مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب) (ترجمه به صورت ناقص انجام شده است)

مواد ویژه
شاید بحرانی ترین چالشی که ارائه دهنده ی مراقبت از سلامت برای زنان دچار اختلال سوء مصرف موادی که تمایل به شیردهی دارند، کمبود تحقیقاتی منجر به رهنمودهای مبتنی بر شواهد باشد. جدول جِی-20، دو وب سایت آنلاینی را ارائه میدهد که یکی به زبان انگلیسی و یکی هم به زبان انگلیسی و هم اسپانیایی است که به روز نگه داشته میشود و براحتی برای اطلاعات کنونی پیرامون مواد مخدر و شیردهی قابل دستیابی است. در آنجا، چندین نقد و بررسی جامع شیردهی در بین زنان مصرف کننده ی مواد وجود دارد، ضرورتا نتیجه گیری میکند شیردهی، عموما در زنانی که از مواد مخدر غیر مجاز استفاده میکنند، ممنوع است. 16،47،48،12 (3) (کیفیت شواهد [سطوح شواهد 1، 2-1، 2-2 و 3] بر مبنای پیوست الف کار گروه خدمات پیشگیرنده. درجه بندیهای کار گروه 4 و در کل این پروتکل در پرانتزها ذکر میشود). در عین حال، تحقیقات پیرامون سوء مصرف مواد مخدر انفرادی، ناقص باقی می ماند و انجام آنها دشوار است. داده های سنتیک دارویی (دارو جنبش شناسی) برای بیشتر داروهای مورد سوء استفاده در زنان شیرده، پراکنده هستند و بر مبنای شمار کمی از اشخاص و گزارشات موردی هستند. بیشتر داروهای قاچاق، در شیر انسان با درجات متغیر دسترسی زیستی دهانی یافت میشوند. فنسایکلیدین هیدروکلراید در شیر انسان در غلظتهای بالا کشف شده است، از آنجاییکه دارای کوکائین است منجر به مسمومیت کودک میشود. شواهد کمی برای توصیف اثرات حتی مقادیر جزئی سوء مصرف مواد مخدر دیگر و یا متابولیتهایشان در شیر انسان بر روی رشد کودک جدای از موارد مورد بحث بعدی وجود دارد یا اصلا چنین شواهدی وجود ندارد.

متادون
برای زنان باردار و وضع حمل کرده ی دارای وابستگی مخدر در حال درمان، نگهداری متادون، درمان مورد انتخاب در ایالات متحده، کانادا و بسیاری از کشورهای دیگر بوده است. در مقایسه با مواد دیگر، غلظتهای متادون در شیر انسان و اثراتش بر کودک مورد مطالعه قرار گرفته است. غلظتهای متادون یافت شده در شیر انسان، پایین است و همه ی مولفین نتیجه گیری کرده اند زنان در دوزهای پایدار نگهداری متادون باید در صورت تمایل، بدون توجه به دوز متادون مادر، به شیردهی ترغیب شوند *( II- 1, 11-2, II-3). پیش از این، هیچ گونه اثر ظاهری از مواجهه ی متادون پیش از تولد و در شیر انسان در مورد رفتار عصبی کودک در سی روز، گزارش نشده بود. اخیرا یک مطالعه ی پیگیری کودکان در معرض متادون با 200 خانواده ی تطبیق یافته ی دموگرافی در معرض متادون و بدون مواجهه با متادون، تاخیرهای ادراکی عصبی در کودکان یک ماهه ی در معرض متادون را در مقایسه با کودکان در معرض قرار نگرفته، نشان داده است. زمانیکه هفت ماه بعد، مجددا آزمایش انجام شد، کودکان در معرض متادون شبیه به کودکان مورد مقایسه ی در معرض قرار نگرفته بودند. در نه ماهگی، 37.5 درصد این نمونه از کودکان در معرض متادون، تاخیرهای حرکتی معنادار از نظر بالینی (انحراف استاندارد 1.5 +-) در مقایسه با رشد پایین اما استاندارد در گروه مقایسه را نشان دادند. کودکان در معرض، بعضا دارای خصوصیات خطر محیطی بالا هستند که در زمان تولد ادامه می یابد، خطر مداوم را برای کودک در حال رشد ایجاد میکند.
تصور کنونی بر این است که عوامل خطر محیطی با در معرض قرارگیریهای پیش از تولد برای گسترش تغییرات اپی ژنتیک (پس زاد) در بیان ژن و الگوهای متیلاسیون ترکیب میشوند که دارای هم مضامین آنی و هم دراز مدت مربوط به برنامه ریزی رشدی هستند. لازم به ذکر است این یافته ها به کودکان در معرض متادون، هم پیش از تولد و هم پس از تولد از طریق شیردهی مربوط است و اطلاعات کمی در مورد کودکان دچار مواجهه ی متادون مزمن از طریق شیردهی به تنهایی وجود دارد.
به علاوه، در حدود 70% کودکان متولد شده برای زنانی که در طول بارداری برایشان متادون تجویز شده است، ناهنجاریهای نوزادی ناشی از الکل (NAS) را تجربه خواهند کرد، مجموعه ای از علائم و نشانه ها که اغلب پس از مصرف در مواجهه ی مواد مخدر درون رحمی ایجاد میگردد. کودکان دارای NAS بالا، ممکن است مشکلات در اتصال و مکیدن/ بلعیدن را در طول شیردهی تجربه کنند که بر توانایی شان برای تغذیه با شیر مادر اثر میگذارد. در عین حال، با فرض اینکه شواهد در حال افزایشی وجود دارد که از این نتیجه گیری حمایت میکند، یک کاهش در جدیت و مدت معالجه ی NAS در زمانی وجود دارد که مادران در دوران درمان نگهداری متادون، شیردهی میکنند، شیردهی برای این گروه های دو عضوی باید مورد تشویق قرار گیرد (11-1, II-3). متاسفانه، میزان شروع شیردهی در این گروه، عموما پایین است، کمتر از نیمی از آن در جمعیت عمومی ایالات متحده گزارش شده است. یک مطالعه ی کیفی اخیر کوچک، نشان داد عدم حمایت از سوی جامعه ی مراقبت از سلامت و اطلاعات نادرست در مورد خطرات شیردهی در حال درمان متادون از موانع مهم و در عین حال قابل اصلاح برای موفقیت شیردهی در این زنان است. با فرض مزایای آن برای این زنان و کودکان برای ماندن در درمان نگهداری متادون و شیردهی، برای ما ارائه ی حمایت مستمر قوی برای این گروه آسیب پذیر، حائز اهمیت است.

