رابطه خود ادراکی فیزیکی صلاحیت، جهت گیری هدف و خوش بینی با واسنجی عملکرد دانش آموزان در تربیت بدنی

The relation of physical self-perceptions of competence, goal orientation, and optimism with students’ performance calibration in physical education

Abstract

Two studies were conducted to examine associations between students’ calibration accuracy with their self-perceptions of competence (i.e., global self-worth, sport competence, perceived competence, and self-efficacy), goal orientation, and dispositional optimism and pessimism. Participants were 138 (study 1) and 236 (study 2) fifth and sixth grade students. An index of absolute accuracy of performance prediction was calculated based on students’ predicted and actual performance in a basketball shooting test. Person-related factors were measured with self-reported questionnaires. Results showed no associations between absolute accuracy and students’ global self-worth, sport competence, optimism and pessimism (study 1) while students’ absolute accuracy was associated with their task orientation, self-efficacy, and perceived competence (study 2). An overconfidence effect was also found in both studies. These results were discussed with reference to previous evidence and views of calibration research in academic, sport, and physical education domains. Interactions between person-related factors and calibration and their effects on the development of students’ self-regulated learning of sport skills in physical education were also highlighted.

1 Introduction

Examining cognitive aspects of sport performance has a long tradition in sport psychology. For example, involvement in physical education has been positively associated with students’ academic learning (Pesce, Faigenbaum, Goudas, & Tomporowski, 2017). Moreover, selfregulated learning can positively affect sport performance (e.g., Kolovelonis, Goudas, Hassandra, & Dermitzaki, 2012) while metacognitive activity has been related with sport involvement (e.g., Theodosiou & Papaioannou, 2006). Considering that personal characteristics (i.e., self-confidence) are associated with expert athletic performance (Durand-Bush & Salmela, 2002) examining sport performance with respect to metacognitive factors is of great interest.

Efklides (2011) has suggested reciprocal interactions of metacognition, motivation, and affect at two levels of functioning of self-regulated learning. The person level involves interactions between trait-like characteristics such as motivation (e.g., goal orientations) and selfconcept while the Task Χ Person level involves events during task execution and feedback from monitoring used for controlling or regulating learning. Metacognitive feelings and estimates (e.g., judgments of learning) before, during, or after task involvement enhance students’ awareness for learning and performance (Efklides, 2011). In this sense, performance judgments are considered metacognitive in nature resulting from conscious processing related to instructions, task characteristics, and metacognitive knowledge of using effective strategies (Efklides, 2009). Metacognitive judgments and performance are related. For example, feelings of difficulty were negatively associated with feelings of correctness in math (Dermitzaki & Efklides, 2003) while students’ basketball shooting performance was positively related with their feelings of correctness and negatively with feelings of difficulty (Goudas, Dermitzaki, & Kolovelonis, 2017). However, information derived from metacognitive processes should be accurate for effective selfregulated learning.

مقالات انگلیسی و ترجمه های فارسی رایگان با فرمت PDF آماده دانلود رایگان میباشند

همچنین ترجمه مقاله با فرمت ورد نیز قابل خریداری و دانلود میباشد

مقاله انگلیسی رایگان (PDF)

ترجمه فارسی رایگان (PDF)

خرید ترجمه با فرمت ورد

فهرست مقاله:

