بیولوژی بارناکل قبل، حین و پس از استقرار و دگردیسی: مطالعه رابط

Barnacle biology before, during and after settlement and metamorphosis: a study of the interface

چکیده
مقدمه
مواد و روشها
جمع آوری شفیره های سایپریس و شفیره های جوان از میدان یا پرورش شفیره سایپریس
نشست
رنگ آمیزی
ریزبینی دوکانونی
سنجش کمّی باکتری ها
نتایج
باکتری ها در سطح مشترک
سرخاب های مرحله 1 و مرحله 2 – اتصال اولیه و نشست
سرخاب های مراحل 3-5 – تغییرات اساسی از لحاظ شکل
سرخاب های مرحله 6 – شفیره های جوان با دگردیسی کامل
سرخاب روزهای 3-5 و روزهای 6-7 – شفیره های جوان بعد از دگردیسی
ماده جدید در سطح مشترک
الگوهای زنده/مرده باکتریها در سطح مشترک
رنگ آمیزی پروتئین
رنگ آمیزی ROS
بحث
منابع

چکیده
شفیره سرخاب سایپریس متحرک (نام گروهی از جانوران بندپا) نشست (سکونت گزینی) و دگردیسی را انجام می دهد، و به حشره جوان غیرمتحرک تغییر می کند به طوری که از لحاظ ریخت شناسی و رشد، شبیه یک حشره بالغ (بزرگسال) می گردد. چون بیوفیلم ها روی سطوح غوطه ور شده ای باقی می مانند که به آن می چسبند، بنابراین سرخاب ها (کشتی چسب ها) در طی اتصال و رشد متعاقب باید با باکتری ها تعامل داشته باشند. هدف مطالعه حاضر این بود که خصوصیات سطح مشترک در حال توسعه برای سرخاب و زیرلایه آن را در طی تغییر رشدی کلیدی آن توصیف کند تا مکانیزم های بالقوه ای را توضیح دهد که سبب ترویج اتصال آن می گردند. ما این سطح مشترک را با استفاده از ریزبینی دوکانونی و رنگینه های فلورسنت توصیف کردیم تا تغییرات ریخت شناختی و شیمیایی در سطح مشترک و وضعیت باکتری های حاضر را به عنوان یک مرحله رشدی سرخاب شناسایی نماییم. در فرآیند رنگ آمیزی، مواد وصله مانندی ظاهر شدند که حاوی پروتئین ها و اسیدهای نوکلئیک، گونه های باز فعال اکسیژن در بین کوتیکول در حال توسعه، و تغییرات در زیست پذیری باکتری ها در «سطح مشترک در حال توسعه» بودند. ما پی بردیم که سرخاب زمانی که از سایپرید به مرحله جوانی دگردیسی پیدا میکند، مواد پروتئین دار با ظاهر مایع لخته شده، در داخل یک سطح مشترک منتشر شدند و در آنجا باقی ماندند. این مواد لکه های مثبتی از پروتئین – از جمله فسفو پروتئین و اسیدهای نوکلئیک – پیدا کردند. نواحی کوتیکول در حال توسعه و خود مواد وصله ای برای گونه های باز فعال اکسیژن، لکه دار شدند. باکتری ها غایب بودند تا اینکه سایپرید یک اتصال محکم پیدا کرد اما با پیشروی توسعه سرخاب، جمعیت های آنها مردند. محیط اکسایشی میتواند به سيتوتوکسيسيته مشاهده شده برای باکتری ها کمک کند و پتانسیل ایجاد اتصال عرضی اکسایشی را برای مواد کوتیکول و پروتئین دار را در سطح مشترک دارا می باشد.

مواد و روشها
جمع آوری شفیره های سایپریس و شفیره های جوان از میدان یا پرورش شفیره سایپریس
داروین در سال 1854 از شفیره های Amphibalanus (=Balanus) amphitrite استفاده کرد که یا در آزمایشگاه پرورش داده شده بودند و یا از پلانکتون در آزمایشگاه دریایی دانشگاه دوک در بیوفورت (ایالت کارولینای شمالی، ایالات متحده) جمع آوری شده بودند. ناپلیوس ها از شفیره های بالغ جمع آوری شده از میدان منتشر شده بودند؛ این شفیره ها با تکنیک های کشت پرورش داده شده بودند (ریت اسکاف و همکارانش 1984، 1992، 2008؛ هلم 1990). سایپریدها برای مقایسه با جانورانی از میدان، از پلانکتون های جمع آوری شده از حوضچه های آزمایشگاه دریایی دوک با استفاده از یک مش پلانکتون 64 میکرومتری (64 μm) در ژوئن 2013 طبقه بندی شده بودند. برای جمع آوری شفیره های جوان از میدان، لامل ها را به خط کش های پلاستیکی با نوارهای لاستیکی تمیز وصل کردیم و خط کش ها را با کش زیپ دار به لوله های PVC از یک حوضچه شناور مهار کردیم که حدود 30 سانتیمتر آن زیر سطح آب بود. ما این خط کش ها را به صورت روزانه بررسی می کردیم تا از نشست سرخاب ها آگاه شویم؛ ما چهار شفیره جوان را جمع آوری و برای مقایسه با شفیره های جوان پرورشی (پرورش داده شده در آزمایشگاه) طبق توضیحات زیر آماده کردیم. برای اغلب آزمایشات، سایپریدهای کشت شده را مورد استفاده قرار دادیم و آنها را در آزمایشگاه آماده نمودیم.

نشست
ما سرخاب ها را در هفت گروه مورد بررسی قرار دادیم که کل مراحل تحول – از سایپرید تا جوانی قبل از نشست و دگردیسی، در طی آن، و بعد از آن – را شامل میشد. سایپریدها نشست کردند و امکان توسعه در 6 مرحله ای که قبلاً از طریق خصوصیات ریخت شناسی تعریف کردیم، برای آنها فراهم شد (ماروزو و همکارانش 2012). در تطابق با تکنیک های توصیف شده قبلی، سایپریدها در آب شور فیلتر شده سالخورده (FSW) در دمای 4℃ قبل از نشست 3 روز عمر داشتند (ریت اسکوف و همکارانش 1984، 1992). آب شور فیلتر شده سالخورده از چهار قرقره ریسمان پلی پروپیلن عبور داده شد، اندازه فیلتر آن 5 μm بود و حداقل به مدت 2 هفته قبل از استفاده سالخورده شده بود؛ برآورد میشد که این FSW سالخورده حاوی بار باکتریایی است که نصف باکتریهای FSW غیرسالخورده است. لامل ها (شیشه محافظ میکروسکوپ فیشربرند ) به صورت جزئی مشتعل شدند و سپس تا دمای اتاق سرد شدند و با یک مداد شمعی دایره ای ترسیم کردیم تا قطرات آب شور داخل آن باقی بمانند. با استفاده از یک پیپت، حدود 6-12 سایپرید را در یک قطره کوچک از FSW سالخورده قرار دادیم. لامل هایی با شفیره ها را به صورت منفرد در ظرف های Falcon® 1006 polystyrene Petri در یک دستگاه پرورش با دمای 28℃ قرار دادیم، آنرا مورد مشاهده قرار دادیم، و با وارد شدن شفیره به مراحل نشست و دگردیسی از آن نمونه برداری کردیم. ما با پیروی از توصیف های قبلی از 6 مرحله استفاده کردیم اما مراحل 3-5 را در یک گروه با هم ترکیب کردیم چون این تحولات خیلی سریع رخ میدهند و بدون مشاهده ویدیوئی قابل شناسایی نیستند، که در ابتدا نیز به همین شکل توصیف شد (ماروزو و همکارانش 2011، 2012). به طور خلاصه، مرحله 1 دقیقاً بعد از اتصال برگشت ناپذیر با سایپریدها متناظر بود و مرحله 2 یک سایپرید بود که کاراپاس آن نزدیک تر کشیده شده بود و با سطح موازی بود (ماروزو و همکارانش 2012). مراحل 3-5 شامل تغییرات مهمی در ریخت شناسی بودند؛ اول، شفیره به یک توپ کوچک در کاراپاس سایپریس تبدیل می شود؛ سپس یک شکل بدن کیسه مانند بزرگتر را تشکیل می دهد (ماروزو و همکارانش 2012). مرحله 6 یک شفیره جوان با دگردیسی کامل با یک کاراپاس سایپریس کاملاً پوست اندازی شده و چشمان مرکب است که شکل آن به صورت یک شفیره بزرگسال با پلیت های پوسته قابل مشاهده است (ماروزو و همکارانش 2012). این مطالعه علاوه بر چهار گروه مشاهده شده در طی تحول از سایپرید به مرحله جوانی، یک گروه از سایپریدهای شناور و آزاد را قبل از نشست، و دو گروه از شفیره های جوان را نیز شامل ساخته است که بعد از تکمیل نشست و دگردیسی 3-5 روز و 6-7 روز عمر داشتند (مرحله 6). ما به طور کلی حدود 218 شفیره سرخاب را از 10 دسته جداگانه از شفیره ها مورد بررسی قرار دادیم که اغلب آنها در مرحله 6 (N=153) (یعنی شفیره های جوانی که بتازگی دگردیسی کرده بودند) قرار داشتند (جدول 1) چون این مرحله از رشد موضوع اصلی مورد تمرکز مطالعه ما بود.

