اثر هیجانات محیطی بر کنترل بازدارنده در کودکان

The influence of peripheral emotions on inhibitory control among children

چکیده
1- مقدمه
2- پیوند میان کنترل شناختی و پردازش هیجان
3- هیجان منفی در برابر هیجان مثبت
4- هیجان کانونی در برابر هیجان پیرامونی
5- توالی همسازی
6- مطالعه ی کنونی
7- روش
8- نتایج
9- بحث
10- محدودیت ها و مطالعات آینده
11- نتیجه گیری
منابع

چکیده

     در این مطالعه، ما برهمکنش شناختی-هیجانی را از طریق سنجیدن اثرات رقابت اجرایی (پسوآ، 2013) بررسی کردیم، یعنی چگونه کنترل بازداری هنگام مواجهه با اطلاعات هیجانی تحت تأثیر قرار می گیرد. 63 کودک (8 تا 9 ساله) در یک وظیفه ی بازداری (وظیفه ی محوری) که با شکلک های شاد، غمگین و خنثی (بی حالت) همراه بود (و به-صورت پیرامونی نمایش داده شدند) شرکت کردند. اثرات مداخله در وظیفه ی اصلی در مورد سرعت و صحت مشاهده شد، اما در کل، این اثرات به وسیله ی شکلک های پیرامونی تعدیل نشدند، امری که دلالت بر آن دارد که پردازش وظیفه ی اصلی از ظرفیت محدود آن فراتر رفت چنان که مداخله ی مربوط به اطلاعات پیرامونی نامرتبط با وظیفه پدیدار نشد (پسوآ، 2013). تحلیل های بیش تر آشکار کرد که ابعاد اثرات مداخله به ترتیبِ شرایط همسازی بستگی داشت: هنگامی که شرایط ناهمساز پیش از شرایط همسازی قرار می گرفتند، مداخله ی بیش تری رخ داد. این اثر در شرایط غمگینی کوچک تر بود، به ویژه در آغاز آزمایش. این یافته ها دلالت بر آن دارد که ادراک پایین به بالای اطلاعات هیجانی نامرتبط با وظیفه زمانی بر فرایند بالای به پایینِ کنترل در میان کودکان در شرایط غمگینی که نیازهای پردازش به طور ویژه ای زیاد بود، تأثیر گذاشت. ما بحث خواهیم کرد که آیا برجستگی و قدرت محرک های هیجانی و نیز نیازهای وظیفه، ویژگی هایی قطعی هستند که قدرت این رابطه را تعدیل می کنند یا خیر.

پیوند میان کنترل شناختی و پردازش هیجان

     هم تبیین های سنتیِ کنترل بازداری (نورمن و شالیس، 1986) و نظریه های متأخر همچون تبیین پایش تعارض که شامل سامانه ای است که تعارض در طی پردازش اطلاعات را پایش می کند (بوتوینیک و همکاران، 2001)، دلالت بر آن دارند که کنترل بالا به پایینِ محض به این منظور تنظیم می شود تا تعارض های ادراکی را حل و فصل کند. به تازگی اشاره شده است که پایش تعارض بر پایه ی یادگیری تقویتی استوار است (برای مرور، بنگرید به آبن و همکاران، 2017؛ چیو و ایگنر، 2019). به ویژه، باور بر این است که کنترل برخاسته از فرایندهای یادگیریِ تداعی است که مسئول نظارت بر فرایندهایی همچون بازنمایی هدف و توجه هستند. جنبه ی یادگیری از کنترل شناختی استدلال می کند که کنترل شناختی می تواند توسط پردازش پایین به بالای محرک هایی متأثر شود که از اهداف پیشین یا محیط های توجهی آموخته شده اند (مقایسه شود با آوا و همکاران، 2012) و از همین رو آن ها را به عنوان فرایندهای وابسته به هم تعبیر می کند.

     یک روش بررسی برهمکنش میان پردازش بالا به پایین و پایین به بالا در کنترل شناختی از طریق افزودن پردازش هیجان ها در طراحی های آزمایشی است (پسوآ، 2017). تولید هیجان پایین به بالا، یک نمای محرک محور از پردازش هیجان است که به «برانگیختن هیجان از طریق ارائه ی یک محرک اشاره دارد که تصور می شود دارای ویژگی های فیزیکی ساده ای است که به طور ذاتی هیجانی هستند» (مک رای و همکاران، 2012، صص. 254-253). چهره ی انسان ها که خشم و شادمانی را ابراز می کنند به طور بیولوژیکی به ترتیب متمایل به محرک های منفی و مثبت قلمداد شده اند (بار و نیتا، 2007؛ اومان و مینکا، 2001). اگرچه هیجان و شناخت به طور سنتی به عنوان فرایندهای جداگانه ای قلمداد شده اند، شواهد فزاینده ای وجود دارد مبنی بر این که آن ها دارای یک رابطه ی پیچیده هستند (چیو و براور، 2011؛ داماسیو، 1994؛ دریسباخ و فیشر، 2012؛ دریسباخ و فیشر، 2015؛ دریسباخ و گوشکی، 2004؛ گوشکی و بولتی، 2014؛ مولر، 2-11؛ بنگرید به پسوا، 2013 برای مرور)، که بخشی از آن به دلیل همان مناطق در مغز است که در هم هیجان و هم در شناخت دخیل هستند (برای نمونه، آمیگدالا، قشر پیش پیشانی میانی؛ برای دیدن یک مرور، بنگرید به گسوآ). بخشی از این رابطه همچنین از این حقیقت ناشی می شود که فعال سازی و دسترسی به هیجان یک رویه ی خودکار و ناخودآگاه است.

     طبق چهارچوب مفهومی پسوآ، مدل رقابت دوگانه، ادراک بصری و کارکردهای اجرایی به عنوان فرایندهایی با ظرفیت محدود تلقی می¬شوند و دارای منابع ذهنی مشترک هستند؛ از همین رو، مدیریت کردن تعارض ادراکی ممکن است مواجهه¬ی همزمان با بازداری را پیچیده کند (برای نمونه، پسوآ، 2013). در سطح ادراکی، تصور می-شود که اقلامی با محتوای هیجانی، منابع پردازش را منحرف می¬کنند، برجستگی را افزایش می¬دهند، و بدین وسیله عملکرد وظیفه را متأثر می¬کنند. اگرچه پردازش محرک¬های آکنده از هیجان به طریق گوناگون اولویت¬بندی می¬شوند، اما مستقل از توجه نیست، بلکه در بسیاری از بافت¬ها به منابع بستگی دارد. به عبارت دیگر، پردازش هیجان با شناخت مرتبط است چون دستکاری یک عنصر در عملکرد دیگری تأثیر می¬گذارد و برعکس (پسوآ، 2013).

تجربه واقعی استفاده از آزمایش فارماکوژنومیک ترکیبی در کودکان و نوجوانان دچار افسردگی و اضطراب

Real-world experience of using combinatorial pharmacogenomic test in children and adolescents with depression and anxiety

چکیده
1 مقدمه
2 مواد و روش ها
2-1 جمعیت مطالعه و گردآوری داده
2-2 تحلیل داده ها
3 نتایج
4 بحث
منابع

چکیده

هدف: ارزیابی تأثیر واقعی استفاده از یک آزمایش فارماکوژنومیک ترکیبی (CPGx) تجاری بر مدیریت دارو و پیامدهای بالینی در کودکان و نوجوانانی که در یک طبابت روانپزشکی مراقبت ثالثیه مورد درمان واقع شدند.

روش ها: یک مطالعه ی همگروهی گذشته نگر با استفاده از یک پایگاه داده ی آینده نگر از بیمارانی که آزمایش CPGx بر روی آنان انجام می شد، اجرا گردید. تنها بیمارانی برخوردار از داده های بالینی در هنگام صدور دستور آزمایش CPGx (پیش از خط مبنا)، ملاقات برای تغییر داروی احتمالی (خط مبنا)، و ملاقات پیگیری 8 هفته پس از درمان (پس از خط مبنا) گنجانده شدند. نمرات تأثیر کلی بالینی (CGI) به ازای هر ملاقات محاسبه شد. تحلیل های آماری مناسب، ازجمله آزمون تی یک نمونه ای، آزمون تی زوجی، و آزمون مربع کا، انجام شد.

نتایج: بر پایه ی معیارهای ورود به مطالعه، 281 نفر (9/75 درصد) از مجموع 370 بیمار با آزمایش CPGx لحاظ شدند. میانگین سنی آنان برابر با 5/4 ± 8/15 سال (111 زن؛ 5/39 درصد) بود. میانگین شمار داروها در ملاقات پس از خط مبنا به طور چشمگیری به 2/1±4/2 افزایش یافت (t(280)=8.34، p<0.001). داروهایی برای 123 بیمار (7/43 درصد) افزوده شد، برای 92 بیمار (7/32 درصد) تغییر دارو انجام گرفت، و بقیه بدون تغییر باقی ماندند. هیچ ارتباط معنی داری میان عوارض مضر مرتبط با دارو و گروه تغییر داروی روانگردان رخ نداد (p=0.27). جمعیت مطالعه یک بهبودی معنی دار (p<0.001) را از نظر شدت تأثیر کلی بالینی، اثربخشی، و شاخص های بهبودی کلی نشان داد.

