عوامل مادر، جنینی و پریناتال در ارتباط با انتروكوليت غدد لنفاوی در سوئد: یک تحقیق کنترل شده ملی

Maternal, fetal and perinatal factors associated with necrotizing enterocolitis in Sweden. A national case-control study

چکیده
نتیجه
معرفی
هدف تحقیق
مواد و روش ها
نتایج
بحث
عوامل مادران
عوامل مرتبط با بارداری
عوامل پریناتال
عوامل مرتبط با نوزاد
عوارض نوزادان
ارتباط با عوارض خاص زودرسی
ناخالصی SIP مجموعه داده
نقاط قوت و محدودیت ها
نتیجه
پشتیبانی از اطلاعات

چکیده
هدف
برای تجزیه و تحلیل ارتباط عوامل مادر، جنینی، بارداری و پریناتال با انتروکولیت غدد لنفاوی در یک تحقیق کنترل شده همسان از داده های ثبتی جمع آوری شده در سراسر کشور استفاده شده است.
طرح تحقیق همه نوزادان متولد شده در سال 1987 تا 2009 با تشخیص انتروکولیت غدد لنفاوی در هر كدام از آمار ثبتی مراقبت های بهداشتی ملی سوئد شناسایی شدند. برای هر مورد تا 6 کنترل برای سال تولد و سن حاملگی همسان انتخاب شد. در نتیجه جمعیت مورد تحقیق شامل 720 مورد و 3567 کنترل بود. اطلاعات مربوط به داده های اجتماعی و اقتصادی در مورد مادر، بیماری مادر، تشخیص مربوط به بارداری، تشخیص پریناتال نوزاد، و روش های دوره پریناتال برای تمام موارد و کنترل ها بدست آمده بود و با رگرسیون های منطقی غیر قابل تغییر و چند متغیره برای کل جمعیت تحقیق، همچنین برای زیر گروه ها با توجه به سن حاملگی بررسی شد.
نتایج در کل جمعيت تحقیق، ارتباط مثبت مستقلی با انتروکولیت غدد لنفاوی برای isoimmunization، پریشانی جنین، سزارین، عفونت باکتریایی نوزادان از جمله سپسیس، عفونت ادراری ، آرتروس داکتوس مداوم، ناهنجاری قلب، ناهنجاری های دستگاه گوارش و اختلالات کروموزومی پیدا کردیم. رابطه های منفی برای وزن مادر، preeclampsia ، عفونت ادراری مادر، پارگی غشا زودرس و وزن تولد دیده شد. الگوهای مختلفی از رابطه ها در زیر گروه هایی با سن حاملگی مختلف دیده شد.
نتیجه با استثناهای جالب توجه، به ویژه در رابطه های منفی، نتایج این تحقیق بزرگ مبتنی بر جمعیت، مطابق با تحقیقات قبلی است. اگرچه محدودیت های داده های ثبتی محدود شده است ، یافته ها نشان می دهد فرایندهای پاتوفیزیولوژیکی امکان پذیر است و تأکید می کند که NEC یک بیماری چند فاکتوریل است.
معرفی
Necrotizing enterocolitis (NEC) همچنان یک مشکل در مراقبت نوزادان است. میزان بروز NEC در سوئد طی سال های 1987 تا 2009، 34/0 در 1000 تولد زنده، با افزایش روند، به خصوص با افزایش نارسایی زودرس مواجه می شود، اما در سنین بارداری بالاتر نیز دیده می شود (GA) [1]. اتيولوژي چند فاکتوريل است و ممکن است با توجه به درجه بلوغ بیمار متفاوت باشد [2]. نارسایی زودرس و وزن پایین هنگام تولد بیشترین عوامل مستعد کننده هستند در حالی که سایر عوامل خطر با GA متفاوت است ، ]4،3[ همچنین بین جمعیت های مورد تحقیق با نتایج تحقیقات قبلی گاهی تناقض است. پاتوفیزیولوژیک، تعامل پیچیده ای از سیستم ایمنی داخلی و باکتری های ساکن، عوامل ضد التهابی و سیستم های مدولاسیون، در حال تغییر هستند [5،6]. نارسایی حرکات روده و هضم، عملکردهای مانعی ساختاری و بیوشیمیایی همچنین تنظیمات گردش خون به آسیب پذیری کمک می کند [5،6]. نتیجه آن، خونریزی و التهاب necrotizing ، رشد بيش از حد باکتري و انتقال باکتري به دیواره روده و سیستم گردش خون می شود [7]. حضور باکتری ها نتیجه یک پیش نیاز مهم در پاتوژنز NEC می باشد، اما نقش آنها به عنوان مسکن بحث برانگیز است. گزارش های تغییرات فصلی در میزان حوادث، شیوع اپیزودیک و خوشه بندی NEC موثر است، [1،8]، با این حال، نقشی برای عوامل عفونی قابل انتقال یا سایر عوامل محیطی پیشنهاد می شود.
نتیجه
نتایج ما از این مفهوم حمایت می کند که NEC یک مسیر پاتوفیزیولوژیک مشترک از علل چند فاکتوریل است ، نه یک نهاد بیماری یکنواخت. برخی از ارتباطات شناسایی شده در این تحقیق به نظر می رسد در درجه اول به آسیب پذیری نامطلوب مربوط می شود، برخی دیگر ممکن است ارتباطات پاتوفیزیولوژیک مستقیم با NEC داشته باشند، و برخی ممکن است هر دو را تحت تاثیر قرار دهد. تفاوت در مدیریت عوارض پس از زایمان و پریناتال ممکن است بر اثر برخی عوامل خطر تاثیرگذار باشد و به نتایج متفاوتی از تحقیقات مختلف کمک کند.

Abstract

Objective To analyze associations of maternal, fetal, gestational, and perinatal factors with necrotizing enterocolitis in a matched case-control study based on routinely collected, nationwide register data.

Study design All infants born in 1987 through 2009 with a diagnosis of necrotizing enterocolitis in any of the Swedish national health care registers were identified. For each case up to 6 controls, matched for birth year and gestational age, were selected. The resulting study population consisted of 720 cases and 3,567 controls. Information on socioeconomic data about the mother, maternal morbidity, pregnancy related diagnoses, perinatal diagnoses of the infant, and procedures in the perinatal period, was obtained for all cases and controls and analyzed with univariable and multivariable logistic regressions for the whole study population as well as for subgroups according to gestational age.

Results In the study population as a whole, we found independent positive associations with necrotizing enterocolitis for isoimmunization, fetal distress, cesarean section, neonatal bacterial infection including sepsis, erythrocyte transfusion, persistent ductus arteriosus, cardiac malformation, gastrointestinal malformation, and chromosomal abnormality. Negative associations were found for maternal weight, preeclampsia, maternal urinary infection, premature rupture of the membranes, and birthweight. Different patterns of associations were seen in the subgroups of different gestational age.

Conclusion With some interesting exceptions, especially in negative associations, the results of this large, population based study, are in keeping with earlier studies. Although restrained by the limitations of register data, the findings mirror conceivable pathophysiological processes and underline that NEC is a multifactorial disease.

Introduction

Necrotizing enterocolitis (NEC) remains a challenge in neonatal care. The incidence rate of NEC in Sweden during 1987 through 2009 was 0.34 in 1,000 live births, with an increasing trend, partly explained by increased survival of the most premature but also seen in higher gestational ages (GA)[1]. The etiology is multifactorial and may differ according to the degree of maturity of the patient[2]. Prematurity and low birthweight are the most consistent predisposing factors, whereas other risk factors vary with GA,[3,4] as well as between study populations, and the results of previous studies are sometimes contradictory. Pathophysiologically, the complex interactions of the innate immunity system and colonizing bacteria, pro-inflammatory factors and modulatory systems, are deranged[5,6]. The immaturity of intestinal motility and digestion, structural and biochemical barrier functions as well as circulatory regulation contribute to the vulnerability[5,6]. The result is hemorrhagic and necrotizing inflammation, bacterial overgrowth and translocation of bacteria to the intestinal wall and systemic circulation[7]. The presence of bacteria is thus an important prerequisite in the pathogenesis of NEC, but their role as contagions is disputable. Reports of seasonal variation in incident rates, episodic outbreaks and clustering of NEC,[1,8] however, suggest a role for transmissible infectious agents or other environmental factors.

