هندسه پیچیدگی و جنبش گسل های فرعی در سطح شیبدار منطقه کربنات

Complex geometry and kinematics of subsidiary faults within a carbonate-hosted relay ramp

چکیده
1- مقدمه
2- موقعیت زمین شناسی
3- روشها
3-1 بدست آوردن تصاویر مجازی
3-2 نقشه گسل های کوچک در نمایش مجازی
3-2 تحلیل شیب گسل
4- نتایج
4-1 هندسه گسل های کوچک
4-2 جنبش گسل های کوچک
5- بحث
5-1 هندسه گسل های کوچک
5-2 جنبش و دینامیک گسل های کوچک
6- نتیجه گیری

چکیده

هندسه و جنبش گسل های کوچک ارتباط تنگاتنگی با پراکندگی در میدان فشار دارد که زمانی می تواند تولید شود که دو بخش از گسل اصلی با هم همپوشانی داشته باشند. در این تحقیق، چار چوب کلاسیک و تفسیر نمایش مجازی با هم ادغام شده اند تا هندسه و جنبش گسل های کوچک در سطح شیبدار در امتداد گسل طبیعی تری مونت در منطقه سنترال آپنین مورد بررسی قرار بگیرد. اگر چه شکاف های گسل تری مونتی به موازات گسترش منطقه ای(NE-SW) قرار گرفته اند و جنبش قابل توجهی در شیب های تند نشان داده اند، اما نشان دهنده گسترش در جهتNW-SE هستند که در معیار منطقه ای کوچک عمل می کنند (1تا 10 کیلومتر). بر عکس، شیب های تند گردآوری شده در بخش جلویی سطوح شیبدار مقاوم دلالت بر جنبش جانبی – راست دارد. گسل های کوچک در سطوح شیبدار مقاوم نشان دهنده هندسه پیچیده هستند (رفتار متغیر) و سطوح دارای سیب یکنواخت دلالت بر جنبش های متعدد دارند (جانبی – چپ، نیمه شیبدار، جانبی – راست) که مستقل از جهت گیری ها هستند. تحلیل شیب گسل دلالت بر این دارد که میدان فشار منطقه ای حاصل از وارونگی جنبشی در شیب های یکنواخت گردآوری شده بر قسمت جلو ایجاد می شود و احتمالا بر اثر برخورد بین بخش های گسل همپوش افزایش می یابد و منطقه مقاوم را محدود می کند. این ویژگی می تواند بخش عمده ای از هندسه و جنبش گسل های کوچک را تشریح کند. پیچیدگی بیشتر از واکنش با میدان های فشار منطقه ای و نیمه منطقه ای حاصل می شود.

1- مقدمه

سطوح شیبدار مقاوم باعث انتقال جابجایی در بین دو بخش گسل همپوش می شوند و در حالت های ساختاری بسط یافته رایج هستند (برای نمونه، لارسن 1988 – پیکاک و ساندرسون 1991 -1994). این سطوح در واکنش به واکنش مکانیکی بین گسل های همپوش شکل می گیرند و باعث ایجاد شیب در بستر، تولید خسارات سنگین و در نهایت ارتباط بین بخش های گسل می شوند (پیکاک و ساندرسون 1994 – فوسن و راتوان 2016 و منابع مرتبط با آنها). سطوح شیبدار مقاوم (و واکنش های آنها در مجموع باعث خسارت در منطقه می شوند) (پیکاک و همکاران 2017) با توجه به خسارت های سنگین تر و از طریق گسل های کوچک و شکاف های دارای جهت گیری گسترده در مقایسه با بخش های گسل مجزا توصیف می شوند (کاتنهورن و همکاران 2000 – پیکاک و همکاران 2000- پیکاک و پاتریفی 2002 – فاسن و همکاران 2012 – لانگ و ایمبر 2012). خسارت سنگین و پیچیدگی ساختاری در منطقه واکنش گسل ها می توانند عواقب مهمی بر جریان مایع داشته باشند و منجر به افزایش نفوذ پذیری (برای نمونه، برکویتز 1995) و انتقال چند جهتی مایعاتی چون هیدروکربن ها، دی اکسید کربن ، آب های زیر زمینی و مایعات هیدرو حرارتی شوند (سیبسون 1996، کرویتز و کارسون 1997، راولند و سیبسون 2004، راتوان و همکاران 2009، داکریل و شیپنون 2010، فوسن و روتوان 2016). چون حدود نیمی از مخازن هیدرو کربن داخل کربنات نگه داشته می شوند، سطوح شیبدار کربناتی نشانگر یک مطالعه موردی جالب هستند.

6- نتیجه گیری

با استفاده از فناوری های نمایش مجازی، به بررسی هندسه گسل ها و انرژی جنبشی در یک سطح شیبدار کربناتی پرداختیم. نقشه ساختاری و برش مقطعی در این تحقیق بازسازی شده اند (معیار 1:2000 و 1:1000)که امکان توصیف تابع هندسه گسل را فراهم می آورند. بزرگترین گسل های تابع نشان دهنده جهت گیری موازی یا بخش های گسل اصلی است که در گسل های کوچکتر با طول جغرافیایی مختلف مشاهده شده اند و معمولا در راستای گسل اصلی به صورت عمود هستند. همچنین، در گسل ها دامنه وسیعی از انرژی جنبشی مشاهده می شود (سمت چپ – جانبی، سرازیری – شیبدار، سمت راست – جانبی) که این انرژی ها مستقل از جهت گیری ها هستند. بر اساس تحلیل شیب گسل و با در نظر گرفتن هندسه گسل و انرژی جنبشی، می توان بیان کرد کرد هندسه پیچیده و انرژی جنبشی می توانند با گسترش پراکندگی فشار در منطقه تقویت شده تشریح شوند که از واکنش بخش های همپوشانی حاصل می شوند. پیچیدگیهای هندسی و جنبشی بیشتر می توانند به دلیل موقعیت منطقه فشار در ارتباط با شیب گسل تری مونتی یا گسترش فعال منطقه بیان شود. نتایج بدست آمده بیانگر این است که هندسه و جنبش گسل های کوچک در منطقه تقویت شده بستگی به واکنش های منطقه فشار معیارهای مختلف دارد.