نتیجه گیری: در تجربه ی ما پیرامون استفاده از آزمایش CPGx در یک همگروه بزرگ از کودکان و نوجوانان طی یک طبابت بالینی رویه ای، برای سه چهارم از آنان تغییر دارو انجام شد. افزون بر این، ما یک بهبودی در پیامدهای بالینی بدون عوارض مضر تأثیرگذار مشاهده کردیم. در حالی که نقش قضاوت بالینی در تغییرات دارو در همگروه ما محتمل است، CPGx ممکن است مکملی برای تصمیم گیری بالینی باشد. با وجود این، بهترین استفاده و فایده ی CPGx در طبابت بالینی رویه ای نیازمند بررسی بیش تر است.

4 بحث

ما یکی از بزرگ ترین تجربیات واقعی استفاده از آزمون CPGx در نزدیک به 300 بیمار مشاهده شده در درمانگاه های روانپزشکی کودکان و نوجوانان و در یک مرکز مراقبت های ثالثیه را ارائه می کنیم. جمعیت مطالعه یک بهبودی کلی از نظر پیامدهای بالینی پس از تغییرات دارویی بر مبنای نتایج آزمون CPGx را نشان داد بدون این که افزایش معنی-داری در عوارض مضر رخ دهد. این یافته با یک فراتحلیل انجام شده بر روی 1556 بزرگسال (18 ≤ سال) قابل قیاس است که نتیجه گیری آن از این قرار بود که مراقبت هدایت شده با CPGx پیامدها در میان بیمارانی دچار اختلال افسردگی اساسی را بهبود می دهد (براون و همکاران، 2020).

Abstract

Objective To evaluate the real-world impact of using a commercially available combinatorial pharmacogenomic (CPGx) test on medication management and clinical outcomes in children and adolescents treated at a tertiary care psychiatry practice.

Methods A retrospective cohort study using our prospectively maintained database of patients undergoing CPGx testing was performed. Only patients with clinical data at the time of ordering CPGx test (pre-baseline), potential medication change visit (baseline) and 8-weeks follow-up (post-baseline) visit were included. Clinical Global Impression (CGI) scores for each visit were calculated. Appropriate statistical analysis, including one-sample t-test, paired t-test and Chi-square test was performed.

Results Based on the inclusion criteria, 281 (75.9%) of the 370 patients with CPGx testing were included. Their mean age was 15.8 ± 4.5 years (111 females; 39.5%). The average number of medications significantly increased to 2.4 ± 1.2 on the post-baseline visit [t(280) = 8.34, p < 0.001). Medications were added in 123 (43.7%), replaced in 92 (32.7%) patients and remained unchanged in rest. There was no significant association between medication-related adverse effects and psychotropic medication change group (p = 0.27). The study population showed a significant improvement (p < 0.001) in the CGI severity, efficacy, and global improvement indices.

Conclusion In our experience of using CPGx test in a large cohort of children and adolescents during routine clinical practice, three-quarter of them underwent medication change. Additionally, we noted an improvement in clinical outcomes without impacting adverse effects. While the role of clinical judgement in medication changes in our cohort is likely, CPGx may supplement clinical decision making. However, the best use and benefit of CPGx in routine clinical practice needs further investigation.

4 Discussion

We present one of the largest, real-world experience of the use of CPGx test in close to 300 patients seen in child and adolescent psychiatry clinics at a tertiary care center. The study population showed an overall improvement in clinical outcomes after changes in medication based on the results of CPGx testing without a significant increase in adverse effects. This is comparable to a recent meta-analysis of 1556 adults (≥18 years), which concluded that CPGx guided care improves outcomes among patients with major depressive disorder (Brown et al., 2020).

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

تجربه واقعی استفاده از آزمایش فارماکوژنومیک ترکیبی در کودکان و نوجوانان دچار افسردگی و اضطراب

Real-world experience of using combinatorial pharmacogenomic test in children and adolescents with depression and anxiety

میزان شیوع افسردگی در میان کودکان، نوجوانان، و بزرگسالان دچار هیدرادنیت چرکی

Prevalence of depression among children, adolescents, and adults with hidradenitis suppurativa

زمینه: اطلاعات درباره ی میزان شیوع افسردگی در میان کودکان، نوجوانان، و بزرگسالان دچار هیدرادنیت چرکی اندک است.

هدف: مقایسه ی میزان شیوع افسردگی در بیماران دچار هیدرادنیت چرکی با بیماران گروه کنترل

روش ها: تحلیل مقطعی 38140 بیمار بزرگسال و 1162 بیمار کودک دچار هیدرادنیت چرکی و بیماران گروه کنترل شناسایی شده با استفاده از داده های مربوط به پرونده های پزشکی الکترونیکی. پیامد اصلی عبارت بود از میزان شیوع افسردگی.

نتایج: میزان شیوع افسردگی در میان بزرگسالان دچار هیدرادنیت چرکی برابر با 0/30 درصد بود (بازه ی اطمینان 95 درصد، 5/30-6/29) و این میزان در میان گروه کنترل برابر با 9/16 درصد (بازه ی اطمینان 95 درصد، 1/17-7/16) بود. در میان کودکان و نوجوانان دچار هیدرادنیت چرکی، میزان شیوع افسردگی برابر با 7/11 درصد بود (بازه ی اطمینان 95 درصد، 7/13-0/10)، و این میزان در مان گروه کنترل برابر با 1/4 درصد (بازه ی اطمینان 95 درصد، 7/4-6/3) بود. در تحلیل های تعدیل یافته، بزرگسالان و کودکان/نوجوانان دچار هیدرادنیت چرکی به ترتیب 26/1 برابر (بازه ی اطمینان 95 درصد، 28/1-25/1، p<.001) و 42/1 برابر (بازه ی اطمینان 95 درصد، 01/2-999/0؛ P=.051) بیش تر از گروه کنترل دارای احتمال ابتلا به افسردگی بودند.

محدودیت ها: ما نتوانستیم تأثیر شدت بیماری بر پیامد مورد نظر را ارزیابی کنیم.

نتیجه گیری: افسردگی در میان کودکان، نوجوانان و بزرگسالان دچار هیدرادنیت چرکی شایع است. غربالگری مقطعی برای افسردگی ممکن است موجه باشد.

نتیجه گیری

میزان شیوع افسردگی در میان بیماران کودک و بزرگسال دچار هیدرادنیت چرکی بالا است. افزون بر این، داده های ما دلالت بر آن دارند که بیماران بزرگسال و کودک دچار هیدرادنیت چرکی به طور شایع تری از افسردگی رنج می برند. ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی می بایستی نسبت به نشانه ها و علائم افسردگی در میان بیماران کودک، نوجوان، و بزرگسال دچار هیدرادنیت چرکی مراقب باشند. غربالگری مقطعی برای افسردگی ممکن است مورد توجه قرار گیرد.

Background

Information on prevalence of depression among children, adolescents, and adults with hidradenitis suppurativa (HS) is limited.

Objective To compare prevalence of depression in HS patients with that of controls.

Methods Cross-sectional analysis of 38,140 adult and 1162 pediatric HS patients and controls identified using data from electronic health records. Primary outcome was prevalent depression.

Results Prevalence of depression among adults with HS was 30.0% (95% Confidence interval [CI], 29.6-30.5), compared with 16.9% (95% CI, 16.7-17.1) among controls. Among children and adolescents with HS, prevalence of depression was 11.7% (95% CI, 10.0-13.7), compared with 4.1% (95% CI, 3.6-4.7) among controls. In adjusted analyses, adults and children/adolescents with HS had 1.26 (95% CI, 1.25-1.28; P < .001) and 1.42 (95% CI, 0.999-2.01; P = .051) times the odds of having depression relative to controls, respectively.

Limitations We could not evaluate the influence of disease severity on the outcome.

Conclusion Depression is prevalent among children, adolescents, and adults with HS. Periodic screening for depression may be warranted.