Conclusion

Our results support the notion that NEC is a common pathophysiological pathway of multifactorial etiology, rather than a uniform disease entity. Some of the associations identified in this study seem to be primarily related to an unspecific vulnerability, others may have more direct pathophysiologic associations with NEC, and some may affect both. Differences in management of antenatal and perinatal complications may influence the impact of certain risk factors and contribute to the disparate results of different studies..

مقالات انگلیسی و ترجمه های فارسی رایگان با فرمت PDF آماده دانلود رایگان میباشند

همچنین ترجمه مقاله با فرمت ورد نیز قابل خریداری و دانلود میباشد

مقاله انگلیسی رایگان (PDF)

ترجمه فارسی رایگان (PDF)

خرید ترجمه با فرمت ورد

فهرست مقاله:

چکیده
مقدمه
مواد و روش‌ها
نتایج
بحث

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

مقدمه
حاملگی خارج رحمی علت اصلی مرگ‌و‌میر ناشی از بارداری در سه ماهه‌ی اول است. تشخیص زودهنگام به همراه گزینه‌های درمانی متعدد موجب کاهش این نوع مرگ‌و‌میر شده است.
در چهار دهه‌ی گذشته به دلیل افزایش میزان عفونت‌های لگنی ، استعمال دخانیات، ناباروری و روش‌های آزمایشگاهی و تکنیک‌های تصویربرداری حساس‌تر که امکان تشخیص زودهنگام را فراهم می‌کنند؛ شیوع حامگی خارج رحمی افزایش یافته است.
تعداد موارد نامعلوم با تشخیص قطعی دیرتر با استفاده از روش‌های تشخیصی حساس‌تر افزایش یافته است. ارزیابی کلاسیک موفقیت درمان که توسط Stovall و همکارانش تعیین شد و توسط Kirk و همکارانش مجددا تایید شده است؛ حساسیت 93-88 درصدی دارد اما تعداد زیادی از بیماران به دلیل نتایج منفی کاذب از مطالعه حذف شدند؛ در غیر این صورت تعداد زیادی از افراد در یک جمعیت با نرخ بالای بارداری حضور داشتند.
هدف ما تجزیه و تحلیل نشانگرهای مستقل شکست درمان به منظور تشخیص بیمارانی بود که از اقدامات درمانی زودهنگام و یا نظارت مداوم سود می‌بردند؛ حتی اگر پارامترهای مرسوم نشان‌دهنده‌ی درمان پزشکی کافی باشند.
مواد و روش‌ها
این یک بررسی گذشته‌نگر بر روی بیمارانی بود که حاملگی خارج رحمی در آنها تشخیص داده شده بود و از سپتامبر 2012 تا مارس 2016 به متخصص زنان و زایمان بخش اورژانس یا کلینیک سرپائی بیمارستان تحقیقاتی و آموزشی Bagcilar مراجعه کرده و با پروتکل تک دوز متوتروکسات (Mtx) که توسط Stovallو همکارانش (4) تعریف شده بود؛ درمان شده بودند. این مطالعه توسط کمیته‌ی اخلاق پزشکی (شماره‌ی پروژه: 406/2015) تایید شد. اطلاعات بیماران از پایگاه داده‌ی بیماران (MEDIN 2.0.0) با استفاده از پرسش‌های زیر بدست آمد: “حاملگی خارج رحمی” در هنگام تشخیص. سوابق جراحی برای تشخیص “حاملگی خارج رحمی” مورد بررسی قرار گرفت.
زمانی که سطوح بتا گنادوتروپین جفتی انسان (hCG) بالاتر از 1500 میلی‌یونیت/ میلی‌لیتر بود و هیچ ساک حاملگی داخل رحمی شناسایی نشد (با سونوگرافی ترانس واژینال 5 تا 8 مگاهرتزی آزمایش شد) یا زمانی که سطح β-hCG کمتر از 1500 میلی‌یونیت/ میلی‌لیتر بود اما این سطح افزایش یافته بود و در 48 ساعت قبلی کمتر از 50 درصد بود و سطح β-hCG با وجود تخلیه‌ی رحم کاهش نیافته بود؛ حاملگی خارج‌رحمی تشخیص اولیه بود. بعد از تشخیص اولیه‌ی حاملگی خارج رحمی، یک دوره‌ی معاینه‌ی 1-8 روزه قبل از اولین دوز متوتروکسات انجام شد. در طی دوره‌ی درمان، هر روز با استفاده از اندازه‌گیری سطوح β-hCG خون، اختلالات موجود در همودینامیک بیمار بررسی شد. چنانچه سطح β-hCG خون به خودی خود کاهش نیافته بود (بیش از 15%/ 24 ساعت کاهش در طول اندازه‌گیری متناوب β-hCG با یا بدون تخلیه‌ی رحم که با توجه به ضخامت بیش از 10 میلی‌متر اندومتر، مشاهده‌ی حاملگی داخل رحمی توسط سونوگرافی یا عبور بافت‌ها همراه با خونریزی رحم)؛ درمان پزشکی آغاز شد.
از پروتکل تک دوز متوتروکسات برای بیمارانی با حاملگی خارج رحمی که سطح β-hCG در آنها کمتر از 10000 میلی‌ یونیت/ میلی‌لیتر بود؛ بیمارانی با توده‌های آدنکسال غیرهمولوگ با اندازه‌ی کمتر از 5 سانتی‌متر؛ عدم فعالیت قلبی جنین، فقدان علائم همو پريتونئوم (وجود خون در حفره‌ی صفاقی) یا کاهش غیرطبیعی حجم خون و تعداد طبیعی سلول‌های خونی و عملکرد طبیعی کلیه/ کبد استفاده شد. در صورتی که منع مصرف دارو وجود نداشت؛ متوتروکسات در تک دوز داخل عضلانی (IM) 50 mg/m2 در روز صفر تزریق شد. بیماران در بیمارستان بستری شدند و انتظار می‌رفت که بعد از تزریق دارو در حالی که علائم شکمی حاد بررسی می‌شد؛ خونریزی شدید داخل‌شکمی تا زمان عمل جراحی یا به مدت 7 روز دیده شود. آزمایش‌های خون (بیوشیمیایی، پارامترهای خون و β-hCG) در روز چهارم انجام شدند. چنانچه کاهش بیش از 15 درصد در سطح β-hCG خون از روز 4-7 مشاهده نشد و اگر اشباع یا افزایش سطح β-hCG در طول دوره‌ی پیگیری دیده شد؛ دوز ثانویه 50 mg/m2 متوتروکسات به صورت داخل عضلانی تزریق شد و سپس همان چرخه‌ی پیگیری به صورت اولین دوز متوتروکسات دنبال شد. اگر کاهش بیش از 15 درصد مشاهده می‌شد؛ بیماران به صورت هفتگی معاینه می‌شدند.
در صورتی که دوزهای بالاتر متوتروکسات مورد نیاز بود یا اگر عمل جراحی بر اساس یک تصویر بالینی از پارگی لوله‌ی رحمی انجام شده بود؛ شکست در درمان توسط تک دوز متوتروکسات در نظر گرفته شد.
معیارهای خروج از آنالیز عبارتند از: کاهش خود به خودی سطح بتا گنادوتروپین جفتی انسان در طول معاینه بوسیله‌ی تخلیه‌ی رحم یا بدون تخلیه‌ی رحم؛ از دست رفتن اطلاعات بیماران در طول دوره‌ی پیگیری، حاملگی خارج رحمی غیرلوله‌ای و انجام عمل جراحی قبل از درمان پزشکی.
داده‌های استخراج‌شده از پایگاه داده‌ها عبارتند از: اطلاعات جمعیت‌شناسی و بالینی بیماران؛ یافته‌های سونوگرافی، طول دوره‌ی معاینه قبل از درمان و سطح بتا گنادوتروپین جفتی انسان که در روز 0، 4 و 7 روز بعد از تزریق متوتروکسات اندازه‌گیری شد. عمل‌های جراحی و نتایج بالینی در جدول 1 و شکل 1 خلاصه شده است. اطلاعات حاصل برای آنالیز، درصد تغییرات سطح بتا گنادوتروپین جفتی انسان در خون بود: به ترتیب (β-hCG) (روز 0- روز 4) و (β-hCG) (روز 4/ روز 0) و (β-hCG) (روز 7/ روز 4)؛ همچنین این تغییرات به ترتیب توسط (β-hCG) (روز 4/ روز 0) و (β-hCG) (روز 7/ روز 4) بیان شدند و تغییرات روزانه در طول دوره‌ی معاینه از طریق تبدیل لگاریتمی مشخص شد. در این مطالعه، ما به تغییرات میزان بتا گنادوتروپین جفتی انسان به عنوان مقادیر اندازه‌گیری شده در روزهای تفسیر نتایج اشاره می‌کنیم (به عنوان مثال، تغییر 15 درصدی در روز 4 تا 7 (سطح β-hCG در روز 7/ سطح β-hCG در روز 4) به صورت تغییر 0.85 روز 4/7 بیان می‌شود و غیره).
از آزمون‌های تک متغیره برای تعیین متغیرهای معنادار در میان گروه‌هایی که به طور موفق با تک دوز متوتروکسات (گروه 1) درمان شده بودند و بیمارانی که پروتکل تک دوز متوتروکسات در درمان آنها ناموفق بود (گروه 2) و به بیش از یک دوز از متوتروکسات یا جراحی بعد از دوز اولیه نیاز داشتند؛ استفاده شد. تجزیه‌و‌تحلیل منحنی مشخصه عملیاتی گیرنده (ROC) این متغیرها، مقادیر آستانه را که برای بدست آوردن متغیرهای جدید به منظور آنالیز رگرسیون لجستیک چند متغیره مورد استفاده قرار می‌گرفتند را تعیین کرد. مقادیر p<0.05 معنادار در نظر گرفته شد. برای آنالیز داده‌ها، از نرم‌افزار اکسل (شرکت مایکروسافت، شهر ردموند، واشینگتن، ایالات متحده آمریکا) و SPSS ورژن 20 (شرکت SPSS، شیکاگو، IL، ایالات متحده آمریکا) استفاده شد.