1- مقدمه
2- مواد و روش ها
3- نتایج
4-بحث
5- نتیجه گیری

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

1- مقدمه
کمر درد مزمن (LBP) یکی از علل رایج معلولیت بوده و در واقع موجب افزایش هزینه های بهداشت و درمان می شود. بیش از 80 درصد مردم در طول زندگی خود کمر درد را تجربه می کنند. و از این تعداد 5 درصد مزمن است. تمرین پایداری مرکزی به مراتب یکی از رایج ترین راهبرد های توانبخشی برای بهبود کنترل و پایداری پویای ستون فقرات کمری در افراد با کمر درد مزمن است. تمرین های پایداری مرکزی بر سطح پایدار اثر کم تری در ایچاد فعالیت عضله درمقایسه با تمرین های پایداری مرکزی با ابزار های ناپایداری نظیر نوار های اویز TRX دارد. اگرچه فعالیت ماهیچه مرکزی هنگام اچرای تمرین با نوار های کششی بالاتر استف بار فشاری نخاع بالا نمی باشد. از این روی تمرین TRX از اهمیت زیادی برای توان بخشی بیماران با LBP مزمن برخوردار است.
با این حال در میان طیف وسیعی از تمرین های کششی اویز TRX، یک حرکت مناسب برای افراد مبتلا به LBP مشخص نشده است. تنها یک مطالعه به مقایسه فعالیت عضله در طی چهار تمرین TRX در یک گروه از حوانان و افراد سالم پرداخته است. تیم تحقیقانی نشان داده است که ابداکشن ران موجب بیشترین فعالیت عضله شکم می شود و این در حالی است که کشیدکی همسترینک موجب بیشترین فعالیت عضله نخاعی کمری می شود که با الکترومیوگرافی اندازه گیری می شود. در این مطالعه ما به بررسی فعالیت عضله در طی تمرین های TRX در افراد با LBP مزمن با استفاده از EMG سطحی می پردازیم زیرا قادر به ارزیابی مستقیم فعالیت عضله است. فرض بر این است که تمرین های مختلف TRXموجب فعال سازی عضله های مرکزی در افراد با LBP مزمن می شود.
نوار های درمانی کششی(KT) روش نسبتا جدیدی است که در مدیریت بالیتی LBP استفاده می شود. این نوار الاستیک،متخلخل و چسبنده بوده و به آسانی بر روی کمر قرار گرفته و مانع از محدود شدن حرکت مفصل در طی تمرین نمی شود. اگرچه اثر نوار های درمانی کششی در مطالعات بالینی بحث انگیز بوده است، برخی از اثرات سودمند نوار های درمانی کششی کزارش شده است ظنیر اصلاح ارایش نامناسب احتمالی و بهبود عملکرد عصبی مولکولی. از این روی گفته می شود که نوار های درمانی کششی برای تمرین TRX برای فعال سازی عضله مرکزی لازم است. تا کنون هیچ مطالعه ای به بررسی اثرات حاد نوار های درمانی کششی بر روی فعالیت عضله مرکزی در طی عملکرد تمرین های کششی TRX نپرداخته است.
2- مواد و روش ها
این مطالعه ای آزمایشی است که در طی آن هر یک از شرکت کننده ها نحت چهار حرکت و تمرین اویز TRX و دو نوار قرار گرفتند. (1) کشش عضله همسترینگ ، (2) ابداکشن ران، (3) فشار قفسه سینه، و4- ردیف 45 درجه. فعالیت راست شکم عرضی / مورب داخلی (TrAIO)، راست شکمی (RA)، مورب خارجی (EO) و سطحی کمری (LMF). شرکت کننده ها از دانشگاه و از طریق نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند. معیار های انتخاب شامل LBP مزمن بود که به صورت درد دوره ای مزمندر کمر در طی شش ماه و در افراد بین 18 تا 30 سال اندازه گیری می شود.
معیار های عدم انتخاب شامل اختلال عصبی، ناهنجاری های ساختاری ستون فقرات، اختلالات ستون فقرات ژنتیکی، جراحی قبلی ستون فقرات، صدمات اخیر ستون فقرات و یا محیطی (به عنوان مثال، رگ به رگ شدن رباط)، آلرژی به KT، و یا مصرف به طور منظم از مسکن، و یا دریافت درمان های فیزیوتراپی فعالبود. این مطالعه توسط کمیته اخلاق دانشکاه ها تایید شد. همه رکت کننده ها به طور داوطلبانه شرکت کردند. به علاوه همه روش های ازمایشی و ارزیابی به هر شرکت کننده قبل از گرفتن رضایت نامه توضیح داده شد. همه روش ها بر طبق بیانیه هلیسنکی اجرا شدند
اطلاعات جمعیت شناختی با مصاحبه شرکت کننده ها بدست امد. ارتفاع و وزن بدن اندازه گیری شد. شرکت کننده ها در مورد شدت LBP سوال شدند که شامل بدون درد=0 و بیشترین درد=10 بود. پرسش نامه معلولیت رولاند موریس 24 کویه ای برای ارزیابی معلولیت فیزیکی LBP (0 = بدون معلولیت؛ 24 = حداکثر معلولیت) [17] استفاده شد. دستکاه اویز، کیت تمرین اویز خانگی TRX( سان فرانسیسکو) شامل یک کابل پلاستیکی انعطاف پذیر با نور ها و قنداق های پا در هر دو انتها می بادش که از طریق تکیه گاه به در متصل می شود. روش های استاندارد برای استفاده از دستگاه اویز TRX، برای انجام چهار تمرین TRX در کتابچه رهنما توضیح داده شده اند. این چهار وضعیت برای فعال سازی عضله های مرکزی کزارش شده اند. موقعیت بدن و اثرات مضر در طی تمرین اهای اویز به طور دقیق توسط پرسنل کنترل شد.
الکترود دوقطبی EMG سطحی (EMG سنسور SX230-1000، بیومتریک، نیوپورت، UK) برای تشخیص فعالیت ماهیچه در میان چهار(1) کشش عضله همسترینگ ، (2) ابداکشن ران، (3) فشار قفسه سینه، و4- ردیف 45 درجه. فعالیت راست شکم عرضی / مورب داخلی (TrAIO)، راست شکمی (RA)، مورب خارجی (EO) و سطحی کمری (LMF) با EMG استفاده شد. الکترود عای فعال بر اساس مطالعه مارشال و مورفی 18 شناسایی شدند. به طور کلی موقعیت الکترود های فعلال به صورت زیر تعیین شد: TrAIO-2 سانتی متر پایین تر و داخلی در خاصره قدامی ؛ RA-3 سانتی متر نزدیک به ناف و 2 سانتی متر لترال تا خط وسط. EO- درست بالای سایت الکترود TrAIO، دl,hcdبا ناف [18]؛ و LMF-لترال در خط وسط در سطح L2 به L4 [19]. نوار چشب ها برای اطمینان از محکم بودن الکترود استفاده شدند.
فاصله بین الکترودی الکترود های فعال EMG به صورت 1 سانتی متر در نظر گرفته شد. سیگنال EMG در 1000 هرتز نمونه برداری شده و با ضریب 1000 تقویت شد. یک پارامتر شامل امپدانس ورودی بیش از ده به توان 15 هم بودTrAIO-2 سانتی متر پایین تر و داخلی در خاصره قدامی برتر؛ RA-3 سانتی متر نسبت به ناف و 2 سانتی متر لترال به خط وسط. EO- درست بالای سایت الکترود TrAIO، در خط مستقیم با ناف [18]؛ و LMF-لترال به خط وسط در سطح L2 به L4 [19] به یک دیتا لاگ متصل شدند. دیتالاگ ها از فیلتر بالا گذر 20 هرتزی برای حذف اثرات DC ناشی از پتانسیل ممبران و فیلتر پایین گذر برای فرکانس های بالاتر از 450 هرتز استفاده کردند. سیگنال های EMG هر عضله مرکزی با استفاده از نرم افزار تحلیل بیومتریک EMG برای نسخه دیتالاگ پس پردازش شد. مقدار میانگین جذری سیگنال های EMG از هر عضله محاسبه شد. قبل از تمرین اویز TRX، داده های EMG با استفاده ازدو ازمایش کشش ایزومتریک در برابر مقاومت دستی برای هر یک از جهار مهایچه جمع اوری شدند. جزییات استفاده از مقاومت دستتی در مقاله موگ و همکاران 9و کسنیل(21) کزارش شده است. مقدار میانگین EMGrms در طی زمان سه ثانیه ای هر دوره کارازمایی به صورت مقدار MVIC معرف انتخاب شد. مقدار MVIC هر عضله برای نرمال سازی داده ها ثبت شد.
در طی TRX-EMG، شرکت کننده ها بایستی هر یک از چهار موقعیت TRX را به مدت 5 ثانیه حفظ می کردند در حالی که فعالیت EMG عضله های مرکزی ثبت می شد. RMS فعالیت EMG هر عضله مرکزی در طی دوره سه ثانیه محاسبه شد. دو ازمایش با فاصله یک دقیق ای امجام شد و این در برابر مقدار RMS از MVIC هر عضله مرکزی بوده و برایند به صورت درصدی از MVIC تعیین شد. با تکمیل جهار تمرین TRX و ثبت EMGهم زمان نوار کششی درمانی به منطقه کمر اعمال شد. بعد از تثبیت نوار همه روش های اندازه گیری Trx-EMG تکرار شدند . مقادیر MVIC چهار عضله مرکزی محاسبه و برای تحلیل استفاده شد.
تحلیل آماری با استفاده از نرم افزار SPSS LBM انجام شد. سطخ معنی داری 0.05 بود. یک تجزیه واریانس نیز برای مقایسه داده های EMG RMS در شرایط مختلف استفاده شد. در صورتی که فرض کرویت نقض شود ازمون گرین هاوس کیسر استفاده می شود. تست جفت شده با تعدیل بن فرونی در صورتی اسفاده می شود که همه نتایج معنی دار برای داده ها حاصل شود.

