تاثیر بهره برداری و اکتشاف بازاریابی بر جهت گیری پیشگامانه بنگاه های کوچک و متوسط ​​B2B

The influence of marketing exploitation and exploration on business-to-business small and medium-sized enterprises’ pioneering orientation

چکیده
1. مقدمه
2. نظریه و فرضیه ها
3. روش تحقیق
4. تحلیل داده ها
5. بحث
ضمیمۀ 1- سنجش ها
دسترسی به داده ها
منابع

چکیده
نظریۀ یادگیری سازمانی، شرکت هایی را مورد بحث قرار می دهد که از طریق فرایندهای تطبیقی، یعنی اکتشاف و بهره بری از مارکتینگ (بازاریابی)، به دانش بازار دست می یابند. در این پژوهش، بررسی می کنیم که این فرایندها چگونه بر جهت گیریِ پیشرو (یعنی تأکید شرکت ها بر آغاز تولید محصولات نوآورانه و جلوتر از رقبا) در شرکت های B2B کوچک و متوسط (SMEs) اثر می گذارند. دیدگاه غالب این است که شرکت ها یا باید به طور همزمان هر دو فرایند را دنبال کنند یا فقط روی یکی از آنها متمرکز شوند. ما این موضوع را به چالش می کشیم و بیان می کنیم که SEM های B2B عموماً باید یک فرایند را به دیگری اولویت دهند تا به طور مؤثری جهت گیری پیشرو را شکل دهند. با این حال، شرایط خاصی مانند یکپارچگیِ زنجیرۀ تأمینِ بالادست (SC) و قدرت زیاد فن آوری اطلاعات (IT)، شرکت ها را قادر می سازند مزایا را از طریق جایگزینی بین فرایندها بهینه سازی نمایند. تحلیل طولی ما از 213 SEM تجارت به تجارت (B2B) این بحث را تأیید می نماید و نشان می دهد اکتشاف بازاریابی، اثر مثبت قوی تری نسبت به بهره بری بازاریابی، بر جهت گیری پیشرو دارد. علاوه بر این، تحلیل ما نشان می دهد که یکپارچگیِ SC بالادست، به تنهایی، تعدیل کنندۀ مزایای اکتشاف بازاریابی نیست، بلکه در مسیرِ تقویت جهت گیریِ پیشرو در SEM های B2B، در ترکیب با IT بسیار قوی، این مزایا را (نسبت به مزایای بهره بری) افزایش می دهد.

2. نظریه و فرضیه ها
2-1 بررسی منابع
از دیدگاه بازاریابی، یادگیری سازمانی، شامل فرایند جامع همسان سازی، حفظ و اشاعۀ دانش بازار است که بینش هایی از درک نیاز مشتریان گرفته تا شناسایی فرصت های شکوفایی را در بر می گیرد. دستیابی به دانش بازار، شرکت ها را قادر می سازد استراتژی های خود را پالایش نمایند و در رقابت پیروز شوند (Kyriakopoulos & Moorman, 2004; Vorhies et al., 2011). بر اساس منابع مربوط به یادگیری سازمانی، شرکت ها می توانند از طریق دخیل شدن در فرایندهای تطبیقی، یعنی اکتشاف و بهره بری بازاریابی، دربارۀ بازار بیاموزند (March, 1991; Vorhies et al., 2011). تحقیقات تجربی پیشین، موقعیت های متفاوت زیادی را مورد بررسی قرار داده اند (جدول 1).

دیدگاه های موجود دربارۀ اجرای فرایندهای تطبیقی به دو گروه تقسیم می شوند. در دیدگاه متمرکز، بیان می شود که شرکت ها باید فقط یکی از دو مورد اکتشاف یا بهره بری را دنبال نمایند (دیگری را حذف کنند) و اثر آن بر یک پیامد خاص مانند عملکرد (Li, Ming, & Song, 2022) یا پیامدهای چندگانه مانند ریسک و بازگشت (Josephson, Johnson, & Mariadoss, 2016) را بررسی نمایند. دیدگاه دوسو، بیان می کند که شرکت ها باید هر دو مورد اکتشاف و بهره بری را همزمان دنبال نمایند و اثرات دوسو بر پیامدهای منفرد مانند عملکرد مالی (Kyriakopoulos & Moorman, 2004) یا پیامدهای متنوع مانند درآمد، سود، رضایت، و عرضۀ محصول جدید (Sarkees, Hulland, & Prescott, 2010) را بررسی نمایند. برخی محقّقان، بیشتر پیش می روند و در یک پژوهش، اثرات متمرکز و دو سو را هم در پیامدهای خاص (Vorhies et al., 2011) و هم در پیامدهای چندگانه (He, Pei, Lin, & Ye, 2021) تحلیل می کنند، یا کاوش عمیق تری برای بررسی اثرات غیر خطی (Lisboa, Skarmeas, & Lages, 2013) و مقایسۀ اثر تمرکز با دو سویی انجام می دهند (Sarkees, Hulland, & Chatterjee, 2014). مطالعات اندکی، یک دیدگاه مقایسه ای را به منظور بررسی اثر نسبیِ اکتشاف بازاریابی در برابر بهره بری بازاریابی به کار گرفته اند Mehrabi et al., 2019; Zhang, Wu, & Cui, 2015).

مطالعات موجود دربارۀ نتایج فرایندهای تطبیقی، دو تمرکزِ اصلی دارند. نتایج مرتبط با عملکرد، محبوب تر و رایج ترند و در آنها اثر بر متریک هایی مانند درآمد (Voss & Voss, 2013)، پیامدهای بازاریابی (Adiwijaya, Wahyuni, Gayatri, & Mussry, 2020)، نتایج مربوط به روابط مشتری (Mehrabi et al., 2019)، رشد فروش (Ho, Osiyevskyy, Agarwal, & Reza, 2020)، پیامدهای سرمایه گذاری (Li et al., 2022) و عملکرد کلّی (Su et al., 2022) بررسی می گردد. مطالعات کمتری بر پیامدهای مربوط به نوآوری مانند نوآوری محصول (Yalcinkaya, Calantone, & Griffith, 2007)، راه اندازی محصول جدید (Sarkees et al., 2010)، مقرون به صرفه بودن و تمایز محصول جدید (O’Cass et al., 2014) و عملکرد کلی نوآوری (He et al., 2021) تمرکز دارند.

تجربه حسی برند و وفاداری به برند: میانجی ها و تفاوت‌ های جنسیتی

Sensory brand experience and brand loyalty: Mediators and gender differences

چکیده
۱. مقدمه
۲. پیشینه نظری و توسعه فرضیه
۳. روش و مواد پژوهش
۴. نتایج
۵. نتیجه‌گیری و بحث
بیانیه نویسندگان بر اساس سیستم CRediT
اعلام عدم وجود تضاد منافع
منابع

چکیده
تجربه حسی برند، یک تجربه بنیادی و محوری در ارتباط با برند به شمار می‌رود. با این حال، سازوکار تأثیرگذاری آن روی پیامدهای مرتبط با برند همچنان نیازمند شفاف‌سازی است. این پژوهش با هدف بررسی سازوکار تأثیرگذاری تجربه حسی برند بر وفاداری به برند، یک مدل مفهومی ساختاری جدید (SEM) را پیشنهاد کرده و با استفاده از نرم‌افزار SmartPLS 4 مورد آزمون قرار می‌دهد. داده‌ها از طریق یک پرسشنامه آنلاین از 304 مصرف‌کننده چینی جمع‌آوری شده است. نتایج نشان می‌دهند که تجربه حسی برند نقشی حیاتی در تقویت وفاداری به برند ایفا می‌کند. این تجربه، هم به طور مستقیم و هم به طور غیرمستقیم بر وفاداری به برند تأثیر می‌گذارد. قدرت میانجی‌گری نگرش به برند بسیار بیشتر از قدرت میانجی‌گری ارتباط برند با خود (brand-self connection) است؛ این بدان معناست که در برخی شرایط، ایجاد یک پیوند عاطفی قوی برای موفقیت برند ضروری نیست. یافته‌های پژوهش همچنین اثر تعدیل‌گر جنسیت بر روابط موجود در مدل را نشان می‌دهد. تفاوت کلیدی جنسیتی این است که در گروه مردان، مسیر میانجی‌گری از طریق ارتباط برند با خود وجود ندارد، در حالی که این مسیر در گروه زنان دیده می‌شود. این مطالعه، تحقیقات مربوط به تجربه برند را گسترش داده و بر توسعه وفاداری به برند و لزوم در نظر گرفتن تفاوت‌های جنسیتی هنگام تدوین استراتژی‌های بازاریابی حسی تأکید می‌کند. به ویژه برای زنان، ایجاد تجربیات حسی برند که برانگیزاننده‌ی اتصالات عاطفی قوی باشد، تأثیر مثبتی بر وفاداری به برند دارد.

