توسعه و آزمایش یک مداخله یادگیری الکترونیکی مبتنی بر نظریه برای تجهیز متخصصان مراقبت های بهداشتی برای برقراری ارتباط با والدین آسیب دیده از سرطان والدین

Developing and testing a theory-driven e-learning intervention to equip healthcare professionals to communicate with parents impacted by parental cancer

چکیده
1. مقدمه
2. اهداف
3. طرح ریزی مداخله
4. طراحی مداخله
5. بحث
6. محدودیت ها
7. نتیجه گیری
منابع

چکیده
هدف: والدین برای اینکه تشخیص ابتلا به سرطانشان را با فرزندانشان در میان بگذارند به کمک سازنده مراقبان بهداشتی نیاز دارند. مراقبان بهداشتی اطمینان کافی برای شروع و تسهیل ارتباط والدین-فرزندان را ندارند و نیازمند آموزش هستند. برای پرکردن این خلاء آشکار، این مقاله طراحی، توسعه و ارزیابی فازهای یک مداخله یادگیری الکترونیکی را با استفاده از یک رویکرد فرد-محور بیان می کند.
روش ها: فازهای طراحی و توسعه شواهد کمی و کیفی موجود در مقالات مروری پیشین، یک گروه کارشناسی و داده های بدست امده از پژوهش اولیه روی دو گروه از متخصصان سرطان (n=23) را ترکیب کرد تا پروتوتایپ (نمونه اولیه) مداخله یادگیری الکترونیکی را ایجاد کند. برای ارزیابی قابلیت نمونه اولیه از رویکردی با 14 مصاحیه فکرگویی استفاده شد که منجر به حرکت پیوسته بین جمع آوری داده، آنالیز و اصلاح مداخله یادگیری الکترونیکی شد.
نتایج: به کارگیری کاربران نهایی در طول تمام فازهای این فرایند، توسعه مداخله را بهینه ساخت. در نتیجه، در کنار ویدیوهای نقش آفرینی و کارهای هنری کودکان که نظرات خود را درباره سرطان والدین بیان می کنند، یک چهارچوب ارتباطی در مورد نحوه شروع ارتباط مراقبان بهداشتی با والدین یکپارچه سازی شد.
در طول فاز ارزیابی، مصاحیه های فکرگویی مشکلات پیمایشی کلیدی را شناسایی کرد که اصلاح و برطرف شدند. کمترین اصلاحات روی محتوا و ” ببین و احساس کن” صفحات نمایشگر انجام شد.
نتیجه گیری: رویکرد سیستماتیک، تعاملی و فرد محور دید مهمی نسبت به افزایش قابل پذیرش بودن مداخله یادگیری الکترونیکی باز کرد. فراهم کردن یک توصیف دقیق از پایه هایی که توسعه این یادگیری الکترونیکی بر اساس آنها پایه گذاری شده است، فرایندبرنامه ریزی و طراحی را شفاف می کند و بنابراین به پیوستگی روش شناسی کمک می کند.

2. اهداف
توسعه و ارزیابی یک مداخله یادگیری الکترونیک با استفاده از یک رویکرد فردمحور برای افزایش خودکارآمدی HCPها برای حمایت از والدینی که سرطان آنها تازه تشخیص شده تا بتوانند با فرزندانشان ارتباط برقرار کنند.

2.1. طراحی مطالعه
این مطالعه از یک رویکرد فردمحور استفاده کرده است که یک فرایند انعطاف پذیر و سیستماتیک برای توسعه مداخله است که بر اهمیت دخالت کاربر نهایی و ارزیابی تعاملی برای ارتقای کارآمدی و قابل قبول بودن تاکید دارد ((Yardley et al., 2015b). رویکرد فردمحور دو عنصر اصلی دارد. اولا، این رویکرد سعی می کند از طریق استفاده تعاملی از تحقیقات کیفی یک درک عمیق ایجاد کند. یافته های این تحقیق اولیه، شامل بررسی مقالات کیفی و کمی مرتبط و نظر متخصصان می باشد. این مرحله در رویکرد فردمحور یک درک دقیق از موانع و محرک های احتمالی برای راه اندازی این مداخله ایجاد می کند. جزء کلیدی دوم ایجاد اصول راهنماییست که 1)اهداف اصلی طراحی مداخله از نظر تغییر در رفتار و نتایج و 2) خصوصیات کلیدی مداخله برای رسیدن به هر کدام از این اهداف را توضیح دهد.

برنامه ریزی، طراحی و ارزیابی این مداخله یادگیری الکترونیکی در چهار فاز پوشش داده شد. فاز اول به نظریه و شواهد ایجاد شده برای برنامه ریزی این مداخله را شامل می شود. فاز دوم توضیح می دهد که چگونه تحقیق کیفی اولیه به عنوان بخشی از طرح ریزی این مداخله استفاده می شود. با استفاده از داده های بدست امده از دوفاز قبلی، فاز سوم نشان می دهد که چگونه یک گروه کاری همکاری کننده طراحی شده، محتوا ویرایش شده و ارائه مداخله یادگیری الکترونیک با استفاده از اصول راهنما انجام می شود. سرانجام، فاز چهارم ارزیابی های انجام شده برای بررسی کارایی مداخله را یادگیری الکترونیکی از طریق مصاحیه های فکرگویی را گزارش می دهد. این چهار فاز در شکل 1 به تصویر کشیده شده است. این مطالعه با استفاده از راهنمای COREQ گزارش می شود (Torg et al 2007).
2.2. شرکت کنندگان و روش ها

گروه تمرکز (n=2، گروه اول= 16 شرکت کننده، گروه دوم= 7 شرکت کننده) و مصاحبه های فکرگویی نفر به نفر (n=14) توسط نویسنده اول انجام شد (CS= تحقیقات پرستاری) در محل کار و در ساعات کاری HCPها انجام شد. شرکت کنندگان به صورت هدفمند انتخاب شدند تا نمونه گیری ازطیف متنوعی از سوابق حرفه ای که تجربه ارائه مراقبت از والدینی را که تازه مبتلا به سرطان تشخیص داده شده بودند، انجام شود که شامل پرستاران، پرستاران تخصصی، مددکاران اجتماعی، روانشناسان، مشاوران، آرت تراپیست ها، مدیران بخش مراقبت های سرطان و مراقبان بهداشتی همکار (AHP) فعال در بخش های رسمی و داوطلبانه در ایرلند شمالی (بریتانیا) است. رضایت کتبی از مصاحیه شونده ها دریافت شد و سپس مصاحبه با استفاده از یک ضبط صوت دیجیتال ضبط شده و از آنها رونوشت برداری انجام گرفت. عملیات جمع آوری داده از 15 می تا 17 آوریل طول کشید. این مطالعه توسط کمیته اخلاق پژوهشی ایرلند شمالی (IRAS project number 209312) تایید شد.

تجزیه و تحلیل های طولی افسردگی، اضطراب و افکار خودکشی نشان دهنده شیوع بیشتر در جمعیت شمالی هلند در طول قرنطینه COVID-19

Longitudinal analyses of depression, anxiety, and suicidal ideation highlight greater prevalence in the northern Dutch population during the COVID-19 lockdowns

چکیده
1- مقدمه
2- روش ها
3-نتایج
4- بررسی
5- نتیجه گیری
مراجع

چکیده

زمینه: بیماری همه گیری ویروس کرونا در سال 2019 منجر به افزایش بار سلامت روانی شده است.

اهداف: تحقیق و بررسی اختلال افسردگی شدید (MDD)، اختلال اضطراب فراگیر (GAD)، و شکل گیری افکار خود کشی در هلند در طی پانزده ماه اول این بیماری و سه قرنطینه در سراسر کشور.

