توسعه و آزمایش یک مداخله یادگیری الکترونیکی مبتنی بر نظریه برای تجهیز متخصصان مراقبت های بهداشتی برای برقراری ارتباط با والدین آسیب دیده از سرطان والدین

Developing and testing a theory-driven e-learning intervention to equip healthcare professionals to communicate with parents impacted by parental cancer

چکیده
1. مقدمه
2. اهداف
3. طرح ریزی مداخله
4. طراحی مداخله
5. بحث
6. محدودیت ها
7. نتیجه گیری
منابع

چکیده
هدف: والدین برای اینکه تشخیص ابتلا به سرطانشان را با فرزندانشان در میان بگذارند به کمک سازنده مراقبان بهداشتی نیاز دارند. مراقبان بهداشتی اطمینان کافی برای شروع و تسهیل ارتباط والدین-فرزندان را ندارند و نیازمند آموزش هستند. برای پرکردن این خلاء آشکار، این مقاله طراحی، توسعه و ارزیابی فازهای یک مداخله یادگیری الکترونیکی را با استفاده از یک رویکرد فرد-محور بیان می کند.
روش ها: فازهای طراحی و توسعه شواهد کمی و کیفی موجود در مقالات مروری پیشین، یک گروه کارشناسی و داده های بدست امده از پژوهش اولیه روی دو گروه از متخصصان سرطان (n=23) را ترکیب کرد تا پروتوتایپ (نمونه اولیه) مداخله یادگیری الکترونیکی را ایجاد کند. برای ارزیابی قابلیت نمونه اولیه از رویکردی با 14 مصاحیه فکرگویی استفاده شد که منجر به حرکت پیوسته بین جمع آوری داده، آنالیز و اصلاح مداخله یادگیری الکترونیکی شد.
نتایج: به کارگیری کاربران نهایی در طول تمام فازهای این فرایند، توسعه مداخله را بهینه ساخت. در نتیجه، در کنار ویدیوهای نقش آفرینی و کارهای هنری کودکان که نظرات خود را درباره سرطان والدین بیان می کنند، یک چهارچوب ارتباطی در مورد نحوه شروع ارتباط مراقبان بهداشتی با والدین یکپارچه سازی شد.
در طول فاز ارزیابی، مصاحیه های فکرگویی مشکلات پیمایشی کلیدی را شناسایی کرد که اصلاح و برطرف شدند. کمترین اصلاحات روی محتوا و ” ببین و احساس کن” صفحات نمایشگر انجام شد.
نتیجه گیری: رویکرد سیستماتیک، تعاملی و فرد محور دید مهمی نسبت به افزایش قابل پذیرش بودن مداخله یادگیری الکترونیکی باز کرد. فراهم کردن یک توصیف دقیق از پایه هایی که توسعه این یادگیری الکترونیکی بر اساس آنها پایه گذاری شده است، فرایندبرنامه ریزی و طراحی را شفاف می کند و بنابراین به پیوستگی روش شناسی کمک می کند.

2. اهداف
توسعه و ارزیابی یک مداخله یادگیری الکترونیک با استفاده از یک رویکرد فردمحور برای افزایش خودکارآمدی HCPها برای حمایت از والدینی که سرطان آنها تازه تشخیص شده تا بتوانند با فرزندانشان ارتباط برقرار کنند.

2.1. طراحی مطالعه
این مطالعه از یک رویکرد فردمحور استفاده کرده است که یک فرایند انعطاف پذیر و سیستماتیک برای توسعه مداخله است که بر اهمیت دخالت کاربر نهایی و ارزیابی تعاملی برای ارتقای کارآمدی و قابل قبول بودن تاکید دارد ((Yardley et al., 2015b). رویکرد فردمحور دو عنصر اصلی دارد. اولا، این رویکرد سعی می کند از طریق استفاده تعاملی از تحقیقات کیفی یک درک عمیق ایجاد کند. یافته های این تحقیق اولیه، شامل بررسی مقالات کیفی و کمی مرتبط و نظر متخصصان می باشد. این مرحله در رویکرد فردمحور یک درک دقیق از موانع و محرک های احتمالی برای راه اندازی این مداخله ایجاد می کند. جزء کلیدی دوم ایجاد اصول راهنماییست که 1)اهداف اصلی طراحی مداخله از نظر تغییر در رفتار و نتایج و 2) خصوصیات کلیدی مداخله برای رسیدن به هر کدام از این اهداف را توضیح دهد.

برنامه ریزی، طراحی و ارزیابی این مداخله یادگیری الکترونیکی در چهار فاز پوشش داده شد. فاز اول به نظریه و شواهد ایجاد شده برای برنامه ریزی این مداخله را شامل می شود. فاز دوم توضیح می دهد که چگونه تحقیق کیفی اولیه به عنوان بخشی از طرح ریزی این مداخله استفاده می شود. با استفاده از داده های بدست امده از دوفاز قبلی، فاز سوم نشان می دهد که چگونه یک گروه کاری همکاری کننده طراحی شده، محتوا ویرایش شده و ارائه مداخله یادگیری الکترونیک با استفاده از اصول راهنما انجام می شود. سرانجام، فاز چهارم ارزیابی های انجام شده برای بررسی کارایی مداخله را یادگیری الکترونیکی از طریق مصاحیه های فکرگویی را گزارش می دهد. این چهار فاز در شکل 1 به تصویر کشیده شده است. این مطالعه با استفاده از راهنمای COREQ گزارش می شود (Torg et al 2007).
2.2. شرکت کنندگان و روش ها

گروه تمرکز (n=2، گروه اول= 16 شرکت کننده، گروه دوم= 7 شرکت کننده) و مصاحبه های فکرگویی نفر به نفر (n=14) توسط نویسنده اول انجام شد (CS= تحقیقات پرستاری) در محل کار و در ساعات کاری HCPها انجام شد. شرکت کنندگان به صورت هدفمند انتخاب شدند تا نمونه گیری ازطیف متنوعی از سوابق حرفه ای که تجربه ارائه مراقبت از والدینی را که تازه مبتلا به سرطان تشخیص داده شده بودند، انجام شود که شامل پرستاران، پرستاران تخصصی، مددکاران اجتماعی، روانشناسان، مشاوران، آرت تراپیست ها، مدیران بخش مراقبت های سرطان و مراقبان بهداشتی همکار (AHP) فعال در بخش های رسمی و داوطلبانه در ایرلند شمالی (بریتانیا) است. رضایت کتبی از مصاحیه شونده ها دریافت شد و سپس مصاحبه با استفاده از یک ضبط صوت دیجیتال ضبط شده و از آنها رونوشت برداری انجام گرفت. عملیات جمع آوری داده از 15 می تا 17 آوریل طول کشید. این مطالعه توسط کمیته اخلاق پژوهشی ایرلند شمالی (IRAS project number 209312) تایید شد.

تجزیه و تحلیل های طولی افسردگی، اضطراب و افکار خودکشی نشان دهنده شیوع بیشتر در جمعیت شمالی هلند در طول قرنطینه COVID-19

Longitudinal analyses of depression, anxiety, and suicidal ideation highlight greater prevalence in the northern Dutch population during the COVID-19 lockdowns

چکیده
1- مقدمه
2- روش ها
3-نتایج
4- بررسی
5- نتیجه گیری
مراجع

چکیده

زمینه: بیماری همه گیری ویروس کرونا در سال 2019 منجر به افزایش بار سلامت روانی شده است.