۲ . پیشینه نظری و توسعه فرضیه
۲.۱ پیشینه نظری
۲.۱.۱ تجربه حسی برند
«تجربه حسی برند» به تجربه‌ای کلی و چندحسی اشاره دارد که مشتریان با یک برند دارند. این تجربه شامل تمامی نقاط تماس و تعاملاتی است که مشتریان با یک برند دارند، از جمله عناصر بصری، شنوایی، بویایی، چشایی و لامسه. تجربه حسی برند، قلب تپنده‌ی تجربه برند است. فعالیت حسی واقعی بر رفتار مصرف‌کننده تأثیر می‌گذارد (الدر و کریشنا، ۲۰۲۲). بنابراین، تجربه حسی برند برای مدیریت موفق برند و برای پژوهشگران، امری اساسی به شمار می‌رود. تجربه حسی برند، مفهومی نوظهور در ادبیات بازاریابی است (ژا و همکاران، ۲۰۲۲؛ ژا و همکاران، ۲۰۲۲). این مفهوم برای اولین بار توسط براکوس و همکاران هنگام بحث در مورد مفهوم، اندازه‌گیری و تأثیر تجربه برند بر وفاداری، به عنوان یک بعد از تجربه برند، مفهوم‌پردازی و عملیاتی شد .(Brakus et al., 2009) از آن زمان، بسیاری از پژوهشگران از این رویکرد پیروی کرده‌اند و تجربه حسی را در تحقیقات خود در مورد تجربه برند گنجانده‌اند (خان و فاطمه، ۲۰۲۲؛ اوردا و کنستانتین، ۲۰۲۱). اهمیت تجربه حسی برند در استراتژی بازاریابی، برخی از پژوهشگران را بر آن داشته است که آن را به عنوان یک سازه‌ی مستقل مورد مطالعه قرار دهند، همان‌طور که در مقاله هولتن در مورد تجربیات چندحسی برند (Hult´en, 2011) مشاهده می‌شود. ایگلسیاس و همکاران و هوانگ و همکاران، تجربه حسی برند را در چارچوب ارزش ویژه برند، عملیاتی کرده‌اند (Hwang et al., 2021; Iglesias et al., 2011).

2.1.2. نگرش به برند
نگرش، نوعی ارزیابی کلی است که بر اساس باورها یا واکنش‌های احساسی اتوماتیک شکل می‌گیرد (مورفی و زایونک، ۱۹۹۳). «نگرش به برند» ارزیابی کلی نسبت به یک شیء و برند است که به صورت یک نظر ثابت و استوار شکل می‌گیرد (میچل و اولسون، ۱۹۸۱). نگرش به برند، تمایل روانشناختی مصرف‌کننده در هنگام ارزیابی میزان علاقه‌مندی به یک برند است. مصرف‌کنندگان، ارزیابی برند را از طریق تماس، خرید و استفاده از برندها شکل می‌دهند. نگرش به برند، از دیرباز یکی از سازه‌های محوری در روانشناسی مصرف‌کننده بوده است. بازاریابان مدت‌هاست که نگرش به برند را به عنوان یک عامل زمینه‌ساز رفتار مصرف‌کننده در نظر می‌گیرند.

2.1.3. ارتباط برند با خود
«ارتباط برند با خود» به عنوان پیوند عاطفی قوی بین مصرف‌کننده و یک برند تعریف می‌شود، به گونه‌ای که مصرف‌کننده، برند را بخشی از خود می‌داند (دولبك و شباط، ۲۰۱۳؛ جاپوترا و همکاران، ۲۰۱۸؛ پارک و همکاران، ۲۰۱۰). ارتباط برند با خود، بر حس هویت، تعلق یا دلبستگی عاطفی مصرف‌کننده به یک برند تأکید می‌کند. این مفهوم بیشتر بر جنبه‌ی احساسی تمرکز دارد و میزان سرمایه‌گذاری و دلبستگی احساسی مصرف‌کنندگان به برندها را بررسی می‌کند. پارک و همکاران، ارتباط برند با خود را به عنوان جزئی از دلبستگی به برند در نظر می‌گیرند (پارک و همکاران، ۲۰۰۶؛ پارک و همکاران، ۲۰۱۰). شکل‌گیری ارتباط برند با خود، یک فرآیند بلندمدت است.

 ترویج رشد کسب و کار با نوآوری مالی و دیجیتالی سازی: تأثیر متقابل نوآوری فناوری سبز، رقابت در بازار محصول و عملکرد شرکت

Financial innovation and digitalization promote business growth: The interplay of green technology innovation, product market competition and firm performance

چکیده
1 مقدمه
۲ مرور ادبیات
3 روش تحقیق
4 نتایج و مباحثه
5 نتیجه گیری و سیاست پیشنهادی
اعلامیه نویسندگان
اعلامیه تعارض منافع
منابع

چکیده
با ظهور نوآوری‌های فناورانه، دیجیتالی‌شدن امور مالی با ترکیبی از مدل‌های جدید و توسعه نوآوری‌های مالی جامع، اهمیت بسیاری برای شرکت‌های تجاری دارد تا بر روی رقابت محصولات نوآورانه و رقابت بازاری تأکید کنند. بنابراین، دیجیتالی‌شدن مالی و دستورالعمل‌های محیط کسب‌وکار به بهبود عملکرد مالی شرکت‌های تجاری کمک می‌کنند. این تحقیق نقش رقابت در بازار محصول بر عملکرد شرکت را از طریق نقش واسطه‌ای نوآوری مالی دیجیتال ارزیابی می‌کند. داده‌های سالانه 90 شرکت از سال 2014 تا 2020 از بورس اوراق بهادار پاکستان گرفته شده است. نتایج تجربی با استفاده از سه مسیر با استفاده از روش رگرسیون مدل معادلات ساختاری (SEM) تخمین زده شده‌اند. تحقیق نشان می‌دهد که رقابت در بازار محصول به تعیین عملکرد شرکت ارتقاء مثبتی داشته است. علاوه بر این، نوآوری مالی دیجیتال به عنوان واسطه در تحقیق عمل کرده است که جزئی مثبت به تعیین عملکرد شرکت ارتقاء می‌دهد. این نشان می‌دهد که نوآوری مالی شرکت قادر به توجیه کامل برای عملکرد شرکت نمی‌باشد. این تحقیق عوامل دیگر متعددی که عملکرد شرکت را تعیین می‌کنند، را دربر نمی‌گیرد. نتایج تحقیق یک کمک تجربی و نظری مفید به دیجیتالی‌شدن و نوآوری محصول ارائه می‌دهد. یافته‌ها به بررسی دلایل پیشینه نوآوری مالی و عملکرد شرکت کمک می‌کنند. این مدل تحقیق می‌تواند به محققان در طراحی استراتژی‌های قوی برای ارزیابی تأثیر بر عملکرد شرکت کمک کند. پژوهشگران ممکن است با یکپارچه‌سازی این روش، درک‌های ارزشمندی را پیش ببرند. در خصوص اصالت، این نتایج نشان می‌دهند که نوآوری دیجیتال مثبتاً بر عملکرد شرکت تأثیر می‌گذارد از طریق ارائه محصولات نوآورانه و دیجیتالی‌شدن. یافته‌ها به ادبیات نوآوری دیجیتال افزوده می‌شود و تحقیق توصیه می‌کند که سازمان‌های تجاری باید بهبود نوآوری مالی و دیجیتالی‌شدن در شرکت‌های تجاری خود توجه خاصی داشته باشند.

