رویکردها ممکن است در تسهیل سازی کنجکاوی مؤثر باشد یا خیر. مفهوم سازی های تخصصی کنجکاوی، پایه ای برای بعضی از برنامه ها به منظور افزایش کنجکاوی می باشند. مثلاً، برای مداخله هایی که توسط Wright et al. (2018) اجرا شده اند؛ مفهوم سازی کنجکاوی به عنوان یک درخواستی برای دانستن در نظر گرفته شده است و تمایل به دست آمده منجر به جستجوی اطلاعات و آشکار سازی اطلاعات جدید به صورت مرحله به مرحله می شود که در نهایت، مرحله بعدی اطلاعات به صورت ناشناخته باقی می ماند. چنین مداخله هایی، رازی را پیرامون اطلاعاتی که منجر به برانگیختن کنجکاوی می شود، ترسیم می کنند.
بقیه مداخلات مثل مطالعه ای که توسط Ortner و (2014) Zelazoانجام شده است، روش هایی مثل آموزش ذهن آگاهی که شامل آگاهی غیرتصادفی برای افزایش کنجکاوی هستند را ترسیم می کنند. این آگاهی غیرتصادفی ممکن است مشغولیت های ذهنی حاصل از تفکرات و عوامل محیطی را کاهش دهد که با تمایل مربوط به دانستن، تداخل دارد.

نقش همدلی در مکانیزم ایجاد پیوند بین کنترل روانشناختی والدین با واکنشهای عاطفی به بیماری همه گیر کووید19: یک مطالعه آزمایشی در میان جوانان چینی

The role of empathy in the mechanism linking parental psychological control to emotional reactivities to COVID-19 pandemic: A pilot study among Chinese emerging adults

چکیده

1. مقدمه

2. متد ها

1. 2. شرکت کنندگان

2. 2. مقیاس ها

3. 2. استراتژی تحلیلی

3. نتایج

1. 3. آمار توصیفی و تناظر متغیرها

2. 3.آزمایش برای تعیین اثر میانجی گری

4. مباحثه

5. نتیجه گیری

چکیده

شیوع بیماری ویروس کرونا (کووید 19) در سال 2019 و گسترش و انتشار آن در سراسر جهان تنش هایی را از منظر اقتصادی، اجتماعی و شخصی به همراه داشته است. برای درک بهتر سازگاری انسان با این وضعیت اضطراری سلامت عمومی و مکانیسم بنیادین آن، رابطه میان کنترل روانشناختی والدین بر جوانان و واکنش های عاطفی افراد به کووید 19 و همچنین نقش همدلی در این میان مورد بررسی قرار گرفته است. در این تحقیق با استفاده از یک پرسشنامه میزان کنترل روانشناختی والدین، همدلی و واکنش های عاطفی در مراحل اولیه کووید 19 در  445 جوان سنجیده شد. نتایج حاصله نشان داد که کنترل روانشناختی والدین خطر بروز واکنش های عاطفی منفی افراد به این بیماری همه گیر را افزایش می دهد. علاوه بر این، نتیجه تحقیقات ما بر روی مکانیسم پریشانی شخصی مشخص کرده اند که کنترل روانشناختی والدین موجب بروز واکنش های عاطفی منفی خواهند شد. اگر چه هیچ تاثیر و ارتباط مستقیمی میان کنترل روانشناسی والدین و واکنش های عاطفی مثبت مشاهده نشده است، اما پریشانی و دیدگاه گیری  بر پیوستگی و ارتباط اثر عکس دارد. یافته ها برای پیش بینی و مداخله در امور مشکلات بهداشت روان در خصوص بیماری همه گیر کووید 19 و وضعیت اضطراری سلامت عمومی نتایجی را به همراه داشته است. 

1- مقدمه

بیماری ویروس کرونا 2019 (کووید 19) به یک وضعیت اورژانسی سلامت عمومی تبدیل شده استو دولت ها، مشاغل، جوامع محلی و در کل عموم مردم را درگیر کرده است (گرینبرگ، داچرتی، گناناپراگاسام، و وسیلی، 2020؛ وو و مک گوگان، 2020). از آن جا که کووید 19 تهدید سلامت عمومی، اعمال محدودیت های طولانی مدت برای انواع فعالیت ها، به تبع فشار مالی و سایر عوارض جانبی متعاقب را همراه داشته است موجب پدید آمدن انواع مشکلات روانی از جمله علائم اضطراب، افسردگی، ترس و استرس در عموم مردم شده است (بروکس و دیگر محققان، 2020؛ مان، کروگر، و ووهس، 2020؛ کیو و دیگر محققان، 2020؛ وانگ و دیگر محققان، 2020؛ ژانگ، وانگ، راوچ، و وی، 2020). در پیش بینی اختلالاتی که در طی بیماری همه گیر کووید 19 موجب کاهش سلامت روان می شود، بروز برخی از ویژگی های ناکارآمد شخصیتی، مانند بدبینی (یوانچویچ و ملیچویچ، 2020)، کناره گیری (سوما و دیگر محققان، 2020) و آلکسی تایمی (نارسایی هیجانی) (تانگ، هو، یانگ، و زو، 2020)، تایید شده است. از آن جا که به احتمال زیاد قرار است این وضعیت برای مدتی طولانی در سراسر جهان ادامه داشته باشد، فراخوانی فوری و ضروری برای توجه بیشتر به سلامت روان عمومی صادر شده است. در این زمینه، این مقاله با هدف یافتن عواملی که بیشتر موجب به وجود آمدن خطرات شخصی و خانوادگی در مورد واکنش های عاطفی ناهنجار به بیماری همه گیر کووید 19 می شوند، انجام شده است.