بخشی از مقاله انگلیسی:

1. Introduction

Chronic low back pain (LBP) is a common cause of work disability and as such is associated with elevated health care costs [1]. More than 80% of people experience an acute episode of LBP sometime during their lives [2], of which 5% develop chronicity [3]. Core stability training is by far one of the most commonly used rehabilitation strategies for improving lumbopelvic-hip control and the dynamic stability of the lumbar spine in people with chronic LBP [4]. Traditional core stability exercises on a stable surface were found to be less effective in inducing high core muscle activity when compared with core stability exercises performed with an instability device such as the TRX suspension straps [5]. Although the core muscle activity was higher when exercising with the labile suspension straps, the spine compressive load was not high [6, 7]. Therefore, TRX suspension training might be particularly suitable for rehabilitating patients with chronic LBP. However, among the large variety of TRX suspension workouts [8], which postures are most suitable for individuals with chronic LBP has yet to be determined. There is only one study that has compared the core muscle activity during four different TRX workouts (hamstring curl, hip abduction in plank, chest press, and 45-degree row) in a group of young, healthy individuals (without LBP). The research team found that hip abduction in plank induced the greatest abdominal muscle activity, whereas the hamstring curl induced the greatest paraspinal muscle activity as measured by the surface electromyography (EMG) [9]. In this study, we examined the core muscle activity during the four aforementioned TRX workouts exclusively in individuals with chronic LBP using surface EMG as it can assess muscle activity directly [9]. We hypothesized that different TRX suspension workouts activate the core muscles differentially in people with chronic LBP. Kinesiology taping (KT) is a relatively new method that has been used in the clinical management of LBP. The tape, which is elastic, porous, and adhesive, can be applied easily to the low back region and does not restrict joint mobility during exercises [10]. Although the effects of KT in clinical studies are controversial [11–14], some beneficial effects of KT have been reported, such as the normalization of muscular function, the correction of possible joint misalignment [11, 12], and enhanced neuromuscular performance [13]. Hence, we postulated that KT might be an ideal adjunct to TRX training to activate the core muscles in people with chronic LBP. To date, no study has examined the acute effects of KT on core muscle activity during the performance of various TRX suspension workouts in individuals with long-term LBP. The aim of this study was to determine the influence of KT and different TRX suspension workouts, and their interactions, on the amplitude of EMG activity in the core muscles among people with chronic LBP.

2. Materials and Methods

This was an experimental study during which each participant underwent four TRX suspension workouts/positions (hamstring curl in supine lying with hips lifted, hip abduction in prone plank, chest press, and 45-degree row in standing inclined) and two taping conditions (with and without KT applied to the low back). In each TRX position and taping condition combination, the core muscles’ activity was measured using surface EMG.The sequence of TRX workouts was randomized to avoid order effect. The participants were recruited from the university via convenience sampling. The inclusion criteria were to have chronic LBP, defined as a persisting or periodic pain in the low back region with a duration of six months or longer [15], be between 18 and 30 years old, and have no previous experience in TRX suspension training. The exclusion criteria were to have neurological deficits, spinal structural deformities, genetic spinal disorders, previous spinal surgery, recent spinal or peripheral injuries (e.g., ligament sprains), allergy to KT, or regular consumption of analgesics, or receive active physiotherapy treatments. The study was approved by the Human Research Ethics Committee of the administering university. All of the participants who volunteered to participate in the study were first screened by a physiotherapist and a trained assistant to ensure that the above criteria were met. In addition, all of the experimental procedures and assessment methods were fully explained to each participant before written informed consent was obtained. All of the procedures were performed in accordance with the Declaration of Helsinki. Demographic information was obtained by interviewing the participants. Body height and weight were measured. Moreover, the participants were asked to quantify their LBP intensity (no pain = 0; worst pain = 10) by using the visual analog scale (VAS) [16]. The self-administered 24- item Roland-Morris Disability Questionnaire (RDQ) was also used to assess physical disability due to LBP (0 = no disability; 24 = maximum disability) [17]. The suspension device, TRX Home Suspension Training Kit (Fitness Anywhere LLC, San Francisco, USA), comprised an adjustable nylon cable with handle straps and foot cradles at both ends that was anchored to the door via a door anchor. The standardized procedures for using the TRX suspension device to perform the four TRX suspension workouts are well described in the TRX user’s guide [8]. These four positions were selected for the high activation of core muscles reported in the literature [5, 9]. Body positioning and any adverse effects (e.g., increased in LBP) during the suspension workouts were closely monitored by the research personnel. Bipolar surface EMG electrodes (EMG sensor SX230- 1000, Biometrics, Newport, UK) were used to detect muscle activity among the four major core muscles—transversus abdominis/internal oblique (TrAIO), rectus abdominis (RA), external oblique (EO), and superficial lumbar multifidus (LMF)—on the right side of the body during the TRX suspension exercises. Active electrode placements on the skin were identified following the recommendations of Marshall and Murphy [18] and Barbero et al. [19] and prepared by shaving and cleansing using alcohol swabs to reduce skin impedance. In brief, the positions of the active electrodes were summarized as follows: TrAIO—2 cm inferior and medial to the anterior superior iliac spine; RA—3 cm superior to the umbilicus and 2 cm lateral to the midline; EO— just above the TrAIO electrode site, in direct line with the umbilicus [18]; and LMF—lateral to the midline at the levels of L2 to L4 [19]. The orientation of the active electrodes was parallel to the muscle fibers for optimal signal recording [9]. The reference electrode (R506, Biometrics, Newport, UK) was placed on the ipsilateral tibial tuberosity. Adhesive tapes were applied to ensure all the EMG electrodes were in firm contact with the skin. The interelectrode distance of the EMG active electrodes was fixed at 1 cm.The EMG signal was sampled at 1000 Hz and amplified by a gain factor of 1000. Other parameters included an input impedance of >1015 Ω, common mode rejection ratio of >96 dB, noise of <5 ?V, and bandwidth of 20–460 Hz [20]. All of the EMG electrodes and cables were connected to the DataLOG (Biometrics, Newport, UK), which was securely attached to the participant’s waist during the TRX workouts to minimize artifacts. The DataLOG used both a highpass filter (20 Hz) to remove DC offsets due to membrane potential and a low-pass filter for frequencies above 450 Hz. It also stored EMG data for offline analysis [20]. The EMG signals of each core muscle were postprocessed using the Biometrics EMG analysis software for DataLOG version 8.51 (Newport, UK). The root-mean-square value of the EMG signals (EMGrms) obtained from each core muscle was calculated. Before the TRX suspension workouts, EMG data were collected using two five-second maximal voluntary isometric contraction (MVIC) trials against manual resistance for each of the four core muscles with a one-minute, between-trial rest period. Details for applying the manual resistance have been described in Mok et al. [9] and Escamilla et al. [21]. The average EMGrms value during the middle three-second window of each trial was chosen as the representative MVIC value. The MVIC value of each core muscle was recorded for later data normalization [9]. During the TRX-EMG measurement, the participants were required to maintain each of the four TRX positions for five seconds while the EMG activity of the core muscles was being recorded. The RMS of the EMG activity of each core muscle was computed during a middle three-second period during which the participant held his or her position. Two trials were performed for each of the four testing conditions with a one-minute break between trials. The average EMGrms value of two repetitions of each TRX suspension position was normalized against the RMS value of the MVIC of each core muscle, and thus the outcome was expressed as a percentage of MVIC (%MVIC). %MVIC was selected as the major outcome measure because the test-retest reliability was good (ICC = 0.64) [9]. Upon completion of the four TRX suspension workouts and simultaneous EMG recordings, elastic kinesiology taping (k tape, biviax GmbH & Co. KG, Dortmund, Germany) was applied to the low back region. The EMG electrodes were in firm contact with the skin all the time as the KT tapes were applied on top of the adhesive tapes. Each participant received a standardized kinesiology taping application with four I-strips being placed at about 25% tension overlapping in a star shape over the point of maximum pain in the lumbar region [10]. After fixing the tape, all of the above TRX-EMG measurement procedures were repeated. The %MVIC values of the four core muscles (with taping applied) were calculated and used for analysis. Our statistical analysis was performed using IBM SPSS 20.0 software (IBM, Armonk, NY). The significance level was set at 0.05. A two-way repeated-measures ANOVA (withinsubject factors: TRX position and taping condition) was used to compare the normalized EMGrms data (%MVIC) across the different conditions. The Greenhouse-Geisser epsilon adjustment was used if the sphericity assumption was violated. A post hoc paired ?-test with Bonferroni adjustment was performed if any overall significant results were obtained for the normalized EMGrms data. The effect size (partial etasquared, denoted as partial ?2 ) was also reported—values of 0.14, 0.06, and 0.01 represented large, medium, and small effect sizes, respectively [22].

