مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب) 

آموزش دهنده عملی و خواهر بخش, مربیانی که سرپرستی دانشجویان در منطقه دانشجویی را می کردند، مشخص کردند. همه این مربیان واجد شرایط بودند، بنابراین دستیابی به 40٪ نیاز به نظارت مربی (شورای پرستاری و مامایی، سال 2008) مسئله ساز نبود. علاوه بر این، HEI از یک ابزار ارزیابی آنلاین استفاده می کند، بنابراین کلیه مربیان شاغل در منطقه دانشجویی قادر به ثبت ورودی های خود با دانشجویان شدند و در فرایند ارزیابی مشارکت کردند. از مربیان دعوت شد تا در یک بروزرسانی مربی که در آن مدل مربیگری معرفی شده شود شرکت کنند. گری و همکاران. (2016) اذعان می کنند که شباهت ها بین نقش معلم و مربی آنقدر نزدیک است که عده ای نقش مربی-معلم را اتخاذ کرده اند، اما هدف از آموزش اضافی این بود که مربیان درک کنند که مربی در آنجا برای کمک به شخص برای یادگیری حضور یافته است، نه فقط تدریس به آنها.
قبل از شروع قرارگیری در محل کار, دانشجویان به جلسه بحث و گفتگو در مورد پروژه با مربی عملی و لینک آموزش دانشگاه دعوت شدند. آنها همچنین به جلسه تیم در بخش دعوت شدند که این فرصت را به آنها داد تا تیم را ملاقات کنند و با محیط بخش آشنا شوند. یک دفترچه خاطرات معرفی شد تا دانشجویان، مربیان و دیگر اعضای تیم که در هر شیفت به منطقه دانشجویی اختصاص داده شده بودند، به طور واضح شناسایی شوند.

4. چالش های بالقوه
تیم پیاده سازی برخی از اضطراب های اولیه را در مرحله برنامه ریزی برای کشف موانع احتمالی مورد بحث قرار داد. ما دریافتیم که که ممکن است میزانی از عدم تمایل از سوی کارکنان بالینی برای مشارکت در این الگوی جدید تربیت وجود داشته باشد زیرا این کار با تغییر در فرایند آشنا حمایت از یادگیرندگان همراه بود. آماده سازی موثر مربیان و تیم گسترده تر در بخش برای موفقیت آن بسیار حیاتی بود. همچنین نگرانی هایی در رابطه با حمایت از وضعیت فراعادی دانشجو وجود داشت. با افزایش تعداد دانشجویان در بخش، باید اطمینان حاصل می کردیم که این امر منجر به انتقال کارکنان به سایر دپارتمان ها نشود. برقراری ارتباط خوب در تمام سطوح درون سازمان از این امر جلوگیری کرد و تماس منظم از سوی آموزش دهنده عملی اطمینان داد که هرگونه مشکل به سرعت برطرف می شود.
همچنین در مورد مرخصی از پیش برنامه ریزی شده بحث هایی صورت گرفت. به طور سنتی, دانشجویان به صورت فردی قادر به مذاکره در مورد شیفت بودند، با این حال، برای اطمینان از تعداد صحیح دانشجویان در هر شیفت برای فعالسازی مدل، لازم بود مرخصی از پیش تخصیص داده شود. به دانشجویان این امکان داده شد که در صورت لزوم با دانشجوی دیگری تعویض وند. پاسخ به این مورد به طور شگفت آور مثبت بود، دانشجویان راضی بودند که مرخصی خود را برای کل مدت زمان قرارگیری از پیش مشخص نمایند و تعداد بسیار کمی تعویض در شیفت ها در پروژه آزمایشی پیش آمد.
تأثیر بالقوه دانشجویان بیمار یا غایب از محل قرارگیری و نحوه تاثیر آن بر مدل، یک ملاحظه دیگر بود. شناخت دانشجویان فراعادی به این معنی بود که هنوز یک تیم مشخص مسئول منطقه دانشجویی وجود دارد. این تیم به طور معمول شامل یک سرپرستار و دو کارمند مراقبت های بهداشتی بود. در صورت بیمار شدن یک دانشجو، تیم می توانست از دانشجویان باقی مانده حمایت کند، بدون اینکه مدل تاثیر بپذیرد.

5. پشتیبانی از قرارگیری
مشخص شده است که پیاده سازی موفقیت آمیز این رویکرد مشارکتی برای یادگیری, بستگی به شبکه های پشتیبانی موثر دارد (HEE، 2016). آموزش دهنده عملی در بیمارستان منطقه توانست به روزرسانی هایی را برای مربیان ارائه دهد تا به آنها در آماده شدن برای نقش خود کمک کند. آماده سازی و استنتاج قرارگیری برای دانشجویان نیز توسط آموزش دهنده عملی ارائه شد. علاوه بر این، بازدیدهای روزانه از بخش در طول طرح آزمایشی برای پشتیبانی هر چه بیشتر دانشجویان و تیم بخش انجام شد. دفترچه های خاطرات در بخش قرار می گرفت تا دانشجویان و مربیان بتوانند در شیفت های خود تأمل و تفکر کنند، این موارد به طور مرتب توسط خواهر بخش، آموزش دهنده عملی و لینک آموزش دانشگاه بررسی می شدند. لینک آموزش دانشگاهی همچنین در جلسات آماده سازی و قرارگیری در بخش ها برای حمایت بیشتر از این شرکت دخیل بود. بازدیدها از مکانها نیز در طول پروژه آزمایشی 12 هفته ترتیب داده شد. همچنین یک بازدید نظارتی توسط رئیس آموزش عملی انجام شد.

6. رهبری
در حالی که آشکار بود که سازوکارهای حمایتی در اجرای پروژه تأثیر مثبت داشته اند، به سرعت مشخص شد که نقش رهبری خواهر بخش برای موفقیت کلی آن بسیار حیاتی است. او بسیار علاقه مند بود که از بخش خود برای پروژه آزمایشی استفاده کند و اصول دستیابی به هدف این پروژه را درک می کرد.
از نوشته های دفترچه خاطرات خواهر بخش مشخص شد که او زمان و سرمایه گذاری زیادی را برای پشتیبانی از این پروژه گذاشته است:
“… کار بسیار سختی است و من فوق العاده کار می کنم، اما من این را می خواهم و این کار را خواهم کرد”
“در روز به حمایت می پردازم”
“قطعاً برای نظارت به باند 7 احتیاج داریم”
با وجود این، سرمایه گذاری اولیه و رهبری مؤثر به طور مشخص و واضح تأثیر مثبتی در نتیجه داشته است. با پیشرفت 12 هفته ای, خواهر بخش توانست مدل یادگیری همکارانه را ببیند و از آن استقبال نماید و بیان نمود که
“انجام این پروژه یک افتخار است و دیدن یک دانشجو دارای اعتماد به نفس، یک لذت مطلق است.”

7. یافته های اولیه
یک ارزیابی رسمی از این پروژه در حال حاضر در حال انجام است و یافته های حاصل از مجموعه ای از گروه های کانون، کاوش در تجربیات دانشجویان، مربیان و معلمان در موعد مقرر منتشر خواهد شد، اما بازخورد غیررسمی به دست آمده از دفترچه خاطرات قرارگیری نشان می دهد یادگیری همکارانه, فواید زیادی دارد.
دانشجویان این فرصت را داشتند که در مراقبت های جامع، تصمیم گیری و کار تیمی چند رشته ای دخیل شوند. آنها در طیف وسیعی از مهارت ها، از جمله مراقبت از برنامه ریزی، شناسایی یک بیمار رو به وخامت، مستندات و تحویل وظیفه اعتماد به نفس بیشتر پیدا می کنند. پرستاران دانشجو با نیازهای یادگیری خاص خودشان, به خودمختاری و پیش فعال بودن تشویق می شوند. مربیان, یادگیری، تدریس و حل مسئله که ممکن است برای دانشجو اتفاق بیفتد را به اشتراک می گذارند. فواید ارائه مراقبت جامع به بیماران تعیین شده آنها در طول شیفت، و بودن در نقطه تماس برای آن بیماران، نیز در دفترچه خاطرات قرارگیری بیان شد.
خود دانشجویان تشویق می شوند که با حمایت از کسانی که به تربیت نیاز دارند، همراه با آوردن تجربه قبلی خود و به اشتراک گذاری آن با کسانی که تجربه مشابهی ندارند، یکدیگر را مربیگری نمایند. هاگنز (2016) وقتی به یک طرح مشابه نگاه نموده بود، دریافت که این سبک از تربیت بالینی، بار مسئولیت تربیت را کاهش داده و به دانشجویان کمک کرده تا در شناسایی نیازهای یادگیری خود مسئولیت پذیری بیشتری داشته باشند، و بنابراین قادر به ارائه موثر مراقبت ها به بیمار باشند. پشتیبانی همکاران در این مدل بسیار ارزشمند بود و به دانشجویان فرصتی برای اشتراک دانش و توسعه مهارت های کار و رهبری تیم داد
اگرچه بازخورد غیررسمی از این کار, مثبت بوده است، دانشجویان و اعضای تیم پرستاری برخی نگرانی ها را در زمان پروژه آزمایشی شناسایی کرده اند. برخی دانشجویان احساس کردند که سطح مسئولیت آنها بیش از حد است، هرچند ویزیت های منظم از سوی آموزش دهنده عملی, مدیریت موثر این رخداد را با شناسایی حمایت ها و بینش های مناسب میسر کرد. برخی از مربیان دریافتند که اجازه دادن به دانشجویان برای رهبری امری مشکل است, بنابراین راهنمایی بیشتر در مورد تکنیک های تربیت توسط آموزش دهنده عملی ارائه شد. به دلیل تعداد دانشجویان در بخش ها، وسوسه تیم پرستاری اصلی, کمک به جاهای دیگر در بخش بود زیرا به نظر می رسید دانشجویان به خوبی از عهده کار خود بر می آیند. این مسئله توسط آموزش دهنده عملی با نظارت بر ترکیب مهارت در بخش دانشجویی نیز مورد بررسی قرار گرفت.

مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب) 

طبق خلاصه کلی جمعیت – مواجهه – پیامد (PEO)، ما یک راهبرد جستجوی سیستماتیک را برای خود طراحی کردیم که مطالعات بزرگسالان و کودکان (P) را شامل می کند و مطالعات حیوانی یا مطالعات مربوط به جمعیت های شغلی (مثلا معلمان، پرسنل فرودگاه یا کارگران نگهداری جاده یا راه آهن) را مستثنی می کند. مواجهه (E) با سر و صدای ترافیک جاده ای، ریلی و یا هواپیمای تجاری باید به طور عینی با اندازه گیری های واقعی یا مدل های سر و صدای ارزیابی شده باشد. ما مطالعات سر و صدای هواپیمای نظامی، سر و صدای صنعتی و سر و صدای محله را مستثنی کردیم. در حالیکه راهبرد جستجو برای یافتن همه مطالعاتی طراحی شد که سلامت روانی (O) را بررسی می کنند، این مقاله بر نتایج جستجویی متمرکز است که به اختلالات رفتاری و هیجانی روی داده در نوجوانی و کودکی مربوط است. مطالعاتی که اختلالات رفتاری و هیجانی را با ابزارهای غربالگری تایید شده ارزیابی می کنند همانند پرسشنامه نقاط قوت و مشکلات (SDQ) می توانند مسائل تشخیص داده نشده و سطوح زیر بالینی اختلالات سلامت روانی را شناسایی نمایند، هم چنین مشمول بودند (جدول 1).
ما مطالعات اصلی را با استفاده از طراحی های مطالعه بوم شناختی، سطح مقطعی، مورد گواه و گروهی شامل نمودیم. مرورها را شامل نکردیم، اما فهرست های مرجع مرورها را برای مطالعات اولیه بیشتر ارزیابی کردیم. سرمقالات و نامه ها به ویراستاران هم چنین هر نشری که دارای اطلاعات ناقص در زمینه روش های مطالعه و نتایج باشد را از این مرور، مستثنی کردیم. از هیچ گونه محدودیت جغرافیایی و زبانی استفاده نکردیم. از این گذشته، ادبیات خاکستری را مشمول کردیم که در یک مجله نقد و بررسی شده همتا ظاهر نشده باشد (مثلا شرح مذاکرات کنفرانس، گزارشات تحقیقاتی)، چنانچه اطلاعات کافی در زمینه روشهای تحقیق و نتایج برای ارزیابی کیفیت متدولوژیکی ارائه شده بود، آن را شامل نمودیم. زمانیکه کمبود اطلاعات وجود داشت، سعی کردیم با مولفین آن نشر تماس بگیریم.

2.2 منابع اطلاعات و جستجوی اطلاعات
ما از پایگاه های داده ادبیات الکترونیکی مدلاین (پابمد)، ایمبیس (اووید)، سایک اینفو (پروکوئست) و سایندکس (ایبسکو هاست) بدون هیچ محدودیت زمانی در فوریه سال 2019 استفاده نمودیم. پابمد با استفاده از رشته جستجو ، ذیل مورد جستجو قرار گرفت: (“افسردگی” یا “انفعالی” یا “اضطراب” یا “وحشتزدگی” یا “افسرده خویی” یا آلزایمر یا “روانی” یا روانی یا روان یا آزار) و (“سر و صدا” و (“هواپیما” یا “خطوط هوایی” یا هواپیما یا خط هوایی یا “جت” یا “پرواز” یا ریل یا “قطار” یا “جاده” یا “بزرگراه” یا “خیابان” یا “ترافیک” یا “حمل و نقل”)). این رشته جستجو برای پایگاه های داده دیگر مطابقا، اقتباس شد.
مرورها و مراجع مطالعات مشمول برای مراجع بیشتر مورد جستجو قرار گرفتند. از این گذشته، شرح مذاکرات انجمن صوت شناختی آلمان و کنفرانس های سر و صدای بین المللی برای مطالعات مورد جستجو قرار گرفت.

2.3 انتخاب مطالعه و جمع اوری داده ها
نتایج جستجو به یک پایگاه داده سیستم مدیریت مرجع یادداشت وارد شد و مراجع دو نسخه ای در زمان ورود، حذف شد. عناوین و چکیده ها به طور مستقل توسط دو مولف (MS و JH) برای معیارهای شمول و عدم شمول غربالگری شدند. اختلافات پیرامون شمول مورد بحث قرار گرفتند و اغلب در غربالگری متن کامل برای غلط بودن از جهت احتیاط شامل شدند. متون کامل مقالات توسط دو بازبینگر مستقل مورد غربالگری قرار گرفتند و اختلافات در جلسات حل شد.
مشخصات مطالعه ذیل استخراج شد:
• طراحی مطالعه
• منطقه
• اندازه جمعیت مطالعه
• مشخصات جمعیت (سن و توزیعات جنسی)،
• اطلاعات نمونه برداری جمعیت (زمان های استخدام، پاسخ و پیگیری)،
• پیامدهایی که در نظر می گیرند چطور ارزیابی شده اند (ابزارها چطور استفاده شدند)
• منابع مواجهات سر و صدای در نظر گرفته شده
• ارزیابی سر و صدا، اعم از سطوح سر و صدای در نظر گرفته شده و
• نتایج مطالعاتی مرتبط
جزئیات بیشتر مربوط به این مطالعه همانند تنظیم برای مداخله گرها، تضاد منافع و منابع تامین بودجه هم در بخش نظرات فرم استخراج ما استخراج شدند (منابع مکمل، جدول S1). استخراج داده ها توسط یک بازبینگر انجام شد (FA, KR یا MS) و برای دقت توسط یک بازبینگر دوم (AF) مورد بررسی قرار گرفت. چه نتایج تنظیم شده به طور کامل چه نتایج آنچه مولفان به صورت “تحلیل های اصلی” خود توصیف کردند، در این فراتحلیل، استخراج و مشمول شد.