CONCLUSION

Prevalence of depression among pediatric and adult patients with HS is high. Additionally, our data suggest that adult and pediatric patients with HS more commonly suffer from depression. Health care providers should be attentive to signs and symptoms of depression among children, adolescents, and adult patients with HS. Periodic screening for depression may be considered.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

میزان شیوع افسردگی در میان کودکان، نوجوانان، و بزرگسالان دچار هیدرادنیت چرکی

Prevalence of depression among children, adolescents, and adults with hidradenitis suppurativa

اندوفنوتیپ های اقدام به خودکشی: پیش بینی اقدام به خودکشی در زنان با نمایه های پنهان پرخاشگری و تکانشگری کودک و نوجوان

Suicide attempt endophenotypes: Latent profiles of child and adolescent aggression and impulsivity differentially predict suicide attempt in females

چکیده

۱ پیامدها و دستاوردها

۲ روش

۳ نتایج

۴ برشمارش رده

۵ مسیرهای پرخاشگرانه – تکانشی در مردان

۶ مسیرهای پرخاشگرانه – تکانشی در زنان

۷ بحث

فهرست منابع

چکیده

     خودکشی یکی از عوامل اصلی مرگ جونان محسوب می شود. شناسایی اهداف اولیه پیشگیری برای کاهش خودکشی های بعدی برای بهداشت عمومی یک اولویت به شمار می رود. تکانشگری و پرخاشگری در اوایل دوران کودکی نشان دهنده آندوفنوتیپ های کاندیدای پیشگیری اولیه قابل اجرا برای رفتار خودکشی های بعدی می باشد. هدف ما درک ارتباط مسیرهای پرخاشگری و تکانشگری با پیامدهای سلامت روان در راستای آگاهی بخشی درباره اقدامات پیشگیرانه آتی است. شرکت کنندگان بخشی از گروه طولی آزمون مداخله پیشگیرانه (597 = n) و عمدتاً سیاهپوست بودند. آن ها از نظر رفتارهای پرخاشگرانه و تکانشی سالانه پایه های 1اُم – 3اُم و 6اُم – 12اُم ارزیابی گشته و داده های سلامت روان از طریق خوداظهاری پایه 6اُم ارائه شدند. نیمرخ پنهان طولی رفتارهای پرخاشگرانه و تکانشی مردان و زنان استخراج شده و در تعیین نیمرخ های مرتبط با اقدام به خودکشی در ظی عمر و تحقق معیارهای تشخیصی اختلال افسردگی عمده استفاده گردید. دو رده تکانشگری و پرخاشگری برای مردان به دست آمد که با رفتارهای اندک یا رفتارهای متوسط تا زیاد در دوران رشد مشخص می گردد. سه رده برای زنان وجود داشت که یکی از آن ها با الگوی مواج رفتارها مشخص می گردد. برای زنان، رده رفتارهای شدید با خطر معنی دار اقدام به خودکشی ارتباط داشت (والد = ۶.۰۱، 0.05 = p). رابطه ای در قبال مردان و یا تشخیص MDD مشاهده نشد. مدل آندوفنوتیپ تکانشگری و پرخاشگری در پیش بینی اقدام به خودکشی های بعدی زنان برخلاف مردان تایید شد. نتایج حاکی از اهمیت ارزیابی تفاوت های جنسی در تحقیقات خودکشی و شناسایی بالقوه زنان در معرض خطر برای رفتارهای خودکشی های بعدی در مدارس است.

روش
شرکت کنندگان و روندها
     داده ها از مطالعه طولی مرکز تحقیقات پیشگیری و مداخله جانز هاپکینز گردآوری شد. نمونه اصلی مطالعه شامل ۷۹۸ کودک (تقریباً 6 ساله) بود که در سال تحصیلی ۱۹۹4 – 1393 در نُه مدرسه ابتدایی دولتی شهر بالتیمور در سال ۱۹۹۳ به همراه مراقبان وارد مقطع اول شدند. ششصد و هفتاد و هشت نفر از نمونه بزرگ 798 نفری برای رتبه بندی رفتارهای پرخاشگرانه و تکانشی از سوی معلمان در دسترس بودند. کودکان در یک آزمون مداخله پیشگیرانه کلی با هدف آموزش زودهنگام و رفتار پرخاشگرانه / مخرب به کار گرفته شدند (یالونگو و همکاران، 1999). یکی از دو شرایط مداخله، مبتنی بر کلاس بود و شامل ترکیبی از بازی رفتار خوب و یادگیری مهارت و شرط دوم شامل مداخله مشارکت خانواده – مدرسه بود. مداخلات در طی سال اول پس از ارزیابی پیش آزمون در اوایل پاییز انجام شد (یالونگو و همکاران، 1999). رضایتنامه کتبی از اولیای قانونی هر شرکت کننده اخذ گردید و موافقت شرکت کنندگان 17 ساله جلب شد. در سن ۱۸ سال و بالاتر، از شرکت کنندگان برای کلیه ارزیابی های بعدی رضایتنامه کتبی اخذ شد. آزمون های اولیه و پیگیری های بعدی توسط هیات بازبینی سازمانی دانشکده بهداشت عمومی جانز هاپکینز بلومبرگ تایید گردید.

معیارها
     اطلاعات جمعیت شناختی. نژاد، جنسیت، و وضعیت تغذیه رایگان یا محدود، پروکسی وضعیت اقتصادی – اجتماعی (SES) (انسمینگر و همکاران، 2000)، از سوابق مدرسه به دست آمد. مشکلات خانوادگی توسط والدین در پاییز سال اول و با استفاده از ۹ گویه: مرگ والدین، جدایی طولانی مدت والدین، مشکلات ازدواج، طلاق، مشکلات مالی، مصرف مواد، مشکلات حقوقی و مشکلات ذهنی / جسمی گزارش شدند. گویه ها از صفر (نه اصلاً) تا ۳ (زیاد) امتیازدهی شده و سپس در قالب یک متغیر دوتایی (0 در برابر 3-1) ثبت شدند. 9 گویه در قالب یک نمره مشکلات خانوادگی (محدوده ۹ – 0) خلاصه شدند.

     پرخاشگری و تکانشگری. از نسخه بازبینی شده مشاهدات معلم درباره سازگاری با کلاس (TOCA-R) جهت ارزیابی رفتار پرخاشگرانه شرکت کنندگان و تکانشگری در بهار و برای مقاطع ۱ تا ۳ استفاده شد (ورتامر – لارسون و همکاران، 1991). معلمان گزارش معلم درباره چک لیست رفتاری کلاس (TRCBC) را که اقتباسی از TOCA-R برای نوجوانان است در بهار برای مقاطع ۶ تا ۱۲ تکمیل نمودند. هر دو معیار دارای گویه هایی از قبیل “آسیب یا صدمه جسمی به دیگران” و “شروع دعوا با همکلاسی ها” برای ارزیابی پرخاشگری بود. معلمان رفتار دانش آموزان را بر اساس مقیاس شش امتیازی لیکرت از “تقریباً هرگز” تا “همیشه” رتبه بندی کردند. ضریب آلفای خرده مقیاس های TOCA-R عبارتند از: 0.92 (پرخاشگری) و 0.78 (تکانشگری). به همین ترتیب، ضریب خرده مقیاس های TRCBC در مدرسه راهنمایی عبارتند از: 0.91 (رفتار پرخاشگرانه) و 0.79 (تکانشگری). برای کسب اطلاعات بیشتر درباره پایایی و روایی به پتراس و همکاران (2011) مراجعه نمایید.

یک مسیر میانجی از هوش هیجانی تا استفاده مشکل ساز از رسانه های اجتماعی در نوجوانان: میانجی گری ترتیبی استرس ادراک شده و علائم افسردگی

A mediated path from emotional intelligence to problematic social media use in adolescents: The serial mediation of perceived stress and depressive symptoms

چکیده

1. مقدمه

1.1. هوش هیجانی و استفاده مشکل ساز از شبکه های اجتماعی

1.2 نقش میانجی استرس ادراک شده و افسردگی

1.3 مطالعه حاضر

2. روش ها

2.1. شرکت کنندگان

2.2. معیارها

2.2.1 هوش هیجانی(EI)

2.2.2 استرس

2.2.3 علائم افسردگی

2.2.4 استفاده مشکل ساز از شبکه های اجتماعی(PSMU)