۲- مرور ادبیات
مطالعات مختلف نقش رقابت شدید در بازار محصول (PMC) را بر عملکرد شرکت (FP) بررسی کرده اند.
FP از طریق روابط مشتری، مدیریت مالی کارآمد، مدیریت منابع انسانی و بهبود تولید، اندازه گیری می شود (اپشتین و همکاران، 2004). پنگ و لین (2019)FP را با اطمینان از جایگاه بازار، نتایج عملیاتی و سودآوری اندازه گیری کردند. معمولاً از شاخص مالی برای اندازه گیری عملکرد شرکت استفاده می کنیم زیرا بیشتر داده ها از گزارش های شرکتی به دست می آید که اعتماد سهامداران را افزایش می دهد (آندرسن و همکاران، 2016). PMC زمانی رخ می دهد که شرکت ها کالاها و خدمات خود را در بازاری به فروش می رسانند که در آن محصولات مشابه بسیاری وجود دارد (جارونجیترکام و همکاران، 2020).

مطالعات گذشته نشان می دهد که رقابت شدید می تواند باعث افزایش بهره وری شود زیرا شرکت ها برای رقابت با یکدیگر مجبورند کارآمدتر باشند (آل حلبوسی و همکاران، 2023؛ مجید و همکاران، 2023). مفهوم مزیت رقابتی برای یک شرکت بسیار حیاتی است تا سودهای مالی را به حداکثر برساند (دانک، 2007؛ جاوید و همکاران، 2020). تجزیه و تحلیل رقابتی در بازار محصول بسیار پیچیده است. بیشتر پژوهشگران موافقند که بازارهای رقابتی منجر به استفاده موثر از منابع می‌شوند. پورتر و لیند (1995) به صورت تجربی بررسی کردند که رقابت در بازارهای محصول مفید و مضر برای موفقیت یک شرکت است. امان و همکاران (2013) به رابطه مثبت بین PMC و بهره وری در کشورهای در حال توسعه اشاره کردن.

PMC می تواند به شیوه های مختلفی بر عملکرد شرکت تأثیر بگذارد. برخی از مطالعات نشان داده اند که PMC باعث بهبود FP می شود. مرادی و همکاران (2017) . PMC را در ایران از سال 2004 تا 2012 مورد بررسی قرار دادند. این بررسی نشان داد که یک رابطه مثبت بین PMC و FP وجود دارد. او و شین (2020) PMC را با FP در ایالات متحده از سال 1990 تا 2011 مرتبط کردند. مطالعه نشان داد که انگیزه مدیر با PMC به طور مثبت در تعیین FP کمک کرده است

افزایش ارزش ویژه برند از طریق اعتبار چند بعدی برند در خرده فروشی مد

Enhancing brand equity through multidimensional brand authenticity in the fashion retailing

چکیده
1- مقدمه
2- پیشینه نظری و توسعه فرضیات
3- روش شناسی
4- نتایج
5- بحث و نتیجه گیری
پیوست
منابع

چکیده
رقابت گسترده بازاریابی در بین برندها اخیراً تقاضای مصرف کننده برای اصالت برند را افزایش داده است. امروزه اصالت برند به پیش شرطی برای رویه کسب و کار موفق تبدیل شده است. در نتیجه، هر برند از اصالت برند استفاده میکند تا بی اعتمادی مصرف کننده به راهبردهای بازاریابی را کاهش داده و قدرت و تصویر برند را تقویت کند. همچنین در رابطه با برند مُد، هدف از این مطالعه جستجوی رابطه بین اصالت چندبعدی برند (یعنی اصالت در بُعد محصول و در بُعد شرکت) و مولفه های ارزش ویژه برند مشتری مدار (CBBE) است. در این تحقیق، اثرات CBBE بوسیله یک پرسشنامه آنلاین با حضور 1733 شرکت کننده از بین کاسبان خرده فروش برند مد کره ای ارزیابی شده اند. همچنین این مطالعه، اثر متغیر تعدیل کنندۀ اصالت ارائه دهندگان خدمات را بر اساس روابط بین اصالت چند بعدی برند و CBBE جستجو میکند. پیامدها نشان میدهند که اصالت چندبعدی برند بر کیفیت درک شده، تداعی برند و آگاهی از برند اثر میگذارد. علاوه بر این، تداعی برند و آگاهی از برند بر وفاداری مشتری اثر میگذارند. روش تحلیل چند گروهی برای شناسایی اختلاف بین مصرف کنندگانی با اصالت ارائه دهندۀ خدمات پایین و بالا انجام میشود. این پژوهش از طریق مشخص کردن نقش اصالت چند بعدی برند و CBBE، یکی از مطالعات انجام شده در حوزه برند مُد بشمار میرود. همچنین دست اندرکاران و بازاریان میتوانند از پیامدهای این مطالعه، بینشهای ارزشمندی برای توسعه راهبردهای بازاریابی برندهای گوناگون استخراج کنند.

2- پیشینه نظری و توسعه فرضیات
2.1- اصالت برند
میتوان درک مصرف کنندگان از خوش عهدی و اصیل بودن یک برند نسبت به خودش و مصرف کنندگانش، را بعنوان اصالت برند تعریف کرد که نهایتاً به مصرف کنندگان کمک میکند با خودشان صادق باشند (Morhart et.al, 2015). و بعلت تقاضای مصرف کنندگان برای یافتن اصالت، یا ارزشی که معمولاً به برندهای پرطرفدار مربوط میشود، بسیار حایز اهمیت است (Price et.la, 2000). Potter (2010) شرح میدهد که مصرف کنندگان، اصالت برند را از کیفیت آن مهمتر میدانند و چنین رفتاری در بازارهای پرطرفدار امروزی بسیار چشمگیر است. اکثر مطالعات اصالت برند اصولاً به ابعاد روانشناختی آن و بطور خاص به ارتباط آن با هویت فردی پرداخته اند (Robinson et.al, 2005). اصالت برند در بافت بازاریابی، به مصرف وابسته است (مثل تبلیغات، آیتمهای لوکس، جذب گردشگر) (Beverland, 2005; Sodergren, 2021; Zebal and Jackson, 2019).

تحقیقات سابق درباره اصالت برند معمولاً بدنبال یافتن ابعاد فرعی آن بوده اند. چهار بُعد فرعی اصالت برند توسط Bruhn و همکارانش (2012) شناسایی شده اند که عبارتند از: (i) پایایی؛ (ii) استمرار؛ (iii) اصلیت؛ (iv) طبیعی بودگی. Napoli و همکارانش (2014) مواردی مثل (i) میراث؛ (ii) تعهد به کیفیت؛ و (iii) خلوص را عنوان کرده اند. ضمناً Morhart و همکارانش (2015) نیز به (i) نمادگرایی؛ (ii) استمرار؛ (iii) اعتبار؛ (iv) یکپارچگی اشاره کرده اند. بدین ترتیب، این ابعاد توانسته اند آگاهی مصرف کننده از برند را افزایش داده و بر ارزش برند تاثیر بگذارند (Lu et.al, 2015a). بنابراین اصالت برند در حوزه مدیریت برند، روز به روز اهمیت بیشتری پیدا میکند (Hernandez-Fernandez and Lewis, 2019).