بخشی از مقاله انگلیسی:

Introduction

Ectopic pregnancy is the leading cause of pregnancy-related mortality in the first trimester. An earlier diagnosis combined with numerous treatment options has decreased related mortality [1]. The prevalence of ectopic pregnancy has been increasing in the last four decades due to increasing rates of pelvic infections, smoking, infertility, and more sensitive laboratory methods and imaging technologies providing an earlier diagnosis [2]. The proportion of indeterminate cases with a later definite diagnosis has increased with more sensitive diagnostic methods [3]. The classic assessment of treatment success defined by Stovall et al. and revalidated by Kirk et al. has 88e93% sensitivity but eliminates a large number of patients as false negatives, if not a large proportion in a population with high pregnancy rates [4,5]. Our aim was to analyze independent markers of treatment failure to identify patients who would benefit from an earlier additional medical intervention and/or continuing close surveillance even if conventional parameters indicated sufficient medical treatment.

Materials and methods

This was a retrospective analysis of patients with a preliminary diagnosis of ectopic pregnancy, who applied to the Bagcilar Research and Training Hospital Obgyn Department emergency section or ambulatory clinic from September 2012 to March 2016 and who were treated with the methotrexate (Mtx) single-dose protocol defined by Stovall et al. [4]. This study was approved by the Medical Ethics Committee (Project number: 406/2015). The patients’ data were obtained from the patients’ database (MEDIN 2.0.0) using the following queries: “ectopic pregnancy” as the diagnostic input. The surgical records were revised for the diagnosis of “ectopic pregnancy”. Ectopic pregnancy was a preliminary diagnosis when blood bhuman chorionic gonadotropin (hCG) levels were >1500 mIU/ml and no intrauterine gestational sac was detected (examined with 5e8 MHZ transvaginal sonography) or when blood b-hCG levels were <1500 mIU/ml but the level was increasing and was <50% during the previous 48 h and blood b-hCG levels did not regress despite a uterine evacuation. Following the preliminary diagnosis of ectopic pregnancy, an observation period of 1e8 days elapsed before the first dose of Mtx. In the intervening period, the patients were regularly monitored for abnormalities in hemodynamics by measuring blood counts and blood b-hCG levels every other day. If the blood b-hCG level did not regress spontaneously (15%/24 h drop during serial b-hCG measurements with or without a uterine evacuation performed according to findings of endometrial thickness 10 mm, sonographic view of intrauterine conception or passage of tissues with uterine bleeding), medical treatment was started. The single-dose Mtx treatment protocol was used for patients with a preliminary diagnosis of ectopic pregnancy and a b-hCG level <10,000 mIU/mL; with nonhomogeneous adnexial masses 5 cm; absence of fetal cardiac activity, absence of signs of hemoperitoneum or hypovolemia; and normal blood counts and renal/liver function tests. Mtx was administered at a single intramuscular (IM) dose of 50 mg/m2 on day 0, unless there were contraindications. The patients were hospitalized and watched expectantly following the drug administration while being checked for signs of acute abdomen and serious intraabdominal bleeding until a surgical intervention was indicated or for 7 days. Blood tests (biochemistry, blood parameters, and b-hCG) were measured on day 4. If a 15% decrease was not observed in the blood b-hCG level from days 4e7 or if a plateauing or rising blood b-hCG level was observed during follow-up of resolution, a second dose of 50 mg/ m2 Mtx was administered IM, followed by the same cycle of followup as for the first Mtx dose. If a 15% drop was observed, the patients were observed weekly. Failure of the single-dose Mtx treatment was considered if extra doses of methotrexate were required, or if a surgical intervention was made due to an intervening clinical picture of tubal rupture. Exclusion criteria from the analysis included: spontaneous regression during observations with or without a uterine evacuation; lost to follow-up; nontubal ectopic pregnancy; and surgery prior to medical treatment. Data extracted from the database included demographics and clinical presentations of the patients; sonographic findings, length of the observation period before treatment, and all b-hCG levels measured including those measured on days 0, 4, and 7 following Mtx administration. Intervening surgeries and clinical outcomes are summarized in Table 1 and Fig. 1. Data derived for analysis were the percentage changes in blood b-hCG levels: [b-hCG] ((Day 0eDay 4)/Day 0) and [b-hCG] ((Day 4eDay 7)/Day 4); also represented by [b-hCG] (Day 4/Day 0) and [b-hCG] (Day 7/Day 4), respectively; and daily changes during the observation period were derived by logarithmic transformation of the ratios. In this study, we refer to changes in b-hCG as quotients of values measured on the annotated days (e.g., the conventional day 4 to day 7 change of 15% as ([b-hCG] level on day 7)/([b-hCG] level on day 4) represented by the day (7/4) change of 0.85, etc.) Univariate tests were used to define significantly different variables among the single-dose Mtx successfully (Group 1) cured and the single dose Mtx failed (Group 2) groups requiring more than one dose of Mtx or surgery after the initial dose. A receiver operating characteristics (ROC) curve analysis of these variables defined the threshold values that were used to derive new dichotomized variables for the multivariate logistic regression analysis to predict failure of the single-dose Mtx treatment. P-values < 0.05 were considered significant. Microsoft Excel (Microsoft Inc. Redmond, WA, USA) and SPSS 20.0 (SPSS Inc., Chicago, IL, USA) software were used to analyze the data.

مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب) 

آنالیز بقای DEGs
Kaplan–Meier plotter قادر است که اثر 54675ژن بر بقا را با استفاده از 10188نمونه سرطان بیماران شامل 4142 سرطان سینه، 1648 سرطان تخمدان، 2437 سرطان شش و 1065 سرطان معده ارزیابی کند. بیماران با سرطان تخمدان به دو گروه بر اساس بیان یک ژن خاص تقسیم میشوند. بقای کلی بیماران با سرطان تخمدان با استفاده از طرح Kaplan–Meier آنالیز شد. نسبت خطر HR با 95% فاصله ی اطمینان و مقدار درجه P محاسبه شده و در صفحه ی وب نمایش داده شده است.