Abstract

Minor fault geometry and kinematics within relay ramps is strongly related to the stress field perturbations that can be produced when two major fault segments overlap and interact. Here we integrate classical fieldwork and interpretation of a virtual outcrop to investigate the geometry and kinematics of subsidiary faults within a relay ramp along the Tre Monti normal fault in the Central Apennines. Although the Tre Monti fault strikes parallel to the regional extension (NE-SW) it shows predominant dip-slip kinematics, suggesting a NW-SE oriented extension acting at sub-regional scale (1–10 km). Conversely, the slickenlines collected on the front segment of the relay ramp highlight right-lateral kinematics. The subsidiary faults in the relay ramp show a complex geometry (variable attitudes) and slickenlines describe multiple kinematics (left-lateral, dip-slip, right-lateral), independently of their orientation. Our fault slip analysis indicates that a local stress field retrieved from the kinematic inversion of the slickenlines collected on the front segment, and likely promoted by the interaction between the overlapping fault segments that bound the relay zone, can explain most of the geometry and kinematics of the subsidiary faults. Further complexity is added by the temporal interaction with both the regional and sub-regional stress fields.

1- Introduction

Relay ramps transfer displacement between two overlapping fault segments and are common in extensional tectonic regimes (e.g., Larsen, 1988; Peacock and Sanderson, 1991, 1994). They form in response to the mechanical interaction between the overlapping faults causing the tilting of beds, producing strong damage and, eventually, the linkage between the fault segments (Peacock and Sanderson, 1994; Fossen and Rotevatn, 2016 and references therein). Relay ramps (and interaction damage zones in general; e.g., Peacock et al., 2017) are characterized by stronger damage and by subsidiary faults and fractures having a wider range of orientations than isolated fault segments (Kattenhorn et al., 2000; Peacock et al., 2000; Peacock and Parfitt, 2002; Fossen et al., 2005; Çiftci and Bozkurt, 2007; Bastesen and Rotevatn, 2012; Long and Imber, 2012). The strong damage and the structural complexity in zones of fault interaction can have important consequences on fluid flow, leading to enhanced permeability (e.g., Berkowitz, 1995) and to a multi-directional migration of fluids, including hydrocarbons, CO2, ground water, and hydrothermal fluids (Sibson, 1996; Curewitz and Karson, 1997; Rowland and Sibson, 2004; Rotevatn et al., 2009; Dockrill and Shipton, 2010; Fossen and Rotevatn, 2016). Since about the half of the current hydrocarbon reserves are held within carbonates, carbonate-hosted relay ramps represent a very interesting case study.

6- Conclusions

Using fieldwork and virtual outcrop technologies, we investigated the subsidiary faults geometry and kinematics within a carbonatehosted relay ramp. The structural map and cross section reconstructed in our study (scale 1: 2,000 and 1:1,000 respectively) allow for a detailed characterization of the subsidiary fault geometry. The largest subsidiary faults show an orientation that is sub-parallel to the main fault segments accompanied by smaller faults with different attitudes and often striking orthogonally to the main fault. Faults also show a wide range of kinematics (left-lateral, dip-slip, right-lateral) independently of their orientation. Based on fault slip analysis, accounting for both fault geometry and kinematics, we suggest that the complex minor fault geometry and kinematics can be mostly explained by the development of a stress perturbation within the relay zone, resulting from the interaction of the overlapping segments. Further geometrical and kinematic complexity may be interpreted as due to the temporary superposition of either the stress field associated with the slip of the entire Tre Monti Fault or the regional active extension. Our results highlight that the geometry and kinematics of minor faults within relay zones are dependent on stress field interactions across the scales.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

هندسه پیچیدگی و جنبش گسل های فرعی در سطح شیبدار منطقه کربنات

Complex geometry and kinematics of subsidiary faults within a carbonate-hosted relay ramp

پویایی ساحلی صخره های مرجانی نزدیک به ساحل پلیستوسن پشته و ظهور در باله (شرق ساحلی عمان، خلیج عمان)

Coastal dynamics of uplifted and emerged late Pleistocene near-shore coral patch reefs at fins (eastern coastal Oman, Gulf of Oman)

1- مقدمه
2- ناحیه ی مطالعه و تنظیمات زمین شناسی
3- روش ها
4- نتایج
5- تفسیر اطلاعات
6- خلاصه / جمع بندی

1- مقدمه
تپه های دریایی ارزیابی شده نزدیک به فینز ( شکل 1A) اخیرا به صورت دقیق بررسی نشده است . آن ها به عنوان بخشی از چهار قسمت از واحد های سنگ آهک قدیمی با نام Qmy نقشه برداری شده اند ( شکل 1B) که به سمت اقیانوس ادامه پیدا می کنند که صخره ای را در این قسمت ایجاد کرده است. ( شکل 1B). توصیف های جغرافیایی مرتبط با این واحد بسیار خلاصه می باشد. تمام چیزی که توسط وینز و همکارانش بیان شده است که این واحد های Qmy متشکل از قسمت های تقسیم شونده ی زیستی و همچنین سنگ آهک های دریایی می باشند. قسمت دوم شامل جلبک های آهکی و مرجانی می باشد و روی آن ها یک لایه کنگلومرات قرار گرفته است. این کنگلومرات ها توسط ال حدابی در دوره ی مطالعه ی صخره های ساحلی در نواحی فینز / تیوی بررسی شده است. تنها اخیرا، این صخره های دریایی در قسمت های آهکی به صورت دقیق توسط ال شوکالی توصیف شده است. نتایج او و دیگر داده ها ، سوژه ی این مقاله می باشند. مونوگراف های این مرجان های دریایی و تپه های مرجانی در خلیج عمان توسط کلیربودت ، گرایش های بسیار مهمی را در توصیف این تپه های دریایی و تقسیم بندی تپه های مرجانی ایجاد کرده است.
بر اساس وینز و همکارانش، واحد های Qmy یک مسیر دریایی با ارتفاع افزایش یافته ی 10 تا 20 متر ایجاد کرده است. آن ها ردیف از صخره ها را به رسوب های دریایی نسبت می دهند که در ارتفاع 12 تا 15 متر نزدیک به راس الجیبش ایجاد شده است ( شکل 1A) در شرق صحرای وحیبا قرار گرفته است که با استفاده از روش 14C به صورت سال پیش و بر اساس پوسته های حلزونی نیز توسط گاردنر و همکارانش ، با سن تقریبی قبل از میلاد تخمین زده شده است. علاوه بر این، وینز و همکارانش هم این واحد های Qmy را به رسوب های چاه گمانه ای از موتراه نزدیک مسقط نسبت می دهند. این هسته ، یک سطح مرتفع نسبت به دریا متعلق به قبل از میلاد را نشان میدهند. بر اساس این تخمین های زمانی به دست آمده، وینز و همکارانش یک سن ویچسلی را برای این رسوب های دریایی در نظر گرفته اند. بر اساس این روش ویچسلی ، آخرین دوره ی یخبندان از یخبندان در عهد چهارم زمین شناسی را برای این رسوب های دریایی در نظر می گیرد که در این زمان سطح جهانی دریا ها نزدیک به 120m بود ( بر اساس بیشتر تخمین های موجود ) که در سال قبل از میلاد، این سطح از امروز کمتر بوده است.
بالا آمدن این ردیف های چهارگانه ی دریایی بالاتر از سطح دریا در قسمت های تیوی / فینز به حدود 190m می رسد. قسمت شمالی عمان نیز دارای یک سیستم گسل فعال ی باشد که مطابق با این افزایش ارتفاع می باشد. این موضوع که صفحه ی عربی در قسمت شمالی زیر صفحه ی اوراسیا قرار دارد ( قسمت ایرانی) ، ممکن است یک برآمدگی رو به جلو ایجاد شود که منطقه های فینز / تیوی در همان قسمت قرار دارد و همین برآمدگی ممکن است مسئول همین افزایش ارتفاع باشد. برای اطلاعات بیشتر در رابطه با زمین شناسی این ردیف سنگ های دریایی در قسمت فینز و تیوی، شما می توانید به مطالعه های منطقه ای انجام شده توسط کوسکی و همکارانش، هافمن و همکارانش و یوان و همکارانش مراجعه کنید.

