رابطه بین مشکلات خواب و رفتار روزانه در کودکان مبتلا به سندرم داون

Links between sleep and daytime behaviour problems in children with Down syndrome

چكيده
روش
شركت كنندگان
اندازه ها
خواب
رفتار روز-هنگام
روند كار
تحليل داده ها
نتايج
خواب به عنوان پيش بيني كننده گزارشات والدين از رفتار
خواب به عنوان پيش بيني كننده گزارشات معلمان از رفتار
بحث
منابع

چکیده
زمينه. در جمعيت كلي جهان، مشكلات خواب بر عملكرد روزانه تأثير مي گذارند. عليرغم رواج مشكلات خواب در ميان كودكان مبتلا به سندروم داون، موضوع تأثير اين مشكلات در كودكان محصل مبتلا به سندروم داون آنگونه كه بايد تحت بررسي و تحقيق قرار نگرفته است. مطالعه ما ارتباط بين مدت زمان خواب گزارش شده از جانب والدين و اتدازه گيري شده بوسيله اكتيگرافي (تست فعاليت شبانه روز) و كيفيت خواب گزارش شده از جانب والدين و گزارشات معلم درباره مشكلات رفتاري كودكان محصل مبتلا به سندروم دان را بررسي كرده است.

روش. سي كودك محصل مبتلا به سندروم داون يك ساعت اكتيگراف را براي يك هفته در خانه دور مچ خود بستند. والدينشان فرم رتبه بندي هاي خواب بچه را در طول همان هفته تكميل كردند. والدين و معلمان فرمي از يك مجموعه اندازه گيري براي ارزيابي رفتار روزانه تكميل كردند.

نتايج. گزارشات والدين از رفتارهاي خواب بيقرار در پرسشنامه عادات خواب كودكان (CSHQ) و نه كارايي خواب اندازه گيري شده با اكتيگراف – توانست دغدغه هاي رفتاري والدين و معلمان را در فرم رتبه بندي رفتار كودك و مقیاسهاي رتبه بندي اختلال كم توجهي/ بیش فعالی (ADHD) پيش بيني كند. مدت زمان خواب اندازه گيري شده با اکتيگراف و مدت زمان خواب اندازه گيري شده توسط والدين در پرسشنامه عادات خواب كودكان پيش بيني كننده بي توجهي گزارش شده از جانب والدين بود. مدت زمان خواب اندازه گيري شده بوسيله اكتيگراف پيش بيني كننده بيش فعالي/ تكانشگري بود.

نتيجه گیری. يافته هاي اين مطالعه نشان مي دهند كه مشكلات خواب ارتباط پيچيده اي با هر دوی اين موارد دارند: مشکلات رفتار روزانه گزارش شده از جانب والدين و مشکلات رفتار روزانه گزارش شده از جانب معلم در كودكان مبتلا به سندروم داون. اين يافته ها دلالت بر درك عواملي دارند كه بر مشکلات رفتاري و درمان آنها در كودكان محصل مبتلا به سندروم داون تأثير مي گذارند.

روش
شركت كنندگان
تمام فعاليتهاي مطالعه تصويب و توسط هيئت بررسي انجمن در مركز پزشكي نظارت شدند. اجتماع مورد مطالعه متشكل از كودكان محصل مبتلا به سندروم داون تريزومي ٢١ بود. والدين با استفاده از توزيع آگهی هاي كوچك كاغذي در مركز پزشكي، يك كلينيك مختص سندروم داون، و خبرنامه منتشر شده توسط انجمن محلي سندروم داون از مطالعه مطلع و در آن شركت كردند. شركت كنندگان در مطالعه شامل ٣٠ كودك مبتلا به سندروم داون بودند و والدينشان كه در مطالعه آزمايشي مبتني بر اجتماع شركت كردند خواب بچه ها و رفتار ها و ادراك روز-هنگام مرتبط با خواب آنها را بررسي كردند. يك خانواده ديگر رضايت به شركت در مطالعه داد اما كل روند مطالعه را تمام نكرد. تشخيص ژنتيكي بودن تريزومي ٢١ را گزارشات پزشكي تأييد كردند. طيف سني كودكان بين ٦ تا ١٧ سال بود. (M=11.68 years, SD=2.73) و اكثر آنها مذكر (٦٠ درصد)، سفيد پوست ٩٣ درصد؛ ٧ درصد آفريقايي-آمريكايي) بودند. بهره هوشي تمام-مقياس آزمون ٢ كوتاه هوش هافمن طيفي بين ٤٠ تا ٦٥ داشت (M=44.57, SD=6.46) (كافمن ج، ٢٠٠٤). نمره شاخص اصلاح شده گسترده مقياسهاي رفتار مستقل طيفي بين ١٥ تا ٩٣ داشتند (M=51.26, SD=21.62) (برواينينكس و همكاران، ١٩٩٦). بيشتر والدين پاسخ دهنده مادران بودند (٩٧ درصد). شرايط پزشكي زير گزارش شدند: مشكل قلبي ٥٠ درصد، وزن بالا/چاقي مفرط 48.2 درصد، التهاب عود كننده گوش 36.7 درصد، وقفه تنفسي در خواب 33.3 درصد، كم توجهي-بيش فعالي 23.3 درصد، مشكلات گوارشي ٢٠ درصد و اظطراب 6.7 درصد.

اندازه ها
خواب
طول مدت خواب و كيفيت خواب با يك روش چند-نمايي ارزيابي شدند. براي به دست آوردن داده هاي عيني خواب، بچه ها يك اكتيگراف ضبط كننده حركتي ميكرو-ميني (شركت Ambulatory Monitoring) به مچ دستشان بستند. اين وسيله با باتري كار مي كند و بسيار شبيه به ساعت مچي است و حركات را اندازه مي گيرد. اكتيگراف روي مچ غير غالب شركت كننده و سي دقيقه قبل از زمان خواب بسته مي شد و ٣٠ دقيقه پس از بلند شدن از خواب در صبح روز بعد از دست باز مي شد. والدين يك دفترچه يادداشت براي گزارش خواب به همراه داشتند كه اندازه هاي اكتيگرافي را تأييد مي كرد. داده هاي حركت با استفاده از يك الگوريتم معتبر نمره دهي خواب پردازش شدند. اين الگوريتم بين وضعيت خواب و وضعيت بيدارتمايز و تفاوت قائل مي شد (دفترچه دستورالعمل ضبط كننده حركت ميكرو-مينی، ٢٠٠٠؛ ساده و همكاران، ١٩٩٤). اندازه هاي خاص خواب با اكتيگراف و كيفيت خواب مورد استفاده براي تحليل فعلي شامل اين موارد بودند: (١) طول مدت زمان خواب: دوره خواب، از زماني كه بچه به خواب مي رفت تا زماني كه بيدار مي شد، چشم پوشي از زمانهاي بيداري در حين آن دوره؛ و (٢) كيفيت خواب: راندمان خواب، كه به عنوان درصد دوره خوابي تعريف مي شود كه كودك در خواب مي گذراند و نشان دهنده شاخص عيني كيفيت خواب است. دوره خواب و راندمان خواب براي هر شبي كه بچه ها اكتيگراف را استفاده مي كردند مشخص مي شد و بعد ميانگين آن در طول كل هفته به دست می آمد تا بتوان به شاخصهاي ثابت تحليلهاي فعلي دست يافت. در طول هفت روز متوالي بچه ها همكاري بالايي براي استفاده از اكتيگراف نشان دادند. ٨٩ درصد از آنها اين دستگاه را براي ٦ يا ٧ شب استفاده كردند. دو نفر از آنها فقط ٤ شب اكتيگراف را دور مچ خود بستند. اكتيگرافها به طور متوسط براي 6.4 شب (1.1) استفاده شدند. درصد شبهايي كه اكتيگرافها دور مچ بسته شدند، 91.8 بود.

