گردشگری فرهنگی

Cultural Tourism

گردشگری میراث [فرهنگی] گردشگری هنری
گردشگری خلاقانه
گردشگری فرهنگی شهری
گردشگری فرهنگی روستایی
گردشگری فرهنگی بومی
گردشگری فرهنگی عامه
منابع

گردشگری فرهنگی را می توان گردشگری تعریف نمود که بر جاذبه ها و فعالیت های فرهنگی به عنوان عامل برانگیزاننده اصلی برای مسافرت تمرکز دارد. به رغم تعاریف گسترده فرهنگ در نوشته های پسامدرن و عامه‌گرا، باید پارامترهایی را پیرامون آنچه که در این راستا فرهنگ خوانده می شود، ترسیم نمود. لذا تفکیک مفهوم گردشگری فرهنگی به تعدادی زیرمجموعه مفید خواهد بود. مطابق اظهارات اسمیت (29 :2003)، گردشگری فرهنگی را دیگر نمی توان مقوله ویژه یا بخش مجزایی در نظر گرفت، بلکه اصطلاح گسترده ای است که طیفی از انواع گردشگری و فعالیت های متنوع را با محوریت فرهنگ در بر می گیرد.

ریچاردز (7 :2001) اظهار داشت که گردشگری فرهنگی نه تنها مصرف محصولات فرهنگی گذشته بلکه فرهنگ معاصر و یا شیوه زندگی مردم یا منطقه را در بر می گیرد. هیوز (1996، 2000) بین گردشگری فرهنگی جهانی، گسترده، محدود و بخش بندی شده تمایز قائل می شود. این تعاریف با تلقی فرهنگ به عنوان روش کلی زندگی؛ تعامل با گروه های خاص قومی یا بومی؛ تجربه اندوزی در فعالیت های هنری و فکری جامعه؛ بازدید از جاذبه های خاص میراث [فرهنگی] و یا مکان های هنری ارتباط گسترده ای دارد. گردشگری فرهنگی مشتمل بر میراث (ملموس و ناملموس)، هنر (شامل جشنواره ها و رویدادها) و فرهنگ معاصر تا جایی است که به سبک زندگی و سنت های مردم یا منطقه ای مربوط می شود. گردشگری فرهنگی به واقع درصدد بهره برداری منفعلانه از جاذبه های میراث [فرهنگی] و یا حضور در جشنواره ها نیست بلکه درجه بالایی از تعامل با مردم محلی و نیز پیگیری فعالیت های خلاقانه (مانند نقاشی، عکاسی و رقص) را در بر می گیرد. در واقع، ریچاردز و ریموند (2010) اظهار داشتند که گردشگری خلاقانه به شاخه رو به رشدی در گردشگری فرهنگی تبدیل شده است.

گردشگری هنری
گردشگری هنری بر هنرهای تجسمی (نمایشگاه ها) و نیز نمایشی (تئاترها و کنسرت ها) و دیگر اَشکال تجربی فعالیت (مانند جشنواره ها و رویدادها) تمرکز دارد. دغدغه هایی وجود دارد مبنی بر اینکه گردشگری می تواند باعث تضعیف و یا ابتذال هنر گردد. بسیاری از اَشکال هنرهای قومی و بومی (مانند کارناوال های اهالی کارائیب، جشنواره های گردهمایی آسیائیان ، هنرها و صنایع دستی بومیان، رقص فلامنکوی اندلسی) در یک مقیاس جهانی محبوب تر شده اند، لذا باید اطمینان حاصل گردد که بیش از حد مال التجاره ای نشده باشند.

گردشگری خلاقانه
گردشگری خلاقانه مشتمل بر گردشگرانی است که فعالیت های خلاقانه ای مانند نقاشی، سفالگری، شیشه‌گری، بافندگی، عکاسی و منبت کاری را تحت هدایت مردم محلی و یا مستقل از آن ها (مثلاً با یک متصدی تور) انجام می دهند. در بسیاری از موارد، گردشگری خلاقانه فعالیتی تابعه است تا عامل برانگیزاننده اصلی، اگر چه تعداد بیشماری از متصدیان تور هم اکنون تورهای ویژه ای را با تمرکز بر فعالیت های خلاقانه (مانند تعطیلات سالسا در کوبا، نقاشی آبرنگ در پروانس، آشپزی در توسکانی) ارائه می نمایند.

گردشگری فرهنگی شهری
گردشگری فرهنگی شهری بر فعالیت های شهری متمرکز است که مشتمل بر اَشکال خاصی از میراث [فرهنگی] یا گردشگری هنری هستند. شهرهای تاریخی (مانند ونیز، پراگ، آکسفورد) تعداد زیادی از گردشگران بین المللی را جذب می کنند. با این حال، گردشگران فرهنگی به طور فزاینده ای مجذوب شهرهای غیرصنعتی می شوند که در حال بازسازی هستند (مانند گلاسکو، بیلبائو، روتردام). ممکن است گردشگران رویدادهای بزرگ فرهنگی (مانند نمایشگاه ها) را تجربه نموده و یا از موزه های اصلی (مانند گوگنهایم در بیلبائو) و یا پاتوق های فرهنگی کاملاً جدید و یا کرانه های ساحلی (مانند بارسلونا، کاردیف) بازدید نمایند.

ادراکات دینی و هژمونی توسعه گردشگری: موردی از جمهوری اسلامی ایران

Religious Perceptions and Hegemony on Tourism Development: the Case of the Islamic Republic of Iran

چکیده
مقدمه
برداشت های مذهبی در قبال توسعه گردشگری در کشورهای اسلامی
مروری اجمالی بر صنعت گردشگری ایران
تحلیل زمانی توسعه گردشگری ایران: پتانسیل، محدودیت ها و طرح ها
بحث و نتیجه گیری
منابع

چکیده

مقاله حاضر بر محدودیت های توسعه گردشگری با توجه به برداشت های مذهبی در یک کشور تحت سلطة مذهب یعنی ایران تاکید می نماید. طبقه حاکم تمایلی برای تعدیل هیچ یک از ارزش های بنیادین اجتماعی و فرهنگی در فرآیند تدوین راهبردهای طرح های توسعه گردشگری ملی ندارد. کشورهایی مانند ایران که نگران تاثیرات منفی بالقوه توسعه گردشگری هستند، اثرات بالقوه مثبت اقتصادی را نادیده می گیرند. در ایران پس از انقلاب، توسعه و ترویج گردشگری از راهبردهای منحصر به فرد مذهبی پیروی می کند. طرح توسعه پنج ساله کنونی نخستین گام در راستای گذار به سوی به رسمیت شناختن اهمیت گردشگری در توسعه اقتصادی و بهبود روابط بین الملل محسوب می شود.