اهداف: تحقیق و بررسی اختلال افسردگی شدید (MDD)، اختلال اضطراب فراگیر (GAD)، و شکل گیری افکار خود کشی در هلند در طی پانزده ماه اول این بیماری و سه قرنطینه در سراسر کشور.

روش: شرکت کنندگان تحقیق Lifelines Cohort – یک نمونه از جمعیت هلند- علائمی فعلی از MDD و GAD و افکار خودکشی را مطابق با بحران DSM-IV گزارش دادند. بین مارس 2020 و ژوئن 2021، 36106 شرکت کننده (از 18 تا 96 ساله) در مجموع به 629811 پرسشنامه در 23 نقطه زمانی پاسخ دادند. مسیرهای تحقیقاتی با استفاده از مدل های افزاینده تعمیم یافته در طی زمان تخمین زده شدند و با توجه به سن، جنسیت و سابقه MDD و GAD تجزیه و تحلیل شدند.

نتایج: ما مسیرهای غیرخطی را برای MDD و GAD با تعداد علائم و میزان شیوع بیشتر در طی دوران قرنطینه یافتیم. شیوع نقطه ای MDD و GADدر طی سومین دوران قرنطینه دشوار به ترتیب با مقدار88/2% (95 % CI: 2.76 %–3.05 %) و 92/2% (95 % CI: 2.76 %–3.08 %) در مارس 2021 به بالاترین مقدار خود رسید. زنان، بزرگسالان با سنین کمتر، و شرکت کنندگان با سابقه MDD و GAD به طور قابل توجهی علائم بیشتری را گزارش دادند. برای افکار خودکشی، ما افزایش خطی قابل توجهی را در طول زمان در شرکت کنندگان جوانتر یافتیم. برای مثال، افکار خودکشی در میان شرکت کنندگان 20 ساله در پایان ژوئن 2021 در مقایسه با شروع بیماری همه گیر 14/4 برابر افزایش یافته بود (CI: 3.09 %–6.96 %) 64/4% در مقابل 12/1% (CI: 0.76 %–1.66 %) محدودیت ها: یافته های ما باید مطابق با زمینه اجتماعی هلند و پاسخ سلامت عمومی دولت هلند در طی این بیماری همه گیر باشد که ممکن است با سایر مناطق در دنیا متفاوت باشد.

نتیجه گیری: تحقیقات ما شیوع بیشتر MDD و GAD را در طی دوران قرنطینه کووید 19 و افزایش افکار خودکشی را در میان بزرگسالان جوان نشان داد و آشکار کرد که این بیماری همه گیر و محدودیت های اعمال شده از سوی دولت بر روی سلامت روانی افراد تأثیرگذار است. یافته های ما شناخت های اجرایی را بر روی سلامت ذهنی افراد در طی بیماری همه گیر ارائه می دهد، که می تواند سیاست مداران و مراقبان بالینی را در طی قرنطینه ها و بیماری های واگیر دار آینده راهنمایی کند.

2- روش ها
اطلاعات کامل در اطلاعات گروهی، پرسشنامه دیجیتال و روش تجزیه و تحلیلمان را می توان در موارد تکمیلی مشاهده کرد.

2-1- گروه Lifelines کووید 19
     Lifelines گروهی بر اساس جمعیت آینده نگر چندگانه ای است که با طرحی منحصر به فرد سه نسل سلامت و رفتارهای مرتبط با سلامت 167729 نفر ساکنان شمال هلند را بررسی می کند. این گروه طیف گسترده  ای از روش های تحقیقاتی را در ارزیابی زیست-پزشکی، آمارگیری اجتماعی، عوامل وابسته به رفتار، جسم و روانشناسی را که در سلامت و بیماری عمومی جمعیت مشارکت دارند با تمرکز ویژه بر بیماری و ژنتیک های پیجیده، ارزیابی می کند.

     در مارس 2020، ابتکار تیم تحقیقاتی Lifelines برای کرونا به کار گرفته شد تا بر سلامت جسمانی و روانی افراد ساکن در سه منطقه شمالی هلند در طی بیماری کرونا توسط پرسشنامه های دیجیتال دقیق نظارت کنند. (Intyre et al., 2021b) گروه Lifelines کووید 19 در Lifelines گنجانده شده است که یک بانک اطلاعاتی تحقیقاتی بر اساس جمعیت گسترده چند نسلی آینده نگر است که بر اساس اطلاعات گسترده ای از سلامت، سبک زندگی و جمعیت شناختی جمع آوری شده است. (Scholtens et al., 2015; Stolk et al., 2008)

     رضایت کتبی در اختیار همه شرکت کنندگان قرار گرفت. نویسندگان اظهار می کنند که کلیه روش های به کار گرفته شده در این تحقیق مطابق با استانداردهای اخلاقی کمیته ملی و نهادی برآزمایشات انسان ها و بیانیه Helsinki سال 1975 است که در سال 2008 اصلاح شده است. همه روش های مرتبط با موضوعات انسانی توسط کمیته پزشکی دانشگاه Groningen هلند تأیید شده است. (2007/152)

اثر اضطراب، افسردگی و استرس مادر بر رشد اولیه عصبی در نوزادان دختر و پسر

The impact of maternal depression, anxiety, and stress on early neurodevelopment in boys and girls

چکیده

1 مقدمه

2 روش ها

3 نتایج

4 بحث

5 نتیجه گیری

منابع

چکیده

هدف مطالعه: بررسی اثرات افسردگی، اضطراب و استرس مادر و افسردگی پس از زایمان بر رشد اولیه سیستم عصبی نوزاد و دو دیسی جنسی.طراحی مطالعه: از داده‌های 3379 جفت مادر-شیرخوار از مطالعه همگروهی تولد شانگهای استفاده شد. سلامت روان مادر با استفاده از مقیاس افسردگی مرکز مطالعات اپیدمیولوژیک، مقیاس خود ارزیابی اضطراب زونگ، مقیاس استرس ادراک شده در اواسط بارداری و مقیاس افسردگی پس از زایمان ادینبرگ ارزیابی شد. رشد عصبی نوزاد با استفاده از پرسشنامه سن و مراحل و مقیاس بیلی به ترتیب در سنین 6، 12 و 24 ماهگی مورد بررسی قرار گرفت. از مدل های خطی مختلط و مدل های رگرسیون خطی استفاده شد.

نتایج: از بین 3379 مادر، 11.07 درصد، 5.42 درصد و 34.85 درصد زنان به صورت جداگانه افسردگی، اضطراب و استرس بالا را تجربه کردند. با افزایش امتیازات ذهنی قبل از تولد مادر در هر 1 انحراف معیار، نمرات اجتماعی عاطفی نوزاد در بین نوزادان پسر و دختر در سن 24 ماهگی، به ترتیب به شکل زیر کاهش یافت: افسردگی 2.82 – (1.79 – 3.86 -) در مقایسه با 2.86 – (1.79 – 3.94 -)، اضطراب 2.34 – (1.31 – 3.38 -) در مقایسه با 2.72 – (1.64 – 3.81 -) و استرس 2.55 – (1.50 – 3.60 -) در مقایسه با 3.41 – (2.35 – 4.48 -). همچنین ارتباط‌اتی بین امتیازات اجتماعی-عاطفی و ارتباطی در نوزادان پسر و دختر و حرکات ظریف در نوزادان دختر در سنین 6 و 12 ماه مشاهده شد. این ارتباط در مورد افسردگی پس از زایمان مشاهده نشد.