نتایج
شناسایی DEGs
مجموعه ی DEGs 1330، 4944 و 2610 از مجموعه اطلاعات GSE36668، GSE18520 و GSE14407 به ترتیب شناسایی شد. 362 ژن در هر سه این مجموعه اطلاعات نمایش داد هشده است (شکل1) از بین آنها 345 ژن گرایش بیان ژنی مشابه در هر سه مجموعه اطلاعات نشان دادند شامل 168 ژن تنظیم شده در بالادست و 177 ژن تنظیم شده در پایین دست در بافت های سرطان تخمدان با بافتهای تخمدان نرمال مقایسه شدند.

آنالیز عملکردی و غنای مسیر
برای به دست آوردن بینش بیشتر از عملکرد DEGs های شناسایی شده آنالیز عملکردی و غنای مسیر با استفاده از DAVID اجرا شده است. ژن های تنظیم شده در بالادست عمدتا در فرآیند زیستی مرتبط با سیکل سلولی و میتوز درگیر میشوند در حالیکه ژن های تنظیم شده در پایین دست عمدتا در تمایز جنسی، فرآیند سیکل تخمک گذاری، پاسخ به محرک های هورمون و تکامل ساختار دخیل هستند. (جدول 1) به علاوه، هفت مسیر KEGG در ژن های پایین دست شامل سیکل سلولی ، میوز اووسیت و مسیر علامت دهی P53 بیش از حد بیان میشود جدول 1. هیچ مسیر KEGGبه طور قابل توجه برای ژن های تنظیم شده در پایین دست نبود.

ساخت شبکه PPI و انتخاب واحدها
شبکه PPI DEGs شامل 141 گره و 296 لبه ، شامل 86 ژن تنظیمی بالادست و 55 ژن تنظیمی پایین دست است شکل2a. درجه بزرگتر ومساوی 10 تنظیم شد به عنوان معیار. مجموع 16 ژن به عنوان ژن های قطب شامل CDK1، AURKB، CCNB1 و CDC20 استانتخاب شده اند. علاوه بر آن، مشخص شد که cyclin B1 (CCNB1) برهمکنش با عضو 11 خانواده ی کینسین KIF11 و پروتئین سانترومر F دارد CENPF.
یک واحدقابل توجه از شبکه ی PPI DEGs با استفاده از MCODE شامل 12 گره و 66 لبه فراهم شده است. شکل 2b. آنالیز عملکردی و غنای مسیر KEGG فاش کرد که ژن ها در این واحد عمدتا با سیکل سلولی و میتوز اووسیت مرتبط هستند. (جدول 2).

جفت های miRNA-DEG
همه 36 miRNA بیان شده از مجموعه اطلاعات GSE47841 نمایش داده شده اند شامل 15 miRNA تنظیمی بالادست و 21 miRNA تنظیمی پایین دست در سرطان تخمدان با نمونه نرمال تخمدان مقایسه شده اند. همانطور که در جدول 3 نشان داده شده miR-200a ،بیشترین miRNAتنظیمی بالادست قابل توجه بود در حالیکه miR-424 بیشترین، miRNAتنظیمی پایین دست بود. بر اساس مجموعه اطلاعات miRecords، هدف های پیشگویی شده miRNA فراهم شدند. با مقایسه ی هدف ها با DEGs ما دریافتیم که CD47 هدف بالقوه هشت miRNAشامل موارد زیر بود. has-miR-182, has-miR-141, has-miR-200c, hasmiR-183, has-miR-424, has-miR-381, has-miR-383, has-miR-542-5p به علاوه KIF11 به طور بالقوه توسط has-miR-424 و has-miR-381 مورد هدف قرار گرفت که با تمایل بیانشان در سرطان تخمدان ثابت بودند.
Kaplan–Meier plotter
مقدار پیش آگهی ژن های قطبی در شبکه PPI در www.kmplot.com ارزیابی شد. بقای سرتاسری برای بیماران با سرطان تخمدان بر اساس بیان کم یا زیاد هر ژن فراهم شده است. مشخص شد که بیان mRNA CCNB1 با بقای سرتاسری برای بیماران سرطان تخمدان ارتباط دارد همین طور CENPF ، KIF11 و ZWINT. شکل 3.

بحث
با وجود پیشرفت در درمان های جراحی و پزشکی، مرگ کلی سرطان تخمدان به طور گسترده بدون تغییر در طول دهه گذشته باقی مانده است. مرگباری سرطان تخمدان عمدتا به علت مشکل بودن کاوش کردن آن در مرحله ی اولیه و نقصان درمان های موثر برای بیماران در شرایط پیشرفته است. بنابراین، درک عوامل و مکانیسم های پیشرفت سرطان تخمدان برای بهبود نرخ بقا و جلوگیری ضروری است. اخیرا، تکنولوژی میکرواری به سرعت پیشرفت کرده است و به گستردگی برای آشکار کردن تغییر ژنتیکی عمومی در پیشرفت بیماری ها به کار میرود که شناسای هدف های بیماری ، درمان و پیش بینی تومور قادر میسازد.
در این مطالعه، مجموعه 345 DEGs نمایش داده شد که شامل 168 ژن تنظیمی بالادست و 177 ژن تنظیمی پایین دست است. این ژن های بالا دست عمدتا در سیکل سلولی ، میتوز و مسیر علامت دهی P53 وجود دارند که به نزدیکی با سرطان ارتباط دارد درحالیکه ژن های تنظیمی پایین دست در سیکل تخمک گذاری و تمایز جنسی اثر دارند. از بین این DEGs ها ، 16 ژن درجه بالایی در شبکه ی PPI دارند. آنالیز بقا این ژن ها آشکار کرد که چهار ژن تنظیمی بالا دست به طور قابل توجهی با بقای کلی بیماران با سرطان تخمدان ارتباط دارد شامل CCNB1, CENPF, KIF11, ZWINT.
بیماری زایی تومور یک فرآیند پیچیده است که از تغییرات اپی ژنتیک و ژنتیک خاص مشتق شده است. افزایش بیان CCNB1 در بسیاری از بیماری های مختلف شامل سرطان روده بزرگ، سرطان پانکراس، و ملانوم یافت شده است. CCNB1 میتواند کیناز وابسته به سیکل CDK1 را فعال کند که کلید وقایع اولیه میتوز را توسط آغاز فسفریلاسیون پروتئین های مختلف در G2/M را کنترل میکند. بیان کم CCNB1 می تواند تکثیر را سرکوب کند و آپوپتزیز (مرگ سلولی) را در سرطان تخمدان القا کند. CENPF در کروموزوم 1q41 پروتیئنی را کد میکند که با کمپلکس سنترومر –کینتوکور ارتباط دارد. گزارش شده است که CENPF دارای دو زیرواحد اتصال میکروتوبول است بنابراین نقشی در انصال میکروتوبول و حرکت میکروتوبول در طول میتوز ایفا میکند. جمع اوری شواهد نشان داد که بیش از حد بیان شدن CENPF در نوعی سرطان های چندگانه شامل سرطان سینه، hepatocellular carcinoma درگیر است. Yang و همکاران دریافتند که بیان افزایش یافته CENPF با پیش آگهی ضعیف در بیماران با سرطان پروستات ارتباط دارد. اگرچه، نقش سرطانی و بالینی مهم CENPF برای سرطان تخمدان به ندرت مطالعه شده است. در مطالعه ی حاضر ، ما دریافتیم که CCNB1 و CENPF بیش از حد بیان شده اند و برهمکنش دارند که نشان دهنده ی عملکرد اتصال در سرطان تخمدان است.
یکی از اعضای خانواده پروتئین شبه-کینسین KIF11 ، پروتئین حرکت دوک بحرانی در طول استقرار دوقطبی دوک میتوزی است. گزارش شده است که ممانعت KIF11 با با مولکول های کوچک بازدارنده می تواند پیشرفت سیکل سلولی را ممانعت کند، موجب جدایی غیر نرمال کروموزوم ها شود و نهایتا منجر به مرگ سلولی در سلول سرطانی سر و گردن سنگفرشی میشود. نتایج مشابه هم نشان داد که بازدارندگی KIF11، تکثیر و حمله در گلیوبلاستوما را سرکوب میکند که پتانسیل آن را به عنوانیک ضد سرطان نشان میدهد. در همین حال، جهش یافته ها در KIF11 ، یک دلیل رایج تنوع بیماری های مسری از قبیل سندرم میکروسفالی و chorioretinal dysplasia بودند. سرهم شدن کینوتوکور یک مرحله ی کلیدی در پیشرفت سیکل سلولی است. ZWINT به عنوان یک بخش از کمپلکس کینتوکور ، یک پروتئین است که با ZW10 که برای تحرک کروموزوم و نقطه ی چک کردن دوک میتوزی ضروری است؛ برهم کنش میدهد. Endo و همکاران دریافتند که رشد سلول ها توسط بیان ثابت ZWINT افزایش می یابد در حالیکه این توسط هدف گذاری ZWINT با siRNA در سلول های سرطان سینه MCF7 سرکوب شده است. در مجموع این اطلاعات پیشنهاد میکند که CCNB1 ، CENPF، KIF11 و ZWINT در بیماری زایی تومور بدخیم توسط اثرگذاری بر میتوز و فرآیند سیکل سلولی درگیر است که یافته های ما را تایید میکند.