نقش گلوتاتیون پراکسیدازها در هموستاز ردوکس کلروپلاست در آرابیدوپسیس

The contribution of glutathione peroxidases to chloroplast redox homeostasis in Arabidopsis

چکیده
1-مقدمه
2- مواد و روشها
3-نتایج
4-بحث
5- نتیجه گیری
منابع

چکیده
از جمله عوامل مهمی که در تنظیم تعادل واکنش اکسایش-کاهش کلروپلاست در پاسخ به تغییرات شدت نور نقشی اساسی ایفا می کنند عوامل اکساینده واسطه هستند و این کار را به وسیله فعالیت پراکسیداز وابسته به تیول در پروکسی ردوکسین سیستئین-2 انجام میدهند و برای انجام این عملکرد به تیوردوکسین ردوکتازوابسته به نیکوتین آمید آدنین دی نوکلئوتید فسفات نیاز دارند. علاوه بر این، کلروپلاست های گیاهی مجهز به گلوتاتیون پراکسیدازها ،پراکسیدازهایی تیول دار هستند که به تیوردوکسین ها متکی هستند .اگرچه عوامل اکساینده واسطه گلوتاتیون پراکسیدازها دارای یک مکانیزم واکنشی مشابه با پروکسی ردوکسین سیستئین-2هستند اما هنوز نقش آنها درهموستازی اکسایش-کاهش کلروپلاست زیاد مشخص نیست .به منظوربررسی این موضوع ، ما بروی گیاه آرابیدوپسیس تحقیق کرده ایم که دارای دو جهش گلوتاتیون پراکسید1، گلوتاتیون پراکسید7 بود و فاقد دو گلوتاتیون پراکسیداز 1 و 7 مستقر در کلروپلاست بود. علاوه بر این، برای تجزیه و تحلیل رابطه عملکردی گلوتاتیون پراکسیدازهای کلروپلاست با سیستم اکسیداسیون و کاهش پروکسی ردوکسین سیستئین-2- تیوردوکسین ردوکتازجهش های گلوتاتیون پراکسید1، گلوتاتیون پراکسید7- شپرون پروتئینی متصل غشایی2و گلوتاتیون پراکسید1گلوتاتیون پراکسید7-تیوردوکسین ردوکتازایجاد شدند.جهش گلوتاتیون پراکسید1،گلوتاتیون پراکسید7 فنوتیپ نوع وحشی را نشان می دهد که اثبات کننده این است که گلوتاتیون پراکسیدازهای کلروپلاست برای حداقل رشد گیاه تحت شرایط استاندارد ضروری هستن .با این حال،جهش- گلوتاتیون پراکسید1 گلوتاتیون پراکسید7- شپرون پروتئینی متصل غشایی2رشد کندتری نسبت به جهش شپرون پروتئینی متصل غشایی2 نشان داد .فقدان همزمان پروکسی ردوکسین سیستئین-2و گلوتاتیون پراکسیداز بر عملکرد محتوای کلروفیل و عملکرد فتوسیستم2تأثیر گذاشت و باعث تاخیر بیشتر در اکسیداسیون آنزیم در تاریکی شد.در مقابل جهش-گلوتاتیون پراکسید-1گلوتاتیون پراکسید7-تیوردوکسین ردوکتاز، با ترکیب کردن فقدان تیوردوکسین ردوکتازو گلوتاتیون پراکسیدازهای کلروپلاست مانند جهش تیوردوکسین ردوکتاز رفتار می کنند که نشان می دهد سهم گلوتاتیون پراکسیدازهادر هم ایستایی واکنش اکسایش-کاهش کلروپلاست مستقل از تیوردوکسین ردوکتازاست.سنجش های آزمایشگاهی به بررسی بیشتر این نظریه پرداختند و نشان دادند که فرایند کاهش توسط تیوردوکسین ردوکتاز اتفاق نمی افتد، بلکه کاهش به وسیله تیوردوکسین y2 رخ میدهد.بر اساس این نتایج، ما نقشی را برای گلوتاتیون پراکسیدازها در توالی اکسایش-کاهش کلروپلاست ارائه دادیم .

2- مواد و روشها
2-1-مواد زیستی(بیولوژیکی) و شرایط رشد
نوع وحشی گیاه آرابیدوپسیس تالیانا (اکوتیپ کلمبیا) و گیاهان جهش یافته روی خاک در بسترهای کشت به ترتیب تحت دوره های دوره نوری روز بلند (16 ساعت روشنایی – 8 ساعت تاریکی) یا روز کوتاه (8 ساعت روشنایی – 16 ساعت تاریکی) با شدت نور120 (پیکولوکس نور ورودی بر مترمربع 2- بر ثانیه 1-) و رطوبت نسبی 70 درصد قرار گرفتند. برای تیمارهای نور زیاد گیاهانی که تحت دوره نوری روز کوتاه به مدت 6 هفته رشد کرده بودند با شدت نور 800 (پیکولوکس نور ورودی بر مترمربع 2- بر ثانیه 1-))در معرض نور قرار گرفتند. سویه های اشریشیا کلای در ماده مغذی میلر مایع در دمای 37 درجه سانتیگراد با آنتی بیوتیک مناسب رشد داده شدند.

2-2- توالی جهش های دوگانه، سه گانه و چهارگانه گیاه آرابیدوپسیس
برای تولید جهش دوگانه گلوتاتیون پراکسید1،گلوتاتیون پراکسید7،تک جهش گلوتاتیون پراکسید1 (SALK_027373) و گلوتاتیون پراکسید7(SALK_072007)که از مرکز ذخیره آرابیدوپسیس اروپایی (دردانشگاه ناتینگهام، انگلستان) به دست آمده بود، به صورت دستی ترکیب شدند و جهش دوگانه گلوتاتیون پراکسید1، گلوتاتیون پراکسید7 از نتاج با آنالیز جایگذاری آگروباکتریوم تومافاسین حامل-دی ان ای در ژنوم دی ان ای با استفاده از الیگونوکلئوتیدهای نشان داده شده در جدول S1ایجاد شد.جهش چهارگانه گلوتاتیون پراکسید1، گلوتاتیون پراکسید7- شپرون پروتئینی متصل غشایی2 و جهش سه گانه گلوتاتیون پراکسید7- تیوردوکسین ردوکتاز به ترتیب با تلاقی دستی جهش گلوتاتیون پراکسید7- که در بالاشرح داده شد با جهش شپرون پروتئینی متصل غشایی2]41 [و جهش تیوردوکسین ردوکتاز ] 45 [ایجاد شدند.جهش های گلوتاتیون پراکسید1، گلوتاتیون پراکسید7- شپرون پروتئینی متصل غشایی2 و جهش سه گانه گلوتاتیون پراکسید7- تیوردوکسین ردوکتاز از فرزندان این تلاقی ها با تجزیه و تحلیل حضور درج های دی ان ای منتقل شده در دی ان ای ژنومی با الیگونوکلئوتیدهای نشان داده شده در جدول S1 انتخاب شدند.

2-3- استخراج پروتئین، سنجش آلکیلاسیون و تجزیه و تحلیل وسترن بلات
بافت برگ ها جدا شد و بلافاصله با نیتروژن مایع منجمد شد. عصاره های پروتئینی با بافر استخراجی تهیه شدند ( 50 میلی مولار تریس هیدروکلراید، 15/0مولار نمک ، 5/0 درصد محلول شوینده غیریونی و غیر دناتوره کننده نانیدیت ، که بلافاصله به بافت های برگ که تحت نیتروژن مایع قرار داشتند اضافه شد که بعد از چرخش برروی دستگاه ورتکس آزمایشگاه عصاره ها در 100/16گرم در دمای 4 درجه سانتیگراد به مدت 20 دقیقه سانتریفیوژ شدند. پروتئین با استفاده از معرف برادفورد اندازه گیری شد.سنجش آلکیلاسیون طبق تحقیقات قبلی [46] با استفاده از60 میلی مولار یدواستامید انجام شد.برای آنالیز سدیم دودسیل سولفات-پلی آکریل آمید الکتروفورز ژل نمونه های پروتئین تحت شرایط احیاکننده یا غیر احیاکننده قرار گرفتند همانطور که در شکل نشان داده شده است از غلظت ژل آکریل آمید 9.5درصد برای روبیسکو اکتیواز و آنزیم های هیدرولازیا 12درصد برای تیوردوکسین ردوکتاز،پراکسیردوکسین های سیستئین-2 و گلوتاتیون پراکسیدازها ،استفاده شد.پروتئین های جدا شده به غشاهای نیتروسلولزی منتقل شدند و به همراه آنتی بادی مشخص شده مورد بررسی قرار گرفتند. آنتی بادی های اختصاصی برای تیوردوکسین ردوکتاز[45] و پراکسیردوکسین های سیستئین-2 [38] قبلاً در آزمایشگاه تولید شده بودند. آنتی بادی ضد روبیسکو اکتیواز توسط دکتر پورتیس(وزارت کشاورزی ایالات متحده آمریکا) و آنتی بادی آنزیم های هیدرولاز و گلوتاتیون پراکسیدازها از تولیدکننده آنتی بادی گیاهی و جلبکی سوئدی خریداری شد.