2.3 روند

2.4 پردازش داده ها

3. نتایج

3.1. تحلیل مقدماتی

3.2. بررسی مدل میانجی چندگانه

3.3 بررسی مدل میانجیگری چند گانه

4. بحث

5. نتیجه گیری

6. منابع مالی

منابع

چکیده

شبکه های اجتماعی آنلاین بخشی جدانشدنی از زندگی امروزه را تشکیل داده اند. اگرچه برخی از افراد بر این باورند که برخی از نیازهای اساسی روانشناختی آن ها تنها از طریق شبکه های اجتماعی قابل برطرف شدن هستند، اما استفاده از شبکه های اجتماعی ممکن به صورت الگویی اعتیادگونه در افراد ظاهر شود. استفاده مشکل ساز از شبکه های اجتماعی(Problematic social media use (PSMU))، یک نگرانی رو به رشد در سنین نوجوانی است. این مطالعه در نظر دارد به کمک مطالعات علمی گذشته به وسیله آزمایش یک مدل که هوش هیجانی(emotional intelligence (EI)) کم را به عنوان یک عامل آسیب پذیری، و استرس درک شده و علائم افسردگی را به عنوان پاسخ های عاطفی و شناختی به موقعیت های ناسازگار و استفاده مشکل ساز از شبکه های اجتماعی را به عنوان یک ساز و کار مقابله ای در نظر می گیرد، ایجاد کند. در این مطالعه، 2068 نوجوان اسپانیایی(46.2 درصد مرد و 53.8 درصد زن) در بازه سنی 12 تا 19 سال، مقیاس های خودسنجی را فوق را تکمیل کردند. نتایج نشان دادند که مورد الف استرس ادراک شده، یک رابط و واسطه مهم در ارتباط و پیوستگی بین هوش هیجانی(EI) و استفاده مشکل ساز از شبکه های اجتماعی(PSMU) است، مورد ب علائم افسردگی، نیز یک واسطه مهم در این پیوند بود، و مورد ج، یک مدل میانجی  ترتیبی مطرح شد، که در آن هوش هیجانی پایین تر، استرس ادراک شده بالاتری را پیش بینی کرده، که به ایجاد سطوح بالاتر علائم افسردگی کمک می کرد، و به تبع آن استفاده مشکل ساز از شبکه های اجتماعی(PSMU) در سطح بالاتری رخ می داد. این نتایج شواهد تجربی مهمی ارائه می کنند که مسیر های امیدوارکننده ای را جهت جلوگیری از رخداد استفاده مشکل ساز از شبکه های اجتماعی(PSMU) در نوجوانان، مانند آموزش هوش هیجانی(EI)،آموزش راهکار های کاهش استرس و تمرکز بر کاهش علائم افسردگی را در پیش روی ما قرار می دهد.

5. نتیجه گیری

این مطالعه به مطالعات پیش رو در جهت تلاش برای درک بهتر ویژگی های شخصیتی و واکنش های عاطفی منفی در ارتباط با مشکلات ناشی از اینترنت کمک می کند. به طور خاص، ما شواهدی مبتنی بر تاثیر غیر مستقیم هوش هیجانی به واسطه استرس ادراک شده و همچنین تاثیر علائم افسردگی بر روی استفاده مشکل ساز از شبکه های اجتماعی(PSMU)، ارائه کردیم. علاوه بر این، مهم ترین یافته ی ما ارائه ی اثبات تجربی مدل I-PACE، به منظور اعتیاد به سایت های شبکه های اجتماعی(SNS)، می باشد، زیرا نتایج ما یک ارتباط ترتیبی معناداری میان هوش هیجانی و استرس ادراک شده را نشان  می دهد که در آن هوش هیجانی پایین تر با استرس ادراک شده بالاتر همراه است که این مسئله سبب افزایش علائم افسردگی شده و به طبع آن استفاده مشکل ساز از شبکه های اجتماعی(PSMU)، در نوجوانان افزایش می یابد. بنابراین، برنامه های پیشگیری به منظور جلوگیری از استفاده مشکل ساز از شبکه های اجتماعی(PSMU) در جوانان می تواند، آموزش بهبود هوش هیجانی، آموزش تکنیک های کاهش استرس، و تسکین و کاهش علائم افسردگی را مورد هدف قرار دهد.

Abstract

Online social networking is an intrinsic part of present life. However, if individuals believe that some basic psychological needs can only be fulfilled through social networking sites, an addictive pattern of usage may emerge. Problematic social media use (PSMU) is a growing concern in adolescence. The present study aimed at contributing to prior scientific literature by testing a model that considers low emotional intelligence (EI) as a vulnerability factor, perceived stress and depressive symptoms as affective and cognitive responses to conflicting situations, and PSMU as a maladaptive coping mechanism. In this study, 2068 Spanish adolescents (46.2% male, 53.8% female) within the ages of 12 and 19 (M = 14.61, SD = 1.62) completed self-report measures of the above-mentioned constructs. Results indicated that (a) perceived stress was a significant mediator in the association between EI and PSMU, (b) depressive symptoms were a significant mediator in this link, and (c) a significant serial mediation model was supported, in which lower EI predicted higher perceived stress, which contributed to higher levels of depressive symptoms, thus resulting in higher PSMU. These results provide important empirical evidence suggesting promising pathways towards preventing PSMU in adolescents, such as EI training, teaching stress-reduction techniques and focusing on reducing depressive symptoms.

5. Conclusion

The present study contributes to the growing literature attempting to better understand some of the personal characteristics and negative affective reactions associated with Internet-related problems. Specifically, we provided evidence to suggest that EI exerts an indirect effect on PSMU via perceived stress and depressive symptoms, separately. Furthermore, the most important finding provides empirical support for the I-PACE model for SNS addiction, as our results suggest a significant serial mediation in which decreased EI is associated with higher perceived stress, which contributes to more depressive symptoms, resulting in higher PSMU in adolescents. Therefore, prevention programs for PSMU in youths could target training in EI, teaching stressreduction techniques, and alleviating depressive symptoms.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

یک مسیر میانجی از هوش هیجانی تا استفاده مشکل ساز از رسانه های اجتماعی در نوجوانان: میانجی گری ترتیبی استرس ادراک شده و علائم افسردگی

A mediated path from emotional intelligence to problematic social media use in adolescents: The serial mediation of perceived stress and depressive symptoms

یک روش متا تحلیلی برای ارتباط بین کنترل بازدارنده و سازگاری رفتاری گزارش شده توسط والدین در کودکان در حال رشد: تمایز مشکلات رفتاری برونی سازی و درونی سازی شده

A meta-analytic approach to the association between inhibitory control and parent-reported behavioral adjustment in typically-developing children: Differentiating externalizing and internalizing behavior problems

چکیده

1- مقدمه

2- روش

3- نتایج

4- بحث و گفتمان

5- نتیجه گیری

منابع

چکیده

     اختلالات در کنترل مهاری (IC) از پیشترها به عنوان یک جنبه ی مهم در ظهور و جریان رفتار ناسازگار و غیرانطباقی در اوایل دوران کودکی درنظر گرفته شده اند. با این حال، همچنان مشخص نیست که آیا این دیدگاه برای هر دو حوزه ی برونی سازی و درونی سازی تعدیل و سازش رفتاری گزارش شده توسط والدین اعمال می شود یا خیر. علاوه براین، تحقیقات قبلی تکوینی و مرتبط با رشد (فراتحلیلی) و نظریه ای که این ارتباط را مشخص می کند تا حد زیادی ناهمگونی گسترده ی اقدامات IC و مفهوم سازی ها را نادیده گرفته اند. متا آنالیز پیش رو ارتباط IC با مشکلات رفتار برونی سازی شده (N=3160، 21 مطالعه) و درونی سازی شده ی (N= 1758، 12 مطالعه) گزارش شده توسط والدین را بررسی کرده، آن را با فهرست رفتار کودک (CBCL)، در گروهی غیربالینی از کودکان در بازه سنی 2-8 سال ارزیابی کرد. آن ها بیشتر به ارزیابی اثرات تعدیل کننده ی یک طبقه بندی IC پیشین، مطابق با یک مدل دو عامل اخیرا پیشنهاد شده از IC پرداختند (گزارش توانمندی/ قدرت تحمل، سمپسون و کارول، 2019). همراستا با تحقیقات قبلی در حوزه ی بالینی، نتایج حاصل مفهوم یک ارتباط قوی و استوار اما ناچیز بین IC و مشکلات رفتاری برونی سازی شده (r = −0.11) در اوایل دوران کودکی را اثبات می کنند. با این حال، هرچند در ادبیات تحقیقی مکررا مطرح شده، هیچ ارتباط خطی معناداری را نمی توان با مشکلات رفتاری درونی سازی شده شناسایی کرد. علاوه براین، در هر دو متا آنالیز، هیچ اثر تعدیل کننده ای از طبقه بندی IC را نمی توان نشان داد. این یافته ها دانش ما نسبت با درک شناختی از رفتار غیرانتطباقی و ناسازگارانه ی زودرس را بیشتر می کنند، ضمن اینکه نشان می دهند که زیرگونه های مختلف IC از لحاظ آماری با مشکلات رفتار برونی سازی شده مرتبط هستند اما با مشکلات رفتار درونی سازی شده ارتباطی ندارند. به طور کلی، ارتباط ناچیز توانایی IC با مشکلات رفتار در گروه های غیربالینی سوالات گسترده تری در مورد نقش IC در تعدیل رفتاری را موجب می شود.