روش: شرکت کنندگان تحقیق Lifelines Cohort – یک نمونه از جمعیت هلند- علائمی فعلی از MDD و GAD و افکار خودکشی را مطابق با بحران DSM-IV گزارش دادند. بین مارس 2020 و ژوئن 2021، 36106 شرکت کننده (از 18 تا 96 ساله) در مجموع به 629811 پرسشنامه در 23 نقطه زمانی پاسخ دادند. مسیرهای تحقیقاتی با استفاده از مدل های افزاینده تعمیم یافته در طی زمان تخمین زده شدند و با توجه به سن، جنسیت و سابقه MDD و GAD تجزیه و تحلیل شدند.

نتایج: ما مسیرهای غیرخطی را برای MDD و GAD با تعداد علائم و میزان شیوع بیشتر در طی دوران قرنطینه یافتیم. شیوع نقطه ای MDD و GADدر طی سومین دوران قرنطینه دشوار به ترتیب با مقدار88/2% (95 % CI: 2.76 %–3.05 %) و 92/2% (95 % CI: 2.76 %–3.08 %) در مارس 2021 به بالاترین مقدار خود رسید. زنان، بزرگسالان با سنین کمتر، و شرکت کنندگان با سابقه MDD و GAD به طور قابل توجهی علائم بیشتری را گزارش دادند. برای افکار خودکشی، ما افزایش خطی قابل توجهی را در طول زمان در شرکت کنندگان جوانتر یافتیم. برای مثال، افکار خودکشی در میان شرکت کنندگان 20 ساله در پایان ژوئن 2021 در مقایسه با شروع بیماری همه گیر 14/4 برابر افزایش یافته بود (CI: 3.09 %–6.96 %) 64/4% در مقابل 12/1% (CI: 0.76 %–1.66 %) محدودیت ها: یافته های ما باید مطابق با زمینه اجتماعی هلند و پاسخ سلامت عمومی دولت هلند در طی این بیماری همه گیر باشد که ممکن است با سایر مناطق در دنیا متفاوت باشد.

نتیجه گیری: تحقیقات ما شیوع بیشتر MDD و GAD را در طی دوران قرنطینه کووید 19 و افزایش افکار خودکشی را در میان بزرگسالان جوان نشان داد و آشکار کرد که این بیماری همه گیر و محدودیت های اعمال شده از سوی دولت بر روی سلامت روانی افراد تأثیرگذار است. یافته های ما شناخت های اجرایی را بر روی سلامت ذهنی افراد در طی بیماری همه گیر ارائه می دهد، که می تواند سیاست مداران و مراقبان بالینی را در طی قرنطینه ها و بیماری های واگیر دار آینده راهنمایی کند.

2- روش ها
اطلاعات کامل در اطلاعات گروهی، پرسشنامه دیجیتال و روش تجزیه و تحلیلمان را می توان در موارد تکمیلی مشاهده کرد.

2-1- گروه Lifelines کووید 19
     Lifelines گروهی بر اساس جمعیت آینده نگر چندگانه ای است که با طرحی منحصر به فرد سه نسل سلامت و رفتارهای مرتبط با سلامت 167729 نفر ساکنان شمال هلند را بررسی می کند. این گروه طیف گسترده  ای از روش های تحقیقاتی را در ارزیابی زیست-پزشکی، آمارگیری اجتماعی، عوامل وابسته به رفتار، جسم و روانشناسی را که در سلامت و بیماری عمومی جمعیت مشارکت دارند با تمرکز ویژه بر بیماری و ژنتیک های پیجیده، ارزیابی می کند.

     در مارس 2020، ابتکار تیم تحقیقاتی Lifelines برای کرونا به کار گرفته شد تا بر سلامت جسمانی و روانی افراد ساکن در سه منطقه شمالی هلند در طی بیماری کرونا توسط پرسشنامه های دیجیتال دقیق نظارت کنند. (Intyre et al., 2021b) گروه Lifelines کووید 19 در Lifelines گنجانده شده است که یک بانک اطلاعاتی تحقیقاتی بر اساس جمعیت گسترده چند نسلی آینده نگر است که بر اساس اطلاعات گسترده ای از سلامت، سبک زندگی و جمعیت شناختی جمع آوری شده است. (Scholtens et al., 2015; Stolk et al., 2008)

     رضایت کتبی در اختیار همه شرکت کنندگان قرار گرفت. نویسندگان اظهار می کنند که کلیه روش های به کار گرفته شده در این تحقیق مطابق با استانداردهای اخلاقی کمیته ملی و نهادی برآزمایشات انسان ها و بیانیه Helsinki سال 1975 است که در سال 2008 اصلاح شده است. همه روش های مرتبط با موضوعات انسانی توسط کمیته پزشکی دانشگاه Groningen هلند تأیید شده است. (2007/152)

اثر اضطراب، افسردگی و استرس مادر بر رشد اولیه عصبی در نوزادان دختر و پسر

The impact of maternal depression, anxiety, and stress on early neurodevelopment in boys and girls

چکیده

1 مقدمه

2 روش ها

3 نتایج

4 بحث

5 نتیجه گیری

منابع

چکیده

هدف مطالعه: بررسی اثرات افسردگی، اضطراب و استرس مادر و افسردگی پس از زایمان بر رشد اولیه سیستم عصبی نوزاد و دو دیسی جنسی.طراحی مطالعه: از داده‌های 3379 جفت مادر-شیرخوار از مطالعه همگروهی تولد شانگهای استفاده شد. سلامت روان مادر با استفاده از مقیاس افسردگی مرکز مطالعات اپیدمیولوژیک، مقیاس خود ارزیابی اضطراب زونگ، مقیاس استرس ادراک شده در اواسط بارداری و مقیاس افسردگی پس از زایمان ادینبرگ ارزیابی شد. رشد عصبی نوزاد با استفاده از پرسشنامه سن و مراحل و مقیاس بیلی به ترتیب در سنین 6، 12 و 24 ماهگی مورد بررسی قرار گرفت. از مدل های خطی مختلط و مدل های رگرسیون خطی استفاده شد.

نتایج: از بین 3379 مادر، 11.07 درصد، 5.42 درصد و 34.85 درصد زنان به صورت جداگانه افسردگی، اضطراب و استرس بالا را تجربه کردند. با افزایش امتیازات ذهنی قبل از تولد مادر در هر 1 انحراف معیار، نمرات اجتماعی عاطفی نوزاد در بین نوزادان پسر و دختر در سن 24 ماهگی، به ترتیب به شکل زیر کاهش یافت: افسردگی 2.82 – (1.79 – 3.86 -) در مقایسه با 2.86 – (1.79 – 3.94 -)، اضطراب 2.34 – (1.31 – 3.38 -) در مقایسه با 2.72 – (1.64 – 3.81 -) و استرس 2.55 – (1.50 – 3.60 -) در مقایسه با 3.41 – (2.35 – 4.48 -). همچنین ارتباط‌اتی بین امتیازات اجتماعی-عاطفی و ارتباطی در نوزادان پسر و دختر و حرکات ظریف در نوزادان دختر در سنین 6 و 12 ماه مشاهده شد. این ارتباط در مورد افسردگی پس از زایمان مشاهده نشد.

محدودیت ها: تعمیم دادن نتایج به سایر جمعیت ها هنوز مشخص قابل انجام نیست.

نتیجه‌ گیری: افسردگی، اضطراب و استرس قبل از تولد مادر با رشد عصبی اولیه نوزاد ارتباط منفی داشت که البته برای افسردگی پس از زایمان مشاهده نشد. بر اساس این نتایج، بر اهمیت سلامت روان قبل از تولد مادر در بهینه سازی رشد عصبی-روانی نوزاد تاکید می کنیم.