به دلیل این که هیچ گونه جزییاتی در رابطه با تپه های دریایی واحد های Qmy وجود ندارد، ما قصد داریم تا با توصیف اطلاعات شکلی و زمین شناسی دو تپه کوچک، سهمی در این قضیه داشته باشیم ( شکل 1) و بتوانیم گونه های مرجانی را مشخص کرده و شکل و علت رشد آن ها را دریابیم. این موضوع بر خلاف پیش زمینه ی افزایش توسعه های ساختمانی رخ می دهد که بر روی ردیف های دریایی نواحی تیوی/ فینز تاثیر دارد زیرا آن ها نشان دهنده ی جستجو بعد از مکان های ساخت و ساز با ملاحظه ی خاص از نزدیکی نسبت به اجتماع رو به افزایش فینز ( شکل 1 ) می باشد. این ابعاد می توانند به سرعت منجر به از بین رفتن این تپه های دریایی شوند. ازین رو، باید ویژگی های این تپه های دریایی قبل از این که این تپه ها از بین بروند را به خوبی مورد مطالعه قرار داده و آن ها را مستند کرد. به دلیل این که این تپه های دریایی بر روی یک ردیف دریایی هستند، باید مقدار ارتفاع دقیق آن ها که آن را ما مشخص کرده ایم، معلوم شود.

1- Introduction

The investigated reefs near Fins (Fig. 1A) have previously not been studied in detail. They have been mapped as part of the Quaternary, “subrecent” marine limestone unit “Qmy” (Fig. 1B) that extends to the ocean (Fig. 1B) where it forms a cliff. The related geological description of this unit is very brief. All that is mentioned by (Wyns et al., 1992a) is that the “Qmy unit” comprises bioclastic as well as reefal limestone. The latter contains corals and calcareous algae and is overlain by a marine conglomerate (Wyns et al., 1992a). The conglomerate has been analyzed by Al Haddabi (2015) in the course of a beachrock study of the Fins/Tiwi area. Only recently, the reefs of the reefal limestone have been described in detail by Al Shukaili (2015). Her results and other data are the subject of this article. The monograph on “Reef corals and coral reefs of the Gulf of Oman” by Claereboudt (2006) provided significant orientation in describing the reefs and in classifying the corals.

According to Wyns et al. (1992a), the “Qmy unit” forms a marine terrace at an elevation between 10 and 20 m. They correlated this terrace with marine deposits occurring at an elevation of 12e15 m close to Ras al Jibsh (Fig. 1A), east of the Wahiba Sands, which have been dated by the 14C method as 21,280 ± 280 yr B.P and 31,110 ± 530 yr B.P. on mollusk shells by Gardner (1988). Moreover, Wyns et al. (1992a) also correlate the “Qmy unit” with deposits of a drillhole core from Muttrah near Muscat. This core revealed a high sea-level at 31,890 ± 765 yr B.P. (Hannss, 1991, in Wyns et al., 1992a). Based on these ages, Wyns et al. (1992a) assigned a Weichselian age to these marine deposits. The Weichselian designates the last glacial period of the Pleistocene glaciation, when the global sea-level was 120 m (±20 m, according to most estimates) lower than today, approximately 21,000 yr B.P. (Pirazzoli and Pluet, 1991; see also Siddall et al., 2003).

Uplift of Quaternary marine terraces above sea-level may measure 190 m in the Tiwi/Fins area (Kusky et al., 2005). Northern Oman has active fault systems that accommodate uplift (Kusky et al., 2005). The fact that the Arabian Plate underrides Eurasia in the north (Iranian sector) may create a forebulge where the Fins/ Tiwi area is located and bulging may be responsible for the uplift (Kusky et al., 2005). For more details on the geology of the marine terraces of the Fins/Tiwi area the reader is referred to the regional studies of Kusky et al. (2005), Hoffmann et al. (2013) and Yuan et al. (2016).

Since there are no details on the reefs of the “Qmy unit” available, we intend to contribute to their understanding by a geomorphological characterization of two small reefs (Fig. 1), determination of the coral species, the description of their growth forms and ecology. This takes place against the backdrop of increasing building development which is affecting the marine terraces of the Fins/Tiwi area as they represent sought after building sites with special consideration of the proximity of the rapidly expanding community of Fins (Fig. 1). These aspects could very soon lead to the disappearance of the reefs. Thus, there is some urgency to document the above mentioned reef features before the reefs will be lost. Since the reefs are situated on a marine terrace it is of interest to know their exact elevation which we determined..

