درمان های جایگزین برای اوتیسم: شیوع و پیش بینی ها

Alternative treatments for autism: Prevalence and predictors

چکیده

۱ معرفی

۲ تحقیق ۱

۳ تحقیق ۲

۴ بحث کلی

ضمیمه الف. گزینه ی پاسخ درمان ها در پرسشنامه ی تحقیق 1

درمان های اصلی

منابع

چکیده

اوتیسم یک اختلال عصبی‌ رشدی ناهمگون است که طیف وسیعی از درمان ‌ها که درمان‌ های جایگزین نامیده می ‌شوند، برای آن پیشنهاد می ‌شوند. درمان ‌های مرتبط با واکسن (درمان‌ هایی که به غلط ادعا می ‌شود اوتیسم را با هدف ‌قرار ‌دادن علت مفروض آن درمان می ‌کنند: واکسن‌ های رایج دوران کودکی مثل MMR)، علی‌ رغم شواهد گسترده علیه اثرگذاری ‌شان و حتی آسیب احتمالی که ممکن است این درمان ‌ها داشته باشند، پیوسته در سرتاسر دنیا عرضه می ‌شوند. استفاده از درمان ‌های جایگزین در دو تحقیق تحلیل شده است: یک تحقیق آماری (N=1989، پدر و‌مادر ها و بزرگسالان اوتیسمی/ نمایندگان قانونی افراد مبتلا به اوتیسم) و یک تحقیق درمان بالینی (N=4520، پرونده‌ های بیماران از مرکز درمانی اوتیسم). هر دو تحقیق بسامد به نسبت بالایی از درمان‌ های جایگزین را در ترکیب با درمان اصلی نشان دادند (۲۳.۰ تا ۳۰.۷ درصد)، در کودکان حتی ۴۶.۴درصد. در تحقیق آماری، ۳.۲درصد از تمام افراد مبتلا به اوتیسم از درمان ‌های مربوط به واکسیناسیون استفاده کردند (و ۶.۷درصد کودکان اوتیسمی) و تشخیص ‌های همزمان، سن کمتر تشخیص و استفاده از درمان اصلی، درمان ‌های جایگزین را پیش ‌بینی کردند. در تحقیق درمان بالینی، بیمارانی که درمان‌ های مربوط به آسیب‌ های استخوانی ‌خونی را دریافت کردند، اغلب پدر و مادرهای تحصیل‌کرده‌ تری با زمینه ی غربی ‌هلندی داشتند که در آموزش‌ های ویژه هم ثبت‌نام کرده بودند. درمان‌ های جایگزین کاربرد گسترده ‌ای دارند و باید در دستور‌العمل‌ های درمانی گنجانده شوند. هم باید مزایای این درمان‌ ها را به پدرمادر ها، پزشکان و افراد مبتلا به اوتیسم توصیه کرد و هم اینکه آنها را از خطرات این درمان ‌ها آگاه ساخت. برای درک بهتر انتخاب درمان ‌های جایگزین و تأثیرات آنها تحقیقات بیشتری باید انجام گیرد و درمان اصلی نیز باید بهبود و اصلاح یابد.

تحقیق ۱
روش ها
شرکت کنندگان
شرکت کنندگان افرادی هستند که در تحقیق حاضر مشارکت داشته اند (n=1989، 36.54% زنان و 46.1% مردان = متوسط سنی). از شرکت کنندگان دعوت به عمل آمد تا پرسشنامه هایی را از طریق خبرنامه ی انجمن اوتیسم هلند (NVA) و پرسشنامه های سالانه ی سازمان ثبت احوال اوتیسم هلند (NAR) که یک پایگاه داده ی طولی (درازمدت) آنلاین و رایگان است و شامل اطلاعات جمعیت شناسی، شرایط زندگی و خانواده، استفاده از درمان و پرسشنامه های استاندارد می شود، تکمیل کنند. شرکت کردن در تحقیق داوطلبانه بود اما شرکت کنندگان باید بر اساس DSM-IV-TR یا DSM-5 مبتلا به اوتیسم تشخیص داده می شدند. به افراد در صورتی اجازه داده می شد پرسشنامه را پر کنند، که: (۱) یک بزرگسال مبتلا به اوتیسم (بالای ۱۶ سال)، (۲) والد فرزندی مبتلا به اوتیسم و زیر ۱۶ سال، یا (۳) قیم قانونی یک بزرگسال مبتلا به اوتیسم بودند. در کل، ۲۲۹۰ نفر (هم از طریق NAR و هم از طریق NVA، رجوع شود به شکل ۱) به پرسشنامه پاسخ دادند. پس از حذف پرسشنامه های ناقص و افراد بدون تشخیص رسمی، ۱۹۸۹ شرکت کننده نهایی شدند (رجوع شود به شکل ۱). افرادی که به موجب پرسشنامه ی ناقص کنار گذاشته شدند، از لحاظ مشخصه های جمعیت شناختی تفاوتی با افراد پذیرفته شده در تحقیق نداشتند. بیشتر شرکت کنندگان، بزرگسالان مبتلا به اوتیسم بودند. جدول 1 اطلاعات جمعیت شناختی شرکت کنندگان را نشان می دهد.

مفاد
اطلاعات مربوط به استفاده از درمان و جمعیت شناختی با استفاده از پرسشنامه به دست آمد. پرسشنامه سؤالاتی در بر داشت از قبیل: نقش فردی که آن را تکمیل کرده (فرد مبتلا به اوتیسم، والد فرزند مبتلا به اوتیسم یا قیم قانونی فردی مبتلا به اوتیسم)، سن (به سال و ماه)، جنسیت، سطح تحصیلات پدر و مادر (دسته بندی شده به صورت بالا، متوسط، پایین بر اساس دستور العمل های هلند (دفتر مرکزی اداره ی آمار CBS، ۲۰۲۰))، قومیت (شما خود را جزو کدام قومیت می دانید؟)، اختلال همراه (شرکت کنندگان می توانند از بین ۲۲ گزینه تشخیص های رایج همزمان مانند اختلال های ADHD، صرع و اختلال اضطرابی انتخاب کنند)، ناتوانی ذهنی (آی کیو کمتر از ۷۰) و سن تشخیص (به سال و ماه). به علاوه، از شرکت کنندگان درباره ی استفاده از درمان پرسیده شد؛ مثل درمان های مرسوم (درمان پاسخ محوری، فیزیوتراپی یا آموزش روانی)، درمان با داروهای اصلی (مثل: رسپریدون، آرپیپرازول یا متیل فنیدات)، و درمان های (هومیوپاتی) جایگزین، که هدف آنها‌ درمانی با تحریک مغز، درمان های متمرکز بر انرژی، ناخوداگاه یا درمان با حیوانات بود (برای تمام درمان های موجود در پرسشنامه به پیوست الف رجوع کنید). این درمان ها بر اساس اطلاعات از قبل وارد شده ی شرکت کنندگان و سایر ذینفعان معرفی شده، درباره ی درمان های جایگزین که یا پیشنهادی برای مبتلایان به اوتیسم بوده یا آنها از این درمان ها استفاده کرده اند، منظور شدند. همه ی متغیرها به صورت خود گزارشی توسط والدین کودکان زیر ۱۶ سال یا قیم های قانونی افراد مبتلا به اوتیسم گزارش شدند. پرسشنامه به طور مشترک با ذینفعان نماینده (بزرگسالان مبتلا به اوتیسم، والدین و قیم های قانونی کودکان و بزرگسالان مبتلا به اوتیسم) تدوین شد. پرسشنامه از طریق صفحه ی اطلاعات ذینفعان طرح ریزی و تست شد و در عرض ۳۰ دقیقه می‌تواست تکمیل شود.