محدودیت ها: تعمیم دادن نتایج به سایر جمعیت ها هنوز مشخص قابل انجام نیست.

نتیجه‌ گیری: افسردگی، اضطراب و استرس قبل از تولد مادر با رشد عصبی اولیه نوزاد ارتباط منفی داشت که البته برای افسردگی پس از زایمان مشاهده نشد. بر اساس این نتایج، بر اهمیت سلامت روان قبل از تولد مادر در بهینه سازی رشد عصبی-روانی نوزاد تاکید می کنیم.

2 روش ها
2-1 طراحی مطالعه و شرکت کنندگان
SBC اثرات ژنتیکی، وضعیت اقتصادی-اجتماعی، آثار روانی و همچنین مواد شیمیایی محیطی بر نتایج بارداری، رشد و تکامل کودک و خطرات بیماری ها بر سلامت زنان و فرزندان را بررسی می کند. اطلاعات دقیق در مورد SBC در جای دیگری منتشر شد (Zhang et al., 2019) . به طور خلاصه، 4127 زوج در شانگهای از 6 مرکز مراقبت های زنان و زایمان شهری از سال 2013 تا 2016 شرکت داده شدند و 3692 تولد زنده تک قلو ثبت شد. دراین مطالعه موارد مرگ و میر نوزادان (5 مورد) و نوزادان با نقص همراه تولد (24 مورد) و مواردی که در ارزیابی‌ های اجتماعی-عاطفی کودک و ارزیابی‌ های وضعیت سلامت روان مادر میس شدند (284 مورد) را حذف کردیم. در نهایت 3379 شرکت کننده در تجزیه و تحلیل نهایی مشارکت داده شدند (شکل 1). جامعه آماری مورد مطالعه برای وضعیت سلامت روان مادر 3099 مورد برای ارزیابی افسردگی، 3118 مورد برای ارزیابی اضطراب، 3142 مورد برای ارزیابی استرس ادراک شده و 3006 مورد برای افسردگی پس از زایمان بود. تعداد زوج‌ های مادر-کودک در سنین 6 ماهگی (2208 نفر) 12 ماهگی (2104 نفر) و 24 ماهگی (2373 نفر) برای پیگیری‌ ها وارد مطالعه شدند.

پروتکل مطالعه توسط کمیته اخلاق پژوهشی سازمانی بیمارستان شین هوا وابسته به دانشکده پزشکی دانشگاه جیائو تونگ شانگهای تأیید شد. فرم رضایت آگاهانه از تمامی شرکت کنندگان اخذ شد.

2-2 ارزیابی سلامت روان مادر
سلامت روان مادر در سه ماهه دوم بارداری با استفاده از مقیاس افسردگی مرکز مطالعات اپیدمیولوژیک (CES-D) مورد ارزیابی قرار گرفت که به سه دسته طبقه بندی شد: 1) “<16” (بدون علائم افسردگی)، 2) 19~16 (میل به افسردگی) و 3) ≥20 (افسرده). همچنین از مقیاس اضطراب زونگ (SAS) (Zung, 1971) و مقیاس استرس ادراک شده (PSS) [8] استفاده کردیم. زنان “بدون علائم اضطراب” با نمره SAS <50، “اضطراب خفیف” با نمره SAS=50-59، “اضطراب متوسط” با نمره SAS=60-69 و “اضطراب شدید” با نمره SAS ≥ 70 در نظر گرفته شدند. مجموع نمرات PSS=15 یا بالاتر معادل استرس بالای مادری در نظر گرفته شد (Gholipoor et al., 2017; Wu et al., 2022) . همچنین سیستم مقیاس افسردگی پس از زایمان ادینبرگ (EPDS) برای ارزیابی افسردگی پس از زایمان در 42 روز پس از زایمان، با نمره ≥ 10 به عنوان افسردگی پس از زایمان در نظر گرفته و استفاده شد (Cox et al., 1987) . نسخه چینی این سه سیستم نمره دهی استاندارد شده با اعتبار مناسبی کالیبره شده بودند (Lau et al., 2010; Sun et al., 2017; Wang et al., 2011; Wang, 1984).

بررسی علائم بی خوابی، افسردگی و اضطراب بر هم و تاثیر آن بر عملکرد فردی: تحلیل شبکه ای و اهمیت نسبی در زمینه بی خوابی

Insomnia, depression, and anxiety symptoms interact and individually impact functioning: A network and relative importance analysis in the context of insomnia

چکیده

1- مقدمه

2- روش ها

3- نتایج

4- بحث و نتیجه گیری

5- نتیجه گیری

منابع مالی

دسترسی به داده ها

مسئولیت های نویسندگان صاحب امتیاز

اظهار نامه منافع مالی:

ضمیمه الف . داده های تکمیلی

منابع

چکیده

     هدف مطالعه: بی خوابی، افسردگی، و اضطراب نرخ بالایی از همبودی (اختلالات همزمان) و اختلال عملکردی را به خود اختصاص میدهند. اثر متقابل علائم فراتشخیصی در این همبودی میتواند نقش داشته باشد. این تحلیل شبکه ای با بررسی چندین حوزه در افراد مبتلا به اختلال بی خوابی، احتمال اثرات متقابل بی خوابی، افسردگی و اضطراب بر یکدیگر و تاثیر مستقل آن ها در این اختلال را مورد ارزیابی و بررسی قرار می دهد.
مواد و روش ها: در ابتدا داده های روان شناختی حاصل از یک کارآزمایی شاهددار تصادفی تجزیه و تحلیل شد (N= 1711). شبکه ای از همبستگی جزئی منظم از علائم اختلال (بیماری) بررسی شد. مرکزیت (ارتباط علائم بیماری)، ساختار جمعی (خوشه بندی علائم)، و ارتباط میان جوامع (پل زدن) مورد ارزیابی قرار گرفت. تکرار پذیری مدل شبکه از طریق تحلیل نمونه های جدا نگه داشته شده (کنار گذاشته شده) ارزیابی شد. به منظور تعیین اهمیت نسبی هر یک از علائم اختلالات روانی در پیش بینی عملکرد (به عنوان مثال، سلامت روانی، عملکرد روانی- اجتماعی، اختلال در سلامت جسمی)، مقادیر شیپلی برای هر یک به صورت جداگانه تخمین زده شد.  
یافته ها: بیشترین گره ها (نقاط اتصال) مربوط به نگرانی های غیر قابل کنترل، بهم خوردن آرامش، حالت افسردگی/ نا امیدی بودند. پنج اجتماع با مشکل بهم خوردن آرامش مورد شناسایی قرار رفتند که در حکم پل ارتباطی بین گروه ها در نظر گرفته شدند (نشان دهنده وجود رابطه آماری احتمالی میان جوامع مشخص شده). نمونه جدا نگه داشته شده، برازش خوبی را نشان داد. سطح انرژی پایین و علایم و نشانه های اثرگذار در افسردگی (احساس گناه/ شکست؛ احساس افسردگی/ ناامیدی؛ فقدان احساس لذت و نشاط) از جمله عوامل پیش بینی کننده اصلی در تحلیل اهمیت نسبی موارد مختلف اختلالات به شمار می روند.
نتیجه گیری: در زمینه بی خوابی، این احتمال وجود دارد که مشکل تنش زدایی (آرام سازی/ کسب آرامش) از اهمیت بالینی و فراتشخیصی برخوردار باشد. از این منظر که چگونه علائم اختلالات با عملکرد مرتبط هستند، واضح بود که علاوه بر اینکه سطح انرژی پایین و احساس گناه/ شکست از جمله عوامل پیش بینی کننده مهم هستند، طیف وسیعی از نشانه ها (علائم بیماری یا اختلال) نیز وجود دارند که با اختلالات عملکردی مرتبط هستند. توجه به هر دو مورد، یعنی علائم اختلالات و اختلالات عملکردی، در همه موارد می تواند در تعیین اهداف درمانی مفید واقع شوند.