سنجش خصوصیات مکانی و زمانی نشست زمین، تخلیه آب زیرزمینی و ضخامت لایه تراکم پذیر در دشت پکن، چین

Measuring Spatiotemporal Features of Land Subsidence, Groundwater Drawdown, and Compressible Layer Thickness in Beijing Plain, China

چکیده

1- مقدمه

2- مواد و روش‌ها

2-1 مطالعه موردی

2-2 مجموعه داده‌های موجود

2-3 تحلیل مرکز ثقل

2-4 تحلیل بیضی انحرافی استاندارد

3- نتایج

3-1 تحلیل تغییرات مرکز ثقل

3-1-1 مرکز ثقل فرونشست زمین

3-1-2 مرکز ثقل افت آب زیر زمینی و ضخامت لایه تراکم پذیر

3-1-1 تحلیل مزدوج مرکز ثقل

3-2 تحلیل قیاسی جهت توسعه

3-2 تحلیل قیاسی روند توزیع و پراکنش

4-3 تحلیل قیاسی ضریب تمایز مکانی

4- بحث

5- نتیجه گیری

چکیده

پکن بر روی چندین مخروط افکنه آبرفتی و کوهرفتی با رسوبات تحکیم نیافته کواترنری ضخیم واقع شده است. این شهر به دلیل بهره برداری از آب زیر زمینی به شدت در معرض فرونشست زمین و افت جدی آب زیر زمینی می‌باشد. هدف این مطالعه معرفی روش‌های اندازه گیری توزیع جغرافیایی در تحقیقات فرونشست زمین برای سنجش ویژگی‌های جغرافیایی، فرونشست زمین، افت زیرزمینی و ضخامت لایه تراکم پذیر است. بنابراین، ما از تحلیل مرکز ثقل و روش‌های بیضی استاندارد (SDE) در GIS به منظور تحلیل آماری تمایل غلظت، جهت اصلی، روند پراکنش و تفاوت‌های توزیعی در 1995(1999)،2007، 2009، 2011 و 2013 استفاده کردیم. نتایج نشان می‌دهد که آن‌ها همگی در منطقه چائویانگ پکن متمرکز هستند. روند تمرکز فرونشست زمین با روند افت آب زیر زمینی متمرکز بود. جهت اصلی فرونشست زمین جنوب غربی- شمال شرقی بود که بیشتر مشابه با توزیع مکانی استاتیک لایه تراکم پذیر بود. روند انتشار و پراکنش فرونشست زمین نزدیک به لایه تراکم پذیر با افزایش شدت آن بود. اختلاف توزیع مکانی بین فرونشست زمین و افت آب زیر زمینی حدود 0.2 بود و اختلاف بین فرونشست زمین و ضخامت لایه تراکم پذیر از 0.22 تا 0.07 کاهش یافت و این نشان می‌دهد که الگوی توزیع مکانی فرونشست زمین به شدت نزدیک به الگوی لایه تراکم پذیر بود. نتایج این مطالعه برای ارزیابی توزیع توسعه فرونشست زمین و مدیریت منابع آب زیر زمینی مفید است.

5- نتیجه گیری
این مقاله یک روش اندازه گیری جغرافیایی جامع را برای بهبود درک ویژگی‌های توزیع مکانی زمانی فرونشست زمین، افت آب زیر زمینی و ضخامت لایه تراکم پذیر در دشت پکن پیشنهاد کرد.
فرونشست زمین، افت آب زیر زمینی و ضخامت لایه تراکم پذیر در منطقه چایانگ متمرکز بود. تمرکز فرونشست زمین از جنوب غرب به شمال شرق متغیر بود که اساساً با افت آب زیر زمینی متناسب است. ضخامت لایه تراکم پذیر در منطقه شرقی مرکزی چایانگ یا نزدیک مناطق مخروط افکنه کوهرفتی آبرفتی با رسوبات متراکم توده‌ای متمرکز بوده است.
جهت اصلی فرونشست زمین جنوب شرقی شمال شرقی بود. این جهت با افت آب زیر زمینی تغییر یافت ولی نزدیک به لایه تراکم پذیر بود. نسبت طولی بین محورهای اصلی و فرعی نشان می‌دهد که تمایل فرونشست زمین نزدیک به لایه تراکم پذیر با افزایش شدت توسعه بود. انقباض مکانی بیضی نشان داد که منطقه چایانگ در منطقه مرکزی یک فرونشست جدی‌تر را نسبت به مناطق اطراف تجربه کرده است.

Abstract

Beijing is located on multiple alluvial-pluvial fans with thick Quaternary unconsolidated sediments. It has suffered serious groundwater drawdown and land subsidence due to groundwater exploitation. This study aimed to introduce geographical distribution measure methods into land subsidence research characterizing, geographically, land subsidence, groundwater drawdown, and compressible layer thickness. Therefore, we used gravity center analysis and standard deviational ellipse (SDE) methods in GIS to statistically analyze their concentration tendency, principle orientation, dispersion trend, and distribution differences in 1995 (1999), 2007, 2009, 2011, and 2013. Results show that they were all concentrated in Chaoyang District of Urban Beijing. The concentration trend of land subsidence was consistent with that of groundwater drawdown. The principle orientation of land subsidence was SW–NE, which was more similar with that of the static spatial distribution of the compressible layer. The dispersion tendency of land subsidence got closer to that of the compressible layer with its increasing intensity. The spatial distribution difference between land subsidence and groundwater drawdown was about 0.2, and that between land subsidence and compressible layer thickness it decreased from 0.22 to 0.07, reflecting that the spatial distribution pattern of land subsidence was increasingly close to that of the compressible layer. Results of this study are useful for assessing the distribution of land subsidence development and managing groundwater resources.

5- Conclusions

This paper proposed a comprehensive geographic measurement to improve the understanding of spatiotemporal distribution features of land subsidence, groundwater drawdown, and compressible layer thickness in Beijing Plain.

Land subsidence, groundwater drawdown, and compressible layer thickness were all concentrated in Chaoyang District. The concentration of land subsidence moved from southwest to northeast, which was basically consistent with groundwater drawdown. The compressible layer thickness was concentrated in the east-central Chaoyang District on, or close to, the alluvial-pluvial fan-fringe areas with mass compressible deposits.