ارتباط ویژگی های اوتیستیک میان والدین و کودکان دارای اختلال طیف اوتیسم و عادی

Relationship of autistic traits between parents and children with and without autism spectrum disorder

چکیده

1 مقدمه

2 روش ها

3 نتایج

4 بحث

5 نتیجه گیری

منابع

چکیده

     زمینه: با این که معمولاً “فنوتیپ اوتیسم گسترده تری” در والدین دارای فرزند مبتلا به اختلال طیف اوتیسم (ASD) تشخیص داده شده است، ولی پژوهش تجربی روی تفاوت های ویژگی های شبه-اوتیستیک میان والدین دارا و بدون فرزندان ASD به نتایج متناقضی را به دست داده است.
روش: این مطالعه با هدف بررسی ویژگی های اوتیستیک والدین و فرزندان، روی 119 والد با فرزندان مبتلا به ASD و 108 والد دارای فرزندانی با رشد عادی (TD) انجام شد. ویژگی های اوتیستیک والدین با استفاده از ضریب طیف اوتیسم، و ویژگی های اوتیستیک فرزندان با استفاده از ضریب طیف اوتیسم- نسخه ی کودکان، ارزیابی شد.
نتایج: ویژگی های اوتیستیک کودکان مبتلا به ASD به طور قابل توجهی از کودکان TD بالاتر بود. با این حال، ویژگی های اوتیستیک میان والدین در هر دو گروه مشابه بودند. بعلاوه، ارتباط ویژگی های اوتیستیک میان والدین و فرزندان تنها در مورد گروه TD قابل توجه بود ولی در مورد گروه ASD این گونه نبود.
نتیجه گیری ها: یافته های کنونی حاکی از این است که میان ویژگی های اوتیستیک والدین و فرزندان در گروه TD رابطه وجود دارد و ضریب طیف اوتیسم می بایست برای والدین به عنوان یک غربالگری کمکی به منظور شناسایی کودکانی مورد استفاده قرار گیرد که برای بررسی ویژگی های اوتیستیک نیاز به غربالگری بیشتر دارند.

روش ها
شرکت کنندگان
     تمامی شرکت کنندگان، والدین چینی 23 تا 48 ساله با حداقل یک کودک 4 تا 10 ساله بودند (جدول 1 را ملاحظه فرمایید). در راستای بیانیه ی هلسینکی، شرکت کنندگان موافقت کردند تا در مطالعه شرکت کنند؛ تمامی روال ها به تایید کمیته ی اخلاق پژوهشی دانشگاه چونگپینگ نرمال رسید.

     گروه والدینASD- متشکل از 119 والد (میانگین: 33.43 سال، SD= 4.85 سال) با فرزندان SD (میانگین= 5.08 سال، SD = 1.67 سال) از بیمارستان وابسته ی بیمارستان پزشکی جینینگ و مرکز بازپروری جامع زواژوانگ معلولان در شاندونگ، چین به کار گرفته شده بودند. متخصصین اطفال مجاز بیمارستان، بر اساس معیار نسخه پنجم راهنمای تشخیصی و آماری اختلال‌های روانی(DSM-5) برای تمامی این کودکان تشخیص ASD داده بودند. تشخیص ASDکودکان در زمان این مطالعه با استفاده از چک لیست رفتار اوتیسم(ABC) (Frye & Walker, 1998; Krug, Arick, & Almond, 1980) و مقیاس درجه بندی اوتیسم کودک(CARS) (Schopler, Reichler, DeVellis, & Daly, 1980; Zhou et al., 2017) مجدداً تایید شد.

     گروه والدین TD متشکل از 108 والد (میانگین= 32.41 سال، SD= 3.39 سال، تطبیق داده شده از لحاظ سنی و سطح تحصیلات با گروه والدین SD) با فرزندان TD (میانگین= 5.17 سال، SD= 1.38 سال) به صورت تصادفی از مهدکودک ها و مدارس ابتدایی در چونگپینگ، چین به کار گرفته شده بودند. آن ها هیچ گونه مشکل سلامت روان را نه در خود و نه در کودکان شان گزارش ندادند. وضعیت این والدین و کودکان توسط پژوهشگران مجاز این مطالعه مجددا تایید شد.

بدتنظیمی هیجان در کودکان دچار اوتیسم: یک بررسی چندروشی از نقش عوامل کودک و والدین

Emotion dysregulation in children with autism: A multimethod investigation of the role of child and parent factors

چکیده

1- مقدمه

2- روش ها

2-1 شرکت کنندگان

2-2 مقیاس ها

2-2-1 پیامد 1: بدتنظیمی هیجان مشاهده شده

2-2-2 پیامد 2: گزارش والدین درباره ی بدتنظیمی هیجان کودک

2-3 عوامل کودک

2-3-1 نشانه شناسی اوتیسم

2-3-2 کنترل بازداری

2-4 عوامل والدین

2-4-1 استرس والدین

2-4-2 فرزندپروری ذهن آگاهانه

2-4-3 متغیرهای کنترل

2-5 رویه ها

2-6 تحلیل داده

3- نتایج

3-1 میزان بدتنظیمی هیجان در وظیفه ی استیصال

3-2 همبستگی های دومتغیره در میان متغیرها

3-3 رگرسیون سلسله مراتبی

3-4 تحلیل تعدیل گری

4- بحث و دلالت ها

4-1 محدودیت ها و مسیرهای آینده

4-2 نتیجه گیری

منابع

چکیده

زمینه: بر پایه ی یافته ها، کودکان دچار اوتیسم در مقایسه با همتایان بدون اوتیسم خود مشکلات بزرگ تری در رابطه با تنظیم هیجان تجربه می کنند. خصوصیات مرتبط با اوتیسم (یعنی چالش های ارتباط اجتماعی، رفتار تکراری محدود، مشکلات کنترل بازداری) و عواملی بیرونی والدین (یعنی استرس والدین، فرزندپروری ذهن آگاهانه) به عنوان عوامل منجرشونده به بدتنظیمی هیجان در جوانان دچار اوتیسم مطرح شده اند.

روش: مطالعه ی کنونی ارتباط میان عوامل کودک و والدین و دو شاخص از بدتنظیمی هیجان کودک (گزارش والدین و کدگذاری رفتار مشاهده ای) در 44 کودک دچار اوتیسم در بازه ی سنی 8 تا 13 سال را ارزیابی کرد.