2 روش ها
2-1 طراحی مطالعه و شرکت کنندگان
SBC اثرات ژنتیکی، وضعیت اقتصادی-اجتماعی، آثار روانی و همچنین مواد شیمیایی محیطی بر نتایج بارداری، رشد و تکامل کودک و خطرات بیماری ها بر سلامت زنان و فرزندان را بررسی می کند. اطلاعات دقیق در مورد SBC در جای دیگری منتشر شد (Zhang et al., 2019) . به طور خلاصه، 4127 زوج در شانگهای از 6 مرکز مراقبت های زنان و زایمان شهری از سال 2013 تا 2016 شرکت داده شدند و 3692 تولد زنده تک قلو ثبت شد. دراین مطالعه موارد مرگ و میر نوزادان (5 مورد) و نوزادان با نقص همراه تولد (24 مورد) و مواردی که در ارزیابی‌ های اجتماعی-عاطفی کودک و ارزیابی‌ های وضعیت سلامت روان مادر میس شدند (284 مورد) را حذف کردیم. در نهایت 3379 شرکت کننده در تجزیه و تحلیل نهایی مشارکت داده شدند (شکل 1). جامعه آماری مورد مطالعه برای وضعیت سلامت روان مادر 3099 مورد برای ارزیابی افسردگی، 3118 مورد برای ارزیابی اضطراب، 3142 مورد برای ارزیابی استرس ادراک شده و 3006 مورد برای افسردگی پس از زایمان بود. تعداد زوج‌ های مادر-کودک در سنین 6 ماهگی (2208 نفر) 12 ماهگی (2104 نفر) و 24 ماهگی (2373 نفر) برای پیگیری‌ ها وارد مطالعه شدند.

پروتکل مطالعه توسط کمیته اخلاق پژوهشی سازمانی بیمارستان شین هوا وابسته به دانشکده پزشکی دانشگاه جیائو تونگ شانگهای تأیید شد. فرم رضایت آگاهانه از تمامی شرکت کنندگان اخذ شد.

2-2 ارزیابی سلامت روان مادر
سلامت روان مادر در سه ماهه دوم بارداری با استفاده از مقیاس افسردگی مرکز مطالعات اپیدمیولوژیک (CES-D) مورد ارزیابی قرار گرفت که به سه دسته طبقه بندی شد: 1) “<16” (بدون علائم افسردگی)، 2) 19~16 (میل به افسردگی) و 3) ≥20 (افسرده). همچنین از مقیاس اضطراب زونگ (SAS) (Zung, 1971) و مقیاس استرس ادراک شده (PSS) [8] استفاده کردیم. زنان “بدون علائم اضطراب” با نمره SAS <50، “اضطراب خفیف” با نمره SAS=50-59، “اضطراب متوسط” با نمره SAS=60-69 و “اضطراب شدید” با نمره SAS ≥ 70 در نظر گرفته شدند. مجموع نمرات PSS=15 یا بالاتر معادل استرس بالای مادری در نظر گرفته شد (Gholipoor et al., 2017; Wu et al., 2022) . همچنین سیستم مقیاس افسردگی پس از زایمان ادینبرگ (EPDS) برای ارزیابی افسردگی پس از زایمان در 42 روز پس از زایمان، با نمره ≥ 10 به عنوان افسردگی پس از زایمان در نظر گرفته و استفاده شد (Cox et al., 1987) . نسخه چینی این سه سیستم نمره دهی استاندارد شده با اعتبار مناسبی کالیبره شده بودند (Lau et al., 2010; Sun et al., 2017; Wang et al., 2011; Wang, 1984).

بررسی علائم بی خوابی، افسردگی و اضطراب بر هم و تاثیر آن بر عملکرد فردی: تحلیل شبکه ای و اهمیت نسبی در زمینه بی خوابی

Insomnia, depression, and anxiety symptoms interact and individually impact functioning: A network and relative importance analysis in the context of insomnia

چکیده

1- مقدمه

2- روش ها

3- نتایج

4- بحث و نتیجه گیری

5- نتیجه گیری

منابع مالی

دسترسی به داده ها

مسئولیت های نویسندگان صاحب امتیاز

اظهار نامه منافع مالی:

ضمیمه الف . داده های تکمیلی

منابع

چکیده

     هدف مطالعه: بی خوابی، افسردگی، و اضطراب نرخ بالایی از همبودی (اختلالات همزمان) و اختلال عملکردی را به خود اختصاص میدهند. اثر متقابل علائم فراتشخیصی در این همبودی میتواند نقش داشته باشد. این تحلیل شبکه ای با بررسی چندین حوزه در افراد مبتلا به اختلال بی خوابی، احتمال اثرات متقابل بی خوابی، افسردگی و اضطراب بر یکدیگر و تاثیر مستقل آن ها در این اختلال را مورد ارزیابی و بررسی قرار می دهد.
مواد و روش ها: در ابتدا داده های روان شناختی حاصل از یک کارآزمایی شاهددار تصادفی تجزیه و تحلیل شد (N= 1711). شبکه ای از همبستگی جزئی منظم از علائم اختلال (بیماری) بررسی شد. مرکزیت (ارتباط علائم بیماری)، ساختار جمعی (خوشه بندی علائم)، و ارتباط میان جوامع (پل زدن) مورد ارزیابی قرار گرفت. تکرار پذیری مدل شبکه از طریق تحلیل نمونه های جدا نگه داشته شده (کنار گذاشته شده) ارزیابی شد. به منظور تعیین اهمیت نسبی هر یک از علائم اختلالات روانی در پیش بینی عملکرد (به عنوان مثال، سلامت روانی، عملکرد روانی- اجتماعی، اختلال در سلامت جسمی)، مقادیر شیپلی برای هر یک به صورت جداگانه تخمین زده شد.  
یافته ها: بیشترین گره ها (نقاط اتصال) مربوط به نگرانی های غیر قابل کنترل، بهم خوردن آرامش، حالت افسردگی/ نا امیدی بودند. پنج اجتماع با مشکل بهم خوردن آرامش مورد شناسایی قرار رفتند که در حکم پل ارتباطی بین گروه ها در نظر گرفته شدند (نشان دهنده وجود رابطه آماری احتمالی میان جوامع مشخص شده). نمونه جدا نگه داشته شده، برازش خوبی را نشان داد. سطح انرژی پایین و علایم و نشانه های اثرگذار در افسردگی (احساس گناه/ شکست؛ احساس افسردگی/ ناامیدی؛ فقدان احساس لذت و نشاط) از جمله عوامل پیش بینی کننده اصلی در تحلیل اهمیت نسبی موارد مختلف اختلالات به شمار می روند.
نتیجه گیری: در زمینه بی خوابی، این احتمال وجود دارد که مشکل تنش زدایی (آرام سازی/ کسب آرامش) از اهمیت بالینی و فراتشخیصی برخوردار باشد. از این منظر که چگونه علائم اختلالات با عملکرد مرتبط هستند، واضح بود که علاوه بر اینکه سطح انرژی پایین و احساس گناه/ شکست از جمله عوامل پیش بینی کننده مهم هستند، طیف وسیعی از نشانه ها (علائم بیماری یا اختلال) نیز وجود دارند که با اختلالات عملکردی مرتبط هستند. توجه به هر دو مورد، یعنی علائم اختلالات و اختلالات عملکردی، در همه موارد می تواند در تعیین اهداف درمانی مفید واقع شوند.

2- روش ها

     این مطالعه در واقع تجزیه و تحلیلی ثانویه با استفاده از داده های اولیه حاصل از یک کارآزمایی شاهددار تصادفی شده است که در آن به مقایسه ی استفاده از رفتار درمانی شناختی دیجیتال (CBT) و آموزش بهداشت خواب در بیماران مبتلا به بی خوابی پرداخته و آن را مورد ارزیابی قرار داده است. (شماره ثبت کارآزمایی: ISRCTN 60530898، تائیدیه کد اخلاقی: MS-IDREC-C2-2015-024) [44]. قبل از دریافت هر گونه درمانی، داده ها مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. سوالات پژوهش و طرح تحلیلی در Open Science Framework ثبت شد (OSF; https://osf.io/p9t3y/).