The principle direction of land subsidence was SE–NE. It changed with that of the groundwater drawdown, but was getting closer to that of the compressible layer. The length ratio between the major and minor axes suggested that the dispersion tendency of the land subsidence became closer to that of the compressible layer with its increasing development intensity. The spatial contraction of the ellipse suggested the Chaoyang District, in the central region of the study area, experienced more serious subsidence than that in the surrounding areas most of the time.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

سنجش خصوصیات مکانی و زمانی نشست زمین، تخلیه آب زیرزمینی و ضخامت لایه تراکم پذیر در دشت پکن، چین

Measuring Spatiotemporal Features of Land Subsidence, Groundwater Drawdown, and Compressible Layer Thickness in Beijing Plain, China

مطالعات آزمایشگاهی شکست هیدرولیکی ناشی از تزریق تناوبی

Laboratory studies of hydraulic fracturing by cyclic injection

• برای دانلود رایگان مقاله انگلیسی با فرمت pdf بر روی عنوان انگلیسی مقاله کلیک نمایید.
• برای خرید و دانلود ترجمه فارسی آماده با فرمت ورد، روی عنوان فارسی مقاله کلیک کنید.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

بررسی آزمایشگاهی شکستگی هیدرولیکی توسط تزریق چرخه ای

Laboratory studies of hydraulic fracturing by cyclic injection

• برای دانلود رایگان مقاله انگلیسی با فرمت pdf بر روی عنوان انگلیسی مقاله کلیک نمایید.
• برای خرید و دانلود ترجمه فارسی آماده با فرمت ورد، روی عنوان فارسی مقاله کلیک کنید.

محاسبه میزان تغییرات مولفه های گرادیان ثقل از روی مشاهدات GRACE و مدل تحلیلی

Computation of the changes in gravitational gradient components from GRACE observations and analytical model

Abstract

In this study the gravitational gradient changes caused by faulting on a finite rectangular plane buried in a homogenous half-space are computed using an analytical model which is a function of fault parameters. The sensitivity analysis of the analytical model with optional parameters revealed that the model is sensitive to the most of the fault parameters such as slip, depth, dip and is not sensitive to the strike. Also the results show that the model is sensitive to the length and the width of the fault. Moreover, the gravitation and gravitational gradient changes for the case of the Maule earthquake on 27 February 2010 are directly computed by GRACE observations without need to fault parameters information. Since the high-frequency contents in gravitational field variation can be amplified by deriving the gravitational gradients, the GRACE-derived coseismic gravitational gradient changes clearly delineate the fault lines and better define the extent of the coseismic deformation.

1 Introduction

Modeling of crustal deformation and exploring the physical impact of this phenomenon is one of the most popular subjects in a ground science particularly in geodesy and geophysics. Numerous studies have been undertaken by many scientists to study co-seismic deformation in a half-space Earth model, a spherical earth model, and even a 3D earth model. For a half-space earth model, Steketee (1958), Maruyama (1964) and Okada (1985), etc. presented analytical expressions for calculating the surface displacement, tilt, and strain resulting from various dislocations. Especially, Okada (1985) summarized previous studies and presented a complete set of analytical formulae for calculating these geodetic deformations. One of the analytical models of computing the gravitational changes due to deformation was presented by Okubo model (Okubo 1991). Okubo (1991) computed gravitational potential changes in a homogenous elastic half space for a point dislocation. He developed his theory to rectangular fault in a half space and computed gravitational potential and gravity changes in the form of fault parameters. Okubo (1992) proposed closed-form expressions to describe potential and gravity changes resulting from dislocations. Because of their mathematical simplicity, these formulations (e.g., Okada 1985; Okubo 1992) have been widely applied to study seismic faults. All of the mathematical models explained above were developed for a deformed earth surface because most traditional gravity measurements are performed on the earth surface. However, advances in modern geodetic techniques, such as GPS, InSAR, altimetry, and GRACE enable better detection of co-seismic deformations such as displacement, gravity change, and strain.

One of the observations resources for comparison to geodynamic models are gravity observations. Earthquake causes redistribution of mass and gravity changes. Some part of this change is due to hydrology and the main part is due to tectonic motion. Changes of gravity field can be detected by observation of the gravity field at different times. Coseismic deformations observed on the Earth surface or modeled by conventional dislocation theory can be compared directly with those observed by gravity satellite missions. Satellite measurements of time-variable gravity field are new data type, capable to modeling and detecting global mass transfers within the Earth. Such a global mass redistribution may lead to significant changes in the Earth’s gravity field that is detectable by gravimetric satellites. However, the regional mass transfer such as localized tectonic processes due to earthquake and volcano, can have an indicative influence on gravity fields that may be sensed by GRACE (Ogawa and Heki 2007; Han et al. 2010, 2013; Heki and Matsuo 2010; Linage et al. 2009).

In this study the analytical model of Okubo (1992) is used which computes the gravity changes due to a dislocation on a rectangular fault plane within an elastic, isotropic and homogenous half-space. The formulation of that model is expanded to compute the gravitational gradient changes due to a fault in an elastic and homogenous half space. Also a sensitivity analysis is applied to analytical model to show that the model is sensitive to the fault parameters and is comparable with observations. Moreover, we infer the full gravitational gradient tensor from the GRACE Stokes coefficients by taking the second derivatives of the gravitational potential in a given orthogonal coordinate system without any required information about fault parameters, and apply these quantities to compare with analytical model and discuss the coseismic deformation resulting from the Maule Chilean undersea earthquakes. With the emphasis on the high-frequency components resulting from the second derivatives of the potential, the coseismic gravitational gradient changes delineate more clearly the rupture line, and reveal refined mass redistribution features caused by the earthquakes. In addition, some of the gradient components, which are inherently less vulnerable to GRACE stripe errors, help to refine the edges of the mass anomaly.