ارتباط IC با مشکلات رفتار برونی سازی شده
     در تحقیقات مرتبط با رشد و تکامل، اکثر مطالعاتی که به بررسی رابطه ی IC با اختلالات در تعدیل رفتاری پرداخته اند در حوزه ی مشکلات رفتار برونی سازی شده انجام شدند (اوگیلوی و همکاران، 2011). این زیرنمونه ی رفتار غیرانطباقی و ناسازگار معمولا یا با پرخاشگری فیزیکی، تکانشگری، بیش فعالی، نشان داده می شود یا با ترکیبی از آن ها (کمپبل و همکاران، 2000)، و به صورت عامل پیش بینی کننده ی اولیه و زودهنگام بزهکاری نوجوانان و مشکلات سلامت روانی در بزرگسالان مشخص می شود (بتز، 1995؛ فارینگتون، 1989). به طور متوسط، نشان داده شد که مشکلات رفتار برونی سازی شده، مثل رفتار پرخاشگرانه، بیش فعال، یا مقابله جویانه و نافرمان تدریجا در اوایل دوران کودکی کم می شوند (گیلیوم و شاو، 2004). تحقیقی که IC را با مشکلات رفتار برونی سازی شده مرتبط می کند تا حد زیادی روی گروه های بالینی متمرکز شده است، درحالیکه نواقص و اختلالات در عملکرد بازدارنده در کودکان با شرایط بالینی مربوطه، مثل اختلال نقص توجه (کم توجهی) – بیش فعالی (AD/HD) یا اختلال رفتار ایذایی (DBD؛ آلدرسون و همکاران، 2007؛ اوسترلان و همکاران، 1998؛ پولی –پت و بکر، 2011، 2015؛ شومیکر و همکاران، 2013) را نشان می دهند. برای مثال، در متا آنالیزهای صورت گرفته توسط شومیکر و همکاران (2013) و پلی – پت و بکر (2011)، اندازه اثرهای متوسط برای نقص مهار و بازدارندگی در کودکان در معرض خطر اختلالات رفتار برونی سازی شده نشان داده شدند. در مقابل این پیش زمینه، نقص و اختلال در IC به صورت یک مکانیزم حیاتی از رفتار غیرانطباقی و ناسازگار زودظهور تصور شده است، همانطور که در تشخیص بعدی اختلال نقص توجه – بیش فعالی و اختلال رفتار ایذایی منعکس شده است (پلی – پت و بکر، 2021). مادامیکه این نتایج دیدگاه مهمی نسبت به رابطه ی IC با تعدیل رفتاری در کودکانی با علائم بالینی از مشکلات رفتار برونی سازی شده را ارائه می کنند، همچنان مشخص نیست که آیا این نتایج متا آنالیز نیز برای گروه های غیربالینی اعمال می شوند یا خیر. در واقع، شواهد و مدارک بدست آمده از طیف گسترده ای از مطالعات همبستگی در کودکانی که به طور معمولی در حال رشد هستند یک رابطه ی منفی مشابهی را نشان می دهند (برای مثال، کافی و همکاران، 2016؛ ایدن و همکاران، 2007) و بررسی های طولی ثابت کرده اند که اختلالات زودهنگام و اولیه در IC مشکلات رفتار برونی سازی شده ی بعدی در آن کودکان را پیش بینی می کنند (اولسون و همکاران، 1999؛ ریگز و همکاران، 2003).

ارتباط IC با مشکلات رفتار درونی سازی شده
     اطلاعات کمی در مورد رابطه بین IC و مشکلات رفتار درونی سازی شده وجود دارد، که شکایات جسمی، اضطراب، افسردگی، و گوشه گیری را دربر می گیرد (لیو و همکاران، 2011). به طور متوسط، مشکلات رفتار درونی سازی شده افزایش تدریجی در طی اوایل دوران کودکی و همچنین همبستگی های متقابل با مشکلات رفتار برونی سازی شده را نشان می دهند (گیلیوم و شاو، 2004). درحالیکه مشکلات درونی سازی شده در دوران کودکی و نوجوانی کانون توجه محوری تحقیق پیش رو با موضوع آسیب شناسی روانی رشدی و رشته های مربوطه است، ارزیابی های مربوط به مبنای شناختی در اوایل دوران کودکی همچنان بی نتیجه باقی می مانند (کویجمانس و همکاران، 2001؛ اوسترلان و سرگیانت، 1996). در توضیحات و گزارشات قبلی، کودکان مبتلا به مشکلات درونی سازی شده به این صورت مشخص شده بودند که رفتار خود را بیش از حد کنترل می کنند، همانطور که از طریق تکانشگری کم و میزان بالای مهار و بازداری رفتاری نشان داده می شد (آخنباخ، 2011؛ بلاک و بلاک، 1980؛ نیگ 2000؛ کی، 1988، 1993). با این حال، شواهد تجربی حاصل از مطالعاتی که از معیارهای رفتاری استاندارد شده برای ارزیابی IC استفاده می کنند (درست در مقابل استفاده از رویه های رتبه بندی خارجی) این فرضیه ها را به صورت محدود تأیید کرده و پشتیبانی می کنند. به خصوص، مادامیکه مطالعات اندگی یک ارتباط مثبت پیش بینی شده از معیارها و اقدامات IC با مشکلات رفتار درونی سازی شده در کودکان را شناسایی کرده اند (موری و کوچانسکا، 2002)، شواهد ضد و نقیض آشکاری نیز وجود دارد، ضمن اینکه هیچ شواهدی برای وجود یک ارتباط (بلانکن و همکاران، 2017؛ ایزنبرگ و همکاران، 2005؛ اوسترلان و همکاران، 1998)، یا حتی یک رابطه ی معکوس کیم اسپون و همکاران، 2019؛ لنگوآ، 2003؛ اولدهینکل و همکاران، 2007؛ واگنر و همکاران، 2014) وجود ندارد. لذا، درحال حاضر مشخص و مشهود نیست که آیا ارتباط بین IC و تعدیل رفتاری، همانطور که در حوزه ی مشکلات رفتار برونی سازی شده شناسایی شده را می توان به حوزه ی مشکلات رفتار درونی سازی شده تعمیم داد یا خیر، ضمن اینکه نیاز به تحقیق فراتحلیلی را نیز نمایان می کند.

مروری نظام مند بر کیفیت پیاده سازی کارآزمایی های مداخله ای غیردارویی لکنت زبان برای کودکان و نوجوانان

Systematic review of implementation quality of non-pharmacological stuttering intervention trials for children and adolescents

چکیده

1- مقدمه

1-1 ارزیابی کیفیت پیاده سازی در کارآزمایی ها

1-2 کیفیت روش شناختی پژوهش درباره ی درمان لکنت

1-3 مطالعه ی کنونی

2- آیا کیفیت پیاده سازی بر اساس سال انتشار تغییر می کند؟

3- مواد و روش ها

3-0-1 معیارهای واجد شرایط بودن

3-0-2 منابع اطلاعات و جست وجو

3-0-3 انتخاب مطالعه

3-0-4 فرایند گردآوری داده و اقلام داده

4- نتایج

4-1 مولفه های کیفیت پیاده سازی

4-2 استفاده از داده های کیفیت پیاده سازی در تحلیل ها و بحث درباره ی پیامدها

4-3 کیفیت پیاده سازی و سال انتشار

5- بحث

5-1 مولفه های کیفیت پیاده سازی

5-2 استفاده از مولفه های کیفیت در محاسبات اثربخشی و بحثِ پیامدهای گزارش شده

5-3 کیفیت پیاده سازی و زمان انتشار

5-4 محدودیت ها

5-5 نتیجه گیری

منابع

چکیده

هدف: این مرور نظام مند روایتی، همسو با شیوه نامه ی پریزما، بر آن است تا کیفیت پیاده سازی کارآزمایی های بالینی مبتنی بر مقایسه ی گروهی را که پیش تر درباره ی مداخله ی درمانی لکنت زبان برای کودکان و نوجوانان (زیر 18 سال) منتشر شده اند، بررسی کند.

روش ها: با استفاده از کلیدواژه های stutt* یا stamm* و intervention (مداخله)، trial (کارآزمایی) یا treatment (درمان) مقاله هایی را در پایگاه داده های Eric، PsychoInfo، PubMed و Web of Science جست وجو کردیم. آنگاه مولفه های پیاده سازی گزارش شده در مطالعات و چگونگی استفاده از این مولفه ها برای گزارش دهی پیامدهای مداخله را بررسی کردیم.

نتایج: 3017 ارجاع (منبع) منتشرشده در فواصل سال های 219-1974 شناسایی شدند. همه ی این ارجاع ها با استفاده از معیارهای گزینشِ از پیش تعریف شده برای واجد شرایط بودن غربالگری شدند که در نهایت 21 مطالعه لحاظ شدند. جزئیات کیفیت پیاده سازیِ گزارش شده میان مطالعات متغیر بود. مطالعات موجود عمدتاً فاقد جزئیاتی درباره ی نظام پشتیبانی برای آسیب شناسان زبان گفتاری که مداخله ها را اجرا، و بر وفاداری به درمان هم در محیط درمانگاهی و هم در محیط خانه نظارت می کردند، بودند. نظام پشتیبانی برای والدین شرکت کننده و میزان مصرف درمانی عموماً به خوبی گزارش شده بودند. میزان مصرف (دوز) رایج ترین مولفه ی کیفیت پیاده سازی لحاظ شده در تحلیل های اثربخشی درمان و در درون بحث  یافته ها بود.