تجزیه و تحلیل های طولی افسردگی، اضطراب و افکار خودکشی نشان دهنده شیوع بیشتر در جمعیت شمالی هلند در طول قرنطینه COVID-19

Longitudinal analyses of depression, anxiety, and suicidal ideation highlight greater prevalence in the northern Dutch population during the COVID-19 lockdowns

چکیده
1- مقدمه
2- روش ها
3-نتایج
4- بررسی
5- نتیجه گیری
مراجع

چکیده

زمینه: بیماری همه گیری ویروس کرونا در سال 2019 منجر به افزایش بار سلامت روانی شده است.

اهداف: تحقیق و بررسی اختلال افسردگی شدید (MDD)، اختلال اضطراب فراگیر (GAD)، و شکل گیری افکار خود کشی در هلند در طی پانزده ماه اول این بیماری و سه قرنطینه در سراسر کشور.

روش: شرکت کنندگان تحقیق Lifelines Cohort – یک نمونه از جمعیت هلند- علائمی فعلی از MDD و GAD و افکار خودکشی را مطابق با بحران DSM-IV گزارش دادند. بین مارس 2020 و ژوئن 2021، 36106 شرکت کننده (از 18 تا 96 ساله) در مجموع به 629811 پرسشنامه در 23 نقطه زمانی پاسخ دادند. مسیرهای تحقیقاتی با استفاده از مدل های افزاینده تعمیم یافته در طی زمان تخمین زده شدند و با توجه به سن، جنسیت و سابقه MDD و GAD تجزیه و تحلیل شدند.

نتایج: ما مسیرهای غیرخطی را برای MDD و GAD با تعداد علائم و میزان شیوع بیشتر در طی دوران قرنطینه یافتیم. شیوع نقطه ای MDD و GADدر طی سومین دوران قرنطینه دشوار به ترتیب با مقدار88/2% (95 % CI: 2.76 %–3.05 %) و 92/2% (95 % CI: 2.76 %–3.08 %) در مارس 2021 به بالاترین مقدار خود رسید. زنان، بزرگسالان با سنین کمتر، و شرکت کنندگان با سابقه MDD و GAD به طور قابل توجهی علائم بیشتری را گزارش دادند. برای افکار خودکشی، ما افزایش خطی قابل توجهی را در طول زمان در شرکت کنندگان جوانتر یافتیم. برای مثال، افکار خودکشی در میان شرکت کنندگان 20 ساله در پایان ژوئن 2021 در مقایسه با شروع بیماری همه گیر 14/4 برابر افزایش یافته بود (CI: 3.09 %–6.96 %) 64/4% در مقابل 12/1% (CI: 0.76 %–1.66 %) محدودیت ها: یافته های ما باید مطابق با زمینه اجتماعی هلند و پاسخ سلامت عمومی دولت هلند در طی این بیماری همه گیر باشد که ممکن است با سایر مناطق در دنیا متفاوت باشد.

نتیجه گیری: تحقیقات ما شیوع بیشتر MDD و GAD را در طی دوران قرنطینه کووید 19 و افزایش افکار خودکشی را در میان بزرگسالان جوان نشان داد و آشکار کرد که این بیماری همه گیر و محدودیت های اعمال شده از سوی دولت بر روی سلامت روانی افراد تأثیرگذار است. یافته های ما شناخت های اجرایی را بر روی سلامت ذهنی افراد در طی بیماری همه گیر ارائه می دهد، که می تواند سیاست مداران و مراقبان بالینی را در طی قرنطینه ها و بیماری های واگیر دار آینده راهنمایی کند.

2- روش ها
اطلاعات کامل در اطلاعات گروهی، پرسشنامه دیجیتال و روش تجزیه و تحلیلمان را می توان در موارد تکمیلی مشاهده کرد.

2-1- گروه Lifelines کووید 19
     Lifelines گروهی بر اساس جمعیت آینده نگر چندگانه ای است که با طرحی منحصر به فرد سه نسل سلامت و رفتارهای مرتبط با سلامت 167729 نفر ساکنان شمال هلند را بررسی می کند. این گروه طیف گسترده  ای از روش های تحقیقاتی را در ارزیابی زیست-پزشکی، آمارگیری اجتماعی، عوامل وابسته به رفتار، جسم و روانشناسی را که در سلامت و بیماری عمومی جمعیت مشارکت دارند با تمرکز ویژه بر بیماری و ژنتیک های پیجیده، ارزیابی می کند.

     در مارس 2020، ابتکار تیم تحقیقاتی Lifelines برای کرونا به کار گرفته شد تا بر سلامت جسمانی و روانی افراد ساکن در سه منطقه شمالی هلند در طی بیماری کرونا توسط پرسشنامه های دیجیتال دقیق نظارت کنند. (Intyre et al., 2021b) گروه Lifelines کووید 19 در Lifelines گنجانده شده است که یک بانک اطلاعاتی تحقیقاتی بر اساس جمعیت گسترده چند نسلی آینده نگر است که بر اساس اطلاعات گسترده ای از سلامت، سبک زندگی و جمعیت شناختی جمع آوری شده است. (Scholtens et al., 2015; Stolk et al., 2008)

     رضایت کتبی در اختیار همه شرکت کنندگان قرار گرفت. نویسندگان اظهار می کنند که کلیه روش های به کار گرفته شده در این تحقیق مطابق با استانداردهای اخلاقی کمیته ملی و نهادی برآزمایشات انسان ها و بیانیه Helsinki سال 1975 است که در سال 2008 اصلاح شده است. همه روش های مرتبط با موضوعات انسانی توسط کمیته پزشکی دانشگاه Groningen هلند تأیید شده است. (2007/152)

بررسی علائم بی خوابی، افسردگی و اضطراب بر هم و تاثیر آن بر عملکرد فردی: تحلیل شبکه ای و اهمیت نسبی در زمینه بی خوابی

Insomnia, depression, and anxiety symptoms interact and individually impact functioning: A network and relative importance analysis in the context of insomnia

چکیده

1- مقدمه

2- روش ها

3- نتایج

4- بحث و نتیجه گیری

5- نتیجه گیری

منابع مالی

دسترسی به داده ها

مسئولیت های نویسندگان صاحب امتیاز

اظهار نامه منافع مالی:

ضمیمه الف . داده های تکمیلی

منابع

چکیده

     هدف مطالعه: بی خوابی، افسردگی، و اضطراب نرخ بالایی از همبودی (اختلالات همزمان) و اختلال عملکردی را به خود اختصاص میدهند. اثر متقابل علائم فراتشخیصی در این همبودی میتواند نقش داشته باشد. این تحلیل شبکه ای با بررسی چندین حوزه در افراد مبتلا به اختلال بی خوابی، احتمال اثرات متقابل بی خوابی، افسردگی و اضطراب بر یکدیگر و تاثیر مستقل آن ها در این اختلال را مورد ارزیابی و بررسی قرار می دهد.
مواد و روش ها: در ابتدا داده های روان شناختی حاصل از یک کارآزمایی شاهددار تصادفی تجزیه و تحلیل شد (N= 1711). شبکه ای از همبستگی جزئی منظم از علائم اختلال (بیماری) بررسی شد. مرکزیت (ارتباط علائم بیماری)، ساختار جمعی (خوشه بندی علائم)، و ارتباط میان جوامع (پل زدن) مورد ارزیابی قرار گرفت. تکرار پذیری مدل شبکه از طریق تحلیل نمونه های جدا نگه داشته شده (کنار گذاشته شده) ارزیابی شد. به منظور تعیین اهمیت نسبی هر یک از علائم اختلالات روانی در پیش بینی عملکرد (به عنوان مثال، سلامت روانی، عملکرد روانی- اجتماعی، اختلال در سلامت جسمی)، مقادیر شیپلی برای هر یک به صورت جداگانه تخمین زده شد.  
یافته ها: بیشترین گره ها (نقاط اتصال) مربوط به نگرانی های غیر قابل کنترل، بهم خوردن آرامش، حالت افسردگی/ نا امیدی بودند. پنج اجتماع با مشکل بهم خوردن آرامش مورد شناسایی قرار رفتند که در حکم پل ارتباطی بین گروه ها در نظر گرفته شدند (نشان دهنده وجود رابطه آماری احتمالی میان جوامع مشخص شده). نمونه جدا نگه داشته شده، برازش خوبی را نشان داد. سطح انرژی پایین و علایم و نشانه های اثرگذار در افسردگی (احساس گناه/ شکست؛ احساس افسردگی/ ناامیدی؛ فقدان احساس لذت و نشاط) از جمله عوامل پیش بینی کننده اصلی در تحلیل اهمیت نسبی موارد مختلف اختلالات به شمار می روند.
نتیجه گیری: در زمینه بی خوابی، این احتمال وجود دارد که مشکل تنش زدایی (آرام سازی/ کسب آرامش) از اهمیت بالینی و فراتشخیصی برخوردار باشد. از این منظر که چگونه علائم اختلالات با عملکرد مرتبط هستند، واضح بود که علاوه بر اینکه سطح انرژی پایین و احساس گناه/ شکست از جمله عوامل پیش بینی کننده مهم هستند، طیف وسیعی از نشانه ها (علائم بیماری یا اختلال) نیز وجود دارند که با اختلالات عملکردی مرتبط هستند. توجه به هر دو مورد، یعنی علائم اختلالات و اختلالات عملکردی، در همه موارد می تواند در تعیین اهداف درمانی مفید واقع شوند.

2- روش ها

     این مطالعه در واقع تجزیه و تحلیلی ثانویه با استفاده از داده های اولیه حاصل از یک کارآزمایی شاهددار تصادفی شده است که در آن به مقایسه ی استفاده از رفتار درمانی شناختی دیجیتال (CBT) و آموزش بهداشت خواب در بیماران مبتلا به بی خوابی پرداخته و آن را مورد ارزیابی قرار داده است. (شماره ثبت کارآزمایی: ISRCTN 60530898، تائیدیه کد اخلاقی: MS-IDREC-C2-2015-024) [44]. قبل از دریافت هر گونه درمانی، داده ها مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. سوالات پژوهش و طرح تحلیلی در Open Science Framework ثبت شد (OSF; https://osf.io/p9t3y/).

1-2- جامعه آماری (نمونه)

     جامعه آماری اولیه ما از 1711 شرکت کننده ساکن در کشورهای بریتانیا، ایالات متحده و استرالیا بود. شرکت کنندگان واجد شرایط مطالعاتی ما، بزرگسالانی بودند که بر اساس شاخص 8 موردی وضعیت خواب [45]، احتمال ابتلای آنها به بی خوابی مثبت بود، در حالی که از نظر سلامت جسمی و روانی شرایط پایداری داشته و برای بی خوابی خود روان درمانی های تخصصی دریافت نکرده اند. شرکت کنندگانی که به هر دلیلی دارو مصرف می کردند، مشروط بر اینکه از سلامت پایداری برخوردار بودند از مطالعه حذف نشدند. برای آگاهی دقیق تر از معیارهای ورودی به مطالعه که در این پژوهش مورد استفاده قرار گرفت می توانید به مطالعه اسپی و همکارانش [44] مراجعه کنید.

فاکتورهای مرتبط با همبودی اختلال اضطرابی

Factors associated with anxiety disorder comorbidity

چکیده
اختصارات:
1- پیش زمینه
2- روش ها
3- نتایج
4- بحث
منابع مالی
تعارض منافع
سپاسگزاری ها
منابع

چکیده

زمینه و هدف: اختلالات اضطرابی و افسردگی اغلب همزمان رخ می دهند و توالی ظاهر شدن آنها ممکن است با پیامدهای بالینی متفاوت مرتبط باشد. با این وجود، مطالعه کمی در مورد همبودی اضطراب -اضطراب انجام شده است. پارامترهای مرتبط با همبودی اضطراب و توالی زمانی اضطراب-MDD در این مطالعه بررسی شد.
روش‌ها: داده‌ها از گروه‌های GLAD و COPING NBR مستقر در بریتانیا (38775=n) از طریق  خود گزارشی به‌صورت آنلاین به‌دست آمد. تفاوت‌ها در ویژگی‌های جمعیت شناختی، تروما و بالینی بین اضطراب منفرد، همبودی اضطراب-اضطراب، همبودی اضطراب-MDD (اختلال افسردگی اساسی) و فقط MDD با استفاده از تحلیل رگرسیون لجستیک مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. علاوه بر این، اضطراب اول- MDD-اول اضطراب -MDD مقایسه شد. شرکت‌کنندگانی که سابقه خانوادگی یا داده‌های ژنتیکی خود را گزارش کرده بودند برای تفاوت در خطر خانوادگی مورد آزمایش قرار گرفتند.
نتایج: اضطراب-اضطراب و اضطراب- MDD   نسبت به اضظراب منفرد، میزان بیشتری از تشخیص اضطراب یا اختلال افسردگی، شروع در سنین پایین‌تر و عود را نشان دادند. اضطراب-MDD شدت/پیچیدگی بالینی بالاتری نسبت به MDD به تنهایی داشت. بیماران اضطراب-اضطراب علائم اضطراب رایج شدیدتر، علائم افسردگی رایج با شدت کمتر داشتند و کمتر احتمال دارد که تشخیص بیماری اضطراب/افسردگی را نسبت به بیماران اضطراب-  MDD   گزارش کنند. بیماران اضطراب اول اضطراب-MDD    سن شروع کمتر، علائم اضطراب شدیدتر و شانس کمتری برای گزارش خود تشخیصی نسبت به بیماران MDD اول نشان دادند. فقط تغییرات جزئی در خطر خانواده وجود داشت. خود گزارش دهی و اندازه گیری های گذشته نگر ممکن است باعث سوگیری یادآوری شود. ارزیابی خطر خانواده تقریباً به طور قطع ضعیف بود.
نتیجه گیری: همبودی اضطراب-اضطراب دارای نمایه علائم شدید و پیچیده قابل مقایسه با اضطراب-MDD بود، اما با جنبه‌های مختلف. اضطراب  اولیه سن شروع زودتر و شدت بیشتری نسبت به MDD اول داشت. اختلالات اضطرابی و همبودی مستحق کاوش و توجه بیشتر در تحقیق و درمان هستند.

2- روش ها
1- 2 نمونه
     مؤسسه ملی تحقیقات بهداشت و مراقبت NIHR) BioResource) داده ها (63411=n) را ارائه کرد. داده‌های حاصل از مطالعه GLAD (ارتباطات ژنتیکی با اضطراب و افسردگی) و پروژه روان‌پزشکی COVID-19 و ژنتیک عصبی (COPING) گنجانده شد. ما از اطلاعات Data Freeze 1.5 استفاده کردیم که شامل همه شرکت‌کنندگانی است که قبل از 17 اوت 2021 به آن ملحق شده‌اند.