طبقه بندی سيستم های مينرالی، نماهای كلی حاشيه های تكتونيكی صفحه ای و مثال هايی از كانسارهای مرتبط با حاشيه های همگرا

A classification of mineral systems, overviews of plate tectonic margins and examples of ore deposits associated with convergent margins

چكيده
1- مقدمه
2- سيستم هاي مينرالي
3- طبقه بندي سيستم ها و مدل هاي مينرالي
4- حاشيه هاي صفحه اي
4-1 حاشیه های ورقه همگرا
4-2 حاشیه های ورقه واگرا
4-3 موقعیت تغییر و گسل های لغزش امتدادی

چکیده
در اين مقاله، تعاريف سيستم هاي مينرالي و طبقه بندي پيشنهادي را از كانسارها ارائه مي كنم. نويسندگان گوناگون به مفهوم سيستم هاي مينرالي در چهارچوب مدل هاي ژنتيكي به منظور بهبود هدف قرار دادن كانسارهاي جديد در نواحي ميدان سبز پرداخته اند. سيستم مينرالي بايد بر حسب الگوها يا روندهاي بزرگ و فضا ـ زمان كاني سازي در مقياس منطقه اي، كنترل هاي تكتونيكي شان و كمربندهاي فلززايي وابسته در نظر گرفته شود. اين به طبقه بندي پيشنهادي از سيستم هاي مينرالي با خلاصه اي از ايده هاي قبلي درباره آن چه كه بي شك نوعي «ميدان مين» است منجر مي شود، زيرا اگر طبقه بندي بر اساس فرايندهاي ژنتيكي باشد اين ها به خاطر اين واقعيت كه پيدايش كانسنگ معمولا شامل تعدادي فرايندهاي بر هم كنشي است مي توانند پيچيده باشند. طبقه بندي ارائه شده بر اساس فرايندهاي ماگمايي، ماگمايي ـ هيدروترمال، رسوبي ـ هيدروترمال و مكانيكي ـ برجا مي باشد. نماي كلي تكنونيك صفحه اي (حاشيه هاي همگرا و واگرا) بعدا بحث مي شود. مشخصه بارز حاشيه هاي صفحه اي همگرا صفحه تكتونيكي فررونده زير صفحه كم تراكم است. حاشيه هاي صفحه اي همگرا ترانشه عميق زمين سوي، كمپلكس فرورانش ـ افزايش، قوس ماگمايي و كمربند رانش ناحيه پيشاني را دارند. ويژگي مهم زاويه فرورانش است: زاويه شيب دار نزولي كه نمونه اي از آن Mariana يا سيستم هاي فرورانش Tonga-Kermadec هدايت كننده به سمت سيستم هاي اپي ترمال پورفيري ـ سولفيداسيون بالا مي باشد، در حالي كه در ريفت درون قوسي سيستم هاي داراي مراكز گسترش به توليد كانسارهاي سولفيد توده اي با ميل تركيبي كوركو هدايت مي كنند. زون فرورانش كم عمق تر قلمروي كانسارهاي اپي ترمال و Cu-Mo پورفيري عظيم است. پيامدهاي اين تفاوت به لحاظ فلززايي فوق العاده مهم است. قاره ـ قاره، قوس ـ قاره، قوس ـ قوس، ادغام ريزقاره هاي انحرافي، و رخدادهاي برخورد اقيانوسي عامل مهمي در آپ ليفت، شروع كمربندهاي چين و رانش، و متامورفيسم P بالا در نظر گرفته مي شوند. مثال ها كمربند كوه زايي تشكيل شده با بسته شدن حوضه هاي اقيانوسي Tetys و كمربند كوه زايي عظيم آسياي مركزي (CAOB)، كلاژ افزايشي غول پيكري از قوس هاي جزيره اي و تكه هاي قاره اي، است. انسداد حوضه هاي اقيانوسي و افزايش ساختارهاي ژئولوژيكي غير بومي به قرارگيري افيوليت ها با فرايند فرارانش منجر مي شوند. صفحات واگرا شامل ريج هاي ميان اقيانوسي، حاشيه هاي نافعال و فرم هاي گوناگون ريفت هاي قاره اي هستند. در مراكز گسترش ميان اقيانوسي، حفره هاي ماگما درست زير مركز گسترش هستند. هنگامي كه پوسته اقيانوسي از ريج دور مي شود، آن يا در زون فرورانش مصرف مي شود يا به حاشيه هاي قاره اي يا قوس هاي جزيره اي اضافه مي گردد. مراكز گسترش هم چنين در حوضه هاي حاشيه اي قوس پشتي تشكيل مي شوند. تنظيمات تراگذر شامل تراكششي با مؤلفه كشش به خاطر واگرايي مورب، تراگذر يا امتداد ـ لغزش و ترافشاري با مؤلفه فشار به خاطر همگرايي اريب هستند. گسل هاي امتدادلغزي كه در طول فرايندهاي كششي تشكيل مي شوند، به حوضه هاي كششي منجر مي گردند. سيستم هاي مينرالي كه در حاشيه هاي همگرا تشكيل مي شوند، به اختصار در جدول هاي 1 الي 7 به صورت زير معرفي مي گردند: ويژگي هاي ژئولوژيكي اصلي سيستم هاي مينرالي منتخب در حاشيه هاي صفحه اي همگرا و قوس هاي پشتي (جدول 1)، معيارهاي شناسايي آن ها (جدول 2)، ويژگي هاي ژئولوژيكي اصلي كانساهاي منتخب حوضه هاي قوس پشتي و ريفت هاي پس فرورانش (جدول 3) و كانسارهاي منتخب قوس هاي ماگمايي مربوط به فرورانش (جدول 4)، معيارهاي شناسايي آن ها (جدول 5)؛ تكتونيك افزايشي و برخوردي و سيستم هاي مينرالي وابسته (جدول 6)؛ ويژگي هاي ژئولوژيكي اصلي و سيستم هاي مينرالي وابسته ي گسل هاي تراگذر (جدول 7)..
1- مقدمه
در اين مقاله نخست سعي دارم مفهوم سيستم مينرالي را تعريف كرده و سپس يك طبقه بندي را از سيستم هاي مينرالي ارائه كرده و بعد بررسي خواهم كرد كه در شرايط فعلي چه چيزي عموما براي حاشيه هاي صفحه اي همگرا، تبديل و واگرا درك مي شود. بعد از اين، نماي كلي نسبتا سيستماتيكي را از كانسارهايي كه با حاشيه هاي صفحه اي همگرا ارتباط دارند يا با آن ها تشكيل مي شوند ارائه خواهم نمود. اين نماي كلي به صورت يك سري جدول ارائه مي شود كه در اين جدول ها مشخصات ژئولوژيكي اصلي براي ذخاير مينرالي مورد بحث فراهم مي شوند. در صورت لزوم، اين جدول ها با جدولي كه بعضي از ملاك هاي مهم شناسايي (الگوهاي مينرالوژيكي، ژئوشيميايي، دگرساني و غيره) را ارائه مي كند، تكميل مي شوند.