2.4 ارزیابی کیفیت مطالعه متدولوژیکی
حداقل دو بازبینگر (KR, FA, AF, JH, AS, و MS)، کیفیت متدولوژیکی مطالعات را با استفاده از یک ابزار هیبریدی ارزیابی نمودند که قبلا برای مرورهای تاثیرات سلامت مربوط به سر و صدا و مواجهات شغلی مورد استفاده قرار گرفته بود. این ابزار هیبریدی، مشخصات هم SIGN (شبکه رهنمودهای بین کالج های مختلف اسکاتلندی 2004) و هم ابزارهای ارزیابی CASP (برنامه مهارتهای ارزیابی انتقادی 2006/2004) را ترکیب می کنیم و چندین حیطه را مد نظر قرار می دهیم (مثلا در آمیختگی، ارزیابی مواجهه، سوگیری انتخاب). یک نمونه از این چک لیست، در مرجع [29] به چاپ رسید.
به یک مطالعه، رتبه کیفیت “++” داده می شد اگر اکثریت معیارهای کیفیت تامین می شد و اگر خیلی غیر محتمل بود، نتایج مطالعه از طریق معیارهای تامین نشده، دچار تورش می شد. اگر فقط برخی از معیارهای کیفیت تامین می شد، اما هم چنان غیر محتمل بود، نتایج مطالعه از طریق معیارهای تامین نشده، دچار تورش می شد، به مطالعه یک رتبه “+” داده می شد. یک مطالعه که تعداد معدودی یا هیچ یک از معیارهای کیفیت را تامین نکرده بود، به آن رتبه “-” داده می شد زیرا نتایج گزارش شده، به خاطر تورش حل نشده، محتمل یا بسیار محتمل بودند. ارزیابی های کیفیت مطالعه متدولوژیکی هم چنین این مساله را در نظر می گرفت که مطالعات بوم شناختی یا سطح مقطعی بعضا نمی توانند در میزان مشابه شواهد علمی به صورت گروه های مربوط به آینده هم بخشی داشته باشند یا حتی مطالعات مورد گواه می توانند همبخشی داشته باشند. رتبه های کیفیت مطالعه و استدلال پشت این رتبه بندی های کیفیت هم چنین تحت بخش نظرات فرم استخراج مشمول می شوند (منابع مکمل، جدول S2). ارزیابی های واگرای کیفیت در جلسات مورد بحث قرار گرفت و به طور جمعی حل شد.

2.5 فراتحلیل
یک فراتحلیل برای کسب براوردهای ریسک ائتلافی به ازای هر ده دسیبل اجرا شد، اگر حداقل دو مطالعه موجود باشد که منبع و پیامد مواجه یکسانی را مد نظر قرار دهند. در صورت لزوم، براوردهای منتشر شده به ریسک ها به ازای هر میانگین 24 ساعته سنجیده شده روز – غروب – شب ده دسیبلی (LDEN)) تبدیل شد با تبدیل اولیه متریک های سر و صدا به LDEN با استفاده از عوامل تبدیل پیشنهاد شده توسط برینک و دیگران و سپس با محاسبه ریسک ها به ازای هر 10 dB LDEN این کار صورت گرفت. به عنوان مثال، یک OR براورد شده گزارش کرد، به ازای هر میانگین سنجیده شده روز – شب 20 دسیبلی (LDN) سر و صدای ترافیک جاده ای، به یک OR به ازای هر LDEN ده دسیبلی به صورت ذیل تبدیل خواهد شد.

بسته استیتا متان برای اجرای متا آنالیز براوردهای ریسک سر و صدای ترافیک به ازای هر 10 دسیبل و برای ایجاد نقشه های جنگل بکار رفت. قصد داشتیم از مدل تاثیرات تصادفی برای فراتحلیل استفاده کنیم اما چون فقط تعداد اندکی از مطالعات را توانستیم در این تحلیل مشمول کنیم و واریانس مطالعه مابین ممکن است با مطالعات بسیار معدود، به طور صحیحی براورد نشود، تصمیم گرفتیم در عوض از مدل تاثیر ثابت برای فراتحلیل استفاده کنیم.
برای اجرای تحلیل های حساسیت با مستثنی کردن مطالعات دارای یک کیفیت متدولوژیکی پایین برنامه ریزی کردیم، زمانیکه حداقل یک مطالعه با رتبه “+” یا “++” موجود بود. این کار به مشخص کردن جهت ممکن و اثر گذاری بر تورش یک مطالعه بالقوه در زمینه نتایج ائتلافی کمک می کند. در جاییکه پنج مطالعه یا بیشتر موجود بودند، برای بررسی بصری تورش آن نشر با استفاده از یک رسم قیفی برنامه ریزی کردیم. مطالعات بسیار اندکی وجود دارند که این تحلیل حساسیت یا بررسی تورش این نشر را اجرا می کنند.

مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب) 

2.2. پرسشنامه ها
2.2.1. پرسشنامه مار (SNAQ)
پرسشنامه مار (Klorman et al., 1974) یک اندازه گیری خود گزارش شده 30 سوالی از ترس و فوبی مارهاست. آن یک مقیاس یک عاملی است و دارای 9 سوال پاسخ دهی شده معکوس است. از یک فرمت پاسخ دو مقوله ای (صحیح؛ غلط) استفاده می کند. پاسخ های “صحیح” برای کسب امتیاز، از 0 تا 30 جمع زده شد. اثبات شده است، نسخه مجارستانی بکار رفته در این مطالعه، دارای ویژگی های روان سنجی عالی است(آلفای کرونباخ = 0.93؛ پایداری آزمون – بازآزمایی: r=0.95) است (Zsido, 2017).

2.2.3. اعتبار سازه
یک مجموعه وسیع تحقیقاتی وجود دارد (Åhs et al., 2011; Fredrikson, 1983;Kopp et al., 2005; Muris & Merckelbach, 1996; Pissiota et al., 2003;Teachman et al., 2003) که نشان می دهد، افرادی که در SNAQ یا SPQ امتیاز بالایی می گیرند، معیارهای DSM-IV (ارزیابی شده از طریق مصاحبه تشخیصی بالینی ساخت یافته تلفنی یا رو در رو) را برای فوبی مشابه تامین می کنند و به علاوه، هم SNAQ و هم SPQ می توانند بین افراد دارای یک تشخیص فوبی عنکبوت یا مار DSM تمایز قائل شوند.

2.3. تحلیل های داده
2.3.1. انتخاب سوال
بیشتر اندازه گیری های خود گزارشی شامل سوالات بیان شده به طور منفی هستند یعنی سوالاتی که طوری تعبیر می شوند که یک پاسخ مثبت، یک میزان نسبتا پایین از ویژگی مورد اندازه گیری را نشان می دهد. تحقیقات در زمینه پرسشنامه های خود گزارشی در انواع قلمروهای اختلالات استرس پسا آسیب (Conrad et al., 2004) ، اضطراب اجتماعی (Motl, Conroy, & Horan, 2000;Rodebaugh, Woods, Heimberg, Liebowitz, & Schneier, 2006) ، تنهایی (Miller & Cleary, 1993)، عزت نفس، علاقه زندگی اصلی، مهارت های اجرایی، مهارت های میان فردی و میزان فعالیت، اثبات کرده است، سوالات بیان شده به طور منفی، گاهی اوقات، انسجام داخلی، قابلیت اطمینان و اعتبار مقیاس را کاهش می دهند (Cordery & Sevastos, 1993; Lindwall et al., 2012). به بیان دیگر، نه تنها سوالات کد گذاری شده معکوس ظاهرا برای پاسخ دهی صحیح، دشوارتر هستند اما به نظر نمی رسد همان پدیده را اندازه بگیرند (Ahlawat, 1985;Zhang & Savalei, 2016). با فرض این یافته ها، مرحله اول در راه کار کاهش مقیاس ما، حذف سوالات SNAQ و SPQ امتیاز دهی شده معکوس (ارقام 6، 12، 14، 16، 17، 20، 25، 27 و 28 در هر دو مورد) بود.

2.3.2. تحلیل های پاسخ سوال
یک پیش نیاز مهم (Reise, Widaman, & Pugh, 1993) برای استفاده IRT، تک بعدی بودن متغیر مکنون است (اینجا، فوبی مار عنکبوت). ما از CFA برای بررسی این مساله استفاده کردیم که این فرضیه تامین شده است.
مدل پاسخ سوال لجستیک (2PL) (Birnbaum, 1968) برای بررسی ویژگی های اندازه گیری سوالات پرسشنامه انفرادی بکار رفت. این مدل، یک پارامتر تشخیص (a) و یک پارامتر دشواری (b) را برای هر سوال مشخص می کند. پارامتر a، نشان می دهد این سوال با چه قوتی به متغیر مکنون مربوط است، یعنی فوبی ویژه در این مورد، در حالیکه پارامتر b، بیانگر این مساله است که تشخیص بر روی پیوستار نهفته، روی می دهد، یعنی احتمال یک پاسخ مثبت، 0.5 است (Baker, 2001).
پارامترها برای انتخاب سوالاتی بکار رفتند که به طور واضح بین افراد دارای سطوح مختلف فوبی مار یا عنکبوت برای شمول در نسخه های کوتاه دو پرسشنامه تمایز قائل شدند. اولا، تنها سوالات دارای آستانه بسیار بالای (a>1.7؛ آستانه توصیه شده توسط بیکر، 2001) مقادیر تشخیص. ثانیا، همانطور که هم چنان مهم است که یک پرسشنامه تشخیصی بتواند بین سطوح فوبی خاص نشان داده شده از طریق متغیر مکنون متضمن تمایز قائل شود (مثلا ترس پایین، متوسط، بالا)، ما زیر مجموعه سوالات دارای مقادیر a بالا را طبق مقدار b شان دسته بندی نمودیم. آنگاه چهار سوال دارای بالاترین و پایین ترین مقدار b و چهار سوال نزدیک تر به میانه را انتخاب کردیم، تا طیف کلی متغیر مکنون را شامل شود.

2.2.4. تحلیل منحنی مشخصه عامل گیرنده (ROX)
تحقیقات قبلی (Åhs et al., 2011; Mats Fredrikson, 1983; Koppet al., 2005; Pissiota et al., 2003) نشان داده اند، هم SNAQ و هم SPQ ممکن است برای برای تشخیص فوبی در کلینیک، مفید باشند، بنابراین، ما از تحلیل منحنی برای ارزیابی عملکرد تشخیصی SNAQ و SPQ استفاده کردیم. تحلیل ROC، حساسیت (یعنی مثبت های صحیح) و اختصاصی بودن (یعنی منفی های صحیح) را مشخص می کند اما این مقادیر به آستانه انتخاب شده وابسته است و بنابراین تشخیص امتیاز برش، همیشه یک رابطه جایگزینی بین حساسیت و اختصاصی بودن است. به طور ایده آل، مقدار برش، باید هم حساسیت و هم اختصاصی بودن را بهینه سازی نماید (Fan, Upadhye, &Worster, 2006).اندازه گیری مهم دیگر، ناحیه زیر منحنی ROC (AUC) است، این ناحیه از یک سنجش دقت تشخیصی تشکیل می شود و دارای یک مقدار بین 0 و 1 است، با 1 که عملکرد تست کامل را نشان می دهد (Faraggi,Reiser, & Worster, 2002). کران AUC پایین برای یک آزمون تشخیصی، 0.5 است و تست های با یک مقدار AUC بیشتر از 0.75 به طور وسیعی به لحاظ بالینی، مفید قلمداد می شوند (Chapman et al., 2016; Jutzeler et al., 2017). تحلیل داده ها با استفاده از نسخه SPSS 22.0 صورت گرفت (شرکت ای بی ام، ان وای).

3. نتایج
CFA3.1. مقیاس های کل
تحلیل های عامل تاییدی، بر روی داده های SNAQ و SPQ پس از حذف سوالات امتیاز دهی شده معکوس اجرا شد (به ترتیب 21 و 22 را باقی گذاشتیم). در هر دو مورد، نتایج، بیانگر این مساله بود که یک مدل تک عاملی، یک برازش قابل قبول (SNAQ: CFI=0.942, TLI=0.943,RMSEA=0.052 [90% CI: 0.048–0.056], SRMR=0.042; SPQ:CFI=0.948, TLI=0.948, RMSEA=0.054 [90% CI:=0.050–0.057] را ارائه نمودند. بیانگر این است که هر دو مقیاس دارای یک متغیر مکنون متضمن واحد هستند و بدینسان برای تحلیل IRT، مناسب هستند.

3.2. تحلیل های IRT
همانطور که CFA تایید کرد، هر دو مقیاس دارای یک متغیر مکنون واحد هستند، SNAQ 21 سوالی و SPQ 22 سوالی، با استفاده از 2 PL IRT تحلیل شدند. جدول 1 و 2، مقادیر a و b به ترتیب برای SNAQ و SPQ، هستند.

SNAQ -123.2.1.
چهارده سوال، آستانه دلیل مقدم (1.7<) را برای یک پارامتر تامین نمودند (2، 3، 4، 7، 8، 11، 13، 15، 19، 21، 22، 26، 29 و 30). در این زیر مجموعه، سوالات دارای پایین ترین مقادیر b، سوالات 7، 8 و 21 بودند. چهار سوال دارای مقادیر b نزدیکتر به میانه، 4، 19، 22 و 30 بودند و سوالات با بالاترین مقادیر b، 2، 3، 13 و 29 بودند.
جدول 1 پارامترهای تمایز (a) و دشواری (b) برای سوالات پرسشنامه (SNAQ). 12 سوال حفظ شده در نسخه کوتاه به صورت بولد (توپر) چاپ شده اند.

SPQ-123.2.2.
دوازده سوال از SPQ 22 سوالی، آستانه دلیل مقدم (1.7<) را برای یک پارامتر (1،2،3،4،7،8،9،10،11،13،15،19،21،22،23،26،29،30 و 31) تامین نمودند. در این زیر مجموعه، سوالات دارای پایین ترین مقدار b، سوالات 4، 5، 7 و 10 بودند. چهار سوال دارای نزدیک ترین مقدار به میانه، سوالات 3،9،21 و 26 بودند و سوالات با بالاترین مقدار b، سوالات 1،13،29 و 30 بودند.

3.3. قابلیت اطمینان و سازگاری داخلی
کل امتیازات SNAQ-12 و SPQ-12، سازگاری داخلی عالی را نشان داد (به ترتیب آلفای کرونباخ = 0.88 و 0.90). قابلیت اطمینان مقیاس های اصلی هم اندازه گیری شدند (SNAQ: آلفای کرونباخ = 0.90، SPQ: آلفای کرونباخ= 0.94): مقادیر، برای نسخه های کوتاه شده با مقادیر مقیاس های اصلی، قابل مقایسه بودند (جداول 1 و 2).