مقالات انگلیسی و ترجمه های فارسی رایگان با فرمت PDF آماده دانلود رایگان میباشند

همچنین ترجمه مقاله با فرمت ورد نیز قابل خریداری و دانلود میباشد

مقاله انگلیسی رایگان (PDF)

ترجمه فارسی رایگان (PDF)

خرید ترجمه با فرمت ورد

فهرست مقاله:

چکیده
مقدمه
روش
شرکت کننده ها
پروتکل
تحلیل آماری
نتایج
بحث

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

چکیده 
مجله بین المللی علوم ورزشی224-233, 2015. تمرین ورزشی کارکردی به دلیل نزدیکی آن به فعالیت های روزانه به یک مسئله مهم برای بزرگ سالان مسن تر تبدیل شده است.تمرین زنجیره ای، که یک شکل تمرین کارکردی است، اولین بار برای درمان و توان بخشی توسعه یافت. به دلیل اثرات آن( فعال سازی ماهیچه های اصلی، بهبود استقامت و توازن)، تمرین زنجیره ای می تواند برای بزرگ سالان و افراد مسن سودمند باشد. با این حال، تا کنون هیچ برنامه تمرین حرکتی زنجیره ای برای اافراد مسن سالم، شامل کنترل تمرینی دقیقی نبوده است چرا که این کنترل یک مولفه مهم در طراحی و پیاده سازی این نوع آموزش جهت دست یابی به اثرات مثبت است. هدف این مطالعه، توسعه تمرین آویزTRX برای بزرگ سالان مسن سالم(TRX-OldAge) و ارزیابی امکان سنجی آن است. حتی شرکت کنندگان یک مطالعه مداخله ای 12 هفته ای را تکمیل کردند. همه شرکت کننده ها در تمرین های (TRX-OldAge) شرکت کرده بودند( تمرین هایی که متشکل از هفت تمرین بودند از جمله 3-4 مرحله پیشرونده که در هر ورزش سخت تر می شود). در هر مرحله، شدت با افزایش تغییرات در موقعیت و وضع بدن تغییر می کند. داده های امکان سنجی از حیث آموزش انطباق و پرسشنامه های خود توسعه یافته برای رتبه بندی (TRX-OldAge) ارزیابی شد. انطباق تمرین برابر با 85 درصد بود. پس از مطالعه، 91 درصد شرکت کننده ها برنامه را دامه دادند. شدت آموزش، مدت و فراوانی ب صورت بهینه ارزیابی شد. همه شرکت کننده ها به اثرات مثبت اشاره کردند در حالی که بهره استقامتی بیشتر بود. بر اساس اطلاعات دقیق در مورد کنترل تمرین، (TRX-OldAge) را می توان برای هر برگ سال بر اساس شرایط، تقاضا و سلایق او استفاده کرد.