بوپرنورفین
بوپرنورفین یک آگونیست تریاک جزئی بکار رفته برای درمان وابستگی به تریاک در طول بارداری در برخی کشورها و به طور فزاینده در ایالات متحده است. مجموعه ی موارد کوچک متعدد، غلظتهای بوپرنورفین مادر را در شیر انسان بررسی نموده اند. همگی اتفاق نظر دارند که مقادیر بوپرنورفین در شیر انسان، جزئی است و بعید است دارای اثرات منفی کوتاه مدت بر کودک در حال رشد باشد. در یک مطالعه، 76% از 85 جفت مادر-کودک شیردهی شده، با 66% هم چنان 6 تا 8 هفته پس از زایمان شیر دهی شدند. کودکان شیردهی شده، دارای اختلالات نوزادی ناشی از الکل کمتر جدی بودند و کمتر احتمال داشت نسبت به کودکان تغذیه شده طبق دستور، شبیه به متادون که قبلا مورد بحث قرار گرفت، به مداخله ی دارویی نیاز داشته باشند، گرچه این مساله با اندازه ی این نمونه به اهمیت آماری ی مورد مطالعه نرسید.

اپیوپیدها دیگر
استفاده از اپیوپیدها (شبه افیونها) در ایالات متحده، به طور قابل توجهی در طول دهه ی گذشته افزایش پیدا کرده است. یک تحلیل سطح مقطعی بازنگرانه از NAS در تولدهای بیمارستانی در سالهای 2000 تا 2009، در میزان بروز از 1.2 تا 3.39 به ازای هر 1000 تولد افزایش پیدا کرد. استفاده از اپیوپید مادری پیش زایمانی هم از 1.19 تا 5.63 به ازای هر 1000 تولد از سال 2000 تا 2009 افزایش یافته است، هر گونه استفاده از اپیوپیدها در مجموعه ی داده ها، شامل شده بود. یک گزارش هفتگی اخیر مراکز کنترل بیماری و پیشگیری از بیماری و مرگ و میر داده هایی را مورد تاکید قرار داد که نشان میدهد، تقریبا یک سوم زنان در سن بچه زایی، بین سالهای 2008 تا 2012، یک دستور العمل را برای اپیوپیدها پر کرده اند.
زمانیکه مشخص شد استفاده از داروهای مخدر در طول بارداری با اختلال مصرف اپیوپید سازگار است تا یک وجه برای تسکین درد کوتاه مدت صورت گیرد، بررسی شروع نگهداری متادون یا بوپرنورفین همانطور که قبلا مورد بحث قرار گرفت به شدت تشویق میشود و این مادران باید در شروع شیردهی مورد حمایت قرار گیرند. (III) دوره های کوتاه بیشتر تجویزهای دوز پایین دیگر اپیوپیدها میتواند به طور ایمنی توسط یک مادر شیرده بکار رود اما در مورد کدئین باید احتیاط کرد، زیرا متابولایزرهای فوق سریع CYP2D6 ممکن است سطوح خونی مورفین بالا (متابولیت) را تجربه کنند و یک گزارش موردی واحد از یک مرگ نوزاد در حال شیردهی پس از مصرف مادر، وجود داشته است. (III)در زمینه ی ایمنی و اطمینان شیردهی در زمانیکه دوزهای متوسط تا بالای اپیوپیدها برای دوره های زمانی طولانی بکار میرود، کمبود اطلاعات وجود دارد. هم چنین کمبود اطلاعات موجود در مورد مادران انتقال دهنده از اپیوپیدهای بتای کوتاه تا درمان نگهداری اپیوپید در حین شیردهی نسبت به دوران بارداری وجود دارد.

مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب) 

2.3. گلوکوکورتیکوئیدها و ترک مورفین
ترک مورفین می تواند (HPA) سیستم هیپوتالاموس هیپوفیز-آدرنال (42) را فعال کند. گزارش شده است که کورتیکوسترون در مغز و خون, 4 ساعت پس از آخرین دوز مورفین در موش های وابسته به مرفین (19) افزایش می یابد. در نتیجه، یک افزایش در غلظت کورتیکوسترون در مغز می تواند یک توصیف قابل قبول برای اختلال شناخت ناشی از ترک مرفین (29) باشد. گلوکوکورتیکوئیدها, تاثیرات ژنومی و غیر ژنومی را بر عملکرد نورون (43) اعمال می کنند. نقش مهار کننده های گلوکوکورتیکوئید در سلول های عصبی (19) ایجاد شده است. مصرف مزمن مورفین موجب افزایش چگالی کانال های کلسیم حساس دی هیدروپیریدینی می شود و در نتیجه آنتاگونیست های آنها می توانند علائم ترک مرفین را کاهش دهند.

2.4. کانابینوئید و ترک مورفین
ترک مورفین موجب فعال شدن سیستم اندوکانابینوئید می شود و به نقص های شناختی منجر می شود (44،45). نشان داده شده است که مصرف مزمن آگونیست های کانابینوئید به حافظه (46) خدشه وارد می کند. شواهد موجود از تحقیقات متعدد نشان می دهند که فعال شدن سیستم کانابینوئید در مغز در اختلال خاطرات فضایی و کاری (47،48) دخیل است. سوء استفاده مورفین طولانی مدت موجب افزایش چگلالی کانابینوئید CB1 گیرنده mRNA در مناطق مغز فعال در خلال ترک مرفین (49) می شود. تماس مزمن با آگونیست کانابینوئید نیز ممکن است حافظه (50) را مختل کند.
گیرنده های CB1 به وابستگی جسمی کمک می کند و می تواند در طول ترک مواد مخدر (51) فعال شود. SR141716، یک آنتاگونیست گیرنده کانابینوئید، و URB579، یک بازجذب مسدودکننده کانابینوئید, فرونشاندن گریز مطبوع تولید شده ترک مرفین توسط نالوکسون- تثبیت شده (52) را مهار می نماید.

2.5. مهار کننده های آدنوزین کیناز و ترک مورفین
فعال سازی گیرنده آدنوزین از طریق درمان مهارکننده آدنوزین کیناز موجب تضعیف ترک اعتیاد می شود و می تواند در حین درمان سندروم های ترک مواد مخدر مفید باشد (53).