2.2- ارزش برند مشتری مدار
بعلت تاثیر CBBE بر ابعاد گوناگونی مثل بازدهی کسب و کار (Kim et.la, 2003)، توسعه برند (Kim and Brandon, 2010)، انتخاب برند مصرف کننده (Cobb-Walgren et.al, 1995)، تعهد به برند (Augusto and Torres, 2018) و نگرش برند مصرف کننده (Keller, 1993)، علاقمندی به پژوهش درباره CBBE در بین محققان به شدت افزایش یافته است. CBBE ارزشی است که یک برند، فراتر از امتیازات فیزیکی یا کارکردی خدمات یا محصولات برای مصرف کنندگانش فراهم میکند (Keller, 1993). CBBE از طریق یکسری تعاملات بین برند و مصرف کنندگانش در طول زمان بوجود می آید و منجر به مجموعه ای از تجربیات، احساسات، و باورهایی نسبت به آن برند میشود (Keller 2008). Xi و Hamari (2020) خاطر نشان کرده اند که CBBE به معنی یک برند مرتبط با نماد و نام برند است. CBBE طبق تعریف Keller (1993) ، به اثر متمایز ارزش برند از نگاه مصرف کننده بر پاسخ آنها به فعالیتها و طرحهای بازاریابی یک برند اشاره میکند. همچنین ارزش برند از طریق ترکیب آگاهی عقلانی و عاطفی از برند شکل میگیرد. و یک ابزار بازاریابی و دارایی نامشهود قدرتمندی است که بر رفتار مصرف کننده اثر میگذارد (Agmeka et.al, 2019). در مطالعه انجام شده توسط Verdenburg و همکارانش (2020) ارزش برند نتیجه ای از فعالیتهای بازاریابی گوناگونی است که درک مثبتی در مصرف کنندگان ایجاد میکند. در این پژوهش، کیفیت درک شده، تداعی برند، و اگاهی از برند بعنوان ابعاد مشترک CBBE بکار میروند. ابعاد CBBE ذکر شده در فوق، مزیتی رقابتی برای کسب و کارها فراهم میکنند (Huang and Cai, 2015).

مقابله با چالش های مدل کسب و کار در بین المللی سازی SME از طریق دیجیتالی شدن

Tackling business model challenges in SME internationalization through digitalization

چکیده

1. مقدمه

2. مواد و روش ها

3. نتایج

4. بحث

5. نتیجه گیری و پیشنهادات

منابع

چکیده

     بسیاری از کسب وکارهای کوچک و متوسط (SMEها) بر آنند تا با متنوع سازی پیشنهادهای خود که متناسب با بازارهای جهانی هستند، تجارت خود را توسعه بخشند. با وجود این، بین المللی سازی دارای پیامدهایی برای همه ی جنبه های مدل تجاری یک شرکت است. اگرچه بین المللی سازی چالش های مدل تجاری بسیاری را پیش می آورد، تحول اخیر فن آوری دیجیتال یک تسهیل کننده ی کلیدی برای بین المللی سازی و تحول تجاری کارامد از نظر منابع است؛ یک نوآوری که SMEها آن را سازگار می بینند. بنابراین، هدف از این مقاله، تحلیل این موضوع است که چگونه دیجیتالی سازی می تواند در چیره شدن بر چالش های مدل تجاری مرتبط با بین المللی سازی SME کمک کند. این مقاله بر پایه ی مطالعه ی موردی اکتشافی 29 کسب وکار کوچک و متوسط استوار است که دارای یک راهبرد بین المللی سازی، و متعلق به مناطقی با جمعیت پراکنده در کشورهای فنلاند و سوئد هستند. برای تحلیل داده ها، کدهای مرتبه اول چالش های گوناگون مدل تجاری بین المللی سازی SME در موضوعات مرتبه دوم ادغام شده اند. گام پایانی تحلیل شامل تعیین ابعاد غالب و اصلی این چالش های مدل تجاری است. این مقاله چالش های مدل تجاری مرتبط با ایجاد، ارائه، و کسب ارزش در سراسر فرایند بین المللی سازی را شناسایی می کند. افرون بر این، یک چهارچوب تدوین می شود که فعالیت های دیجیتالی سازی را با چالش های مدل تجاری تطابق دهد. از آنجا که هیچ راه حل «همه منظوره ای» وجود ندارد، این مطالعه فعالیت های دیجیتالی سازی خاص را با چالش های مدل تجاری که SMEها هنگام اقدام برای فعالیت در بازارهای بین المللی رو به رو می شوند، انطباق می دهد. این یافته ها حائز اهمیت هستند چون آن ها دیجیتالی سازی را به فعالیت های اجراپذیری تفکیک می کنند که برای SMEها قابل مدیریت هستند.

بین المللی سازی SME
     حجم شایانی از پژوهش ها به بررسی این موضوع پرداخته اند که چگونه کسب وکارهای کوچک و متوسط (SMEها) طیفی از فرصت های تعبیه شده در بازارهای بین المللی را شناسایی و مورد بهره برداری قرار می دهند (لو و بیمیش، 2001). کالوف و بیمیش (1995) بین المللی سازی را به عنوان فرایند تطبیق دهی یک شرکت (شامل راهبرد، ساختار و منابع آن) به منظور فعالیت بین المللی تعریف کرده اند. در این تعریف، نه تنها پویایی و سرشت انقلابی بین المللی سازی لحاظ می شود بلکه جنبه های رفتاری و اقتصادی نیز در نظر گرفته می شوند. فعالیت در بازار بین-المللی فرصت های بسیاری در اختیار SMEها قرار می دهد، مانند دسترسی به بازارهای بزرگ تر، دسترسی به مزایای فن آورانه، ارتقای سطح فنی، کاهش ریسک، و دسترسی به مالیه (بردلی، می یر و گائو، 2006؛ سونیلا، 2019).

     مدیران و کارآفرینان می کوشند تا فرصت های موجود در بازارهای بین المللی را شناسایی کنند و از دسترسی به این بازارهای جهانی به عنوان یک ابزار راهبردی برای ارتقای رقابت پذیری و رشد تجاری خود بهره گیرند. مایه ی شگفتی نیست که عوامل اساسی در موفقیت بین المللی SMEها دارای اهمیت بالایی هم برای پژوهشگران و هم برای مالکان کسب وکار هستند (لاو و روپر، 2015؛ اورروبلات، پالاسیوس-مارکز و گارزون، 2020). زاهور، التباع، خان و وود (2020) پیشایندهای کلیدی را تحلیل کرده اند—به بیان دیگر، عواملی که زمینه سازی موفقیت بین-المللی SMEها هستند. بر پایه ی مصاحبه ی آنان، کاردانی کارآفرینانه، همکاری بینافردی یا بیناسازمانی، تعبیه-سازی رابطه ای، همکاری افقی یا عمودی، عدم قطعیت محیطی، و سرمایه ی سازمانی به عنوان پیشایندهای موفقیت بین المللی شناخته شدند. در اینجا، فعالیت های همیارانه همچون حاکمیت، سازوکار ها، قابلیت های مدیریت همکاری، و سرریز دانش، ممکن است به عنوان منشأ اصلی مزیت رقابتی عمل کنند و به عنوان عوامل میانجی و واسطه میان پیشایندها و موفقیت بین المللی SMEها ایفای نقش نمایند (ریم، اسجودین و پاریدا، 2019).

     بین المللی سازی SME در معرض چالش های محدودکننده ی متداولی است، مانند محدودیت منابع انسانی، مالی، و اطلاعاتی (روجرز، 1990؛ ولش و وایت، 1981)، فقدان مشروعیت در خارج (ساپینزا، اوتیو، جورج و زهرا، 2006)، و محدودیت های انعطاف پذیری کوتاه مدت (بردلی و همکاران، 2006). از همین رو، پایگاه منابع ضعیف شرکت احتمالاً تصمیم برای وارد شدن به بازارهای بین المللی را به طور ویژه ای برای یک مدیر یا یک کارآفرین چالش آمیز می کند. به رغم نقش استوار SMEها در توسعه ی اقتصادی و نقشی که کشورهای در حال توسعه در رشد تجارت جهانی ایفا می کنند، مطالعات اندکی درباره ی کوشش های بین المللی سازی انجام شده است (اشمیت و همکاران، 2020).