2- روش ها

     این مطالعه در واقع تجزیه و تحلیلی ثانویه با استفاده از داده های اولیه حاصل از یک کارآزمایی شاهددار تصادفی شده است که در آن به مقایسه ی استفاده از رفتار درمانی شناختی دیجیتال (CBT) و آموزش بهداشت خواب در بیماران مبتلا به بی خوابی پرداخته و آن را مورد ارزیابی قرار داده است. (شماره ثبت کارآزمایی: ISRCTN 60530898، تائیدیه کد اخلاقی: MS-IDREC-C2-2015-024) [44]. قبل از دریافت هر گونه درمانی، داده ها مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. سوالات پژوهش و طرح تحلیلی در Open Science Framework ثبت شد (OSF; https://osf.io/p9t3y/).

1-2- جامعه آماری (نمونه)

     جامعه آماری اولیه ما از 1711 شرکت کننده ساکن در کشورهای بریتانیا، ایالات متحده و استرالیا بود. شرکت کنندگان واجد شرایط مطالعاتی ما، بزرگسالانی بودند که بر اساس شاخص 8 موردی وضعیت خواب [45]، احتمال ابتلای آنها به بی خوابی مثبت بود، در حالی که از نظر سلامت جسمی و روانی شرایط پایداری داشته و برای بی خوابی خود روان درمانی های تخصصی دریافت نکرده اند. شرکت کنندگانی که به هر دلیلی دارو مصرف می کردند، مشروط بر اینکه از سلامت پایداری برخوردار بودند از مطالعه حذف نشدند. برای آگاهی دقیق تر از معیارهای ورودی به مطالعه که در این پژوهش مورد استفاده قرار گرفت می توانید به مطالعه اسپی و همکارانش [44] مراجعه کنید.

فاکتورهای مرتبط با همبودی اختلال اضطرابی

Factors associated with anxiety disorder comorbidity

چکیده
اختصارات:
1- پیش زمینه
2- روش ها
3- نتایج
4- بحث
منابع مالی
تعارض منافع
سپاسگزاری ها
منابع

چکیده

زمینه و هدف: اختلالات اضطرابی و افسردگی اغلب همزمان رخ می دهند و توالی ظاهر شدن آنها ممکن است با پیامدهای بالینی متفاوت مرتبط باشد. با این وجود، مطالعه کمی در مورد همبودی اضطراب -اضطراب انجام شده است. پارامترهای مرتبط با همبودی اضطراب و توالی زمانی اضطراب-MDD در این مطالعه بررسی شد.
روش‌ها: داده‌ها از گروه‌های GLAD و COPING NBR مستقر در بریتانیا (38775=n) از طریق  خود گزارشی به‌صورت آنلاین به‌دست آمد. تفاوت‌ها در ویژگی‌های جمعیت شناختی، تروما و بالینی بین اضطراب منفرد، همبودی اضطراب-اضطراب، همبودی اضطراب-MDD (اختلال افسردگی اساسی) و فقط MDD با استفاده از تحلیل رگرسیون لجستیک مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. علاوه بر این، اضطراب اول- MDD-اول اضطراب -MDD مقایسه شد. شرکت‌کنندگانی که سابقه خانوادگی یا داده‌های ژنتیکی خود را گزارش کرده بودند برای تفاوت در خطر خانوادگی مورد آزمایش قرار گرفتند.
نتایج: اضطراب-اضطراب و اضطراب- MDD   نسبت به اضظراب منفرد، میزان بیشتری از تشخیص اضطراب یا اختلال افسردگی، شروع در سنین پایین‌تر و عود را نشان دادند. اضطراب-MDD شدت/پیچیدگی بالینی بالاتری نسبت به MDD به تنهایی داشت. بیماران اضطراب-اضطراب علائم اضطراب رایج شدیدتر، علائم افسردگی رایج با شدت کمتر داشتند و کمتر احتمال دارد که تشخیص بیماری اضطراب/افسردگی را نسبت به بیماران اضطراب-  MDD   گزارش کنند. بیماران اضطراب اول اضطراب-MDD    سن شروع کمتر، علائم اضطراب شدیدتر و شانس کمتری برای گزارش خود تشخیصی نسبت به بیماران MDD اول نشان دادند. فقط تغییرات جزئی در خطر خانواده وجود داشت. خود گزارش دهی و اندازه گیری های گذشته نگر ممکن است باعث سوگیری یادآوری شود. ارزیابی خطر خانواده تقریباً به طور قطع ضعیف بود.
نتیجه گیری: همبودی اضطراب-اضطراب دارای نمایه علائم شدید و پیچیده قابل مقایسه با اضطراب-MDD بود، اما با جنبه‌های مختلف. اضطراب  اولیه سن شروع زودتر و شدت بیشتری نسبت به MDD اول داشت. اختلالات اضطرابی و همبودی مستحق کاوش و توجه بیشتر در تحقیق و درمان هستند.

2- روش ها
1- 2 نمونه
     مؤسسه ملی تحقیقات بهداشت و مراقبت NIHR) BioResource) داده ها (63411=n) را ارائه کرد. داده‌های حاصل از مطالعه GLAD (ارتباطات ژنتیکی با اضطراب و افسردگی) و پروژه روان‌پزشکی COVID-19 و ژنتیک عصبی (COPING) گنجانده شد. ما از اطلاعات Data Freeze 1.5 استفاده کردیم که شامل همه شرکت‌کنندگانی است که قبل از 17 اوت 2021 به آن ملحق شده‌اند.

      افراد مبتلا به اضطراب مادام العمر و/یا اختلالات افسردگی که 16 سال یا بیشتر داشتند و در بریتانیا زندگی می کردند واجد شرایط مطالعه GLAD بودند. شرکت کنندگان در وب سایت GLAD (https://gladstudy.org.uk/) ثبت نام کردند، جایی که موافقت کردند و فرم ثبت نام را تکمیل کردند. سپس یک کیت DNA بزاق به آدرسی که ارائه کرده بودند به آنها ارسال شد. برای بحث مفصل در مورد فرآیندهای استخدام، واجد شرایط بودن و جمع آوری داده های GLAD، به دیویس و همکاران مراجعه کنید. (2019). روند واجد شرایط بودن در سپتامبر 2018 آغاز شد و همچنان ادامه دارد.

     دعوت‌نامه‌های ایمیل برای اعضای مطالعه GLAD و منابع زیستی گسترده‌تر NIHR (NBR) که شامل اعضای گروه بیماری‌های التهابی روده و گروه‌های جمعیت عمومی است، توزیع شد تا در پروژه COPING شرکت کنند. شرکت کنندگان با کلیک بر روی پیوند و پر کردن فرم مجوز آنلاین و پرسشنامه در تحقیق COPING ثبت نام کردند. COPING برای همه شرکت کنندگان GLAD و NBR باز بود. روند واجد شرایط بودن در آوریل 2020 آغاز شد و تا فوریه 2022 ادامه خواهد داشت.