2.6. مصرف همزمان نالبوفین، (کاپا-آگونیست) و مورفین
مورفین به طور گسترده ای برای درمان انواع مختلفی از درد مزمن استفاده می شود. با این وجود، توسعه تحمل و وابستگی به مرفین با استفاده مکرر یک نگرانی عمده در درمان درد است. نشان داده شد که درمان ترکیبی از نالبوفین با مرفین بر توسعه تحمل و وابستگی به مورفین تاثیر می گذارد. استفاده از نالبوفین، کاپا-آگونیست می تواند یک درمان کمکی مفید برای پیشگیری از اثرات نامطلوب ناشی از مورفین در طول مدیریت برخی از انواع درد مزمن باشد. نشان داده شد که درمان ترکیبی از مرفین و نالبوفین (10: 1) منجر به کاهش وابستگی به مرفین (54) می شود. بالا رفتن اتصال [3H] MK-801 در قشر پیشانی، شکنج دندانه، و مخچه پس از تزریق مرفین مزمن توسط مصرف همزمان نالبوفین سرکوب می شود. بالا رفتن بروز NR1 توسط مورفین, مصرف همزمان نالبوفین در قشر موش (54) را کاهش داد. این نتایج نشان می دهند که اعمال همزمان نالبوفین با مرفین در طول مدیریت درد مزمن می تواند یکی از درمان ها برای کاهش توسعه تحمل و وابستگی به مرفین (54) باشد.

2.7. تحمل مورفین، پردردی القاء شده از ترک، و پاسخ های ایمنی التهابی ستون فقرات مرتبط با پروپنتوفیلین
فعالسازی سلول های گلیایی و افزایش بروز سیتوکین پیش التهابی در نخاع, در توسعه تحمل به مرفین، مرفین و پردردی ناشی از ترک مشارکت می نمایند. نقش پروپنتوفیلین، یک مدولاتور گلیایی، در بروز تحمل درد و پردردی ناشی از ترک در موش های درمان شده مزمن با مورفین (55) بررسی شد. در نتیجه، تزریقات زیر جلدی مکرر مرفین می تواند فعالسازی گلیایی و سطوح فزاینده از سیتوکین پیش التهابی را در نخاع کمری القا کند. علاوه بر این، همبستگی زمانی بین فعال سازی گلیایی و افزایش سطح سیتوکین و بیان تحمل مورفین و پردردی وجود دارد. همچنین نشان داده شد که پروپنتوفیلین توسعه پردردی و بروز تحمل درد ستون فقرات به مورفین را کاهش می دهد. یک فعالسازی گلیایی کاهش یافته و سیتوکین های پیش التهابی در نخاع کمری L5 با مصرف پروپنتوفیلین در طول القاء تحمل به مرفین وجود داشت. این یافته ها می توانند تایید کنند که گلیای ستون فقرات و سایتوکاین های پیش التهابی در مکانیسمهای تحمل به مورفین و حساسیت مربوط به درد غیر طبیعی (55) نقش دارند.

2.8. علائم قطع مرفین و یک آگونیست گیرنده GABAB در در هسته لوکوس سرولئوس موش ها
اسید گاما-آمینوبوتیریک (GABA) یک انتقال دهنده عصبی بازدارنده عمده در سیستم عصبی مرکزی (56) است. فعال سازی مکانیسم های گیرنده اسید گاما آمینوبوتیریک B (GABA B) در لوکوس سرولئوس (LC) می تواند علائم ترک تثبیت شده استفاده از مرفین مزمن (57) را کاهش دهد. اثرات تزریق داخل-LC عوامل گیرنده-تعاملی GABA B در مورد علائم ترک ناشی -نالوکسان در موش های وابسته به مرفین (57) ارزیابی شده اند. آگونیست گیرنده GAB (B) 5 دقیقه قبل از تزریق نالوکسان تجویز شد. باکلوفن، که یک آگونیست گیرنده GABA B است، امواج سه بخشی (TWها) را به صورت وابسته به دوز کاهش داد، هر چند CGP35348، که یک آنتاگونیست گیرنده (B) GABA است، در اعمال هر گونه نفوذ نا موفق بود. با این حال، تأثیرات باکلوفن، توسط CGP35348 (57) معکوس شد.

2.9. علائم قطع مرفین و موسیمول در هسته لوکوس سرولئوس موش ها
نشان داده شد که تأثیرات موسیمول توسط GABA B مورد ضدیت قرار می گیرد اما نه توسط آنتاگونیست های گیرنده GABA A (58). اثرات تزریق داخل LC آگونیست گیرنده GABA A بر اساس علائم ترک ناشی از-نالوکسان در موشهای وابسته به مورفین ارزیابی شد و 20 علائم مختلف مورد آزمایش قرار گرفت. پس از آن امتیاز ترک کامل محاسبه شد و به عنوان شاخص شدت ترک استفاده شد. آگونیست GABA A و آنتاگونیست ها, 15 و 30 دقیقه قبل از تزریق نالوکسان تزریق شدند. موسیمول، آگونیست GABA A (25، 50، و 100 نانوگرم / سایت)، امتیاز ترک کامل را به شیوه ای مستقل از دوز کاهش داد؛ با این حال، بیکوکولین (0.367، 3.67 و 36.7 نانوگرم / سایت)، آنتاگونیست GABA A ، و CGP35348 (48.6 نانوگرم / سایت)، یک آنتاگونیست GABA B، در اعمال هر گونه نفوذ نا موفق بود. اثرات موسیمول نیز توسطCGP35348 (48.6 نانوگرم / سایت) معکوس شد اما توسط بیکوکولین (36.7 نانوگرم / سایت) (58) معکوس نشد.

2.10. علائم قطع مرفین و باکلوفن آگونیست گیرنده GABA B
باکلوفن, برخی از پتانسیل ها در درمان ترک مواد مخدر را نشان می دهد و گیرنده های GABA B به احتمال زیاد در چنین ترکی (59) دخیل هستند. تاثیر آگونیست گیرنده GABA B، باکلوفن بر علائم ترک ناشی از-نالوکسان در موشهای وابسته به مورفین و همچنین اصلاح توسط آنتاگونیست ، اسید 3-aminopropylcyclohexylmethylphosphinic (CGP46381) (59) مورد ارزیابی قرار گرفت.
مرفین با استفاده از پمپ های مینی اسمزی به مدت 7 روز برای القای وابستگی جسمی تجویز شد. در موشهای وابسته به مورفین، باکلوفن (20 میلی گرم بر کیلوگرم) حرکات کلیشه ای سر، جویدن، پچ پچ، پتوز، و از دست دادن وزن بدن، ناشی از نالوکسان (10 میلی گرم در کیلوگرم-1) کاهش یافت. CGP46381 (20 میلی گرم بر کیلوگرم) اثرات اعمال شده توسط باکلوفن در حرکات کلیشه ای سر، پتوز، و از دست دادن وزن و نفوذ باکلوفن در جویدن را تا حدودی (59) معکوس نمود.