نتیجه گیری: یافته ها بر لزوم انجام کارآزمایی های بالینی آینده درباره ی مداخله های درمانی لکنت زبان به منظور پایبندی دقیق به شیوه نامه های نظام مند برای گزارش دهی کیفیت پیاده سازی در راستای تضمین اطمینان پذیری پیامدهای کارآزمایی تأکید می کنند. یک چک لیست برای گزارش دهی کارآزمایی های بالینی درباره ی مداخله های غیردارویی لکنت زبان پیشنهاد می شود.

1- مقدمه

لکنت رشدی که با نام فصاحت با آغاز کودکی (DSM 5؛ انجمن روانپزشکی آمریکا، 2013) نیز شناخته می شود، بر اساس طبقه بندی آماری بین المللی بیماری ها و مسائل بهداشتی مرتبط (ویراست یازدهم) به عنوان یک ‘اختلال عصبی رشدی’ دسته بندی می شود (سازمان بهداشت جهانی، 2018). لکنت چنین تعریف می شود: «یک اختلال ماندگار و مکرر یا گسترده در گردش آهنگین گفتار  که طی دوره ی رشد پدیدار می شود و از محدوده های تنوع عادی مورد انتظار برای سن و سطح کارکرد هوشی خارج است و منجر به کاهش فهم پذیری می شود و به طور چشمگیری بر ارتباطات تأثیر می گذارد» (سازمان بهداشت جهانی، 2018، 6A01.01). افرادی که دچار لکنت ماندگار می شوند ممکن است در معرض افزایش خطر ابتلا به چندابتلایی هایی همچون اضطراب اجتماعی، افسردگی، و نگرش منفی نسبت به ارتباطات قرار گیرند (ایوراچ و همکاران، 2009). بنابراین، به نظر مهم می آید که کودکان و نوجوانانی که دچار لکنت هستند به مداخله های کارامد دسترسی داشته باشند تا لکنت را کاهش دهند و اثرات مضر بالقوه ی لکنت را به حداقل برسانند. هم اکنون مداخله های درمانی لکنت فراوانی برای کودکان و نوجوانان وجود دارد، اما کارآزمایی-های بالینی بیش تری برای این گروه های سنی لازم است تا تعیین شود که چه نوع درمانی برای چه کسانی کارامد است و مسائل حل نشده ای که در کارآزمایی های پیشین شناسایی شدند، همچون نرخ فرسایش بزرگ (یعنی تراجکووسکی و همکاران، 2019) و عود (مقایسه شود با جونز و همکاران، 2010) حل شوند.

5-5 نتیجه گیری

یافته های این مرور آشکار ساخت که درباره ی مولفه های کیفیت پیاده سازی گزارش شده در کارآزمایی های بالینی مداخله های درمانی لکنت برای کودکان و نوجوانان، فقدان جزئیات وجود دارد. برنامه های درمانی در این مرور به مدت 4 تا 62 هفته ارائه شدند، امری که دلالت بر آن دارد که زمان و کوشش فراوانی از سوی کودکانی که دچار لکنت بودند، والدین، و آسیب شناسان زبان گفتاری برای مداخله صرف شده است. در حالی که همه ی مطالعات گنجانده شده دست کم یک مولفه از کیفیت پیاده سازی را گزارش کردند، هیچ یک از این مطالعات همه ی مولفه های کیفیت پیاده-سازی را گزارش نکردند تا بدین وسیله ارزیابی دقیق تری از پیامدهای درمان گزارش شده فراهم شود. بنابراین، ما فرض را بر این می نهیم که نیاز برای تدوین شیوه نامه های روشنی به ویژه برای کارآزمایی های مداخله ی درمانی لکنت وجود دارد تا گردآوری و گزارش دهی نظام مند و کاملی از مولفه های کیفیت پیاده سازی تضمین شود. این مطالعه، کیفیت پیاده سازی مقاله های منتشرشده با طراحی های کارآزمایی کنترل تصادفی و کارآزمایی نیمه تجربی را بررسی کرد. بنابراین، نیاز مشهودی برای بررسی کیفیت پیاده سازی کارآزمایی های بالینی مداخله های درمانی لکنت برای کودکانی که طراحی های دیگری (برای نمونه، مطالعات تک آزمودنی) اتخاذ کرده اند، وجود دارد.

Abstract

Purpose This narrative systematic review in line with PRISMA guidelines aims to investigate the implementation quality of previously published group comparison clinical trials of stuttering interventions for children and adolescents (under age 18 years).

Methods We searched for publications in the databases Eric, PsychInfo, PubMed and Web of Science using the search terms ‘stutt*’ or ‘stamm*’and ‘intervention’, ‘trial’ or ‘treatment’. We reviewed the implementation elements reported in studies and how these elements were used to report intervention outcomes.

Results 3,017 references published between 1974–2019 were identified. All references were screened for eligibility using predefined selection criteria resulting in 21 included studies. The implementation quality details reported varied between studies. Existing studies most commonly lacked details about the support system provided to SLPs administering the interventions and monitoring of treatment fidelity both in the clinical setting and in the home environment. Support systems for participant’s parents and treatment dosage were generally well reported. Dosage was the most common implementation quality element considered in analyses of treatment effect and within discussions of findings.

Conclusion Findings highlight the need for future clinical trials of stuttering interventions to closely adhere to systematic guidelines for reporting implementation quality to ensure reliability of trial outcomes. A checklist for reporting clinical trials of non-pharmacological stuttering interventions is proposed.

1. Introduction

Developmental stuttering, also known as childhood-onset fluency (DSM 5; American Psychiatric Association, 2013), is classified as a ‘neurodevelopmental disorder’ according to the International statistical classification of diseases and related health problems (11th ed.) (World Health Organization, 2018). Stuttering is described as “persistent and frequent or pervasive disruption of the rhythmic flow of speech that arises during the developmental period and is outside the limits of normal variation expected for age and level of intellectual functioning and results in reduced intelligibility and significantly affects communication” (World Health Organization, 2018, 6A01.01). Individuals who persist with stuttering may have a heightened risk of developing comorbidities such as social anxiety, depression and negative attitudes to communication (Iverach et al., 2009). It seems therefore important that children and adolescents who stutter have access to effective interventions to reduce stuttering and to minimize the potential adverse impacts of stuttering. There are currently many stuttering interventions for children and adolescents, but further clinical trials for these age groups are needed to determine what treatment is effective for whom and to address unresolved issues identified in previous trials such as large attrition rates (i.e. Trajkovski et al., 2019) and relapse from treatment (c.f. Jones et al., 2010).

5.5. Conclusions

The findings of this review revealed that there is a lack of detail about implementation quality elements reported in published clinical trials of stuttering interventions for children and adolescents. The treatment programs in this review were delivered for 4–62 weeks, indicating that a large amount of time and effort was dedicated to intervention by children who stutter, parents and SLPs. While all included studies reported on at least one element of implementation quality, none of the studies reported on all elements of implementation quality to enable more accurate evaluation of reported treatment outcomes. We therefore posit that there is a need for clear guidelines specifically developed for stuttering intervention trials to ensure systematic and thorough collection and reporting of implementation quality elements. This study investigated implementation quality of published papers with RCT and QED designs. There is therefore an outstanding need for the implementation quality of clinical trials of stuttering interventions for children that have adopted other designs (e.g., single subject studies) to be investigated.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

مروری نظام مند بر کیفیت پیاده سازی کارآزمایی های مداخله ای غیردارویی لکنت زبان برای کودکان و نوجوانان

Systematic review of implementation quality of non-pharmacological stuttering intervention trials for children and adolescents

بدتنظیمی هیجان در کودکان دچار اوتیسم: یک بررسی چندروشی از نقش عوامل کودک و والدین

Emotion dysregulation in children with autism: A multimethod investigation of the role of child and parent factors

چکیده

1- مقدمه

2- روش ها

2-1 شرکت کنندگان

2-2 مقیاس ها

2-2-1 پیامد 1: بدتنظیمی هیجان مشاهده شده

2-2-2 پیامد 2: گزارش والدین درباره ی بدتنظیمی هیجان کودک

2-3 عوامل کودک

2-3-1 نشانه شناسی اوتیسم

2-3-2 کنترل بازداری

2-4 عوامل والدین

2-4-1 استرس والدین

2-4-2 فرزندپروری ذهن آگاهانه

2-4-3 متغیرهای کنترل

2-5 رویه ها

2-6 تحلیل داده

3- نتایج

3-1 میزان بدتنظیمی هیجان در وظیفه ی استیصال

3-2 همبستگی های دومتغیره در میان متغیرها

3-3 رگرسیون سلسله مراتبی

3-4 تحلیل تعدیل گری

4- بحث و دلالت ها

4-1 محدودیت ها و مسیرهای آینده

4-2 نتیجه گیری

منابع

چکیده

زمینه: بر پایه ی یافته ها، کودکان دچار اوتیسم در مقایسه با همتایان بدون اوتیسم خود مشکلات بزرگ تری در رابطه با تنظیم هیجان تجربه می کنند. خصوصیات مرتبط با اوتیسم (یعنی چالش های ارتباط اجتماعی، رفتار تکراری محدود، مشکلات کنترل بازداری) و عواملی بیرونی والدین (یعنی استرس والدین، فرزندپروری ذهن آگاهانه) به عنوان عوامل منجرشونده به بدتنظیمی هیجان در جوانان دچار اوتیسم مطرح شده اند.