برداشت های مذهبی در قبال توسعه گردشگری در کشورهای اسلامی
در خاورمیانه، زیارتگاه ها و شهرهای مقدس، بناهای مذهبی، مراسم و اعیادی است که اغلب مسلمانان معتقد آرزومند بازدید از آن ها هستند. مشهورترین شهرهای مزبور، شهرهای مکه و مدینه در عربستان سعودی، کربلا، نجف و سامرا در عراق و مشهد و قم در ایران هستند. این شهرها پربازدیدترین شهرهای مذهبی از سوی مسلمانان سراسر دنیا محسوب می شوند (رولی، 1997؛ آرمسترانگ،‌ 2001؛ عزیز، 2001؛ سدون و خوجا، 2003). جعفری (1983) خاطرنشان نمود که: مسیحیان از واتیکان بازدید می نمایند، مسلمانان مکه را زیارت می کنند، یهودیان از اورشلیم بازدید می نمایند و چنین مذاهبی مشوق فرصت های کنونی برای حکومت ها هستند تا درصدد توسعه گردشگری باشند. پادشاهی عربستان سعودی، نمونه قدرتمندی از ترویج این نوع گردشگری با جذب سالانه بیش از ۳ میلیون مسلمان از سراسر جهان است که برای برگزاری مراسم حج در مکه گرد هم می آیند. با این حال، نگرش ها در قبال ترویج چنین زیارت های مذهبی بین کشورهای مسلمان تفاوت چشمگیری دارد. دین (1989، ص 547) اظهار نمود که کشورهای مسلمان عموماً در میان گردشگران بین المللی محبوب نیستند. به رغم شباهت های قابل توجه بین کشورهای عربی و سایر کشورهای اسلامی از نظر اعتقادات مذهبی عمومی آن ها، کشورهای اسلامی غیرعرب و مهمی در جهان اسلام وجود دارند یعنی ایران، مالزی و ترکیه که نه تنها زبان متفاوتی داشته بلکه سازمان های اجتماعی، ارزش ها و تفکر متفاوتی دارند. چنین تفاوت هایی تاثیر قابل توجهی بر توسعه گردشگری دارند (خاکساری، 2003).

یکی از تفاوت های اساسی، برداشت های رهبران مذهبی درباره اثرات احتمالی منفی اجتماعی – فرهنگی گردشگری، به ویژه اثراتی است که گردشگران بین المللی تحمیل می کنند. در ایران مشاهده شده که هر چقدر طبقه حاکمه بنیادگراتر باشد، محدودیت های بیشتری را بر توسعه گردشگری اِعمال نموده و مزیت اقتصادی آن چندان مهم انگاشته نمی شود (پرامانیک، 2003). در رابطه با توسعه گردشگری، کشورهای مسلمان احتمالاً دستکم از منظر سیاسی، در زمره حساس ترین کشورها قرار دارند (بهشتی، 2003؛ دابور، 2003؛ هفته نامه Asarh، 2006). با این حال، در خصوص ایران و ترکیه تفاوت هایی مشاهده می شود. اگر چه هر دو کشور مسلمان هستند اما ترویج گردشگری به دلیل نگرش های متفاوت احزاب حاکم در دو کشور در قبال گردشگری متفاوت است. نظام سیاسی در ایران پس از انقلاب بر بنیادگرایی اسلامی متمرکز شده، در حالی که نظام سیاسی ترکیه معاصر مبتنی بر سکولاریزم است که مشابهت بسیاری با نظام پادشاهی ایران پیش از انقلاب دارد (لطفی، 1999؛ عزیز، 2001؛ توگال، 2002).

تأثیر ارتباطات بر تصویر مقصد در جریان همه گیری کووید 19

The influence of communication in destination imagery during COVID-19

چکیده
1 مقدمه
2 پیش زمینه مفهومی
2-1 بازیابی مقصد طی کووید 19
2-2 تدوین فرضیه
3 روش
4 نتایج
5 بحث و نتیجه گیری
پیوست الف. تخمین مدل سنجش
منابع

چکیده

اندکی بیش از یکسال پس از اعلام رسمی همه گیری کووید 19 و وضعیت اضطراری به تبع آن، سرانجام اکنون نشانه-هایی تدریجی از بازیابی نویدبخش پدیدار شده است. این مقاله شواهدی تجربی مرتبط با یک بازیابی مقصد در خلال همه گیری کووید 19 ارائه می کند. داده ها در طی اوایل بازگشایی گردشگری در اسپانیا (تعطیلات عید پاک) گردآوری شدند. این پژوهش به ارزیابی پیوندهای میان ارتباطات—هم ارتباطات تولیدشده توسط سازمان بازاریابی مقصد و هم ارتباطات تولیدشده توسط گردشگران—و آگاهی از مقصد، تصویر مقصد، و امنیت سلامتیِ ادراک شده می پردازد. ما همچنین تأثیر میزان سفر بر کل مجموعه ی سازه، و نیز نقش آن به عنوان تعدیل کننده در مدل علّی را تحلیل کردیم. نتایج به ما این اجازه را می دهد تا یکسری توصیه برای مدیران مقصد گردشگری مطرح کنیم که هدف از آن-ها برطرف کردن چالش های گشودن تدریجی گردشگری و تردد، همزمان با تکامل یافتن واقعیت همه گیری کووید 19 است.

1 مقدمه

بحران های گردشگری متنوع و گوناگون هستند. بحران های سلامتی (مانند همه گیری ها)، حمله های تروریستی (مانند یازده سپتامبر 2001 در نیویورک یا 11 مارس 2004 در مادرید)، بلایای طبیعی (مانند سونامی 2004 اقیانوس هند، زمین لرزه ی نپال در سال 2015) و بی ثباتی سیاسی (مانند کودتای برمه) همگی تأثیر مستقیمی بر تصمیم گیری مسافر دارند. از یک دیدگاه اقتصادی، اجتماعی، و مراقبت بهداشتی، همه گیری کووید 19 تأثیر مخلی بر همه ی جهان داشته است (یو و همکاران، 2021). بخش گردشگری، به دلیل تعطیلی شهر و محدودیت ها در مورد جابه جایی داخلی و بین المللی که از سوی دولت ها در سراسر جهان اعمال شدند، بیش از همه این سنگینی را احساس کرده است (جی کیم و همکارا، 2021؛ رستگار و همکاران، 2021). چنین محدودیت هایی بیش ترین تأثیر را در مقاصدی همچون ایتالیا، اسپانیا، نیویورک یا مناطقی از چین داشته است (زنکر و کوک، 2020).

5 بحث و نتیجه گیری

ادراک و تصویر مقصد گردشگری عوامل کلیدی ای هستند که موضع گیری درباره ی مقصد و موفقیت کلی صنعت را به جلو سوق می دهند. از همین رو، این که چگونه یک مقصد می تواند حداکثر بهره را از منابع ببرد تا تصویر برند مثبتی را ترویج کند—با این رویکرد که خودش را متمایز کند و رقبا را کنار بزند—به یک مساله ی حیاتی برای تصمیم-گیرندگان گردشگری تبدیل می شود (ژان و همکاران، 2021). همسو با پیشینه ی مدیریت بحران (برای نمونه، ناولی و همکاران، 2018) و نظریه ی غنای اطلاعاتی (دافت و لنگل، 1986؛ کوجوکوستا و همکاران، 2019)، داده های ما نشان می دهند که طی مراحل های اولیه ی بازیابی، ارتباطات تولیدشده توسط سازمان بازاریابی مقصد بر تصویر مقصد و آگاهی تأثیر می گذارند. در مقابل، یافته های ما دلالت بر آن دارند که ارتباطات به طور کلی تأثیر مثبت اما غیرمعنی-داری بر امنیت سلامت ادراک شده دارد. داده های توصیف شده مقادیر کافی اما اندکی برای امنیت سلامتی ادراک شده نشان می دهند؛ این امر ممکن است بدان معنی باشد که گردشگران پیشگام به احتمال بسیار ریسک گریزی پایینی نشان می دهند، و تصمیم های مسافرتی خود را بر مبنای محرک هایی همچون تبلیغات استوار می کنند. با وجود این، یافته های ما بسته به میزان مسافرت گردشگران (فراوانی سفر) متغیر هستند.