2.11. میرایی ایبوگاین در ترک مورفین در موش ها: نقش گیرنده های گلوتامات N-متیل-داسپارتات.
ایبوگاین (IBO), یک آلکالوئید است که تاثیر مهارکننده ای را بر علائم ترک مواد مخدر اعمال می کند و فرایند پیچیده منجر به ترک مرفین شامل یک تغییر عملکردی و گذرای حساس به IBO در گیرنده گلوتامات N- متیل-D-آسپارتات (NMDA) (60) می شود. گیرنده های NMDA در فیزیولوژی اعتیاد به مواد مخدر نشان داده شدند. و از اینرو IBO به عنوان یک آنتاگونیست NMDA غیررقابتی (60) عمل می کند. به تازگی، اثرات IBO بر سندرم ترک ناشی-نالوکسان در موش های وابسته به مورفین، با تمرکز بر نقش گیرنده های NMDA ارزیابی شده است (60). نویسندگان گزارش دادند که پریدن، که بروز رفتاری عمده ای از ترک می باشد، توسط IBO به طور چشمگیری (P <0.01) (به ترتیب 40 و 80 میلی گرم / کیلوگرم، 64.2٪ و 96.9٪ ) و MK801 (0.15 و 0.30 میلی گرم / کیلوگرم، 67.3٪ و 97.7٪) مهار شد که قبل از نالوکسان تجویز شد. تجویز همزمان دوزهای پایین تر IBO (40 میلی گرم / کیلوگرم) و MK801 (0.15 میلی گرم / کیلوگرم), 94.7٪ مهار پریدن را به همراه آورد که قابل مقایسه با تأثیر دوزهای بالاتر IBO یا MK801 بود. علاوه بر این، IBO و MK801, پریدن ناشی از NMDA (99.0٪ و 71.0٪) را به طور قابل توجهی در هنگام تجویز 30 دقیقه (اما نه 24 ساعت) قبل از NMDA در موش های غیرمعتاد مهار نمودند. نتایج, هیچ تفاوت معنی داری در اتصال [3H] MK801 به غشاهای قشری حیوانات ساده، حیوانات وابسته به مورفین، و یا حیوانات وابسته به مرفین تحت درمان با IBO یا MK801 (60) را نشان ندادند.

مقاله انگلیسی رایگان

ترجمه فارسی رایگان 

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

چکیده
باکتروسین ها نوعی از پتیدهای آنتی میکروبی سنتز شده ریبوزمی هستند که توسط باکتری ها تولید می شوند و می توانند نژادهایی باکتریایی که ارتباط نزدیکی با باکتری تولید شده ندارند یا ارتباط اندکی دارند را بکشند یا بازدارند، اما با پروتئین های ایمنی ویژه ای که دارند به خود پروتئین ها آسیبی وارد نمی کند. باکتروسین ها یکی از سلاح ها در برابر میکروارگانیسم ها شده اند که این امر با توجه به مشخصات خاص تنوع زیادی از ساختار و عملکرد آن و منبع طبیعی آن و پایداری حرارتی آن می باشد ، بسیاری از بررسی ها اخیر باکتروسین ها را برای کاربرد در فناوری غذایی خالص سازی و شناسایی کرده است که هدف آن این است که زمان نگهداری غذا را افزایش داده و بیماری های پاتوژنی را درمان کرده و درمانی برای سرطان ارائه کند و سلامت انسانی را حفظ کند بنابراین باکتروسین ها ، یک کاندید داروی بالقوه برای آنتی بادی های جایگزین دارند تا باکتری های مقاوم به داروی چندگانه را درمان کنند . نیمه دوم این بررسی بر روی کاربردهای بالقوه آن در علم تغذیه و صنعت داروسازی متمرکز شده است.
کلمات کلیدی :باکتروسین، پروتئین، محصول طبیعی، غذا، درمان سرطان
مقدمه
بسیاری از مواد آنتی باکتریال وجود دارد که توسط حیوانات و گیاهان و حشرات و باکتری ها تولید شده ناد که نمونه هایی از آن ها شامل پروکسید هیدروژن و اسیدهای چرب و اسیدهای ارگانیگو اتانول و آنتی بیوتیک ها و باکتروسین ها می باشند. پپتیدهای آنتی میکروبیال (AMPs) یا پروتئین هایی که توسط باکتری ها تولید شده اند به عنوان باکتروسین ها دسته بندی شده اند . مواد غذایی کمیاب در محیط باعث می شود که بسیاری از باکتروسین ها برای فضا و منابع رقابت کنند . باکتروسین ها فراوان می باشند و تنوع زیادی دارند و ژن های آنها پپتیدهای آنتی میکروبوتای مربوطه یا نامرتبط را می کشند (نمودار 1) (Cotter 2005) بیشتر 99 درصد باکتری ها می توانند حداقل یک باکتروسین تولید کنند که اکثر آنها شناسایی نگردیده است (Riley , Wertz 2002) توانایی کشتن باکتروسین ها به عنوان روش موفقی برای حفظ جمعیت و کاهش تعداد رقیبان برای دستیابی به مواد غذایی بیشتر و فضای زندگی بیشتر در محیط در نظر گرفته می شود . بر خلاف اکثر آنتی بیوتیک ها ، که متابولیست های ثانویه می باشند ، باکتروسین ها به طور ریبوزمی سنتز می شوندو نسبت به پروتئوزها حساس می باشند در حالی که به طور کلی برای بدن انسان و محیط اطراف بی ضرر می باشند . جامعه مدرن نسبت به اهمییت سلامت غذا اگاهتر می باشد چون بسیاری از افزودنی های شیمیایی که در غذاها بکار می روند می توانند مواد سمی ایجاد کنند پس بهتر است ادعا کنیم که منابع طبیعی و مزیت های بهداشتی محیط غذایی جمعیت مزیت های بهداشتی برای غذاهای طبیعی بدون افزودنی های شیمیایی رایج تر شده است .
به هر حال اکثر نگه دارنده هایی که از نظر تجاری بیشتر در دسترسند و همچنین آنتی بیوتیک ها توسط سنتز شیمیایی تولید شده اند و مصرف دراز مدت این محصولات می تواند بر سلامت انسان تأثیرگذار باشد چون آنها تعداد باکتری ها در (got) را کاهش می دهند . بعلاوه ، استفاده از آنتی بیوتیک ها یا باقی مانده ها در غذا ، غیر مجاز است . بر خلاف نگه دارنده های شیمیایی و آنتی بیوتیک ها که به طور کلی ایمن و بی خطر در نظر گرفته شده اند (GRAS) ، باکتروسین ها مثل نسین (نیزین) که ایمنی خوبی دارند به عنوان نگه دارنده های غذایی در گیاهان و لبنیات و پنیر و گوشت و محصولات غذایی دیگر عمل می کنند چون آنها مانع آلوده شدن میکروارگانیسم ها طی فرآیند تولید می شوند (Deegan 2006) این بازنگری بر روی دسته بندی باکتروسین ها از باکتری های گرم منفی و گرم مثبت تمرکز دارد . کاربرد باکتری های تولیید کننده باکتروسین و باکتروسین های منابع طبیعی برای زندگی انسان هم در این گزارش عنوان شده است .