روش: مطالعه ی کنونی ارتباط میان عوامل کودک و والدین و دو شاخص از بدتنظیمی هیجان کودک (گزارش والدین و کدگذاری رفتار مشاهده ای) در 44 کودک دچار اوتیسم در بازه ی سنی 8 تا 13 سال را ارزیابی کرد.

نتایج: نشانه شناسی اوتیسم کودک، مشکلات کنترل بازداری، استرس والدین، و فرزندپروری ذهن آگاهانه همگی با بدتنطیمی هیجان گزارش شده توسط والدین مرتبط بودند، اما با بدتنظیمی هیجان مشاهده شده مرتبط نبودند. به طریقی مشابه، رگرسیون خطی آشکار کرد که این عوامل به طور مشترک بدتنظیمی هیجان گزارش شده توسط والدین را پیش بینی کردند اما بدتنطیمی هیجان مشاهده شده را پیش بینی نکردند. علایق محدود/ رفتارهای تکراری و مشکلات کنترل بازداری به عنوان پیش بینی کننده های مثبت یکتای بدتنظیمی هیجان گزارش شده توسط والدین پدیدار شدند.

نتیجه گیری: یافته ها بر اهمیت استفاده از رویکرد چندروشی و در نظر گرفتن عوامل سطح کودک و سطح والدین در هنگام بررسی بدتنظیمی هیجان در کودکان دچار اوتیسم تأکید می  کنند.

1- مقدمه

کودکان دچار اوتیسم اغلب چندابتلایی هایی همچون افسردگی، اضطراب، یا خشم را در نتیجه ی مشکلاتی که با تنظیم هیجان دارند، تجربه می کنند (کای و همکاران، 2018) و بسیاری دست کم یک نوع اختلال سلامت روان را همزمان بروز می دهند (سالازار و همکاران، 2015). تنظیم هیجان به عنوان «فرایندهای بیرونی و درونی مسئول نظارت، ارزیابی، و اصلاح واکنش های هیجانی، به ویژه ویژگی های شدید و آنی آن ها، برای تحقق اهداف فرد» (تامپسون، 1994، صص. 28-27) توصیف می شود. ناتوانی در به کارگیری این فرایندها منجر به بدتنظیمی هیجان می شود (ویس، بورنهام ریوسا، مافسکی و بیومونت، 2017)، که می تواند به صورت کج خلقی، طغیان، و پاسخ های منفی پایدار تجلی یابد (سامسون و همکاران، 2014).

4-2 نتیجه گیری

با در نظر گرفتن دلالت هایی که بدتنظیمی هیجان برای سلامتی و تندرستی روان در پی دارد، ضرورت درک بهتر مشکلات تنظیم هیجانی ای که کودکان دچار اوتیسم تجربه می کنند، احساس می شود. الگوهای ارتباط متفاوت یافت-شده میان بدتنظیمی هیجان مشاهده شده و گزارش شده توسط والدین در مطالعه ی کنونی بر اهمیت به کارگیری یک رویکرد چندروشی در هنگام بررسی عواملی که منجر به تنظیم هیجان کودک می شوند و بررسی دقیق این که چگونه روش های گوناگون سنجش ممکن است تجربیات و توانایی های گوناگون را برانگیزند، تأکید می کند. در حالی که ارتباطاتی میان بدتنظیمی هیجان گزارش شده توسط والدین و عوامل کودک و والدین یافت شد، همین الگوها برای بدتنظیمی هیجان مشاهده شده در طول یک وظیفه ی آزمایشگاهی مستأصل کننده یافت نشدند، امری که دلالت بر آن دارد که عوامل منجرشونده به بدتنظیمی هیجان برای کودکان دچار اوتیسم ممکن است از یک بافت به بافتی دیگر تغییر کنند. یافته های ما دلالت بر آن دارند که خصوصیات اوتیسم، استرس والدین، و فرزندپروری ذهن آگاهانه عوامل مهمی هستند که هنگام بررسی تنظیم هیجان باید مورد توجه قرار گیرند.

Abstract

Background Children with autism have been found to experience greater difficulties with emotion regulation than peers without autism. Characteristics related to autism (i.e., social communication challenges, restricted repetitive behaviours, inhibitory control difficulties) and external parent factors (i.e., parent stress, mindful parenting) have been suggested to contribute to the emotion dysregulation (ED) experienced by youth with autism.

Method The current study evaluated associations between child and parent factors and two indices of child ED (parent report and observational behaviour coding), in 44 children with autism, ages 8–13 years.

Results Child autism symptomology, inhibitory control difficulties, parental stress and mindful parenting were all associated with parent reported ED, but not with observed ED. Similarly, linear regressions revealed that these factors jointly predicted parent reported ED, but not observed ED. Restricted interests/repetitive behaviours and inhibitory control difficulties emerged as unique positive predictors of parent reported ED.

Conclusions Findings highlight the importance of using a multimethod approach and of considering child- and parent-level factors when investigating ED in children with autism.

1. Introduction

Children with autism often experience co-occurring depression, anxiety, or anger as a result of difficulties with emotion regulation (Cai et al., 2018), with many meeting criteria for at least one co-occurring mental health disorder (Salazar et al., 2015). Emotion regulation is described as “the extrinsic and intrinsic processes responsible for monitoring, evaluating, and modifying emotional reactions, especially their intensive and temporal features, to accomplish one’s goals” (Thompson, 1994, pp. 27–28). Difficulty employing these processes leads to emotion dysregulation (ED; Weiss, Burnham Riosa, Mazefsky, & Beaumont, 2017), which can present as tantrums, outbursts, and sustained negative responses (Samson et al., 2014).

4.2. Conclusion

There is a need to better understand emotion regulation difficulties experienced by children with autism, considering the implications that ED has for mental health and wellness. The different patterns of association found between observed and parent reported ED in the current study highlight the importance of employing a multimethod approach when exploring factors that contribute to child emotion regulation and of carefully considering how various measurement methods may elicit different experiences and abilities. While associations were found between parent reported ED and child and parent factors, these same patterns were not found for observed ED during a frustrating lab task, suggesting that the factors contributing to ED for children with autism may vary across contexts. Our findings suggest that autism characteristics, parental stress, and mindful parenting are important factors to consider when exploring emotion regulation.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

بدتنظیمی هیجان در کودکان دچار اوتیسم: یک بررسی چندروشی از نقش عوامل کودک و والدین

Emotion dysregulation in children with autism: A multimethod investigation of the role of child and parent factors

والدین خشن و رفتار پرخاشگرانه کودکان: یک مدل میانجیگری تعدیل شده

Harsh Parenting and Children’s Aggressive Behavior: A Moderated Mediation Model

چکیده

1- مقدمه

2- مواد و روش ها

3- نتایج

4- بحث

5- نتیجه گیری

منابع

چکیده

      فرزندپروری مستبدانه و تأثیر آن بر رفتار پرخاشگرانه ی فرزندان توجه بسیاری از پژوهشگران را به خود جلب کرده است، اما مطالعات اندکی به بررسی نقش فرایند عاطفی پرداخته اند. این مطالعه بر آن است تا رابطه ی میان فرزندپروری مستبدانه، رفتار پرخاشگرانه ی فرزندان، باورهای هنجاری درباره ی پرخاشگری، و خوکارامدی عاطفی تنظیمی را در کنار سازوکار برهمنکش آن ها بررسی کند. نمونه ای شامل 235 دانش آموز سال های آخر دبستان در بیجینگ چین به عنوان شرکت کننده با استفاده از مقیاس فرزندپروری مستبدانه، مقیاس باورهای هنجاری درباره ی پرخاشگری، پرسشنامه ی پرخاشگری بوس-وارن، و مقیاس خودکارامدی عاطفی تنظیمی به کار گرفته شدند. نتایج دلالت بر آن داشت که: 1) فرزندپروری مستبدانه دارای تأثیر پیش بینی کننده ی مثبت معنی داری بر رفتار پرخاشگرانه ی فرزندان پس از کنترل کردن جنسیت است؛ 2) باورهای هنجاری درباره ی پرخاشگری فرزندان نقش میانجی را میان فرزندپروری مستبدانه و رفتار پرخاشگرانه ی فرزندان ایفا می کند؛ و 3) خودکارامدی عاطفی تنظیمی دارای تأثیرات تعدیل کننده هم بر مدل میانجی باورهای هنجاری درباره ی پرخاشگری فرزندان و هم در مدل پیش-بینی کننده ی مستقیم فرزندپروری مستبدانه بر رفتار پرخاشگرانه ی فرزندان است. نتایج نه تنها برای درک رابطه ی میان فرزندپروری مستبدانه و رفتار پرخاشگرانه ی فرزندان از منظر یک مدل یکپارچه ی فرایندهای عاطفی و شناخت سودمند هستند، بلکه روش عملی تازه ای برای پیشگیری و مداخله در رفتار پیشگیرانه ی فرزندان در آینده فراهم می-آورد.