عوامل روانی اجتماعی مربوط به افسردگی اضطرابی

Psychosocial factors associated with anxious depression

چکیده

1 مقدمه

2 مواد و روش ها

3 نتایج

4 بررسی

5 محدودیت ها

6 نتیجه گیری

تامین بودجه

تعارض منافع

منابع

چکیده

زمینه تحقیق: افسردگی اضطرابی یک زیر مجموعه شایع از اختلال افسردگی عمده (ماژور) است که با درمان های نامطلوب و عملکرد اجتماعی شدیدا مختل شده ، مرتبط است.هدف از این تحقیق بررسی روابط میان سوء رفتار باکودک، عملکرد خانواده، حمایت اجتماعی، مشکلات بین فردی، نگرش های ناکارآمد و افسردگی اضطرابی است.

روش های تحقیق: اطلاعات ذیل این پژوهش از بررسی 809 بیمار اختلال افسردگی عمده جمع آوری گردیده است. مقیاس درجه بندی اضطراب هامیلتون(HAMA) ، مقیاس درجه بندی-17 هامیلتون برای افسردگی (HAMD-17)، ابزار سنجش خانواده (FAD)، پرسشنامه ترومای دوران کودکی (CTQ)، درجه بندی مهارت اجتماعی (SSRS)، مقیاس درجه بندی تشخیص يكپارچه کننده روابط بین فردی (IRIDS)، مقیاس نگرش ناکارآمد (DAS) اجرا و ثبت شدند . افسردگی اضطرابی به عنوان یک عامل اضطراب/جسمانی کردن با نمره کمتر از یا مساوی با 7 در (HAMD-17) تعریف شده است. آزمون های مربع کای(آزمون های توزیع نرمال)، آزمون یو مان-ویتنی ، ضریب های همبستگی ، مدل‌سازی های معادلات ساختاری برای تجزیه و تحلیل داده ها مورد استفاده قرار گرفته اند

نتایج: دو پنجم بیماران اختلال افسردگی عمده MDD، اضطراب همزمان داشتند، و اختلافات عمده در سوء رفتار با کودک، عملکرد خانواده،

حمایت اجتماعی، مشکلات بین فردی، و نگرش های ناکارآمد میان گروه ها وجود داشت. بیشترین عامل مرتبط با اضطراب در بیماران اختلال افسردگی عمده MDD، روابط بین فردی بود، و نگرش های ناکارآمد عامل میانجی بین روابط بین فردی و اضطراب در بیماران اختلال افسردگی عمده MDD، محسوب می‌شود.

محدودیت ها: در این پژوهش از داده های مقطعی بدون پیگیری اضافی برای ارزیابی درمان های بیمار به کار گرفته شد.

نتیجه گیری: عوامل روانی – اجتماعی به میزان قابل توجهی دارای ارتباط با افسردگی اضطرابی هستند. ارتباطات بین فردی و نگرش های ناکارآمد ،اثر مستقیمی بر روی افسردگی اضطرابی دارد. همچنین ارتباطات بین فردی به همراه اثرات اثرات افسردگی اضطرابی توسط نگرش های ناکارآمد افسردگی میانجی گری می کند.

مواد و روش ها
شرکت کنندگان
     این مطالعه بر اساس داده های برگرفته از پروژه “سامانه هشدار سریع و مداخله جامع برای افسردگی” (ESCID) چینی و جمع آوری شده میان آوریل 2019 و آوریل 2022 به عمل آمده. جامعه آماری هدف بیمارهای سرپایی و بیمارهای بستری مبتلا به افسردگی عمده MDD است، دو روانپزشک با تجربه تمامی شرکت کنندگان را مورد تشخیص قرار دادندو راهنمای تشخیصی و آماری از اختلال های روانی، ویرایش پنجم (DSM-5) را رعایت کردند. تمامی بیماران با مصاحبه کوتاه بین المللی اعصاب و روان (Mini) نسخه 5.0.0 غربال شدند (لیکروبیر و همکاران، 1997). متخصصین بالینی با ارزیابی تمام و سختگیرانه برای سازگاری آموزش دیده اند. معیارهای انحصاری عبارت اند از : 1) بیماری شدید جسمی یا ضربه جمجمه-مغزی؛2) تشخیص اختلال دوقطبی مسبق؛3) اسکیزوفرنی یا هر اختلال روانی دیگر؛ و 4) ناهماهنگی شناختی شدید.

تمامی شرکت کنندگان از هدف مطالعه مطلع شدند وبا آن موافقت کردند، و پروتکل مطالعه به تأیید کمیته اخلاقی بیمارستان رنمین دانشگاه ووهان رسیده است.

مشکلات خواب، اضطراب اجتماعی و شدت لکنت زبان در بزرگسالان با لکنت و بدون لکنت

Sleep Problems, Social Anxiety and Stuttering Severity in Adults Who Do and Adults Who Do Not Stutter

چکیده

1- مقدمه

2- مواد و روشها

3- نتایج

4- بحث

5- نتیجه گیری

منابع

چکیده

پیشینه: در حالیکه شواهد کافی وجود دارند مبنی بر اینکه کودکان و نوجوانان مبتلا به لکنت زبان از اختلال خواب بیشتری در مقایسه با کودکان و نوجوانانی با گفتار روان رنج میبرند نتایج این مطالعات در بین بزرگسالانی که لکنت زبان دارند (AWS) بسیار نایاب هستند. مضاف بر این، لکنت زبان با مسائل ارتباط کلامی در یک بافت اجتماعی همراه است. بدین ترتیب، قابل درک است که گروه AWS در مقایسه با بزرگسالانی با گفتار روان (AWNS)، درجات اضطراب اجتماعی بالاتری نشان میدهند. ما در مطالعه حاضر بررسی کردیم آیا گروه AWS اختلال خواب شدیدتری را در مقایسه با AWNS تجربه میکنند یا خیر. همچنین بررسی کردیم آیا نمرات اضطراب اجتماعی و لکنت زبان بطور جداگانه اختلالات خواب را پیش بینی میکنند یا خیر.

روشها: در مجموع، 110 بزرگسال مبتلا به لکنت زبان (متوسط سنی 5/28 سال؛ 30/27 % زن) و 162 بزرگسالی با گفتار روان (متوسط سنی 40/29 سال، 20/51 % زن) یکسری پرسشنامه خودسنجی را تکمیل کردند که اطلاعات اجتماعی-جمعیت شناسی، اختلالات خواب و اضطراب اجتماعی را پوشش میدهند. همچنین بزرگسالان مبتلا به لکنت، پرسشنامه ای درباره لکنت زبان را نیز تکمیل کردند.