      افراد مبتلا به اضطراب مادام العمر و/یا اختلالات افسردگی که 16 سال یا بیشتر داشتند و در بریتانیا زندگی می کردند واجد شرایط مطالعه GLAD بودند. شرکت کنندگان در وب سایت GLAD (https://gladstudy.org.uk/) ثبت نام کردند، جایی که موافقت کردند و فرم ثبت نام را تکمیل کردند. سپس یک کیت DNA بزاق به آدرسی که ارائه کرده بودند به آنها ارسال شد. برای بحث مفصل در مورد فرآیندهای استخدام، واجد شرایط بودن و جمع آوری داده های GLAD، به دیویس و همکاران مراجعه کنید. (2019). روند واجد شرایط بودن در سپتامبر 2018 آغاز شد و همچنان ادامه دارد.

     دعوت‌نامه‌های ایمیل برای اعضای مطالعه GLAD و منابع زیستی گسترده‌تر NIHR (NBR) که شامل اعضای گروه بیماری‌های التهابی روده و گروه‌های جمعیت عمومی است، توزیع شد تا در پروژه COPING شرکت کنند. شرکت کنندگان با کلیک بر روی پیوند و پر کردن فرم مجوز آنلاین و پرسشنامه در تحقیق COPING ثبت نام کردند. COPING برای همه شرکت کنندگان GLAD و NBR باز بود. روند واجد شرایط بودن در آوریل 2020 آغاز شد و تا فوریه 2022 ادامه خواهد داشت.

مشکلات خواب، اضطراب اجتماعی و شدت لکنت زبان در بزرگسالان با لکنت و بدون لکنت

Sleep Problems, Social Anxiety and Stuttering Severity in Adults Who Do and Adults Who Do Not Stutter

چکیده

1- مقدمه

2- مواد و روشها

3- نتایج

4- بحث

5- نتیجه گیری

منابع

چکیده

پیشینه: در حالیکه شواهد کافی وجود دارند مبنی بر اینکه کودکان و نوجوانان مبتلا به لکنت زبان از اختلال خواب بیشتری در مقایسه با کودکان و نوجوانانی با گفتار روان رنج میبرند نتایج این مطالعات در بین بزرگسالانی که لکنت زبان دارند (AWS) بسیار نایاب هستند. مضاف بر این، لکنت زبان با مسائل ارتباط کلامی در یک بافت اجتماعی همراه است. بدین ترتیب، قابل درک است که گروه AWS در مقایسه با بزرگسالانی با گفتار روان (AWNS)، درجات اضطراب اجتماعی بالاتری نشان میدهند. ما در مطالعه حاضر بررسی کردیم آیا گروه AWS اختلال خواب شدیدتری را در مقایسه با AWNS تجربه میکنند یا خیر. همچنین بررسی کردیم آیا نمرات اضطراب اجتماعی و لکنت زبان بطور جداگانه اختلالات خواب را پیش بینی میکنند یا خیر.

روشها: در مجموع، 110 بزرگسال مبتلا به لکنت زبان (متوسط سنی 5/28 سال؛ 30/27 % زن) و 162 بزرگسالی با گفتار روان (متوسط سنی 40/29 سال، 20/51 % زن) یکسری پرسشنامه خودسنجی را تکمیل کردند که اطلاعات اجتماعی-جمعیت شناسی، اختلالات خواب و اضطراب اجتماعی را پوشش میدهند. همچنین بزرگسالان مبتلا به لکنت، پرسشنامه ای درباره لکنت زبان را نیز تکمیل کردند.

نتایج: گروه AWS در مقایسه با گروه AWNS، ضمن کنترل سن و اضطراب اجتماعی، مدت زمان خواب کوتاهتر، اثربخشی خواب کمتر، مصرف بیشتر داروهای خواب در دوره درمان (مقادیر p معنادار و اندازه اثر متوسط) و نمره کلی بالاتر PSQI (مقادیر p معنادار و اندازه اثر بزرگ)، گزارش میکنند. سپس با وجود اینکه مقادیر p همواره برای کیفیت ذهنی خواب، اختلالات خواب و عملکرد روزانه، ضمن کنترل سن و اضطراب اجتماعی، معنادار بودند اما اندازه اثر آنها جزئی یا کوچک بود. برای تاخیر در به خواب رفتن، مقدار p، غیرمعنادار، و اندازه اثر، ناچیز بود. در بین گروه AWS با درجه لکنت بیشتر و سن بالاتر، بدون وجود اضطراب اجتماعی، اختلالات خواب بیشتری پیش بینی گردید. بیشترین مقدار همبستگی بین اختلال خواب بیشتر و لکنت زبان شدیدتر در گروه AWSای که بالاترین درجه اضطراب اجتماعی را داشتند مشاهده گردید.

نتیجه گیری: گروه AWS در مقایسه با گروه AWNS، شخصاً اختلالات خواب بیشتری را گزارش کرده اند که با افزایش سن و درجات بالاتر شدت لکنت، همبسته بوده اما با اضطراب اجتماعی همبسته نیست. بنابراین بایستی کیفیت خواب بزرگسالانی که لکنت دارند را بطور روتین مورد بررسی قرار داد.

2- مواد و روشها

2.1- شرکت کنندگان

در این مطالعه موردی-شاهد، 110 شرکت کنندۀ AWS و 162 شرکت کنندۀ AWNS با محدوده سنی 60-18 سال نامنویسی کردند. شرکت کنندگان AWS از اعضای انجمن لکنت زبان ایران انتخاب شدند. این انجمن، یک گروه حمایتی است نه یک گروه کارشناسی و تخصصی. شرکت کنندگان AWNS از میان کل جمعیت انتخاب شدند.

برای AWS، معیارهای شمول عبارت بودند از: (1) سن 18 سال و بالاتر؛ (2) داشتن لکنت زبان اثبات شده توسط شرکت کنندگان و تایید شده توسط یک پاتولوژیست گفتاری-زبانی؛ (3) تمایل و توانایی تکمیل یکسری پرسشنامه خودسنجی (ادامه را ببینید) درباره اطلاعات اجتماعی-جمعیت شناسی، لکنت زبان، اضطراب اجتماعی و الگوهای ذهنی خواب؛ (4) رضایتنامه آگاهانه مکتوب امضا شده. معیارهای عدم شمول عبارت بودند از: (1) مشکلات روانپریشی تایید شده توسط یک روانشناس بالینی مجرب و بر مبنای یک مصاحبه روانپریشی کوتاه برای اختلالات روانپریشی DSM-5 [45]؛ (2) وجود اختلالات عصب شناختی یا ایمنی شناختی در طی 12 ماه گذشته؛ (3) مصرف کنونی داروهای خواب آور و تغییر دهندۀ خُلق و مزاج، مثل تثبیت کننده های مزاج، ضد افسردگیها، بنزودیازپین ها، داروهای ضد فشار خون بالا یا نوتروپیکها؛ (4) زنان باردار یا شیرده زیرا هر دو حالت ممکن است وضعیت کنونی خواب و مزاج را تغییر دهند.

برای AWNS، با وجود عدم شمول صریح هر نشانه ای از لکنت زبان، معیارهای شمول و عدم شمول همانند گروه AWS هستند.

مجموعاً 117 شرکت کنندۀ AWS و 168 شرکت کننده AWNS انتخاب شدند و 110 نفر (94%) از گروه اول و 162 نفر (96%) از گروه دوم برای شرکت در مطالعه اعلام موافقت کردند.