مقالات انگلیسی و ترجمه های فارسی رایگان با فرمت PDF آماده دانلود رایگان میباشند

همچنین ترجمه مقاله با فرمت ورد نیز قابل خریداری و دانلود میباشد

مقاله انگلیسی رایگان (PDF)

ترجمه فارسی رایگان (PDF)

خرید ترجمه با فرمت ورد

فهرست مقاله:

چکیده
1-مقدمه
1-1 اهداف مطالعه
2- روش ها
1-2 شرکت کنندگان
2-2شرایط درمان
1-2-2 درمان ادراکی به ازای درمان ادراکی اختلال استرس پس از ضربه روحی
2-2-2 درمان پشتیبانی متمرکز بر هیجان
3-2-2 لیست انتظار 14 هفته
3-2سنجش ها
1-3-2 سنجش های عمده کامل شده توسط تمامی گروه ها
1-1-3-2 علائم اختلال استرس پس از ضربه روحی
2-1-3-2 مدت خواب گود گزارشی
2-3-2 سنجش های مازاد تکمیل شده توسط تمامی گروه ها
1-2-3-2 کیفیت خواب خودگزارشی
3-2-3-2 علائم مرتبط
1-3-3-2 وقایع خواب ( مدت خواب گزارش شده در روز)
4-2 تحلیل داده ها
3- نتایج
1-3 سوال 1
1-1-3مدت خواب
2-1-3 شدت علائم اختلال پس از استرس ضربه روحی( به جز خواب)
3-1-3 سنجش های مازاد خواب
2-3:آیا میزان تغییر خواب به این بستگی دارد که آیا مداخله گری متمرکز بر آسیب روحی بوده یا نیست؟
1-2-3 مدت خواب
2-2-3 شدت علائم اختلال استرس پس از ضربه روحی ( به جز خواب)
3-2-3 سنجش های خواب مازاد
3-3 سوال 3
1-1-3-3 مدت خواب
2-3-3 تحلیل وقایع خواب در درمان ادراکی فشرده: قبل و بعد از مداخله گری به روز رسانی حافظه
-3 سوال 4.
5-3 سوال 5
4- بحث
1-4 محدودیت ها و جهت گیری های آتی

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

1-مقدمه
اختلالات خواب از جمله مشکل در خواب رفتن، خواب ماندن و کابوس ها دو نوع علائم تشخیصی اختلال استرس پس از ضربه روحی می باشند. مشکلات خواب در اختلال استرس پس از ضربه روحی شامل مدت خواب عینی و گزارش فردی کاهش یافته و کیفیت خواب گزارش شده پایین تر بوده و تا 60% افراد دچار مشکلات بی خوابی و اختلال استرس پس از ضربه روحی همپنین دارای معیارهای اختلال بیخوابی هستند. درمان های روان شناختی متمرکز بر ضربه روحی درمان های درجه اول توصیه شده برای افراد دچار اختلال استرس پس از ضربه روحی محسوب میشوند از جمله هنگامی که بی خوابی ناخوشی وجود دارد. لذا درک تاثیرات درمان های اختلال استرس پس از ضربه روحی متمرکز بر ضربه روحی بر پیامدهای خواب حائز اهمیت است به منظور اینکه کارایی درمان اختلال استرس پس از ضربه روحی به حداکثر برسد. فقط تعداد کمی از مطالعات به بررسی تاثیرات درمان های اختلال استرس پس از ضربه روحی متمرکز بر ضربه روحی بر پیامدهای خواب پرداخته اند. بهبود در خواب به ازای معرض گیری طولانی و درمان پردازش ادراکی به ازای اختلال استرس پس از ضربه روحی، حساسیت زدایی حرکت چشم و درمان پردازش مجدد، دیگر درمان های رفتاری ادراکی و درمان ادراکی به ازای اختلال استرس پس از ضربه روحی (درمان ادراکی- اختلال استرس پس از ضربه روحی) یافت شده است. مقایسه های مستقیم دو درمان اختلال استرس پس از ضربه روحی شواهد محور و مبتنی بر درد، درمان پردازش ادراکی و معرض گیری طولانی تفاوت هایی در بهبود خواب بین درمان ها یافت نکرد. به هر حال مطالعات پی بردند که علی رغم بهبودهایی در مدت و کیفیت خواب خودگزارشی، کابوس ها و علائم کم خوابی، مشکلات خواب پس از درمان اختلال استرس پس از ضربه روحی معمولا برجای می مانند از جمله افرادی که از اختلال استرس پس از ضربه روحی بهبود یافته اند. لذا بسیار حائز اهمیت است که بررسی کرد کدام درمان های اختلال استرس پس از ضربه روحی و کدام جوانب درمان اختلال استرس پس از ضربه روحی به نحو احسن بهبودهای خواب را ارتقاء می بخشد و آیا مسائل خواب به یک میزان در بین روان درمانی های مختلف اختلال استرس پس از ضربه روحی بر جای می مانند. تا جایی که می دانیم، هیچ مطالعه ای تا کنون به مقایسه تاثیرات روان درمانی متمرکز بر ضربه روحی و غیر درد به ازای اختلال استرس پس از ضربه روحی بر خواب در بین بزرگسالان نپرداخته است. اگر درمان متمرکز بر ضربه روحی دارای تاثیرات برتر بر خواب در مقایسه با درمان متمرکز بر غیر درد باشد، این ممکن است نشان دهد که تمرکز بر خاطره های درد و معنای آنها در این درمان ها ممکن است بر بهبود های خواب اثر گذارد. همچنین بایستی بررسی نمود که آیا بهبودهای خواب مقارن با روندهای خاص در درمان هستند که هدف تغییر کیفیت «فعلی» خاطرات دردناک از جمله روند به روز رسانی خاطره ها در درمان ادراکی- اختلال استرس پس از ضربه روحی دنبال می کنند. در این روند، اکثر لحظات آشوب انگیز در حافظه به مفاهیم تهدیدآمیز کمتر مرتبط هستند که بیمار و معالج در جریان رویدادها ( برای نمونه، «من نمردم») یا از طریق بازسازی ادراکی تشخیص داده اند ( برای نمونه، «نتوانستم مانع درد شوم با اینکه به طرز مختلف عمل نمودم»).
به علاوه، مطالعات کمی بررسی نموده اند که کدام تغییرات علائمی به بهبودهای خواب با توجه به درمان اختلال استرس پس از ضربه روحی متمرکز بر آسیب روحی مربوط می شوند. درک این مطالب آموزنده خواهد بود که آیا علائم تغییرات درمانی به اختلال های خواب در اختلال استرس پس از ضربه روحی همانند تحریک و کابوس های مربوط به آسیب روحی مربوط می شوند. سرانجام آنکه تحقیقات نشان می دهند اهمیت خواب در یادگیری و حافظه، پردازش هیجانی و قدرت نگه داری و تعمیم یادگیری از بین بردن ترس به مسائلی کمک می کند که مدت خواب کم شده ممکن است تاثیر زیان باری بر واکنش به درمان های اختلال روان شناختی استرس پس از ضربه روحی بر جای گذارد. بسیاری از درمان های متمرکز بر آسیب مبنی بر اختلال استرس پس از ضربه روحی شامل شکلی از معرض گیری در برابر خاطره ها و یادآورنده های آسیب روحی بوده که مدت خواب کاهش یافته ممکن است در تاثیرات معرض گیری مداخله گری کند از جمله اینکه تداوم یادگیری از بین بردن ترس را خدشه دار نماید. خواب ناکافی ممکن است همچنین بر توانایی فرد در تدوام یادگیری از جلسه درمان از طریق کاهش تمرکز و توجه در طی درمان تاثیر گذارد یا اینکه در انسجام بخشی به اطلاعات تازه از جلسه از جمله اطلاعات و معانی به روز رسانی شده در حافظه آسیب روحی مداخله گری کند. همپنین شواهدی وجود داری که کیفیت پایین خواب پیش بینی کننده واکنش کند تر به درمان اختلال استرس پس از ضربه روحی در بین افراد دچار اختلال استرس پس از ضربه روحی و افسردگی شدید توام با آن است. به هر حال مطالعات اخیر همچنین پی برده اند که کابوس ها بر کارایی درمان رفتاری ادراکی به ازای اختلال استرس پس از ضربه روحی تاثیری نگذاشتند و در حالی که هیپنوتیسم هدایت شده با خواب قبل از درمان پردازش ادراکی به ازای اختلال استرس پس از ضربه روحی خواب را بیشتر از شرط کنترل بهبود بخشید، آن منجر به بهبودهای بیشتر در علائم اختلال استرس پس از ضربه روحی پس از درمان پردازش ادراکی نشد و لذا شواهد اولیه تا کنون بی نتیجه است. تحقیقات بیشتری در زمینه تاثیرات مدت خواب کاهش یافته بر پیامدهای درمان اختلال استرس پس از ضربه روحی مورد نیاز است.

بخشی از مقاله انگلیسی:

1. Introduction

Sleep disturbances, such as difficulty falling and staying asleep and nightmares are two of the diagnostic symptoms of posttraumatic stress disorder (PTSD) (American Psychiatric Association, 2013). Sleep problems in PTSD include reduced self-reported and objective sleep duration and lower reported sleep quality (for review see Cox & Olatunji, 2016) and up to 60% of people with PTSD and insomnia complaints also meet criteria for an insomnia disorder (Ohayon & Shapiro, 2000). Trauma-focused psychological therapies are the first-line recommended treatments for individuals suffering from PTSD, including when comorbid insomnia is present. It is therefore important to understand the effects of trauma-focused PTSD treatments on sleep outcomes in order to maximize PTSD treatment efficacy. Only a small number of studies have investigated the effects of trauma-focused PTSD therapies on sleep outcomes (e.g., Belleville, Guay, & Marchand, 2011; Brownlow et al., 2016; Galovski, Monson, Bruce, & Resick, 2009; Galovski et al., 2016; Gutner, Casement, Gilbert, & Resick, 2013; Levrier, Marchand, Belleville, Dominic, & Guay, 2016; Lommen et al., 2015; Nishith et al., 2003; Raboni, Tufik, & Suchecki, 2006; Zayfert & DeViva, 2004). Improvement in sleep has been found for prolonged exposure (PE) and cognitive processing therapy (CPT) for PTSD (Brownlow et al., 2016; Galovski et al., 2016, 2009; Gutner et al., 2013), eye-movement desensitization and reprocessing therapy (Raboni et al., 2006), other cognitive behavioural therapies (Belleville et al., 2011; Levrier et al., 2016; Nishith et al., 2003; Zayfert & DeViva, 2004), and cognitive therapy for PTSD (CTPTSD) (Lommen et al., 2015). Direct comparisons of two evidencebased, trauma-focused PTSD therapies, CPT and PE, found no differences in sleep improvement between treatments (Galovski et al., 2009; Gutner et al., 2013). However, studies have also found that despite improvements in self-reported sleep duration and/or quality (Belleville et al., 2011; Galovski et al., 2009; Gutner et al., 2013; Lommen et al., 2015), nightmares (e.g., Gutner et al., 2013; Levrier et al., 2016), and insomnia symptoms (e.g., Gutner et al., 2013), sleep difficulties are commonly residual after PTSD therapy (Belleville et al., 2011; Galovski et al., 2016, 2009; Gutner et al., 2013), including in those who have recovered from PTSD (Zayfert & DeViva, 2004). It would therefore be important to investigate further which PTSD therapies, and which aspects of PTSD therapy, best promote sleep improvements, and whether sleep problems are residual to the same extent across different psychotherapies for PTSD. To our knowledge, no study has yet compared the effects of trauma and nontrauma-focused psychotherapy for PTSD on sleep, in adults. If trauma-focused therapy has superior effects on sleep compared to nontrauma-focused therapy, this may suggest that the focus on trauma memories and their meaning in these treatments may contribute to sleep improvements. It is also of interest to explore whether sleep improvement coincides with certain procedures in treatment that aim to change the “here and now” quality of trauma memories, such as the updating memories procedure in CT-PTSD (Ehlers & Clark, 2000). In this procedure, the individually most upsetting moments in memory are linked to less threatening meanings that the patient and therapist have identified from the course of events (e.g., “I did not die”) or through cognitive restructuring (e.g., “I could not have prevented the trauma even if I had acted differently”). Furthermore, few studies have investigated which symptom changes are associated with sleep improvements with traumafocused PTSD therapy (e.g., Lommen et al., 2015). Understanding whether treatment changes symptoms that have been associated with sleep disturbances in PTSD, such as arousal (see Sinha, 2016) and trauma-related nightmares (e.g., Woodward, Arsenault, Murray, & Bliwise, 2000), would be informative. Finally, research demonstrating the importance of sleep in learning and memory, emotional processing (Diekelmann, Biggel, Rasch, & Born, 2012; Wagner, Hallschmid, Rasch, & Born, 2006; Walker & van der Helm, 2009; Yoo, Hu, Gujar, Jolesz, & Walker, 2007), and retention and generalization of fear extinction learning (Kleim et al., 2013; Pace-Schott, Verga, Bennett, & Spencer, 2012) has contributed to concerns that reduced sleep duration may have a detrimental effect on response to psychological PTSD treatments. Many of the trauma-focused treatments for PTSD involve some form of exposure to trauma memories and reminders (Schnyder et al., 2017), and it is possible that reduced sleep duration may interfere with the effects of exposure through impairing retention of fear extinction learning. Poor sleep may also interfere by impacting an individual’s ability to retain learning from the treatment session through reducing concentration and attention in therapy, or interfering with consolidation of new information from the session, such as updated information and meanings in the trauma memory. There is also some evidence that poor sleep quality predicts a slower response to PTSD treatment, in people with PTSD and comorbid major depression (Lommen et al., 2015). However, recent studies have also found that nightmares did not impact the efficiency of CBT for PTSD (Levrier et al., 2016), and that while sleep-directed hypnosis before CPT for PTSD improved sleep more than a control condition, it did not lead to greater improvements in PTSD symptoms after CPT (Galovski et al., 2016), and thus initial evidence is so far inconclusive. Further research is needed into the effects of reduced sleep duration on PTSD treatment outcomes.

مقاله انگلیسی رایگان

ترجمه فارسی رایگان 

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

خلاصه
تحقیقات علمی و محققان نشان دادند که مزیت برونگرایی در کارهای تیمی مشهود است اما مزیت آن هنوز مشخص نیست. هنوز تحقیقات نشان ندادند که مزیت برونگرایی چیست و در چه شرایطی مورد توجه قرار می گیرد؟ اهمیت انرژی در همکاری تیمی می تواند به پاسخ این سوال کمک کند. ما فرض می کنیم که افراد برونگرا می توانند رابطه انرژتیک با هم تیمی های خود برقرار کرده و در تیم ها پیش فعال باشند. البته مسئله همکاری می تواند در تعارض و یا در راستای مزیت برونگرایی قرار گیرد. ما بر روی عملکرد، تشکیل و از هم پاشی 27 تیم پروژه کار کردیم. نتایج نشان دادند که زمانی که تعارض در وظایف کاهش می یابد، افراد برونگرا به تیم انرژی داده و به طور پیش فعال با آنها همکاری می کنند. بالاعکش زمانی که تعارضات بالا برود، این افراد رابطه انرژتیک تری با هم تیم خود برقرار کرده و به عنوان افراد پیش فعال در نظر گرفته نمی شوند. یافته های ما نشان داد که چگونه برونگرایی می تواند تعارضات در گروه را تحت تاثیر قرار دهد. البته این تاثیرگذاری در چه شرایطی و در چه زمانی و به خاطر چه علتی ایجاد می شوند.
کلید واژگان: برونگرایی، عملکرد پیش فعالانه، روابط انرژتیک و تعارض در وظایف
مقدمه
سازمان ها برای بهبود سازگاری و نوآوری، بیشتر بر روی شکل های انعطاف پذیرتر سازمان دهی همانند کار تیمی تاکید دارند. در کار تیمی، کارفرمایان کمتر به نظارت مستقیم ناظرین نیاز دارند(CRANT،2000). آنها بیشتر بر روی علائق خود، مشارکت های پیش فعالانه اعضای تیم برای ایجاد تغییرات و همکاری با فعالیت ها تاکید دارند. (Griffin, Neal, & Parker, 2007; Neal, Yeo, Koy, & Xiao, 2012).. البته در محیط های کاری مدرن، کار تیمی و فعالیت های پیش فعال برای هر فردی مناسب نیستند. برونگرایی می تواند افراد را برای انجام تعاملات بیشتر ترغیب کند. در حالی که درونگرایی در محیط کاری به عنوان معایب محسوب می شود. تحقیقات قبلی نشان دادند که در جایی که عملکرد پیش فعال بر حسب VOICE و تاثیرات تعریف شود، افراد برونگرا را بیشتر از افراد درونگرا پیش فعال می کند. (Grant, Parker, & Collins, 2009; Parker & Collins, 2010).. افراد برونگرا تمایل دارند تا ایده ها و نگرانی های خود را بیان کنند. تحقیقات نشان دادند که افراد برونگرا فرصت بیشتری برای به اشتراک گذاشتن ایده ها با دیگران دارند. . آنها افرادی هستند که به آزادانه حرف های خود را می زنند. (e.g., Crant, Kim, & Wang, 2011; LePine & Van Dyne, 2001; Liu, Liao, & Liao, 2014). این افراد برای گرفتن تصمیمات با افراد ارتباط برقرار می کنند. البته تحقیقات پیشنهاد دادند که افراد برونگرا افرادی پیش فعال بوده و ایده ها و اهمیت ها و نگرانی های خود را بیان می کنند. البته یافته ها با تعارضاتی مواجه شدند. به طور مثال NEAL در سال 2012 در تحقیق بر روی کارفرمایان اجرایی دولت پیشنهاد داد که سطح برونگرایی افراد رابطه مثبتی با رتبه بندی افراد دیگر داشته و آنها می توانند کارایی بیشتری برای تیم خود داشته و از روش هایی برای همکاری با یکدیگر استفاده کنند. به طور مثال آنها رفتارهای پیش فعالانه دارند. اما این محققان تنوانستند فرضیه را ثابت کنند. چرا که آنها عوامل میانجی همانند انرژی و همبستگی اجتماعی و ماهیت محیط کاری را به عنوان پتانسیلی برای انجام تحقیقات مور بررسی قرار ندادند. هدف اولیه این تحقیق درک چرایی و چگونگی مزیت برونگرایی در راستای مشارکت های پیش فعال در تیم ها و توجه به یک سری موقعیت هایی است که ممکن است برای سازمان مشکل ساز شوند. ما از مدل همکاری به عنوان انرژی در مکالمات (Quinn & Dutton, 2005) به عنوان چارچوب نظری استفاده می کنیم تا چرایی و چگونگی عملکرد پیش فعالانه افراد برونگرا را در تیم مورد بررسی قرار دهیم. در مورد کار تیمی، همکاری برای تحقق اهداف بسیار مهم است. افراد پیش فعال ایده های خود را بیان کرده و از آنها برای بهبود عملکرد تیم استفاده می کنند. در فرآیند همکاری نه تنها افراد اطلاعات را با هم به اشتراک می گذارند بلکه انرژی هم از یکدیگر می گیرند. (Quinn & Dutton, 2005). افراد برونگرا برای این فرآیند و انتقال انرژی بسیار مهم هستند. اجتماعی بودن این افراد باعث بیشتر شدن انرژی بین افراد و تعاملات اجتماعی می شود. . افراد نیز تحت این شرایط به اهداف خود رسیده و برای آنها تلاش می کنند. (John & Srivastava, 1999; Selfhout, Burk, Branje, Denissen, Van Aken, & Meeus, 2010).