نتایج: نشانه شناسی اوتیسم کودک، مشکلات کنترل بازداری، استرس والدین، و فرزندپروری ذهن آگاهانه همگی با بدتنطیمی هیجان گزارش شده توسط والدین مرتبط بودند، اما با بدتنظیمی هیجان مشاهده شده مرتبط نبودند. به طریقی مشابه، رگرسیون خطی آشکار کرد که این عوامل به طور مشترک بدتنظیمی هیجان گزارش شده توسط والدین را پیش بینی کردند اما بدتنطیمی هیجان مشاهده شده را پیش بینی نکردند. علایق محدود/ رفتارهای تکراری و مشکلات کنترل بازداری به عنوان پیش بینی کننده های مثبت یکتای بدتنظیمی هیجان گزارش شده توسط والدین پدیدار شدند.

نتیجه گیری: یافته ها بر اهمیت استفاده از رویکرد چندروشی و در نظر گرفتن عوامل سطح کودک و سطح والدین در هنگام بررسی بدتنظیمی هیجان در کودکان دچار اوتیسم تأکید می  کنند.

1- مقدمه

کودکان دچار اوتیسم اغلب چندابتلایی هایی همچون افسردگی، اضطراب، یا خشم را در نتیجه ی مشکلاتی که با تنظیم هیجان دارند، تجربه می کنند (کای و همکاران، 2018) و بسیاری دست کم یک نوع اختلال سلامت روان را همزمان بروز می دهند (سالازار و همکاران، 2015). تنظیم هیجان به عنوان «فرایندهای بیرونی و درونی مسئول نظارت، ارزیابی، و اصلاح واکنش های هیجانی، به ویژه ویژگی های شدید و آنی آن ها، برای تحقق اهداف فرد» (تامپسون، 1994، صص. 28-27) توصیف می شود. ناتوانی در به کارگیری این فرایندها منجر به بدتنظیمی هیجان می شود (ویس، بورنهام ریوسا، مافسکی و بیومونت، 2017)، که می تواند به صورت کج خلقی، طغیان، و پاسخ های منفی پایدار تجلی یابد (سامسون و همکاران، 2014).

4-2 نتیجه گیری

با در نظر گرفتن دلالت هایی که بدتنظیمی هیجان برای سلامتی و تندرستی روان در پی دارد، ضرورت درک بهتر مشکلات تنظیم هیجانی ای که کودکان دچار اوتیسم تجربه می کنند، احساس می شود. الگوهای ارتباط متفاوت یافت-شده میان بدتنظیمی هیجان مشاهده شده و گزارش شده توسط والدین در مطالعه ی کنونی بر اهمیت به کارگیری یک رویکرد چندروشی در هنگام بررسی عواملی که منجر به تنظیم هیجان کودک می شوند و بررسی دقیق این که چگونه روش های گوناگون سنجش ممکن است تجربیات و توانایی های گوناگون را برانگیزند، تأکید می کند. در حالی که ارتباطاتی میان بدتنظیمی هیجان گزارش شده توسط والدین و عوامل کودک و والدین یافت شد، همین الگوها برای بدتنظیمی هیجان مشاهده شده در طول یک وظیفه ی آزمایشگاهی مستأصل کننده یافت نشدند، امری که دلالت بر آن دارد که عوامل منجرشونده به بدتنظیمی هیجان برای کودکان دچار اوتیسم ممکن است از یک بافت به بافتی دیگر تغییر کنند. یافته های ما دلالت بر آن دارند که خصوصیات اوتیسم، استرس والدین، و فرزندپروری ذهن آگاهانه عوامل مهمی هستند که هنگام بررسی تنظیم هیجان باید مورد توجه قرار گیرند.

Abstract

Background Children with autism have been found to experience greater difficulties with emotion regulation than peers without autism. Characteristics related to autism (i.e., social communication challenges, restricted repetitive behaviours, inhibitory control difficulties) and external parent factors (i.e., parent stress, mindful parenting) have been suggested to contribute to the emotion dysregulation (ED) experienced by youth with autism.

Method The current study evaluated associations between child and parent factors and two indices of child ED (parent report and observational behaviour coding), in 44 children with autism, ages 8–13 years.

Results Child autism symptomology, inhibitory control difficulties, parental stress and mindful parenting were all associated with parent reported ED, but not with observed ED. Similarly, linear regressions revealed that these factors jointly predicted parent reported ED, but not observed ED. Restricted interests/repetitive behaviours and inhibitory control difficulties emerged as unique positive predictors of parent reported ED.

Conclusions Findings highlight the importance of using a multimethod approach and of considering child- and parent-level factors when investigating ED in children with autism.

1. Introduction

Children with autism often experience co-occurring depression, anxiety, or anger as a result of difficulties with emotion regulation (Cai et al., 2018), with many meeting criteria for at least one co-occurring mental health disorder (Salazar et al., 2015). Emotion regulation is described as “the extrinsic and intrinsic processes responsible for monitoring, evaluating, and modifying emotional reactions, especially their intensive and temporal features, to accomplish one’s goals” (Thompson, 1994, pp. 27–28). Difficulty employing these processes leads to emotion dysregulation (ED; Weiss, Burnham Riosa, Mazefsky, & Beaumont, 2017), which can present as tantrums, outbursts, and sustained negative responses (Samson et al., 2014).

4.2. Conclusion

There is a need to better understand emotion regulation difficulties experienced by children with autism, considering the implications that ED has for mental health and wellness. The different patterns of association found between observed and parent reported ED in the current study highlight the importance of employing a multimethod approach when exploring factors that contribute to child emotion regulation and of carefully considering how various measurement methods may elicit different experiences and abilities. While associations were found between parent reported ED and child and parent factors, these same patterns were not found for observed ED during a frustrating lab task, suggesting that the factors contributing to ED for children with autism may vary across contexts. Our findings suggest that autism characteristics, parental stress, and mindful parenting are important factors to consider when exploring emotion regulation.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

بدتنظیمی هیجان در کودکان دچار اوتیسم: یک بررسی چندروشی از نقش عوامل کودک و والدین

Emotion dysregulation in children with autism: A multimethod investigation of the role of child and parent factors

اثر آموزش شناختی مبتنی بر واقعیت مجازی بر کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم

چکیده
1- مقدمه
2- مواد و روش‌ها
2-1- تشخیص ASD در کودکان
2-2- شركت كنندگان
2-3- روش های کاربردی VA
2-4- آموزش ذهنی مبتنی بر VA
2-5- ارزیابی معالجه کودکان مبتلا به ASD
2-6- تحلیل آماری
3- نتایج
3-1- جذابیت آموزش ذهنی مبتنی بر VA برای کودکان مبتلا به ASD
3-2- بهبود علائم معمول پس از آموزش ذهنی مبتنی بر VA کودکان مبتلا به ASD
3-3- تغییر مقیاس‌های درجه‌بندی بالینی پس از آموزش ذهنی مبتنی بر VA کودکان مبتلا به ASD
4- بحث و گفتگو
5- نتیجه گیری
رفرنس