Abstract

In this contribution I presents definitions of mineral systems, followed by a proposed classification of mineral deposits. The concept of mineral systems has been tackled by various authors within the framework of genetic models with the aim of improving the targeting of new deposits in green field areas. A mineral system has to be considered taking into account, by and large, space-time patterns or trends of mineralisation at the regional scale, their tectonic controls and related metallogenic belts. This leads to a suggested classification of mineral systems, together with a summary of previous ideas on what is, without doubt, a kind of “mine field”, because if a classification is based on genetic processes, these can be extremely complex due to the fact that ore genesis usually involves a number of interactive processes. The classification presented is based on magmatic, magmatic-hydrothermal, sedimentary-hydrothermal, non-magmatic, and mechanical-residual processes. An overview of plate tectonics (convergent and divergent margins) is discussed next. Convergent plate margins are characterised by a tectonic plate subducting beneath a lower density plate. Convergent plate margins have landward of a deep trench, a subduction–accretion complex, a magmatic arc and a foreland thrust belt. An important feature is the subduction angle: a steep angle of descent, is exemplified by the Mariana, or Tonga–Kermadec subduction systems, conducive to porphyry-high-sulphidation epithermal systems, whereas in an intra-arc rift systems with spreading centres is conducive to the generation of massive sulphide deposits of kuroko affinity. A shallower subduction zone is the domain of large porphyry Cu–Mo and epithermal deposits. The implications of this difference in terms of metallogenesis are extremely important. Continent–continent, arc–continent, arc–arc, amalgamation of drifting microcontinents, and oceanic collision events are considered to be a major factor in uplift, the inception of fold-and-thrust belts and high P metamorphism. Examples are the Alpine–Himalayan orogenic belt formed by the closure of the Tethys oceanic basins and the great Central Asian Orogenic Belt (CAOB), a giant accretionary collage of island arcs and continental fragments. The closing of oceanic basins, and the accretion of allochthonous terranes, result in the emplacement of ophiolites by the obduction process. Divergent plates include mid-ocean ridges, passive margins and various forms of continental rifting. At mid-ocean spreading centres, magma chambers are just below the spreading centre. Once the oceanic crust moves away from the ridge it is either consumed in a subduction zone, or it may be accreted to continental margins, or island arcs. Spreading centres also form in back arc marginal basins. Transform settings include transtensional with a component of tension due to oblique divergence, transform or strike–slip sensu stricto and transpressive with a component of compression due to oblique convergence. Strike–slip faults that form during extensional processes lead to the formation of pull-apart basins. Mineral systems that form at convergent margins, the topic of this special issue, are succinctly introduced in Table 1, Table 2, Table 3, Table 4, Table 5, Table 6, Table 7, as follows: principal geological features of selected mineral systems at convergent plate margins and back-arcs (Table 1); their recognition criteria (Table 2); principal geological features of selected ore deposits of back-arc basins and post-subduction rifting (Table 3) and of subduction-related magmatic arcs (Table 4), their respective recognition criteria (Table 5); accretionary and collisional tectonics and associated mineral systems (Table 6); principal geological features and associated mineral systems of transform faults (Table 7)..

1- Introduction

In this contribution, I will firstly attempt to define the concept of a mineral system then I suggest a classification of mineral systems, following which I will look at what is generally understood in the present context for convergent, transform and divergent plate margins; followed in turn by a rather systematised succinct overview of ore deposits that are formed or are associated with convergent plate margins. This overview is presented as a series of tables, in which the principal geological characteristics for the mineral deposit(s) in question are provided. Where applicable, these tables are complemented by a table giving some of the key recognition criteria (mineralogical, geochemical, alteration patterns, etc.)..

طبقه بندی سيستم های مينرالی، نماهای كلی حاشيه های تكتونيكی صفحه ای و مثال هايی از كانسارهای مرتبط با حاشيه های همگرا

A classification of mineral systems, overviews of plate tectonic margins and examples of ore deposits associated with convergent margins

همبستگی منشا – نفت پالازوئیک در حوضه تاریم، NW چین: یک مرور

Palaeozoic oil–source correlation in the Tarim Basin, NW China: A review

• برای دانلود رایگان مقاله انگلیسی با فرمت pdf بر روی عنوان انگلیسی مقاله کلیک نمایید.
• برای خرید و دانلود ترجمه فارسی آماده با فرمت ورد، روی عنوان فارسی مقاله کلیک کنید.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

بررسی همبستگی منشا – نفت پالازوئیک در حوضه تاریم ، NW چین

Palaeozoic oil–source correlation in the Tarim Basin, NW China: A review

• برای دانلود رایگان مقاله انگلیسی با فرمت pdf بر روی عنوان انگلیسی مقاله کلیک نمایید.
• برای خرید و دانلود ترجمه فارسی آماده با فرمت ورد، روی عنوان فارسی مقاله کلیک کنید.

استفاده از داده های آزمایشگاهی مکانیک سنگ در مدل سازی ژئومکانیکی برای افزایش اطمینان در ذخیره سازی زمین شناسی CO2

Use of rock mechanics laboratory data in geomechanical modelling to increase confidence in CO2 geological storage

چکیده

1. مقدمه

2. مدلهای ژئومکانیکی

3.نتایج اولیه

4.داده های آزمایشگاه مکانیک سنگ

5. توسعه مجدد مدلها و نتایج به روز شده

6. نتیجه گیری

منابع

چکیده

     یکی از چالش های رایجی که در جذب و ذخیره کربن وجود دارد، ارائه شواهدی قانع کننده درباره تمامیت ژئومکانیکی هر یک از مکان های پیشنهادی از نظر ذخیره سازی زمین شناختی است. برخلاف ذخیره سازی در میادین هیدروکربنی تخلیه شده، وجود ذخایر در لایه های آب زیرزمینی شور، حاکی از وجود بسیاری از موارد ناشناخته در این زمینه است؛ زیرا هیچ سابقه ای مبنی بر واکنش فشار اولیه یا خصوصیات صخره ای در آن به چشم نمی خورد. مطالب ارائه شده در این مقاله، به عنوان بخشی از پروژه بررسی ضریب اطمینان در کلیه جنبه های انتخاب سایت و توصیف سایت انجام گرفته است که با افزایش دسترس پذیری داده ها برای لایه های زیرزمینی آب شور قابل انتظار است. در این پژوهش، تمرکز اصلی بر مدل سازی ژئومکانیکی و داده های مکانیک سنگ مورد استفاده برای جمع آوری این مدل ها معطوف شده است. در ابتدا، مدلها از داده های خاص ژئومکانیکی عمومی و پتانسیل شکست برشی سنگ و فعال سازی مجدد سنگ شکسته شده استفاده کرده اند. پس از آن، این مدلها با خصوصیات قابل اندازه گیری مکانیکی سنگ های آزمایشگاهی، به صورت سنگهای واقعی از محل ذخیره سیستم پیشنهادی به روزرسانی گردیدند. نتایج این مدل سازی به صورت حاشیه ای تغییر یافته؛ و در عین حال، هیچ موردی مهمی از بحران پذیری آن به دلیل “بی خطر بودن” نسبی از نظر ژئومکانیک محل ذخیره سازی، شناسایی نشده است.