بخشی از مقاله انگلیسی:

Summary While academic and practitioner literatures have proposed that extraverts are at an advantage in team-based work, it remains unclear exactly what that advantage might be, how extraverts attain such an advantage, and under which conditions. Theory highlighting the importance of energy in the coordination of team efforts helps to answer these questions. We propose that extraverted individuals are able to develop more energizing relationships with their teammates and as a result are seen as proactively contributing to their team. However, problems in coordination (i.e., team task conflict) can reverse this extraversion advantage. We studied 27 project-based teams at their formation, peak performance, and after disbandment. Results suggest that when team task conflict is low, extraverts energize their teammates and are viewed by others as proactively contributing to the team. However, when team task conflict is high, extraverts develop energizing relationships with fewer of their teammates and are not viewed as proactively contributing to the team. Our findings regarding energizing relationships and team task conflict clarify why extraversion is related to proactive performance and in what way, how, and when extraverts may be at a (dis)advantage in team-based work. Copyright © 2016 John Wiley & Sons, Ltd.

Keywords: extraversion; proactive performance; energizing relationships; task conflict

To improve their adaptability and innovativeness, organizations commonly rely on more flexible forms of organizing, including work teams. In team-based work, employees often need less direct supervision (Crant, 2000), and instead rely on the self-directed, proactive contributions of team members to initiate change and coordinate their activities (Griffin, Neal, & Parker, 2007; Neal, Yeo, Koy, & Xiao, 2012). Although important in the modern workplace, this surge toward teamwork and proactivity may not suit everyone. The more outgoing, social nature of extraverts may predispose them to succeed in the context of intense team interactions, while more quiet introverts may be disadvantaged in these forms of working (Cain, 2012). Some previous research, where proactive performance is defined in terms of voice, taking charge, and demonstrating upward influence, finds that more extraverted individuals make greater proactive contributions than their more introverted counterparts (Grant, Parker, & Collins, 2009; Parker & Collins, 2010). This is explained by the notion that extraverts are more likely to express their ideas and concerns. Indeed, research indicates that extraverts place greater value on having the opportunity to share their ideas with others than introverts (Avery, 2003), and they engage in higher levels of employee voice (e.g., Crant, Kim, & Wang, 2011; LePine & Van Dyne, 2001; Liu, Liao, & Liao, 2014) and constructive change-orientated communication when working with others on a decision-making simulation (LePine & Van Dyne, 2001). Although these studies suggest that extraverts engage in proactive actions such as voicing ideas and concerns, there is also some research that contradicts these findings. For instance, in a study of administrative government employees, Neal et al. (2012) proposed that individuals’ level of extraversion would be positively associated with others’ ratings of the extent to which they suggested ways to make their team more effective and improve methods for working together (i.e., their proactive team-directed behavior) but failed to support this hypothesis. They cited the importance of unexamined mediators (e.g., energy and social cohesion) and moderators (e.g., the nature of the work environment) as potential explanations for this unexpected null finding. As such, a primary goal of this research is to better understand when and why extraverts might be at an advantage in making proactive contributions to their team and to consider the possibility that there may be situations where they may be at a disadvantage. We utilized the coordination-as-energy-in conversation model (Quinn & Dutton, 2005) as a guiding theoretical framework to examine not only if, but why and when, more extroverted individuals are viewed as making proactive contributions to their teams. In team-based work, coordination is essential for a team to achieve its goals; individuals proactively contribute to this process by offering ideas and suggestions that improve how the team works and its performance. This coordination process occurs through conversations that transfer not only information but also energy between individuals (Quinn & Dutton, 2005). Extraverts seem well-suited for this process of information and energy transfer. Originally defined as being social (Barrick & Mount, 1991), contemporary views suggest extraversion is more about bringing energy to and deriving energy from social interactions (John & Srivastava, 1999; Selfhout, Burk, Branje, Denissen, Van Aken, & Meeus, 2010)

مقالات انگلیسی و ترجمه های فارسی رایگان با فرمت PDF آماده دانلود رایگان میباشند

همچنین ترجمه مقاله با فرمت ورد نیز قابل خریداری و دانلود میباشد

مقاله انگلیسی رایگان (PDF)

ترجمه فارسی رایگان (PDF)

خرید ترجمه با فرمت ورد

فهرست مقاله:

روش

بحث

نتیجه گیری

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

 چرخه قاعدگی یک فرایند فیزیولوژیک نرمال است که همه زنان آن را تجربه می کنند و با تغییرات هماهنگ در سطوح استروژن و پرژسترون تخمدان همراه می باشد. محققان تایید کرده اند که سیستم های مختلف بدن (به عنوان مثال، سیستم قلبی عروقی، سیستم عصبی مرکزی، سیستم غدد درون ریز، سیستم تولید مثل زنان، و سیستم ایمنی بدن) مملو از گیرنده های استروژن بوده و پروژسترون نیز بر روی بسیاری از بافت ها اثر دارد. از اینروی سطوح در حال نوسان دوره ای استروژن و پرژوسترون اثرات بیولوژیکی معنی داری بر روی بدن زن دارند. مطالعات مربوط به اثرات چرخه قاعدگی بر روی تغییرات عاطفی زنان، در میان بیماران مبتلا به سندرم پیش از قاعدگی (PMS) و شکل فیزیولوژیکی آن صورت گرفته است: یعنی اختلال ملال پیش از قاعدگی (PMDD). PMS به صورت گروهی از علایم جسمی و روانی تعریف می شود که در مرحله لوتئال چرخه قاعدگی رخ می دهد. PMDD با یک دسته از علایم علائم خلقی، به ویژه افسردگی، تنش، اضطراب، تحریک پذیری، و خستگی همرته است و دارای 5 علایم در طی مرحله لوئتال است. تشخیص PMDD با پایش علایم حداقل در دو چرخه قاعدگی متوالی انجام می شود.
در میان زنان چینی، وقوع PMDD و PMS به ترتیب 2.1 و 21.1 درصد می باشد و رایج ترین علایم شامل تحریک پذیری، حساسیت به لمس پستان، افسردگی، نفخ شکم و عصبانیت می باشد. محققان پی برده اند ک زنان با PMDD و PMS دارای خلق منفی، افسردگی و تحریک پذیری می باشند ولی در در مقایسه با زنان سالم در مرحله قبل از قاعدگی، روحیه کم تر مثبت دارند و این موجب شده است تا یک سری قضاوت های منفی در طی مرحله قبل از قاعدگی در مقایسه پس از قاعدگی صورت گیرد. نشان داده شده است که بیشتر این شکایت های قبل از قاعدگی گزارش شده توسط زنان با PMDD، مربوط به حساسیت بالا به تنش است. علت شناسی و پاتوفیزیولوژی PMS هنوز مشخص نیست. برخی از مطالعات اولیه علت PMS را به ترشحات بیش از حد هورمون های تولید مثلی نسبت داده اند. با این حال مطالعات اخیر نتوانسته اند تفاوت معنی داری بین زنان با و بدون PMS در غلظت هورمون تولید مثلی پیدا کنند و این بدین معنی است که PMS ناشی از غلظت های غیر طبیعی استرویید های جنسی نمی باشد. برخی از محققان بر عوامل شناختی در توسعه PMS تاکید دارند. گفته می شود که زنان با PMS، تغییرات فیزیووژیگی در طی مرحله قبل از قاعدگی را به شکلی منفی تفسیر می کنند و آن ها را تهدید کننده می دانند به شکلی که در نهایت احساس اضطراب و افسردگی می کنند. این فضیه با کارایی درمان شتاختی در درمان PMS و PNDD تایید شده است. به علاوه محققان بیان می دارند که PMS یک سندرم واحد ثابت نیست بلکه یک فرایند مذاکره و تعامل و چارچوب بندی علایم به صورت تغییرات نرمالی است که در نهایت منجر به اختلال و افسردگی قبل از قاعدگی می شود و این گاهی به صورت اختلال در تنظیم شناختی بر اساس تغییرات شناختی در میان زنان با PMS تفسیر می شود.
مدل فرایند تنظیم شناختی بیان می دارد که احساس و هیجان را می توان در نقاط مختلف فرایند تولید هیجان تنظیم کرد و راهبرد های تنظیم هیجان از نظر اثر خود بر فرایند شناختی متفاوت هستند. بر طبق این مدل، راهبرد ها در مراحل مختلف فرایند هیجانی منوط به مهارت های مختلف بوده و دارای اثرات متفاوتی برای تجربه عاطفی، فیزیولوژی و رفتار می باشند. ارزیابی مجدد و سرکوب دو راهبرد رایج برای کاهش واکنش های عاطفی منفی است که به طور گسترده ای در مدل بررسی شده اند. ارزیابی مجدد یک نوع تغییر شناختی است و به صو.رت یک وضعیت استخراج هیجان به طور غیر هیجانی تعریف می شود در حالی که سرکوب نوعی تنظی پاسخ است و به صورت یک بازدارنده رفتار ابراز احساسات تلقی می شود
محققان نشان داده اند که تنظیم هیجان معمولی بر روی عملکرد و بهزیستی فردی در فرایند تچربه هیجانی اثر دارد. استفاده از ارزیابی تازه با اثر مثبت بالا، عملکرد بین فردی بهتر و بهزیستی بالاتر همراه است. بر عکس، استفاده بیشتر از سرکوب با کاهش عملکرد عاطفی همراه است. تحقیقات قبلی نشان داده است که ارزیابی مجدد شناختی منجر به کاهش بیان هیجانات منفی و رفتار های آن ها، کاهش پاسخ های ناگهانی و کاهش پاسخ های اناتومی می شود. مطالعات تصویر برداری عصبی اخیر نشان داده است که استفاده بیش تر از ارزیابی مجدد با کاهش فعالیت امیگدال مغزی و افزایش فعالیت لوب جلو مغزی و اهیانه همراه است. بر اساس این یافته ها، تنظیم هیجانی ناکارامد یک عامل اسیب پذیری برای اختلالات روحیه ای است. با این حال ، اطلاعات کمی در خصوص اثر تنظیم هیجان بر روی زنان با PMS وجود دارد. مطالعات کمی به ارزیابی همبستگی بین تنظیم عاطفی و PMS پرداخته اند. 47 مقاله در خصوص اثر چرخه قاعدگی بر روی سلامت ذهنی زنان نشان داد که 61.7 درصد مطالعات همبستگی معنی داری بین چرخه قاعدگی و تنظیم هیجان نشان داد. با این حال، هیچ مطالعه ای به طور مستقیم به بررسی تنظیم ناکارامد هیجانی در میان زنان با PMSنپرداخته است.
بر طبق مطالعات قبلی، عملکرد تنظیم هیجانی را می توان به سه طریق ارزیابی کرد. 1- تنظیم هیجانی عادتی 2- تنظیم هیجانی غیر ارادی و 3- تنظیم هیجانی اکتسابی. این مطالعه از رویکرد اریک و همکاران استفاده کرده است. ما در ابتدا از طریق پرسش نامه های خود گزار ش شده به ارزیابی این می پردزایم که آیا بین تنظیم هیجانی ارادی و شدت PMS ارتباط وجود دارد یا خیر. سپس ما از کلیپ های ویدئویی غمناک به عنوان محرک های عاطفی و هیجانی برای بررسی انتخاب راهبرد تنظیم هیجانی غیر ارادی و کارایی تنظیم آن ها در شرایط ایجاد کننده هیجان استفاده می کنیم. در مرحله سوم، ما به ارزیابی عملکرد اموزش داده شده برای استفاده از ارزیابی مجدد برای تنظیم هیجانی در راستای بررسی تفاوت ها در تنظیم هیجانی در زنان با و بدون PMS پرداختیم.. چهار فرضیه این مطالعه به شرح زیر است. 1- شدت PMS ارتباط و همبستکی منفی با استفاده ارادی از ارزیابی مجدد دارد ولی همبستکی مثبت با استفاده ارادی از روش سرکوب دارد 2- زنان با PMS دارای سطوح بالاتری از سرکوب هیجان غیر ارادی و سطوح پایینی از ارزیابی مجدد هیجانی را در مقایسه با زنان بدونPMS در فرایند تنظیم هیجان دارند. 3- زنان با PMS کم تر از ارزیابی مجدد در مقایسه با زنان بدون PMS در فرایند تنظیم هیجانی اکتسابی ذی نفع شده اند. 4- تفاوت مربوط به عملکرد تنظیم هیجانی بین زنان با و بدون PMS تنها در مرحله قبل از قاعدگی رخ می دهد.
همان طور که گفته شد، قاعدگی توسط استروژن و پرژسترون کنترل می شود. محققان نشان داده اند که این دو هورمون تولید مثلی بر قشر جلو مغزی و امیکدال اثر دارند و از این روی بر پردازش احساسات و تنظیم هیجان اثر دارند. در این مطالعهف ما نمونه بزاق های شرکت کننده ها را در روز ازمایش جمع اوری کرده و میزان استروژن و پرژسترون آن ها تعیین شد. سطوح هورمونی برای تایید مراحلی که در آن هر شرکت کننده در تاریخ ازمایش وجود داشت استفاده شده و رابطه بین پاسخ های هیجانی و سطوح هورمونی بررسی شد. برخی محققان نشان داده اند که ناخویشتن داری عاطفی افراد با اختلالات خلقی به صورت اختلال در تنظیم هیجانات نمایان نمی شود. از این روی در این مطالعه ما از سطح رسانایی پوست به عنوان شاخص فیزیولوژیک اثرات تنظیم شناخت استفاده می کنیم که در پارادایم تنظیم شناخت با کلیپ های غمکین ویدویی به عنوان محرک تحریک شناخت و احساسات استفاده می شود.