مقدمه
فرایند پیری ماهیجه های اسکلتی با کاهش تعداد واحد های حرکتی، فیبر های ماهیچه ای و اندازه الیاف نوع 2 همراه است که منجر به کاهش مقاومت و توان ماهیجه ای می شود(32).. به علاوه، حس عمقی و زمان واکنش با افزایش سن مشاهده شد. این تغییرات مربوط به سن منجر به کاهش مقاومت، توازن و حرکت می شود(13-7-8-3-2) که موجب کاهش استقلال می شود(28-18). از این روی به بزرگ سالان توصیه می شود تا فعالیت بدنی منظم را برای اجتناب از محدودیت های عملی انجام دهند(22). در فراتر از این، مطالعات مداخلهورزشی اثرات مثبت بر روی مقاومت،توازن و عملکرد کارکردی افرادب زرگ سال را نشان داده اند(10، 17، 29). تمرین استفامتی با ماشین های وزنه ای برای افراد بزرگ سال موجب افزایش استقامت ماهیجه، عملکرد توازن و وظایف کارکردی می شود.
در طی سال های اخیر، علوم ورزشی بر آموزش مقاومتی کارکردی برای افراد بزرگ سال متمرکز هستند زیرا شامل مجموعه ای از حرکات روزمره است. در مقایسه با تمرین استقامنی سنتی، مطالعات قبلی یک افزایش درتکرار حداکثر و یک بهبود معنی دار را در تست های مقاومتی از طریق تمرین مقاومت کارکردی نشان داده اند در حالی که گروه ماشین وزنی به طئور معنی داری تغییر نیافتند. برای حداکثر سرعت پیمایش، بهبود معنی داری در تمرین استفامتی کارکردی دیده شد. در طی واکنش، افراد بزرگ سال شرکت کننده در تمرین مقاومتی کارکردی، زمان حرکت خود را افزایش دادند در حالی که تمرین با ماشین وزنه این نتیجه را نداد. بهبود مقاومت از تمرین مقاومتی سنتی و با تمرین های کارکردی مشابه بوده اند. با این حال در مقایسه با تمرین مقاومتی، عملکرد زمان بندی شده توانایی کارکردی همانند صعود یا پایین امدن از بلندی با ویلچر ئ توازن، با تمرین های کارکردی تغییر می کند.
تمرین پایداری و ثبات محوری، یک نوع تمرینی است که هر دو مولفه های کارکردی و مقاومتی را ترکیب می کند. با مقاوم سازی ماهچیه ها، یک انتقال بار بهینه از بالاتنه به پایین تنه صورت می گیرد. این منچر به توازن و پایداری بهتر می شود.به دلیل این اثرات، برنامه های تمرین استقامتی در مطالعات مداخله ای قبلی استفاده می شوند یک برنامه پایداری موسوم به تمرین زنجیره ای است.در مطالعات بر روی افراد جوان، هر دو بهبود در مقاومت مااهیجه و توازن مشاهده شد. در ر رابطه با سایر بزرگ سالان شواهد کمی در خصوص پیاده سازی تمرین زنجیره ای وجود دارد. مطالعات با سایر شرکت کننده ها به بررسی پوکی استخوان و ارتروز زانو پرداخته اند(26، 27 و 31)..بر اساس اثرات مثبت تمرین زنجیره ای بر روی پارامتر های توازن و استقامت در بیماران و افراد جوان، این نوع تمرین برای افراد بزرگ سالم مناسب است تا کنون هیچ برنامه تمرین زنجیره ای برای این گروه هدف وجود نداشته است. این مطالعه ازمایشی اطلاعاتی را در مورد امکان سنجی و کاربرد برنامه تمرینی TRX برای افراد مسن می پردازد.

بخشی از مقاله انگلیسی:

ABSTRACT

International Journal of Exercise Science 8(3): 224-233, 2015. Because of its proximity to daily activities functional training becomes more important for older adults. Sling training, a form of functional training, was primarily developed for therapy and rehabilitation. Due to its effects (core muscle activation, strength and balance improvements), sling training may be relevant for older adults. However, to our knowledge no recent sling training program for healthy older adults included a detailed training control which is indeed an essential component in designing and implementing this type of training to reach positive effects. The purpose of this study was to develop a TRX Suspension Training for healthy older adults (TRX-OldAge) and to evaluate its feasibility. Eleven participants finished the 12 week intervention study. All participants trained in the TRX-OldAge whole-body workout which consists of seven exercises including 3-4 progressively advancing stages of difficulty for every exercise. At each stage, intensity could be increased through changes in position. Feasibility data was evaluated in terms of training compliance and a self-developed questionnaire for rating TRX-OldAge. The training compliance was 85 %. After study period, 91 % of the participants were motivated to continue with the program. The training intensity, duration and frequency were rated as optimal. All participants noted positive effects whereas strength gains were the most. On the basis of the detailed information about training control, TRX-OldAge can be individually adapted for each older adult appropriate to its precondition, demands and preference.

INTRODUCTION

The aging process of skeletal muscles is characterized by a reduced number of motor units, muscle fibers and size of type 2 fibers that lead to a loss of muscular strength and power (32). Furthermore, deteriorated proprioception (14, 1) and reaction time (6) were observed with increasing age. These age-related changes result in strength, balance, and mobility declines (13, 7, 8, 3, 2), which could induce falls or a loss of independence (28, 18). It is recommended for older adults to perform regular physical activity to avoid functional limitations (22). Beyond that, exercise intervention studies have demonstrated positive effects on strength, balance, and functional performance for older adults (10, 17, 29). Traditional strength training with weight machines for older adults has been shown to increase muscular strength (29), balance performance if lower limb muscles were trained (17), and functional tasks (10). In past years, sport science has tended to focus on functional strength training for older adults, because it is geared to daily life movements (performing complex movements with own body weight). Compared to traditional resistance training, previous studies showed a similar one repetition maximum (1RM) increase (29, 19) and a significant improvement in the sit-tostand test (19) through functional resistance training, whereas the weight machine group did not change significantly. For maximal walking speed, a significant enhancement was observed within the functional strength training but not within the traditional resistance training group (29). During a reaction task, older adults participating in functional resistance training significantly enhanced their movement time whereas training with weight machines could not achieve this result (33). Strength improvements from traditional resistance training alone and with additional functional (strengthening) exercises are similar (11). However, compared to traditional strength training alone, timed performance of functional abilities like chair rising or stair climbing (20) and balance (5) only changed with additional functional exercises during strength training. Core stability training is a sort of training that combines both functional and strength components. By strengthening core muscles an optimal load transmission from upper to lower body can be realized (34). This can result in better core stability and balance. Because of these effects, functional core stability training programs were conducted in previous intervention studies for older adults (12, 9). One possible core stability program is called sling training. Previous studies focusing on patients with low back pain indicated an increased trunk muscle activation of transversus abdominis, internal oblique, rectus abdominis, multifidi and erector spinae during exercises with a sling trainer (15, 25). In studies with younger adults, both improvements in muscular strength (4, 24) and balance (16, 23) were observed. In regard to older adults, however, there is less evidence from intervention studies implementing sling training. The existent studies with older participants examined osteoporosis and knee osteoarthritis patients (26, 27, 31). Based on the positive effects of sling training on balance and strength parameters in younger adults and patients, this kind of training may be suitable for healthy older adults. However, to our knowledge no sling training program for this target group exists. Therefore the purpose of this study was to develop a detailed exercise prescription for a wholebody sling training program for healthy older adults and to analyze its feasibility. This pilot study provides information about feasibility and practicability of the TRX Suspension Training program developed for older adults (TRX-OldAge).