نوآوری باز و مزیت رقابتی پایدار: نقش یادگیری سازمانی

Open innovation and sustainable competitive advantage: The role of organizational learning

چکیده

1 مقدمه

2 پیشینه نظری

3 فرضیه ها

4 روش ها

5 تحلیل

6 نتایج

7 بحث

فهرست کلمات اختصاری

بیانیه مشترک تالیف CRediT

تامین مالی

در دسترس بودن داده ها

ضمیمه I. پرسشنامه نظرسنجی

تامین مالی

منابع

چکیده

نوآوری باز با تشدید رقابت و افزایش وابستگی به الگوهای خارجی به یک استراتژی اجتناب ناپذیر و رایج برای دستیابی به مزیت رقابتی بلند مدت تبدیل شده است. تحقیقات قابل توجهی مزیت نوآوری باز را بررسی کرده کرده اند، این مکانیسم که از طریق نوآوری باز به مزیت رقابتی پایدار تبدیل می شود، تابحال به خوبی مورد بررسی قرار گرفته است. این تحقیق با تکیه بر چارچوب شایستگی استراتژی- مزیت رقابتی و دیدگاه مبتنی بر دانش، نقش یادگیری سازمانی دوسویه را در میانجی گری رابطه بین نوآوری باز و مزیت رقابتی پایدار و همچنین نقش واسطه ای قابلیت مدیریت دانش بررسی می کند. ما براساس داده های جمع آوری شده از 269 شرکت چینی با فناوری پیشرفته در سال 2021 در می یابیم که نوآوری باز از طریق ارتقای یادگیری سازمانی از جمله یادگیری اکتشافی و استثماری و همچنین توازن آنها به مزیت رقابتی پایدار کمک می کند. علاوه بر این، قابلیت مدیریت دانش به صورت مثبتی روابط بین نوآوری باز را با اکتشاف و بهره برداری و همچنین ترکیب آنها تعدیل می کند. پیامدهای تحقیق و توسعه مورد بحث قرار می گیرند.

پیشینه نظری
نوآوری باز
پارادایم نوآوری باز با تشدید رقابت و افزایش وابستگی به شرکای خارجی، توجه زیاد دانشگاهیان و متخصصان را به خود جلب کرده است (پوپا و همکاران، 2017؛ استانکو و همکاران، 2014؛ بوگرز و همکاران، 2018). ادبیات موجود با وجود افزایش علاقه به ساختار «گشودگی» در دانشگاه تعریف نوآوری باز را یکپارچه نکرده است. نوآوری باز از دیدگاه یک پارادایم به یک استراتژی نوآوری توزیع شده براساس جریان های دانش مدیریت شده هدفمند در مرزهای سازمانی با استفاده از مکانیسم های مالی و غیرمالی در راستای مدل کسب و کار سازمانی اشاره می کند (چسبروگ، 2006؛ چسبروگ و بوگرز، 2014). از دیدگاه فرایندی، فرایند نوآوری باز دارای سه فرایند اصلی است: بیرون به درون، درون به بیرون، و به هم پیوسته (گاسمن و انکل، 2004). گاهی اوقات، این فرایندها یکدیگر را تکمیل می کنند، اگرچه فرایند بیرون به درون معمولا غالب است. از دیدگاه نتایج، نوآوری باز بدین معنی است که راه حل های فنی خوب را می توان از بیرون و درون شرکت بدست آورد، و ایده های نوآورانه از داخل و خارج نوآوری را به صورت یکسان برای مصرف کنندگان در کوتاهترین زمان و کمترین هزینه ارائه می دهند (یانگ، 2006). ما در این مقاله بر مسئله چگونگی تبدیل یک استراتژی نوآوری باز به مزیت رقابتی پایدار تمرکز می کنیم. بنابراین، دیدگاه پاراداریم چسبروگ (2006) از نوآوری باز دنبال می شود. نوآوری باز به پارادایم نوآوری اشاره می کند که به صورت آگاهانه توانایی ها و منابع شرکت را با منابع بدست آمده خارجی ادغام می کند، و فرصت های بازار را از طریق کانال های مختلف توسعه می دهد.

در طول سال ها، نوآوری باز از دیدگاه های مختلف به شدت مورد بررسی قرار گرفته است. یک جریان از ادبیات با بررسی توانمندساز ها و سوابق آن مانند رفتارهای شهروندی (نقشبندی، 2016) و فرهنگ سازمانی (نقشبندی و همکاران، 2015)، ویژگی دارایی انسانی (حسیه و همکاران، 2016)، روابط غیررسمی (ژو و همکاران، 2019) و مدل های کسب و کار (هونگ و چیانگ، 2010) بر توسعه نوآوری باز تمرکز می کند.

سایر جریان های تحقیقاتی بر ارزش نوآوری باز از طریق بررسی تاثیر آن بر عملکرد شرکت (گرکو و همکاران، 2016؛ لوپس و دی کاروالهو، 2018) از نظر عملکرد اقتصادی (مانند رشد فروش، سهم بازار، سودآوری، شاخص های مالی، عملکرد مشتری، و حجم معاملات) و عملکرد نوآوری (مانند محصول جدید، R&D، و مالکیت معنوی) تمرکز می کنند. برخی نویسندگان از تاثیر مثبت استراتژی های نوآوری باز بر عملکرد یک شرکت طرفداری می کنند، در حالی که برخی نویسندگان ادعا می کنند که رویکرد نوآوری باز ممکن است بازده های حاشیه ای یا حتی تاثیر منفی بر عملکرد یک شرکت را کاهش دهد (دویسترز و لوکشین، 2011؛ کانگ و کانگ، 2009؛ لین، 2014). علاوه بر این، کارمونا-لاوادوآ و همکاران (2021) حتی ادعا می کنند که گشودگی به خودی خود ممکن است عامل تعیین کننده عملکردی نداشته باشد، مگر اینکه توسط دارایی های تکمیلی (بعنوان مثال، هماهنگی و قابلیت های یادگیری) پشتیبانی شود. در مجموع، اگرچه نوآوری باز در اصل مزایایی را به ارمغان آورده است، یافته های تحقیقات موجود بر رابطه بین نوآوری باز و عملکرد ثابت باقی می مانند. فقدان چنین نتیجه سازگاری نیاز به بررسی های بیشتر در این رابطه و به ویژه ضرورت بررسی مکانیسم های میانجی را از طریق نوآوری بازی نشان می دهد که به عملکرد احتمال وقوعی که بر ارزش نوآوری باز تاثیر تاثیر می گذارد، کمک می کند.

سود بیشتر، بخشش بیشتر؟ اثر ارزش جامعه برند بر ایجاد ارزش مشترک توسط کاربران

More gain, more give? The impact of brand community value on users’ value co-creation

چکیده
1 مقدمه
2 مروری بر مطالعات
3 مدل و فرضیات تحقیق
4 روش پژوهش
5 بحث و گفتگو
6 نتیجه‌گیری
منابع

چکیده

رفتارهای هم‌آفرینی ارزش کاربران در رونق و شکوفایی جوامع برند و عملکرد برند نقش دارند. در این مقاله به به یک سوال مهم پرداخته می‌شود: آیا کاربران جامعه برند، که ارزش بیشتری از جامعه برند کسب می‌کنند، تمایل بیشتری نیز به هم‌آفرینی ارزش دارند؟ اگر پاسخ مثبت است، چرا و در چه شرایطی؟ در این مطالعه، با استناد به تئوری عمل ‌متقابل فرض می‌شود که ارزش اطلاعاتی و ارزش اجتماعی به خاطرِ برانگیختن هنجار عمل متقابل کاربران منجر به هم‌آفرینی ارزش می‌شوند، و این تأثیر به خودابرازی آنها در جامعه بستگی دارد. نتایج مبتنی‌بر مدل‌سازی معادلات ساختاری، که تلفیقی از داده‌های پیمایشی و داده‌های آرشیوی است، تا حد زیادی این فرضیه را تأیید می‌کنند و نشان می‌دهند که هنجار عمل متقابل می‌تواند تأثیر ارزش جامعه برند بر هم‌آفرینی ارزش را میانجی‌گری کند. ارزش اطلاعات تنها زمانی منجر به افزایش هم‌آفرینی ارزش می‌شود که سطح خودابرازی بالا باشد. همچنین، با خودابرازی، تأثیر مثبت ارزش اجتماعی تغییر نمی‌یابد. در این مقاله، علاوه‌بر مکانیسم و شرایط مرزی تأثیر ارزش جامعه برند بر رفتارهای هم‌آفرینی ارزش کاربران، مطالعات فعلی حوزه‌ی هم‌آفرینی ارزش بررسی شده، و ملاحظات کاربردی مهم نیز ارائه می‌شوند.