نتایج: گروه AWS در مقایسه با گروه AWNS، ضمن کنترل سن و اضطراب اجتماعی، مدت زمان خواب کوتاهتر، اثربخشی خواب کمتر، مصرف بیشتر داروهای خواب در دوره درمان (مقادیر p معنادار و اندازه اثر متوسط) و نمره کلی بالاتر PSQI (مقادیر p معنادار و اندازه اثر بزرگ)، گزارش میکنند. سپس با وجود اینکه مقادیر p همواره برای کیفیت ذهنی خواب، اختلالات خواب و عملکرد روزانه، ضمن کنترل سن و اضطراب اجتماعی، معنادار بودند اما اندازه اثر آنها جزئی یا کوچک بود. برای تاخیر در به خواب رفتن، مقدار p، غیرمعنادار، و اندازه اثر، ناچیز بود. در بین گروه AWS با درجه لکنت بیشتر و سن بالاتر، بدون وجود اضطراب اجتماعی، اختلالات خواب بیشتری پیش بینی گردید. بیشترین مقدار همبستگی بین اختلال خواب بیشتر و لکنت زبان شدیدتر در گروه AWSای که بالاترین درجه اضطراب اجتماعی را داشتند مشاهده گردید.

نتیجه گیری: گروه AWS در مقایسه با گروه AWNS، شخصاً اختلالات خواب بیشتری را گزارش کرده اند که با افزایش سن و درجات بالاتر شدت لکنت، همبسته بوده اما با اضطراب اجتماعی همبسته نیست. بنابراین بایستی کیفیت خواب بزرگسالانی که لکنت دارند را بطور روتین مورد بررسی قرار داد.

2- مواد و روشها

2.1- شرکت کنندگان

در این مطالعه موردی-شاهد، 110 شرکت کنندۀ AWS و 162 شرکت کنندۀ AWNS با محدوده سنی 60-18 سال نامنویسی کردند. شرکت کنندگان AWS از اعضای انجمن لکنت زبان ایران انتخاب شدند. این انجمن، یک گروه حمایتی است نه یک گروه کارشناسی و تخصصی. شرکت کنندگان AWNS از میان کل جمعیت انتخاب شدند.

برای AWS، معیارهای شمول عبارت بودند از: (1) سن 18 سال و بالاتر؛ (2) داشتن لکنت زبان اثبات شده توسط شرکت کنندگان و تایید شده توسط یک پاتولوژیست گفتاری-زبانی؛ (3) تمایل و توانایی تکمیل یکسری پرسشنامه خودسنجی (ادامه را ببینید) درباره اطلاعات اجتماعی-جمعیت شناسی، لکنت زبان، اضطراب اجتماعی و الگوهای ذهنی خواب؛ (4) رضایتنامه آگاهانه مکتوب امضا شده. معیارهای عدم شمول عبارت بودند از: (1) مشکلات روانپریشی تایید شده توسط یک روانشناس بالینی مجرب و بر مبنای یک مصاحبه روانپریشی کوتاه برای اختلالات روانپریشی DSM-5 [45]؛ (2) وجود اختلالات عصب شناختی یا ایمنی شناختی در طی 12 ماه گذشته؛ (3) مصرف کنونی داروهای خواب آور و تغییر دهندۀ خُلق و مزاج، مثل تثبیت کننده های مزاج، ضد افسردگیها، بنزودیازپین ها، داروهای ضد فشار خون بالا یا نوتروپیکها؛ (4) زنان باردار یا شیرده زیرا هر دو حالت ممکن است وضعیت کنونی خواب و مزاج را تغییر دهند.

برای AWNS، با وجود عدم شمول صریح هر نشانه ای از لکنت زبان، معیارهای شمول و عدم شمول همانند گروه AWS هستند.

مجموعاً 117 شرکت کنندۀ AWS و 168 شرکت کننده AWNS انتخاب شدند و 110 نفر (94%) از گروه اول و 162 نفر (96%) از گروه دوم برای شرکت در مطالعه اعلام موافقت کردند.

افسردگی، اضطراب و خودکشی در افراد مبتلا به آسیب مزمن تروماتیک مغزی قبل و در طول همه گیری کووید-19: یک موسسه ملی در مورد ناتوانی، زندگی مستقل و تحقیقات توانبخشی مطالعه سیستم های آسیب تروماتیک مغزی

Depression, anxiety, and suicidality in individuals with chronic traumatic brain injury before and during the COVID-19 pandemic: A NIDILRR TBI Model Systems Study

چکیده

اختصارات

مطالب و روش ها

شركت كنندگان

معیارها

تحلیل داده ها

نتایج

نمونه

همبستگی ها به طور کلی و بر اساس دوره پاندمی

رگرسیون – پیش بینی کننده شدت علائم سلامت روان

بحث

نتیجه گیری

منابع

چکیده
هدف: بررسی شیوع، شدت و همبستگی افسردگی، اضطراب و افکار خودکشی در افراد مبتلا به آسیب مغزی تروماتیک (‏TBI) که قبل و در طول پاندمی کووید 19 ارزیابی شدند.

طرح: مطالعه هم گروهی گذشته نگر با استفاده از داده‌های جمع آوری شده از طریق شبکه سیستم های مدل TBI (‏TBIMS)‏ در ۱، ۲، ۵، ۱۰، ۱۵، ۲۰، ۲۵، یا ۳۰ سال پس از TBI.

موقعیت: مراکز توان بخشی TBIMS مستقر در ایالات متحده با ارزیابی تلفنی شرکت کنندگان ساکن جامعه.

شرکت کنندگان: بزرگسالان (‏۷۲.۴ % مرد، با میانگین سنی ۴۷.۲ سال)‏ که در پایگاه ملی سیستم های مدل TBI ثبت نام کردند و پرسشنامه های سلامت روانی قبل از ‏پاندمی (1/1/2017-2/29/2020؛ n=5000) یا در طول ‏پاندمی (4/1/2022-6/30/2021؛ n=2009) را تکمیل کردند.

مداخلات: قابل اجرا نیست.

مقیاس پیامد اصلی: پرسشنامه سلامت بیمار-۹ (‏PHQ – 9)‏، پرسشنامه اختلال اضطراب عمومی – ۷.

نتایج: رگرسیون های خطی و لجستیک جداگانه با ویژگی های جمعیت شناختی، روانی-اجتماعی، مربوط به جراحت و عملکردی همراه با شاخص دوتایی دوره پاندمی COVID ایجاد شدند (‏پاندمی در مقابل پاندمی)‏. هیچ تفاوت معناداری در افسردگی، اضطراب و یا افکار خودکشی قبل و در طول پاندمی کووید 19 مشاهده نشد. همبستگی بین پیش بینی کنندگان و نتایج سلامت روانی قبل و در طول پاندمی مشابه بود.

نتیجه گیری: بر خلاف پیش بینی های ما، شیوع، شدت و همبستگی های شرایط سلامت روانی قبل و در طول پاندمی کووید 19 مشابه بودند. نتایج ممکن است تاب آوری کلی را منعکس کند و با یافته های اخیر از جمعیت عمومی مطابقت داشته باشد که تنها افزایش کوچک و گذرا در پریشانی روانی مرتبط با این بیماری همه گیر را نشان می دهند. حال آن که افسردگی، اضطراب و افکار خودکشی شایع هستند و ارزش تمرکز بر درمان و تحقیقات را دارند.