ارزیابی تشخیصی سنجش PCR ریل تایم کمی multiplex برای واژینوز باکتریال

Diagnostic Evaluation of a Multiplex Quantitative Real-Time PCR Assay for Bacterial Vaginosis

Abstract

Background: Quantitative multiplex PCR assay for Bacterial Vaginosis (BV) based on the detection of the predominant contributory targets was evaluated against the conventional Nugent Score that is laborious and subjective due to morphological assessment bias of BV-associated bacteria.

Methods: 125 dual vaginal specimens were collected from patients aged ≥18 years at the time of presentation at the provider office to perform real time PCR and Nugent Testing. PCR assessment of BV was performed by quantitation of DNA amounts of Gardnerella vaginalis, Atopobium vaginae, Lactobacillus spp., and total amount of bacterial DNA using a multiplex RT-PCR kit (ATRiDA, Netherlands). Discordant results were resolved by the Amsel criteria or ancillary testing such as BD Affirm, when available.

Results: Nugent score classified 36.36% of the patients in BV and 15.45% in transitional BV categories. In contrast, the PCR method called 48.18% as BV and 12.72% as transitional BV or BV of unspecified origin categories. The overall concordance between the two methods was 81.81%. None of the BV positives by Nugent method were missed by the PCR. There were only 2 intermediates by Nugent that were called normal by PCR. PCR method was more sensitive than the Nugent and picked an additional 11% positives.

Conclusions: PCR based molecular BV diagnosis can standardize women health testing by removing the bias due to subjective interpretation of Nugent scoring. Our study shows that PCR method is more sensitive than conventional testing and may be a promising replacement for laborious Nugent scoring method in an era of shrinking microbiology expertise.

1 Introduction

Bacterial vaginosis (BV) is a complex polymicrobial syndrome characterized by alterations of the vaginal flora with acquisition of diverse communities of anaerobic and facultative bacteria and depletion of the usually dominant Lactobacillus flora. BV is a cause of malodorous vaginal discharge, vulvovaginal irritation, and/or dysuria. Recurrent and/or untreated infections are associated with several obstetric and gynecologic complications, including preterm rupture of membranes, chorioamnionitis, puerperal endometritis, pelvic inflammatory disease, urinary tract infection, postoperative cellulitis, cervical dysplasia, and human immunodeficiency virus acquisition. The current diagnostic gold standard Nugent Score is based on morphological assessment of BV associated bacteria. The technique is laborious and subjective as some morphologically similar non-contributory bacteria can skew the results. As a consequence, the use of molecular techniques to detect predominant contributory targets is desirable to make the BV diagnosis. Molecular methods that solely depend on the detection of a single target such as Gardnerella vaginalis have limited utility due to low sensitivity and specificity [1]. Quantitative ratios of specific anaerobic microflora such as G vaginalis and Atopobium vaginae in relation to Lactobacillus spp. are highly sensitive and specific for the diagnosis of BV and is associated with disease recurrence. Since A. vaginae have advanced resistance to metronidazole, its identification can play an important role in helping to change therapy decisions [2,3].

The aim of the study was to evaluate the diagnostic value of a multiplex quantitative real-time PCR assay (AmpliSens® Florocenosis/ Bacterial vaginosis-FRT PCR kit, ATRiDA, Netherlands) for Bacterial Vaginosis. A combination of Amsel critera and Nugent Graded gram stain (used as a gold standard) was used as the reference method.

شناسایی و مشخصات فیلوژنتیکی واژینولیزین Gardnerella vaginalis در نمونه های برگرفته از زنان بلغاری مبتلا به واژینوز باکتریال

Detection And Phylogenetic Characterization Of Gardnerella Vaginalis Vaginolysin In Samples From Bulgarian Women With Bacterial Vaginosis

Abstract

Recently, the intensive use of more advanced methods, including molecular genetic analysis, has aided the studies on the etiological role of Gardnerella vaginalis as the major pathogen of bacterial vaginosis (BV). The objective of our study was to propose a polymerase chain reaction (PCR)-based method detecting the G. vaginalis vaginolysin gene (vly) and to perform a phylogenetic analysis in an attempt to find possible correlations between clinical manifestations and gene mutations. Vaginal samples were collected from 1145 women with symptoms for vaginitis and 378 asymptomatic ones of reproductive age. After PCR detection of G. vaginalis 289 DNA samples were tested for vly using primers targeted at amplification of the whole gene. The presence of vly was detected in all 289 samples with positive PCR for G. vaginalis. Sixteen vly-positive PCR products were sequenced. The phylogenetic analysis based on the reference nucleic acid sequences deposited in the NCBI GenBank, covering the whole G. vaginalis vly gene, placed the studied isolates into three main groups. In conclusion, our experiments confirmed the major G. vaginalis virulence factor to be vaginolysin. The multiplex PCR results are promising and further studies should be carried out to determine the sensitivity range of the method and its applicability to diagnostics. Our phylogenetic analysis results, where some samples were grouped together, might imply a possible correlation between the clinical signs, the tendency to chronification, the cytotoxicity of vaginolysin and the vly gene mutations.

1 Introduction

Gardnerella vaginalis is a small, non-motile, Gram-variable coccobacillus that can grow in microaerophilic conditions. In the years following the discovery taxonomic status of this microbe remained uncertain due to some specifics in its cell wall structure: the cell wall stains Gram-positively in the exponential growth phase but, as the culture ages, the peptidoglycan layer becomes thinner and gives Gram-negative staining [1 ]. Thus, this Gram-variable microorganism was initially classified in the Corynebacterium and Haemophilus genera, but was later moved to a separate genus under the name G. vaginalis [ 1 ]. This bacterial species was proved to be a causative agent of genital tract infections in studies with volunteers [2 ] and in animal models [3 ]. It was also detected in exfoliated vaginal epithelium, in the absence of an inflammatory infiltrate. In recent years, the intensive use of more advanced methods, including molecular genetic analysis, has aided the studies on the etiological role of G. vaginalis, identifying it to be the major pathogen (in terms of frequency and quantity) in women with bacterial vaginosis (BV) [4–6]. Several members of the genus Lactobacillus inhibit pathogenic bacteria in healthy women‘s vaginal ecosystem but some substances produced by G. vaginalis could provide a synergistic effect for the growth of the other pathogens as well as an inhibitory effect against lactobacilli [3 ]. BV is the most frequent vaginal infection among women in the reproductive age group, and surveys on different continents alarm that it is especially frequent in younger women, under 30 years of age [5,7].

Several attempts have been made to classify G. vaginalis strains based on the phenotype; however, this proved to be clinically irrelevant [8 ]. The major G. vaginalis virulence factor is an exotoxin with cytotoxic activity (including hemolytic activity) against human cells. The hemolysin triggers a local immune response and the synthesis of secretary immunoglobulin A (sIgA) can therefore be used as a diagnostic marker for BV. This toxic product is a member of the cholesterol-dependent cytolysin (CDC) family of pore-forming toxins [9 ]. The G. vaginalis hemolysin, termed vaginolysin (VLY), shows selective toxicity and specifically targets host cells that carry complement regulatory molecule CD59. The cytotoxicity mechanism is based on VLY-mediated pore formation, with the proline residue in the undecapeptide of domain 4 of the toxin molecule playing the main role. Mutations in this region generate a VLY toxoid and could possibly aid in the development of a vaccine [9 ].