1-2- جامعه آماری (نمونه)

     جامعه آماری اولیه ما از 1711 شرکت کننده ساکن در کشورهای بریتانیا، ایالات متحده و استرالیا بود. شرکت کنندگان واجد شرایط مطالعاتی ما، بزرگسالانی بودند که بر اساس شاخص 8 موردی وضعیت خواب [45]، احتمال ابتلای آنها به بی خوابی مثبت بود، در حالی که از نظر سلامت جسمی و روانی شرایط پایداری داشته و برای بی خوابی خود روان درمانی های تخصصی دریافت نکرده اند. شرکت کنندگانی که به هر دلیلی دارو مصرف می کردند، مشروط بر اینکه از سلامت پایداری برخوردار بودند از مطالعه حذف نشدند. برای آگاهی دقیق تر از معیارهای ورودی به مطالعه که در این پژوهش مورد استفاده قرار گرفت می توانید به مطالعه اسپی و همکارانش [44] مراجعه کنید.

عوامل روانی اجتماعی مربوط به افسردگی اضطرابی

Psychosocial factors associated with anxious depression

چکیده

1 مقدمه

2 مواد و روش ها

3 نتایج

4 بررسی

5 محدودیت ها

6 نتیجه گیری

تامین بودجه

تعارض منافع

منابع

چکیده

زمینه تحقیق: افسردگی اضطرابی یک زیر مجموعه شایع از اختلال افسردگی عمده (ماژور) است که با درمان های نامطلوب و عملکرد اجتماعی شدیدا مختل شده ، مرتبط است.هدف از این تحقیق بررسی روابط میان سوء رفتار باکودک، عملکرد خانواده، حمایت اجتماعی، مشکلات بین فردی، نگرش های ناکارآمد و افسردگی اضطرابی است.

روش های تحقیق: اطلاعات ذیل این پژوهش از بررسی 809 بیمار اختلال افسردگی عمده جمع آوری گردیده است. مقیاس درجه بندی اضطراب هامیلتون(HAMA) ، مقیاس درجه بندی-17 هامیلتون برای افسردگی (HAMD-17)، ابزار سنجش خانواده (FAD)، پرسشنامه ترومای دوران کودکی (CTQ)، درجه بندی مهارت اجتماعی (SSRS)، مقیاس درجه بندی تشخیص يكپارچه کننده روابط بین فردی (IRIDS)، مقیاس نگرش ناکارآمد (DAS) اجرا و ثبت شدند . افسردگی اضطرابی به عنوان یک عامل اضطراب/جسمانی کردن با نمره کمتر از یا مساوی با 7 در (HAMD-17) تعریف شده است. آزمون های مربع کای(آزمون های توزیع نرمال)، آزمون یو مان-ویتنی ، ضریب های همبستگی ، مدل‌سازی های معادلات ساختاری برای تجزیه و تحلیل داده ها مورد استفاده قرار گرفته اند

نتایج: دو پنجم بیماران اختلال افسردگی عمده MDD، اضطراب همزمان داشتند، و اختلافات عمده در سوء رفتار با کودک، عملکرد خانواده،

حمایت اجتماعی، مشکلات بین فردی، و نگرش های ناکارآمد میان گروه ها وجود داشت. بیشترین عامل مرتبط با اضطراب در بیماران اختلال افسردگی عمده MDD، روابط بین فردی بود، و نگرش های ناکارآمد عامل میانجی بین روابط بین فردی و اضطراب در بیماران اختلال افسردگی عمده MDD، محسوب می‌شود.

محدودیت ها: در این پژوهش از داده های مقطعی بدون پیگیری اضافی برای ارزیابی درمان های بیمار به کار گرفته شد.

نتیجه گیری: عوامل روانی – اجتماعی به میزان قابل توجهی دارای ارتباط با افسردگی اضطرابی هستند. ارتباطات بین فردی و نگرش های ناکارآمد ،اثر مستقیمی بر روی افسردگی اضطرابی دارد. همچنین ارتباطات بین فردی به همراه اثرات اثرات افسردگی اضطرابی توسط نگرش های ناکارآمد افسردگی میانجی گری می کند.

مواد و روش ها
شرکت کنندگان
     این مطالعه بر اساس داده های برگرفته از پروژه “سامانه هشدار سریع و مداخله جامع برای افسردگی” (ESCID) چینی و جمع آوری شده میان آوریل 2019 و آوریل 2022 به عمل آمده. جامعه آماری هدف بیمارهای سرپایی و بیمارهای بستری مبتلا به افسردگی عمده MDD است، دو روانپزشک با تجربه تمامی شرکت کنندگان را مورد تشخیص قرار دادندو راهنمای تشخیصی و آماری از اختلال های روانی، ویرایش پنجم (DSM-5) را رعایت کردند. تمامی بیماران با مصاحبه کوتاه بین المللی اعصاب و روان (Mini) نسخه 5.0.0 غربال شدند (لیکروبیر و همکاران، 1997). متخصصین بالینی با ارزیابی تمام و سختگیرانه برای سازگاری آموزش دیده اند. معیارهای انحصاری عبارت اند از : 1) بیماری شدید جسمی یا ضربه جمجمه-مغزی؛2) تشخیص اختلال دوقطبی مسبق؛3) اسکیزوفرنی یا هر اختلال روانی دیگر؛ و 4) ناهماهنگی شناختی شدید.

تمامی شرکت کنندگان از هدف مطالعه مطلع شدند وبا آن موافقت کردند، و پروتکل مطالعه به تأیید کمیته اخلاقی بیمارستان رنمین دانشگاه ووهان رسیده است.

سطوح استرس، اضطراب و افسردگی در بین دانشجویان دانشگاه: سه سال از آغاز همه گیری

Stress, Anxiety, and Depression Levels among University Students: Three Years from the Beginning of the Pandemic

چکیده
1 مقدمه
2 مواد و روش ها
3 نتایج
4 بحث
محدودیت ها
5 نتیجه گیری
ضمیمۀ الف
ضمیمۀ ب
منابع

چکیده
پیش زمینه: سه سال پس از وقوع همه گیریِ ویروس کووید- 19، تنش روانی بین دانشجویان همچنان زیاد است. این پژوهش، به ارزیابی میزان استرس، اضطراب و افسردگی در دانشجویانِ دانشگاه ارسطو در تسالینیکیِ  یونان، در پایان سومین سال همه گیری (نوامبر 2022) می پردازد و عوامل تنش زای محتمل و ویژگی های جمعیت شناسی مربوطه را آشکار می سازد. روش ها: یک پرسشنامه در نوامبر 2022 از طریق ای-میل های آکادمیک دانشجویان، به آنها ارسال شد. ارزیابی، با ابزار همه-پرسی DASS21  انجام شد. تحلیل همبستگی  و محاسبۀ اندازه اثر ، با آزمون t انجام شد. نتایج: اغلب شرکت کنندگان، دانشجویان سال اول یا دوم کارشناسی، مؤنث (67%)، 18 تا 21 ساله و مجرّد (91%) بودند و واکسن کووید-19 را زده بودند (4/83%). افزایش شدید استرس، اضطراب و افسردگی (به ترتیب، 3/21%، 3/23% و 1/25%) اندازه گیری شد. سطوح نرمال و متوسطِ استرس، اضطراب و افسردگی، به ترتیب عبارت بودند از 0/64%، 5/66% و 2/57%. دانشجویان مؤنث و جوان تر، بیشتر در خطر استرس، اضطراب و افسردگی بسیار شدید بودند (OR تا 07/2، p < 0.00001). شرکت کنندگانی که روان-درمانی یا روانپزشکی دریافت می کردند، استرس، اضطراب و افسردگی شدید (OR بالاتر از 9/2، p < 0.00001) نشان دادند. نتیجه گیری: علی رغم تمام شدنِ تردیدناپذیرِ همه گیریِ کووید-19، جمعیتِ دانشگاه ارسطو در تِسالونیکی، میزان بالایی از استرس، اضطراب و افسردگی را نشان می دهند، که مشابه آن چیزی است که در طی سال اولِ همه گیری (نوامبر 2020) گزارش شد. فاکتورهای ریسک و عوامل تنش زا بر اساس منابعِ گزارش شدۀ موجود و مطالعات پیشین دربارۀ دانشجویانِ یونانی، تعیین شدند. مراکز حمایت روانی آکادمیک، باید «پروفایل» دانشجویان را (به منظور ارزیابی ریسک بالقوۀ تنش عاطفی و روانی) در نظر داشته باشند. مدارک و شواهد، نشان می دهند که فن آوری های جدید (واقعیت مَجازی ، اپلیکیشن ها و جلسات روانپزشکی از راه دور ، یا پشتیبانی از راه دور ) نیز باید در دانشگاه ها برقرار باشند. 