مطالب و روش ها

شركت كنندگان

     شرکت کنندگان، زیرمجموعه ای از نام نویسان در پایگاه ملی TBIMS بودند، یک گروه چند مرکزی طولی از افراد که توان بخشی بستری را برای TBI دریافت می کنند. معیارهای ورود به TBIMS عبارت است از سن در هنگام آسیب > 16 سال؛ TBI متوسط تا شدید [به صورت فراموشی پس از سانحه بیش از 24 ساعت، ناهنجاری های تصویربرداری عصبی داخل جمجمه ای مرتبط با تروما، از دست دادن هوشیاری بیش از 30 دقیقه، یا نمره مقیاس کما گلاسکو (GCS) در بخش اورژانس کمتر از 13 تعریف می شود]؛ و افرادی که در مدت 72 ساعت در بیمارستان بستری شدند و پس از آن، توانبخشی بستری در مراکز تعیین شده TBIMS انجام شد. برای تحلیل‌های حاضر، نمونه را به کسانی که واجد شرایط پیگیری هستند (سال 1، 2، 5، 10، 15، 20، 25 یا 30 پس از آسیب) بین 1/01/2017 و 06/30/2021، با پرسشنامه سلامت بیمار-9 (PHQ-9) و اختلال اضطراب عمومی-7 (GAD-7) که در طول پیگیری جمع آوری شده است، محدود کردیم. تنها جلسه اول آن ها برای شرکت کنندگانی حفظ شد که جلسات پیگیری متعدد را در طول این دوره تکمیل کردند. برای مقایسه، ما نمونه خود را به دو گروه مقطعی مستقل، “پیش از پاندمی” و “در طول پاندمی” تقسیم کردیم. پیش از پاندمی به صورت داده های جمع آوری شده از اول ژانویه 2017 تا 29 فوریه 2020 تعریف شد. دوره در طول پاندمی به صورت داده های جمع آوری شده بین ۱ آوریل ۲۰۲۰ و ۳۰ ژوئن ۲۰۲۱ تعریف شد. داده های جمع آوری شده در مارس ۲۰۲۰ به دلیل دوره گذار از شروع پاندمی حذف شدند. از هر مرکز، تایید تحقیق توسط افراد انسانی دریافت شد.

معیارها
     نتایج اولیه عبارت بودند از افسردگی و اضطراب (‏به ترتیب PHQ – 9 و GAD – 7) ‏در هر دوره ارزیابی (سال های 1، 2، 5، 10، 15، 20، 25 و 30 پس از آسیب). PHQ-9 یک اندازه گیری خودگزارش دهی 9 موردی است که از “0=اصلا” تا “3=تقریبا هر روز” نمره گذاری شده است، با نمره کل 0 تا 27. PHQ-9 یک شاخص قابل اعتماد و معتبر برای شدت افسردگی و احتمال افسردگی اساسی در افراد مبتلا به TBI است. برای این مطالعه، PHQ-9 به سه روش امتیازدهی شد: نمره کل (0-27)، آستانه 10 یا بالاتر برای افسردگی متوسط تا شدید و نمره آیتم افکار خودکشی (SI) بیشتر از 0 که نشان دهنده افکار بهتر مردن یا آسیب رساندن به خود در دو هفته گذشته است.

سطوح استرس، اضطراب و افسردگی در بین دانشجویان دانشگاه: سه سال از آغاز همه گیری

Stress, Anxiety, and Depression Levels among University Students: Three Years from the Beginning of the Pandemic

چکیده
1 مقدمه
2 مواد و روش ها
3 نتایج
4 بحث
محدودیت ها
5 نتیجه گیری
ضمیمۀ الف
ضمیمۀ ب
منابع

چکیده
پیش زمینه: سه سال پس از وقوع همه گیریِ ویروس کووید- 19، تنش روانی بین دانشجویان همچنان زیاد است. این پژوهش، به ارزیابی میزان استرس، اضطراب و افسردگی در دانشجویانِ دانشگاه ارسطو در تسالینیکیِ  یونان، در پایان سومین سال همه گیری (نوامبر 2022) می پردازد و عوامل تنش زای محتمل و ویژگی های جمعیت شناسی مربوطه را آشکار می سازد. روش ها: یک پرسشنامه در نوامبر 2022 از طریق ای-میل های آکادمیک دانشجویان، به آنها ارسال شد. ارزیابی، با ابزار همه-پرسی DASS21  انجام شد. تحلیل همبستگی  و محاسبۀ اندازه اثر ، با آزمون t انجام شد. نتایج: اغلب شرکت کنندگان، دانشجویان سال اول یا دوم کارشناسی، مؤنث (67%)، 18 تا 21 ساله و مجرّد (91%) بودند و واکسن کووید-19 را زده بودند (4/83%). افزایش شدید استرس، اضطراب و افسردگی (به ترتیب، 3/21%، 3/23% و 1/25%) اندازه گیری شد. سطوح نرمال و متوسطِ استرس، اضطراب و افسردگی، به ترتیب عبارت بودند از 0/64%، 5/66% و 2/57%. دانشجویان مؤنث و جوان تر، بیشتر در خطر استرس، اضطراب و افسردگی بسیار شدید بودند (OR تا 07/2، p < 0.00001). شرکت کنندگانی که روان-درمانی یا روانپزشکی دریافت می کردند، استرس، اضطراب و افسردگی شدید (OR بالاتر از 9/2، p < 0.00001) نشان دادند. نتیجه گیری: علی رغم تمام شدنِ تردیدناپذیرِ همه گیریِ کووید-19، جمعیتِ دانشگاه ارسطو در تِسالونیکی، میزان بالایی از استرس، اضطراب و افسردگی را نشان می دهند، که مشابه آن چیزی است که در طی سال اولِ همه گیری (نوامبر 2020) گزارش شد. فاکتورهای ریسک و عوامل تنش زا بر اساس منابعِ گزارش شدۀ موجود و مطالعات پیشین دربارۀ دانشجویانِ یونانی، تعیین شدند. مراکز حمایت روانی آکادمیک، باید «پروفایل» دانشجویان را (به منظور ارزیابی ریسک بالقوۀ تنش عاطفی و روانی) در نظر داشته باشند. مدارک و شواهد، نشان می دهند که فن آوری های جدید (واقعیت مَجازی ، اپلیکیشن ها و جلسات روانپزشکی از راه دور ، یا پشتیبانی از راه دور ) نیز باید در دانشگاه ها برقرار باشند. 

2- مواد و روش ها
این تحقیق، همانند مطالعات پیشین ]4[، با مقیاس افسردگی اضطراب و استرس (DASS21) انجام شد، و هدف آن، ارزیابی پیشرفت محتمل در سطح استرس، اضطراب و افسردگی در دانشجویان دانشگاه ارسطو در تسالونیکی (AUTh) در مقایسه با داده های منتشرشدۀ قبلی بود.

2-1 نمونۀ تحقیق و نمونه های قیاسی
نمونۀ تحقیق، شامل دانشجویان دورۀ کارشناسی (BSc) (پزشکی و غیرپزشکی)، کارشناسی ارشد (MSc) و دکتری بود. بر اساس جمعیت دانشجویان دانشگاه ارسطو در تسالونیکی (92،546 دانشجوی فعال تا نوامبر 2022)، در سطح اطمینانِ 95/0 و حاشیۀ خطای 03/0، با بیشترین انحراف معیار ممکن برای بخشی از جامعه (5/0)، اندازه نمونۀ لازم، تقریباً 1055 دانشجو می باشد. تعداد 2043 شرکت کننده در تحقیق همه-پرسی ثبت شد. با این وجود، 360 نفر از آنها به دلیل شرکت ناقص در تحقیق، حذف شدند. از بین بقیه (1683 شرکت کننده)، 186 نفر دانشجو نبودند (کارمندان آکادمیک یا عوامل اجرایی) و بنابراین، حذف شدند. تعداد کلّ دانشجویانِ واجد شرایط برای شرکت کردن در این پژوهش، 1497 نفر (اندازه نمونۀ قابل قبول برای استنباط و نتیجه گیریِ مناسب) بود. پژوهش قبلیِ ما، در دو فاصلۀ زمانی انجام شد: اولین دورۀ همه-پرسی در نوامبر 2020 (اولین پیک (اوج) اصلیِ همه گیری) انجام شد که شامل 1222 شرکت کننده بود، و دوّمی، در نوامبر 2021 (پیک دوم) با 3160 دانشجو انجام شد ]4[.