5- نتیجه گیری

در این تحقیق عوامل خطر بالقوه در کاهش سلامت روان در طول پاندمی کووید 19 بررسی شده است و بیانگر کوششی نو در جهت کشف نقش واسطه ای احساس همدلی در رابطه میان کنترل روانشناختی والدین و بروز واکنش های عاطفی در جوانان بوده است. یکی از تاثیرات جرئی و غیر مستقیمی که کنترل روانشناختی والدین بر بروز واکنش های عاطفی دارد از طریق وجود پریشانی شخصی یافت شده است. در کمال ناباوری نتایج نشان داده اند که کنترل روانشناختی والدین توانایی دیدگاه گیری را بهبود می بخشد، این مولفه می توان در مقابل تاثیر منفی پیش بینی شده پریشانی شخصی بر بروز واکنش های عاطفی مثبت به عنوان یک عامل محافظ عمل کند. این یافته ها به درک بهتر توسعه همدلی و تاثیر آن بر مشکلات سلامت روان در دوران پاندمی کووید 19 کمک می کند. با بررسی یافته های این مقاله می توان برای محافظت از افراد در برابر تاثیرات سو روانشناختی در طی پاندمی فعلی ویروس کرونا و شرایط اضطراری عمومی در آینده راهکارهای اندیشید و اقدامات موثری انجام داد.

Abstract

The outbreak of coronavirus disease 2019 (COVID-19) and its worldwide spread have brought economic, social and personal stress. To better understand human adjustments to this public health emergency and its underlying mechanism, the relationship between perceived parental psychological control in emerging adults and individual’s emotional reactivity to COVID-19 as well as the role of empathy was examined. The study was conducted among 445 emerging adults using questionnaires measuring parental psychological control, empathy, and emotional reactivities in the initial stage of COVID-19. Results revealed that parental psychological control conferred risks for individual’s increased negative emotional reactivity to this pandemic. Moreover, our findings shedlight on personal distress as a mechanism through which parental psychological control induces negative emotional reactivities. Although no direct effect between parental psychological control and positive emotional reactivity was found, personal distress and perspective taking mediate the association in an opposite way. Findings have implications for predicting and intervening mental health problems in COVID-19 pandemic and future public health emergency.

1- Introduction

The coronavirus disease 2019 (COVID-19) has become a public health emergency posing enormous challenges to governments, businesses, local communities, and general public (Greenberg, Docherty, Gnanapragasam, & Wessely, 2020; Wu & McGoogan, 2020). Due to threat to public health, prolonged activity restrictions, financial pressure, and other attendant adverse impacts, COVID-19 has triggered kinds of psychological problems of the general population, including symptoms of anxiety, depression, fear, and stress (Brooks et al., 2020; Mann, Krueger, & Vohs, 2020; Qiu et al., 2020; Wang et al., 2020; Zhang, Wang, Rauch, & Wei, 2020). Some dysfunctional personality characteristics, such as pessimism (Jovančević & Milićević, 2020), detachment (Somma et al., 2020) and alexithymia (Tang, Hu, Yang, & Xu, 2020), were confirmed to predict declines in mental health during the COVID-19 pandemic. As the situation is likely to continue for some time around the world, there is an urgent call for more attention to public mental health. Against this background, the current study aims to further explore the personal and family risk factors concerning the maladaptive emotional reactivities to COVID-19 pandemic.

5- Conclusion

This study examines the potential risk factors for declines in mental health during COVID-19 and represents a new attempt to explore the mediating role of empathy in the association between parental psychological control and emotional reactivity among emerging adults. A partial indirect effect of parental psychological control on the negative emotional reactivity through personal distress is found. The results surprisingly indicate that parental psychological control improves perspective taking abilities, which functions as a protective factor against the negative prediction of personal distress on positive emotion reactivity. The current findings contribute to a better understanding of empathy development and its effect on mental health problems in COVID-19. It also provides some thoughts for conducting effective measures to protect individuals from adverse psychological impacts during the current coronavirus disease and future public emergency.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

نقش همدلی در مکانیزم ایجاد پیوند بین کنترل روانشناختی والدین با واکنشهای عاطفی به بیماری همه گیر کووید19: یک مطالعه آزمایشی در میان جوانان چینی

The role of empathy in the mechanism linking parental psychological control to emotional reactivities to COVID-19 pandemic: A pilot study among Chinese emerging adults