افسردگی، اضطراب و خودکشی در افراد مبتلا به آسیب مزمن تروماتیک مغزی قبل و در طول همه گیری کووید-19: یک موسسه ملی در مورد ناتوانی، زندگی مستقل و تحقیقات توانبخشی مطالعه سیستم های آسیب تروماتیک مغزی

Depression, anxiety, and suicidality in individuals with chronic traumatic brain injury before and during the COVID-19 pandemic: A NIDILRR TBI Model Systems Study

چکیده

اختصارات

مطالب و روش ها

شركت كنندگان

معیارها

تحلیل داده ها

نتایج

نمونه

همبستگی ها به طور کلی و بر اساس دوره پاندمی

رگرسیون – پیش بینی کننده شدت علائم سلامت روان

بحث

نتیجه گیری

منابع

چکیده
هدف: بررسی شیوع، شدت و همبستگی افسردگی، اضطراب و افکار خودکشی در افراد مبتلا به آسیب مغزی تروماتیک (‏TBI) که قبل و در طول پاندمی کووید 19 ارزیابی شدند.

طرح: مطالعه هم گروهی گذشته نگر با استفاده از داده‌های جمع آوری شده از طریق شبکه سیستم های مدل TBI (‏TBIMS)‏ در ۱، ۲، ۵، ۱۰، ۱۵، ۲۰، ۲۵، یا ۳۰ سال پس از TBI.

موقعیت: مراکز توان بخشی TBIMS مستقر در ایالات متحده با ارزیابی تلفنی شرکت کنندگان ساکن جامعه.

شرکت کنندگان: بزرگسالان (‏۷۲.۴ % مرد، با میانگین سنی ۴۷.۲ سال)‏ که در پایگاه ملی سیستم های مدل TBI ثبت نام کردند و پرسشنامه های سلامت روانی قبل از ‏پاندمی (1/1/2017-2/29/2020؛ n=5000) یا در طول ‏پاندمی (4/1/2022-6/30/2021؛ n=2009) را تکمیل کردند.

مداخلات: قابل اجرا نیست.

مقیاس پیامد اصلی: پرسشنامه سلامت بیمار-۹ (‏PHQ – 9)‏، پرسشنامه اختلال اضطراب عمومی – ۷.

نتایج: رگرسیون های خطی و لجستیک جداگانه با ویژگی های جمعیت شناختی، روانی-اجتماعی، مربوط به جراحت و عملکردی همراه با شاخص دوتایی دوره پاندمی COVID ایجاد شدند (‏پاندمی در مقابل پاندمی)‏. هیچ تفاوت معناداری در افسردگی، اضطراب و یا افکار خودکشی قبل و در طول پاندمی کووید 19 مشاهده نشد. همبستگی بین پیش بینی کنندگان و نتایج سلامت روانی قبل و در طول پاندمی مشابه بود.

نتیجه گیری: بر خلاف پیش بینی های ما، شیوع، شدت و همبستگی های شرایط سلامت روانی قبل و در طول پاندمی کووید 19 مشابه بودند. نتایج ممکن است تاب آوری کلی را منعکس کند و با یافته های اخیر از جمعیت عمومی مطابقت داشته باشد که تنها افزایش کوچک و گذرا در پریشانی روانی مرتبط با این بیماری همه گیر را نشان می دهند. حال آن که افسردگی، اضطراب و افکار خودکشی شایع هستند و ارزش تمرکز بر درمان و تحقیقات را دارند.

مطالب و روش ها

شركت كنندگان

     شرکت کنندگان، زیرمجموعه ای از نام نویسان در پایگاه ملی TBIMS بودند، یک گروه چند مرکزی طولی از افراد که توان بخشی بستری را برای TBI دریافت می کنند. معیارهای ورود به TBIMS عبارت است از سن در هنگام آسیب > 16 سال؛ TBI متوسط تا شدید [به صورت فراموشی پس از سانحه بیش از 24 ساعت، ناهنجاری های تصویربرداری عصبی داخل جمجمه ای مرتبط با تروما، از دست دادن هوشیاری بیش از 30 دقیقه، یا نمره مقیاس کما گلاسکو (GCS) در بخش اورژانس کمتر از 13 تعریف می شود]؛ و افرادی که در مدت 72 ساعت در بیمارستان بستری شدند و پس از آن، توانبخشی بستری در مراکز تعیین شده TBIMS انجام شد. برای تحلیل‌های حاضر، نمونه را به کسانی که واجد شرایط پیگیری هستند (سال 1، 2، 5، 10، 15، 20، 25 یا 30 پس از آسیب) بین 1/01/2017 و 06/30/2021، با پرسشنامه سلامت بیمار-9 (PHQ-9) و اختلال اضطراب عمومی-7 (GAD-7) که در طول پیگیری جمع آوری شده است، محدود کردیم. تنها جلسه اول آن ها برای شرکت کنندگانی حفظ شد که جلسات پیگیری متعدد را در طول این دوره تکمیل کردند. برای مقایسه، ما نمونه خود را به دو گروه مقطعی مستقل، “پیش از پاندمی” و “در طول پاندمی” تقسیم کردیم. پیش از پاندمی به صورت داده های جمع آوری شده از اول ژانویه 2017 تا 29 فوریه 2020 تعریف شد. دوره در طول پاندمی به صورت داده های جمع آوری شده بین ۱ آوریل ۲۰۲۰ و ۳۰ ژوئن ۲۰۲۱ تعریف شد. داده های جمع آوری شده در مارس ۲۰۲۰ به دلیل دوره گذار از شروع پاندمی حذف شدند. از هر مرکز، تایید تحقیق توسط افراد انسانی دریافت شد.

معیارها
     نتایج اولیه عبارت بودند از افسردگی و اضطراب (‏به ترتیب PHQ – 9 و GAD – 7) ‏در هر دوره ارزیابی (سال های 1، 2، 5، 10، 15، 20، 25 و 30 پس از آسیب). PHQ-9 یک اندازه گیری خودگزارش دهی 9 موردی است که از “0=اصلا” تا “3=تقریبا هر روز” نمره گذاری شده است، با نمره کل 0 تا 27. PHQ-9 یک شاخص قابل اعتماد و معتبر برای شدت افسردگی و احتمال افسردگی اساسی در افراد مبتلا به TBI است. برای این مطالعه، PHQ-9 به سه روش امتیازدهی شد: نمره کل (0-27)، آستانه 10 یا بالاتر برای افسردگی متوسط تا شدید و نمره آیتم افکار خودکشی (SI) بیشتر از 0 که نشان دهنده افکار بهتر مردن یا آسیب رساندن به خود در دو هفته گذشته است.