چکیده

واقعیت مجازی (VR) یک محیط مصنوعی است که از طریق محرک های حسی که یک رایانه ایجاد می‌کند، تجربه می شود. قابلیت VR برای شبیه سازی واقعیت دسترسی به درمان های روانی را تا حد زیادی افزایش می‌دهد. برای تحلیل تأثیر آموزش ذهنی مبتنی بر VA روی کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم (ASD) مدل آموزش مداخله زود هنگام و بازخورد هوشمند جزئی ایجاد شد. برای کمک به شدت علائم و اثربخشی درمان آموزش ذهنی مبتنی بر VA در کودکان مبتلا به ASD ، از لیست بررسی رفتار اوتیسم (ABC) ، مقیاس درجه‌بندی اوتیسم دوران کودکی (CARS) و مقیاس رفتار اوتیسم Clancy (کابین) استفاده شد. نتایج نشان داد که آموزش ذهنی مبتنی بر VA برای کودکان مبتلا به ASD بسیار جذاب بود؛ آموزش ذهنی مبتنی بر VA علائم معمول (اختلال ارتباط اجتماعی ، تاخیر گفتاری، کم توجهی و رفتار جدی) کودکان مبتلا به ASD را به طور چشمگیری بهبود بخشید و طی 4 هفته پس از درمان لیست بررسی رفتار اوتیسم (ABC)، مقیاس درجه‌بندی اوتیسم دوران کودکی (CARS) و مقیاس رفتار اوتیسم را بهبود بخشید (کابین ها). داده ها حاکی از آن است که آموزش ذهنی مبتنی بر VA ممکن است روش خوبی برای درمان کودکان مبتلا به ASD باشد.

1- مقدمه

اختلال طیف اوتیسم (ASD) اصطلاحی است که برای توصیف مجموعه‌ای از نواقص ارتباط اجتماعی زودهنگام و رفتارهای تکراری حسی – حرکتی مرتبط با یک مولفه ژنتیکی قوی و همچنین دلایل دیگر استفاده می شود (لرد و همکاران ، 2018). ASD با مشکل در ارتباط اجتماعی و الگوهای رفتاری، علاقه‌ای یا فعالیتهای محدود و تکراری مشخص می شود (سانچاک و توماس ، 2016).

5- نتیجه گیری

آموزش ذهنی مبتنی بر VA کودکان مبتلا به ASD بسیار جذاب بود. آموزش شناختی مبتنی بر VA به طور قابل توجهی علائم معمول (اختلال ارتباط اجتماعی ، تاخیر گفتاری، کم توجهی و رفتار جدی کودکان مبتلا به ASD) را بهبود بخشید و لیست بررسی رفتار اوتیسم (ABC) ، مقیاس درجه‌بندی اوتیسم در کودکان (CARS) . مقیاس رفتاری اوتیسم را (کابین ها) طی 4 هفته پس از درمان کامل کرد. داده ها حاکی از آن است که آموزش ذهنی مبتنی بر VA ممکن است روش خوبی برای درمان کودکان مبتلا به ASD باشد.

Abstract

Virtual reality (VR) is an artificial environment which is experienced through sensory stimuli provided by a computer. The capability of VR to simulate reality could greatly increase access to psychological therapies. The model of early intervention training and partial intelligent feedback was established to analyze the effect of cognitive training based on VA on children with autism spectrum disorder (ASD). The Autism Behavior Checklist (ABC), Childhood Autism Rating Scale (CARS) and Clancy Autism Behavior Scale (CABS) were used to assist the severity of symptoms and treatment effectiveness of cognitive training based on VA on children with ASD. The results showed that the cognitive training based on VA was very attractive to children with ASD; cognitive training based on VA significantly improved the typical symptoms (the social communication disorder, speech retardation, narrow interest and rigid behavior) of children with ASD and perfected the Autism Behavior Checklist (ABC), Childhood Autism Rating Scale (CARS) and Autism Behavior Scale (CABS) during 4 weeks after treatment. The data suggested that cognitive training based on VA might be a good method to treat children with ASD.

1. Introduction

Autism spectrum disorder (ASD) is a term used to describe a constellation of early-appearing social communication deficits and repetitive sensory-motor behaviors associated with a strong genetic component as well as other causes (Lord et al., 2018). ASD is characterized by difficulty with social communication and restricted, repetitive patterns of behavior, interest, or activities (Sanchack and Thomas, 2016).

5. Conclusion

The cognitive training based on VA was very attractive to children with ASD; cognitive training based on VA significantly improved the typical symptoms (the social communication disorder, speech retardation, narrow interest and rigid behavior of children with ASD) and perfected the Autism Behavior Checklist (ABC), Childhood Autism Rating Scale (CARS) and Autism Behavior Scale (CABS) during 4 weeks after treatment. The data suggested that cognitive training based on VA might be a good method to treat children with ASD.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

اثر آموزش شناختی مبتنی بر واقعیت مجازی بر کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم

روابط دانش آموز و معلم و مشارکت مدرسه: مقایسه پسران با آموزش ویژه برای اختلالات طیف اوتیسم و آموزش عادی

Student–teacher relationships and school engagement: Comparing boys from special education for autism spectrum disorders and regular education

چکیده

مقدمه

روابط عاطفی بین معلمان و دانش آموزان مبتلا به ASD

کیفیت رابطه دانش آموز – معلم و مشارکت دانش آموزان در مدرسه

پژوهش حاضر

مواد و روش¬ها

شرکت کنندگان

محیط آموزش ویژه

روش

ابزارها

کیفیت رابطه دانش آموز- معلم

مشارکت در تکالیف مدرسه

تحلیل ها

نتایج

تفاوت ها در کیفیت رابطه و مشارکت مدرسه

تفاوت در ارتباطات بین روابط دانش آموز- معلم و مشارکت در مدرسه

بحث

محدودیت ها

نتیجه

منابع مالی

منابع

چکیده

پژوهش حاضر تفاوت درکیفیت رابطه دانش آموز – معلم و مشارکت در تکلیف مدرسه را بین پسران دارای آموزش عادی و پسران دارای آموزش ویژه برای دانش آموزان مبتلا به اختلالات طیف اتیسم (ASD) مورد بررسی قرار داد. ما همچنین بررسی کردیم که آیا ارتباطات قوی بین کیفیت رابطه و مشارکت معلم – دانش آموز تفاوت هایی را بین پسران با آموزش عادی و ویژه ایجاد می کند یا خیر. پسرهای کلاس سوم تا ششم دارای آموزش عادی (182 نفر) و آموزش ویژه برای ASD) (113 نفر) درمورد ارتباط با معلمشان (نزدیکی، تعارض) و تعامل و مشارکت در مدرسه خود گزارش دادند. مدل سازی چند سطحی نشان داد که پسران دارای آموزش ویژه مبتلا به ASD تعارض بیشتر و مشارکت کمتری را نسبت به پسران دارای آموزش عادی نشان می دهند. علاوه براین، ارتباط بین تعارض و مشارکت برای پسران دارای آموزش ویژه نسبت به آموزش عادی قوی تر بود. تحقیقات آینده ممکن است با هدف بررسی تعارض در روابط پسران با آموزش ویژه مبتلا به ASD به عنوان یک هدف بالقوه برای مداخلات معلم انجام گیرد. 