تعیین بار باکتریایی میکروبیوتای روده و شناسایی اسپیروپلاسما و ولباچیا در آنوفل گامبیا

Bacteria Load Determination of the Intestinal Microbiota and Identification of Spiroplasma and Wolbachia in Anopheles gambiae

چکیده
1 مقدمه
2 مواد و روشها
3 نتایج
4 بحث
5 نتیجه گیری
منابع

چکیده

ميکروبيوتای روده پشه ها از طیفی از میکروارگانیسم های مختلف تشکیل می گردد و برخی از این میکروارگانیسم ها روی ظرفیت برداری پشه ها تأثیرگذار هستند. هدف مطالعه حاضر این است که برخی از باکتری های ميکروبيوتای روده در آنوفل gambiae (An. gambiae) ماده را توصیف کند که یک بردار اصلی از انتقال مالاریا در کشور بنین است. باکتری های symbiote ميکروبيوتای An. gambiae آزمایشگاهی ماده (مونث) و An. gambiae وحشی ماده از طریق روش کشت شناسایی شدند. شمارش را بر روی آگار شمارش پلیت کشت (PCA) انجام دادیم و سپس بار باکتری را محاسبه نمودیم. مقایسه دسته های بار باکتری را با آزمون تحلیل واریانس (ANOVA) انجام دادیم. و در نهایت، بررسی حضور چند جنس باکتری تأثیرگذار بر ظرفیت برداری An. gambiae از واکنش زنجیره ای پلیمراز (PCR) استفاده کردیم. این مطالعه اثبات کرد که ميکروبيوتای An. gambiae ماده خانه ای برای باکتری های متعلق به Staphylococcus, Enterobacteriaceae و ژن های باکتریایی شناسایی نشده دیگر (صرفنظر از اینکه چه ماهیت و شرایطی دارند) است. همچنین هیچ تفاوت آماری معناداری از لحاظ حالات بچه زاییدن و پرخوری، بین بار باکتری پشه آزمایشگاهی و پشه وحشی وجود نداشت؛ از طرف دیگر، از لحاظ حالات عدم زاییدن بچه و عدم پرخوری، تفاوت معناداری بین بارهای باکتری پشه های آزمایشگاهی و پشه های وحشی وجود داشت. جستجوی چند جنس باکتری که روی ظرفیت برداری An. gambiae ماده تأثیرگذار هستند برای باکتری های Spiroplasma (صرفنظر از اینکه چه ماهیت و شرایطی داشتند) منفی بود. PCR حضور باکتری های ولباخیا را فقط برای An. gambiae حساس Kisumu پرخور را اثبات کرد. حضور ولباخیا در An. gambiae حاکی از آن است که این نوع باکتری را می توانیم برای توسعه دادن رویکردهای مؤثر و پایدار جدید در کنترل بردار مورد استفاده قرار دهیم.

2 مواد و روشها
2-1 جمع آوری نمونه. دسته های پشه ها (وحشی یا پرورشی) برای این مطالعه جمع آوری شدند. دسته های پشه های پرورشی (Kisumu و Kdr) را از حشره خانه Centre de Recherche en Entomologie de Cotonou (CREC) بدست آوردیم. پارامترهای مرتبه زایمان (زاییده و نزاییده) و وضعیت تغذیه ای (پرخور و غیرپرخور) را برای ایجاد این دسته ها مد نظر قرار دادیم. لذا برای Kisumu و Kdr، چهار دسته (زاییده، نزاییده، پرخور و غیرپرخور) را ساختیم. هر دسته از پشه ها از پنج پشه با انتخاب تصادفی از یک گروه یکسان تشکیل می شدند و آنها را در یک لوله 1.5 ml Eppendorf در دمای 4℃ برای تحلیل میکروبیولوژیکی در آینده نگه داشتیم.

پشه های وحشی را با تکنیک دسته های اسپری گل گاو چشم (PSC) بدست آوردیم که در راهنمای حشره شناسی مالاریا و کنترل برداری [16] توصیف شده است. قبل از اجرای PSC تمام تکه های بزرگ از مبلمان را جدا کردیم و کف اتاق را هم با ملافه های سفید پوشاندیم. ابتدا حشره کش را از خارج از خانه به پنجره ها و درها اسپری کردیم و سپس آنرا در داخل اتاق اسپری کردیم. تمام درها و پنجره ها به مدت حدوداً 10 دقیقه بسته ماندند تا ناک داون پشه ها القا شود [17]. پس از زمان معین (10 دقیقه) پشه های ناک داون را جمع آوری نمودیم و یک طبقه بندی مقدماتی را بر مبنای مشاهدات ماکروسکوپی انجام دادیم. شناسایی گونه های An. gambiae را طبق کلید رده بندی [17,18] و با استفاده از استریومیکروسکوپ دوچشمی ez4 w (لیکا، آلمان) انجام دادیم. پشه های وحشی را نیز به چهار دسته (زاییده، نزاییده، پرخور، و غیرپرخور) در لوله های 1.5 ml Eppendorf مختلف تقسیم کردیم.

کاربرد MRI برای تشخیص نئوپلاسم ها

Application of MRI for the Diagnosis of Neoplasms

1 مقدمه

2 مواد و روش ها

3 نتایج

4 بحث

5 نتیجه گیری

منابع

     هدف: هدف این مطالعه تعیین معمول ترین نئوپلاسم های تشخیص داده شده با اسکن MRI و نشان دادن ارتباط آنها براساس متغیرهای توصیفی می باشد. روش ها: نرم افزار SPSS برای تعیین شیوع نئوپلاسم در تشخیص های ویژه براساس متغیرهای توصیفی جمعیت مورد مطالعه به کار گرفته شد. طی دوره پنج ساله، 791 بیمار و 839 مورد اسکن MRI در فهرست نئوپلاسم شناسایی شد (C00-D48 با توجه به دسته بندی آماری بین المللی بیماری ها و مشکلات سلامتی مرتبط ICD-10). نتایج: زنان میزان بیشتری از C00-D48 (56%) را نسبت به مردان (44%) نشان دادند. سه دسته از نئوپلاسم ثبت گردید. علاوه بر این نئوپلاسم های خوش خیم که بیشترین تعداد را شامل می شدند اساساً در بیمارانی که در دهه پنجم زندگیشان بودند، تشخیص داده شد که شامل نئوپلاسم مغز و دیگر بخش های سیستم عصبی مرکزی نیز بود. نتیجه گیری: مردان با سن کمتر از 30 سال و دارای نئوپلاسم نرخ اسکن MRI سه برابری نسبت به زنان با همان گروه سنی داشتند. هرچند زنان در دسته های دیگر سابقه اسکن بیشتری داشتند. مردان جوان اغلب زمانی که مشکوک به داشتن نئوپلاسم هستند برای اسکن انتخاب می شوند. در نهایت تعداد نئوپلاسم هایی که از طریق MRI تشخیص داده شدند نشان دهنده افزایش خطی سالیانه بود.

2 مواد و روش ها
     جمعیت مورد مطالعه شامل بیمارانی بود که بوسیله سیستم Siemens Magnetom Trio A Tim بیمارستان بالینی دانشگاه در Olsztyn (UCH) طی سال های 2011 تا 2015 مورد بررسی قرار گرفته بودند. داده در آزمایشگاه MRI بیمارستان جمع آوری گردید. جمعیت بیماران در محدوده سنی 2 تا 92 سال بودند. تعداد اسکن ها و بیماران و مشخصات بیماران مورد بررسی قرار گرفت تا بین دسته بندی C و D دسته بندی آماری بیماری ها و مشکلات سلامتی (ICD-10) ارتباط برقرار کنیم [13]. فرایند کد دهی بیماران و تشخیص در مطالعات قبلی ما شرح داده شده است [14].