سطوح استرس، اضطراب و افسردگی در بین دانشجویان دانشگاه: سه سال از آغاز همه گیری

Stress, Anxiety, and Depression Levels among University Students: Three Years from the Beginning of the Pandemic

چکیده
1 مقدمه
2 مواد و روش ها
3 نتایج
4 بحث
محدودیت ها
5 نتیجه گیری
ضمیمۀ الف
ضمیمۀ ب
منابع

چکیده
پیش زمینه: سه سال پس از وقوع همه گیریِ ویروس کووید- 19، تنش روانی بین دانشجویان همچنان زیاد است. این پژوهش، به ارزیابی میزان استرس، اضطراب و افسردگی در دانشجویانِ دانشگاه ارسطو در تسالینیکیِ  یونان، در پایان سومین سال همه گیری (نوامبر 2022) می پردازد و عوامل تنش زای محتمل و ویژگی های جمعیت شناسی مربوطه را آشکار می سازد. روش ها: یک پرسشنامه در نوامبر 2022 از طریق ای-میل های آکادمیک دانشجویان، به آنها ارسال شد. ارزیابی، با ابزار همه-پرسی DASS21  انجام شد. تحلیل همبستگی  و محاسبۀ اندازه اثر ، با آزمون t انجام شد. نتایج: اغلب شرکت کنندگان، دانشجویان سال اول یا دوم کارشناسی، مؤنث (67%)، 18 تا 21 ساله و مجرّد (91%) بودند و واکسن کووید-19 را زده بودند (4/83%). افزایش شدید استرس، اضطراب و افسردگی (به ترتیب، 3/21%، 3/23% و 1/25%) اندازه گیری شد. سطوح نرمال و متوسطِ استرس، اضطراب و افسردگی، به ترتیب عبارت بودند از 0/64%، 5/66% و 2/57%. دانشجویان مؤنث و جوان تر، بیشتر در خطر استرس، اضطراب و افسردگی بسیار شدید بودند (OR تا 07/2، p < 0.00001). شرکت کنندگانی که روان-درمانی یا روانپزشکی دریافت می کردند، استرس، اضطراب و افسردگی شدید (OR بالاتر از 9/2، p < 0.00001) نشان دادند. نتیجه گیری: علی رغم تمام شدنِ تردیدناپذیرِ همه گیریِ کووید-19، جمعیتِ دانشگاه ارسطو در تِسالونیکی، میزان بالایی از استرس، اضطراب و افسردگی را نشان می دهند، که مشابه آن چیزی است که در طی سال اولِ همه گیری (نوامبر 2020) گزارش شد. فاکتورهای ریسک و عوامل تنش زا بر اساس منابعِ گزارش شدۀ موجود و مطالعات پیشین دربارۀ دانشجویانِ یونانی، تعیین شدند. مراکز حمایت روانی آکادمیک، باید «پروفایل» دانشجویان را (به منظور ارزیابی ریسک بالقوۀ تنش عاطفی و روانی) در نظر داشته باشند. مدارک و شواهد، نشان می دهند که فن آوری های جدید (واقعیت مَجازی ، اپلیکیشن ها و جلسات روانپزشکی از راه دور ، یا پشتیبانی از راه دور ) نیز باید در دانشگاه ها برقرار باشند. 

2- مواد و روش ها
این تحقیق، همانند مطالعات پیشین ]4[، با مقیاس افسردگی اضطراب و استرس (DASS21) انجام شد، و هدف آن، ارزیابی پیشرفت محتمل در سطح استرس، اضطراب و افسردگی در دانشجویان دانشگاه ارسطو در تسالونیکی (AUTh) در مقایسه با داده های منتشرشدۀ قبلی بود.

2-1 نمونۀ تحقیق و نمونه های قیاسی
نمونۀ تحقیق، شامل دانشجویان دورۀ کارشناسی (BSc) (پزشکی و غیرپزشکی)، کارشناسی ارشد (MSc) و دکتری بود. بر اساس جمعیت دانشجویان دانشگاه ارسطو در تسالونیکی (92،546 دانشجوی فعال تا نوامبر 2022)، در سطح اطمینانِ 95/0 و حاشیۀ خطای 03/0، با بیشترین انحراف معیار ممکن برای بخشی از جامعه (5/0)، اندازه نمونۀ لازم، تقریباً 1055 دانشجو می باشد. تعداد 2043 شرکت کننده در تحقیق همه-پرسی ثبت شد. با این وجود، 360 نفر از آنها به دلیل شرکت ناقص در تحقیق، حذف شدند. از بین بقیه (1683 شرکت کننده)، 186 نفر دانشجو نبودند (کارمندان آکادمیک یا عوامل اجرایی) و بنابراین، حذف شدند. تعداد کلّ دانشجویانِ واجد شرایط برای شرکت کردن در این پژوهش، 1497 نفر (اندازه نمونۀ قابل قبول برای استنباط و نتیجه گیریِ مناسب) بود. پژوهش قبلیِ ما، در دو فاصلۀ زمانی انجام شد: اولین دورۀ همه-پرسی در نوامبر 2020 (اولین پیک (اوج) اصلیِ همه گیری) انجام شد که شامل 1222 شرکت کننده بود، و دوّمی، در نوامبر 2021 (پیک دوم) با 3160 دانشجو انجام شد ]4[.

2-2 ابزار همه پرسی
پلتفرمِ هاست (میزبان)، LimeSurvey AUTH بود، که پلتفرم رسمیِ اجرای همه پرسی ها در داشگاه ارسطو در تسالونیکی می باشد. مجوّزها، هم از کمیتۀ اخلاقِ زیستی AUTh (کمیتۀ اخلاق زیستی شماره 1254 مورّخ 20 اکتبر 2020) و هم از مرکز جمع آوری داده ها در AUTh ، گرفته شدند.

 پیش بینی مدت طولانی تر علائم COVID-19 با علائم بی خوابی

Insomnia symptoms predict longer COVID-19 symptom duration

چکیده

1 مقدمه

2 روش ها

3 نتایج

4 بحث

5 نتیجه گیری

کمک مالی

کمک های غیر مالی:

دسترسی به داده ها

تقدیر و تشکر

منابع

چکیده

     هدف / پیشینه: هدف این پژوهش، ارزیابی وقوع و شیوع بی خوابی در ایالات متحدۀ آمریکا در دوران همه گیری کووید-19 و اینکه آیا بین افراد مبتلا به این ویروس، بی خوابی، سبب وخیم تر شدن نتایج (به عنوان مثال، دفعات بروز علائم، مدت یا شدت ابتلای بیشتر) می شود یا خیر، بود.
روش ها: یک نمونۀ 2980 نفری از بزرگسالان کل ایالات متحدۀ آمریکا به طور آنلاین در دو نقطۀ زمانی در طی همه گیری کووید-19 مورد بررسی قرار گرفتند (T1= آوریل تا ژوئن 2020؛ T2= ژانویه تا مارس 2021). علائم بی خوابی در هر دو زمان، با استفاده از شاخص شدت بی خوابی (ISI) ارزیابی شد. در تحقیق T2 پرسش هایی دربارۀ علائم و آزمون کووید-19 هم پرسیده شد.
نتایج: شیوع بی خوابی (ISI≥15) در T1، %15 و در T2، %13 بود. نرخ وقوع بی خوابی (یعنی موارد جدید از T1 به T2) 6/5% بود. احتمال ابتلا به کووید-19 در شرکت کنندگان مبتلا به بی خوابی، نسبت به آنهایی که بی خوابی نداشتند، بیشتر نبود. بین شرکت کنندگانی که در فواصل مطالعه، مبتلا به ویروس شدند (n=149)، هیچ تفاوت گروهی معنی داری در علائم کووید-19 دیده نشد، به استثنای یک مورد؛ شرکت کنندگان مبتلا به بی خوابی، مدت طولانی تر علائم را گزارش می کردند (بی خوابی= 8/24 روز بیمای، بدون بی خوابی=1/16 روز بیماری).
نتیجه گیری: این پژوهش نشان می دهد که شیوع بی خوابی در مردم ایالات متحده آمریکا در طی همه گیری کووید-19 بالا بود. داده ها همچنین بیان می کنند که بی خوابی ممکن است با بروز علائمِ مزمن تر کووید-19 در ارتباط باشد. این یافته ها نشان گر نقش خواب و بی خوابی در عملکرد سیستم ایمنی هستند.