Abstract

A little over a year after the pandemic and ensuing state-of-emergency were officially declared, it seems timid signs of budding recovery are finally appearing. This paper presents empirical evidence related with a destination recovery during the COVID-19 pandemic. Data were collected during the early reopening of tourism in Spain (Easter break). This research evaluates the links between communication -both DMO (destination marketing organization) and tourist-generated communication- and destination awareness, imagery and perceived health safety. We also analyzed the impact of travel frequency on the entire construct set, as well as its role as potential moderator in the causal model. Results allow us to put forth a series of recommendations for tourist destination managers, aimed at meeting the challenges of progressively opening up tourism and mobility as the COVID-19 pandemic reality continues to evolve.

1 Introduction

Tourism crises are diverse. Health crises (e.g., epidemics), terrorist attacks (e.g., September 11, 2001 in NY or March 11, 2004 in Madrid), natural disasters (e.g., 2004 Indian Ocean tsunami, 2015 Nepal earthquake) and political instability (e.g., coup d’´etat in Burma) all have a direct impact on traveler decision-making. From an economic, social and healthcare perspective, the COVID-19 pandemic has had a disruptive impact around the world (Yu et al., 2021). The tourism sector has felt the brunt of this more than most due to city lockdowns and restrictions on domestic and international mobility imposed by governments globally (J. Kim et al., 2021; Rastegar et al., 2021). Such restrictions have had their greatest impact in destinations like Italy, Spain, New York or parts of China (Zenker and Kock, 2020).

5 Discussion and conclusions

Tourism destination perception and imagery are key factors driving destination positioning and overall industry success. Hence, how a destination can leverage resources to foster positive brand imagery—with a view to distinguish itself and out-position competitors—becomes a critical issue for tourism decision-makers (Zhang et al., 2021). In line with the crisis management literature (e.g., Novelli et al., 2018) and Information Richness Theory (Daft and Lengel, 1986; Kucukusta et al., 2019), our data show that, during early recovery stages, DMO-generated communication impacts destination imagery and awareness. In contrast, our findings indicate communication in general has a positive yet non-significant impact on perceived health safety. The descriptive data shows sufficient but low values for perceived health safety; this may mean that pioneering tourists are very likely to exhibit low risk aversion, basing travel decisions on other stimuli like promotions. That said, our findings vary depending on how often tourists travel (travel-frequency).

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

تأثیر ارتباطات بر تصویر مقصد در جریان همه گیری کووید 19

The influence of communication in destination imagery during COVID-19

بهبود سلامت روانی والدین و مهارت های عمومی فرزندان به واسطه گردشگری خانوادگی

Family tourism improves parents’ well-being and children’s generic skills

چکیده
1 مقدمه
2 روش
1-2 شرکت کنندگان و روند بررسی
2-2 اندازه گیری ها
3 نتایج
1-3 مشخصات گردشگری خانوادگی
2-3 اعتبارسنجی مقیاس ها و همبستگی نتایج
3-3 مزایای گردشگری خانوادگی برای سلامت روان والدین و مهارت های عمومی کودکان
4 بحث
5 نتیجه گیری
6 اهمیت پژوهش
منابع

چکیده

گردشگری خانوادگی در سالیان اخیر توجه محققان بسیاری را به خود جلب کرده است اما بررسی های طولی اندکی مزایای روانشناختی آن را ارزیابی کرده اند. به همین دلیل این پژوهش از یک طرح پیش آزمون-پس آزمون برای بررسی اثرات مثبت گردشگری خانوادگی روی سلامت روان والدین و مهارت های عمومی فرزندان آنها استفاده می کند. ما داده های خود را از 217 خانواده گردآوری کردیم که کودکان آنها در مقطع ابتدایی تحصیل می کردند و با هم به تعطیلات خانوادگی رفته بودند. پرسش نامه هایی را به والدین و کودکان آنها دادیم تا پر کنند. نتایج نشان داد که سلامت روان والدین و مهارت های عمومی کودکان پس از گردشگری خانوادگی نسبت به قبل از آن بهتر شده بود. علاوه بر این، یک تجربه گردشگری به یادماندنی و مهارت افزایی از طریق گردشگری خانوادگی رابطه مثبتی با تغییرات بوجود آمده در سلامت روان والدین از این طریق داشت. یافته های ما اهمیت درنظر داشتن دیدگاه های مختلف اعضای خانواده را نشان می داد و مزایای تعامل آنها با هم را نیز شناسایی کرد.

1مقدمه

گردشگری خانوادگی توجه محققان و صنعت گردشگری را به خود جلب کرده است (برای نمونه، دورکو و پتریک 2013؛ لهتو، چوی، لین و مک درمید 2009؛ لی، لهتو و لی 2020؛ اسچانزل، ییمان و بکر 2012). طبق نظرسنجی “روندهای مسافرت خانوادگی 2018” آگودا (2018)، بازار گردشگری خانوادگی خصوصا در کشورهای آسیایی رونق چشمگیری یافته است. برای مثال، نظرسنجی گردشگری ملی 2018 ژاپن نشان داد که گردشگری خانوادگی یکی از مهم ترین انواع مسافرت است که 64/19 درصد از گردشگری داخلی و 06/30 درصد از گردشگری خارجی را در بین ساکنان ژاپنی به خود اختصاص داده است (آژانس گردشگری ژاپن، 2020). علاوه بر این، بسیاری از آژانس های مسافرتی یک بسته مسافرتی را تحت عنوان tabi-iku ارائه می دهند که نوعی گردشگری خانوادگی با هدف رشد فردی کودکان است که در بین خانواده های ژاپنی محبوبیت خاصی پیدا کرده است (موریشیتا 2013). از این رو به پژوهش هایی نیاز داریم که گردشگری خانوادگی را بیشتر بررسی کنند تا درک ما از این موضوع بیشتر شود.

Abstract

Family tourism has gained increased attention from researchers in recent years; however, few longitudinal studies have examined the psychological benefits of family tourism. Therefore, this study employed a pretest-posttest design to examine the beneficial effects of family tourism on parents’ well-being and their children’s generic skills. We collected data from 217 families with elementary school children who went on family holidays, administering questionnaires to both parents and children. The results showed that parents’ well-being and children’s generic skills increased from before to after the family tourism experience. Moreover, a memorable tourism experience and children’s skill development through family tourism were positively associated with changes in parents’ well-being through family tourism. Our findings highlight the importance of considering multiple perspectives from family members and identify the benefits of their interactions.