مقدمه

تحقیقات قبلی شواهد محکمی نشان داده اند که کیفیت روابط موثر دانش آموز- معلم با عملکرد تحصیلی دانش آموزان مانند تعامل و مشارکت در انجام تکلیف مدرسه مرتبط است (به عنوان مثال؛ آچامبل، پاگانی، فیتز پاتریک  ،2013؛ هیوز ،2011؛ روردا، جک، زی، اورت و کومن ،2017). بطورخاص، روابط نزدیک با معلمان با سطوح بالاتری از مشارکت در وظایف یادگیری همراه است، درحالی که به نظرمی رسد روابط تعارض آمیز و متضاد با معلمان با محدودیت مشارکت و تعامل دانش آموزان در انجام تکلیف مدرسه همراه باشد (آچامبل و همکاران ،2013؛ هیوز،2011؛ رودا و همکاران،2017). علاوه براین، روابط معلم –دانش آموز با مشارکت مدرسه دانش آموزان در معرض خطر بیشتر از همسالان درحال رشد آن ها ارتباط دارد (هامری و پاینتا،2001؛ روردا، کومن، اسپیلت و اورت،2011). دانش آموزان درمعرض خطر معمولا نسبت به همسالان درحال رشد معمولی خود، روابط نامطلوب تری با معلمان خود دارند (مک گرث و ون برگن،2015؛ نورمی،2012)، و آینده آن ها را درمعرض خطر ناسازگاری بیشتری قرار می دهد(آچامبل و همکاران،2013؛ هیوز،2011؛ روردا و همکاران،2017). 

نتیجه

مطالعه ما یکی از اولین مواردی بود که روابط عاطفی و دوتایی دانش آموز- معلم را از دیدگاه پسران دارای آموزش ویژه ASD اندازه گیری کرد و اولین موردی بود که بر مشارکت به عنوان جنبه ای از عملکرد مدرسه پسران دارای آموزش ویژه برای ASD تمرکز کرد. نتایج ما پیشنهاد می کند که پسران دارای آموزش ویژه برای ASD، درست به عنوان معلم (بلچر و همکاران،2014)، در روابط متقابل خود بیشتر از پسران دارای آموزش عادی دچار تعارض می-شوند. اگرچه برخلاف تصورات روابط معلمان ( بلچر و همکاران،2014)، هیچ تفاوتی در نزدیکی معلم – دانش آموز یافت نشد. از آنجا که به نظر می رسد تعارض دانش آموز – معلم با مشارکت مدرسه پسران در مدارس ویژه ASD نسبت به پسران دارای آموزش عادی به شدت مرتبط است، مداخلاتی که میزان تعارض در روابط بین معلمان و دانش آموزان مبتلا به ASD را هدف قرار می دهند، توصیه می شود ( اسپلیت و همکاران،2012). علاوه براین، پسران دارای آموزش ویژه برای ASD نسبت به پسران دارای آموزش عادی مشارکت کمتری در انجام تکالیف مدرسه نشان می-دهند. نتایج ما پیشنهاد می کند که سرمایه گذاری در روابط نزدیک و بدون تعارض با دانش آموزان مبتلا به ASD ممکن است راهی امیدوارکننده برای معلمان آموزش ویژه باشد تا مشارکت مدرسه دانش آموزان خود را بهبود ببخشند. تحقیقات بیشتر با تمرکز بر روی این گروه نسبتا مطالعه نشده از دانش آموزان لازم است تا مشخص شود که آیا یافته های حاضر به دختران مبتلا به ASD و دانش آموزان مبتلا به ASD در آموزش عادی نیز تعمیم می یابد و اینکه آیا روابط پیدا شده درطول زمان حفظ می شوند یا خیر.

Abstract

The present study examined differences in student–teacher relationship quality and engagement with schoolwork between boys from regular education and boys from special education for students with autism spectrum disorders (ASD). We also investigated whether the strength of associations between student–teacher relationship quality and engagement differed across boys from regular and special education. Third-to-sixth grade boys from regular education (N = 182) and special education for ASD (N = 113) reported about the relationship with their teachers (closeness, conflict) and their school engagement. Multilevel modeling showed that boys from special education for ASD reported more conflict and less engagement than boys from regular education. Furthermore, the association between conflict and engagement was stronger for boys from special education than from regular education. Future research may aim to investigate conflict in relationships with boys from special education for ASD as a potential target for teacher interventions.

Introduction

Previous research has found strong evidence that the affective quality of dyadic student–teacher relationships is associated with students’ school functioning, such as their engagement with schoolwork (e. g., Archambault, Pagani, & Fitzpatrick, 2013; Hughes, 2011; Roorda, Jak, Zee, Oort, & Koomen, 2017). More specifically, close relationships with teachers are associated with higher levels of engagement with learning tasks, whereas conflictual relationships with teachers seem to limit students’ engagement with schoolwork (Archambault et al., 2013; Hughes, 2011; Roorda et al., 2017). Furthermore, student-teacher relationships are more strongly associated with the school engagement of at-risk students than for their typically developing peers (Hamre & Pianta, 2001; Roorda, Koomen, Spilt, & Oort, 2011). At-risk students usually also share more disadvantageous relationships with their teachers than their typically developing peers (McGrath & van Bergen, 2015; Nurmi, 2012), placing them further at risk for school maladjustment (Archambault et al., 2013; Hughes, 2011; Roorda et al., 2017).

Conclusion

Our study was one of the first to measure affective, dyadic student–teacher relationships from the perspective of boys from special education for ASD and the first to focus on engagement as aspect of the school functioning of boys from special education for ASD. Our results suggest that boys from special education for ASD, just as teachers (Blacher et al., 2014), experience more conflict in their mutual relationship than boys from regular education. In contrast with teachers’ relationship perceptions (Blacher et al., 2014), however, no differences in student–teacher closeness were found. As student-teacher conflict also seems to be more strongly associated with the school engagement of boys from special education for ASD than for boys from regular education, interventions targeting the degree of conflict in the relationship between teachers and students with ASD are advisable (Spilt et al., 2012). Furthermore, boys from special education for ASD appeared to be less engaged with schoolwork than boys from regular education. Our results suggest that investing in close and conflict-free relationships with students with ASD may be a promising avenue for special education teachers to promote their students’ school engagement. More research focusing on this relatively understudied group of students is needed to find out whether the present findings also generalize to girls with ASD and students with ASD in regular education, and whether the found associations hold over time.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

روابط دانش آموز و معلم و مشارکت مدرسه: مقایسه پسران با آموزش ویژه برای اختلالات طیف اوتیسم و آموزش عادی

Student–teacher relationships and school engagement: Comparing boys from special education for autism spectrum disorders and regular education

غربالگری اختلال طیف اوتیسم و اقدام اولیه

Autism Spectrum Disorder Screening and Early Action

چکیده

نگرانی بهداشتی فزاینده

مروری بر پیشینه تحقیقاتی

آمایش پیشینه تحقیقاتی

غربالگری ASD

تشخیص رسمی ASD

توصیه‌ها

توصیه‌هایی برای روش‌های بالینی

توصیه‌هایی برای آموزش پرستاران

توصیه‌هایی برای تحقیق

توصیه‌هایی برای سیاست‌گذاری

نتیجه

منابع

چکیده

به محض تشخیص بیماری اوتیسم تنها چیزی که به ذهن متبادر می‌شود داغ ننگ این بیماری و ترس از آن است، ذهن افراد به ندرت درگیر اقداماتی علیه آن می‌شود. تشخیص و درمان زود هنگام اختلال طیف اوتیسم به یکی از مهم‌ترین اولویت‌های موسسه ملی سلامت تبدیل شده است. ارائه‌دهندگان مراقبت‌های اولیه نخستین ورودی نوزادان / کودکان مبتلا و / یا مشکوک به ابتلای اختلال طیف اوتیسم در سیستم بهداشت و درمان هستند. علی‌رغم وجود ابزارهای غربالگری کم‌هزینه و آزموده شده برای تشخیص این بیماری، بسیاری از ارائه‌دهندگان مراقبت‌های اولیه تنها به تشخیص‌های بالینی اکتفا می‌کنند. بهترین روش‌های غربالگری این اختلال را می‌توان با بررسی اجمالی تحقیقاتی که در این زمینه انجام شده، یافت. راهکارهای کلیدی در متن مشخص شده‌اند.