بخشی از مقاله انگلیسی:

Bacteriocins are a kind of ribosomal synthesized antimicrobial peptides produced by bacteria, which can kill or inhibit bacterial strains closely-related or non-related to produced bacteria, but will not harm the bacteria themselves by specific immunity proteins. Bacteriocins become one of the weapons against microorganisms due to the specific characteristics of large diversity of structure and function, natural resource, and being stable to heat. Many recent studies have purified and identified bacteriocins for application in food technology, which aims to extend food preservation time, treat pathogen disease and cancer therapy, and maintain human health. Therefore, bacteriocins may become a potential drug candidate for replacing antibiotics in order to treat multiple drugs resistance pathogens in the future. This review article summarizes different types of bacteriocins from bacteria. The latter half of this review focuses on the potential applications in food science and pharmaceutical industry.

Keywords: bacteriocin, protein, natural product, food, cancer treatment

INTRODUCTION

There are many antibacterial substances produced by animals, plants, insects, and bacteria, such as hydrogen peroxide, fatty acids, organic acids, ethanol, antibiotics, and bacteriocins. Antimicrobial peptides (AMPs) or proteins produced by bacteria are categorized as bacteriocins. Scant nutrients in the environment trigger microbial production of a variety of bacteriocins for competition of space and resources. Bacteriocins are abundant, have large diversity, and the genes encode ribosomally synthesized antimicrobial peptides or proteins, which kill other related (narrow spectrum) or non-related (broad spectrum) microbiotas as one of the inherent defense system weapons of bacteria (Figure 1) (Cotter et al., 2005). More than 99% of bacteria can produce at least one bacteriocin, most of which are not identified (Riley and Wertz, 2002). The killing ability of bacteriocins is considered a successful strategy for maintaining population and reducing the numbers of competitors to obtain more nutrients and living space in environments. Unlike most antibiotics, which are secondary metabolites, bacteriocins are ribosomally synthesized and sensitive to proteases while generally harmless to the human body and surrounding environment. Modern society is more conscious of the importance of food safety, as many of the chemical additives used in food may elicit toxic concern; therefore, it is beneficial to claim natural resources and health benefits of diets. The health benefits of natural foods without chemical additives have become more popular; however, most commercially available preservatives and antibiotics are produced by chemical synthesis, and long-term consumption of such products can affect human health as they reduce the counts of bacteria in the gut. Moreover, the use of antibiotics or residues in food is illegal. Unlike chemical preservatives and antibiotics, “generally recognized as safe” (GRAS) bacteriocins, such as nisin, promise safe use as a food preservative in vegetables, dairy, cheese, meats, and other food products, as they inhibit microorganisms contamination during the production process (Deegan et al., 2006; Settanni and Corsetti, 2008). This review focuses on the classification of bacteriocins from Gram-negative and Gram-positive bacteria. The application of bacteriocin-producing bacteria and bacteriocins from natural resources for human life is also elucidated upon in the report.

مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب)

F1840

مسافران تازه وارد به ارتفاع پایه به طور روزانه غربال شدند و به صورت سریالی با شماره تصادفی ثبت نام کردند. آنها پرسشنامه لیک لوئیس را تکمیل کردند، قرائت های اکسی متری پالس از آنها گرفته شد و داده هایی در خصوص مشخصات شخصی و سرعت صعود ارائه دادند. اطلاعاتی در مورد روش های کاهش ریسک بیماری کوه زدگی به آنها داده شد. شرکت کنندگان به صورت دوسویه کور تقسیم شدند تا دو بار در روز, جینگو 120 میلی گرم، استازولامید 250 میلی گرم، ترکیب جینگو 120 میلی گرم و استازولامید 250 میلی گرم یا دارونما دریافت نمایند. قبل از اقدام به سفر خود بدون هیچ گونه تأثیری از مدیران مطالعه، شرکت کنندگان حداقل سه یا چهار دوز داروهای مطالعه را در ارتفاع پایه مصرف نمودند. در هنگام صعود آنها از ارتفاع ابتدای مطالعه، برخی از شرکت کنندگان در طول شب در یک اقامتگاه در ارتفاع 4595 متری توقف نمودند، اما همه انتظار داشتند که به ارتفاع نقطه پایانی برای جمع آوری داده ها (پرسشنامه ی لیک لوئیس، اکسی متری پالس، سرعت صعود و عوارض جانبی) برسند. نمرات لیک لوئیس صبح روز بعد از ورود گرفته شد که پس از آن, مطالعه کامل شد.

محاسبه قدرت و تجزیه و تحلیل آماری

برآوردهای اولیه پیشنهاد کردند که ما نمونه ای با حداقل تعداد 70 نفر در هر گروه برای تعیین یک اختلاف آماری معنی دار (80٪ قدرت) بین گروه های درمان و دارونما بر اساس نرخ منتشرشده بیماری کوه زدگی 57٪ در نقطه انتهایی نیاز داریم. ما از نسبت های شانس و فواصل اطمینان مرتبط (آزمایش مجانبی یا دقیق فیشر)، برای برآورد اثرات متغیرهای دسته ای (بازه های اطمینان به استثنای موردی که اثرات قابل توجهی را نشان می دهد) استفاده نمودیم. میانگین های نتایج مداوم با استفاده از آزمون های t مقایسه شدند و ما مقادیر P کمتر از 05/0 را به عنوان مقادیر معنادار در نظر گرفتیم.