بخشی از مقاله انگلیسی:

The menstrual cycle is a normal physiological process that all women experience and is characterised by tightly orchestrated changes in the levels of ovarian estrogen and progesterone. Researchers have confirmed that diverse body systems (e.g., cardiovascular system1 , central nervous system2 , endocrine system1 , female reproductive system1 , and immune system3 ) are replete with estrogen receptors and that progesterone also acts on numerous tissues. Therefore, cyclically fluctuating levels of estrogen and progesterone have a significant biological effect on the female body, one with both physical and emotional ramifications1 . Studies related to the impacts of the menstrual cycle on women’s emotional changes have been primarily conducted among patients who suffer from premenstrual syndrome (PMS) and its severe predominantly psychological form: premenstrual dysphoric disorder (PMDD)2 . PMS is defined as a group of psychological and physical symptoms that regularly occur during the luteal phase of the menstrual cycle and resolve by the end of menstruation3 . PMDD is characterized primarily by a cluster of mood symptoms, especially depression, tension, anxiety, irritability, and fatigue, with five or more symptoms present during the luteal phase3 . The diagnosis of PMDD can only be made by having women prospectively monitor their symptoms for at least two consecutive symptomatic menstrual cycles4,5. Among Chinese women, the incidence of PMDD and PMS is 2.1% and 21.1%, respectively, and the most common symptoms are irritability, breast tenderness, depression, abdominal bloating and angry outbursts6 . Researchers found that women with PMS or PMDD had more negative mood, depression and irritability, but less positive mood as compared to healthy women during the premenstrual phase7 , made more negative judgements in a facial discrimination task during the premenstrual phase as compared to the postmenstrual phase8 , and had enhanced bilateral amygdala reactivity in comparison with healthy controls when exposed to emotional faces9 . It has been indicated that most of these premenstrual complaints reported by women with PMDD are related to heightened stress-sensitivity10. The aetiology and pathophysiology of PMS remain unclear. Some early studies attributed the cause of PMS to abnormal and excessive secretions of the reproductive hormones11. However, recent studies failed to find any significant difference between women with and without PMS in the concentrations of reproductive hormones9,12, which means PMS does not seem to be due to abnormal concentrations of sex steroids. Some researchers emphasize cognitive factors in the development of PMS. It is proposed that women with PMS may be interpreting physiological changes during the premenstrual phase in a negative way, and regarding them as threatening or depriving so that they feel anxious and depressed13. This hypothesis was supported by the efficacy of cognitive therapy in treating PMS and PMDD2,12,14,15. Furthermore, some researchers even argue that PMS is not a fixed unitary syndrome but an ongoing process of negotiation, and reframing  of symptoms as normal change can effectively reduce premenstrual distress16, thus implying the dysfunction of emotion-regulation based on cognitive change among women with PMS. The process model of emotion regulation17 declaimed that emotion may be regulated at different points in the emotion generative process, and emotion-regulation strategies differ in when they have their primary impact on the emotion-generative process. According to this model, strategies enacted at different stages of the emotion process rely on different skills and have different consequences for emotional experience, physiology, and behavior18. Reappraisal and suppression are two commonly used strategies for diminishing negative emotional reactions, which have been extensively operationalized within the model19. Reappraisal is a type of cognitive change, and it is defined as construing a potentially emotion-eliciting situation in non-emotional terms, while suppression is a type of response modulation, and it is defined as inhibiting ongoing emotion-expressive behavior. Researchers found that habitual emotion regulation may have an impact on individuals’ well-being and performance in emotion experience tasks19. The habitual use of reappraisal was related to greater positive affect, better interpersonal functioning, and higher well-being. By contrast, greater use of suppression was related to a less beneficial profile of emotional functioning20. Previous researches showed that cognitive reappraisal leads to the decreased expression of negative emotions and their behaviors21, decreased startle responses22 and attenuated autonomic responses21. Recent neuroimaging studies also revealed that the greater use of reappraisal in everyday life was related to decreased amygdala activity and increased prefrontal and parietal activity during the processing of negative emotional facial expressions23. Based on these findings, emotion dysregulation has long been thought to be a vulnerability factor for mood disorders24. However, little information is available regarding the impact of the emotion regulation on women with PMS25. Few studies to date evaluated the correlations between PMS and emotion regulation. With 47 papers relating to the influence of the menstrual cycle on the mental health of women, a meta-analysis conducted by Romans and his colleges indicated that 61.7% of the studies reported significant correlations between menstrual cycle and emotion regulation26. However, as far as we know, no study has directly tested emotion dysregulation among women with PMS. According to previous studies, the performance of emotion regulation can be assessed in three ways24: (1) habitual emotion regulation; (2) spontaneous emotion regulation; (3) instructed emotion regulation. The present study adopted the paradigm of Ehring et al.24. We first assessed the relationship between habitual emotion regulation and the severity of PMS via self-report questionnaires to investigate whether the habitual use of maladaptive emotion-regulation strategy was a vulnerable factor of PMS; secondly, we used sad film clips as emotion stimuli to investigate participants’ spontaneous choice of emotion regulation strategy and their regulation efficacy in the emotion-inducing situation; thirdly, we assessed participants’ performance when instructed to use reappraisal to regulate their emotions to reveal the difference in instructed emotion regulation between women with and without PMS. Four hypotheses were tested in the current study: (1) severity of PMS is negatively associated with the habitual use of reappraisal, but positively associated with the habitual use of suppression; (2) women with PMS have higher levels of reported spontaneous emotion suppression and lower levels of reported emotion reappraisal as compared to women without PMS in the spontaneous emotion regulation task; (3) women with PMS have reduced benefit from instructed reappraisal as compared to women without PMS in the instructed emotion regulation task; (4) the difference regarding the performance of emotion regulation between women with and without PMS occurs only in the premenstrual phase. As mentioned, menstruation is governed by estrogen and progesterone. Researchers have found that these two reproductive hormones may have an impact on the amygdala and prefrontal cortex, and thus may have effects on emotion processing and regulation27. In the present study, we collected each participant’s saliva sample on the day of the experiment, from which estrogen and progesterone levels were determined28,29. The hormone levels were used to confirm the phase in which each participant was on the date of the experiment, and we also investigated the relationship between emotion responses and hormone levels. Some researchers have indicated that the emotion dysregulation of individuals with mood disorders may manifest not as the failure in the regulation of self-reported negative emotion, but as the maladaptive physiological responses after emotion regulation30. Thus, in the current study, we used skin conductance level (SCL) as the physiological index of emotion regulation effects, which was widely used in the emotion regulation paradigm with sad film clips as emotion-inducing stimuli31,32.

مقاله انگلیسی رایگان (PDF)

ترجمه فارسی رایگان (PDF)

خرید ترجمه با فرمت ورد

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

1- مقدمه
مزیت های بالقوه ارزیابی واقعی از علائم شدید در بسیاری شرایط مزمن (Steventon et al., 2012; Tsanas, 2012)، اما به خصوص برای سلامتی ذهنی (American Psychiatric Association, 2013; Holmes et al., 2016; Lanata et al., 2015; Solomon et al., 2010) شناخته شده است. علائم مرض باقیمانده در اختلالات روانپزشکی مهم هستند، چون به‌طور مستقیم به فعالیت اقتصادی و اجتماعی آسیب می‌زنند و خطر ابتلا به بیماری‌های جدید را افزایش می‌دهند. کنترل و بازنگری تغییرات علائم و پیگیری پیشرفت (Slade, 2002; Solomon et al., 2010) در دستورالعمل‌های برای درمان به‌طور گسترده مورد تشویق واقع شده است. بازنگری وضعیت‌های روانی اغلب در ارزیابی و مدیریت اختلالات روانی استفاده می‌شوند. به‌طور متداول، خودبازنگری از وضعیت روانی با استفاده از روش (PROM) با سؤالاتی روی برگه کاغذ و اخیرا کامپیوتر انجام می‌شود (Bopp, 2010, Malik, 2012) اما در سال‌های اخیر فراگیری شبکه‌های موبایل و افزایش سریع تکنولوژی گوشی‌های هوشمند منجر به افزایش تمرکز به استفاده از کاربردهای موبایل شده است ( Faurholt-Jepsen et al., 2015; Schärer et al., 2015; Schwartz et al., 2016). این تقریب مزیت‌هایی دارد، چون وضعیت‌های روانی می‌توانند در زمان حقیقی بدون دردسر گزارش شوند. (Proudfoot et al., 2010) با این‌حال، فراوانی موقتی بهینه از بازنگری وضعیت منبع، بعضی عدم قطعیت‌ها باقی می‌ماند (Moore et al., 2014). در این‌جا، درستی کاربرد بر پایه گوشی‌های هوشمند برای رهایی از بازنگری وضعیت روانی روزانه در دو گروه بیمار که بی‌ثباتی وضعیت روانی یک نقطه مشترک است. اختلالات دو قطبی (BD) و اختلالات شخصیتی مرض (BPD) حدود 2% جمعیت را تحت تأثیر قرار می‌دهد. به‌طور متداول، توصیف‌ها از BD شامل اتفاقات واضح از وضعیت روانی افسرده با دوره‌هایی از پنهان‌سازی حقیقت اختلال که به‌وسیله ناپایداری وضعیت روانی مزمن و عملکرد ضعیف درونی مشخص می‌شود. مدت زمان این دوره‌ها ممکن است از هفته‌ها تا ماه‌ها، بسته به نوع افسردگی متغییر باشد (Anderson et al., 2012). اختلال شخصیتی مرضی یک اختلال فراگیر است که ناپایداری وضعیت روانی همراه با محرک آنی، عملکرد بد، وضعیت خودکشی مکرر، احساس عدم اعتماد به نفس به‌خصوص خشم و ترس است. ناپایداری وضعیت روانی در BPD متفاوت از دیگر اختلالات در طبیعت‌شان (Koenigsberg et al., 2002) است و مربوط به ناتوانی در تعدیل پاسخ‌های احساسی است (Gratz et al., 2006; Linehan, 1993). اگرچه تطبیق‌های مستقیم کمی با BD انجام شده است، BD و BPD می‌توانند به‌وضوح با استفاده از اندازه‌های آزمایشگاهی از تطابق‌های اجتماعی تشخیص داده شوند (Saunders et al., 2015). اما در تمرین‌های تکنیکی تمایزشان می‌تواند کمی چالش برانگیز باشد. تشخیص صحیح برای تقریب‌های درمانی واگرایی داده شده اساسی است. BD نیازمند یک دوره درمان طولانی است (Goodwin et al., 2016). در حالی‌که برای BPD هیچ تجویز دارویی معتبری وجود ندارد و راهکارهایی روانشناسی توصیه شده است (NICE, 2009). تأکید می‌کنیم که این مطالعه روی تغییرات وضعیت‌های روانی تمرکز دارد نه بی‌نظمی‌های احساسی. بی‌نظمی احساسی به طغیان‌های رفتاری کوتاه مدت اشاره دارد و نتیجه‌ای از فقر در پاسخ به احساسات است. وضعیت روانی کم‌ارزش‌تر احساسات است و به وضعیت روانی درونی‌ای اشاره دارد که می‌تواند ساعت‌ها تا ماه‌ها طول بکشد. تغییرات وضعیت روانی نشانه‌ای برای تشخیص آشفتگی‌های روانی بلند مدت است.
اهداف مطالعه عبارتند از:
الف. معرفی و ارزیابی پرسش‌نامه‌های کلینیکی جدید استفاده شده برای آگاهی از وضعیت روانی روزانه به‌عنوان بخشی از یک کاربرد تلفن‌های هوشمند
ب. کشف تغییرات بلند مدت در مشخصه‌های روانی از BD و BPD و کنترل سلامت (HC) بیماران خروجی از این پرسش‌‌نامه‌های جدید به‌عنوان سنجش با چهار پرسش‌نامه روانشناسی اثبات شده معلوم کننده وضعیت روانی بر اساس برنامه هفتگی
پ. برای امتحان کردن فرضیاتی که تغییرات وضعیت روانی ممکن است گروه‌های BPD و BD را از HC متمایز کند.‌
نتایجی از تعداد نسبتا بزرگی از شرکت‌کنندگان در زمینه مدت زمان بازنگری وضعیت روانی، ردیابی تغییرات وضعیت روانی‌شان برای چندین ماه، بر خلاف دیگر مطالعات که به چند هفته محدود بودند (e.g. Holmes et al., 2016; Schwartz et al., 2016)، با استفاده از چندین پرسش‌نامه (Bonsall et al., 2012; Moore et al., 2014; Bonsall et al., 2015; Holmes et al., 2016 ). به‌علاوه، اغلب مطالعات دیگر تنها روی یک اختلال تمرکز می‌کنند (e.g. BD, Bonsall et al., 2015; Faurholt- Jepsen et al., 2015; Holmes et al., 2016; Lanata et al., 2015 ). در حالی‌که، افراد تشخیص داده شده با BPD را همچنین مورد مطالعه قرار داده و یافته‌ها برخلاف HC را مقایسه می‌کنیم.

بخشی از مقاله انگلیسی:

1. Introduction

The potential benefits of reliable monitoring of symptom severity is acknowledged in many chronic conditions (Steventon et al., 2012; Tsanas, 2012), but particularly for mental health (American Psychiatric Association, 2013; Holmes et al., 2016; Lanata et al., 2015; Solomon et al., 2010). Residual symptoms are important in psychiatric disorders because they directly impair social and economic activity and increase the risk of new episodes. Capture and monitoring of symptom variability and progression prospectively (Slade, 2002; Solomon et al., 2010) is accordingly widely encouraged in treatment guidelines. Monitoring of mood states is often used in the assessment and management of mood disorders. Traditionally, self-monitoring of mood using Patient Reported Outcome Measures (PROMs) was achieved using paper-based and more recently computer-based questionnaires (Bopp, 2010, Malik, 2012) but in recent years the ubiquity of mobile networks and the rapid evolution of smartphone technology have led to an increasing focus on the use of mobile applications (Faurholt-Jepsen et al., 2015; Schärer et al., 2015; Schwartz et al., 2016). This approach has advantages because mood states can be reported in real time without the inconvenience of logging to a computer and thus self-ratings should be less prone to recall bias (Proudfoot et al., 2010). However, the optimal temporal frequency of mood monitoring remains the source of some uncertainty (Moore et al., 2014). Here, we describe the validation of a smartphone-based application for the delivery of daily mood monitoring in two patient groups where mood instability is a common. Bipolar Disorder (BD) and Borderline Personality Disorder (BPD) affect around 2% of the population respectively. Traditional descriptions of BD comprising clear episodes of elated or depressed mood interspersed with periods of euthymia mask the true course of the disorder which is characterised by chronic mood instability and poor inter-episode function. The duration of these periods may vary considerably from weeks to months, with depression typically dominating the longitudinal course of the disorder (Anderson et al., 2012). Borderline personality disorder is a pervasive disorder where mood instability is accompanied by impulsivity, interpersonal dysfunction, repeated suicidal gestures, an uncertain sense of self, inappropriate anger and a fear of abandonment. Mood instability in BPD is thought to differ from other disorders in its nature (Koenigsberg et al., 2002) and relate to an inability to modulate emotional responses (Gratz et al., 2006; Linehan, 1993) although few direct comparisons with BD have been made. BD and BPD can be clearly distinguished using laboratory measures of social cooperation and reward learning (Saunders et al., 2015) but in clinical practice their distinction can be far more challenging. Correct diagnosis is essential given their divergent treatment approaches; BD requires a long term medication (Goodwin et al., 2016) whereas there are no licensed medications for BPD and psychological interventions are recommended (NICE, 2009). We stress that this study focuses on mood variability and not emotional dysregulation. The latter refers to short-term (from seconds to a few hours) behavioural outbursts, and is the result of poor regulation of emotional responses. Mood is less specific than emotions and refers to an internal psychological state which can last from hours to months; mood variability aims to characterize longterm mood disturbances. The aims of the study were to: (a) introduce and validate a novel clinical questionnaire used for daily mood monitoring as part of a smartphone application, (b) explore the longitudinal variation in mood characteristics of BD, BPD, and Healthy Control (HC) participants extracted from this new questionnaire as compared to four established psychiatric questionnaires quantifying mood on a weekly basis and (c) to test the hypothesis that mood variability might discriminate BD and BPD groups from HC and more critically from each other. We present results from a relatively large number of participants in the context of longitudinal mood monitoring, tracking their mood variation for multiple months, as opposed to other studies that were confined to a few weeks (e.g. Holmes et al., 2016; Schwartz et al., 2016), and using multiple questionnaires (most previous studies focus on a single questionnaire to investigate symptom variation, e.g. depression, for example Bonsall et al., 2012; Moore et al., 2014; Bonsall et al., 2015; Holmes et al., 2016). Moreover, most other studies focus solely on a single disorder (e.g. BD, Bonsall et al., 2015; FaurholtJepsen et al., 2015; Holmes et al., 2016; Lanata et al., 2015), whereas we have also recruited people diagnosed with BPD, and compared findings against HC. 2. Data The data were collected as part of the Automated Monitoring of Symptom Severity (AMoSS) study exploring mood, activity and physiological variables (Palmius et al., 2014). The study was observational, and independent from the clinical care the participants received. We recruited 139 participants: 53 diagnosed with BD, 33 diagnosed with BPD and 53 age-matched HC. BD and HC were also gender-matched; the BPD group were predominantly female. The participants were recruited for an initial three-month study period, with an option to remain in the study for 12 months or longer. We excluded data from participants who either withdrew consent (one participant), or completed participation without providing at least two months of data. We processed data from 130 participants, 120 of whom had provided data for at least three months, and 61 participants provided data for at least 12 months. All participants gave written informed consent to participate in the study. All patient participants were screened by an experienced psychiatrist (KEAS) using the Structured Clinical Interview for DSM IV and the borderline items of the International Personality Disorder Examination (IPDE) (Loranger et al., 1994). The study was approved by the NRES Committee East of England – Norfolk (13/EE/0288) and the Research and Development department of Oxford Health NHS Foundation Trust. The demographic details of the participants are summarised in Table 1. We used the Wilcoxon statistical hypothesis test to assess whether there are statistically significant differences conducting pairwise comparisons between the three cohorts. We found no statistically significant differences ( p > 0.01) when comparing the days into the study, and the ages of the participants for the three cohorts. Similarly, there was no statistically significant difference in terms of gender between HC and BD, but gender was statistically significantly different between HC and BPD ( p = 0.003), and also between BD and BPD ( = p 0.006).

خواب و سیستم درون ریز

Sleep and the Endocrine System

مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب)

F2150

به علاوه، نقش بالقوه PRL در تنظیم حرکت سریع چشم(REM) یا SWS پیشنهاد شده‌است به این جهت که رابطه موقتی نزدیکی بین‌‌ترشح PRL زیاد و SWS وجود دارد. اگرچه، این ارتباط به اندازه ای که در مورد GH دیده ‌می‌شود، قوی نیست و الگوی‌‌ترشح معمول PRL با سن کاهش ن‌می‌یابد در حالی که در مورد SWS این کاهش اتفاق ‌می‌افتد.
هورمون‌‌‌های گنادوتروپین
ترشح هورمون‌‌‌های گنادوتروپین به ظاهر هم تحت تاثیر ریتم گردشی‌است و هم از خواب تاثیر ‌می‌پذیرد. گنادوتروپین‌‌‌های آزاد کننده هورمون از هیپوتالاموس،‌‌ترشح هورمون لوتئینی(LH) و هورمون محرک فولیکول(FSH) را توسط هیپوفیز پیشین کنترل ‌می‌کنند. در مردها، LH مسئول‌‌ترشح تستوسترون‌است در حالی که FSH اسپرم زایی را تحریک ‌می‌کند. در زن‌‌‌ها، گنادوتروپین‌‌‌ها‌‌ترشح‌استروژن و پروژسترون را تنظیم ‌می‌کنند و چرخه قاعدگی را تنظیم ‌می‌کنند.
الگوهای 24 ساعته‌‌ترشح گنادوتروپین‌‌‌ها و سطوح‌استروئید در گنادها براساس جنسیت و مرحله زندگی تغییر ‌می‌کند. افزایش ضربانی در سطوح LH و FSH در طی خواب در بچه‌‌‌ها رخ ‌می‌دهد. هر چه بچه به بلوغ نزدیک‌‌تر ‌می‌شود، تکثیر پالس‌‌‌های شبانه افزایش ‌می‌یابد که خود یکی از نشانه‌‌‌های بلوغ‌است.
تولید تستوسترون به صورت روزانه تغییر ‌می‌کند اما تولید آن به طور مستقیم وابسته به خواب‌است، زیرا سطوح تستوسترون به طور معمول در طی خواب افزایش ‌می‌یابد. در مردهای بالغ جوان، یک ریتم قابل توجه روزانه در سطوح تستوسترون دیده ‌می‌شود که سطوح حداقل آن در ساعات پایانی روز دیده ‌می‌شود و افزایش قابل توجه روزانه مربوط به ساعت‌‌‌های اولیه صبح‌است. تقریبا سه ساعت از SWS مورد نیاز‌است بدون در نظر گرفتن اینکه این واقعه در طی روز اتفاق ‌می‌افتد یا شب، برای رسیدن به اوج تولید تستوسترون این رخداد لازم‌است و سطوح آن در طی خواب هم ثابت باقی ‌می‌ماند. بعد از بیدار شدن، غلظت تستوسترون پلاسما در مواجهه با بیداری روز کاهش ‌می‌یابد. در تجربیات انقطاع خواب، افزایش روزانه در تستوسترون متوقف ‌می‌شود به ویژه اگر هیچ خواب REM به دست نیامده باشد.
سیستم آلدوسترون- آنژیوتنسین- رنین
بعضی از ریتم‌‌‌های گردشی در سیستم آلدوسترون- آنژیوتنسین-رنین اتفاق ‌می‌افتند که با جریان ادرار بیشتر و افزایش در خروج الکترولیت‌‌‌ها در طی روز همراه‌است. سطوح افزایش یافته از رنین و آلدوسترون در طی شب، خروج ادرار را کاهش ‌می‌دهد. به علاوه، فعالیت رنین در پلاسما با حرکات آهسته چشم همراه ‌می‌شود که به نام چرخه‌‌‌های NREM-REM شناخته ‌می‌شوند: سطوح بالاتر در طی خواب NREM دیده ‌می‌شود و سطوح پایین‌‌تر در طی خواب REM به دست ‌می‌آیند. بنابراین، جریان ادرار کاهش یافته و افزایش اسمولاریته ادرار در طی خواب REM رخ ‌می‌دهد. اگرچه، انقطاع خواب افزایش معمول در سطوح آلدوسترون را در طی خواب کاهش ‌می‌دهد که منجر به خارج شدن بیشتر سدیم ‌می‌شود.
لپتین و گرلین
خواب نقش مه‌می‌در تعادل انرژی ایفا ‌می‌کند. هم خواب و هم ریتم‌‌‌های گردش خون‌‌ترشح لپتین را کنترل ‌می‌کنند. لپتین هورمونی‌است که به صورت اولیه از سلول‌‌‌های چربی‌‌ترشح ‌می‌شوند که ‌می‌تواند سیری را افزایش دهد و متابولیسم را تسریع کند. سطوح بالاتر در چاقی دیده ‌می‌شود. در مقابل اینکه افراد چاق نسبت به لپتین مقاومت دارند. سطوح در تعادل کالری نوسان دارد و در شب افزایش ‌می‌یابد. اوج سطح لپتین در شب(حدود ساعت 2.30 شب) و تنزل در سطح آن در ساعات اولیه بعد از ظهر(حدود ساعت 1)‌است. این افزایش روزانه در سطح لپتین به نظر ‌می‌رسد که گرسنگی را در طی خواب مهار ‌می‌کند و ممکن‌است SWS را افزایش دهد. وقتی برای میزان مواد غذایی و فعالیت کنترل اعمال ‌می‌شود، تغییری در خواب شب نسبت به خواب روز ایجاد ‌می‌شود که منجر به اوج سطوح لپتین در شب و روز ‌می‌شود.
گرلین در ابتدا از معده‌‌ترشح ‌می‌شود و اشتها را تحریک ‌می‌کند و افزایش وزن را آغاز ‌می‌کند. آزاد شدن آن بیشتر توسط حالت خواب و بیداری کنترل ‌می‌شود تا تاثیر گردش خون. سطوح گرلین به صورت معمولا در نیمه اول شب افزایش ‌می‌یابد و در نیمه دوم آن کاهش ‌می‌یابد، حتی در حین روزه گرفتن. گرلین هم چنین‌‌ترشح GH را افزایش ‌می‌دهد و ممکن‌است SWS را تحریک کند.
انسولین و گلوکز
رابطه پیچیده ای بین خواب، انسولین و کنترل گلوکز وجود دارد. مقاومت کمتر به گلوکز در طی خواب قابل ملاحظه‌است بدون در نظر گرفتن اینکه خواب در روز صورت گرفته‌است یا در طی شب. این رخداد ‌می‌تواند به علت کاهش مصرف گلوکز در مغز باشد، کاهش‌استفاده از گلوکز در مغز و زبان و اثر ضد انسولین GH باشد. اگرچه متابولیسم کاهش یافته برای گلوکز در طی خواب NREM اتفاق ‌می‌افتد، متابولیسم افزایش یافته گلوکز در طی خواب REM و هوشیاری کامل رخ ‌می‌دهد.
افزایش حساسیت به انسولین در ظاهر در انتهای خواب اتفاق ‌می‌افتد. کنترل گلوکز بهبود یافته در انتهای خواب اتفاق ‌می‌افتد و دلیل آن به فاکتورهای مختلفی بستگی دارد از جمله افزایش متابولیسم در طی REM و زمان هوشیاری، فعالیت بدنی بیشتر، حذف گلوکز غیر وابسته به انسولین و فعالیت‌‌‌هایی که قبلا توسط‌‌ترشح انسولین کنترل شده اند.
اثرات ناهنجاری‌‌‌های درون ریز بر خواب
بخش قبلی درباره‌‌ترشح نرمال هورمونی و تاثر خواب بر تعادل هورمونی بحث کرده‌است. این بخش ناهنجاری‌‌‌های هورمونی و تاثیر آن‌‌‌ها را بر خواب به بحث ‌می‌گذارد.
آکرومگالی و ایست تنفسی در حین خواب
آکرومگالی از تولید GH بیشتر ناشی ‌می‌شود. علاوه بر یافته‌‌‌های فیزیکی قابل توجه مثل اعداد رو به رشد و ویژگی‌‌‌های قابل توجه، تعدادی ازا ناهنجاری‌‌‌های مورفولوژی هم ‌می‌توانند به ایست تنفسی در خواب منجر شوند. این ویژگی‌‌‌ها شامل تغییراتی مثل تغییرات در بافت‌‌‌های نرم مغز ، طویل شدن و ضخیم شدن صفحات نرم، متورم شدن و ضخیم شدن دیواره‌‌‌های نای و ضخیم شدن نوارهای دهانی صحیح و غلط که ‌می‌تواند منجر به باریک شدن راه‌‌‌های هوایی ریه و افزایش تمایل به مسدود شدن راه‌‌‌های تنفسی شود. تغییرات‌استخوانی هم چنین ‌می‌تواند مرتبط با خطرات افزایش یافته ای از ایست تنفسی در خواب باشد(OSA). رشد بیشتر‌استخوان‌‌‌های صورت منجر به جابه جایی زبان پشتی ‌می‌شود و فضای هوایی ریه‌‌‌ها را کمتر ‌می‌کند. به علاوه، جایگاه پایین‌‌تر برای‌استخوان لا‌می‌حنجره ممکن‌است مرتبط با ناپایداری بیشتر راه‌‌‌های هوایی بالاتر باشد.

مقاله انگلیسی رایگان (PDF)

ترجمه فارسی رایگان (PDF)