2- مواد و روش ها
این تحقیق، همانند مطالعات پیشین ]4[، با مقیاس افسردگی اضطراب و استرس (DASS21) انجام شد، و هدف آن، ارزیابی پیشرفت محتمل در سطح استرس، اضطراب و افسردگی در دانشجویان دانشگاه ارسطو در تسالونیکی (AUTh) در مقایسه با داده های منتشرشدۀ قبلی بود.

2-1 نمونۀ تحقیق و نمونه های قیاسی
نمونۀ تحقیق، شامل دانشجویان دورۀ کارشناسی (BSc) (پزشکی و غیرپزشکی)، کارشناسی ارشد (MSc) و دکتری بود. بر اساس جمعیت دانشجویان دانشگاه ارسطو در تسالونیکی (92،546 دانشجوی فعال تا نوامبر 2022)، در سطح اطمینانِ 95/0 و حاشیۀ خطای 03/0، با بیشترین انحراف معیار ممکن برای بخشی از جامعه (5/0)، اندازه نمونۀ لازم، تقریباً 1055 دانشجو می باشد. تعداد 2043 شرکت کننده در تحقیق همه-پرسی ثبت شد. با این وجود، 360 نفر از آنها به دلیل شرکت ناقص در تحقیق، حذف شدند. از بین بقیه (1683 شرکت کننده)، 186 نفر دانشجو نبودند (کارمندان آکادمیک یا عوامل اجرایی) و بنابراین، حذف شدند. تعداد کلّ دانشجویانِ واجد شرایط برای شرکت کردن در این پژوهش، 1497 نفر (اندازه نمونۀ قابل قبول برای استنباط و نتیجه گیریِ مناسب) بود. پژوهش قبلیِ ما، در دو فاصلۀ زمانی انجام شد: اولین دورۀ همه-پرسی در نوامبر 2020 (اولین پیک (اوج) اصلیِ همه گیری) انجام شد که شامل 1222 شرکت کننده بود، و دوّمی، در نوامبر 2021 (پیک دوم) با 3160 دانشجو انجام شد ]4[.

2-2 ابزار همه پرسی
پلتفرمِ هاست (میزبان)، LimeSurvey AUTH بود، که پلتفرم رسمیِ اجرای همه پرسی ها در داشگاه ارسطو در تسالونیکی می باشد. مجوّزها، هم از کمیتۀ اخلاقِ زیستی AUTh (کمیتۀ اخلاق زیستی شماره 1254 مورّخ 20 اکتبر 2020) و هم از مرکز جمع آوری داده ها در AUTh ، گرفته شدند.

تاثیر مداخله شناختی رفتاری همراه با مدل تاب آوری بر کاهش علائم افسردگی و اضطراب و افزایش کیفیت زندگی در بیماران ESRD تحت درمان با همودیالیز

Effect of Cognitive Behavioral Intervention Combined with the Resilience Model to Decrease Depression and Anxiety Symptoms and Increase the Quality of Life in ESRD Patients Treated with Hemodialysis

چکیده
1- مقدمه
2- مواد و روشها
3- نتایج
4- بحث
5- نتیجه گیری
منابع

چکیده

هدف از این مطالعه، مقایسه اثر مداخله مرکب شناختی-رفتاری (CBI) و مدل تاب آوری (CBI + R) بر درمان علایم افسردگی، علایم اضطراب و کیفیت عمر با روش CBI معمولی در بیمارانی با نارسایی کلیوی مرحله آخر (ESRD) است که تحت درمان جایگزینی همودیالیز قرار دارند.
روش: 53 بیمار بطور تصادفی در دو گروه درمانی دسته بندی شدند. برای گروه کنترل (n = 25) از استراتژیهای درمانی بر مبنای رویکرد شناختی-رفتاری و برای گروه آزمایش (n = 28) از همین تکنیکها بعلاوۀ استراتژیهای مدل تاب آوری استفاده شد. در این مطالعه ما از 5 ابزار روانشناسی شامل پرسشنامه افسردگی بک، پرسشنامه اضطراب بک، مقیاس تاب آوری مکزیکی، مقیاس تحریف شناختی، پرسشنامه کیفیت عمر مرتبط با نارسایی کلیوی استفاده کردیم. از شرکت کنندگان در ابتدای مطالعه (قبل از درمان)، 8 هفته بعد (انتهای دوره درمان) و 4 هفته پس از انتهای درمان (دوره پیگیری)، ارزیابی بعمل آمد. نتایج بدست آمده با نرم افزار ANOVA برای مقادیر تکراری با روش آزمون بونفرونی با معناداری قابل توجه p < 0.05 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.
نتایج: اختلافات معناداری در افسردگی کلی و افسردگی جسمی و نیز اختلافاتی در ابعاد تحریف شناختی و نیز افزایش قابل توجهی در ابعاد تاب آوری برای گروه آزمایشی مشاهده گردید. اختلافات معناداری در تمام متغیرها برای گروه کنترل مشاهده گردید اما این گروه نمرات پایینتری در دوره های ارزیابی نشان دادند.
نتیجه گیری: مدل تاب آوری میتواند بازدهی رویکرد شناختی-رفتاری در کاهش علایم اضطراب و افسردگی را در بیماران ESRD تقویت کرده و توسعه دهد. 

2- مواد و روشها
2-1 بیماران و طرح مطالعه
در این مطالعه، 64 بیمار با روش نمونه برداری تصادفی در مرکز نفرولوژی بیمارستان Civil de Guadalajara Fray Antonio Alcalde مکزیک انتخاب شدند. بدین ترتیب که ابتدا یک غربالگری اولیه از 151 بیمار با علایم افسردگی و اضطراب انجام شد (شکل 1) و سپس 64 بیمار با نمرات خفیف تا متوسط انتخاب شده و بصورت تصادفی به دو گروه درمانی اختصاص یافتند. در طی درمان مجموعاً 11 بیمار به علل مختلف (پیوند کلیه، ضرورت بستری شدن در بیمارستان، مشکلات شخصی یا مرگ) از طرح مطالعه خارج شدند. بنابراین 53 بیمار دوره درمان را کامل کرده و پیگیری پس از درمان را طی کردند (25 نفر از گروه CBI و 28 نفر از گروه CBI + R).