2 مروری بر مطالعات
1-2 هم‌افرینی ارزش در جوامع مجازی برند
جامعه برند یک جامعه تخصصی و بدون محدودیتِ جغرافیایی مبتنی‌بر مجموعه‌ای ساختاریافته از روابط اجتماعی بین طرفداران برند است (مونیز و اوگین، 2001 ص. 412) . به واسطه‌ی محبوبیت سریع اینترنت، شرکت‌ها توانستند جوامع برند را به صورت آنلاین ایجاد کنند، و آن را “جوامع مجازی برند” نامیدند (لیائو و همکاران، 2020؛ ژنگ و همکاران، 2022). امروزه، مصرف‌کنندگان به راحتی می‌توانند در جوامع مجازی برند مشارکت کنند، در آنجا با سایر کاربران تعاملات اجتماعی داشته باشند، اطلاعات و ایده‌های خود را به اشتراک بگذارند، به پرس‌و‌جوها پاسخ دهند، و به بهترسازی محصولات برند کمک کنند (بیلرو و ساندرا ماریا، 2021؛ کومار و کومار 2020؛ لیائو و همکاران، 2020؛ سانتوس و همکاران، 2022). همچنین، مشارکت مصرف‌کنندگان در جوامع برند باعث افزایش هویت‌یابی آنها در جامعه و ارتباط آنها با برند می‌شود (کائر و همکاران، 2020؛ کیم و همکاران، 2022؛ سانتوس و همکاران، 2022)، در نتیجه، مزایای مختلفی از جمله اعتماد به برند (سو و همکاران، 2016)، تعهد نسبت به برند (ویرتز و همکاران 2013)، وفاداری به برند (دسارت و همکاران، 2019)، عملکرد شرکت (پانساری و کومار 2017)را برای برند به همراه دارد. بنابراین، مشارکت در جامعه برند می‌تواند به طرزِ چشمگیری روابط بین مصرف‌کننده و برند را افزایش دهد و مزایای بلندمدت مهمی برای مصرف‌کنندگان و برندها ایجاد کند (هسیه و همکاران، 2022؛ کائور و همکاران، 2020؛ سانتوس و همکاران، 2022).

هم‌آفرینی ارزش به عنوان یک فرآیند تعاملی تلقی می‌شود که به موجبِ آن چندین کُنش‌گر با هدفِ تولید ارزش جدید از طریق مشارکت داوطلبانه با یکدیگر همکاری می‌کنند (کائو و همکاران، 2016؛ اوپاتا و همکاران، 2019؛ ساها و همکاران، 2021؛ وارگو و لوش، 2016). طبق تئوری هم‌آفرینی ارزش، شرکت‌ها صرفا به‌عنوان خالقان ارزش در نظر گرفته می‌شوند، و مصرف‌کنندگان نیز ارزش را به صورت کُنش‌گرایانه به دست می‌آورند (سی‌کی پراهالاد و راماسوامی، 2004؛ ژائو و همکاران، 2018 ). با این حال، امروزه، به خاطرِ رُشد سریع اینترنت، مصرف‌کنندگان می‌توانند به راحتی اطلاعات را به دست آورند، محتوا تولید کنند، و به طور فعال با سایر مصرف‌کنندگان و شرکت‌ها در هم‌آفرینی ارزش مشارکت کنند (پاندی و کومار 2021؛ ساها و همکاران، 2020؛ ژائو و همکاران، 2018). رودریگز-لوپز (2021) رفتارهای هم‌آفرینی ارزش در جوامع برند را طبقه‌بندی کردند، و نشان دادند که فرآیند هم‌آفرینی ارزش عمدتاً توسط اقدامات صورت‌گرفته کاربران در تبادل اطلاعات، ایجاد هنجارهای جامعه، و توصیه محصولات و خدمات هدایت می‌شود. در جامعه برند که محوریت این مطالعه است، کاربران عمدتاً از طریق تبادل اطلاعات، حل مسائل سایر کاربران، و اظهارنظر در مورد فرآیند طراحی، تولید، بهینه‌سازی، و کاربرد محصول برای برند و جامعه آن خلقِ ارزش می‌کنند (چن و همکاران، 2021؛ لیائو و همکاران، 2019؛ سونگ و کو، 2022). به عبارت دیگر در جامعه برند، کاربران از طریق تعامل با سایر کاربران و برند، و با تمرکز بر موضوع محصولات دیجیتالی، هم‌آفرینی ارزش می‌کنند (گوزمان و همکاران، 2019). هم‌آفرینی ارزش به شرکت‌ها کمک می‌کند تا نیازهای مصرف‌کنندگان را شناسایی کنند، بازخوردهای آنها را دریافت کنند، و ریسک‌های موجود در فرآیند توسعه محصول را کاهش، و روابط بین مصرف‌کننده و برند را افزایش دهند (کائو و همکاران، 2022؛ ندیم و همکاران، 2021؛ وانگ و همکاران، 2020). همچنین، هم‌آفرینی ارزش به واسطه‌ی بهترسازی تجربیات مصرف‌کنندگان، ارائه محصولات و خدمات سفارشی‌شده به آنها، و القای حس رضایت و موفقیت به مصرف‌کنندگان می‌تواند مزایای فایده‌گرایانه و هیجانی برای مصرف‌کنندگان به همراه داشته باشد (آگراوال و رحمان، 2015؛ ندیم و همکاران، 2021؛ اسمدلوند و همکاران، 2018).

تاثیر ویژگی های فردی صاحبان مشاغل بر ثبت اختراع در زمینه نوآوری دیجیتال

The impact of business owners’ individual characteristics on patenting in the context of digital innovation

چکیده
1 مقدمه
2 پیش زمینه نظری و فرضیه های تحقیق
3 روش شناسی
4 نتایج
5 بحث
6 نتیجه گیری ها
منابع

چکیده

     زمانی که تغییرات دیجیتالی با ایجاد تقاضا برای محصولات دیجیتالی جدید، فرایندها، و فناوری ها افزایش می یابند، ایجاد اتفاق نظر در میان تمام عوامل درگیر در استراتژی های نوآوری دیجیتالی شرکت ضروری است. مالکان تا حد زیادی بر اهداف و طراحی شرکت تاثیر می گذارند: آنها گروهی هستند که مدیریت عالی باید به آن توجه ویژه ای کند. درک اینکه کدام جنبه های فردی مالکان بر فرایندهای نوآوری دیجیتالی تاثیر می گذارد، بسیار مهم است. با این حال، تحقیقات مربوط به تاثیر ویژگی های مالکان بر نوآوری دیجیتالی نادر هستند. این مقاله بیش از 550 شرکت دارنده اختراع درگیر در نوآوری دیجیتالی را تحلیل می کند تا این شکاف را پر کند. این تحقیق رابطه بین ویژگی های مالکان و فعالیت ثبت اختراع را ارزیابی می کند. این نتایج تاثیر معنی دار نوع جنسیت، آموزش، و وضعیت اقلیت مالکان را در نوآوری دیجیتالی نشان می دهند. یافته های این تحقیق با موافقت با درک عمیق تر پروفایل مالکان از نوآوری دیجیتالی به مدیریت عالی کمک می کنند تا دو استراتژی مشارکت موثر تر را برای عملکرد بهتر فرایند تغییرات دیجیتالی شناسایی کنند.