1 Introduction

Family tourism has gained increasing attention from researchers as well as the tourism industry (e.g., Durko & Petrick, 2013; Lehto, Choi, Lin, & MacDermid, 2009; Li, Lehto, & Li, 2020; Schanzel, ¨ Yeoman, & Backer, 2012). According to Agoda’s “Family Travel Trends 2018” survey (2018), the market for family tourism has increased, especially in Asian countries. For example, Japan’s 2018 National Tourism Survey showed that family tourism is one of the most popular types of travel, comprising 19.64% of domestic tourism and 36.06% of overseas tourism among Japanese residents (Japan Tourism Agency, 2020). Moreover, many travel agencies developed a package tour called tabi-iku, a form of family tourism aimed at promoting children’s personal development, that is gaining popularity among Japanese families (Morishita, 2013). Thus, research that investigates family tourism to increase the understanding of the family tourism market is needed.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

بهبود سلامت روانی والدین و مهارت های عمومی فرزندان به واسطه گردشگری خانوادگی

Family tourism improves parents’ well-being and children’s generic skills

تاثیر روابط شبکه ای بر توسعه مقصد و نتایج کسب و کار

Effects of network relations on destination development and business results

چکیده
1 مقدمه
۲ مزایا، نتایج و پیچیدگی روابط
۳ روش ها
۳.۱. رویکرد
۳.۲. روند کار
۳.۳. نمایش به عنوان شبکه چندگانه وزن شده
۴ نتایج و بحث
۴.۱. سهم روابط دوجانبه در نتایج رضایت بخش کسب و کار
۴.۲ رابطه بین مزایای میانی و نتایج کسب و کار
۴.۳. مشارکت روابط دوجانبه در توسعه مقصد
۴.۴. رابطه بین مزایای واسطه ای و توسعه مقصد
۵ نتیجه گیری و مفاهیم
توضیحات معتبر نویسنده
تقدیر و تشکر
بیانیه اثر
منابع و مآخذ

چکیده

این مطالعه با اتخاذ دیدگاهی مستحکم، بر روی همکاری در شبکه مقصدی در دهکده روستایی واقع در نروژ تحقیق می کند. 51 سازمان در یک نظرسنج شرکت کردند که  این نظرسنجی  بر شرکای اصلی همکار و ارزیابی ارزش هر همکاری از نظر ده مزیت واسطه ای (افزایش فروش، هزینه های کاهش یافته و غیره) و دو نتیجه نهایی (نتایج تجاری، توسعه مقصد) دلالت دارد. در صورتی که همکاری منجر به افزایش فروش شود یا شرکت را در برابر نوسانات بازار منعطف سازد، شرکت ها آن را برای مشارکت در نتایج کسب و کار تلقی می کنند. اگر همکاری منجر به دانشی جدید، بهبود رضایت مشتریان  شود و تنها به ارتقای عملیات نینجامد، شرکت ها آن را کمک به توسعه مقصد تلقی می کنند. یافته ها پیوند متقابل بین پیامدهای میانه و نهایی در سطح شرکت و سطح مقصد را نشان میدهند. این مطالعه به درک جامع تری از روابط شبکه ای مربوط به مبحث مزایای رابطه ای و توسعه مقصد کمک می کند.

1 مقدمه

شرکت ها برای دستیابی به مزایایی که عملکرد شرکت را افزایش می دهند، حد و مرزهای خود را گسترش می دهند و درگیر روابط خارجی می شوندGiuliani, 2013; Parmigiani & Rivera-Santos, 2011)). هر شرکت در چندین اداره تعاملی شرکت می کند و برای هر شرکت مشخص، چندین نتیجه رابطه ای می توانند تشخیص داده شوند. برخی از این همکاری ها به عنوان مثال با توانمندسازی ارتقای محصولات شرکت کانونی، ورود به بازارهای جدید یا افزایش فروش برای مشتریان موجود، برای افزایش درآمد هستند. ممکن است دیگر شرکت ها به کاهش هزینه های یک شرکت کمک کنند به عنوان مثال با توانمندسازی آن برای مذاکره در مورد زمان های تحویل سریع تر محصول با تأمین کنندگان و بنابراین، کاهش موجودی کمک کنند. نتیجه هردو رابطه می توانند سود خالص یک کسب و کار را ارتقا دهد. این ها موضوعات استانداردی در مدیریت زنجیره های تامین و کانال های بازایابی هستند و عملا هیچ تفاوتی در زمینه توریسم به وجود نمیاورند. در هر صورت، اگر شخص دیدگاهی محلی اتخاذ کند و بر کسب و کارهای موجود در یک مقصد خاص توریسم تمرکز کند، تاثیرات شبکه و پیوندهای متقابل بین نتایج رابطه تبدیل به مسئله ای مرکزی می شوند (Sainaghi & Baggio, 2017; Pavlovich, 2003; Scott, Cooper, & Baggio, 2008; Tinsley & Lynch, 2001).

Abstract

Taking a firm perspective, this study investigates cooperation in a destination network in a mountain village in Norway. 51 organizations participated in a survey, indicating their main cooperation partners and assessing the value of each cooperation in terms of ten intermediary benefits (increased sales, reduced costs, etc.) and two ultimate outcomes (business results, destination development). Firms perceived a cooperation to contribute to business results if the cooperation had led to increased sales or made the firm more resilient to market fluctuations. Firms perceived a cooperation to contribute to destination development if the cooperation had led to new knowledge, improved customer satisfaction, and hat not simply helped improve operations. The findings demonstrate the interconnectedness of intermediate and ultimate relationship outcomes on firm and destination level. The study contributes to a more comprehensive understanding of network relations, relevant to the literature on relational benefits and destination development.

1 Introduction

Firms expand their boundaries and engage in external relationships to achieve benefits that will increase firm performance (Giuliani, 2013; Parmigiani & Rivera-Santos, 2011). Each firm participates in several cooperative dyads, and for any given dyad, several relationship outcomes can be distinguished. Some of these contribute to increased revenues, for example by enabling the focal firm to develop new products, enter new markets or increase sales to existing customers. Others may help a firm reduce costs, for example by enabling it to negotiate shorter delivery times with suppliers and thereby reduce inventory. Both relationship outcome types can improve the bottom line of a business. These are standard topics in the management of supply chains and marketing channels and, in principle, no different in the case of tourism. However, if one adopts a local perspective and focuses on the businesses at a particular tourism destination, network effects and interdependencies between relationship outcomes become a central issue (Sainaghi & Baggio, 2017; Pavlovich, 2003; Scott, Cooper, & Baggio, 2008; Tinsley & Lynch, 2001).

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

تاثیر روابط شبکه ای بر توسعه مقصد و نتایج کسب و کار

Effects of network relations on destination development and business results

تاثیرات مدیریت منابع انسانی سبز (GHRM) و حمایت سازمانی درک شده از محیط زیست بر نتایج کارکنان هتل سبز و غیر سبز

The effects of green human resource management and perceived organizational support for the environment on green and non-green hotel employee outcomes

چکیده

1- مقدمه

2- چارچوب نظری، فرضیات و مدل پژوهش

3- روش

4-نتایج

5-بحث

منابع

چکیده

     پژوهش در خصوص مدیریت منابع انسانی سبز و حمایت سازمانی ادراک شده در قبال محیط زیست در مطالعات مهمان‌یاری و گردشگری در مرحله پیشرفت خود قرار دارد. بنابراین مقاله ما روابط متقابل بین مدیریت منابع انسانی سبز، حمایت سازمانی ادراک شده از محیط زیست، دلبستگی شغلی، رفتار دوستدار محیط زیست تکلیف‌محور و قصد ترک شغل را می‌آزماید. داده‌های جمع‌آوری شده از کارکنان هتل با یک فاصله زمانی یک هفته‌ای در تایوان با بهره‌برداری از مدل‌سازی معادله ساختاری ارزیابی شدند. نتایج تجربی از فرضیات ما حمایت کرده و نشان می‌دهند که مدل ما معتبر است. به طور دقیق‌تر، مدیریت منابع انسانی سبز، درک کارکنان را از حمایت سازمانی از محیط زیست افزایش داده و در عین ‌حال، حمایت سازمانی ادراک شده از محیط زیست، دلبستگی شغلی و رفتار دوستدار محیط زیست تکلیف‌محور را تقویت کرده و قصد ترک شغل را کاهش می‌دهد. حمایت سازمانی ادراک شده از محیط زیست و دلبستگی شغلی به طور پی‌درپی در تاثیر مدیریت منابع انسانی سبز بر دستاوردهای مذکور مداخله می‌کنند.