     نرم افزار IBM SPSS Statistics v.24 برای پردازش و آنالیز داده ها مورد استفاده قرار گرفت. داده های سالانه و داده های دوره پنج ساله مورد آنالیز قرار گرفت تا دموگرافی کلی و تشخیص کلی با توجه به تعداد بررسی های انجام شده (تعداد ویزیت ها) یا تعداد بیماران نشان دهنده کد C و D، بدست آید. به منظور شناسایی کاربرد MRI، آمار توصیفی برای نواحی مورد نظر به کار گرفته شد. نرم افزار SPSS برای تخمین متغیرهایی مانند جنس، سن بیماران و کدهای تشخیصی خاص مورد استفاده قرار گرفت. Cross-tabulations برای بررسی ارتباط بین متغیرها و تست X2 نیز برای تعیین سطح اهمیت نواحی انتخاب شده استفاده شد؛ با این حال تنها در صورتی که هر گروه حداقل پنج مشاهده داشته باشد.

3 نتایج
     بین سال های 2011 تا 2015 تعداد 13298 مورد اسکن MRI در آزمایشگاه مربوط به UCH انجام شده است. آنالیز توزیع دسته های کدبندی شده با توجه ICD-10 در مطالعه قبلی ما انجام شده بود [14]. معمول ترین گروه از بیماری و اختلالاتی که با MRI بررسی شده بود، تعیین شد و دسته نئوپلاسم (C و D) جزو پنج بیماری غالب شناسایی شده در آزمایشگاه UCH بود. جدول 1 تعداد ویزیت ها و تعداد بیماران مرتبط با کدهای C و D در دوره پنج ساله و به طور منحصر به فرد برای هر سال از بازه سال های 2011 تا 2015 را نشان می دهد. بیماران با کدهای C و D به عنوان یک دسته شامل همه نئوپلاسم ها (C00-D48)، بیماری خون و اندام های خون ساز و اختلالات خاص درگیر کننده مکانیسم های ایمنی (D50-D89) در نظر گرفته شدند. 792 بیمار در دسته C و D بودند. هرچند یک بیمار با کد D 64 نشان دهنده بیماری خون بوده و به دلیل اینکه نئوپلاسم نداشت، بنابراین از مطالعه آماری کنار گذاشته شد.

ترکیب ژنوم و واگرایی ویروس جدید کرونا (2019-nCoV) با منشا چین

Genome Composition and Divergence of the Novel Coronavirus (2019-nCoV) Originating in China

گزارمانی جامع بر ژنوم ویروس کرونای تازه کشف شده (2019-nCoV) نمایانگر تفاوتی هایی میان 2019-nCoV و کرونا ویروس های عامل سندرم تنفسی حاد شدید (سارس) یا کروناویروس های شبه سارس بوده است. انجام مقایسه ای سازمان یافته به شناسایی 380 استخلاف آمینواسید در میان این کروناویروس ها انجامیده است که این امر ممکن است تنوع عملکردی و بیماری زایی ویروس کرونای نوظهور 2019 را موجب شده باشد.

ویروس کرونای (CoV) جدیدی که سازمان جهانی بهداشت به آن نام «ویروس کرونای نوظهور 2019» یا «2019-nCoV» را اطلاق کرده است، مسئول همه گیری اخیر ذات الریه‌ای است که در اوایل دسامبر 2019 در شهر ووهان چین از ایالت هوبئی آغاز گردید . این همه گیری در ارتباط با بازار گسترده حیوانات و غذاهای دریایی بوده و تحقیقات به منظور تعیین منشأ عفونت در جریان است. تا به امروز، هزاران عفونت انسانی در چین و نیز بسیاری موارد سرایت در سراسر جهان تایید شده است .

ویروس های کرونا عمدتاً منجر به عفونت های تنفسی و دستگاه گوارشی می گردند و از نظر ژنتیکی به چهار سرده طبقه بندی میشوند: آلفا-کروناویروس، بتا-کروناویروس، گاماکروناویروس و دلتاکروناویروس . دو سرده ی اول عمدتاً پستانداران را آلوده می نمایند؛ درحالی که دو سرده ی گاما و دلتا غالباً پرندگان را آلوده می سازند . شش نوع از کروناویروس های انسانی پیشتر شناخته شده اند. این انواع عبارتند از HCoV-NL63 و HCoV-229E که متعلق به سرده آلفاکروناویروس ها می باشند؛ و HCoV-OC43 و HCoV-HKU1، ویروس کرونای عامل سندرم تنفسی حاد شدید (SARS-CoV) و ویروس کرونای عامل سندرم تنفسی خاورمیانه‌ای (MERS-CoV) که به سرده بتاکروناویروس ها تعلق دارند . ویروس کرونا تا زمان همه گیری جهانی (پاندمی) سارس سال 2003، و پس از آن مرس 2012 و اخیراً همه گیری ویروس کرونای نوظهور 2019 توجه عمومی را به خود جلب نکرد . SARS-CoV و MERS-CoV شدیداً بیماری زا درنظر گرفته شده اند و احتمال بالایی وجود دارد که هردو از خفاش ها به زبادهای نخلی یا شترهای یک کوهانه و درنهایت به انسان ها انتقال یافته باشد .

ژنوم ویروس های کرونا، که اندازه آنها بین حدود 26000 تا 32000 باز متغیر است، شامل تعداد متغیری (6 الی 11) چارچوب خوانش باز (ORFs) می باشند . نخستین ORF که دربردارنده حدود 67 درصد از کل ژنوم است، 16 پروتئین غیرساختاری (nsps) را تولید می نماید؛ درحالی که باقی ORFها مسئولیت رمزگردانی پروتئین های کمکی و پروتئین های ساختاری را برعهده دارند . چهار پروتئین ساختاری اصلی عبارتند از گلیکوپروتئین سطحی گرزی شکل (S)، پروتئین کوچک پوشش ویروس (E)، پروتئین ماتریکس (M) و پروتئین نوکلئوکپسید (N). گلیکوپروتئین سطحی گرزی شکل در اتصال به گیرنده های سلول میزبان نقش حیاتی داشته و تعیین کننده گرایش ویروس به میزبان است . پروتئین های گرزی شکل کروناویروس های عامل سارس و مرس از طریق دامنه های متفاوت متصل شونده به گیرنده (RBDs) به گیرنده های مختلف میزبان متصل میگردند. کروناویروس عامل سارس از آنزیم تبدیل کننده آنژیوتانسین 2 (ACE2) به عنوان یکی از گیرنده های اصلی خود استفاده می نماید . گیرنده ی ثانوی آن CD209L می باشد . این درحالی است که کروناویروس عامل مرس دی پپتیدیل پپتیداز 4 (DPP4 که تحت عنوان CD26 نیز شناخته میشود) را به عنوان گیرنده اصلی خود به کار می برد. ارزیابی های اولیه نشان دهنده این است که ویروس کرونای نوظهور 2019 همبستگی تکاملی نزدیکی با کروناویروس های خفاشی سارس مانند دارد . در اینجا، بر مبنای سه ژنوم ابتدایی تعریف شده برای کروناویروس نوظهور (2019-nCoV)، شامل ووهان/IVDC-HB-01 (شماره دستیابی در GISAID: EPI_ISL_402119) (HB01)، ووهان/IVDC-HB-04/2019 (شماره دستیابی: EPI_ISL-402120) (HB04) و ووهان/IVDC-HB-05/2019 (شماره دستیابی: EPI_ISL_402121) (HB05)، گزارمان ژنومی جامعی بر روی این ویروس در مقایسه با کروناویروس های مشابه صورت گرفته است. این دسته شامل 1008 کروناویروس عامل سارس انسانی، 338 کروناویروس خفاشی شبه سارس و 3131 کروناویروس عامل مرس انسانی می باشند که ژنوم هایشان پیشتر، از طریق پایگاه داده عوامل بیماری زای ویروسی و منابع آزمایشی (ViPR) و NCBI در 12 ژانویه 2020 منتشر شده است (تاریخ انتشار: 12 سپتامبر 2019).

تعيين رفتار تعاملی DNA تیموس گوساله با بربرين هیدروکلريد در حضور هيستون پیونددهنده : يک مطالعه بيوفيزيکی

Determining the interaction behavior of calf thymus DNA with berberine hydrochloride in the presence of linker histone: a biophysical study

Abstract

The binding of small molecules with histone-DNA complexes can cause an interference in vital cellular processes such as cell division and the growth of cancerous cells that results in apoptosis. It is significant to study the interaction of small molecules with histone-DNA complex for the purpose of better understanding their mechanism of action, as well as designing novel and more effective drug compounds. The fluorescence quenching of ct-DNA upon interaction with Berberine has determined the binding of Berberine to ct-DNA with Ksv= 9.46 107 M1 . Ksv value of ct-DNA-Berberine in the presence of H1 has been observed to be 3.10 107 M1 , indicating that the H1 has caused a reduction in the binding affinity of Berberine to ct-DNA. In the competitive emission spectrum, ethidium bromide (EB) and acridine orange (AO) have been examined as intercalators through the addition of Berberine to ct-DNA complexes, which includes ctDNA-EB and ctDNA-AO. Although in the presence of histone H1 , we have observed signs of competition through the induced changes within the emission spectra, yet there has been apparently no competition between the ligands and probes. The viscosity results have confirmed the different behaviors of interaction between ctDNA and Berberine throughout the binary and ternary systems. We have figured out the IC50 and viability percent values at three different time durations of interaction between Berberine and MCF7 cell line. The molecular experiments have been completed by achieving the results of MTT assay, which have been confirmed to be in good agreement with molecular modeling studies.