اختلالات طیف اوتیسم (ASDs) به مجموعه اختلال¬های رشد عصبی می¬گویند که منجر به ناتوانی در برقراری ارتباط، عملکردهای اجتماعی و رفتارهای زننده یا تکراری می‌شود. به شایع‌ترین این ناتوانی¬ها اختلال طیف گفته می‌شود زیرا افراد مبتلا در طیف گسترده‌ای علائم و شدت این بیماری را از خود بروز می‌دهند.

در یک سر بردار طیف اوتیسم بیمارانی را داریم که به علت وجود توانایی‌های اندک کلامی و هوشی به خدمات ویژه‌ای نیازمند هستند؛ اما در جهت مخالف بردار افرادی را داریم که زندگی روزمره و عادی دارند و از نظر توانایی‌های هوشی در حد متوسط و حتی عالی هستند. اکثر افراد مبتلا به ASDs در فضایی مابین دو سر برداری که عرض کردم، قرار می‌گیرند. با چشم پوشی کردن از این نکته که افراد مبتلا در کجای این بردار قرار می‌گیرند، هر فردی که مبتلا به طیف اوتیسم است، باید این شانس را داشته باشد تا با شناسایی و درمان زود هنگام بیماری¬اش به موفقیت‌هایی در زندگی خود دست یابد.

مروری بر پیشینه تحقیقاتی
     به تازگی مرور جامع و مختصری داشته‌ایم بر پیشینه تحقیقاتی حول راهکارهای فعلی تشخیص ASD و روش‌های کاربردی غربالگری که توسط PCP ها انجام می‌شود. این تحقیق از پایگاه‌های داده‌ای Embase، PubMed، Scopus، PsycINFO و CINAHL (EBSCO) استفاده کرده است. تحقیقات اولیه جامع و بسیار مهم بودند. واژگان تحقیقاتی شامل ترکیبی از کلمات کلیدی، واژگان Emtree و عناوین پزشکی بودند.

     در PubMed عناوین پزشکی که در جستجوی آن‌ها بودیم، عبارتند از اختلال اوتیسم، اختلالات رشد کودک ـ اختلالات رشد فراگیر، آسپرگر، سندروم رت، نوزاد، کودک و بزرگ‌سال و فهرست کلمات کلیدی عبارت است از اوتیسم و زودهنگام. تحقیقات اولیه 937 مقاله را در اختیار ما قرار داد. مقالاتی که به زبان انگلیسی نبودند و هم چنین عناوین / چکیده‌ها را حذف کردیم و در نهایت 379 مقاله برای ما باقی ماند.

     در پایگاه داده‌ای PsycINFO عناوین پزشکی که در جستجوی آن‌ها بودیم عبارتند بودند از اوتیسم، غربالگری، غربالگری مجدد، آزمودن، شناسایی، مراقبت‌های اولیه، کارورزان و متخصص اطفال. تحقیقات اولیه 555 مقاله را در اختیار ما قرار داد، منهای مقالاتی که نیاز به بررسی داشتند و آن‌هایی که به زبان انگلیسی نبودند و مقالات مرتبط با کودکی (از زمان تولد تا 12 سالگی)، تعداد مقالات نهایی به 241 عدد رسید.

 تشخیص خودکار پیشرفت درمانی در میان کودکان دارای اوتیسم

Automatic recognition of therapy progress among children with autism

روش ها

نتایج

مباحث و کاربرد های مطالعاتی

منابع

این مقاله یک مطالعه ی تحقیقاتی در رابطه با شناسایی روند درمان در میان کودکان مبتلا به طیف مشکلات اوتیسم را بررسی می کند. این روند درمان بر اساس داده های رفتاری جمع آوری شده از طریق پنج بازی بر روی تبلت شناسایی می شود که این بازی ها به صورت اختصاصی برای این کودکان طراحی شده است. بیش از 180 پارامتر مختلف در این قسمت بر اساس داده های خامی که از جریان بازی ها و سنسور تبلت ها به دست آمده است محاسبه می شود – مانند صفحه ی لمسی ، شتاب سنج ها و چرخش سنج ها. نتایج به دست آمده در این تحلیل تایید می کند که می توان پیشرفت در حوزه های خاصی از رشد کودک را با این روش شناسایی کرد. صحت شناسایی در این روش از 80% هم بیشتر می باشد. علاوه بر این، ما در این مطالعه یک زیر مجموعه از پارامتر ها را شناسایی کردیم که به نظر می توانند نسبت به دیگر پارامتر ها، روند درمانی را بهتر پیش بینی کنند. روش پیشنهاد شده که متشکل از ثبت داده ها، فرمول های محاسبه ی پارامتر ها و مدل های پیش بینی می باشد را می توان به عنوان یک ابزار برای پشتیبانی از درمان گران و والدین کودکان مبتلا به اوتیسم استفاده کرد. این ابزار را می توان برای نظارت بر دوره ی درمان، اصلاح آن و گزارش نتایج آن نیز استفاده کرد.

مباحث و کاربرد های مطالعاتی

نتایج این مطالعه نشان می دهد که تغییرات در مشخصه های رفتاری که از بازی های موبایل به دست آمده است را می توان با استفاده از یادگیری ماشین شناسایی کرد. این مطالعه تایید می کند که می توان الگوهای حرکتی کودکان مبتلا به اوتیسم را از طریق دستگاه های موبایل اندازه گیری کرد. این یافته ها مطابق با مطالعه های قبلی می باشد که از همین مشخصه ها برای شناسایی کردن کودکان مبتلا به اوتیسم [26] استفاده کرده است. اما، الگوهای ارزیابی شده ( نشانه های حرکتی اوتیسم) ممکن است در طول زمان حالتی پایدار نداشته باشد. در این مطالعه ما تعدادی از ویزگی ها را شناسایی کردیم که همراه با پیشرفت کودک تغییر می کند و همین موضوع می تواند دریچه های جدیدی را در زمینه ی شناسایی اوتیسم و نظارت بر پیشرفت آن، باز کند. این مطالعه نشان می دهد که تغییرات بلند مدت ( حداقل در دوره های سه ماهه) در مهارت ها و نقص ها ، با تغییرات در مشخصه های رفتاری قابل اندازه گیری با دستگاه های موبایل، همبستگی دارد.