برای بیماران اختصاص یافته به گروه کنترل، روش CBI و برای بیماران گروه آزمایشی همین CBI به همراه دو جلسه مداخله تاب آوری (CBI + R) اجرا شد. هر دو گروه سه بار در هفته در جلسات درمانی همودیالیز حضور یافته و درمان تغذیه ای و دارویی معمول خود را ادامه دادند. بیماران ما در این مطالعه، تنها از بین افراد باسواد و فاقد سوابق روانپزشکی هم مدار و بدون سابقه بستری در بیمارستان طی 6 ماه گذشته انتخاب شده بودند. پس از شرح پروتکل، تمام شرکت کنندگان رضایتنامه شرکت در مطالعه را امضا کردند. پروتکل مطالعه مورد تایید دو کمیته تحقیق و بیوتیک (پروتکل شماره CB/023/2017 و 298/17) قرار گرفت. بیمارانی با علایم شدید افسردگی یا اضطراب یا آنهایی که طبق گویه 9 پرسشنامه بک، خیال خودکشی در سر داشتند به خدمات روانپزشکی ارجاع داده شدند.

ارزیابیها برای هر دو گروه در سه دوره مختلف انجام شد. اولین ارزیابی در خط مبنا (قبل از اولین جلسه درمانی)، دومین ارزیابی در انتهای درمان یعنی 8 هفته بعد از درمان خط مبنا، و آخرین ارزیابی (پیگیری) 4 هفته پس از پایان درمان انجام شد.

2-2 طرح مداخله
برنامه مداخله در گروه کنترل شامل اجرای روش CBI و در گروه آزمایشی شامل اجرای روش CBI + R بود. برای هر مداخله، از کُتب راهنمای استاندارد، یک کتاب برای بیمار و یک کتاب برای درمانگر، استفاده شد. هر کتاب راهنما حاوی اطلاعات و دستورالعملهایی برای هر فعالیت، تمرین و تکلیف مربوط به هر جلسه بود.

ارتباط تفاوت های ارتباطی عملکردی در آمیگدال به اثر ضد افسردگی کتامین در بیماران مبتلا به افسردگی اضطرابی

Functional connectivity differences in the amygdala are related to the antidepressant efficacy of ketamine in patients with anxious depression

چکیده
1 مقدمه
2 موضوعات و روش‌ها
3 نتایج
4 بحث
5 منابع

چکیده

پیش زمینه: هنوز مشخص نشده است که کتامین چه اثرات ضد افسردگی در بیماران مبتلا به افسردگی اضطرابی (AD) دارد. بین تفاوت‌های ارتباط عملکردی (FC)در آمیگدال، و بهبود افسردگی در بیماران افسرده پس از درمان با کتامین ارتباطی وجود دارد، اما نقش آنها در بیماران مبتلا به AD مشخص نشده‌است. برای این منظور، ما رابطه بین بهبود افسردگی پس از استفاده از کتامین و ارتباط عملکردی آمیگدال در بیماران مبتلا به AD را مورد بررسی قرار دادیم.
روش‌ها: تزریق داخل وریدی کتامین (0.5 mg/kg) برای شش دفعه طی مدت دو هفته برای 31 بیمار مبتلا به AD و 18 بیمار مبتلا به افسردگی غیر اضطرابی (NAD)انجام شد. سپس، بیماران AD به دو گروه پاسخ‌دهنده (که بر اساس ≥50٪ کاهش در نمره کامل MADRS در روز 13 تعریف می‌شود) و غیر پاسخ‌دهنده تقسیم شدند. ارتباط عملکردی زیرمناطق آمیگدال از جمله آمیگدال جانبی قاعده‌ای (LBA)، آمیگدال مرکزی میانی (CMA)، و آمیگدال سطحی در بین گروه ها مورد مقایسه قرار گرفت و برای پیش‌بینی پاسخ آنها به درمان پس از تزریق کتامین از منحنی‌های شاخص عملیاتی گیرنده استفاده شد.
نتایج: مشخص شد که تفاوت اولیه در ارتباط عملکردی در LBA و پرکونئوس سمت چپ بین بیماران AD پاسخ‌دهنده و غیر پاسخ‌دهنده، با بهبود افسردگی مرتبط است و پیش‌بینی‌کننده مهمی برای پاسخ به درمان با کتامین محسوب می‌شود. کاهش قابل‌توجهی در FC اولیه در LBA- پرکونئوس پس از تزریق کتامین به پاسخ‌دهندگان مشاهده شد. برخلاف بیماران مبتلا به افسردگی غیر اضطرابی، شکنج (چین) گیجگاهی میانی راست در CMA بیماران مبتلا به افسردگی اضطرابی به میزان کمتری مشاهده شد.
محدودیتها: اندازه نمونه نسبتاً کوچک است.
نتیجه‌گیری: یافته‌های ما ممکن است حاکی از آن باشد که ارتباط عملکردی آمیگدال پیش‌بینی‌کننده مهمی برای پاسخ بیماران مبتلا به AD نسبت به درمان با تزریق کتامین است. انجام مطالعات بعدی درباره مکانیسم‌های بالقوه ضد افسردگی کتامین ممکن است تاثیر مثبتی در درمان بیماران مبتلا به AD داشته‌باشد. 

2 موضوعات و روش‌ها
این مطالعه، به عنوان بخشی از یک کارآزمایی بالینی برچسب- باز انجام شده‌است که توسط کمیته‌ اخلاقی بیمارستان مغز و اعصاب وابسته دانشگاه پزشکی Guangzhou مورد تایید قرار گرفته و در پلتفرم ثبت کارآزمایی‌های بالینی چین (به شماره ثبت: ChiCTR OOC-17012239) ثبت شده‌است. این کارآزمایی بالینی طی دوره زمانی نوامبر 2016 تا دسامبر 2017، در بیمارستان مغز و اعصاب وابسته به دانشگاه پزشکی Guangzhou در چین با هدف بررسی اثربخشی ضدافسردگی کتامین با تزریق مکرر آن در بیماران مبتلا به MDD انجام شد (Wang و همکاران، 2022، 2021؛ Zheng و همکاران، 2018؛ Zhou و همکاران، 2018 a، 2018 b). روند مطالعه برای همه شرکت‌کنندگان کاملا توضیح داده شد و قبل از شروع این کارآزمایی بالینی، رضایت آگاهانه کتبی از آنها گرفته شد.

2-1 شرکت کنندگان
در مجموع 54 بیمار مبتلا به MDD که با معیارهای ورود به مطالعه زیر مطابقت داشتند در این مطالعه شرکت کردند. این معیارها عبارتند از: (1) مردان یا زنان در رده سنی 18 تا 65 سال؛ (2) تشخیص DSM-5/SCID MDD بدون علائم اختلالات روانی همبود؛ (3) مجموع نمره ≥17 در مقیاس 17 گویه‌ای رتبه‌بندی افسردگی همیلتون (HAMD-17) (Hamilton، 1960) در روز اسکن rsfMRI؛ (4) مقاومت نسبت به درمان (که به عنوان شکست دو یا چند دوره درمان با دوز مناسبی از داروهای ضد افسردگی در دوره زمانی مناسب تعریف می‌شود)؛ (5) انجام اسکن اولیه rsfMRI ؛ و (6) انجام شش دفعه تزریق با کتامین. معیارهای خروج از مطالعه، در مقاله قبلی ما بطور دقیقی توضیح داده شده‌است (Zhou و همکاران، 2018 a). قبل از انجام غربالگری rsfMRI، همه بیماران مبتلا به MDD می‌بایست دوز ثابتی از رژیم کنونی خود برای مصرف داروهای ضد افسردگی را برای بیش از چهار هفته ادامه می‌دادند و همین روند رژیم دارویی را در پیش می‌گرفتند. و استفاده از فیزیوتراپی‌هایی مانند درمان با شوک برقی طی مدت انجام مطالعه مجاز نبود. برای مشاهده طرح مطالعاتی کاملتری برای کارآزمایی فعلی، به مقاله قبلی ما مراجعه کنید (Zhou و همکاران، 2018 a).