یادگیری مشاهده در مقابل تمرین فیزیکی منجر به تثبیت نتایج مختلف در یک وظیفه زمانبندی تحرک می شود

Observation learning versus physical practice leads to different consolidation outcomes in a movement timing task

چکیده
آزمایش 1
روش ها
شرکت کنندگان
وظیفه و دستگاه
روش های اجرایی
تقلیل داده ها
تجزیه و تحلیل های آماری
نتایج
زمان حرکت کلی
زمان بندی نسبی
زمان حرکت بخش ها
بررسی
آزمایش 2
شرکت کنندگان
کار و دستگاه
روش های اجرایی
نتایج
اطلاعات خواب
زمان حرکت کلی
زمان بندی نسبی
بررسی
آزمایش 3
نتایج
اکتساب
داده های خواب
نگهداری
بررسی
بررسی عمومی

چکیده

یادگیری حرکتی، یک فرایند است که فراتر از جلسات آموزشی گسترش می یابد. به طور خاص، تمرین فیزیکی باعث یک سری از تغییرات فیزیولوژیکی در CNS می شود که تحت اصطلاح ” تثبیت ” (Stickgold و Walker 2007) گروه بندی می شوند. این تغییرات می تواند به بهبود بین جلسه ای و یا ثبات عملکرد (Walker 2005) منجر شود. در یک سری از سه آزمایش، ما آزمایش نمودیم که آیا تثبیت پس از مشاهده نیز رخ می دهد یا خیر. در آزمایش 1، شرکت کنندگان مشاهده نمودند که یک کارشناس، یک سکانس از حرکات بازو را انجام می دهد. اگر چه ما شاهد یادگیری مشاهده ای هستیم، بین شرکت کنندگانی که از آنها خواسته شد تا دوباره سکانس مشاهده را 5 دقیقه یا 24 ساعت بعد تکرار نمایند (بدون بهبود بین-جلسه ای) تفاوت قابل توجهی دیده نشد. در آزمایش 2، دو گروه از شرکت کنندگان مشاهده نمودند که یک کارشناس دو سکانس متمایز حرکت را (A و B) با فاصله 10 دقیقه یا 8 ساعت انجام می دهد؛ سپس شرکت کنندگان به لحاظ جسمی سکانس را بعد از وقفه 24 ساعته انجام دادند. شرکت کنندگان در گروه 8 ساعت، سکانس B را با دقت کمتر در مقایسه با شرکت کنندگان در گروه 5 دقیقه انجام دادند که نشان می دهد که خاطره سکانس اول تثبیت شده است و با یادگیری سکانس دوم متداخل شده است. در نهایت، در آزمایش 3، فاز اولیه مشاهده توسط یک مرحله تمرین فیزیکی جایگزین شد. در تضاد با نتایج حاصل از آزمایش 2، شرکت کنندگان در گروه 8-H، سکانس B را به طور قابل توجهی دقیق تر نسبت به شرکت کنندگان در گروه 5 دقیقه انجام دادند. به همراه هم، نتایج ما نشان می دهند که خاطره یک مهارت آموخته از طریق مشاهده دستخوش تثبیت می شود. با این حال، تثبیت مهارت حرکت مشاهده شده منجر به پیامدهای رفتاری متمایز در مقایسه با تمرین فیزیکی می شود.
تمرین جسمانی به مدت طولانی به عنوان تنها عامل تعیین کننده مهم ترین مهارت حرکت در نظر گرفته شده است. این باور اغلب توسط ضرب المثل قدیمی ” ‘عمل کامل کننده است’ به عنوان مدل های اولیه از یادگیری مهارت حرکت مورد حمایت قرار گرفت (Crossman 1959؛ Fitts 1964؛ Adams 1971؛ Schmidt 1975؛ Shea و Morgan، 1979). اگر چه اهمیت تمرین فیزیکی برای یادگیری مهارت حرکتی غیر قابل انکار است، شواهد اخیر نشان می دهد که فرآیندهای مهم در بین جلسات تمرین رخ می دهند. به طور خاص، تمرین فیزیکی موجب تحریک یک سری از تغییرات فیزیولوژیکی در مغز، از سنتز پروتئین تا تشکیل سیناپس جدید (McGaugh 2000) می شود که منجر به حفظ طولانی مدت مهارت های جدید می شود. این تغییرات که تحت اصطلاح ” تثبیت ” گروه بندی می شوند (Stickgold و Walker 2007)، برای رخ دادن نیاز به زمان دارد و پایه و اساس یادگیری مهارت حرکتی را تشکیل می دهند.
بررسی عمومی
هدف از این گزارش تعیین این مورد است که آیا ما می توانیم شواهد رفتاری را بیابیم که یک مهارت حرکتی یاد گرفته شده از طریق مشاهده را می توان تثبیت نمود یا خیر. برای انجام این کار، ما یک سری از سه آزمایش را انجام دادیم که که در آن ما به دنبال شواهد و مدرک آموزش آفلاین و تثبیت بودیم، دو پیامد رفتاری رایج فرآیندهای تثبیت(Krakauer و Shadmehr 2006 ؛ Walker 2005). در آزمایش 1، هیچ یادگیری آفلاینی مشاهده نشد. حتی زمانی که جلسات حفظ و مشاهده با زمان کافی (از جمله یک شب خواب) از هم جدا شدند و هنگامی که عملکرد شرکت کنندگان بیشتر بهبود یافت، این مورد وجود داشت. اگر چه می توان استدلال کرد که تفاوت های حرکتی ظریف می تواند از تثبیت ناشی شود (به عنوان مثال، پروفیل های سرعت زنگ شکل متغیر نرم و صاف و کمتر برای انجام هر بخش از کار)، آنها به وضوح تاثیر قابل توجهی در آنچه از شرکت کنندگان خواسته شد تا انجام دهند نداشتند. در آزمایش 1، ناظران در آزمون حفظ 24 ساعته عملکرد بهتری نسبت به گروه شاهد داشتند که نشان می دهد که مشاهده منجر به ارائه ماندگار از وظیفه در CNS می شود. این موضوع توسط نتایج حاصل از آزمایش 2 حمایت می شود که در آن یک وقفه 8 ساعت بین مشاهده دو سکانس حرکت متمایز به تداخل مخالف منجر شد که نشان می دهد که نمایش خاطره سکانس اول (سکانس) تثبیت شده بود و در فاصله بین جلسات در حافظه نگه داشته شد. در مجموع، نتایج حاصل از آزمایشات 1 و 2 نشان می دهد که فرایندهای تثبیت خاص پس از یک جلسه مشاهده رخ نمی دهد. به هر ترتیب این اولین بار است که به صراحت نشان داده شده است که تمرین فیزیکی شرط لازم برای تثبیت مهارت حرکت نمی باشد.