هدف
     مقاله ما مدلی پژوهشی ارائه و تست می‌کند که بدنبال کشف روابط متقابل بین GHRM، POSE، دلبستگی شغلی (WENG)، رفتار دوستدار محیط زیست تکلیف‌محور (PEB) و قصد ترک شغل می‌باشد. و همچنین چهار مساله پژوهشی انتقادی را بررسی می‌کند: 1) ماهیت رابطه بین GHRM و POSE چیست؟ 2) ماهیت همبستگی بین POSE، WENG، PEB تکلیف‌محور و قصد ترک شغل چیست؟ 3) ماهیت رابطه بین WENG، PEB تکلیف‌محور و میل به ترک شغل چیست؟ 4) آیا POSE و WENG به عنوان مداخله‌گران پی‌درپی در اثر GHRM بر پیامدهای از پیش ‌ذکر شده عمل می‌کنند؟

مشارکت
     با توجه به مقاله حاضر، ما به روشهای زیر سهم خود را در مطالعات گردشگری و مهمان‌یاری در باب GHRM و POSE ادا می‌کنیم. ابتدا لازمست که مدیریت، سیاستهای سبزی را بپذیرد که تصویری از شرکت توسعه می‌دهند (Hameed et.al 2021a)، که از طریق تمرکز مدیریت منابع انسانی بر سیاستهای سبز انجام می‌شود. GHRM سیاستهای متعددی مثل آموزش سبز، سنجش عملکرد سبز، پاداشهای سبز، اجیر نمودن نیروهای سبز در محل کار، را شرح می‌دهد (Farooq et.al 2021, Kim et.al 2019). پیامی که این سیاستها به کارکنان القا می‌کنند این است که شرکت در حفظ و پایداری محیط زیست سرمایه‌گذاری کرده و اطلاعات و مهارت آنها در مدیریت سبز را توسعه می‌دهد (Ahmed et.al 2021a,b; Nisar et.al 2021). این علایم به عنوان مبنایی برای POSE تفسیر می‌شوند. به طور عجیب، مطالعات موجود تنها دو کار تجربی در خصوص رابطه متقابل بین GHRM و POSE ارائه می‌دهند (Aboramadan and Karatepe 2021, Hameed et.al 2021b). مقاله ما خلاء مذکور در این حوزه را پُر می‌کند.

     ثانیاً مطالعات موجود، تحقیقات متعددی را معرفی می‌کنند که POSE را به دستاوردهای کارکنان ارتباط داده‌اند (Aboramadan and Karatepe 2021; Bhatnagar and Aggarwal 2020; Lamm et.al 2015). این بسیار عجیب است زیرا مدیریتی که در پایداری محیط زیست سرمایه‌گذاری می‌کند نیازمند پرسنلی است که بتوانند خدماتی با کیفیت استثنایی عرضه کرده و رضایت مشتری را جلب کنند (Wang et.al 2021; Wu et.al 2021). کارکنانی که به شغل خود دلبستگی دارند می‌توانند به نیاز اشاره شده پاسخ دهند (Ozturk et.al 2021; Teng et.al 2021). WENG از طریق توانمندسازی، تخصیص و جذب مشخص می‌گردد (Schaufeli et.al 2006). کارکنانی که بسختی کار کرده، دارای احساساتی مثبت به شغل خود بوده، و توجه زیادی به شغل‌شان نشان دهند، مسلماً عملکرد کاری خوبی نیز دارند (Ozturk et.al 2021). چنین کارکنانی PEB تکلیف‌محوری نشان می‌دهند (Karatepe et.al 2021) که اجرای وظایف کارکنان را به روش دوستدار محیط زیست درون شرکت مشخص می‌کند (Bissing-Olson et.al 2013). بنابراین اثبات اینکه آیا POSE سطح WENG کارکنان را تقویت کرده و منجر به PEB و دستاوردهای مثبت محل کار می‌گردد، گریز ناپذیر است.

حاکمیت مقصد در مواقع بحران و نقش مشارکت های دولتی و خصوصی در بهبود گردشگری آسیب دیده از Covid-19: مورد ماکائو

Destination governance in times of crisis and the role of public-private partnerships in tourism recovery from Covid-19: The case of Macao

چکیده

1-مقدمه

2- پیشینه پژوهش

3- روش شناسی

4- یافته ها

5- بحث، نتایج حاصله و محدودیت ها

منابع مالی

تضاد منافع

منابع

چکیده

     همه گیری کرونا (کووید-19) اثرات منفی قابل توجهی را بر روی صنایع مختلف گذاشت که در این بین شاهد بیشترین آثار مخرب آن بر صنعت گردشگری هستیم. به منظور احیای سریع این صنعت آسیب دیده از بحران، به شیوه ای از حکمرانی پاسخگو و منعطف که قادر به استفاده از کمک تمامی ذینفعان در این حوزه باشد، نیاز است. در این مطالعه که از طریق انجام مصاحبه های کیفی با منابع آگاه در ادارات دولتی و اتحادیه های اصلی و مهم مرتبط با گردشگری صورت پذیرفته، چگونگی حکمرانی (راهبری) نسبت به مشارکت های عمومی- خصوصی در کمک به رونق مجدد صنعت گردشگری در (شبه جزیره خود مختار) ماکائو مورد بررسی قرار گرفته است. این مطالعه به طور مشخص به بررسی نقش دولت و فرمانده بحران (رهبر بحران) در بهبود وضعیت گردشگری آسیب دیده از بحران کووید- 19، تغییرات ایجاد شده در بازارهای مصرف این حوزه، و نیز تاثیر تلاش های مشارکتی بین کارگزاران بخش های مختلف کسب و کارهای گردشگری با سازمان های بازاریابی مقصد گردشگری، می پردازد. این مطالعه نشان میدهد که چگونه مشارکت های عمومی- خصوصی باعث بهبود وضعیت گردشگری شده، و علاوه بر آن اهمیت نقش فرمانده بحران (رهبر بحران) را در طی این فرآیند مورد بررسی قرار می دهد. ضمن آنکه پیشنهاداتی را نیز به همکاران فعال در حوزه¬ی صنعت گردشگری ارائه میدهد تا بتوانند با استفاده از آن ها در زمان بحران عملکرد مناسب و بازخورد های موثرتری را از خود نشان دهند.

پیشینه پژوهش
حکمرانی و مشارکت های عمومی- خصوصی

     حکمرانی به شیوه حکومت و قدرت حکمراندن در جوامع مربوط می شود (Pierre & Peters, 2005). از آنجایی که شرایط و مقتضیات سیاسی و اجتماعی روز به روز پیچیده تر شده و مواردی نظیر خواست جامعه در راستای تحقق دموکراسی، مقررات زدایی و بازاری سازی، و مشکلاتی نظیر رکود اقتصادی، جهانی شدن، مطالبات جهانی برای توسعه پایدار، بلایا و بحران ها رو به افزایش است، دیگر دولت ها به تنهایی قادر به اداره و کنترل جامعه خود نیستند (Bramwell & Lane, 2011). حکمرانی به معنای شیوه ای جدید از حکومت است که به همکاری ذینفعان مختلف برای رسیدن به یک هدف جمعی مشترک اشاره می کند (Pierre & Peters, 2005). این مفهوم شامل دستورالعمل هایی برای قانونگذاری و سازماندهی (تجهیز) فعالیت های اجتماعی، ایجاد نظم اجتماعی (Bramwell & Lane, 2011, p. 411)، و همینطور هماهنگ کردن بخش های غیر دولتی نظیر مشاغل، گروه های داوطلب، جوامع محلی درون یک شبکه منسجم، می شود. دولت به عنوان یک رهبر برای تجهیز منابع و تسهیل تصمیم گیری میان متولیان، و نیز تعیین خط مشی، شیوه حکمرانی و ایجاد راهبردهای لازم در پاسخ به تغییرات و بحران ها، ایفای نقش می کند (Pierre & Peters, 2005). شرکای یک شبکه ذینفع، از طریق یادگیری انطباقی و انجام آزمون و خطا میتوانند برای دستیابی به شیوه ها¬ی بسیار مناسب تر یا موثرتری از حکمرانی که در راستای اهداف و شرایط و زیر ساخت ها است، تلاش کنند (Wan, 2013, p. 166). در بین شیوه های موجود، مشارکت های عمومی- خصوصی یا PPP موثرترین شیوه است.