خرید ترجمه با فرمت ورد

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

تاریخچه تحقیق
سرطان سینه معمول ترین نوع سرطان بین زنان کشور هلند است. افزایش روش های معاینه ، غربال گیری و درمان سرطان سینه منجر به افزایش نرخ نجات بیماران این بیماری شده است. در نتیجه ، تحقیقا ت به کیفیت سلامت زندگی ( HRQL) بازمانده های سرطان سینه مثل مسائل روابط نامشروع زناشویی و روابط جنسی توجه فراوانی کرده اند.
نرخ شیوع اختلالات های زناشویی در نتیجه درمان سرطان سینه بین 30 و 100 درصد تغییر کرده است . بازمانده گان سرطان سینه ( BCS) برخلاف زنان فاقد تاریخچه بیماری سرطان سینه عملکرد جنسی بدی را تجربه می کنند . کاهش میل جنسی ( 64-23%) ، کاهش برانگیختگی جنسی ، یا نرم و روان سازی واژینال ( 48-20%) ، فقدان اوج جنسی ( 36-16%) ، و مقاربت دردناک ( 38-36%) مشکلات معمول گزارش شده توسط بیماران مبتلا به سرطان سینه است .
مولفه های مختلف درمان سرطان سینه میتواند اثر مستقیم یا غیر مستقیم بر عملکرد جنسی داشته باشند. تحقیقات گذشته ثابت کرده اند که صرفنظر از نوع جراحی ، افزایش بد کارکردی جنسی در زنانی که تحت شیمی درمانی قرار گرفته اند بیش از زنانی است که متحمل این درمان نشده اند. شیمی درمانی منجر به یائسگی زود رس ، ناگهانی ، کاهش میل جنسی در برخی از زنان میشود. شیمی درمانی نیز می تواند منجر به خشکی واژینال و آتروفی یا تحلیل رفتگی شود که در نتیجه منجر به اختلالات جنسی می شود.نتایج درمان اندوکرین ( ترشحات داخلی ) مختلط است ، اما تحقیقات ثابت کردند که مهار کننده ها و بازدارنده های تامواکسفین ( tamoxifen ) و آروماتاز ، منجر به ایجاد مشکلات جنسی می شوند. شواهد و اسناد مربوطه به اثر جراحی بر عملکرد جنسی مختلط است ، به طوری که برخی از تحقیقات ثابت میکنند که مشکلات کارکرد جنسی زنانی که سینه آنها برداشته شده است بیش از زنانی است که تحت درمان حفظ سلامت سینه قرار می گیرند، در حالی که ، تحقیقات دیگر وجود ارتباط بین نوع جراحی و عملکرد جنسی نیافتند. این یافته که برداشتن سینه اغلب بیش از درمان حفظ سلامت سینه منجر به تصویر سازگار تری از بدن می شود ، نتیجه و یافته سازگار تر و موافق تری است . مسائل جذابیت جنسی و زنانگی ، خستگی ، اضطراب ، افسردگی ، ترس از ناباروری و کاهش HRQL از جمله عوارض معمول پس از درمان سرطان سینه است . بهزیستی و رفاه هیجانی ، و کیفیت رابطه شریک جنسی متاثر از درماندگی های ناشی از تشخیص و درمان بیماری سرطان سینه است . اگر چه تشخیص و درمان هر نوع سرطان منجر به ایجاد مشکلاتی در زمینه کارکرد جنسی می شود، اما سرطان سینه به واسطه اهمیت سینه در جنسیت زنانگی و سینه به عنوان منبعی از لذت شهوانی و تحریک جنسی مشکلات خاصی را برای زنان مبتلا به سرطان سینه ایجاد میکند.
بد کارکردی جنسی میتواند به شیوه موثر و کارآمدی با انواع درمان رو در رو جنسی درمان شود. درمان جنسی از یک برنامه انعطاف پذیر درمانی منجمله تعدادی عوامل تشکیل شده است که میتواند متناسب با نیاز های افراد و زوجین باشد. این نوع درمان اصولاٌ شامل مولفه های درمانی استنتاج شده از روش درمان جنسی ماسترس و جانسون مثل شبه آموزش بد کارکردی جنسی و عطش جنسی است، ممنوعیت آمیزش جنسی و تمرینات و آموزش احساس محور است. ممنوعیت و منع آمیزش جنسی دور معیوب ترس از آمیز ش جنسی ، تجربه منفی و ناامیدی را از بین می برد و فرصت تجربه های مثبت را با حفظ یا کاهش تقاضا و درخواست عملکرد جنسی از بین می برد. تمرینات حسی برنامه سلسله مراتبی تمرینات ساختارمند را شکل می دهد که به واسطه آن شرکاء جنسی به تدریج فاز های متوالی تماس و ارتباط جنسی را دوباره معرفی می کنند. هدف این تمرینات احساس راحتی و آرامش با بدن خود و دستیابی به انجام رابطه صمیمی هیجانی و فیزیکی با شریک جنسی است . کشف روشهای دیگر تحریک جنسی و افزایش گفتگو با شرکاء جنسی در مورد تجارب جنسی ، میل جنسی و مرزهای جنسی اهداف دیگری هستند. این اجزاء رفتاری درمان جنسی معمولاٌ با شناخت درمانی ادغام وترکیب می شوند. تشخیص و اصلاح بد کارکردی درمانجو ، شناخت مخل در مورد جنسیت که در زمان تمرینات جنسی رخ می دهد هدف درمانگر و درمانجو در شناخت درمانی است . ارزیابی های کارکردی توسط روش بازسازی شناختی جایگزین شناخت بد کارکردی می شوند . درمان جنسی با فرمت زوجی ارایه می شود ، اما کاربردهای فردی و فرمت های گروه درمانی نیز در مقاله توضیح داده می شوند.
اثر بخشی انواع مختلف درمان های رو در رو بد کارکردی جنسی زنان ( FSD) منجمله میل جنسی ، اختلال انگیختگی جنسی ، اختلال در اوج لذت جنسی ، درد جنسی و واژینیسم ثابت شده است . بسیاری از برنامه های اصلاح رفتار بازمانده گان سرطان سینه توسعه و ارزیابی شده اند. مدال های دارای اثرات قوی تر زوج محور هستند و شامل مولفه های درمانی می شوند که به هر دو شریک جنسی در مورد تشخیص و درمان زنان توضیح می دهد ، سازگاری متقابل ودوجانبه زوجین و پروسه های حمایتی زوجین را ترویج می دهد و شامل مولفه های درمانی می شوند که امکان استفاده از تکنیک های درمان جنسی بررسی کننده مسائل جنسی و تصویر بدن را فراهم می سازد.
علی رغم دسترسی پذیری درمان های موثر بد کارکردی جنسی ، اختلاف معناداری بین نیاز خود سنجیده به سلامت حرفه ای جنسی بازمانده های سرطان سینه و استفاده واقعی از درمان وجود دارد. کیدل و همکارن اعلام کردند که فقط 40درصد از BCS ها که نیاز به درمان واقعی را احساس می کنند با کارشناس سلامت مشاوره می کنند .هیل و همکاران اعلام کردند که اگر چه بیش از 40درصد از بازمانده گان سرطان سینه و تناسلی زنان علاقه خود را به دریافت درمان های تخصصی بیان میکنند ، اما فقط 7 درصد از آنها واقعاٌ این نوع خواستار جستجو و استفاده از این نوع درمان بوده اند.
اگر چه کارکرد جنسی یک سمئله مهم است ، اما کارشناسان سلامت به علت محدودیت زمانی ، شرمساری ، فقدان تجربه و دانش در این حیطه ، و / یا فقدان منابع لازم جهت حمایت از برنامه های جنسی تمایلی به تحقیق در مورد مسائل جنسی بیماران مبتلا به سر طان سینه در طی مشاور ه های پزشکی ندارند. همچنین آغاز گفتگو در مورد مسائل جنسی با کارشناسان سلامت برای بیماران مشکل است . پیشنهاد و توصیه شده است که افراد در زمان گزارش اطلاعات حساس یا نشانه ای و لکه دار از انجام پروسه تشخیص و درمان اینترنتی احساس آرامش می کنند. این ایده و نظریه با نظر سنجی ( رساله دی بلوک جی در مورد کلینیک سرپایی بیماران مبتلا به سرطان سینه و جنسی موسسه سرطان سینه هلند ) تایید می شود که در مورد زنان شرکت کننده در جلسه اطلاع رسانی کلینیک بیماری های جنسی و سرطان سینه شرکت کرده بودند ، اما قرار ملاقات ها ی مشاوره رو در رو را پیگیری نکردند. در حالی که برخی از زنان درمان مسائل جنسی خود را ضروری نمی دیدند ، اما سایر زنان تمایل به انجام این درمان در محیط های بیمارستانی نداشتند و تصور میکردند که جلسات رو در رو مشاوره یک مانع و سد بزرگی را ایجاد می کنند. بسیاری از پاسخگرها معتقد بودند که درمان اینترنتی کم خطر تر و قابل قبول تر است . محرمانگی ، آسودگی ، راحتی ، و دسترسی پذیری که همگی در حوضه مسائل جنسی می توانند جذاب باشند، از مزایا درمان اینترنتی هستند.
اسناد و شواهد زیادی وجود دارد که نشانمی دهند CBT اینترنتی روش موثری برای درمان دمنه ای از مشکلات روانی اجتماعی است .اخیراٌ ، برنامه های اینترنتی CBT بد کارکردی جنسی توسعه یافته اند و آزمایش شده اند. البته ، اکثر این مداخله های پیوسته و آنلاین توجه به اختلالات جنسی مردان دارند . آزمایشات اولیه ثابت کرده است که کاربرد پذیری و اثر بخشی CBT پیوسته را بر FSD نمونه کلی ثابت کرده اند و مداخله پیوسته را بر مسائل جنسی بازمانده های سرطان سینه ثابت کرده اند. البته ، اثر بخشی CBT اینترنتی بر مسائل جنسی BCS هنوز تحقیق نشده است .
ما در این مقاله طرح آطزمایش تصادفی ، کنترل شده چند سرطانی را توضثیح می دهیم که اثر بخشی برنامه اینترنتی CBT را بر سرطان سینه بررسی میکند. فرض میکنیم که پیشرفت و درمان عملکرد جنسی و روابط صمیمی و جنسی زنان گروه CBT اینترنتی به طور معنادرای بیشتر از زنان گروه کنترل لیست انتظار است . ثانیاٌ ، زنان تحت درمان CBT اینترنتی درماندگی روانی کمتری ، نشانه های یائسگی کمتری ، و پیشرفت های بیشتری را در تصویر بدن و عملکرد زناشویی و HRQL بیشتری را از زنان گروه گزارش خواهند کرد.

بخشی از مقاله انگلیسی:

Background

Breast cancer is the most common type of cancer among women in the Netherlands [1]. Improved breast cancer screening and treatment have resulted in increased survival rates [2]. Consequently, more interest and research has focused on the health-related quality of life (HRQL) of breast cancer survivors, including issues of sexuality and intimacy. The prevalence rates for sexual dysfunctions as a result of breast cancer treatment vary between 30% and 100% [3-7]. Breast cancer survivors (BCS) experience worse sexual functioning compared to women without a history of cancer [8-10]. Frequently reported problems include decreased sexual desire (23-64%), decreased sexual arousal or vaginal lubrication (20-48%), anorgasmia (16-36%) and dyspareunia (35-38%) [3]. The different components of breast cancer treatment can all directly or indirectly affect sexual functioning [3]. Previous studies have shown that women who have received chemotherapy are at a higher risk of developing sexual dysfunctions than women who have not undergone this treatment [8,11-17], regardless of the type of surgery [14,18]. Chemotherapy can cause premature, abrupt menopause, leading to reduced sexual desire in some women [19]. It can also induce vaginal dryness and atrophy, which subsequently can affect sexual functioning [6,8,12,13,15,20]. Results with regard to endocrine treatment are somewhat mixed, but studies show that tamoxifen and aromatase inhibitors can lead to sexual problems [21-27]. The evidence pertaining to the effect of surgery on sexual functioning is mixed [28-30], with some studies showing that women who undergo a mastectomy report more problems in sexual functioning than women who receive breast conserving therapy [28,31,32], while other studies have not found an association between type of surgery and sexual functioning [18,29]. More consistent is the finding that mastectomy more often results in compromised body image than does breast conserving treatment [4,13,28]. Other common complaints after breast cancer treatment are concerns about sexual attractiveness and femininity, fatigue, anxiety and depression, fear of loss of fertility, and overall decreased HRQL [3,18,33,34]. Emotional well-being and the quality of the partner-relationship can also be affected by the distress surrounding diagnosis and treatment [35-37]. Although the diagnosis and treatment of any type of cancer can cause problems in sexual functioning [3], breast cancer raises particular concerns because of the importance of the breast in feminine sexuality and the breast as a source of erotic pleasure and stimulation [33]. Sexual dysfunctions can be treated effectively with faceto-face forms of sex therapy [38-41]. Sex therapy typically comprises a flexible treatment program including a number of elements that can be tailored to the needs of individuals and couples. It typically involves behavioral components derived from the sex therapy developed by Masters and Johnson [42], i.e. psycho-education about sexuality and sexual dysfunction, a temporary ban on intercourse, and sensate focus exercises. A ban on intercourse can break the vicious cycle of fear of sexual intercourse and subsequent negative experience and disappointment, and offers the opportunity for positive experiences by eliminating or reducing performance demand [43]. Sensate focus exercises form a hierarchically structured exercise program, through which partners gradually reintroduce the consecutive phases of sexual contact. The exercises are targeted at becoming more comfortable with one’s own body and achieving sexual intimacy with one’s partner, both physically and emotionally. Other goals are to discover new approaches to sexual stimulation, and to encourage communication between partners about sexual experiences, sexual desires and sexual boundaries. These behavioral elements of sex therapy are usually combined with cognitive therapy [40,43]. Through cognitive therapy, therapist and client aim to detect and modify the client’s dysfunctional, disturbing cognitions regarding sexuality that arise during exercises. Via the method of cognitive restructuring, the dysfunctional cognitions are replaced by more functional appraisals. Sex therapy is often delivered in a couple format, but individual applications and group therapy formats are also described in the literature [44,45]. The efficacy of different types of face-to-face therapy for female sexual dysfunction (FSD) has been demonstrated, including sexual desire and sexual arousal disorder [40,46,47], orgasmic disorder [48,49], sexual pain [50,51], and vaginismus [52,53]. Several modified treatment programs have been developed and evaluated for breast cancer survivors [44,54]. Interventions with stronger effects tend to be couple-focused and include treatment components that educate both partners about the woman’s diagnosis and treatment, promote couples’ mutual coping and support processes, and include treatment components that make use of specific sex therapy techniques addressing sexual and body image concerns [44,54]. Despite the availability of effective treatments for sexual dysfunctions, there is a significant discrepancy between the self-reported need for professional sexual health care in cancer survivors and the actual uptake of care [5,55]. Kedde et al. [5] reported that only 40% of BCS who felt a need for care actually consulted a health professional. Hill et al. [55] reported that, although over 40% of gynaecologic cancer and breast cancer survivors expressed interest in receiving professional care, only 7% had ever actually sought such care. Although sexual functioning is an important issue, health care professionals may be reluctant to query breast cancer patients about sexual problems during medical consultations, due to time constraints, embarrassment, lack of knowledge and experience in this area, and/or lack of resources to provide support if needed [56,57]. It may also be difficult for patients to initiate discussion about their sexual difficulties with their health care professional [58-60]. It has been suggested that when reporting sensitive or potentially stigmatizing information, individuals may feel more comfortable undergoing assessment and treatment via the internet [61,62]. This idea is supported by a survey [de Blok G. Thesis on the outpatient clinic for sexuality and breast cancer of The Netherlands Cancer Institute. Unpublished manuscript] that was conducted in women who attended an informational meeting of a sexuality and breast cancer clinic, but who subsequently did not follow-up for an appointment for face-to-face counselling. While some women indicated that they did not consider treatment of their sexual problems to be necessary, others indicated that they did not wish to undergo such treatment in a hospital-setting, or that the face-to-face setting of the counselling formed too great a barrier. Many respondents suggested that internet-based therapy would be a less threatening and more acceptable approach. The advantages of internet-based therapy include privacy, convenience and accessibility [63-65], all of which may be particularly attractive in the area of sexual problems. There is growing evidence that internet-based CBT is an effective method to treat a range of psychosocial problems [66-73]. More recently, internet-based CBT programs for sexual dysfunctions have been developed and tested [45,65,74-77]. However, most of these online interventions have focused on male sexual dysfunctions [74,75,77-80]. Early trials have demonstrated the applicability and effectiveness of online CBT for FSD in the general population [76], and of an online intervention for sexual problems in breast cancer survivors [81]. However, the efficacy of an internet-based CBT for sexual problems in BCS has not yet been researched. In this article, we describe the design of a randomized, controlled, multicenter trial that evaluates the efficacy of an internet-based CBT program for sexual dysfunctions in women who have been treated for breast cancer. We hypothesize that women in the internet-based CBT group will report a significantly greater improvement in sexual functioning and intimacy than women in a waiting-list control group. Secondarily, we hypothesize that women who undergo the internet-based CBT will report significantly less psychological distress and fewer menopausal symptoms, and a significantly greater improvement in body image, marital functioning and HRQL than women in the control group.