ما با استفاده از تعریف ابعادی AD ، آن را به عنوان تشخیص MDD به اضافه امتیاز عاملی≥ 7 اضطراب / جسمانی‌سازی HAMD-17 تعریف کردیم (Chen و همکاران، 2021؛ Qiao و همکاران، 2020). عامل اضطراب / جسمانی‌سازی متشکل از اضطراب روانی (گویه 10)، اضطراب جسمانی (گویه 11)، علائم جسمانی معدی-روده‌ای (گویه 12)، علائم جسمانی عمومی (گویه 13)، و بینایی (گویه 17) می‌باشد که قابلیت‌اطمینان این موارد در ارزیابی نظام‌مند مشخصه‌های اضطراب بیماران مبتلا به MDD اثبات شد (Fava و همکاران، 2008).

افسردگی، اضطراب و استرس در بارداری و پس از زایمان: مطالعه طولی در طول همه گیری COVID-19

Depression, anxiety, and stress in pregnancy and postpartum: A longitudinal study during the COVID-19 pandemic

چکیده
مقدمه
روش پژوهش
رویه
شاخص ها
کووید-19 در آمریکا در طول انجام مطالعه
تحلیل آماری
فرضیه اول: علائم در طول زمان به طور مداوم بالا باقی می مانند
فرضیه دوم: علائم زنان از یک الگوی منحنی شکل پیروی می کنند
فرضیه سوم: مسیرهای علائم بعد از در نظر گرفتن عوامل اجتماعی-جمعینی و عوامل مرتبط با کووید-19، همچنان قوی و قابل توجه باقی می مانند
فرضیه چهارم: عوامل ریسک برای بالا ماندن علائم در دوره بعد از زایمان
تحلیل توان
نتایج
نگهداشت
آمار توصیفی
بحث و بررسی
منابع

چکیده
مقدمه: علائم افسردگی، اضطراب و استرس در بین زنان باردار معمولا در دوره سه ماهه اول بارداری در بالاترین سطح خود قرار دارند و سپس شدت آن ها در طول دوره بارداری به تدریج کاهش پیدا می کند. این علائم در دوره پس از زایمان به کمترین سطح خود می رسند. زنان باردار به عنوان یکی از گروه های پرخطر برای مرگ و میر و علائم سلامت روان در بین بیماران مبتلا به کووید-19 محسوب می شوند. با وجود این، مشخص نیست که استرس مزمن همه گیری کووید-19 تا چه اندازه مسیر علائم افسردگی، اضطراب و استرس در دوره های بارداری یا پس از زایمان زنان را تغییر می دهد.

روش ها: ما در مطالعه خود در طول دوره همه گیری کووید-19 از طریق تبلیغات آنلاین زنان باردار یا زنانی که حداکثر یک ماه قبل زایمان داشته بودند را مشارکت دادیم (N=127). مشارکت کننده ها حداکثر سه بار در طول مدت بارداری و یک ماه پس از زایمان از لحاظ علائم افسردگی (مقیاس افسردگی پس از زایمان ادینبورگ)، اضطراب و استرس، مورد ارزیابی قرار گرفتند (مقیاس استرس، افسردگی و اضطراب 21 آیتمی خود اظهاری). در این مطالعه مدل های تقاطع تصادفی برای بررسی تغییر علائم مشارکت کننده ها و همچنین متغیرهای پیش بینی کننده افزایش علائم اختلالات روانی پس از زایمان، مورد استفاده قرار گرفتند.

نتایج: زنان شرکت کننده به طور میانگین نظرسنجی های خود را در دوره های زمانی 8.5 هفته (سه ماهه بارداری اول)،21 هفته (سه ماهه دوم بارداری)،32 هفته (سه ماهه سوم بارداری) و همچنین 7 هفته پس از بارداری، تکمیل کردند. زنان مشارکت کننده گزارش کردند که در طول دوران بارداری سطوح خفیف یا ملایمی از افسردگی، اضطراب و استرس را تجربه کرده بودند. در این مطالعه علائم افسردگی، اضطراب و استرس به طور قابل توجه در طول زمان تغییر کردند. ما برای توصیف این تغییرات به بهترین شکل ممکن از یک تابع مسیر منحنی شکل درجه دوم به جای یک مسیر خطی بهره می گیریم: علائم مشارکت کننده ها بین 23 تا 25 هفته بعد از بارداری افزایش پیدا کرد و سپس شاهد کاهش علائم بودیم. سطوح استرس به طور مداوم در طول زمان بالاتر از سطح عادی قرار داشتند. همچنین عواملی مانند جوان تر بودن، حمایت اجتماعی کمتر و نگرانی در مورد مراجعه به مراکز درمانی می توانند باعث شوند که سطوح علائم استرس در دوره یک ماه پس از زایمان، افزایش پیدا کنند. تغییر در روتین روزمره به دلیل کووید-19 نمی تواند مسیر علائم زنان در دوره بارداری تا پس از زایمان را پیش بینی کند.

نتیجه گیری ها: در طول دوران همه گیری کووید-19 علائم افسردگی و اضطراب از اوایل تا اواسط دوران بارداری افزایش پیدا کردند و سپس شاهد کاهش علائم بودیم، اما سطوح استرس بالا باقی ماندند. مقادیر کاهش مشاهده شده در علائم زنان مشارکت کننده، کوچک بود. با توجه به آنکه بهداشت روانی ضعیف و اضطراب در دوران قبل و بعد از زایمان می تواند تاثیرات دائمی قابل توجهی بر روی سلامت مادر و جنین داشته باشد، ارائه دهنده های خدمات درمانی باید آگاهی پیدا کنند که این علائم در بین زنان باردار در دوره های وقوع عوامل استرس زای خارجی مقیاس بزرگ همچون کووید-19 به طور قابل توجهی افزایش پیدا می کنند و سپس رویه های غربالگری را برای شناسایی زنان پرخطر و ارائه برنامه های مداخله درمانی مناسب، پیاده سازی کنند.

روش پژوهش
رویه
رویه های زیر توسط هیئت بررسی نهادی (IRB) مورد تایید قرار گرفتند. از تاریخ 15 ژوئن 2020 تا 16 ژانویه 2021، تبلیغاتی توسط گروه های آمریکایی در فیسبوک برای زنان باردار منتشر شدند. نظرسنجی از طریق پلت فرم آنلاین کوالتریکس (Qualtrics) اجرا شد. مشارکت کننده ها بعد از کلیک کردن بر روی تبلیغات فرم رضایت آگاهانه خود را تکمیل می کردند و سپس میتوانستند مطالعه را شروع کنند. افراد علاقه مند در صورتی مجاز به شرکت در مطالعه بودند که در این دوره در وضعیت بارداری قرار داشتند یا اینکه حداکثر یک ماه قبل زایمان داشته بودند. زنانی که اطلاعات تماس خود را فراهم کرده بودند می توانستند بر مبنای سن بارداری خود در زمان شروع مشارکت در مطالعه حداکثر در سه نظرسنجی پیگیری بعدی نیز حضور داشته باشند. برای مثال، زنانی که نظرسنجی مبنا را در بین هفته های اول تا هفدهم بارداری تکمیل کرده بودند می توانستند در نظرنسجی دوره سه ماهه دوم در هفته بیستم بارداری و نظرسنجی دوره سه ماهه سوم بارداری در هفته بیست و نهم و همچنین نظرسنجی سه هفته بعد از موعد زایمان نیز مشارکت کنند. در سناریوی دیگر زنی که نظرسنجی مبنا را در هفته سی و دوم بارداری (دوره سه ماهه سوم) پر کرده باشد صرفا می تواند در نظرسنجی پس از زایمان در هفته سوم بعد از تولد فرزند، مشارکت کند. به دلیل یک خطای ناخواسته سیزده نفر از زنانی که نظرسنجی های خود را در اوایل دوره دوم سه ماهه بارداری (هفته سیزدهم تا هفدهم) پر کرده بودند در ادامه یک نظرسنجی دیگر را نیز در اواخر دوره سه ماهه دوم بارداری خود تکمیل کردند. علاوه بر این، یکی از مشارکت کننده ها که مطالعه را در دوره سوم سه ماهه بارداری خود شروع کرده بود یک نظرسنجی دیگر را نیز در همین دوره سوم سه ماهه بارداری خود تکمیل کرد. اگرچه این موضوع باعث شد که برای بعضی مشارکت کننده ها دو مشاهده در یک دوره سه ماهه بارداری تولید شود، تصمیم گرفتیم این داده ها را حفظ کنیم، زیرا در تحلیل خود به جای دوره های سه ماهه از شاخص های پیوسته هفته های بارداری استفاده کردیم (جدول تکمیلی 1).