     عبارت “مشارکت های عمومی- خصوصی” به وجود یک توافق همکاری بین بخش های عمومی و خصوصی اشاره می کند (Graci, 2013). همانطور که نئیوپان (2021, p. 55) نیز اشاره می کند، از جمله مزايای PPP این است که تمامی ذینفعان با اهداف، مهارت ها، و منابع مختلف را در یک مشارکت داوطلبانه رسمی یا غیر رسمی، با هدف افزایش جذابیت یک مقصد محلی، بهره وری آنها، همبستگی کارایی بازار، و مدیریت جامع گردشگری در آن منطقه، گرد هم می آورد.

احساس امنیت نسبت به مقاصد گردشگری: دیدگاه سازنده اجتماعی

Sense of safety toward tourism destinations: A social constructivist perspective

چکیده

1- مقدمه

2- احساس ایمنی

3- روش شناسی

4- یافته ها و بحث

5- بحث و نتیجه گیری

مسئولیت نویسندگان

اظهار تضاد منافع

قدردانی

منابع

چکیده

     ذات سفر همیشه با خطر همراه بوده است. پژوهشگران و محققین در گذشته مجموعه ای از عوامل نظیر ادراک فردی نسبت به ایمنی مقصد، فضای ایمنی، و نقش ایمنی را به عنوان اجزای سازنده یک تصویر ذهنی از مقصد گردشگری، را مورد بررسی قرار داده اند. این پژوهش قصد دارد تا با استفاده از رویکرد ساختارگرایی اجتماعی، و به منظور رفع یک شکاف تحقیقاتی موجود، جزییات بیشتری از چگونگی شکل گیری فرآیند ایجاد حس امنیت در گردشگران نسبت به مقصد گردشگری را مورد پژوهش و بررسی قرار دهد. داده هایی که از طریق یک شبکه اجتماعی چینی جمع آوری شد نشان می دهد که احساس ایمنی در گردشگر، بر اساس مسائل و موارد مهمی که گردشگر در طول مراحل سفر خود از قبیل مرحله قبل از سفر، حین سفر، و بعد از سفر با آن ها مواجه می شود، شکل میگیرد. یافته های این پژوهش با توجه بر تاکیدی که بر لزوم درک حس ایمنی توسط گردشگر در زمان و مکان های مختلف دارد، میتواند بر روی سایر پژوهش هایی که بر روی موضوع ایمنی گردشگری کار میکنند، تاثیر گذار باشد. با توجه به اینکه فرآیند شکل گیری احساس ایمنی در گردشگر، از چندین مرحله تشکیل شده است؛ این پژوهش میتواند به منظور افزایش ایمنی گردشگری محلی و مدیریت آن، یکسری مفاهیم و نتایج کاربردی را در اختیار سازمان های مدیریت مقاصد گردشگری قرار دهد.

احساس ایمنی

     ایمنی، معمولا به شرایطی اطلاق می شود که در آن امکان مواجه با خطر، ریسک، و یا آسیب وجود ندارد یا فرد در قبال آن مصون است. ایمنی گردشگری، یک از شاخصه های اساسی مقصد گردشگری است (Dolnicar & Grun, 2013; Marine Roig & Huertas, 2020; S ̈onmez & Graefe, 1998a)؛ و عوامل مختلفی نظیر ایمنی فردی، ثبات سیاسی، اغتشاشات، نقض حقوق شهروندی، و میزان جرم و جنایت را شامل می شود (Dolnicar & Grun, 2013). مفهوم ایمنی در گردشگری از زوایای متعددی مورد بررسی قرار گرفته و با استفاده از واژگان تخصصی مختلفی توصیف شده است. اما در مجموع، این واژه ها و اصطلاحات، پدیده های مشابه را در بر میگیرند. به عنوان نمونه در مطالعات Xie et al. (2021) ، ایمنی سفر “درجه ای از خطر قابل تحمل در طول سفر، که عبارتی رایج برای فعالیت های گردشگری در شرایط معمول، با ثبات، و سازمان یافته است” تعریف شده است (صفحه 1232). ایمنی ادراک شده توسط گردشگران، منعکس کننده ارزیابی شخصی آنها از تهدیدات، خسارات، و یا آسیب های احتمالی در طول سفر است (Chauhan, 2007). شرایط ایمنی مقصد گردشگری، درکی کلی از ایمنی مقصد را به تصویر می کشد (Yen et al., 2021). Zou and Meng (2020) در مطالعات خود اینطور بیان می کنند: در فضای گردشگری، احساس ایمنی نشات گرفته از تجربیات احساسی فرد است، که خود ناشی از میزان برآورده شدن نیازهای ایمنی فردی در مواجهه با محیط خارجی و شرایط ایمنی موجود در آن محیط است.

      در بسیاری از پژوهش های انجام شده بر روی موضوعات مرتبط با ایمنی گردشگری از مقیاس های کمی، به منظور مفهوم سازی ایمنی، و ارتباط آن با چگونگی تصمیم گیری به سفر در گردشگران، درک ذهنی از مقصد، و تصمیم گیری برای بازدید مجدد از مقصدهای گردشگری، استفاده شده است. احساس ایمنی نسبت به یک مقصد خاص، بیشتر یک موضوع ذهنی و درونی است. این احساس وابسته به برخی ویژگی های درونی فرد، نظیر خصوصیات شخصیتی فرد (Gstaettner, Rodger, & Lee, 2017; Reisinger & Mavondo, 2005)، پیشینه اجتماعی (e.g. age and gender) ، فرهنگ و ملیت، سطح درآمد، موقعیت اجتماعی، سطح شناخت و آگاهی نسبت به موضوع ایمنی، و توانایی تحمل خطر (Amir, Ismail, & See, 2015; Clifford, Brander, Trimble, & Houser, 2018) است. به عنوان مثال مک اینتایر و راگنباک (1998) بر این باور بودند که فردی با شخصیت منفعل که دارای سطح فعالیت پایینی نیز هست، اغلب باعث برانگیخته شدن احساساتی نظیر پذیرش، آرامش، لذت و سرگرمی، و ایمنی می شود؛ در حالی که فردی با شخصیت فعال به احتمال خیلی زیاد باعث بروز احساساتی نظیر برانگیختگی، استرس و حتی ترس خواهد شد. تجربه های قبلی که افراد از سفر داشته اند تاثیر عمیقی بر ادراک آنها از ایمنی دارد: مسافران باتجربه در مقایسه با تازه کارها معمولا ریسک پذیری بالاتری دارند (Lepp & Gibson, 2003; Warton & Brander, 2017). S ̈onmez and Graefe (1998b) احتمال اینکه گردشگران بین المللی بر اساس تجربیات قبلی خود، به مناطق خاصی سفر کنند را به صورت کمی مورد بررسی قرار دادند. مشخص شد افرادی که در زندگی خود با جرم و جنایت و خشونت مواجه بوده اند، تمایل بیشتری برای پذیرش خطر دارند.