نتایج

به طور كلي، 614 مسافر ثبت نام كردند و 487 نفر, مطالعه را تکمیل کردند (شکل). شرکت کنندگان در هر چهار گروه، از جمله افرادی که پیگیری را از دست دادند، در ابتدای مطالعه مشابه بودند (جدول 1). 127 شرکت کننده (7/20٪) که پیگیری را از دست دادند, مشخصات فردی شبیه به همه شرکت کنندگان داشتند (داده ها نشان داده نمی شود).

جدول 2, پروفایل نتیجه اصلی برای 487 شرکت کننده که مطالعه را تکمیل نمود, را خلاصه نموده است. داده ها به عنوان یک هدف برای تجزیه و تحلیل ارائه می شوند؛ زمانی که جدول بدون داده ها از شرکت کنندگان غیرسازگار (داده ها نشان داده نمی شود) تولید شد, تغییرات معناداری وجود نداشت. تجزیه و تحلیل برای نقطه پایانی اولیه نشان داد که در مقایسه با دارونما, جینگو میزان بروز بیماری کوه زدگی را کاهش نداد؛ جینگو همچنین موفق به نشان دادن سود در تجزیه و تحلیل ثانویه نشد. افزایش کم در بروز و شدت بیماری های کوه زدگی یا سردرد در گروه جینگو در مقایسه با دارونما معنی دار نبود. هیچ عارضه جانبی معناداری در هیچ گروه (واکنش های آلرژیک تهاجمی یا ورم مغزی در ارتفاع یا ورم ریه) نیافتیم.

استازولامید به عنوان یک مداخله کنترل با کاهش قابل توجهی در بیماری کوه زدگی و بروز و شدت سردرد و همچنین بهبود میزان اشباع زدایی اکسیژن خون در حین صعود در مقایسه با دارونما همراه بود. در گروه استازولامید، تعداد مورد نیاز برای درمان, 4 تا برای جلوگیری از بیماری کوه زدگی یک نمونه، 7 تا برای جلوگیری از بیماری کوه زدگی شدید، 3 تا برای جلوگیری از یک مورد سردرد، و 8 تا برای جلوگیری از سردردهای شدید بیشتر بود. در مقایسه با استازولامید، داروی ترکیبی موجب افزایش حاشیه ای قابل توجه در میزان بروز سردرد شد (نسبت احتمال 1.82، 95٪ بازه اطمینان از 1.0 تا 3.3، تعداد مورد نیاز برای آسیب, 9 بود) اما به طور معنی داری بر سایر شاخص های جایگزین (بروز بیماری کوه زدگی 1.24، 0.6 تا 2.6؛ شدت بیماری کوه زدگی 2.19، 0.7 تا 7.3؛ شدت سردرد 1.90، 0.3 تا 10.6) تاثیر نگذاشت.

گروه ها برای نابرابری در چندین معیار مقایسه شدند اما در نهایت هیچ تعصب یا نابرابری در مقایسه با عوارض جانبی معمول استازولامید (جدول 3) یافت نشد.

بحث و بررسی

جینگو در کاهش بروز یا شدت بیماری کوه زدگی در مقایسه با دارونما موثر نبود و موفق نشد تا یک منفعت محافظتی برای هر معیار نتیجه نشان دهد. علاوه بر این افزودن جینگو به استازولامید موجب کاهش حاشیه ای قابل توجهی در اثربخشی استازولامید در برابر سردرد شد (شایع ترین نشانه در ارتفاع)؛ با توجه به مکانیزم های مختلف پیشنهاد شده برای دو ماده، این غیرمنتظره بود. تحقیقات نشان داده است که جینگو دارای برخی از خواص بازکننده عروق شده است. این ممکن است به لحاظ تئوری جریان خون مغزی را افزایش دهد که به نوبه خود می تواند علائم بیماری کوه زدگی مانند سردرد را بدتر کند. صرفنظر از مکانیزم، پزشکان باید از پیشنهاد جینگو به عنوان پیشگیری کننده برای بیماری کوه زدگی به تنهایی یا همراه با استازولامید اجتناب کنند.

این اولین مطالعه است که در آن پیشگیری کننده جینگو در هنگامی داده شد که شرکت کنندگان در یک ارتفاع پایه بالا ثبت نام کردند (در مقایسه با شروع دارو در سطح دریا قبل از صعود). این می تواند توضیح دهد که چرا نتایج ما در مقایسه با مطالعات پیشین, منفی بود. سایر دلایل شامل کیفیت و خلوص آماده سازی جینگو، میزان استفاده از جینگو، تعداد روزهایی است که جینگو قبل از کنترل در حال افزایش است، و تاثیرات محیطی یا رفتاری بر اثربخشی جینگو می باشند.

مطالعه ما در میان بزرگترین آزمایش های تصادفی استازولامید برای پیشگیری از بیماری کوه زدگی است و رژیم 250 میلی گرم دو بار در روز، یک اثر بالینی قوی و قابل پیش بینی دقیقا همگام با مطالعات قبلی را نشان داد.

* در مقایسه با بروز در گروه دارونما

+ دو شب

این نتایج, اعتبار استازولامید-درمانی را به عنوان استاندارد مراقبت برای پیشگیری دارویی از بیماری کوه زدگی  که می تواند به عنوان یک راهبرد اضافی برای اجتناب از بیماری ارتفاع مورد استفاده قرار گیرد، مورد تایید قرار می دهد. اثربخشی بالینی اساسی رژیم استازولامید 250 میلی گرم دو بار در روز در این آزمایش نیز از نتایج پیشین گروه از یک آزمایش تصادفی طراحی مشابه که استازولامید 125 میلی گرم دو بار در روز را استفاده نمود مهم است و همچنین حفاظت قابل توجهی در برابر بیماری کوه زدگی را نشان داد. داده های ترکیبی از این مطالعات آینده نگرانه به وضوح با نتایج یک فراتحلیل که قبلاً منتشر شده است، متضاد هستند که نشان می دهد که حداقل 750 میلی گرم استازولامید روزانه برای پیشگیری مناسب از بیماری کوه زدگی مورد نیاز است.