شاخص ها
اطلاعات جمعیتی جمع آوری شده شامل موارد زیر بودند: سن، نژاد، وضعیت ازدواج، زایمان چندقلویی، مصرف الکل و در نهایت اینکه آیا مشارکت کننده به تنهایی زندگی می کرد. در این تحلیل مشارکت کننده های باردار در قالب نظرسنجی خود اظهاری موعد زایمان، هفته کنونی (سن) دوره بارداری و همچنین تاریخ آگاه شدن از بارداری خود را گزارش کردند. همچنین آن دسته از زنان مشارکت کننده ای که زایمان داشته بودند نیز تاریخ تولد فرزند خود را گزارش کردند. در این تحلیل دوره های سه ماهه به صورت زیر تعریف شدند: دوره سه ماهه اول =هفته های اول تا دوازدهم، دوره سه ماهه دوم=هفته های سیزدهم تا بیست و هشتم، دوره سه ماهه سوم= هفته های بیست و نهم تا چهلم (موسسه ملی بهداشت کودک و توسعه انسانی ایالات متحده آمریکا). زنان همچنین گزارشاتی در مورد استفاده از مراقبت های بهداشتی در دوران قبل و بعد از زایمان، عوارض زمینه ای سلامتی، زایمان چندقلویی و عوامل ریسک بالا، فراهم کردند.

افسردگی مادر و عامل چند ژنی p: چشم انداز خانواده در باره اثرات مستقیم و غیر مستقیم

Maternal depression and the polygenic p factor: A family perspective on direct and indirect effects

خلاصه
1 مقدمه
2 روش ها
3 نتایج
4 بحث
5 محدودیت ها
6 نتیجه گیری
اعلامیه مشارکت برای نویسندگی CRediT
عملکرد منبع تامین مالی
منابع

خلاصه

     مطالعات درون خانواده اغلب اثرات ژنتیکی غیرمستقیم والدین را بر فرزندان تحلیل می‌کنند، اگرچه نظریه حمایت اجتماعی نشان می‌دهد که همسران و فرزندان نقش مهمی در افسردگی زنان دارند. ما یک عامل روانپزشکی عمومی را با ترکیب یازده نمره پلی ژنیک روانپزشکی اصلی (p polygenic) در حداکثر 25000 سه والد-فرزند از مطالعه کوهورت مادر، پدر و کودک نروژی (MoBa) ایجاد کردیم تا به این شکاف تحقیقاتی و توضیح ناهمگونی بالای افسردگی بپردازد. مدل سازی چند سطحی پلی ژنیک سه گانه  p برای تمایز بین تأثیرات ژنتیکی مستقیم و غیرمستقیم بر افسردگی مادران در دوران بارداری( 17 و 30 هفته)، نوزادی (6 ماه، 18 ماه)، و اوایل کودکی (3 سال، 5 سال و 8 سال ) مورد استفاده قرار گرفت. ما  فهمیدیم که p چند ژنی علائم افسردگی را در مادران پیش‌بینی می‌کند(b = 0.092; 95 % CI [0.087,0.098])  ، که از پیش‌بینی با استفاده از یک نمره چندژنی اختلال افسردگی اساسی (b = 0.070, 95 % CI [0.066,0.075])  فراتر می‌رود. مدل‌سازی مشترک p چند ژنی سه‌گانه تأثیرات ژنتیکی غیرمستقیم پدران (b = 0.022, 95 % CI [0.014,0.030]) و کودکان    (b = 0.021, 95 % CI[0.010,0.037])را بر افسردگی مادران نشان داد. یافته‌های ما تعمیم‌پذیری اثرات چند ژنی در سلامت روان را تأیید می‌کند و بر اهمیت اعضای نزدیک خانواده در ایجاد افسردگی در زنان تأکید می‌کند.

2- روش ها
2-1-نمونه
موسسه بهداشت عمومی نروژ مطالعه کوهورت بارداری مبتنی بر جمعیت را انجام داد که به عنوان مطالعه کوهورت مادر، پدر و کودک نروژی (MoBa) شناخته می شود (مگنوس و همکاران، 2006) بکارگیری شرکت کنندگان بین سالهای 1999 و 2008 انجام شد و شرکت کنندگان از سراسر نروژ آمده بودند. در 41 درصد از بارداری ها، خانم ها رضایت خود را برای بارداری اعلام کردند. حدود 114500 کودک، 95200 مادر و 75200 پدر این گروه را تشکیل می دهند. نسخه 12 فایل های داده تضمین شده با کیفیت که در سال 2016 برای تحقیق در دسترس قرار گرفت، به عنوان پایه ای برای تحقیقات فعلی عمل کرد. مجوز از آژانس حفاظت از داده های نروژ و مجوز کمیته منطقه ای اخلاق تحقیقات پزشکی و بهداشتی به عنوان پایه ای برای ایجاد MoBa و جمع آوری اولیه داده ها عمل کرد. قانون ثبت سلامت نروژ اکنون بر گروه MoBa حاکم است.کمیته‌های منطقه‌ای اخلاق تحقیقات پزشکی و بهداشتی (#2013/863) تأیید خود را برای تحقیق فعلی صادر کردند. تجزیه و تحلیل‌ها به زیرمجموعه‌ای از 98110 سه‌گانه والد-کودک ژنوتیپ‌شده از مجموعه داده‌های کامل MoBa با داده‌های پرسشنامه افسردگی خود گزارشی که برای مادران در طول بارداری (هفته‌های 17 و 30 بارداری) و 8 سال اول پس از تولد در دسترس بود، محدود شد. (6 ماه، 18 ماه، 36 ماه، 5 سال و 8 سال). پرسشنامه پدر، که بین سال های 2015 و 2016 تکمیل شد، و ثبت نام پزشکی (MBRN)، ثبت ملی سلامت که حاوی جزئیات مربوط به هر تولد در نروژ است، برای تعیین ویژگی های توصیفی نمونه پژوهش استفاده شد. با توجه به اینکه 87 درصد از مادران در سن 8 سالگی با پدر کودک ژنوتیپ شده زندگی می کردند، سه گروه ژنوتیپ شده عمدتاً نماینده خانواده های همزیستی بودند.تنها 01/0 درصد از پدران ادعا می کنند که هرگز با فرزندان خود خانه مشترکی نداشته اند. مواد تکمیلی جزئیات جمعیت شناختی بیشتری در مورد نمونه می دهد. شکل 1 یک نمودار جریان را نشان می دهد که یک نمونه تحلیلی است.

2-2- کنترل کیفیت ژنوتیپ
مجموعه داده‌های ژنومی MoBa شامل اطلاعات ژنتیکی منتسب شده برای 98110 نفر (حدود 32000 سه‌گانه والد-فرزند) است که از 9 گروه شرکت‌کننده جمع‌آوری شده است که در مجموع چهار گروه مطالعه را تشکیل می‌دهند. اطلاعات ژنتیکی از والدین و فرزندان در هر دسته تحت بررسی کیفیت متفاوتی قرار گرفت. مواد اضافی به عمق زیادی در مورد استانداردهای کنترل کیفیت قبل از ثبت می‌پردازد.