Abstract

Motor learning is a process that extends beyond training sessions. Specifically, physical practice triggers a series of physiological changes in the CNS that are regrouped under the term ‘‘consolidation’’ (Stickgold and Walker 2007). These changes can result in between-session improvement or performance stabilization (Walker 2005). In a series of three experiments, we tested whether consolidation also occurs following observation. In Experiment 1, participants observed an expert model perform a sequence of arm movements. Although we found evidence of observation learning, no significant difference was revealed between participants asked to reproduce the observed sequence either 5 min or 24 h later (no betweensession improvement). In Experiment 2, two groups of participants observed an expert model perform two distinct movement sequences (A and B) either 10 min or 8 h apart; participants then physically performed both sequences after a 24-h break. Participants in the 8-h group performed Sequence B less accurately compared to participants in the 5-min group, suggesting that the memory representation of the first sequence had been stabilized and that it interfered with the learning of the second sequence. Finally, in Experiment 3, the initial observation phase was replaced by a physical practice phase. In contrast with the results of Experiment 2, participants in the 8-h group performed Sequence B significantly more accurately compared to participants in the 5-min group. Together, our results suggest that the memory representation of a skill learned through observation undergoes consolidation. However, consolidation of an observed motor skill leads to distinct behavioural outcomes in comparison with physical practice. 

Physical practice has long been regarded as the single most important determinant of motor skill acquisition. This belief was often expressed by the old adage ‘‘practice makes perfect,’’ as advocated by early models of motor skill learning (Crossman 1959; Fitts 1964; Adams 1971; Schmidt 1975; Shea and Morgan 1979). Although the importance of physical practice for motor skill learning is undeniable, recent evidence demonstrates that important processes take place between practice sessions. Specifically, physical practice triggers a series of physiological changes in the brain, from protein synthesis to the formation of new synapses (McGaugh 2000), leading to the long-term retention of the new skill. Regrouped under the term ‘‘consolidation’’ (Stickgold and Walker 2007), these changes require time to occur and constitute the foundation of motor skill learning.

General discussion

The objective of the present report was to determine whether we could find behavioural evidence that a motor skill learned through observation can be consolidated. To do so, we conducted a series of three experiments in which we sought evidence of off-line learning and stabilization, the two most common behavioural outcomes of the consolidation processes (Walker 2005; Krakauer and Shadmehr 2006). In Experiment 1, no off-line learning was observed. This was the case even when the observation and retention sessions were separated by sufficient time (including a night of sleep) and when the participants’ performance could improve still further. Although it could be argued that subtle kinematic differences could have resulted from consolidation (for example, smoother and less variable bell-shape velocity profiles to perform each segment of the task), they clearly had no significant impact on what the participants were asked to do, which makes them secondary to the findings of the present study. In Experiment 1, the observers outperformed the control group in the 24-h retention test, indicating that observation resulted in a lasting representation of the task in the CNS. This proposition is supported by the results of Experiment 2, in which an 8-h break between the observation of two distinct movement sequences resulted in anterograde interference, suggesting that the memory representation of the first sequence (Sequence A) had been stabilized and kept in memory during the inter-session interval. Together, the results of Experiments 1 and 2 indicate that specific consolidation processes do occur following an observation session. To our knowledge, this is the first time that it is unequivocally shown that physical practice is not a prerequisite for motor skill consolidation..

یادگیری مشاهده در مقابل تمرین فیزیکی منجر به تثبیت نتایج مختلف در یک وظیفه زمانبندی تحرک می شود

Observation learning versus physical practice leads to different consolidation outcomes in a movement timing task

تحقیقات در مورد مداخله تمرین روی افراد دارای معلولیت: آنچه ما می دانیم و جایی که ما باید برویم

Exercise Intervention Research on Persons with Disabilities: What We Know and Where We Need to Go

چکیده
روش ها
ضوابط انتخاب
استخراج و سنتز داده ها
نتایج
نتایج جستجو
ویژگی های فیزیکی
مداخلات فعالیت / ورزش
طراحی تحقیقات
نوع ورزش
نتایج سلامتی
ویژگی های فیزیکی
طراحی تحقیقات
نوع ورزش
نتایج سلامتی

چکیده
هدف از این مقاله، ارائه یک بررسی جامع از نوشته های نفوذ تمرین بر افراد معلول جسمی و ذهنی بود. جستجوهای های الکترونیکی برای شناسایی مقالات در 1986-2006 منتشر شده انجام شد. از 80 فعالیت فیزیکی / مداخلات ورزشی که در متون شناسایی شدند، تنها 32 کارآزمایی تصادفی کنترل شد. مطالعات باقی مانده، تحت کنترل با ( N =16 ) و بدون ( N = 32 ) گروه شاهد از حالت تصادفی درآمد. ترکیبی از روش های تمرین ورزشی وجود داشت که شامل تمرینات هوازی (26٪) ، مقاومت (25٪) و مقاومت و قدرت ترکیبی (23٪) بود، اما هیچ مطالعات متداخل با استفاده از همان مقدار ورزش برای هر یک از 11 معلولیت وجود نداشت. تقریبا نیمی از مطالعات در سکته مغزی ( 20٪)، اسکلروز متعدد ( 15 ٪ ) ، و ناتوانی فکری (13٪) هدف قرار داده شد که این مطالعات به طور قابل توجهی معلولیت های دیگر را کمتر هدف قرار دادند. نوشته های فعلی در مورد ورزش و ناتوانی در دامنه بسیار گسترده است و تعمیم به هر گروه خاص معلولان را محدود کرده است. یک بدنه جدید از شواهد با طرح های تحقیقاتی قوی تر نیاز شده است که به ویژگی دوز دقیق برای نتایج کلیدی بهداشت (به عنوان مثال ، کاهش درد / خستگی، بهبود سلامت قلبی تنفسی ) پایبند است. چند کارآزمایی برای جمعیت کم شیوع به منظور مستحکم نمودن طرح های تحقیقاتی و افزایش تعمیم یافته های این مطالعه نیاز خواهد شد..