1 Introduction

Cancer is acknowledged as the collapse of cellular regulation and uncontrolled cell division. DNA carries unique genetic information about all the living creatures and controls cellular regulations, which acts as the guiding agent for the biological procedures of cells that result in transcription replication and protein synthesis (Agarwal, Jangir, & Mehrotra, 2013; Anbazhagan & Renganathan, 2008; Arrondo, Muga, Castresana, & Goni, ~ 1993; Asadi, Safaei, Ranjbar, & Hasani, 2004). Cell DNA is known as the compact form of chromatin, and among the group of proteins called histones, which are involved in the formation of chromatin, histone H1 is labeled as their most important member. Hence, the DNA and histone–DNA complex have the potential of being utilized as therapeutic goals for designing anticancer drugs (Bazett-Jones, Cot ^ e, Landel, Peterson, & Workman, 1999).

Generally, there are three different ways that the anticancer drugs can interact with DNA including binding to DNA groove (groove binding interaction), the binding between two strands of DNA (intercalation interaction) and covalent binding. Drugs with intercalation interactions can eliminate the cancer cells by creating a binding between two DNA strands (Bera, Sahoo, Ghosh, & Dasgupta, 2008; Bi et al., 2006; Blake et al., 1999; Borchman, Yappert, & Herrell, 1991; Burton et al., 1978; Cao & He, 1998; Chen et al., 2005; Chi & Liu, 2011; Du et al., 2011; Sowrirajan, Yousuf, & Enoch, 2014). We have investigated the interaction of Berberine chloride with DNA and histone H1–DNA complex throughout this study. Berberine (C20H18NO4) is a chemical compound with the molar mass of 366.36122 g/mol (Figure 1) (Gallori et al., 2000; Gittelson & Walker, 1967; Guo, Yue, & Gao, 2011; Hossain & Kumar, 2009; Huang & Zou, 2006; Ivankin, Carson, Kinney, & Wanunu, 2013; Jordan & Wilson, 2004; Kashanian et al., 2008; Khare & Pande, 2012; Kumar, Naik, Girija, Sharath, & Pradeepa, 2012; Kypr & Vorlıckova, 2002; Lerman, 1961). It has been widely studied as an isokoinoline alkaloid that belongs to the Protobebrine structural class and contains a cholesterol-like construction. In accordance with the available data, Berberine is capable of various biological and clinical activities such as antimicrobial, anticancer, antiinflammatory and antioxidant effects (Li & Dong, 2009; Macquet & Butour, 1978; Nafisi, Saboury, Keramat, Neault, & Tajmir-Riahi, 2007; Neelam, Gokara, Sudhamalla, Amooru, & Subramanyam, 2010). This particular substance can induce apoptosis through NFKB pathway and inhibit cell proliferation, as well as prevent and cause a delay in the progress of angiogenesis (Oohara & Wada, 1987). In addition, Jin et al. have studied the outcomes of Berberine on SKOV3 cancer cell line and reported that it has shown antitumor effects (Jin, Zhang, & Li, 2015). Berberine is also carried out to inhibit cancer cell proliferation by reducing the expression of BCL2 anti-apoptotic genes and increasing the expression of proapoptotic genes. Moreover, this interesting substance can induce apoptosis in the MCF-7 breast cancer cell line by causing a decrease in the expression of BCL2 and increasing the expression of CytC genes. Berberine has been widely studied and proven to contain antioxidant, antibacterial, antiTB and antitumor properties (Tang et al., 2009).

In this research, we have performed investigations on the type of interaction between Berberine chloride with DNA and histone H1–DNA complex throughout a variety of methods including fluorescence spectroscopy, absorption spectroscopy, resonance light scattering, circular dichroism (CD), melting temperature measurement, viscosity measurements, molecular modeling and 3-(4,5-cimethylthiazol-2-yl)-2,5- diphenyl tetrazolium bromide (MTT) assay

اخبار و فراتحلیل در مورد آنتی بادی های آنتی بتا 2 آنتی گلیکوپروتئین I و تعیین آنها

News and meta-analysis regarding anti-Beta 2 glycoprotein I antibodies and their determination

خلاصه
1 پیشینه و بالاترین سطح پیشرفت
1.1 از تشخیص آبله تا اتوآنتی بادیهای آنتی-کاردیولیپین
1.2 ارتباط با ترومبوزیز و یا عدم بارداری
1.3 اتوآنتی بادیهای آنتی-بتا دو گلیکوپروتیئن یک (β2-GPI)
1.4 تعیین آنتی بادی آنتی β2-GPI و محدودیت ها
2 بتا2 گلیکوپروتیئن یک: نقش پاتوژنی
2.1 β2-GPI و اپی توپ های پنهان
2.2 اتوآنتی بادیهای آنتی β2-GPI ، یک خانواده ناهمگون
3.2 اتو آنتی بادیهای آنتی β2-GPI و فعال سازی سلولی
4.2 اتوآنتی بادیهای آنتی β2-GPI و APS زایمانی
5.2 اتوآنتی بادیهای آنتی β2-GPI و فعالیت انعقاد طبیعی
2-6 اتوآنتی بادیهای آنتی β2-GPI و تصلب شریان
3 شناسایی آنتی بتا 2 گلیکوپروتیئن 1 و توصیه ها
3-1 اصول فنون
3-2 توصیه های کلی
3-3 β2-GPI حیوانی در برابر β2-GPI انسانی
3-4 حمایت
5.3 میل آنتی بادی به تشکیل پیوند
3-6 ایزوتوپ آنتی بادی
3-7 همراهی با aCLو LA
3-8 شناسایی دومین یک آنتی بتا 2 گلیکوپروتئین I
4 بررسی های عملی
1-4 در نظر گرفتن ایمنوگلوبولین aβ2-GPI و روش های در دسترس برای شناسایی
2-4 در نظر گرفتن ایزوتوپ ایمنوگلوبولین aβ2-GPI
4-3 در نظر گرفتن ایزوتوپ IgA aβ2-GPI
4-4 آنتی بادیهای ضد دومین اول
4-5 آنتی بادیهای آنتی-دومین های 4-5
5 نتیجه گیری
منابع

خلاصه

پیشرفت های کنونی به ما اجازه میدهند که آنتی بادیهایی را پیشنهاد دهیم که بتا-2 گلیکوپروتیئن یک (β2-GPI) را مورد هدف قرار میدهند و اختصاصی ترین آنتی بادیهای مربوط به سندروم آنتی فسفولیپدی (APS) می باشند. بنابراین، امروزه نیاز حیاتی برای ارزیابی های زیستی قدرتمند وجود دارد تا آنها را به طور مناسب مورد بررسی قرار دهد. مشخص شده است که این آنتی بادیها اساسا اپی توپ های پنهان را تشخیص میدهند و در انتخاب تست های آزمایشگاهی مربوط به شناسایی این آنتی بادیها نیاز به دقت زیاد می باشد. برای رسیدن به این هدف، مطالعه متاآنالیز بر روی نقش پاتوفیزیولوژیک β2-GPI انجام شد تا یک دید کلی نسبت به پیشرفت های کنونی که برای شناسایی آنتی β2-GPI صورت گرفت است فراهم کند.