محدودیت های مطالعه

مطالعه ما چندین محدودیت داشت. اولاً، ابتدای مطالعه در ارتفاع بالا (4280 متر یا 4358 متر) بود؛ بسیاری از شرکت کنندگان بیماری کوه زدگی را در زیر این ارتفاع داشته اند و از این رو مقایسه نتایج ما با مطالعات دیگر که دارای ارتفاع مقدماتی کم بودند دشوار است. اگر چه ممکن است استدلال شود که شرکت کنندگانی که به این ارتفاع می رسند نسبتاً نسبت به بیماری کوه زدگی مقاوم هستند. با استفاده از استازولامید, این افراد از بیماری کوه زدگی محافظت شدند, به گونه ای که نتایج با مطالعات قبلی سازگار بود و این نشان می دهد که شرایط آزمایش مناسب بوده اند. ثانیاً، درست بیش از یک پنجم شرکت کنندگان, پیگیری را از دست دادند و نتیجه در میان این افراد ممکن است بر معناداری یافته های ما تأثیر بگذارد. با این حال، شرکت کنندگان در همه گروه ها با احتمال برابر از مطالعه خارج شدند، و (و مطابق با مطالعات قبلی) درجه معقولی از بی میلی (و سازگار با مطالعات قبلی) به دلیل محیط وحشی و انگیزه پایین برای پیگیری در نقطه انتهایی مطالعه انتظار می رود. 16 17 ثالثا، شرکت کنندگان در دو روستای واقع در مجاورت نزدیک، با حدود 78 متر تفاوت در ارتفاع به کار گرفته شدند که ممکن است بر درجه مواجهه با کمبود اکسیژن در بافت های بدن به طور متفاوت تأثیر بگذارد. با این وجود، طبق قضاوت به واسطه فقدان هر گونه تفاوت آماری معنی دار در گروه ها برای مشخصات شخصی یا معیارهای نتایج (داده ها نشان داده نمی شود), ما این مورد را مهم در نظر نگرفتیم. در نهایت، اگرچه ما یک جمعیت متنوع از نظر شرایط معمول سفر را مورد مطالعه قرار دادیم، این نتایج قابل تعمیم به سایر محیط های سفر دارای ارتفاع بالا نمی باشد که در آنها, سرعت های صعود و ارتفاع ابتدای مطالعه یا ارتفاع نهایی ممکن است متفاوت باشند.

مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب) 

نتایج گزارشات منتشر شده نشان می‌دهند که نه تنها تعدیل برای وضعیت سلامتی مهم است، بلکه همچنین در تشخیص بین داروی تجویزی و داروهای بدون نسخه در بررسی ارتباط مصرف دارو با موقعیت اجتماعی- اقتصادی نیز مهم است. برای همین به مطالعه ارتباط میان انواع مختلف مصرف دارو و درجات مختلف موقعیت اجتماعی- اقتصادی در یک جمعیت عمومی نیاز است.
هدف از این مطالعه بررسی ارتباط میان انواع متفاوت مصرف دارو و مقادیر مختلف موقعیت اجتماعی- اقتصادی در یک نمونه نماینده مشابه از جمعیت عمومی بود. داده‌های پیمایش سلامت و ابتلاء دانمارکی بدین منظور تحلیل شدند.

موارد مورد نیاز و روشها
زمینه
بخش سلامت و درمان دانمارک عمدتاً از مالیات‌های عمومی است که تأمین مالی می‌شود و بخاطر دسترسی رایگان به پزشکان و مراقبت بیمارستانی برای تمام ساکنانش است که شناخته می‌شود [14]. هزینه‌های دارویی در بیمارستان‌ها تماماً توسط عموم و مردم پرداخت می‌شود در حالیکه هزینه‌های دارویی در بخش سلامت و درمان اولیه، سطوح مختلف پرداخت مشترک فردی را تجربه می‌کند [14]. هزینه سالانه فردی دارویی در سطوح زیر جبران و بازگردانده می‌شود: زیر 72 یورو (یک دلار آمریکا یا یک یورو حدوداً برابر با 7.5 کرون دانمارک است)- هیچ مقداری تقبل نمی‌گردد؛ 72-173 یورو- 50 درصد بازگردانده می‌شود؛ 173-406 یورو- 75 درصد از هزینه‌ها جبران می‌گردد؛ بیشتر از 406 یورو- 85 درصد هزینه‌ها باز گردانده می‌شود [15]. با این طریق، داروها تا حد زیادی برای کسانی جبران هزینه می‌شوند که سطح بالایی از مصرف دارو، در مقایسه با حالت مصرف کمتر دیگران، دارند. افراد با امراض مزمن و یا کشنده، مستمری بگیران و افراد با درآمد پایین می‌توانند جبران و بازگشت هزینه‌های دارویی خویش را افزایش دهند [14]. تنها داروهای تجویزی هستند که مناسب برای جبران هزینه هستند و معمولاً داروهای بدون نسخه شامل بازگشت هزینه دارو نمی‌گردند. البته برای بعضی داروهای بدون نسخه خاص برای بیماران مزمن، اگر تجویز شوند، می‌توان جبران هزینه دریافت نمود [14].

مطالعه
داده‌ها از پیمایش مقطعی سلامت و ابتلا سال 2000 دانمارک برگرفته شده بود. یک نمونه تصادفی 22486 نفری شهروندان دانمارکی از 16 ساله به بالا، از ثبت احوال مرکزی انتخاب شد. نمونه به قطعه‌های شامل حداقل 1000 پاسخگو از هر 14 بخش{شهرستان} دانمارک تقسیم شد. در کل 16690 نفر مشارکت کردند که نرخ پاسخ دهی 74.2 درصد را بدست داد. داده‌ها در 3 موج در طی فوریه، مه و سپتامبر 2000 جمع آوری شدند. پاسخ دهندگان در منازل خویش توسط مصاحبه کنندگان آموزش دیده مصاحبه شدند. نرخ پاسخ دهی در زنان و مردان مشابه بود اما زنان سالمند به نسبت نرخ پاسخ دهی پایینی داشتند (60.8 درصد). مردان بیوه و مردان متأهل به نسبت نرخ پاسخ بالایی در مقایسه با دیگر گروه‌های وضعیت تأهل داشتند. افراد ساکن در منطقه پایتختی کپنهاگ در مقایسه با دیگر مناطق دانمارک به نسبت نرخ پاسخ پایینتری داشتند (به ترتیب 65.5 درصدر و 76.3 درصد)[16]. علیرغم توزیع نابرابر پاسخ ندادن، تخمین زده می‌شود که پاسخ دهندگان، نماینده جمعیت دانمارکی هستند [16].