The aim of the present study was to propose a polymerase chain reaction (PCR)-based method for detection of the G. vaginalis vly gene and to perform a phylogenetic analysis in an attempt to find possible correlations between some clinical manifestations and certain gene mutations.

حساسیت ضد میکروبی و واژینولیزین در Gardnerella vaginalis از زنان سالم و مبتلا به واژینوز باکتریال

Antimicrobial susceptibility and vaginolysin in Gardnerella vaginalis from healthy and bacterial vaginosis diagnosed women

Abstract

Introduction: Bacterial vaginosis (BV) is a syndrome related to Gardnerella vaginalis and is characterized by an imbalance in the vaginal microbiota. This work focused on the evaluation of antimicrobial susceptibility patterns and the occurrence of the vaginolysin (vly) gene in G. vaginalis isolated from BV and non-BV patients. Methodology: The vaginal secretions were collected randomly and processed for G. vaginalis isolation. The isolates were presumptively identified by β-hemolysis and oxidase and catalase tests. Polymerase chain reaction (PCR) was performed to confirm bacterial identity and to detect the vly gene. Antimicrobial susceptibility patterns were determined. Results: Of 89 patients, G. vaginalis was isolated from 42 (37 BV and 5 non-BV), and 204 isolates were selected (179 from BV and 25 nonBV). The vly gene was detected in all G. vaginalis isolated from non-BV women and in 98.3% of the bacteria from BV patients. High resistance was observed for ampicillin (54.4%), metronidazole (59.8%), tinidazole (60.3%) and secnidazole (71.6%). Conclusions: Further studies are needed to better address the role of G. vaginalis and the vly gene in BV pathogenesis.

1 Introduction

Vaginal microbiota is defined as a diverse group of microorganisms that colonises the vagina without causing disease, considering the host’s regular homeostatic conditions [1]. Bacterial vaginosis (BV) is a polymicrobial syndrome mainly related to Gardnerella vaginalis, characterized by an imbalance in the healthy vaginal microbiota with an increase in anaerobic bacteria, particularly those producing H2O2, which leads to the onset of fetid vaginal discharge [2]. The prevalence of BV is difficult to determine, since a large proportion of infected women are asymptomatic and do not seek medical care, and are not therefore included in the studies. BV is the most common cause of vaginal discharge in women of reproductive age and is more common in black women than white, in those women with intrauterine devices (IUDs), in smokers, in women with multiple sexual partners, and in patients using antibiotics [3]. Anaerobic microorganisms associated with BV mainly include G. vaginalis, Ureaplasma urealyticum, M. hominis, Mobiluncus spp., Bacteroides spp., and Prevotella spp. The microorganisms involved and their products differ significantly between women with BV, and the risk of upper genital tract infections also probably varies between individuals [4]. The isolation of G. vaginalis may not be used for BV diagnosis because it is part of the vaginal microbiota of more than 50% of healthy women. A high concentration of G. vaginalis is often associated with the presence of BV [1].

As the clinical diagnosis of BV has been shown to be vulnerable, different methods have been proposed, such as those of Amsel and Nugent, which include clinical and laboratory observations [5]. Amsel criteria is used as the main clinical approach to BV diagnosis and requires three of the following four criteria: vaginal pH higher than 4.5; presence of adherent white vaginal discharge; finding of vaginal epithelial cells covered with adherent bacteria, the clue cells; and release of volatile amines following the addition of potassium hydroxide to a small amount of vaginal fluid [5,6]. As an alternative to the clinical diagnosis based on Amsel criteria, the Nugent score has been proposed to evaluate the vaginal microbiota through examination of vaginal smears under a microscope [7,8].

واژینوز باکتریال مرتبط با Gardnerella vaginalis در زنان بلغاری

Gardnerella vaginalis-associated bacterial vaginosis in Bulgarian women

Abstract

Background Bacterial vaginosis (BV) is the most common cause of vaginal discharge in women of reproductive age. The purpose of this study was to determine the frequency of BV in Bulgarian pregnant and nonpregnant women from several age ranges and to compare three different laboratory methods for Gardnerella vaginalis detection in patents suffering from BV.

Methods Between September 2011 and June 2012, 809 women of 16–40 years of age separated in two major groups: nonpregnant – 469 (355 with and 114 without symptoms) and pregnant – 340 (213 and 127 respectively) were enrolled for the study. The women underwent three different laboratory tests simultaneously: scoring of Gram staining of vaginal smear, culture, and polymerase chain reaction (PCR) assay for G. vaginalis.

Results The microscopic method detected high frequency of BV in symptomatic (57%) whereas only a minority of asymptomatic subjects (14%) were detected. G. vaginalis-associated BV was diagnosed in approximately equal proportions when evaluated with PCR and microscopic method for both pregnant and nonpregnant women. The comparative analysis of microscopic evaluation, culture and PCR assays demonstrated greater concurrence (about 90%) between Gram staining and PCR detection for BV, than both methods compared to culture. The combination of microscopy and PCR turned out to be very reliable and repeatable for detecting G. vaginalis-associated BV.

Conclusions This is the first comparative investigation on the epidemiology of G. vaginalis-associated BV in Bulgaria. The established highest frequency in the young Bulgarian women (21–30 years) is alarming and should be considered in prophylaxis and reproductive programmes.

1 Introduction

Bacterial vaginosis (BV) is the most common cause of unpleasant vaginal odor and discharge in women of reproductive age.1,2 It is induced by an imbalance in naturally occurring microflora. Any change in the resident flora including reduction of lactobacilli allows for different anaerobic bacteria to gain a foothold and multiply.3–7 Nevertheless the process is multifactorial and the initial mechanism of replacement of normal lactobacillary flora by opportunistic pathogens in vaginal ecosystem and the role of intrinsic host factors still remains unclear, requiring more research to be conducted.5–8 The essential participants in pathological polymicrobial associations, which could be used as markers for BV, are Gardnerella vaginalis (that grows under appropriate microaerophilic conditions) and anaerobic Atopobium vaginae.3–8 Other microorganisms involved in BV microbiota are very diverse and include anaerobes, such as Peptostreptococcus spp., Mobiluncus spp., Prevotella spp., Bacteroides spp., Fusobacterium spp., and facultative anaerobes.6–11 It is not clear yet if the BV is a sexually transmitted disease, but it is more common in promiscuous women with hazardous sexual behavior (with multiple and/or new sexual partners; or with female partners, sex during menses).12–18 BV can be an independent risk factor for acquisition of any other sexually transmitted infection.1,15,17 It has also been shown to be a cause for serious health problems as preterm birth, postpartum fever, development of endometritis, post-hysterectomy or postabortal sepsis, and pelvic inflammatory disease.19–21

The purpose of this study was to determine the frequency of BV and G. vaginalis-associated BV in Bulgarian pregnant and nonpregnant women from different age ranges and to compare three distinct laboratory methods for G. vaginalis detections in patients suffering from BV.

ارتباط مایع پشت گردن جنین و اختلالات جنینی؛ اهمیت و تاثیرات

The Associations of Nuchal Translucency and Fetal Abnormalities; Significance and Implications

Abstract

This review of literature describes the first-trimester nuchal translucency (NT) which forms the basis of new form of screening which can lead to a significant improvement in detection of congenital anomalies as compared to second trimester screening programs, the so called genetic-sonogram. A growing body of evidence-based studies has demonstrated that fetal NT can be a powerful prenatal screening tool and combined with first trimester serum markers, it can be incredibly promising in near future. It should be expressed as Multiple of median (MoM) and maintained and monitored like any laboratory analyte.

The aim of this review was to investigate the different hypotheses on the aetiology of increased NT. Using a computerized database (PubMed), articles on the aetiology of first-trimester NT were retrieved. Furthermore, the cited references of the retrieved articles were used to find additional articles. Based on ultrasonography, the associations of increased NT fetuses are described in relation with Down syndrome, Cardiac anomalies, and a diverse range of other anomalies. The review concludes that first trimester NT ultrasound has the potential to be used as an important tool for the detection of various congenital abnormalities and an early management can be implemented to reduce the mental trauma of expecting mothers by proper counseling and early diagnosis. For the precise measurements, it should be implemented in a meticulous and coherent manner.