1 پیشینه و بالاترین سطح پیشرفت 

1.1 از تشخیص آبله تا اتوآنتی بادیهای آنتی-کاردیولیپین

در حالیکه تعریف سندروم آنتی فسفولیپید (APS) در سال 1999 ارائه شد (1)، تاریخ زیست شناسی آنتی بادیهای آنتی فسفولیپیدی (APLA) به خیلی قبل تر و در اولین دهه قرن بیستم و در زمان توسعه ارزیابی های مربوط به تشخیص آبله بر  میگردد. در واقع، قبل از بوردت و جینگو، وسمن اولین فردی بود که در سال 1906 واکنش فیکساسیون کمپلمان را  برای تست جدید در جهت تشخیص آبله با استفاده از عصاره کبدی جنین مرده مبتلا به آبله ارثی به عنوان منبع آنتی ژن به کار برد  (2). این منبع آنتی ژنی خیلی زود بوسیله لندستینر با عصاره الکلی حاصل از قلب گاو مبتلا به آبله جایگزین شد. لندستینر کسی بود که بعدها آزمایش آزمایشگاه تجسس بیماری‌های آمیزشی (VDRL) را طرح ریزی کرد. سپس در سال 1941 پانگبورن فسفولیپیدهای میتوکندریایی را به عنوان منبع اصلی آنتی ژن حاصل از عصاره گاوی توصیف کرد که به دلیل اینکه از قلب منشا می گرفت کاردیولیپین نامیده شد (3). این بهبود در روند آزمایش منجر به توسعه آزمایش های دقیق تر آبله با استفاده از کاریدولیپین خالص سازی شده گردید (4). سپس مشخص شد که در واقع کاردیولیپین یک فسفاتیدل گلیسرول است اگرچه ما همچنان نام کاردیولیپین را به کار میگیرم.

5 نتیجه گیری

به طور کلی در طی 30 سال اخیر پیشرفت هایی در مورد تشخیص زیستی APS و کشف نقش مرکزی aβ2-GPI در APS وجود داشته است. این مورد منجر به قرار گرفتن اتوانتی بادیهای aβ2-GPI G/M به عنوان معیار تشخیص APS در سال 2006 شده است اما این امیدواریها کامل نبوده و بهبودهایی از آن زمان صورت گرفته است.

Abstract

Recent advances allow us to propose antibodies targeting beta-2-glycoprotein I (β2-GPI) as the most specific antibodies associated with anti-phospholipid syndrome (APS). Therefore, there is now a crucial need for powerful biological assays to adequately monitor them. It is well established that these antibodies recognize mainly cryptic epitopes, which requires a great deal of consideration in the choice of laboratory tests to identify these antibodies. To this end, an update on the pathophysiological role of β2-GPI and a meta-analysis were conducted providing an overview of the current progress towards anti-β2-GPI detection.

1 History and STATE of the art

1.1 From syphilis diagnosis to the anti-cardiolipin autoantibodies

While the definition of the antiphospholipid syndrome (APS) was established in 1999 [1], the biological history of the antiphospholipid antibodies (APLA) started long before that in the first decade of the 20th century with development of assays for the diagnosis of syphilis. Indeed, Wassermann was the first in 1906 to apply the complement fixation reaction, previously described by Bordet and Gengou, in a new test for the diagnosis of syphilis using fetal liver extracts from dead embryos with congenital syphilis as an antigenic source [2]. This antigenic source was shortly replaced with an alcoholic extract from nonsyphilis beef heart by Landsteiner who had then developed the Venereal Disease Research Laboratory Test (VDRL). Later on in 1941, Pangborn characterized mitochondrial phospholipids, called cardiolipin because of its cardiac origin, as the main antigenic source from the beef extract [3]. This improvement led to the development of more accurate syphilis tests using purified cardiolipin [4]. It was then shown that cardiolipin was in fact phosphatidylglycerol, though we kept the cardiolipin appellation.

5 Conclusion

In conclusion, several advancements were made in the biological diagnosis of APS over the last thirty years and the discovery of the central role played by aβ2-GPI in APS. This has led to the inclusion of aβ2-GPI G/M autoantibodies in the APS diagnostic criteria of 2006 with high hopes, but those hopes have been incompletely satisfied while some improvements were made since that time.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

اخبار و فراتحلیل در مورد آنتی بادی های آنتی بتا 2 آنتی گلیکوپروتئین I و تعیین آنها

News and meta-analysis regarding anti-Beta 2 glycoprotein I antibodies and their determination

محلول های دیواره سلولی ریشه گیاهان زراعی در خاک های شور

Root cell wall solutions for crop plants in saline soils

چکیده

1- مقدمه

2- توانایی ترکیب Na+ به اجزاء دیواره سلولی

3- تغییر در ترکیب شیمیایی دیواره های سلولی ریشه در پاسخ به تیمار نمک

4- تغییرات کارکرد دیواره سلولی در اثر شوری

5- موانع انتشار ریشه و تغییرات شوری

6- فعل و انفعالات نمک با پروتئین های دیواره سلولی

7- چشم انداز آتی

چکیده

رشد ریشه اغلب گیاهان زراعی در اثر شوری خاک مهار می شود. ریشه با تعدیل متابولیسم، بیان ژنی و فعالیت پروتئین که منجر به تغییر در ترکیب دیواره سلولی، فرآیندهای نقل و انتقال، اندازه و شکل سلول، و معماری ریشه می گردد، به آن پاسخ می دهد. در اینجا، ما درباره اثرات تنش شوری بر دیواره سلولی که منجر به تغییر آنزیم، گرایش میکروفیبریل سلولز و رسوب پلی ساکارید غیرسلولزی در نواحی افزایش طول ریشه به عنوان عوامل مهم بازدارندگی افزایش طول ریشه می گردد تمرکز نموده و بر تغییرات دیواره سلولی مرتبط با تحمل تنش شوری و محدودیت آب ریشه ها تاکید نمودیم. تنش شوری باعث القاء تغییراتی در ترکیب دیواره انواع مختلف سلول های خاص ریشه از جمله افزایش رسوب لیگنین و سوبرین در سلول های اندودرمی و اگزودرمی می گردد. این تغییرات با جلوگیری از اتلاف آب و تغییر مسیر نقل و انتقال یون در جهت منفعت گیاه عمل می نمایند. ما نشان دادیم که ترکیب یون های Na+ با اجزای دیواره سلولی می تواند بر عبور Na+ تاثیر گذاشته و Na+ قادر است بر ترکیب یون های دیگر اثر گذاشته و مانع کارکرد پکتین در خلال رشد سلولی گردد. وقوع تفاوت های طبیعی در ساختار دیواره سلولی، منابع جدیدی را برای اصلاح محصولات زراعی فراهم می نماید که دارای تحمل پذیری بیشتری نسبت به شوری می گردند.

7- چشم انداز آتی

برای درک ارتباط بین تغییرات رونویسی در ژن های دیواره سلولی و سازگاری با شوری ما باید به شناسایی و یا ایجاد تنوع ژنتیکی در ژن های تنظیم کننده ویژگی های دیواره سلولی و توصیف نحوه تاثیرگذاری تغییرات بر خواص شیمیایی دیواره سلولی تحت شرایط شوری بپردازیم. اندازه گیری تنوع در خواص شیمیایی دیواره سلولی باید تفاوت های مکانی و زمانی را لحاظ نموده و از استراتژی هایی مانند استراتژی مورد استفاده برای مطالعات پروتئومی و متابولومیک رشد ریشه در خاک شور پیروی نمود که در آن نوک ریشه به سه منطقه تقسیم می گردد که معرف مناطق فعال تقسیم، طویل شدن و تمایز سلولی است [19،20]. مبانی ژنتیکی پاسخ رشد فوق الذکر به تنش شوری در غلاتی مانند برنج، با ترکیبات فنوتیپی مبتنی بر تصویر همراه با روش های ارتباط ژنومی مورد آزمایش قرار گرفته است [115]. قدم بعدی کاوش با روش های مزبور درباره تنوع فنوتیپی در پاسخ ریشه غلات تحت تنش شوری و یافتن جایگاه ژنتیکی تنظیم صفات مربوط به سازگاری با تنش شوری است. تا به امروز تحمل به شوری در غلات با صفاتی ارتباط داشته که گیاه را قادر به تغییر سریع رشد ریشه خود در پاسخ به شور و صفاتی که محدود کردن نقل و انتقال Na+ ریشه به ساقه را مانند جداسازی بهتر Na+ در بافت های ریشه محدود نماید. برای تکمیل این اطلاعات ما باید نحوه تاثیرگذاری تفاوت های هر جزء آپوپلاسمی سلول های ریشه بر برهمکنش دیواره سلولی با یون ها و عبور یون ها را تعیین نماییم.

Abstract

The root growth of most crop plants is inhibited by soil salinity. Roots respond by modulating metabolism, gene expression and protein activity, which results in changes in cell wall composition, transport processes, cell size and shape, and root architecture. Here, we focus on the effects of salt stress on cell wall modifying enzymes, cellulose microfibril orientation and non-cellulosic polysaccharide deposition in root elongation zones, as important determinants of inhibition of root elongation, and highlight cell wall changes linked to tolerance to salt stressed and water limited roots. Salt stress induces changes in the wall composition of specific root cell types, including the increased deposition of lignin and suberin in endodermal and exodermal cells. These changes can benefit the plant by preventing water loss and altering ion transport pathways. We suggest that binding of Na+ ions to cell wall components might influence the passage of Na+ and that Na+ can influence the binding of other ions and hinder the function of pectin during cell growth. Naturally occurring differences in cell wall structure may provide new resources for breeding crops that are more salt tolerant.