2 روش ها
2-1 شرکت کنندگان و روش مورد استفاده
     نمونۀ اولیه، شامل 4145 بزرگسال بود (8/45= Mage؛ 6/16= SDage؛ 7/78% مؤنث؛ 7/82% سفیدپوست) که از ایالات متحده آمریکا در یک مطالعۀ آنلاین دربارۀ فاصله گذاری اجتماعی، خواب و روحیه شرکت کردند. استخدام این افراد در سه ماه اول همه گیری کووید-19 انجام شد (کووید-19 در مارس 2020 به عنوان همه گیری اعلان شد [28]). از استراتژی های «نمونه گیریِ در دسترس» استفاده شد، بدین ترتیب که استخدام از طریق ارسال پُست در وبسایت های رسانه های اجتماعی (مانند فیس بوک و Reddit)، روزنامه های آنلاین، و ResearchMatch انجام شد. شرکت کنندگان فقط درصورتی که بیشتر از 18 سال سن داشتند، به اینترنت دسترسی داشتند و توانایی خواندن و نوشتن به زبان انگلیسی را داشتند، در مطالعه شرکت داده می شدند. نمونه، شامل شرکت کننده هایی از تمام نواحی جغرافیایی ایالات متحده آمریکا (درصد ناحیه: 5/27 جنوب شرقی، 7/26 مرکز غرب، 5/23 شمال شرقی، 6/12 غرب، 6/5 جنوب شرقی، ¼ کوه های صخره ای) بود. ابتدا از افراد واجد شرایط دعوت شد یک پرسشنامۀ پایه را پر کنند. این پرسشنامه از طریق Qualtrics XM (Provo, UT) تهیه شد و فاصله گذاری اجتماعی، روحیه، خواب، فعالیت فیزیکی، و اطلاعات جمعیت شناسی پایه را بررسی می کرد. پس از آن، بعد از 12-10 ماه (ژانویه تا مارس 2021)، تحقیق دیگری انجام شد. این تحقیق شامل همان آیتم ها بود ولی سوالات دیگری مربوط به آزمون و علائم کووید-19 هم به آن اضافه شده بود. البته شرکت کنندگانی که پرسشنامۀ پایۀ اولیه را پر کردند (1/28 %، 1165=n) پرسشنامۀ دوم را پُر نکردند و 6 شرکت کنندۀ دیگر هم داده های ISI کاملی نداشتند. بنابراین، نمونۀ نهایی (یعنی آنهایی که پرسشنامۀ پایه (اولیه) و دوم را پر کردند) شامل 2974 نفر بین 18 تا 86 ساله بود (0/47-Mage، 7/16= SDage، 0/79 % مؤنث، 1/84 % سفیدپوست، برای شرح جریان مطالعه لطفا شکل 1 را ببینید). نمونۀ نهایی در مقایسه با شرکت کنندگانی که در تحقیق پیگیری (دوم) شرکت نکردند (LTFU) سنّ بیشتری داشتند (Mage بر حسب سال، 0/47= نمونۀ نهایی، 8/42سال = LTFU)، درصد سفیدپوستانشان بیشتر بود (بر حسب درصد، 1/84= نمونه نهایی، 2/79= LTFU)، متأهل بودند (بر حسب درصد، 1/46= نمونه نهایی، 1/39= LTFU) و تحصیلات کالجی داشتند (بر حسب درصد،7/82= نمونه نهایی، 0/75= LTFU). در نمونۀ نهایی، تفاوتی از نظر جنسیت یا موقعیت استخدامی وجود نداشت (یعنی بیکار، کارمند نیمه وقت، کارمند تمام وقت). تمام روش ها توسط کمیتۀ بازبینی فنی در دانشگاه آرکانزاس و دانشگاه پنسیلوانیا تأیید شدند.

تاثیر مداخله شناختی رفتاری همراه با مدل تاب آوری بر کاهش علائم افسردگی و اضطراب و افزایش کیفیت زندگی در بیماران ESRD تحت درمان با همودیالیز

Effect of Cognitive Behavioral Intervention Combined with the Resilience Model to Decrease Depression and Anxiety Symptoms and Increase the Quality of Life in ESRD Patients Treated with Hemodialysis

چکیده
1- مقدمه
2- مواد و روشها
3- نتایج
4- بحث
5- نتیجه گیری
منابع

چکیده

هدف از این مطالعه، مقایسه اثر مداخله مرکب شناختی-رفتاری (CBI) و مدل تاب آوری (CBI + R) بر درمان علایم افسردگی، علایم اضطراب و کیفیت عمر با روش CBI معمولی در بیمارانی با نارسایی کلیوی مرحله آخر (ESRD) است که تحت درمان جایگزینی همودیالیز قرار دارند.
روش: 53 بیمار بطور تصادفی در دو گروه درمانی دسته بندی شدند. برای گروه کنترل (n = 25) از استراتژیهای درمانی بر مبنای رویکرد شناختی-رفتاری و برای گروه آزمایش (n = 28) از همین تکنیکها بعلاوۀ استراتژیهای مدل تاب آوری استفاده شد. در این مطالعه ما از 5 ابزار روانشناسی شامل پرسشنامه افسردگی بک، پرسشنامه اضطراب بک، مقیاس تاب آوری مکزیکی، مقیاس تحریف شناختی، پرسشنامه کیفیت عمر مرتبط با نارسایی کلیوی استفاده کردیم. از شرکت کنندگان در ابتدای مطالعه (قبل از درمان)، 8 هفته بعد (انتهای دوره درمان) و 4 هفته پس از انتهای درمان (دوره پیگیری)، ارزیابی بعمل آمد. نتایج بدست آمده با نرم افزار ANOVA برای مقادیر تکراری با روش آزمون بونفرونی با معناداری قابل توجه p < 0.05 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.
نتایج: اختلافات معناداری در افسردگی کلی و افسردگی جسمی و نیز اختلافاتی در ابعاد تحریف شناختی و نیز افزایش قابل توجهی در ابعاد تاب آوری برای گروه آزمایشی مشاهده گردید. اختلافات معناداری در تمام متغیرها برای گروه کنترل مشاهده گردید اما این گروه نمرات پایینتری در دوره های ارزیابی نشان دادند.
نتیجه گیری: مدل تاب آوری میتواند بازدهی رویکرد شناختی-رفتاری در کاهش علایم اضطراب و افسردگی را در بیماران ESRD تقویت کرده و توسعه دهد. 

2- مواد و روشها
2-1 بیماران و طرح مطالعه
در این مطالعه، 64 بیمار با روش نمونه برداری تصادفی در مرکز نفرولوژی بیمارستان Civil de Guadalajara Fray Antonio Alcalde مکزیک انتخاب شدند. بدین ترتیب که ابتدا یک غربالگری اولیه از 151 بیمار با علایم افسردگی و اضطراب انجام شد (شکل 1) و سپس 64 بیمار با نمرات خفیف تا متوسط انتخاب شده و بصورت تصادفی به دو گروه درمانی اختصاص یافتند. در طی درمان مجموعاً 11 بیمار به علل مختلف (پیوند کلیه، ضرورت بستری شدن در بیمارستان، مشکلات شخصی یا مرگ) از طرح مطالعه خارج شدند. بنابراین 53 بیمار دوره درمان را کامل کرده و پیگیری پس از درمان را طی کردند (25 نفر از گروه CBI و 28 نفر از گروه CBI + R).