1 Introduction

Prenatal Ultrasound is a widely accepted tool for detecting fetal anomalies during pregnancy and, once detected, further investigations are instigated, including fetal chromosome analysis, maternal and fetal investigations for infections, microarray analysis, and fetal echocardiogram and magnetic resonance imaging, when indicated. Such battery of investigations projects complete knowledge of the cause, prognosis, and recurrence risk of the diagnosed clinical problem. Common practice is to perform an ultrasound evaluation of fetal anatomy transabdominally at 18 to 22 weeks’ gestation [1].

NT is the normal fluid filled subcutaneous space between the back of the fetal skin and the overlying skin. An increased NT was first described as a measure greater than 95th percentile for a given crown rump length. However, recent reports have highlighted that adverse outcomes are much more common with an NT that exceeds a set threshold of 3.5mm (i.e. R 3.5mm), a measurement that essentially represents 99th percentile or more throughout the gestational age window for first trimester screening [2]. NT detection by ultrasound has emerged as a powerful prenatal screening strategy to diagnose a myriad of syndromes, but per se cannot be applied as a stand-alone benchmark in detecting structural and karyotyping related anomalies.

Present review looks into the associations of NT with reported fetal abnormalities and explores the published literature about the potential of NT in surfacing certain fetal anomalies and incorpo- Radiology Section rating this useful screening tool with adjunct ultrasonic parameters and serum markers for augmenting the diagnostic accuracy in first trimester.

جریان خون در جنین ورید اجوف فوقانی و اثرات حرکات تنفسی جنین

Blood flow in the foetal superior vena cava and the effect of foetal breathing movements

چکيده
1 مقدمه
2 روش ها
3 نتايج
4 گفتگو و بررسی

چکیده
اهداف: ورید اجوف فوقانی (SVC) خون وریدی را از قسمت بالای بدن جنین، به طور عمده سر، تخلیه مي کند. داده ها در مورد جنین انسان کمیاب است. در اینجا ما مقادیر مرجع برای جریان خون را در طول نیمه دوم بارداری ارائه مي دهيم، و این فرضیه که حرکات تنفس جنین (FBM) این جریان را افزایش مي دهد آزمایش مي کنيم.
روش ها: بر اساس یک محاسبه توان، 110 زن با حاملگی تک قلو در معرض خطر کم، تحت یک مطالعه طولی قرار گرفتند که شامل سه مجموعه از مشاهدات در طول نیمه دوم بارداری، مي شد. اولتراسوند برای تعیین قطر داخلی، حداکثر سرعت خون سیستولیک و حداکثر سرعت زمان متوسط در SVC در حالت استراحت و فعالیت تنفسی مورد استفاده قرار گرفت.
نتایج: در طول نیمه دوم بارداری، جریان خون SVC از 57.8 میلی لیتر / دقیقه (95٪ CI 51.7-64.3) (204.5-239.3) ) به 221.5 افزایش یافت. بر اساس 558 مجموعه از مشاهدات به دست آمده در طول استراحت جنین و FBM، افزایش کلی در قطر از 0.41 سانتی متر (0.40-0.42) به 0.46 (.44-0.48)، حداکثر سرعت سیستولیک از 35.9 سانتی متر / ثانیه (34.9-37.0) 62.2 (59.1-65.5)، و حداکثر سرعت زمان متوسط از 20.3 سانتی متر / ثانیه (19.7-20.8) 27.3 (26.1-28.6) بود. این منجر به افزایش کلی 90 درصد در متوسط جریان خون SVC، از 108.1 میلی لیتر / دقیقه (98.8-117.9) در حالت استراحت به 205.9 (183.2-230.5) در طول FBM رسيد.
نتیجه گیری: جریان خون درSVC در طول نیمه دوم بارداری افزایش مي يابد و طی FBM افزوده مي شود. از آنجا که FBM دامنه بالا علاوه بر آن، جریان در ورید اجوف تحتانی را کاهش مي دهد، اين اثر خالص، یک تخليه وریدی از بالا بردن شستشوي سر جنین CO2 در آن منطقه است که همچنین دارای گیرنده شیمیایی است.
.
1. مقدمه
ورید اجوف فوقانی (SVC) توسط تلاقی وریدهای چپ و راست تشکيل مي شوند، که خون را از بازوها، سر و مغز تخلیه مي کند. اعتقاد بر این است که حدود 80 درصد از این جریان خون بالای بدن در مغز نوزادان تازه متولد شده گردش مي کند [1]، در نتیجه اندازه گیری داپلر جریان خون SVC به عنوان یک ابزار بالینی برای ارزیابی گردش خون مغزی در نوزادان [2] پیشنهاد شده است. کاهش جریان خون سیستمیک در روز اول بعد از تولد به شدت با آسیب مغزی در نوزادان نارس همراه شده است [3-5]، و کاهش جریان SVC در موارد خونریزی داخل بطنی [6] و در ارتباط با افزایش مرگ و میر دیده شده است. [7]. کاهش جریان SVC در دوره پری ناتال در نوزادان نارس نیز با نمو عصبی غیر طبیعی در سه سال سن نشان داده شده است [4].
اگر چه جریان خون SVC داراي اهمیت فیزیولوژیکی و بالینی در دوران نوزادی است، مطالعات مربوط به قبل از تولد SVC کمیاب هستند. یک مطالعه تجربی از جنین ها نشان داد که جریان SVC، 32٪ از خروجی ترکیبی قلبی در پایان سه ماهه اول است و به طور متوسط 23٪ در 20 هفته پس از بارداری بود [8]. برای جنین گوسفند، نشان داده شده است که 70٪ از بازده خون سیستمیک به قلب از طریق ورید اجوف تحتانی است، در حالی که تنها حدود 18 تا 25 درصد بدون هیچ گونه تغییر قابل توجهی با سن حاملگی، از SVC می آید [9].
به جای اندازه گیری جریان حجمی در SVC جنین انسان، پیشنهاد شده است که شرایط مرتبط با مرگ و میر جنینی، از جمله نارسایی آریتمی و رشد، در الگوهای جریان سرعت تغییر در هر دو SVC و IVC منعکس شده است [10]. شکل موج سرعت در SVC برای تعیین وقایع زمان در چرخه قلبی مانند آریتمی استفاده می شود [11]. جالب توجه است، در موارد با سرعت غایب در عروق بند ناف، تغییر در شکل موج سرعت در SVC و ورید ژوگولار داخلی به عنوان نشانه ای از افزایش نسبی جریان در این عروق پيشنهاد داده شده است که نشاندهنده توزیع مجدد به سمت مغز است [12 پیشنهاد ، 13]. در صورتي که مطلب زيادي در مورد جریان در SVC جنین شناخته شده است. یک هدف مطالعه حاضر، برآورد حجم جریان خون در SVC جنین در نیمه دوم بارداری.

Abstract

Objectives The superior vena cava (SVC) drains venous blood from the upper foetal body, mainly the head. Data on the human foetus is scarce. Here we present reference values for the blood flow during the second half of pregnancy, and test the hypothesis that foetal breathing movements (FBM) enhance this flow.

Methods Based on a power calculation, 110 women with low-risk singleton pregnancies were recruited to a longitudinal study that included three sets of observations during the second half of pregnancy. Ultrasound was used to determine inner diameter, peak systolic blood velocity and time-average maximum velocities in the SVC during rest and respiratory activity.

Results During the second half of pregnancy, SVC blood flow increased from 57.8 mL/min (95% CI 51.7–64.3) to 221.5 (204.5–239.3). Based on 558 sets of observations obtained during foetal rest and FBM, we found an overall increase in diameter from 0.41 cm (0.40–0.42) to 0.46 (0.44–0.48), peak systolic velocity from 35.9 cm/s (34.9–37.0) to 62.2 (59.1–65.5), and time-averaged maximum velocity from 20.3 cm/s (19.7–20.8) to 27.3 (26.1–28.6). This resulted in an overall 90% increase in mean SVC blood flow, from 108.1 mL/min (98.8–117.9) at rest to 205.9 (183.2–230.5) during FBM.

Conclusion The blood flow in the SVC increases during the second half of pregnancy and is substantially augmented during FBM. Since high-amplitude FBM additionally reduces flow in the inferior vena cava, the net effect is a prioritised venous drainage from the foetal head enhancing the washout of CO2 in that area, which also contains the chemoreceptors..