7- Future prospects

To understand the links between the transcriptional changes in cell wall genes and adaptations to salinity we need to identify or create genetic variation in the genes regulating cell wall properties and characterise how the variation influences cell wall chemistry in saline conditions. The measurement of variation in cell wall properties must capture spatial and temporal differences, following strategies such as those used for proteomic and metabolomics studies of root growth in saline soil where the root tip is divided into three regions representing active cell division, elongation and differentiation zones [19,20]. The genetic basis of the above ground growth response to salt stress in cereals, such as rice, has been tested by combining image-based phenotyping with genome-wide association methods [115]. The next step is to go underground with these methods, to phenotype diversity in cereal root salt stress responses and find the genetic loci regulating traits linked to salt stress adaptation. To date tolerance to salinity in cereals has been linked to traits that enable plants to rapidly alter their root growth in response to salt and traits that limit root-to-shoot transport of Na+, such as better sequestration of Na+ in root tissues. To complement this information we need to determine how differences in each apoplasmic component in root cells influences cell wall interactions with ions and the passage of ions.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

محلول های دیواره سلولی ریشه گیاهان زراعی در خاک های شور

Root cell wall solutions for crop plants in saline soils

بررسی تغییر مکانیزم احساس درد در فرزندان موش های دارای اعتیاد به مورفین

Is the Nociception Mechanism Altered in Offspring of Morphine-Abstinent Rats?

چکیده

روش ها

حیوانات

روش تجربی

قرار گرفتن والدین در معرض مرفین

پروتکل جفت گیری

آزمایش پلیت(ظرف-صفحه) داغ

آزمایش پیچ خوردگی(پیچش)

آزمایش فرمالین

ضبط واحد منفرد خارج سلولی

مجموعه(جمع آوری) بافت مغز

PCRدر زمان واقعی

تکنیک وسترن بلات

تحلیل آماری

نتایج

تزریق مورفین پدری قبل از جفت گیری مرگ و میر نوزادان را افزایش داد

نالوکسن علائم خروجی را در نر ها و همچنین ماده های دارای اعتیاد به مورفین افزایش داد

گرگرفتگی و دردهای احشایی در فرزندان والدین دارای اعتیاد به مورفین کاهش یافت

تزریق مورفین والدین قبل از جفت گیری پیام دردزای القا شده توسط فرمالین را کاهش داد

فرزندان اشتقاق یافته از گروه وابسته به مورفین افزایش معنی داری را در حساسیت به اثرات ضد درد مورفین در آزمایش فرمالین نشان دادند

قرار گرفتن والدین در معرض مورفین قبل از جفت گیری فعالیت نورونی همزمان در هسته ی اکومبنس و قشر جلویی مغز را در فرزندان کاهش داد

سطوح mRNAگیرنده های مخدر در نواحی هسته ی اکومبنس و قشر جلویی مغز والدین دارای اعتیاد به مورفین تغییر کرد

گیرنده های مخدر Mu، CREB وفسفریلاسیون ERK1 / 2 در هسته ی اکومبنس و قشر جلویی مغز فرزندان والدین در معرض مورفین افزایش میابد

بحث

نتیجه گیری

چکیده

جهت بررسی تاثیر مواد مخدر والدین بر فرزندان، غربالگری(واکنش دردزا)، تغییرات الکتروفیزیولوژیکی، بیان mRNA ی گیرنده های مخدر و بیان برخی پروتئین های خاص درون سلولی در فرزندان رت های دارای اعتیاد به مورفین مورد مطالعه قرار گرفتند. حیوانات نر و ماده به مدت 21 روز مورفین محلول در آب دریافت کردند. 10 روز بعد از آخرین تزریق مورفین ، حیوانات به منظور جفت گیری در 4 گروه به شرح زیر قرار داده شدند: نر و ماده سالم( بدون مصرف دارو- دارونما) ، ماده دارای اعتیاد به مورفین و نر سالم ، نر دارای اعتیاد به مورفین و ماده سالم ، نر و ماده هردو دارای اعتیاد به مورفین. فرزندان نر بالغ برای غربالگری(واکنش دردزا)، تخلیه ی عصبی هسته ی اکومبنس( بخشی از لیمبیک) و قشر جلوی مغز مورد آزمایش قرار گرفتند. نتایج ما نشان می دهد که غربالگری در فرزندان نر همه ی گروه های والدین دارای اعتیاد به مورفین به طور معنی داری در مقایسه با گروه کنترل کاهش یافته است. در فرزندان گروه هایی با والدین دارای اعتیاد به مورفین ، حساسیت به اثرات ضد درد مورفین در فازهای مزمن و نیز بحرانی(حاد) آزمایش فرمالین افزایش یافته است. فعالیت الکتریکی عصبی در فرزندان والدینی که نواحی هسته ی اکومبنس و بخش جلوی مغز آن ها در معرض مورفین قرار گرفت،  کاهش یافت. علاوه بر این یافته های ما نشان می دهد که بیان گیرنده های مخدر(µ،K و δ) در هسته ی اکومبنس والدین دارای اعتیاد به مورفین در مقایسه با گروه کنترل افزایش یافت. علاوه بر این بیان گیرنده های K به طور قابل ملاحظه ای در قشر جلوی مغز گروه والدین دارای اعتیاد به مورفین نسبت به گروه کنترل افزایش یافته است. سطوح فسفریله ی کیناز 2/1 خارج سلولی و پروتئین متصل شونده به عنصر پاسخ دهنده (واکنشی)آدنوزین مونوفسفات حلقوی به طور معنی داری در فرزندان والدین دارای اعتیاد به مورفین نسبت به گروه کنترل در هسته ی اکومبنس بالاتر بود. نتایج ما نشان داد که مواد مخدر درون زاد( آزاد شده در درون) در فرزندان والدین دارای اعتیاد به مورفین تغییر کرده است و آن که وراثت نقش اصلی دارد. 

نتیجه گیری

مطالعه ی ما نشان می دهد که قرار گیری در معرض مخدر ، حساسیت به دردهای احشایی و حرارتی را در فرزندان والدین دارای اعتیاد به مورفین کاهش می دهد. همچنین تزریق دوز بی اثر مورفین به این فرزندان در آزمایش فرمالین میزان حساسیت به درد را کاهش داد. بیان mRNA ی گیرنده ی مخدر در هسته ی اکومبنس نسبت به قشر جلوی مغز کاهش یافت که نشان می دهد هسته ی اکومبنس نسبت به اعتیاد به مورفین حساس تر است. علاوه بر این گیرنده های مخدر هسته ی اکومبنس فسفریلاسیون ERK1/2و CREB را در فرزندان والدین معتاد به مورفین تنظیم می کنند. مطابق با این مطالعه و مطالعات پیشین این تغییرات ممکن است نتایج(عواقب) طولانی مدتی(بلند مدت) در نسل بعد داشته باشند. داده های حاضر امکان تغییرات موضعی گیرنده های درون زا و نقش وراثت را در رت هایی با والدین قرار گرفته در معرض مورفین(دارای اعتیاد) تایید می کند.

Abstract

To investigate the effect of parental drug abuse on children, nociception, electrophysiological alteration, mRNA expression of opioid receptors, and expression of certain intracellular proteins in offspring of morphine-abstinent rats were studied. Adult male and female animals received water-soluble morphine for 21 days. Ten days after the last morphine administration, animals were placed for mating in 4 groups as follows: healthy (drug naive) female and male, morphine-abstinent female and healthy male, morphine-abstinent male and healthy female, morphine-abstinent male and morphine-abstinent female. Their adult male offspring were tested for nociception, neuronal discharge in nucleus accumbens (NAC) and prefrontal cortex (PFC). Our results showed that nociception in male offspring of all morphine-abstinent parent(s) groups was significantly reduced, compared with the control group. In the offspring of morphine-abstinent parent(s) groups, sensitivity to the antinociceptive effect of morphine was enhanced in chronic as well as in acute phases of the formalin test. Neuronal electrical activity reduced in the offspring of the morphine-exposed parent(s) in NAC as well as PFC regions. Moreover, our findings show that opioid receptors’ expressions (µ, κ, and δ) increased in NAC of the litter of morphine-abstinent parent(s), compared with the control group. In addition, the expression of κ receptors was remarkably increased in the PFC in morphine-abstinent parent group, relative to the control group. The phosphorylated levels of extracellular regulated kinase 1/2 and cyclic adenosine monophosphate responsive element binding protein were significantly higher in the offspring of the morphine-abstinent parent(s) than the control group in the NAC. Our results indicated that endogenous opioid is altered in offspring of the morphine-exposed parent(s) and that heritage has a major role.