2-2 ابزار همه پرسی
پلتفرمِ هاست (میزبان)، LimeSurvey AUTH بود، که پلتفرم رسمیِ اجرای همه پرسی ها در داشگاه ارسطو در تسالونیکی می باشد. مجوّزها، هم از کمیتۀ اخلاقِ زیستی AUTh (کمیتۀ اخلاق زیستی شماره 1254 مورّخ 20 اکتبر 2020) و هم از مرکز جمع آوری داده ها در AUTh ، گرفته شدند.

 پیش بینی مدت طولانی تر علائم COVID-19 با علائم بی خوابی

Insomnia symptoms predict longer COVID-19 symptom duration

چکیده

1 مقدمه

2 روش ها

3 نتایج

4 بحث

5 نتیجه گیری

کمک مالی

کمک های غیر مالی:

دسترسی به داده ها

تقدیر و تشکر

منابع

چکیده

     هدف / پیشینه: هدف این پژوهش، ارزیابی وقوع و شیوع بی خوابی در ایالات متحدۀ آمریکا در دوران همه گیری کووید-19 و اینکه آیا بین افراد مبتلا به این ویروس، بی خوابی، سبب وخیم تر شدن نتایج (به عنوان مثال، دفعات بروز علائم، مدت یا شدت ابتلای بیشتر) می شود یا خیر، بود.
روش ها: یک نمونۀ 2980 نفری از بزرگسالان کل ایالات متحدۀ آمریکا به طور آنلاین در دو نقطۀ زمانی در طی همه گیری کووید-19 مورد بررسی قرار گرفتند (T1= آوریل تا ژوئن 2020؛ T2= ژانویه تا مارس 2021). علائم بی خوابی در هر دو زمان، با استفاده از شاخص شدت بی خوابی (ISI) ارزیابی شد. در تحقیق T2 پرسش هایی دربارۀ علائم و آزمون کووید-19 هم پرسیده شد.
نتایج: شیوع بی خوابی (ISI≥15) در T1، %15 و در T2، %13 بود. نرخ وقوع بی خوابی (یعنی موارد جدید از T1 به T2) 6/5% بود. احتمال ابتلا به کووید-19 در شرکت کنندگان مبتلا به بی خوابی، نسبت به آنهایی که بی خوابی نداشتند، بیشتر نبود. بین شرکت کنندگانی که در فواصل مطالعه، مبتلا به ویروس شدند (n=149)، هیچ تفاوت گروهی معنی داری در علائم کووید-19 دیده نشد، به استثنای یک مورد؛ شرکت کنندگان مبتلا به بی خوابی، مدت طولانی تر علائم را گزارش می کردند (بی خوابی= 8/24 روز بیمای، بدون بی خوابی=1/16 روز بیماری).
نتیجه گیری: این پژوهش نشان می دهد که شیوع بی خوابی در مردم ایالات متحده آمریکا در طی همه گیری کووید-19 بالا بود. داده ها همچنین بیان می کنند که بی خوابی ممکن است با بروز علائمِ مزمن تر کووید-19 در ارتباط باشد. این یافته ها نشان گر نقش خواب و بی خوابی در عملکرد سیستم ایمنی هستند.

2 روش ها
2-1 شرکت کنندگان و روش مورد استفاده
     نمونۀ اولیه، شامل 4145 بزرگسال بود (8/45= Mage؛ 6/16= SDage؛ 7/78% مؤنث؛ 7/82% سفیدپوست) که از ایالات متحده آمریکا در یک مطالعۀ آنلاین دربارۀ فاصله گذاری اجتماعی، خواب و روحیه شرکت کردند. استخدام این افراد در سه ماه اول همه گیری کووید-19 انجام شد (کووید-19 در مارس 2020 به عنوان همه گیری اعلان شد [28]). از استراتژی های «نمونه گیریِ در دسترس» استفاده شد، بدین ترتیب که استخدام از طریق ارسال پُست در وبسایت های رسانه های اجتماعی (مانند فیس بوک و Reddit)، روزنامه های آنلاین، و ResearchMatch انجام شد. شرکت کنندگان فقط درصورتی که بیشتر از 18 سال سن داشتند، به اینترنت دسترسی داشتند و توانایی خواندن و نوشتن به زبان انگلیسی را داشتند، در مطالعه شرکت داده می شدند. نمونه، شامل شرکت کننده هایی از تمام نواحی جغرافیایی ایالات متحده آمریکا (درصد ناحیه: 5/27 جنوب شرقی، 7/26 مرکز غرب، 5/23 شمال شرقی، 6/12 غرب، 6/5 جنوب شرقی، ¼ کوه های صخره ای) بود. ابتدا از افراد واجد شرایط دعوت شد یک پرسشنامۀ پایه را پر کنند. این پرسشنامه از طریق Qualtrics XM (Provo, UT) تهیه شد و فاصله گذاری اجتماعی، روحیه، خواب، فعالیت فیزیکی، و اطلاعات جمعیت شناسی پایه را بررسی می کرد. پس از آن، بعد از 12-10 ماه (ژانویه تا مارس 2021)، تحقیق دیگری انجام شد. این تحقیق شامل همان آیتم ها بود ولی سوالات دیگری مربوط به آزمون و علائم کووید-19 هم به آن اضافه شده بود. البته شرکت کنندگانی که پرسشنامۀ پایۀ اولیه را پر کردند (1/28 %، 1165=n) پرسشنامۀ دوم را پُر نکردند و 6 شرکت کنندۀ دیگر هم داده های ISI کاملی نداشتند. بنابراین، نمونۀ نهایی (یعنی آنهایی که پرسشنامۀ پایه (اولیه) و دوم را پر کردند) شامل 2974 نفر بین 18 تا 86 ساله بود (0/47-Mage، 7/16= SDage، 0/79 % مؤنث، 1/84 % سفیدپوست، برای شرح جریان مطالعه لطفا شکل 1 را ببینید). نمونۀ نهایی در مقایسه با شرکت کنندگانی که در تحقیق پیگیری (دوم) شرکت نکردند (LTFU) سنّ بیشتری داشتند (Mage بر حسب سال، 0/47= نمونۀ نهایی، 8/42سال = LTFU)، درصد سفیدپوستانشان بیشتر بود (بر حسب درصد، 1/84= نمونه نهایی، 2/79= LTFU)، متأهل بودند (بر حسب درصد، 1/46= نمونه نهایی، 1/39= LTFU) و تحصیلات کالجی داشتند (بر حسب درصد،7/82= نمونه نهایی، 0/75= LTFU). در نمونۀ نهایی، تفاوتی از نظر جنسیت یا موقعیت استخدامی وجود نداشت (یعنی بیکار، کارمند نیمه وقت، کارمند تمام وقت). تمام روش ها توسط کمیتۀ بازبینی فنی در دانشگاه آرکانزاس و دانشگاه پنسیلوانیا تأیید شدند.