2 پیش زمینه نظری و فرضیه های تحقیق
2-1 نوآوری دیجیتالی و صنعت 4.0
     نوآوری دیجیتالی به صورت ایجاد (و تغییر بعدی در) عرضه های بازار، فرایندهای کسب و کار، یا مدل هایی درک می شود که نتیجه ای از کاربرد فناوری دیجیتالی هستند (نامبیسان و همکاران، 2017)، که یک مولفه اساسی تغییرات دیجیتالی است که توسط تغییرات دیجیتالی کلی اقتصاد یا جامعه مشخص شده است: نوآوری دیجیتالی با معرفی یا بهبود محصولات و خدمات براساس فناوری های دیجیتالی، موتور تغییر است (وگا و چیاسون، 2019؛ گلینکینا و همکاران، 2020). همچنین نوآوری دیجیتالی نقش اساسی در سطح شرکت دارد. آبرل و همکاران (2016) نشان می دهند که چگونه یک شرکت می تواند نقش منفعل یا فعال در تغییرات دیجیتالی داشته باشد و اینکه چگونه توانایی ایجاد راه حل های نوآورانه ضروری می شود. به همین ترتیب، جعفری-صادقی و همکاران (2021) سه جنبه از تغییرات دیجیتالی را در سطح شرکت متمایز می کنند: آمادگی، بررسی فناوری دیجیتالی (بعنوان مثال، تحقیق و توسعه)، و بهره برداری از فناوری دیجیتالی (بعنوان مثال، ثبت اختراع ها و علائم تجاری). نویسندگان یک رابطه مثبت بین درخواست های ثبت اختراع، کارآفرینی فناوری، و گسترش بازار فنی پیدا کردند. علاوه بر ارتباط مستقیم بین تغییرات دیجیتالی و نوآوری دیجیتالی (یعنی نوآوری دیجیتالی یک مولفه از تغییرات دیجیتالی است)، یک ارتباط غیرمستقیم نیز وجود دارد. نوآوری دیجیتالی به صورت قابلیت های ضروری برای هدایت یک تغییر موفق مفهوم سازی شده است. بنابراین، سازمان ها با تجربه فرایندهای نوآوری مهارت هایی را برای بهبود محصولات و فرایندهای دیجیتالی خودشان و در نهایت عملکرد خودشان بدست می آورند (سلاندر و همکاران، 2013؛ لائورنزا و همکاران، 2018).

     به ویژه چالش نوآوری دیجیتالی برای شرکت های تولید کننده (آبرل و همکاران، 2016)، که متعهد به یکپارچگی فناوری های دیجیتالی با محصولات و فرایندهای فیزیکی با توجه به پارادایم صنعت 4.0 هستند، مهم است (جوهانسن و همکاران، 2021). شرکت های تولید کننده در مقیاس بزرگ و کوچک و متوسط برای اتخاذ پارادایم صنعت 4.0 و بهره برداری از مزایای آن، یک مسیر نوآوری دیجیتالی پیچیده را در پیش می گیرند (الیا و همکاران، 2021؛ دل گوییدیس و همکاران، 2021).

     با این اوصاف، مبحث مالکیت معنوی- بعنوان مثال حمایت از ثبت اختراع- بعد مهمتری را در شرکت های خدماتی شامل می شود (جعفری-صادقی و همکاران، 2021)، حتی اگر دو بخش فعالیت به صورت افزایشی به خدمات گرایی همگرا شوند (کیم و همکاران، 2019؛ فرانک و همکاران، 2019). مطالعه دادهای ثبت اختراع برای فناوری های دیجیتالی جدید در درک ماهیت و پویایی های فرایندهای نوآوری سودمند است (پزونی و همکاران، 2022)، یعنی در حوزه های تغییرات دیجیتالی و صنعت 4.0 سودمند است، در حالی که فعالیت ثبت اختراع یک جایگزین برای نوآوری دیجیتالی است (آهن، 2020؛ وانگ و هسو، 2021؛ جمال، 2021). تحقیقات اخیر افزایش معنی دار در ثبت اختراع ها و رقابت مبتنی بر ثبت اختراع را برای فناوری های صنعت 4.0 گزارش می کنند (بناسی و همکاران، 2020؛ چی-یی و بو-ون، 2021). در زمینه خودکارسازی زیاد و ارتباط بیش از حد با سرعت زیاد نرخ نوآوری، پویایی های مرتبط با اقدام قانونی ثبت اختراع، حمایت از ثبت اختراع، و ثبت اختراع استراتژیک ثابت می کنند که شرکت های مهاجم بهتر عمل می کنند (چی-یی و بو-ون، 2021). بودرو و همکاران (2022) نشان می دهند که نوآوری های دیجیتالی می توانند با ترکیب ثبت اختراع ها و کپی رایت که طراحی محصول دیجیتالی و محتوای دیجیتالی را پوشش می دهد، محافظت شوند.

مدیریت ارائه خدمات و برندسازی در بسترهای دیجیتال: نوآوری از طریق توسعه برند

Service Delivery and Branding Management in Digital Platforms: Innovation through Brand Extension

1. مقدمه

2. پیشینه پژوهش

3. چارچوب مفهومی و فرضیه ها

4. روش: روند کار، شرکت کنندگان و معیارها

5. نتایج

6. بحث کلی

7. محدودیتها و خط سیر تحقیقاتی آینده

چکیده

     هدف. منابع و تجارب از عواملی هستند که می توانند مزایایی را در حیطه توسعه کسب و کار در سطوح جدید ترقی احتمالی برای صاحبان پلتفرم فراهم آورند. با این وجود، آیا یک پلتفرم برنده می تواند همه اینها را با هم داشته باشد؟ یا اینکه قانون اسپندکس – صرفا توانستن انجام یک کار به معنای لزوم انجام آن نیست- نیز برای پلتفرمها صدق می کند؟ هدف پژوهش حاضر این است که با تمرکز بر نوآوری از طریق تاثیر تعمیم برند بر رضایت مشتری و وفاداری او به برند بتواند این شکاف پژوهشی را در حوزه وسیعتری از بخش خدمات کاهش دهد. طراحی/روش شناسی/رویکرد. برای تحلیل پرسشنامه ها و بررسی روابط بین سازه های موجود در مدل تحقیق پیشنهادی، از مدلسازی معادلات ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) استفاده شده است. یافته ها. نتایج حاکی از آن است که نوآوری خدمات از طریق تعمیم برند، تاثیر مثبتی بر رضایت و وفاداری مشتریان می گذارد. رضایت مشتری، ارتباط بین نوآوری را از طریق تعمیم برند و وفاداری به برند تعدیل می کند. اعتبار برند والد (اصلی)، نوآوری خدمات را از طریق تاثیر تعمیم برند بر رضایت مشتری و وفاداری او نسبت به برند افزایش می دهد، درصورتیکه ریسک ادراک شده می تواند این تاثیر را از بین ببرد. نوآوری مشتری سبب می شود که رضایت مشتری افزایش یابد. در نهایت، تشابه مشهود در طبقه بندی (تناسب)، رضایت مشتریان را افزایش داده و در عین حال بر وفاداری آنها تاثیر نامطلوبی می گذارد. پیامدهای عملی. این یافته‌ها، فهم بیشتری را در خصوص نوآوری و مدیریت برند در پلتفرم های دیجیتال فراهم کرده و پژوهشگران بازاریابی را به سمت مسیر امیدبخشی در بررسی اقتصاد پلتفرم سوق می دهد. اصالت/ارزش. در خصوص حالت نظری نوآوری از طریق تعمیم برند در حوزه پلتفرم دیجیتال و پیامدهای آن بر رفتار مشتری، اطلاعات چندانی در دسترس نیست. با توجه به این نقطه ابهام، نویسندگان یک موضوع کمتر کاوش شده که بر نوآوری پلتفرم دیجیتال از طریق تعمیم برند، رضایت مشتری و وفاداری به برند تمرکز دارد را انتخاب کرده اند.

2. پیشینه پژوهش
     نوآوری در زمینه دیجیتال به عنوان قدرت نفوذ فن آوری دیجیتال برای ارائه خدمات/ محصولات، فرآیند یا مدل جدید کسب و کار یا ایجاد تغییر در آنها توصیف می شود (36). مفهوم جدیدی در مقالات فن آوری دیجیتال تحت عنوان”بلوغ دیجیتال” مطرح شده است که نشان می دهد چگونه یک شرکت می تواند با طراحی و حفظ تمهیدات پیشرفته دیجیتال که تداوم نوآوری دیجیتال را افزایش می دهد، خود را بخوبی با تغییرات محیط وفق دهد (37). و نتیجه آن با توجه به ماهیت ناپایدار نیازهای کاربر، قدرت خرید او، ویژگیهای دیجیتال و ملاحظات اجتماعی و فنی، پس از شروع کار مشخص می شود (36).