The article presents a research study on recognizing therapy progress among children with autism spectrum disorder. The progress is recognized on the basis of behavioural data gathered via fve specially designed tablet games. Over 180 distinct parameters are calculated on the basis of raw data delivered via the game fow and tablet sensors – i.e. touch screen, accelerometer and gyroscope. The results obtained confrm the possibility of recognizing progress in particular areas of development. The recognition accuracy exceeds 80%. Moreover, the study identifes a subset of parameters which appear to be better predictors of therapy progress than others. The proposed method – consisting of data recording, parameter calculation formulas and prediction models – might be implemented in a tool to support both therapists and parents of autistic children. Such a tool might be used to monitor the course of the therapy, modify it and report its results.

Discussion and study implications

Te study results indicate that changes in behavioural characteristics derived from mobile games can be identifed by machine learning. Te study confrms the possibility of measuring the motor patterns of autistic children via mobile devices. Tis fnding is in line with previous studies that used the characteristics in order to identify children with autism26. However, the investigated patterns (autism motor signature) might be not consistent over time. In this study we identifed a number of features that change along with a child’s progress, which constitutes a novel contribution to further investigations in both autism recognition and progress monitoring. Te study reveals that long-term (a minimum 3-month period) changes in skills and defcits correlate with changes in behavioural characteristics measurable via mobile games.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

 تشخیص خودکار پیشرفت درمانی در میان کودکان دارای اوتیسم

Automatic recognition of therapy progress among children with autism

کارآزمایی مقایسه ای تصادفی از یک گروه مهارت های شناختی اجتماعی برای کودکان با اختلال طیف اوتیسم

Randomized Comparative Trial of a Social Cognitive Skills Group for Children With Autism Spectrum Disorder

Objective This study evaluated the efficacy of a targeted social skills training group in school-aged children with autism spectrum disorder (ASD). The intervention, Seaver-NETT (Nonverbal communication, Emotion recognition, and Theory of mind Training), is a 12-session cognitive-behavioral intervention (CBI) for verbal, school-aged children targeting ASD-specific social behavioral impairments.

Method Sixty-nine children with ASD, 8 to 11 years of age, with verbal IQs greater than 70, participated in a randomized comparative trial to examine the efficacy of NETT relative to a facilitated play group. Treatment outcomes included caregiver reports of social behavior and neuropsychological assessments of social cognition conducted by blinded raters. Outcomes were collected at baseline, endpoint, and 3 months posttreatment.

Results Significant improvements were found on social behavior outcomes such as nonverbal communication, empathic responding, and social relations in the NETT condition relative to the active control at endpoint. Verbal IQ moderated the interaction effect on social behavior, with higher verbal IQ associated with improvements in the CBI condition. No significant improvements were found on social cognitive outcomes. No significant group differences were found at 3-month follow-up conducted with approximately half the sample (n = 34).

Conclusion These data indicate that targeted CBI social skills groups such as NETT improve social communication deficits in verbal, school-aged children with ASD. The moderating effects of high verbal IQ suggest a need to consider participant and treatment characteristics associated with outcomes in future studies.

1 Introduction

Socialization groups are a widely used modality for addressing core social impairments in verbal, schoolaged and older individuals with autism spectrum disorder (ASD). Socialization groups hold appeal as a costeffective method to facilitate social contact for individuals at increased risk for social isolation and rejection.1,2 In addition, empirical support is building for cognitivebehavioral intervention (CBI) approaches, such as social skills training (SST) groups for verbally fluent, school-aged children with ASD.3 Notable methodological advances are represented in a few recent studies, including the use of randomized controlled trials (RCTs), manualized interventions, standardized outcomes, and fidelity checks.4 However, several reviews3-5 point to methodological limitations that question recent practice recommendations, which suggest that SST groups are evidence-based interventions in ASD.6,7 Specifically, existing research fails to meet core design criteria for evaluating treatment efficacy such as use of adequate sample sizes, active treatment controls, independent outcome evaluations, and data on maintenance and generalization.

The use of waitlist controls in RCTs8-13 is a particular hurdle for evaluating treatment efficacy of SST groups. Parents report high levels of satisfaction across models including interest-based social clubs, leisure activities groups, supportive play (e.g., board games), as well as CBI-based SST groups.11,14 In addition to methodological and ethical concerns associated with waitlist controls, the efficacy of therapeutic SST group models must be demonstrated against less costly recreational social group models. From an implementation perspective, the use of active treatment controls will inform the selection of optimal modalities (e.g., skills-based, recreational) and providers (e.g., clinicians, paraprofessionals, peers). From a treatment development perspective, active treatment controls are needed to guide research on mechanisms and common factors associated with outcomes.

To date, 3 randomized comparative trials have been reported in the literature.15-17 Small samples (n < 14) and limited effects in 2 comparative trials limit interpretation due to underlying assumptions of randomization and statistical models.16,17 DeRosier et al. conducted the largest comparative trial in 55 youths with ASD between the ages of 8 and 12 years.15 The study evaluated the efficacy of S.S.GRIN, a 15-session CBI curriculum with empirical support for youth with emotional and learning disorders, relative to a modified version for children with “high-functioning autism” (S.S.GRIN-HFA). Significant group differences were found on the Social Responsiveness Scale (SRS) and measures of perceived self-efficacy. However, caregivers in the unmodified S.S.GRIN group reported an exacerbation of ASD symptoms and reduced feelings of self-efficacy, which requires further exploration, given the high parental satisfaction reported in other SST studies.11,12

Comparison across SST group studies in ASD is also complicated by variability in outcome measures and treatment targets. Social communication impairments in ASD are developmentally specific and may be associated with cascading effects on other social and mental health domains. Published curricula target social impairments found across social-emotional learning disabilities such as listening skills, friendship skills, and assertiveness training.9,10 Other studies emphasize ASD-specific impairments in social communication and social cognition,8,12-14,16-21 whereas still others take a broad-based approach including both general and ASDspecific impairments, such as S.S.GRIN-HFA.15

Targeted interventions for core social-communication impairments are of particular interest given the dearth of treatments for core deficits in older children and individuals with ASD. Baghdadli et al. conducted a randomized comparative trial of a 20-session social cognitive intervention targeting nonverbal communication, emotion recognition, stress management, and theory of mind in 14 children with ASD.17 Although no differences were found in total face recognition scores on the Diagnostic Analysis of Nonverbal Accuracy 2 (DANVA2),22 the targeted social cognitive intervention was associated with improvements in identification of low-intensity (i.e., difficult-to-identify) adult emotions and quality of life outcomes relative to the active treatment control. However, as previously noted, small sample sizes limit the interpretation of findings from this trial.

This study builds upon prior research by addressing methodological weaknesses limiting interpretation of efficacy of targeted, social cognitive skills training groups. In this study, we evaluated the efficacy of a targeted, 12-session, CBI SST group curriculum: Seaver-NETT (Nonverbal communication, Emotion recognition, and Theory of mind Training). NETT uses targeted and top-down processing approaches characteristic of CBI similar to recently published reports of targeted social cognitive curricula.12,17,20 The current study uses a randomized comparative design, manualized interventions, fidelity checks, and theoretically based outcomes to evaluate treatment efficacy. The study evaluated dual treatment targets associated with ASD and social learning, specifically, social cognition and social behavior. Treatment moderators were evaluated to help inform a more personalized approach to social skills interventions in ASD. Baseline participant characteristics including verbal abilities, age, and psychiatric comorbidities were evaluated as potential variables associated with treatment response. Moderator analyses may also inform sample selection for future studies seeking to constrain heterogeneity in this treatment area.23 Given that maintenance data is rarely reported but greatly needed,4 this study includes a 3-month follow-up evaluation in a subset of participants to estimate durability of treatment effects.