     هرچند که برخی از گردشگران افرادی هیجان طلب و ماجراجو هستند، اما مردم اکثرا ایمنی را بر حسب احساس شخصی خود از احتمال مواجهه با هرگونه تصادف، جراحت و یا حتی مرگ، مورد سنجش و ارزیابی قرار میدهند (Rossell ́o, Becken, & Santana-Gallego, 2020). به همین دلیل عوامل حاکم بر محیط پیرامونی مقصد، در ایجاد احساس ایمنی در گردشگر و تصمیم گیری او برای سفر، نقش دارند. Ghaderi, Saboori, and Khoshkam (2017) معتقدند نحوه¬ی پوشش رسانه ها در مورد حوادث، بحران ها و اتفاقاتی که در مقصد های گردشگری رخ می دهد، اغلب اغراق آمیز و یا بعضا مغرضانه هستند. در صورتی که اگر هشدارهای لازم از طریق دولت یا نهادهای عمومی مشاوره¬ی سفر منتشر شوند، بیشتر قابل استناد خواهند بود.

فاصله گذاری اجتماعی، اعتماد و بهبودی پس از کووید-19

Social distancing, trust and post-COVID-19 recovery

چکیده

1. مقدمه

2. بررسی متون

1-2. درک ریسک، فاصله گذاری اجتماعی و قصد خرید

2-2. اعتماد و اثر واسطه‌ای آن

3-2. اثرات تعدیل کنندگی خودکارآمدی و تحمل ریسک

4-2. اثرات تعدیل کننده مربوط به پیشنهادات تبلیغاتی

5-2. قالب مفهومی

3. مرور کلی مطالعه

4. مرحله 1: تأثیر فاصله گذاری اجتماعی بر قصد خرید

4-1. طرح و روش تحقیق

2-4. نتایج و بحث

5. مرحله 2: اثر واسطه ای و تعدیل شده اعتماد

1-5. طرح و معیارهای تحقیق

2-5. نتایج و بحث

1-2-5. بررسی انجام با مهارت کار

2-2-5. اثرات تعدیل کننده‎‌ای و واسطه‌ای

2-3-5. بحث

6. نتیجه گیری ها

بیانیه تاثیر

منابع

چکیده

بازیابی قصد خرید در مشتریان همزمان با بازگشایی بخش گردشگری و هتلداری پس از قرنطینه در دوران کووید-19 بمنظور راه‌اندازی مجدد این بخش یک ضرورت است. این مطالعه با هدف بررسی رابطه بین اقدامات برای فاصله‌گذاری اجتماعی و قصد خرید در رستوران‌ها و هتل‌های پادشاهی پادشاهی انگلستان و با استفاده از روش طراحی تجربی ارزش‌سنجی نمره گرایش انجام شده است. یافته‌ها به تأثیر معیارهای فاصله‌گذاری اجتماعی بر قصد خرید که بوسیله اعتماد به رستوران و هتل مورد نظر وساطت می‌شود، اشاره می کند. تحمل ریسک بطرز چشمگیری تعدیل کننده تأثیر اقدامات فاصله گذاری اجتماعی بر اعتماد است؛ تبلیغات (غیر) نقدی تأثیری قابل چشم پوشی بر قصد خرید دارد. معرفی طرح وزن‌دهی نمره گرایش، به درون‌زایی (اقتصادمقاومتی) که از سوگیری نمونه‌برداری در مطالعات آزمایشی نمونه‌برداری غیراحتمالی ناشی می شود، می‌پردازد.

1. مقدمه

شیوع ویروس کرونا (کووید-19) و قرنطینه های شهروندی و اقدامات مهارکننده متعاقب آن (مانند فاصله گذاری اجتماعی) سبب کاهش تمایل به سفر و فلج شدن صنعت، از خطوط هوایی گرفته تا هتل ها و رستوران ها، شده است (کارابولوت و همکاران ، 2020). کشورهای متعدد (برای مثال دانمارک، کره جنوبی، چین، نیوزیلند و غیره) به تدریج نشانه هایی از کنترل تعداد مرگ و میر و انتشار عفونت نشان داده اند، این کشورها، کنترل را کاهش داده اند، اقدامات قرنطینه‌ای را لغو کرده و به کسب و کارها اجازه داده اند که به مرور و مطابق با دستورالعمل ها و قوانین دولتی درخصوص بهداشت و ایمنی و نیز اقدامات فاصله گذاری اجتماعی درخور (BFPG، 2020) آغاز بکار کنند. با این حال، بازگشت به حالت عادی قابلیت بحث دارد.

6. نتیجه گیری ها

صنعت هتلداری یک صنعت خدماتی بسیار متمرکز بر تماس بوده و تعامل بین مشتری و ارائه‌دهنده در آن اجتناب‌ناپذیر است؛ بنابراین سیاست قرنطینه دولت تأثیر زیادی بر این صنعت گذاشته است. طبق تمامی دانش و اطلاعات علمی ما در زمان نگارش این مقاله، این کار، اولین تلاش بمنظور بررسی تأثیر اقدامات فاصله گذاری اجتماعی بر قصد خرید مشتریان در دوره پس از کووید-19، بخصوص در زمینه هتلداری است. در کمال تعجب، تاثیر مستقیم بین دو متغیر در بخش رستوران‌ها چشمگیر اما حاشیه‌ای و در بخش هتلداری ناچیز بود. این کشف، نشان می‌دهد که تأثیر معیارهای فاصله‌گذاری اجتماعی روی قصد خرید، بوسیله تاثیر واسطه‌ای اعتماد به رستوران یا هتل مورد نظر، برجسته می شود. معنای آن این است که فقط اعتماد مشتریان به ارائه‌دهندگان خدمات هتلداری که معیارهای فاصله‌گذاری اجتماعی را تضمین می‌کنند، سبب افزایش قصد خرید آنها می‌شود بطوریکه وجود معیارهای فاصله‌گذاری اجتماعی سطح ریسک درک شده آنها را پایین می آورد. اینکه استراتژی‌های تبلیغاتی رابطه بین معیارهای فاصله‌گذاری اجتماعی و قصد خرید را تعدیل نمی‌کنند، یافته‌ای است که انتظارات ما را نقض می‌کند. این امر، نشان می‌دهد که وقتی بازار هتلداری بازگشایی شود، وجود معیارهای فاصله‌گذاری اجتماعی نسبت به استراتژی‌های تبلیغاتی در مشاغل هتلداری، مداخله تاثیرگذارتری برای راه‌اندازی مجدد صنعت و بازسازی اعتماد مشتریان دارد. به‌علاوه، این امر که استراتژی‌های تبلیغاتی ارتباط نزدیکی با ریسک درک شده توسط یک فرد ندارد را می‌توان استدلال کرد. با توجه به این رویدادها، یافته‌ها استنباط می‌کنند که قصد خرید مصرف‌کننده، بستگی به سطح ریسک درک شده (یعنی وجود یا عدم وجود معیارهای فاصله‌گذاری اجتماعی توسط ارائه‌دهنده خدمات) و اعتماد به آن ارائه‌دهنده خدمات دارد.