برای بیماران اختصاص یافته به گروه کنترل، روش CBI و برای بیماران گروه آزمایشی همین CBI به همراه دو جلسه مداخله تاب آوری (CBI + R) اجرا شد. هر دو گروه سه بار در هفته در جلسات درمانی همودیالیز حضور یافته و درمان تغذیه ای و دارویی معمول خود را ادامه دادند. بیماران ما در این مطالعه، تنها از بین افراد باسواد و فاقد سوابق روانپزشکی هم مدار و بدون سابقه بستری در بیمارستان طی 6 ماه گذشته انتخاب شده بودند. پس از شرح پروتکل، تمام شرکت کنندگان رضایتنامه شرکت در مطالعه را امضا کردند. پروتکل مطالعه مورد تایید دو کمیته تحقیق و بیوتیک (پروتکل شماره CB/023/2017 و 298/17) قرار گرفت. بیمارانی با علایم شدید افسردگی یا اضطراب یا آنهایی که طبق گویه 9 پرسشنامه بک، خیال خودکشی در سر داشتند به خدمات روانپزشکی ارجاع داده شدند.

ارزیابیها برای هر دو گروه در سه دوره مختلف انجام شد. اولین ارزیابی در خط مبنا (قبل از اولین جلسه درمانی)، دومین ارزیابی در انتهای درمان یعنی 8 هفته بعد از درمان خط مبنا، و آخرین ارزیابی (پیگیری) 4 هفته پس از پایان درمان انجام شد.

2-2 طرح مداخله
برنامه مداخله در گروه کنترل شامل اجرای روش CBI و در گروه آزمایشی شامل اجرای روش CBI + R بود. برای هر مداخله، از کُتب راهنمای استاندارد، یک کتاب برای بیمار و یک کتاب برای درمانگر، استفاده شد. هر کتاب راهنما حاوی اطلاعات و دستورالعملهایی برای هر فعالیت، تمرین و تکلیف مربوط به هر جلسه بود.

پیش‌بینی و مقایسه سلامت روانی در طول COVID-19 در میان جمعیت هندی و مراقبه گران راجیوگا با استفاده از الگوریتم های یادگیری ماشینی

Prediction and comparison of psychological health during COVID-19 among Indian population and Rajyoga meditators using machine learning algorithms

چکیده
1 مقدمه
2 سیستم های پیش بینی مبتنی بر یادگیری ماشینی
3 روش شناسی
4 نتایج
5 نتیجه گیری
منابع

چکیده
یکی از نگرانی های مهم در سرتاسر نقاط دنیا فراهم کردن مراقبت سلامت روان برای افرادی است که از اختلالات روانی رنج می برند. روان شناسی دیجیتال تاثیرات مثبتی زیادی در طول همه گیری ویروس کووید-19 به دنبال داشته است. برای مثال، روان شناسی دیجیتال میتواند افت سلامت روانی افراد و بروز مشکلات شدید مرتبط با بهداشت روانی را در مراحل اولیه پیش بینی و شناسایی کند. در نتیجه، در این مطالعه به دنبال شناسایی کردن افرادی هستیم که احتمال بروز مشکلات روانی در بین آن ها در طول دوران همه گیری بالاتر است. در راستای دست یابی به این هدف، در مطالعه خود برداشت های افراد مراقبه کننده راجا یوگا در مورد تاثیرات روانی دوران همه گیری و همچنین سطوح اضطراب، استرس و افسردگی آن ها را با دیگر افراد جامعه، مقایسه خواهیم کرد. علاوه براین، در این مطالعه با بهره گرفتن از الگوریتم های یادگیری ماشینی و داده نظرسنجی های آنلاین اجرا شده در بین افراد مراقبه کننده راجا یوگا و جمعیت عمومی تلاش میکنیم که اختلال های سلامت روان از جمله استرس، اضطراب و افسردگی را پیش بینی کنیم. در این مطالعه ما از الگوریتم های درخت تصمیم، جنگل تصادفی، بیز ساده، بردار پشتیبانی و همچنین الگوریتم k-نزدیک ترین همسایه برای پیش بینی کردن استفاده کردیم، زیرا این الگوریتم ها دقت بالاتری در پیش بینی اختلالات روانی به نمایش گذاشته اند. در بین این الگوریتم ها مشاهده کردیم که الگوریتم بردار پشتیبانی بالاترین دقت را برای داده ما تولید می کند. علاوه براین، الگوریتم بردار پشتیبانی بالاترین نمره F1 را نیز تولید کرده است. 

2- سیستم های پیش بینی مبتنی بر یادگیری ماشینی
در این بخش در مورد نحوه کاربرد تکنیک های یادگیری ماشینی هوش مصنوعی در سیستم های بهداشت، بحث خواهیم کرد. این سیستم های پیش بینی برای تشخیص بیماری و ارزیابی بهداشت روان خلق شده اند.

1-2 پیش بینی بیماری
ژونگ و شیائو با بهره برداری از الگوریتم های یادگیری عمیق و گره همجوشی اصلاح شده توانستند یک سیستم ایده آل برای بهبود پیش بینی سلامت روان خلق کنند [15]. گره همجوشی در واقع الگویی برای ترکیب کردن اطلاعات در راستای خلق سیستم های پیش بینی بیماری و سلامت روان است. در صورتی که ما از یادگیری عمیق در کنار گره های همجوشی استفاده کنیم، می توان پیش بینی های دقیق بر مبنای حجم بزرگی از داده های سلامت تولید کرد. دقت مدل همجوشی پیشنهاد شده در تشخیص بیماری های مختلف تقریبا برابر با 73.21 درصد خواهد بود.

آمبیگا و همکارانش سیستم هوشمند پیش بینی سلامت را خلق کردند که عیب های سیستم قبلی را بر طرف می کند [16]. این سیستم یک معاینه پایه بر روی بیمار انجام می دهد و سپس بیماری های احتمالی در افراد را حدس می زند. این سیستم هوشمند در ابتدا سوالاتی در مورد علائم بیمار می پرسد. در صورتی که این سیستم بتواند بیماری فرد را صحیح تشخیص دهد، در ادامه یکی از دکترهای در دسترس در نزدیکی محل سکونت بیمار را پیشنهاد خواهد کرد. در صورتی که سیستم توانایی تشخیص مشکل فرد را نداشته باشد، مجموعه ای از سوالات را از بیمار می پرسد و سپس انجام آزمایش را پیشنهاد خواهد کرد. این سیستم در نهایت نتیجه تشخیص خود را بر مبنای مجموعه ای از داده های جمع آوری شده در گذشته ، ارائه خواهد کرد. سیستم هوشمند پیش بینی سلامت بر مبنای پایگاه داده اسناد پزشکی چندین بیمار عمل می کند. آقای داهیواد و همکارانش تکنیکی برای برای پیش بینی کردن بیماری ها بر اساس علائم افراد ارائه کردند [17]. آن ها به منظور تشخیص دقیق بیماری از الگوریتم های یادگیری ماشینی شبکه عصبی پیچشی و k-نزدیک ترین همسایه، استفاده کردند. باید اشاره کنیم که در این سیستم پیش بینی بیماری، عادات زندگی افراد و اطلاعات معاینات پزشکی آن ها در نظر گرفته میشود. در مجموع، الگوریتم شبکه عصبی پیچشی (CNN) دقت 84.5 درصد را در تشخیص بیماری های عمومی به نمایش می گذارد. این الگوریتم دقت بالاتری نسبت به تکنیک K-نزدیک ترین همسایه (KNN) دارد. علاوه براین، الگوریتم KNN نیاز زمانی و حافظه ای بیشتری نسبت به الگوریتم CNN دارد.