     پلتفرمهای دیجیتال که در رده بازارهای خدمات الکترونیکی قرار دارند، امکان برقراری ارتباط و تراکنشهای ارزش بین طرف عرضه و طرف تقاضای حاکم را فراهم می آورند (38). اطلاعات بیشتری در مورد پلتفرمها در جدول 1 ارائه شده است. دوسوتوانی به عنوان مثال، پایگاه داده های ارائه دهنده خدمات به مشتری، اعتماد، و اعتبار برند ناشی از دو مرحله قبل، از عواملی هستند که نفوذ به بازار مکمل و بازایجاد یک محرک برای سرمایه گذاری در نوآوری مکمل را در مرحله بلوغ آن برای صاحب پلتفرم میسر می سازند (12). این امر، نقش کلیدی در رشد و ترقی یک پلتفرم دارد. با این حال، همینکه بازار اشباع شد، پلتفرم باید برای تداوم فعالیت خود از نوآوری استفاده کند تا نیازهای مشتریان جدید را برآورده کند و بتواند آنها را در مثلث پلتفرم حفظ کند (38).

     منابع دیجیتال، یک مزیت بی پایان را برای درک، تصاحب و ایجاد ارزشی جدید برای یک پلتفرم با دو اهرم”چابکی و دوسوتوانی” فراهم می‌کند (27). نوآوری در خدمات پلتفرم را می توان طبق موارد زیر دسته بندی کرد: از نظر نوآوری محصول، به عنوان مثال، “توسعه خدمات جدید، موارد جدید در بازار، توسعه لاین خدمات”؛ نوآوری فرآیند، به عنوان مثال، “انتقال اطلاعات، سطح مشترک، راه گزینی، و دفتر پشتیبانی/ مدیران”؛ و نوآوری مدل کسب و کار، به عنوان مثال، “ساختار هزینه، درآمد، رابطه جدید، منابع جدید، بازار جدید، سود، خط تولید محصول جدید و طراحی سیستم” (40). در عین حال، “نوآوری فرآیند خدمات” از “نوآوری محصول- خدمات” پشتیبانی می کند (41). به عبارت دیگر، نوآوری در یک پلتفرم بر اساس پیکره بندی (مجدد) منابع موجود، ارتباط عواملی که در اجرا نقش دارند، مدیریت مشارکت چندعاملی، و کمک به حصول ارزشهای پیشنهادی نوآورانه برای احیا و رونق بخشی سازمان ادراک می شود (42). عوامل مکمل می‌توانند از طریق شبکه ‌های دیجیتال در راس “مجموعه منابع اصلی پلتفرم” با هم ارتباط برقرار کنند تا خدمات ارزش افزوده را به شرکت‌کنندگان اکوسیستم ارائه کنند. با این حال، هدف ثانوی پلتفرم به طور کل تداوم توسعه یک “اکوسیستم نوآوری” است (43). دسته های تکمیلی در جدول 2 نشان داده شده اند.

رقابت در بازار محصول و کنترل تونل سهامداران: مدارکی از چین

Product market competition and controlling shareholders’ tunneling: Evidence from China

چکیده

1. مقدمه

2. تدوین فرضیه

۴. نتایج تجربی

5. بحث و نتیجه گیری

بیانیه دسترسی به داده ها

فهرست منابع

     این مقاله به ارائه شواهدی در حمایت از نقش انضباطی رقابت در بازار محصول در تونل زنی سهامداران کنترل کننده می پردازد. ما از تعلیق IPO به دلیل مقررات در چین به عنوان شوک برای رقابت در بازار محصول استفاده می کنیم. با طراحی DID تعمیم یافته، ما در می یابیم که کاهش تهدید رقابت در بازار محصول به دلیل تعلیق IPO رقبا، وام های بین شرکتی را تا 0.4 درصد و احتمال ارتکاب تخلف در امور سرمایه ای تا 3.1 درصد افزایش می دهد. تاثیر تعلیق IPO بر تونل زنی زمانی تضعیف می شود که بازار محصول به شدت رقابتی بوده و برای شرکت های با مساله نمایندگی مشکل ساز و مکانیزم های حاکمیتی ضعیف مشهودتر است. افزون بر این، ما یک اثر معکوس را هنگامی که تعلیق IPO خاتمه می یابد، نشان دادیم. این مطالعه با ارائه شواهدی در حمایت از اثر علّی محتمل رقابت و تونل زنی سهامداران کنترل کننده، بر غنای ادبیات مربوط به نقش انضباطی رقابت در بازار محصول می افزاید.

تدوین فرضیه
تعلیق IPO در چین
     سیستم IPO در چین مبتنی بر مدیریت و تصویب بوده که کاملاً متفاوت از سیستم مبتنی بر افشاء و ثبت آمریکاست. شرکت هایی که در پی پذیرش عمومی در بازار داخلی چین هستند، باید فرآیند چند مرحله ای و کاملاً کنترل شده ای را تحت نظر CSRC طی نمایند که آماده سازی آن ممکن است حدوداً 2 سال به طول بینجامد. مهم ترین ویژگی سیستم IPO چین این است که CSRC تنها به شرکت هایی این امکان را می دهد که به باور آن ها از پتانسیل رشد برای عرضه عمومی بر اساس قضاوت درباره ارزش شرکت مرکزی برخوردارند.

     شرکت ها در مسیر عرضه عمومی با عدم قطعیت قابل توجهی در سیستم IPO چین مواجه هستند که طولانی بوده و منوط به بررسی های اداری است. یک منبع اولیه، تعلیق IPO به دلیل مقررات می باشد. گاه CSRC همه فعالیت های IPO را فراتر از مرحله تقدیم تقاضا برای تسهیل اصلاح بازار سرمایه تعلیق می نماید (پیوتروسکی و ژانگ، 2014). ممکن است تعلیق بابت اجتناب از جذب سرمایه از شرکت های فعلی برای سهام جدیداً ثبت شده باشد (براون و لرین، 2009؛ تیان و توئیت، 2011). در دوره تعلیق، هیچ تاییدیه جدیدی برای تقاضای IPO توسط CSRC وجود نخواهد داشت و شرکت هایی که قبل از تعلیق تایید شده اما ثبت نشده اند ممکن است با وقفه در پذیرش مواجه شده و دسترسی آن ها به بازار سرمایه به تعویق بیفتد. قبل از سال ۲۰۱۶ تعلیق وجود داشته و مدت آن از ۴ تا ۱۳ ماه متغیر می باشد.

     اگر چه رخداد تعلیق های تاریخی نشان می دهد که شرکاء بازار می دانند که احتمال تعلیق وجود دارد اما زمان بندی زمان شروع یا خاتمه تعلیق قابل پیش بینی نیست. تعلیق دولتی مداخله اداری برونزادی محسوب شده و ربطی به ویژگی های متقاضیان IPO ندارد (کانگ و هاول، 2021؛ شی و همکاران، 2018). هیچ هشدار عمومی از قبل وجود نداشته و خاتمه تعلیق با اعلام سپری شدن زمان آن مقارن می باشد. افزون بر این، متقاضیان IPO نمی توانند اصلاح بازار سرمایه یا شرایط آتی بازار را مطابق انتظار پیش بینی کنند، بنابراین با توجه به فرآیند بلندمدت و نامشخص IPO، روند پیشرفت IPO را برنامه ریزی می کنند. حتی برای صندوق های مشترک کارآمد و یا سایر شرکاء بازار، پیش بینی تعلیق از قبل غیرممکن است. تعلیق IPO احتمالاً می توانند باعث تعویق برونزاد پذیرش در میان شرکت هایی گردد که قبلاً برای عرضه عمومی تاییدیه دریافت نموده اند.