Abstract

With the tourism and hospitality sector reopening post-lockdown of COVID-19, the recovery of customers’ purchase intentions is essential to reboot the sector. This study aims to examine the relationship between social distancing measures and purchase intentions in the UK’s restaurant and hotel sectors using a propensity score weighting experimental design method. The findings suggest that the impact of social distancing measures on purchase intentions is mediated by the trust in the targeted restaurant and hotel. Risk tolerance significantly moderates the influence of social distancing measures on trust; (non-) cash promotions have an insignificant impact on purchase intentions. The introduction of the propensity score weighting scheme addresses the endogeneity caused by the sampling bias in non-probability sampling experiment studies.

1. Introduction

The coronavirus (COVID-19) outbreak and subsequent national lockdowns and containment measures (e.g. social distancing) have decreased the willingness to travel and paralysed the industry from airlines to hotels and restaurants (Karabulut et al., 2020). Slowly, numerous countries (e.g. Denmark, South Korea, China, New Zealand, etc.) show signs of control in the number of deaths and infections, these countries have been easing their control and lifting the lockdown measures, allowing businesses to gradually open with compliance to government guidelines and rules on health and safety and social distancing measures where appropriate (BFPG, 2020). Yet, the recovery back to normal is debatable.

6. Conclusions

The hospitality industry is a highly contact-intensive service industry where the interaction between the customer and provider is inevitable, and thus the government lockdown policy has affected the industry greatly. To our best knowledge, at the time of writing, this is the first attempt to investigate the impact of the social distancing measures on the purchase intention of customers in the post-COVID-19 period, especially in the context of hospitality. Surprisingly, the direct effect between the two variables was significant but marginal in the restaurant sector and insignificant in the hotel sector. The finding suggests that the influence of social distancing measures on purchase intentions is dominant by the mediating effect of the trust in the targeted restaurant or hotel. This means that only the customers’ trust to the hospitality service providers that ensure social distancing measures will increase their purchase intentions as the presence of social distancing measures reduces their level of perceived risk. A finding that has contradicted our expectation is that promotion strategies do not moderate the relationship between social distancing measures and purchase intentions. This indicates that when the hospitality market reopens, the presence of social distancing measures in hospitality businesses is a more effective intervention than promotion strategies to reboot the industry and rebuild customers’ trust. In addition, it can be argued that promotion strategies are not closely associated with an individual’s perceived risk. Given the circumstance, the findings infer that a consumer’s purchase intention depends on the level of perceived risks (i.e. the presence or absence of social distancing measures in the service provider) and the trust to that service provider.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

فاصله گذاری اجتماعی، اعتماد و بهبودی پس از کووید-19

Social distancing, trust and post-COVID-19 recovery

پیشینه های اصلی ارزش ویژه برند در توسعه برند میراث فرهنگی: نقش تعدیل کننده تجربه میراث گردشگری

Key antecedents of brand equity in heritage brand extensions: The moderating role of tourist heritage experience

چکیده

این مطالعه به بررسی این موضوع می پردازد که با توجه به نقش واسطه ای نگرش نسبت به برند و اعتبار برند و نقش تعدیل کننده سطح تجربه گردشگر از برند والد، درجه تناسب بین توسعه برند و برند والد (اصلی) در مورد مکان های تاریخی (میراث)، چگونه بر شکل گیری ارزش ویژه برند توسعه اثر می گذارد. در این مطالعه یک طرح آزمایشی اعمال می شود که در آن، دو سطح مختلف تناسب بین برند میراث والد و توسعه برند، بین سوژه ها کنترل می شود. پیشنهادهایی برای روش های موثر افزایش ارزش ویژه برند میراث و در نتیجه کمک به ارتقا و رقابت پذیری مقصد ارائه شده است.

1 مقدمه

به طور کلی میراث فرهنگی به عنوان یک عامل کلیدی در توسعه اجتماعی-اقتصادی قلمروها (‏محله ها، شهرها، مناطق و کشورها) ‏(بوویتز و ایبن هولت، 2008؛ هنچه و سلواج، 2017) و به طور خاص در مقاصد گردشگری (کاربن، 2016؛ هالپنی و همکاران، 2018 ؛ هنچه، 2018) در نظر گرفته می شود. هنگامی که یک مکان میراث جهانی در سایت میراث جهانی (‏WHS)‏ برگزیده می شود، این شناخت سطح بالا، یک برند میراث قدرتمند را تشکیل می دهد (تیموتی، 2011) که از وضعیت مهم، کیفیت درک شده و اصالت برخوردار است (رایان و سیل وانتو، 2009). این برند میراث فرهنگی تاثیر مثبتی بر الگوهای تقاضا در مناطق مورد نظر اعمال می کند (‏هالپنی و همکاران، ۲۰۱۸، پوریا و همکاران، ۲۰۱۱)‏، ریسک درک شده گردشگری مرتبط با انتخاب مقصد را کاهش می دهد (هالپنی و همکاران، 2018) و در نهایت، اعتماد گردشگران به مقصد مورد نظر را افزایش می دهد (حسن و رحمان، 2015). بنابراین، مکان های میراث فرهنگی که دارای نشان جهانی WHS هستند، کانون توجه گردشگران و محرک های ثروت آفرینی برای سرزمین هایی هستند که در آن ها واقع شده اند. آن ها همچنین منبع عظیمی از پتانسیل توسعه اقتصادی در حال پیشرفت مقاصد را از طریق ایجاد توسعه برند (‏موضوع مورد علاقه محققان بازاریابی) تشکیل می دهند (آکر، 1990؛ کیم و همکاران، 2019؛ رست، 2005).

Abstract

This study examines how the degree of fit between the brand extension and the parent brand, in the case of heritage sites, affects the extension’s brand equity-formation, considering the mediating role of brand attitude and brand credibility and the moderating role of the tourist’s level of experience of the parent heritage brand. An experimental design is applied, in which two different levels of fit between the parent heritage brand and the brand extension are controlled between subjects. Suggestions are provided for effective ways of enhancing heritage brand equity and therefore contributing to destination promotion and competitiveness.

1 Introduction

Cultural heritage is considered a key factor in the socioeconomic development of territories in general (neighborhoods, cities, regions, and countries) (Bowitz & Ibenholt, 2008; Henche & Salvaj, 2017) and in that of tourist destinations, in particular (Carbone, 2016; Halpenny et al., 2018; Henche, 2018). When a heritage site is designated a World Heritage Site (WHS), this high-profile recognition constitutes a powerful heritage brand (Timothy, 2011) that enjoys significant status, perceived quality, and authenticity (Ryan & Silvanto, 2009). This heritage brand exerts a positive effect on demand patterns in the territories concerned (Halpenny et al., 2018; Poria et al., 2011), reducing tourist perceived risk associated with choosing a destination (Halpenny et al., 2018) and, ultimately, increasing tourist confidence in the destination in question (Hassan & Rahman, 2015). Therefore, heritage sites that carry the WHS hallmark are a focus of significant appeal for tourists and drivers of wealth-creation for the territories in which they are located. They also constitute an enormous source of potential for destinations’ on-going economic development through the creation of brand extensions—a topic of particular interest to marketing scholars (Aaker, 1990; Kim et al., 2019; Reast, 2005).

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

پیشینه های اصلی ارزش ویژه برند در توسعه برند میراث فرهنگی: نقش تعدیل کننده تجربه میراث گردشگری

Key antecedents of brand equity in heritage brand extensions: The moderating role of tourist heritage experience