هماهنگی حرکتی در اختلالات طیف اوتیسم: یک سنتز و متاانالیز

Motor Coordination in Autism Spectrum Disorders: A Synthesis and Meta-Analysis

Abstract

Are motor coordination deficits an underlying cardinal feature of Autism Spectrum Disorders (ASD)? Database searches identified 83 ASD studies focused on motor coordination, arm movements, gait, or postural stability deficits. Data extraction involved between-group comparisons for ASD and typically developing controls (N = 51). Rigorous meta-analysis techniques including random effects models, forest and funnel plots, I 2 , publication bias, fail-safe analysis, and moderator variable analyses determined a significant standardized mean difference effect equal to 1.20 (SE = 0.144; p\0.0001; Z = 10.49). This large effect indicated substantial motor coordination deficits in the ASD groups across a wide range of behaviors. The current overall findings portray motor coordination deficits as pervasive across diagnoses, thus, a cardinal feature of ASD.

1 Introduction

Autism Spectrum Disorders (ASD) is an inclusive term for a group of neurodevelopmental disorders sharing similar impairments in communication, reciprocal social interaction, and restricted, repetitive behavior. While similar in nature, ASD includes the following distinct diagnoses: autism, Asperger’s Syndrome, and Pervasive Developmental Disorder-Not Otherwise Specified (DSM-IV 2000; Tanguay et al. 1998). Recent epidemiological studies provide prevalence estimates in the 60–70/10,000 range, making ASD one of the most frequently observed childhood neurodevelopmental disorders (Fombonne 2009). Although current improvements in diagnostic criteria and refined methodologies may be contributors, the prevalence appears to have increased in recent surveys (Bertoglio and Hendren 2009; Fombonne 2009; Lenoir et al. 2009). Given the frequency reports, not surprisingly, both the lay and scientific communities have rapidly increased their attention to the diagnostic and cardinal features of ASD.

One ASD associated feature requiring more elucidation is disturbances in motor behavior. The literature focusing on gross motor behavior and development in ASD is plagued by inconsistent findings. Early views stressed that children with ASD may have similar motor development (Hallett et al. 1993; Mayes and Calhoun 2003) or perhaps even more advanced motor skills than their peers (Johnson and Myers 2007; Rimland 1964). However, more frequently reported, ASD is associated with greater clumsiness, motor coordination abnormalities, postural instability, and poor performance on standardized tests of motor functioning (Bauman 1992; Ghaziuddin and Butler 1998; Jones and Prior 1985; Kohen-Raz et al. 1992; Molloy et al. 2003; Rapin 1997; Rogers et al. 1996; Vilensky et al. 1981). Further complicating our understanding of the underlying motor features is that several studies failed to detect differences between children with ASD and those with learning disabilities or mental retardation (Morin and Reid 1985), general developmental delay (Provost et al. 2007b), and language disorders (Noterdaeme et al. 2002) across reflexive, intentional, fine and gross motor tasks. These observations challenge whether disturbed motor performances in ASD are because of alterations in the motor circuits, gross brain dysfunction, or a behavioral byproduct of the interaction between motor function and other core features of ASD. Thus, while these cross-sectional studies provide critical information regarding the types of motor impairments seen in ASD, the specific patterns and sources of motor deficits in this population remain unclear (Noterdaeme et al. 2002).

Other approaches to elucidating motor components of ASD include neural signaling. Abnormal transmission in the serotonergic, dopaminergic, and GABAergic systems, frequently observed in ASD, may potentially affect motor performance (Cook et al. 1997; DeLorey et al. 1998; Nelson et al. 2001). Further, imaging studies have identified significant anomalies within seminal structures controlling motor behavior in individuals with ASD. Indeed, structural imaging studies suggest that individuals with ASD have larger total brain, cerebellar and caudate nucleus volumes; however, the area of the corpus callosum is reduced (for recent reviews see: Hrdlicka 2008; Stanfield et al. 2008). Functional MRI studies have also identified differential activation in brain areas related to motor performances in children with ASD, suggesting a reliance on alternative pathways (Verhoeven et al. 2010). Thus, there appears to be neurobiological underpinning for the clinically observed motor deficits in ASD.

Novel attempts to relate motor impairments in infancy to the onset characteristics of ASD have produced intriguing findings (Teitelbaum et al. 1998). Indeed, several related studies in which motor behavior was evaluated using home videos of children later diagnosed with ASD compared to typically developing children demonstrated motor differences within the first 2 years of age (Adrien et al. 1993; Baranek 1999; Teitelbaum et al. 2004). Though, Ozonoff et al. (2007) failed to replicate these findings. Taken together, this evidence suggests that motor deficits may be present even before communicative or social deficits, implying that impaired motor behavior may underlie an apparent ASD core characteristic (Leary and Hill 1996; Nayate et al. 2005). Certainly, impaired perceptual-motor difficulties can exacerbate other core symptoms by limiting interaction with the physical and social world during critical developmental periods.

Consequently, the delayed onset of motor capabilities and coordination deficits with a distinct association to ASD are of fundamental importance. However, the literature is overflowing with conflicting results, methodological insufficiencies, and highly variable ASD participants and comparison groups across studies. Further, observed results may be biased by the influence of moderating variables such as age and intelligence quotient. Each of these concerns severely obscures our understanding of motor impairments in this population. Thus, an appealing alternative approach that aptly integrates the varied literature and findings is a robust, systematic review and meta-analysis. Conducting a meta-analysis on ASD is an objective and quantitative technique for summarizing the presence of motor control impairments and determining summary effect sizes as well as gaining fundamental insight. Therefore, using the metaanalytic technique, we asked two critical questions:

(1) Do motor control capabilities and/or impairments distinguish children and adults with ASD when compared to neurologically, typically developing normal age-matched controls? (2) Do upper or lower extremities motor control impairments distinguish children and adults within ASD?

کیفیت زندگی مرتبط با سلامت، در والدین کودکان مدارس مبتلا به نشانگان آسپرگر یا اوتیسم بیش فعال

Health-related quality of life in parents of school-age children with Asperger syndrome or high-functioning autism

• برای دانلود رایگان مقاله انگلیسی با فرمت pdf بر روی عنوان انگلیسی مقاله کلیک نمایید.
• برای خرید و دانلود ترجمه فارسی آماده با فرمت ورد، روی عنوان فارسی مقاله کلیک کنید.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

کیفیت زندگی مرتبط با سلامت، در والدین کودکان مدارس مبتلا به نشانگان آسپرگر یا اوتیسم بیش فعال

Health-related quality of life in parents of school-age children with Asperger syndrome or high-functioning autism

• برای دانلود رایگان مقاله انگلیسی با فرمت pdf بر روی عنوان انگلیسی مقاله کلیک نمایید.
• برای خرید و دانلود ترجمه فارسی آماده با فرمت ورد، روی عنوان فارسی مقاله کلیک کنید.