Conclusions

Our study shows that opiate exposure decreased thermal and visceral pain sensitivities in offspring of morphine-exposed parents. Also, injection of noneffective dose of morphine into these offspring in the formalin test showed a reduction in pain sensitivity. Expression of opioid receptor mRNA was increased in the NAC rather than PFC, which suggests NAC is more sensitive to morphine addiction. Moreover, NAC opioid receptors regulated CREB and ERK1/2 phosphorylation in offspring of the morphine-abstinent parent(s). Neuronal simultaneous firing rates were reduced in the litter of morphine-abstinent parent(s). Consistent with this study and previous reports, these alterations may have longterm consequences in the next progeny. Current data confirm the possibility of endogenous opioid analgesia alternation and the role of heritage in rats with morphine exposed-parent(s).

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

بررسی تغییر مکانیزم احساس درد در فرزندان موش های دارای اعتیاد به مورفین

Is the Nociception Mechanism Altered in Offspring of Morphine-Abstinent Rats?

اثرات سطح پروتئین غذایی و نمکهای کلسیم اسیدهای چرب زنجیره بلند بر تحریک نیتروژن، میکروبیولوژی شکمبه و ترکیب اسیدهای چرب پلاسما در گاو های هولشتاین

Effects of dietary protein levels and calcium salts of long-chain fatty acids on nitrogen mobilization, rumen microbiota and plasma fatty acid composition in Holstein bulls

چکیده

1. مقدمه و پیش درآمد

2. مواد و متدها

2.1 . طرح آزمایشی تجربی و رژیم های غذایی حیوانی

2.2 . آنالیز شیمیایی و نمونه گیری

2.3 ترکیب اسید چرب و شاخص پلاسمای بیوشیمی

2.4. خصوصیات و ویژگیهای تخمیر شکمبه

2.5. فراوانی نسبی میکروبیولوژی شکمبه

2.6 . آنالیز آماری

3. نتایج

3.1. جذب مواد غذایی و قابلیت هضم

3.2. خصوصیات تخمیر شکمبه

3.3 فلور میکروبی شکمبه

3.4 شاخص های بیوشیمیایی پلاسما

3.5 ساخت اسید چرب در پلاسما

4. بحث و بررسی

5. نتیجه گیری

چکیده

هدف این مقاله، بررسی و ارزیابی اثر سطح پروتئین های غذایی CP و میزان نمک های کلسیمی اسیدهای چرب زنجیره بلند (CSFA) بر جذب مواد غذایی و قابلیت هضم ، رسوب نیتروژن ،خصوصیات تخمیر شکمبه و ویژگیهای میکروبیولوژیک آن ، شاخص های بیوشیمی پلاسما و ترکیب اسید چرب در گاوهای هولشتاین بوده است. حدود 8 گاوهولشتاین با طرح ابعاد 4X4 انگلیسی با رژیم های غذایی عاملی 2X2 از جمله دو سطح CP( حدود 133 یا 112 گرم بر کیلوگرم ماده خشک) و همراه با 2.32g/kg نمک های کلسیمی اسیدهای چرب زنجیره بلند (CSFA ) یا بدون آن مورد استفاده قرار گرفتند. رژیم های غذایی با سطح پروتئین بالا CP باعث افزایش میزان جذب سطح پروتئین و قابلیت هضم آن و ترشح نیتروژن ادراری گردید. مکمل های غذایی حاوی نمک های کلسیمی اسیدهای چرب زنجیره بلند (CSFA) نیز باعث افزایش قابلیت هضم ماده آلی می گردد. P=0.012 رژیم های غذایی حاوی نمک های کلسیمی اسیدهای چرب زنجیره بلند (CSFA) و رژیم های حاوی سطح پروتئین بالا نیز باعث افزایش غلظت نیتروژن آمونیاکی شکمبه و شدت غلظت های والرات و ایزووالرات گردید. رژیم های غذایی حاوی CP بالا باعث بهبود و افزایش فراوانی Butyrivibriov fibrisolvens( p=0.037) و همین طور Megasphaera elsdenii( p= 0.023) می گردد، در حالیکه نمک های کلسیمی اسیدهای چرب زنجیره بلند (CSFA ) باعث کاهش نسبت فراوانی متانوژن (p=0.047) می شوند. CP بالا موجب افزایش غلظت اوره نیز می گرددP=0.008. همین طور مکمل های غذایی حاوی نمک های کلسیمی اسیدهای چرب زنجیره بلند (CSFA) باعث افزایش سطح کلسترول و غلظت لیپوپروتئین کم تراکم کلسترول در پلاسما و نسبت C16:0, C18:1n9c و عدم اشباع C18 ودر عین حال کاهش نسبت C21:1 و C22:0 می گردد. رژیم های غذایی CP پایین باعث کاهش اتلاف پروتئین و همین طور آلودگی محیطی در مرحله پایانی پروار نمودن گاوهای هولشتاین می گردند. مطالعات و تحقیقات بیشتری باید در خصوص ارزیابی و بررسی تاثیر نمک های کلسیمی اسیدهای چرب زنجیره بلند (CSFA) بر انتشار CH4 بر حسب مکانیسم میکروبی در شکمبه انجام گیرد. 

5 نتیجه گیری

بر اساس نتایج مشاهدات ، بیان می داریم که رژیم های غذایی کم پروتئین باعث کاهش اتلاف پروتئین و آلودگی محیطی در مرحله نهایی پرواربندی دام های هولشتاین در 20 ماه می شوند. درهرحال، رژیم های غذایی حاوی CP بالاباعث افزایش Butyrivibrio fibrisolvens و گروه جمعیت Megasphaera elsdenii می گردد که در بیوهیدراته شدن و سلولزی شدن مشارکت دارند. مکمل های غذایی حاوی CSFA باعث افزایش هضم پذیری OM و میزان غلظت ایزووالرات می شوند. همینطور باعث بهبود میزان درصد اسیدهای چرب غیراشباع در پلاسما می گردند، ولی نسبت C16:0 و C18:2n6c را متاثر نمی نماید.CSFA مانع گروه متانوژن ها می گردند. مطالعات و تحقیقات بیشتری برای بررسی مکانیسم میکروبی تاثیر CSFA بر انتشار CH4 در شکمبه باید صورت گیرد. 

Abstract

The aim of this study was to investigate the impact of dietary crude protein (CP) levels and calcium salts of long-chain fatty acids (CSFA) on the nutrient intake and digestibility, nitrogen deposition, rumen fermentation characteristic and microbiota, plasma biochemical indexes and fatty acid composition in the Holstein bulls. Eight Holstein bulls was used in a 4 × 4 Latin Square design with 2 × 2 factorial diets, including two levels of CP (133 or 112 g/kg dry matter), and with or without 2.32 g/kg CSFA. The high CP level diets increased the CP intake and the CP apparent digestibility and the urinary nitrogen excretion (P = 0.001). Dietary supplementation with CSFA promoted the apparent digestibility of organic matter (P = 0.012). The diets of CSFA and high CP level raised the rumen ammonia nitrogen concentration (P = 0.009), and enhanced the isovalerate and valerate concentrations, respectively. The high CP diets improved the abundance of Butyrivibrio fibrisolvens (P = 0.037) and Megasphaera elsdenii (P = 0.023), while the CSFA reduced the abundance of methanogens (P = 0.047). High CP increased urea concentration (P = 0.008). Dietary supplementation with CSFA increased the cholesterol and the low-density lipoprotein cholesterol concentration in the plasma, and the proportion of C16:0, C18:1n9c and Δ9 desaturase C18, while it reduced the ratio of C21:1 and C22:0. The low CP diets reduced the protein waste and environmental pollution in the final stage of fattening Holstein bulls. Further study needs to be done to investigate the effect of CSFA on the CH4 emission in terms of microbial mechanism in the rumen.

5. Conclusion

Based on the results of our observations, we suggested that the low protein diets reduced protein waste and environmental pollution in the final stage of fattening Holstein cattle at 20 months. However, high CP diets increased Butyrivibrio fibrisolvens and Megasphaera elsdenii population, which participate in bio-hydrogenation and cellulolytic. Dietary supplementation with CSFA enhanced the OM apparent digestibility and the isovalerate concentration. It also can partially improve the percentage of unsaturated fatty acids in plasma, but not influence the proportion of C16:0 and C18:2n6c. The CSFA inhibited the methanogens population. Further study needs to be done to investigate the microbial mechanism of the CSFA effect on the CH4 emission in the rumen.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

اثرات سطح پروتئین غذایی و نمکهای کلسیم اسیدهای چرب زنجیره بلند بر تحریک نیتروژن، میکروبیولوژی شکمبه و ترکیب اسیدهای چرب پلاسما در گاو های هولشتاین

Effects of dietary protein levels and calcium salts of long-chain fatty acids on nitrogen mobilization, rumen microbiota and plasma fatty acid composition in Holstein bulls