مقیاس‌ها
مصرف دارو از طرق متفاوتی در پیمایش اندازه گیری شد. سه مقیاس مصرف دارو برای این مقاله، تحلیل گشتند. استفاده مدام از دارو از طریق این مورد اندازه گیری شد:” آیا به شکل مدام و یا مستمر از دارویی استفاده می‌کنید؟” پاسخ دهندگانی که پاسخ مثبت دادند بعنوان مصرف کنندگان شامل می‌شدند. این سؤال هم داروی تجویزی و هم داروهای بدون نسخه را پوشش می‌داد ولی شامل ویتامین‌ها، مواد معدنی و ضد بارداری‌های خوراکی نمی‌شد (که توسط مصاحبه گر تبیین می‌شد).
مصرف داروی تجویزی در 14 روز گذشته توسط این سؤال اندازه گیری می‌شد:” آیا از هیچکدام از این داروها در دو هفته گذشته استفاده کرده‌اید؟” که در ادامه یک لیست از گروهای خاص درمانی ارائه می‌شد. کسانی که به سؤال در مورد حداقل یکی از گروه‌ها درمانی خاص در مصرف دارو جواب مثبت می‌دادند بعنوان مصرف کننده شامل می‌شدند. سؤال مشابه ای در مورد مصرف داروهای بدون نسخه در 14 روز گذشته پرسیده شد.
موقعیت اجتماعی- اقتصادی با استفاده از شغل، تحصیلات و درآمد شخصی سنجیده می‌شد. شغل در شش گروه کد گذاری شد: خود اشتغالی، کارکنان حقوق بگیر، کارگران، بیکاران، مستمری بگیران معلول و دیگران. دیگران شامل زنان خانه دار، افراد لیست شده بیمار به مدت طولانی ، سربازان و افراد دریافت کننده مزایا می‌گردد. بازنشستگان، افراد 60-66 ساله با حقوق بازنشستگی زود هنگام و شاگردان و دانش آموزان از تحلیل و بررسی حذف شدند. این گروه‌ها عمدتاً با سنشان است که شناخته می‌شوند و شامل افراد ناهمگن، در مسیر بازنشستگی و برآمده از مشاغل بسیار متفاوتی هستند.
تحصیلات توسط ISCED (طبقه بندی استاندارد بین المللی تحصیلات) [17]، که شامل یک ترکیب از آموزش در مدرسه و تحصیلات است. در این مقاله 4 گروه از تحصیلات اعمال شده‌اند: کوتاه (حداکثر 10 سال آموزش)، متوسط (11-12 سال آموزش)، طولانی (13-14 سال آموزش)، طولانی‌تر{بیشتر از طولانی} (بیشتر از 15 سال آموزش).
درآمد شخصی یک ساله به سه سطح تقسیم شد: پایین (کمتر از 150 هزار کرون دانمارک)، متوسط (بین 150 تا 300 هزار کرون دانمارک) و بالا (بیشتر از 300 هزار کرون دانمارک)(یک دلار آمریکا و یا یک یورو حدوداً معادل 7.5 کرون دانمارک است).
این گروه‌ها با توجه به سطح درآمد در دانمارک برای اطمینان حاصل کردن از داشتن یک تعداد مناسب از پاسخ دهندگان در هر گروه انتخاب شدند. افرادی که به این سؤالات در مورد درآمد شخصی پاسخ ندادند (5.6 درصد) و نیز افرادی که درآمد شخصی نداشتند (1.3) از بررسی حذف گشتند. برای جنسیت، سن و وضعیت سلامتی تعدیلات انجام شد، چرا که آنها به رابطه قوی با مصرف دارو شناخته شده‌اند [18].
وضعیت سلامتی با دو مقیاس سلامت اندازه گیری شد: وجود و یا عدم وجود امراض مزمن و سلامت عمومی خود-ادراک شده. سلامت عمومی خود-ادراک شده در پنج سطح اندازه گیری شد: خیلی خوب، خوب، معمولی، بد و خیلی بد. در بررسی، دو سطح از سلامت عمومی خود-ادراک شده استفاده شد: خوب (خیلی خوب و خوب) و کمتر از خوب (معمولی، بد، خیلی بد(.

تحلیل آماری
رابطه‌های دو طرفه برای هر الگوی استفاده تبیین شد. تفاوت میان مقادیر با آزمون کای دو تست شده و با کسرهای برتری خام توضیح داده شد. برای آنالیز رابطه میان مصرف دارو و موقعیت اجتماعی- اقتصادی، رگرسیون لجیستیک اعمال شد. تحلیل‌ها برای هر مقیاس مصرف دارو با هر مقیاس موقعیت اجتماعی- اقتصادی به شکل جداگانه انجام شدند که در کل به 9 تحلیل و آنالیز منجر شد. در مدل اول، برای جنسیت و سن تعدیل انجام دادیم؛ امراض مزمن و سلامت عمومی خود-ادراک شده به مدل دوم اضافه گردیدند. اینکار به این دلیل انجام شد که اثر متغیرهای اضافه شده روی مصرف دارو از مدل به مدل پیگیری شود. تمام متغیرهای بغیر از سن، در متغیرهای گسسته شامل شدند. سن بعنوان یک متغیر پیوسته در نظر گرفته شد. سطح معناداری، 0.05 درصد در نظر گرفته شد. آزمون‌های اثرات متقابل برای موقعیت اجتماعی- اقتصادی در ترکیب با دیگر متغیرهای مستقل انجام شدند. روابط متقابل با مقدار معناداری کمتر از 0.01 معنادار محسوب شدند.
پاسخ دهندگان به نسبت بخش {شهرستان}، وزن دهی شدند ولی برای سن و یا بدون پاسخ اینکار انجام نشد. در مورد درآمد و تحصیلات نیز بالاترین گروهها بعنوان گروه مرجع انتخاب شدند. با مشمول کردن شغل در تحلیل، گروه مرجع با توجه به اندازه و شیوع مصرف دارو انتخاب شد. گروه کارکنان حقوق بگیر بزرگ است و به نسبت، شیوع مصرف داروی کمی دارد.
در تحلیل شامل درآمد شخصی یا شغل، تنها افراد 25-66 ساله نگه داشته شدند چراکه افراد خارج از این محدوده بعید است که، بخاطر بازنشسته بودن و یا اشتغال به تحصیل، دارای شغلی باشند. در تحلیل ارتباط با تحصیلات، پاسخ دهندگان زیر 25 سال حذف گردیدند چرا که قسمت بزرگی از این افراد دانش آموزند. آنالیزها توسط ورژن 8 بسته آماری سیستم آنالیز آماری انجام شد.