مدلهای ژئومکانیکی

     روش های مختلفی برای شبیه سازی مخزن وجود دارد که اثرات ژئومکانیکی را در بر می گیرد. تجزیه و تحلیل سیال و به موجب آن، بازخورد مدل ژئومکانیکی به مدل جریان، در حال حاضر به منزله ی روش برتر و مطلوب در نظر گرفته شده است. تنش و حالت کرنش مدل ژئومکانیکی برای اصلاح خصوصیات هیدرولیکی (تخلخل و نفوذپذیری) مدل جریان با توجه به روابط آزماشی استفاده می شود. تبادل داده بین دو شبیه سازی نیز می تواند برنامه ریزی شود که در زمان های مختلف با توجه به بزرگی و فشار منافذ تغییر می کند. یک تجزیه و تحلیل کاملاً سیال در همان کد که محاسبات جریان و تغییر شکل به طور همزمان حل می شود ، دقیق ترین نوع شبیه سازی است اما ممکن است برخی محاسبات سنگین نیز باشد که در روش قبلی و در اینجا بکار رفته است.

     مدل های ژئومکانیکی از مدل های شبیه سازی مخزن تزریق CO2 زیر سطحی، به لایه شور در یک محل ذخیره فرضی بر اساس زمین شناختی تهیه شده است که فقط در ساحل دریای شمال لینکلنشر ، واقع در کشور انگلیس یافت می شود. تشکیل لایه ذخیره سازی مورد نظر گروه Sherwood Sandstone Group (متوسط تخلخل 20٪ و نفوذپذیری 500 میلی لیتر) با ضخامت های 300 متر بود که توسط گروه Mercia Mststone به عنوان caprock (سنگ پوش) پوشانده شده و زیر پوشش آن قرار گرفته است. پیش بینی می شد که تزریق CO2 فوق بحرانی در عمق حدود 1200 متر یعنی زیر آستانه 800 متر که ممکن است تغییر فاز در گاز آزاد رخ دهد ، صورت گیرد. پیش بینی می شد كه CO2 از طریق بستر هایی كه به آرامی فرو می رود، با مکانیسم اولیه حبس باقیمانده ی گاز به SSW منتقل شود ، که با برخی تله های ساختاری در آب بندی گسل های زیر عمودی پیش بینی می شود. مدل های این مخزن به عنوان بخشی از یک پروژه چند رشته ای CASSEM (ارزیابی و نظارت بر سایت ذخیره سازی لایه CO2) که کلیه جنبه های زنجیره CCS را پوشش می دهد ، توسعه داده شده است (اسمیت و همکاران ، 2011).

     روش و مدل سازی مدل مخزن با توجه به در دسترس بودن داده ها و پیچیدگی مدل سازی در مراحل مختلف، پیشرفت کرده است (وانت و همکاران ، 2011). مدل های ژئومکانیکی در اینجا به عنوان “مدل های اولیه” توصیف شده است ، که به استفاده از داده های خاصیت ژئومکانیکی منتشر شده به همراه مدل های مخزن مرحله میانی پروژه CASSEM و “مدلهای به روز شده” و به استفاده از داده های خاص آزمایشگاهی ژئومکانیکی مشتق شده از آزمایشگاه سایت، همراه با مدل مخزن مرحله نهایی پروژه اشاره دارد. از نرم افزار شبیه سازی ژئومکانیکی مخزن VISAGE نیز برای مدل سازی ژئومکانیکی استفاده شده است (Schlumberger ، 2009).

     مدل های مخزن سیستم ذخیره سازی زمین شناختی آبخیز / سنگ پوش CO2 از یک مدل زمین شناختی با استفاده از شبیه ساز مخزن ترکیبی ECLIPSE 300 برگرفته شده است. مدل جغرافیایی سلولی، یک منطقه مورد مطالعه را در حدود 50 کیلومتر × 18 کیلومتر پوشش داده و سطوح گنجانیده شده (افق اقشار قابل توجه) و گسلها را در بر می گیرد. زمین شناسی واقعی از ترکیبی از داده های لرزه ای 2 بعدی و 3 بعدی تفسیر شده و با بستر های نرم، به آرامی از 1-2- در جهت افقی نسبتاً مستقیم به جلو در حرکت می باشد. حضور گروهی از گسلهای زیر عمودی با ضربات ناچیز در منطقه مرکزی نیز مدل سازی تفسیر شد و مدل زمین شناختی در شکل 1 نشان داده شده است.

دانلود رایگان مقاله انگلیسی + خرید ترجمه فارسی

دانلود رایگان مقاله انگلیسی + خرید ترجمه فارسی

تاثیر تنش اصلی میانگین بر رفتار شکست سنگ؛ مطالعه عددی

The influence of the intermediate principal stress on rock failure behaviour: A numerical study

• برای دانلود رایگان مقاله انگلیسی با فرمت pdf بر روی عنوان انگلیسی مقاله کلیک نمایید.
• برای خرید و دانلود ترجمه فارسی آماده با فرمت ورد، روی عنوان فارسی مقاله کلیک کنید.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

اثر تنش اصلی میانگین بر رفتار شکست سنگ

The influence of the intermediate principal stress on rock failure behaviour: A numerical study

• برای دانلود رایگان مقاله انگلیسی با فرمت pdf بر روی عنوان انگلیسی مقاله کلیک نمایید.
• برای خرید و دانلود ترجمه فارسی آماده با فرمت ورد، روی عنوان فارسی مقاله کلیک کنید.