مقاله انگلیسی رایگان (PDF)

ترجمه فارسی رایگان (PDF)

خرید ترجمه با فرمت ورد

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

1-مقدمه
خود زنی غیر خودکشی که به عنوان نابودی مستقیم و عمدی بافت بدنی در غیاب نیت خودکشی در دفترچه راهنمای اماری و تشخیصی اختلالات روحی تعریف می گردد، شامل رفتارهایی از جمله خود بریدگی، سوزاندن، زدن و سرکوبش می باشد. در بین نمونه های بیمار بستری بالغ بر 21% بزرگسالان و 30 الی 45 % بزرگسالان مشغول به خود زنی غیر خودکشی بودند. برآوردهای شیوع خود زنی غیر خودکشی در جامعه نیز مربوط به 13 الی 38% بزرگسالان و افراد بالغ جوان بود که سوابق طول حیات خود زنی غیر خودکشی گزارش دادند. با توجه به شیوع گسترده خود زنی غیر خودکشی، درک ضرایب ریسک برای مشارکت خود زنی غیر خودکشی به اولویت مهمی تبدیل گردیده است.
یک ضریب ریسک برای خود زنی غیر خودکشی آن است که توجه تجربی فزاینده ای به خاطر انگیزه آنی به خود جلب نموده است. خود زنی غیر خودکشی به عنوان رفتار مربوط به مسائل کنترل انگیزه آنی در نظر گرفته شده است ( یعنی عمل به طور عجولانه با تفکر و برنامه ریزی اندک). خود زنی غیر خودکشی قبل از اینکه به عنوان شریط خود در دی.اس.ام-5 افزوده شود، از قبل به عنوان علائم اختلال شخصیت مرزی در نظر گرفته شد. ویژگی بحرانی اختلال شخصیت مرزی نقص در کنترل انگیزه آنی می باشد. علی رغم مفهوم سازی های گذشته درباره خود زنی غیر خودکشی به عنوان رفتار انگیزه آنی، ، آثار تجربی اخیر راجع به رابطه بین انگیزه آنی و خود زنی غیر خودکشی، یافته های ترکیبی در اختیار نهاده اند. در مقاله فعلی، مرور جامع مطالعاتی را فراهم می کنیم که به بررسی رابطه بین انگیزه آنی و خود زنی غیر خودکشی پرداخته اند. سپس آنکه اختلاف در یافته های بین مطالعاتی که از خود گزارشی و سنجش های آزمایشی انگیزه آنی استفاده می کنند، مورد تاکید واقع می گردند. سرانجام آنکه، یافته ها ادغام شده و چندین توصیه برای تحقیقات آتی ارائه می گردد.
2- انگیزه آنی
واژه انگیزه آنی از جانب محققان به عنوان واژه جامع تعریف شده است که به طور کلی شامل انواع ویژگی ها از جمله احساس جویی، عدم برنامه ریزی، نوآوری جویی، عدم درنگ در خشنودی، و حس ماجراجویی می گردد. اکثر مطالعات انگیزه آنی را در مشارکت رفتار مسئله مفهوم سازی نموده اند که شامل مصرف الکل، مصرف مواد، اختلال در خوردن، و دیگر رفتارهای پرخطیر می گردد. ناپایایی در بین مطالعات در مفهوم سازی انگیزه آنی به هر حال حل این مسئله را دشوار می سازد که کدام جوانب انگیزه آنی ارتباط نزدیکی به مشارکت مشارکت در رفتار مسئله دارند.
بسیاری از نظریه های غلب شخصیت و روان آسیب شناسی به نقش تنوع خصیصه های مربوط به انگیزه آنی در پیش بینی رفتار پی برده اند. ایسنک در نظریه معروف شخصیت خود این نظر را داد که انگیزه آنی شامل دو عامل می باشد: ریسک پذیری و انگیزه آنی که ابعاد رده پایین سه عامل شخصیت عمده را تشکیل می دهد. محققان ریسک پذیری را به عنوان بعد رده پایین برونگرایی مفهوم پذیری می کنند و انگیزه آنی به عنوان بعد رده پایین روان پریش گرایی در نظر گرفته شد. پیکرینگ و گری در مدل خلق و خوی خود پیشنهاد نمودند که خصیصه های مربوط به انگیزه آنی برگرفته از حساسیت در سیستم فعال سازی رفتری مغز است که منجر به درجات بالاتر رفتارهای رویکردجویی به ویژه احساس گرایی است. در مقابل، نظریه های دیگر به طور عمده انگیزه آنی را به عنوان گرایش به عمل بدون تفکر مفهوم سازی نموده اند.
دو گروه تحقیقاتی سعی نموده اند مفهوم سازی های گذشته مربوط به انگیزه آنی را ادغام نمایند تا ساختار یکسانی تشکیل دهند. بارت و همکاران سنجشی برای ارزیابی بر مبنای سه عامل اصلی انگیزه آنی مطرح نمودند: 1- انگیزه آنی بیشتر، 2- انگیزه آنی غیر برنامه ریزی و 3- انگیزه آنی توام با توجه . مطالعات تایید و اعتبار از سه عامل بارت با همکاران پشتیبانی نموده اند هر چند برخی محققان فقط از یکی از این سه عامل پشتیبانی نمودند. وایت ساید و لینام تحلیل عامل عمده در سنجش های غالب ارزیابی انگیزه آنی انجام دادند. چهار وجه عمده شناسایی شدند که متناسب با مدل پنج عامل شخصیت بود از جمله فوریت منفی، 2-عدم قصد قبلی، 3- عدم پشتکر 4- احساس جویی. فورست و اضطراری منفی به روان پریس گرایی از جانب مدل پنج ضریب، عدم پشتکار و قصد قبلی به هوشیاری و احساس جویی به استقبال از تجارب جدید نسبت داده شد. طبق این یافته ها، وایت ساید و لینام به این نتیجه رسیدند که انگیزه آنی سنجش ناهمگون بوده که شامل چند خصیصه شخصیتی رده پایین تر بوده که منجر به رفتار انگیزه آنی می گردد. لذا وایت ساید و لینام ادعا نمودند که محققان باید درباره جوانب ویژه انگیزه آنی خودگزارشی ارزیابی شده در مطالعات خود واضح عمل کنند.
محققان همچنین از سنجش مبتنی بر آزمایشگاه انگیزه آنی استفاده کرده اند تا به بررسی انگیزه آنی وضعیت بپردازند. سنجش های آزمایشگاهی به ارزیابی پنج بعد اصلی انگیزه آنی می پردازند: 1- بازدارنگی لاقوه عکس العمل 2- مقاومت در برابر مداخله گری پرت کننده حواس 3- مقاومت در برابر مداخله گری فعال 4- واکنش توام با تاخیر و 5- اغتشاش در زمان سپری شده. سنجش های آزمایشگاهی انگیزه آنی فقط تا حدودی به سنجش خودگزارشی انگیزه آنی مربوط می شوند. برای نمونه هنگامی که سیدرس و کاسکانپینار به بررسی تناسبات بین ویژگی های انگیزه آنی خود گزارشی یو.پی.پی.اس و پنج سنجش غالب انگیزه آنی ارزیابی شده در فعالیت های آزمایشگاهی پرداختند، پاسخ به تاخیر به طور متعادل متناسب با جوانب دشوار انگیزه آنی ارزیابی شده یو.پی.پی.اس بود و بازدارندگی واکنش پیش بالقوه به طور متوسط متناسب با فوریت و اضطرری مفنی و عدم پشتکار بود. این یافته ها نشان می دهند که محققان نه تنها باید درجوانب انگیزه آنی ارزیابی شده واضح عمل کنند، بلکه درباره تعمیم یافته ها طبق سنجش های خودگزارشی انگیزه آنی در برابر ارزیابی های آزمایشگاهی مراقب باشند.
در سال های اخیر، وایت ساید و لینام چهار مشخصه مطرح نمودند که محققان آنها را به طور گسترده اعمال نموده اند و یافته های اعتبار سنجش یو.پی.پی.اس آنها را تایید می کنند. تحقیقات اخیر نشان داده اند که هر یک از این چهار ساختار رابطه متمایزی با مشارکت در رفتار مسئله دارند. در آزمون توانایی متمایز یو.پی.پی.اس، محققان پی بردند که ف ریت منفی به طور قوی مربوط به مسئله نوشیدن، مسئله قماربازی و شرابخواری بلائم ود. در حالی که احساس جویی رابطه قوی با فروانی و تکرار در نوشیدن داشت. به طور مشابه، فیشر با همکاران در مرور فراحتلیل خود بر ادبیات انگیزه آنی پی بردند که فوریت منفی رابطه قوی با ناخوشی گرسنگی داشت. بر مبنای این یافته ها، محققان پی برده اند که فوریت منفی ممکن است به طور ویژه به مطالعه آسیب شناسی روانی مربوط باشد. چون افرادی که تجربه موقعیت های موثر و استرس آور دارند، ممکن است انگیزه ویژه ای برای مشارکت در رفتارهای غلبه بر مسئله داشته باشند تا آسودگی آنی از فشار و تنش داشته باشند.

بخشی از مقاله انگلیسی:

1. Introduction

Nonsuicidal self-injury (NSSI), which is defined in the Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders (DSM-5; American Psychiatric Association, 2013) as the direct and deliberate destruction of bodily tissue in the absence of suicidal intent, includes behaviors such as selfcutting, burning, hitting, and head-banging (Nock & Favazza, 2009). Among inpatient samples, as many as 21% of adults (Briere & Gil, 1998) and 30 to 45% of adolescents engage in NSSI (Cloutier, Martin, Kennedy, Nixon, & Muehlenkamp, 2010; Darche, 1990). Estimates of NSSI prevalence in the community also are concerning, with as many as 13 to 38% of adolescents and young adults reporting lifetime histories of NSSI (Gratz, Conrad, & Roemer, 2002; Hamza, Willoughby, & Good, 2013; Heath, Toste, Nedecheva, & Charlebois, 2008; Whitlock, Muehlenkamp, & Eckenrode, 2008). Given the widespread prevalence of NSSI, understanding risk factors for NSSI engagement has become an important priority. One risk factor for NSSI that has received increasing empirical attention is impulsivity. NSSI has long been considered as a behavior associated with impulse control problems (i.e., acting rashly with little thinking or planning; Favazza & Conterio, 1989). Before being added as its own condition in the DSM-5, NSSI formerly was regarded as a symptom of Borderline Personality Disorder (BPD; American Psychiatric Association, 2013). A critical feature of BPD is impairment in impulse control (Evren, Cinar, Evren, & Celik, 2012; Lieb, Zanarini, Schmahl, Linehan, & Bohus, 2004). Despite past conceptualizations of NSSI as an impulsive behavior, however, recent empirical work on the link between impulsivity and NSSI has offered mixed findings. In the present review, we provide an extensive overview of studies that have examined the association between impulsivity and NSSI. Next, discrepancies in findings between studies using self-report and experimental measures of impulsivity are highlighted. Finally, findings are integrated and several recommendations for future research are offered.

2. Impulsivity The term impulsivity has been described by researchers as an umbrella term that broadly encompasses a variety of traits, such as sensation-seeking, lack of planning, novelty seeking, lack of delay of gratification, and adventuresomeness (Costa & McCrae, 1992; Depue & Collins, 1999; Eysenck & Eysenck, 1977; Fischer, Smith, & Cyders, 2008; Glenn & Klonsky, 2010; Mullins-Sweatt, Lengel, & Grant, 2013). Many studies have implicated impulsivity in problem behavior engagement, such as alcohol use, drug use, disordered eating and other risky behaviors (Fischer, Anderson, & Smith, 2004; Heaven, Mulligan, Merrilees, Woods, & Fairooz, 2001; Lejuez et al., 2010; Perry & Carroll, 2008; Poulos, Le, & Parker, 1995). Inconsistency across studies in conceptualizations of impulsivity, however, makes it difficult to disentangle which aspects or facets of impulsivity are most closely associated with problem behavior engagement (including engagement in NSSI; Depue & Collins, 1999; Whiteside & Lynam, 2001). Many predominant theories of personality and psychopathology have underscored the role of a variety of impulsivity-related traits in the prediction of behavior (for a review, see Pickering & Gray, 1999 or Whiteside & Lynam, 2001). In their well-known theory of personality, Eysenck and Eysenck (1985) proposed that impulsivity consists of two factors: 1) venturesomeness (e.g., risk-taking, openness to new and exciting experiences) and 2) impulsiveness (e.g., acting without thinking; also see Eysenck, Pearson, Easting, & Allsopp, 1985), which make up lower-order dimensions of their three primary personality factors (i.e., neuroticism, extraversion, psychoticism). Venturesomeness was conceptualized by researchers as a lower-order dimension of extraversion, and impulsiveness was regarded as a lower-order dimension of psychoticism (Eysenck & Eysenck, 1985). In their model of temperament, Pickering and Gray (1999) suggested that impulsivity-related traits stem from sensitivity in the behavioral activation system (BAS) of the brain, resulting in high levels of approach-seeking behaviors, particularly sensation seeking. In contrast, other theories have primarily conceptualized impulsivity as the tendency to act without thinking (e.g., Buss & Plomin, 1975). Two research groups have attempted to integrate past conceptualizations of impulsivity to create a more unified construct. Baratt and colleagues (Barratt, 1993; Patton, Standford, & Barratt, 1995) developed a measure to assess what they proposed to be three central impulsivity factors: 1) motor impulsivity (acting without thinking), 2) nonplanning impulsivity (i.e., failure to plan ahead, “present focused”), and 3) attentional impulsivity (rapid decision making; BIS, Patton et al., 1995). Validation studies supported Barratt et al.’s three factors (Barratt, 1993; Patton et al., 1995), although some researchers only found support for two of the three factors (Luengo, Carrillo-De-La-Pena, & Otero, 1991). To further advance the field, Whiteside and Lynam (2001) conducted a large factor analysis on the predominant measures assessing impulsivity (e.g., Barratt Impulsiveness Scale, Patton et al., 1995; Personality Research Form Impulsivity Scale, Jackson, 1984; Sensation-Seeking Scale, Zuckerman, 1984). Four primary facets were identified that mapped onto the Five-Factor Model of personality (FFM, Costa & McCrae, 1992). The four factors included: 1) negative urgency (i.e., acting rashly in the context of negative emotions, 2) lack of premeditation (i.e., acting rashly with little thinking, planning or consideration of consequences), 3) lack of perseverance (i.e., inability to continue or remained focused on a difficult or boring task), 4) and sensation seeking (i.e., a predilection for novel or exciting experiences). Negative urgency was associated with neuroticism from the FFM, lack of perseverance and premeditation were associated with conscientiousness, and sensation seeking was aligned with openness to new experiences. On the basis of these findings, Whiteside and Lynam concluded that impulsivity is a heterogeneous measure that encompasses several lower-order personality traits which lead to impulsive behavior. Thus, Whiteside and Lynam urged that researchers should be explicit about the specific facets of self-reported impulsivity assessed in their studies (also see Smith et al., 2007). Researchers also have employed lab-based measures of impulsivity to assess state impulsivity (i.e., at the time of measurement; Dick et al., 2010). Lab-based measures tend to assess five primary dimensions of impulsivity: 1) prepotent response inhibition (i.e., the ability to suppress one’s dominant response), 2) resistance to distractor interference (i.e., difficulty in ignoring a distraction that interferes with the task), 3) resistance to proactive interference (i.e., difficulty ignoring memory intrusions of irrelevant information that interferes with thetask), 4) delay response (i.e., difficulty delaying immediate gratification for long-term gain) and 5) distortions in elapsed time (i.e., difficulty in determining how much time has elapsed; Dick et al., 2010; Cyders & Coskunpinar, 2011). Lab-based measures of impulsivity (e.g., Go/NoGo Task, immediate and delayed memory tasks, Stop/Signal Task) tend to be only moderately associated with self-report measures of impulsivity (Dougherty & Marsh, 2003; Logan & Cowan, 1984; Newman & Kosson, 1986). For example, when Cyders and Coskunpinar (2012) examined correlations among self-reported UPPS impulsivity traits and the five predominant measures of impulsivity assessed in lab-tasks, delay responding was moderately correlated with the different facets of impulsivity assessed by the UPPS, and prepotent response inhibition was modestly correlated with negative urgency and lack of perseverance. These findings suggest that researchers should not only be explicit about facets of impulsivity assessed, but also be careful about generalizing findings from self-report measures of impulsivity to lab-based assessments. In recent years, Whiteside and Lynam’s (2001) four impulsive traits (i.e., negative urgency, lack of premeditation, lack of perseverance, sensation seeking), have been widely adopted by researchers, and supported by findings on the validity of the UPPS measure (Cyders et al., 2007; Smith et al., 2007; for a review, see Cyders, 2013). Recent research has shown that each of these four constructs seems to be differentially related to problem behavior engagement (Curcio & George, 2011; Smith et al., 2007). In a test of the discriminating ability of the UPPS, researchers found that negative urgency was most strongly associated with problem drinking, problem gambling and binge eating, while sensation seeking was more strongly associated with frequency of drinking (Smith et al., 2007; see Coskunpinar, Dir & Cyders, 2013 for the same findings using a meta-analytic approach). Similarly, in their meta-analytic review of the literature on impulsivity and bulimic symptoms, Fischer et al. (2008) found that negative urgency was by far the most strongly associated UPPS trait with bulimic symptoms. On the basis of these findings, researchers have suggested that negative urgency may be especially relevant to the study of psychopathology, because individuals who experience highly distressing affective situations may be especially motivated to engage in problem coping behaviors to provide immediate relief from distress (Cyders & Smith, 2008; Smith et al., 2007).