1. Introduction

The superior vena cava (SVC) is formed by the confluence of the left and right brachiocephalic veins, which drain blood from the arms, head and the brain. It is believed that about 80% of this upper body blood flow has circulated the brain in newborn infants [1], thus Doppler measurement of the SVC blood flow is suggested as a clinical tool for assessing cerebral circulation in neonates [2]. Low systemic blood flow in the first day after birth is strongly associated with cerebral injury in preterm infants [3–5], and a reduced SVC flow is seen in cases of intraventricular haemorrhage [6] and in association with increased mortality [7]. Low SVC flow in the perinatal period in premature neonates is also shown to be associated with abnormal neurodevelopment at three years of age [4].

Although SVC blood flow is of physiological and clinical importance in the neonatal period, corresponding prenatal studies of the SVC are scarce. An experimental study of previable foetuses showed that SVC flow represented 32% of the combined cardiac output at the end of first trimester and was on average 23% at 20 weeks of gestation [8]. For the ovine foetus it has been shown that 70% of the systemic blood returns to the heart via the inferior vena cava whilst only about 18 to 25% comes from the SVC without any significant change with gestational age [9].

Rather thanmeasuring volume flow in the SVC of the human foetus, it has been suggested that conditions associated with foetal morbidity, such as arrhythmias and growth failure, are reflected in altered flow velocity patterns in both the SVC and the IVC [10]. The velocity waveform in the SVC has been used to for determining time events in the cardiac cycle such as in arrhythmias [11]. Interestingly, in cases with absent enddiastolic velocity in the umbilical artery, a change in the velocity waveforms in the SVC and the internal jugular vein has been proposed as a sign of a relative increase of flow in these vessels indicating a redistribution towards the brain [12,13]. Otherwise little is known of the flow in the foetal SVC. One aim in the present study was to estimate volume blood flow in the foetal SVC during the second half of pregnancy.

مقالات انگلیسی و ترجمه های فارسی رایگان با فرمت PDF آماده دانلود رایگان میباشند

همچنین ترجمه مقاله با فرمت ورد نیز قابل خریداری و دانلود میباشد

مقاله انگلیسی رایگان (PDF)

ترجمه فارسی رایگان (PDF)

خرید ترجمه با فرمت ورد

فهرست مقاله:

گزارش موردی
نظرات

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

 گزارش موردی
یک زن 40 سالم که قبلا 3 زایمان طبیعی را داشت و تحت برداشت هیسترسکوپی لیومیوم رحمی خوش خیم قرار گرفته بود، ( که عامل اصلی خونریزی واژینال در طی سال اخیر بوده است)، درد شکم را تحمل می کرد. این درد در طی هفته قبلی تشدید شده بود. برون زدگی 7 سانتی متری با ازمایش اسپری کولوم با خونریزی حداقل برای مشاهده دهانه رحم بررسی شد. اندازه جنین با ازمایش شکمی به دلیل درد شکمی به سختی قابل اندازه گیری بود. اولتراسونوگرافی ترانس واژینال، یک رحم اندازه میلی متری را نشان داد واندومتریوم دارای ضخامت 8 میلی متر و سرویکوایستمیک 70 میلی متر بود که این نشان دهنده تشخیص میوم بود. چون این فرضیه صحیح بود، نه تصویر برداری رزونانس و نه توموگرافی، انجام نشدند. پس از درخواست بیمار برای درمان، هیسترکتومی لاپروسکوپیک برنامه ریزی شد.
بررسی لاپروسکوپی ، غلاف شدگی کامل رحم را از طریق واژن نشان داد( شکل 1) و این موید تشخیص وارونگی رحم مرحله 2 بود. پس از اتصال سرخرگ های رحمی در مبدا، لیگامنت ها و لوله های فالوپ تقسیم بندی شدند. عمل با استفاده از روش واژینال کامل شد و کولوپتومی پس از تفکیک دیواره واژینال نرمال و بافت ایسکمی انجام شد که تحت تغیرات رنگی پس از لیگاسیون قرار گرفت( شکل 2). رحم بازیابی شده و مسدود شدن واژینال با استفاده از بخیه های باز جذب انجام شد. بررسی پاتولوژیک موید وارونگی رحم ناشی از میوم 7 سانتی متری متصل به ته رحم بود. اگرچه اکثریت اندومتریوم با سایش طولانی مدت حذف شد، استوانه های اپی تلیوم غده ای عاری از سلول های کارسینوما حفظ شد.
نظرات
وارونگی رحم در یک زن غیر باردار به ندرت رخ می دهد از 1887 تا 2006 150 مورد گزارش شده است و بیشتر آن ها در زنان بالای 45 سال گزارش شده است. در 85 درصد این موارد، وارونگی رحم ناشی از پاتوولوژی رحمی خوش خیم بوده است، در حالی که در 15 درصد موارد آن ها مربوط به تومور های بدخیم بوده اند. سارکوم رحمی به طور مکرر تر از کارسینومای اندومتریال کزارش شده است. وارونگی رحمی در تنها 5 زن زیر 45 سال گزارش شده است که از این تعداد 3 مورد دارای رابدومیوسارکوم، یک مورد با کارسینومای اندمتریال و تنها یک مورد با میوم زیر موکوزی خوش خیم بود.

بخشی از مقاله انگلیسی:

CASE REPORT

A 40-year-old woman, who had previously delivered 4 infants vaginally and who had undergone 3 hysteroscopic resections of benign submucous leiomyomas, responsible for vaginal bleeding during the last year, presented with lower abdominal pain, radiating to the vagina. The pain had become increasingly aggravated during the preceding week. A protruding mass of approximately 7 cm was found on speculum examination, with minimal bleeding and inability to visualize the cervix. The size of the uterus was difficult to appreciate by bimanual abdominopelvic examination because of the distended abdomen and abdominal pain. Transvaginal ultrasonography revealed a uterus measuring 60
92 mm, with an endometrium 8 mm thick and a cervicoisthmic mass of 70 mm, suggesting the diagnosis of a prolapsing submucous pedunculated myoma. As this hypothesis was considered accurate, neither magnetic resonance imaging (MRI) nor computed tomography were performed. Following the patient’s request for definitive treatment, a total laparoscopic hysterectomy was planned. Laparoscopic exploration showed complete invagination of the uterus through the vagina (Figure 1), confirming the diagnosis of a stage 2 uterine inversion. After ligation of the uterine arteries at their origin, the round, broad, and uterosacral ligaments and the fallopian tubes were coagulated and sectioned (Video). The procedure was then completed using a vaginal approach; circular colpotomy was performed following the line separating the normal-colored vaginal wall and the ischemic tissue, which had undergone marked color change after uterine artery ligation (Figure 2). The uterus was then retrieved, and vaginal closure was performed using interrupted resorbable sutures. The patient was discharged at postoperative day 3 and showed favorable outcomes. Pathologic examination confirmed uterine inversion resulting from a 7 cm myoma attached to the uterine fundus (Figure 3). Although the majority of the endometrium was removed by prolonged abrasion, small persistent fields of cylindric mucosecretory glandular epithelium free of carcinoma cells remained.

COMMENT Uterine inversion in a nonpregnant woman is a rare occurrence, with only 150 cases reported from 1887 to 2006, and the large majority occurring in women over 45 years old.1 In 85% of the cases these were due to benign uterine pathologies, whereas in 15% of cases they were related to malignant tumors. Uterine sarcomas (leiomyosarcoma, rhabdomyosarcoma,sarcoma of the endometrial stroma) were more frequently reported than endometrial carcinoma or mixed müllerian tumors.2Uterine inversion has previously been reported in only 5 women under 45 years of age, of whom 3 presented with rhabdomyosarcomas, 1 with endometrial carcinoma, and only 1 with a benign submucous myoma.3 Pathophysiology of uterine inversion appears to be multifactorial, including thinness of the uterine wall, rapid tumor growth, the enlarged size of the tumor located either at or adjacent to the uterine fundus, a small tumor pedicle, and distention of the uterine cavity leading to cervical dilatation. The main clinical symptoms are abnormal vaginal bleeding; lower abdominal pain or vaginal pressure; and in rare cases, acute urinary retention by urethral compression. Clinical diagnosis of uterine inversion might be made difficult where the cervix is hidden behind the tumor and the uterine fundus cannot be palpated;