در 7 اکتبر 2008، وزارت بهداشت و خدمات انسانی، اولین گزارش فدرال، رهنمودهای فعالیت بدنی برای Americans1 (http://www.hhs.gov/news/press/2008pres/10/20081007a.html) را صادر نمود. این گزارش شواهد علمی قوی را فراهم می کند که فعالیت بدنی منظم، خطر ابتلا به تعدادی از وضعیت های سلامتی قابل پیشگیری را کاهش می دهد، سلامت روانی را بهبود می بخشد و از افزایش وزن و خستگی جلوگیری می کند .2-4 این گزارش همچنین توصیه می کند که افراد معلول به طور منظم در فعالیت فیزیکی منظم شرکت نمایند اما اشاره می کند که این فعالیت بدون هیچ مدرکی برای سلامت و گروه های معینی از کار افتادگی، محدود است.
اگر چه بیشتر کارشناسان موافق هستند که فعالیت بدنی یک هدف برای حفظ سلامتی در میان بزرگسالان با معلولیت مهم است،5- 7 وسعت و دامنه مداخلات فعالیت بدنی / ورزش با هدف قرار دادن افراد معلول جسمی و ذهنی توجه کمتری را در نوشته های تحقیقاتی دریافت کرده است 8،9. نیاز فوری به شناسایی مداخلات فعالیت بدنی / ورزش موثر برای افراد معلول وجود دارد. با توجه به دستورالعمل های فعالیت بدنی برای گزارش آمریکایی، فعالیت بدنی به عنوان هر حرکت از بدن تعریف می شود که توسط انقباض عضلات اسکلتی تولید شده است که مصرف انرژی را بالاتر از سطح پایه تعریف شده افزایش می دهد. دسته بندی های معمول مورد استفاده عبارتند از فعالیت های شغلی، اوقات فراغت و یا تفریحی، خانواده، مراقبت از خود، و حمل و نقل و رفت و آمد. ورزش زیرشاخه فعالیت فیزیکی است که برنامه ریزی شده، ساختاریافته، تکراری، و هدفمند است، به این معنا که بهبود و یا نگهداری یک یا چند جز از آمادگی جسمانی مورد نظر است. اطلاعات از مراکز اخیر در مورد کنترل بیماری و گزارش پیشگیری 10 نشان می دهد که حدود دو برابر بزرگسالان مبتلا به معلولیت (در صورتی پاسخ دهندگان به عنوان افراد دارای یک ناتوانی طبقه بندی شدند که آ«ها محدودیت فعالیت را به دلیل مشکلات جسمی، روانی و یا عاطفی گزارش می نمودند و یا در صورتی که آنها نیاز به کمک تجهیزات خاص، مانند عصا ، صندلی چرخدار، تخت خاص، و یا تلفن ویژه داشتند) (25.6 ٪) از نظر فیزیکی در طول هفته گذشته در مقایسه با بزرگسالان بدون از کار افتادگی (12.8 ٪) از لحاظ جسمی غیرفعال بودند. این یافته با مطالعات قبلی سازگار است که به طور قابل توجهی، میزان پایین تری از فعالیت بدنی را در افراد دارای معلولیت در مقایسه با جمعیت کل گزارش نمودند. 11و 12 الگوهای فعالیت بدنی کم مشاهده شده در میان افراد معلول، نگرانی های جدی در مورد سلامتی و رفاه آنها را افزایش می دهد، به خصوص زمانی که آنها وارد سال هایی می شوند که اثرات فرآیند پیری طبیعی با سالهای زندگی یکجانشینی و سکون شدید حاصل ترکیب می شود. 13

Abstract

The purpose of this article was to provide a comprehensive review of the exercise intervention literature on persons with physical and cognitive disabilities. Electronic searches were conducted to identify research articles published from 1986 to 2006. Of the 80 physical activity/exercise interventions identified in the literature, only 32 were randomized controlled trials. The remaining studies were nonrandomized controlled trials with (n
16) and without (n
32) a control group. There was a mixture of exercise training modalities that involved aerobic (26%), strength (25%), and combined aerobic and strength (23%) exercises, but there were no overlapping studies using the same dose of exercise for any of the 11 disability groups. Almost half the studies targeted stroke (20%), multiple sclerosis (15%), and intellectual disability (13%), with significantly fewer studies targeting other disability groups. The current literature on exercise and disability is extremely broad in scope and has limited generalizability to any specific disability group. A new body of evidence is needed with stronger research designs that adhere to precise dosing characteristics for key health outcomes (e.g., pain/fatigue reduction, improved cardiorespiratory health). Multicenter trials will be needed for low-prevalence populations to strengthen research designs and increase generalizability of study findings..

On October 7, 2008, the U.S. Department of Health and Human Services issued the first-ever federal report, Physical Activity Guidelines for Americans1 (http://www.hhs.gov/news/press/2008pres/10/20081007a.html). The report provides strong scientific evidence that regular physical activity reduces the risk of a number of preventable health conditions, improves psychological well-being, and helps prevent weight gain and obesity.2– 4 The report also recommends that people with disabilities engage in regular physical activity but notes that there is limited to no evidence for certain health outcomes and disability groups. Although most experts would agree that physical activity is an important goal for maintaining good health among adults with disabilities,5–7 the breadth and scope of physical activity/exercise interventions targeting people with physical and cognitive disabilities have received relatively less attention in the research literature.8,9 There is an urgent need to identify effective physical activity/exercise interventions for people with disabilities. According to the Physical Activity Guidelines for Americans report, physical activity is defined as any bodily movement produced by the contraction of skeletal muscle that increases energy expenditure above a basal level. Commonly used categories include occupational, leisure time or recreational, household, self-care, and transportation or commuting activities. Exercise is a subcategory of physical activity that is planned, structured, repetitive, and purposive in the sense that the improvement or maintenance of one or more components of physical fitness is the objective. Data from a recent Centers for Disease Control and Prevention report10 indicate that approximately twice as many adults with a disability (respondents were classified as having a disability if they reported having activity limitations because of physical, mental, or emotional problems, or if they required the assistance of special equipment, such as a cane, wheelchair, special bed, or special telephone) (25.6%) were physically inactive during the preceding week compared with adults without a disability (12.8%). This finding was consistent with previous studies that also reported significantly lower rates of physical activity among people with disabilities compared with the general population.11,12 Patterns of low physical activity observed among people with disabilities raise serious concerns regarding their health and well-being, particularly as they enter their later years when the effects of the natural aging process are compounded by years of sedentary living and resultant severe deconditioning.13.

تحقیقات در مورد مداخله تمرین روی افراد دارای معلولیت: آنچه ما می دانیم و جایی که ما باید برویم

Exercise Intervention Research on Persons with Disabilities: What We Know and Where We Need to Go