نقش میانجی¬گرایانه¬ی باورهای هنجاری و پرخاشگری
     باورهای هنجاری درباره¬ی پرخاشگری به این موضوع اشاره دارد که افراد تا چه میزان گمان می¬کنند که پرخاشگری یک رفتار اجتماعی معقول و پذیرفتنی است. این رفتارها را می¬توان به دو دسته¬ی باورهای هنجاری عمومی و باورهای هنجاری موقعیتی تقسیم کرد. باورهای هنجاری عمومی درباره¬ی پرخاشگری بر این پایه استوار هستند که «به¬طور کلی، زدنِ افراد کار خوبی است. این حق من است.». در حالی که باورهای هنجاری موقعیتی درباره¬ی پرخاشگری بر این پایه استوار هستند که «اگر کسی من را اول زد، من هم او را خواهم زد» [17]. سبک فرزندپروری می¬تواند مستقیماً یا به¬طور غیرمستقیمی بر درونی¬سازی هنجارهای رفتار اجتماعی توسط فرزندان تأثیر بگذارد [18]. مدل پرخاشگری عمومی همچنین اشاره می¬کند که مواجهه¬ی بلندمدت با یک محیط خشن، شناخت پرخاشگری فرد را بهبود خواهد داد، و رفتار پرخاشگرانه را به عنوان ابزار معقولی برای حل و فصل نزاع¬ها قلمداد خواهد کرد، و بدین ترتیب باورهای هنجاری والایی درباره¬ی پرخاشگری استوار می¬کند و تولید رفتار پرخاشگرانه را آسان¬تر می¬سازد [19]. به¬طور خلاصه، فرزندپروری مستبدانه راهبردهای عاطفی و رفتاریِ معقولی را برای افراد نشان نمی¬دهد. این امر می¬تواند منجر به اختلال¬های عاطفی و تکانه¬های رفتاری شود، سوگیری¬های شناختی اجتماعی پرخاشگرانه را انتقال دهد، مسائل درونی¬سازی و برونی¬سازی را افزایش دهد، و شناخت منفی از جهان واقعی ایجاد کند. بنابراین، فرزندپروری مستبدانه می¬تواند به¬طور مثبتی باورهای هنجاری فرزندان درباره¬ی پرخاشگری را پیش¬بینی کند.

     در عین حال، باورهای هنجاری درباره¬ی پرخاشگری یک پیش¬بینی¬کننده¬ی مهم از رفتار پرخاشگرانه هستند. بر پایه¬ی این مدل پردازش اطلاعات از شکل¬گیری پرخاشگری، باورهای هنجاری درباره¬ی پرخاشگری می¬توانند بر انتخاب رفتاری فرزندان تأثیر بگذارد، و به فرزندان کمک کنند تا رفتار پرخاشگرانه را با یکسری معیار درونی یا بیرونی مدیریت کنند [17، 20]. پردازش اطلاعات اجتماعی (SIP) همچنین یادآوری می¬شود که باورهای هنجاری درباره¬ی پرخاشگری این موضوع که آیا افراد رفتار پرخاشگری را بروز می¬دهند و تکرار رفتار پرخاشگرانه را از یک منظر شناختی کنترل می¬کنند، را تنظیم خواهد کرد [21]. باورهای هنجاری درباره¬ی پرخاشگری به شکل مثبتی با رفتار پرخاشگرانه¬ی واقعی همبستگی دارند [22]. فرزندانی که بیش¬تر با پرخاشگری غیرمستقیم همسویی دارند دارای پرخاشگری غیرمستقیم بالاتری در خوداظهاری¬ها هستند [23]. این موضوع همچنین دارای تأثیر دیرپایی است. به عبارت دیگر، فرزندان ممکن است از طریق مشاهده و یادگیری سبک فرزندپروری مستبدانه¬ی والدین خود، باروهای هنجاری والاتری درباره¬ی پرخاشگری ایجاد کنند، و این باورها بیش از پیش بر رفتار پرخاشگرانه¬ی آنان تأثیر خواهد گذاشت، امری که آشکار می¬کند که این یک موضوع مهم در شناخت فرزندان است. بنابراین، این مطالعه این فرضیه را پیش می¬نهد که باورهای هنجاری درباره¬ی پرخاشگری یک نقش میانجی را میان فرزندپروری مستبدانه و رفتار پرخاشگرانه¬ی فرزندان ایفا می¬کند.

بررسی روش های تصویر برداری تشدید مغناطیسی کارکردی (fMRI) در لکنت رو به رشد و درمان آن

Review of fMRI methods in developmental stuttering and it’s treatment

چکیده
1 مقدمه
2 روش های تصویر برداری تشدید مغناطیسی کارکردی در رابطه با لکنت در حال رشد
1.2 تکالیف تولید گفتار
2.2 تکالیف وضعیت استراحت
2.3 تکالیف ادراک گفتار.
3 روش های تصویر برداری تشدید مغناطیسی کارکردی در بررسی درمان لکنت
3.1 رویکرد های سنتی برای گفتار درمانی
3.2 گفتار درمانی با تحریک بیرونی
3.3 گفتار درمانی با tDCS
4 رویکردی جامع برای بررسی بزرگسالان مبتلا به لکنت با استفاده از تصویربرداری تشدید مغناطیسی کارکردی
5 نتیجه گیری
منابع

چکیده

این مقاله، به بررسی اجمالی مهم ترین مطالعات مربوط به لکنت كه با استفاده از تصویر برداری تشدید مغناطیسی کارکردی (fMRI) و در 20 سال اخیر انجام شده است، می پردازد. در این بررسی، مشکلات مربوط به آثار علمی نیز از منظر متدولوژی و حوزه های تحقیق مورد تاکید قرار می گیرد. طی این پروژه، رویکرد و مطالعات یکپارچه ای از تکنیک تصویربرداری تشدید مغناطیسی کارکردی، ارائه شده که پویایی مکانیسم ها را در فرآیند درمان با هدف تشخیص اولیه لکنت و لکنت زبان مورد بررسی قرار داده است.

1 مقدمه

لکنت زبان دارای علائم بسیار متنوعی از جمله تاخیر های اسپاسم گونه، وجود اختلال در سرعت و ریتم گفتار، ترس از یادگیری نحوه خواندن (لوگوفوبيا)، افکار وسواس گونه، عادت هاي خاص انطباقی و غيره مي باشد. اين اختلال ميليون ها نفر را در سراسر جهان تحت تاثير قرار داده است [1].

در دو دهه گذشته، گرايش به انجام مطالعات عصب شناختی مربوط به اختلالات دستگاه عصبی رو به افزایش بوده است. با توجه به محدودیت های شناخته شده، تصویر برداری تشدید مغناطیسی کارکردی به دلیل غیر تهاجمی بودن و تفکیک فضایی خوب، یکی از روش های پیشرو برای نقشه برداری نواحی عملکردی و شبکه های عصبی مغز به شمار می رود.

Abstract

The article gives a summary overview of the most important studies of stuttering by using functional magnetic resonance imaging (fMRI) in the last 20 years. This review also highlights problems in the literature in terms of methodology and research areas. It presented an integrated approach and technique fMRI studies aimed at both the primary diagnosis of stuttering and stammering on the dynamics of the mechanisms in the treatment process.

1. Introduction

Stuttering is a wide variety of symptoms, including spasmodic delays, impaired tempo and rhythm of speech, logophobia, obsessive thoughts, adaptive tricks, etc. This disorder affects millions of people around the world [1].

Over the past two decades, interest in neurophysiological studies of nervous system disorders has continued to increase. Given known limitations, fMRI is one of the leading methods for mapping of functional areas and brain neural networks due to its non-invasiveness and good spatial resolution.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

بررسی روش های تصویر برداری تشدید مغناطیسی کارکردی (fMRI) در لکنت رو به رشد و درمان آن

Review of fMRI methods in developmental stuttering and it’s treatment