مقالات انگلیسی و ترجمه های فارسی رایگان با فرمت PDF آماده دانلود رایگان میباشند

همچنین ترجمه مقاله با فرمت ورد نیز قابل خریداری و دانلود میباشد

مقاله انگلیسی رایگان (PDF)

ترجمه فارسی رایگان (PDF)

خرید ترجمه با فرمت ورد

فهرست مقاله:

مقدمه

روش‌ها

نتایج

بحث

نتیجه گیری

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

 بحث
در این مطالعه، اکسیژناسیون تحت بیهوشی متعادل دسلفوران-رمیفنتانیل کم‌تر از پروپوفول- رمیفنتانیل TIVA در طی OLV برای جراحی توراسکوپی به کمک ویدئو بود. این اولین کارازمایی بالینی گزارش شده می‌باشد که در آن دسلفوران موجب اختلال در اکسیژناسیون در طی OLV در مقایسه با TIVA در بیماران سرطان ریه تحت جراحی ریه توراسکوپی می‌شود.
اخیراً، بسیاری از عمل‌های جراحی با استفاده از رویکردهای کم‌تر تهاجمی انجام شده‌اند. درصد بالایی از عمل‌های جراحی برای پیوند ریه از طریق جراحی توراسکوپی به کمک ویدئوانجام می‌شود. از این روی، مدت زمان عمل و دوره بهبود پس از عمل کوتاه شده است. هر دوی دسولفوران و پروپوفول، مواد بیهوش کننده نسبتاً جدید می‌باشند که به دلیل ضریب تقسیم گاز خون پایین و نیمه عمر حساس به بافتار دارای آنست و افست سریعی می‌باشند. از این روی، آن‌ها بسیار جذاب بوده و امکان بیهوشی سریع و بازیابی سریع‌تر را برای توان بخشی پس از عمل در جراحی قفسه سینه با حداقل تهاجم در اختیار می‌گذارد. با این حال، نقش این داروهای بیهوشی مدرن در مدیریت اکسیژناسیون در طی OLV هنوز در انسان کشف نشده است. در مطالعات حیوانی، داروهای بیهوشی استشناقی مانع از نقش حفاظتی HPV در طی هیپوکسی آلوئولار همراه با OLV در شرایط برون تنی و درون تنی می‌شود (2). هالوتان، انفلوران، ایزوفلوران، سوفلوران و دزفلوران موجب کاهش HPV در حالت وابسته به دوز در ریه ایزوله خرگوش یا موش صحرایی می‌شود (4-22-23). ایزوفلوران یا دسولفوران موجب اختلال در اکسیژناسیون در طی OLV می‌شود، در حالی که داروهای بیهوشی داخل وریدی نظیر پروپوفول یا پنتوباربیتال، اثرات نامطلوبی بر روی HPV در مطالعات حیوانی نداشتند (3-5-24-25). با این حال، در تحقیقات بالینی، نتایج مربوط به اثرات داروهای بیهوشی بر روی اکسیژناسیون و HPV در طی OLV نامتناقض بوده است (6-7-8-9-10، 26، 27). پروپوفول موجب بهبود اکسیژناسیون و فراکشن شانت در طی OLV در مقایسه با بیهوشی سوفلوران در بیماران تحت ازوفاژکتومی (6) یا لابکتومی ریوی توراکتومی (27) شد. در مطالعات دیگر، بیهوشی پروپوفول تفاوتی در تغییرات در فراکشن شانت یا اکسیژناسیون در طی OLV برای جراحی قفسه سینه در مقایسه با سولفوران یا ایزوفلوران نشان نداد (7-8-9-10). به علاوه، اکسیژناسیون شریانی تفاوتی بین بیهوشی پروپوفول- الفنتینال در برابر ایزوفوران در طی OLV در بیماران تحت جراحی ریوی توراسکوپی یا جراحی ازوفاژل نشان نداد (26). با این همه، گزارشاتی وجود ندارند که به مقایسه اثرات دو داروی بیهوشی دسولفوران و پروپوفول بر روی اکسیژناسیون شریانی در طی OLV در بیماران جراحی قفسه سینه پرداخته‌اند.

بر طبق گزارش‌های قبلی (21-28)، داده‌های ما نشان دهنده کاهش در PaO2 در طی اولین 30 دقیقه OLV و بهبود تدریجی در هر دو گروه می‌باشد (شکل 2). در طی بیهوشی دسولفوران، PaO2 به طور معنی داری پس از 15 دقیقه OLV در مقایسه با حالت قبل از OLV کاهش یافته و سپس به تدریج به سطوح قبل از OLV در 60 دقیقه بهبود یافت. از سوی دیگر، اکسیژن شریانی در طی بیهوشی پروپوفول در سرتاسر مطالعه، به خوبی حفظ شد. هیچ یک از نقاط زمانی در طی OLV، PaO2 پایین را در مقایسه با حالت قبل از OLV در گروه پروپوفول نشان ندادند.
یک دلیل و توجیه برای نتایج ما این است که اتساع عروقی بیشتر ناشی از بیهوشی دسولفوران موجب تضعیف اثرات حفاظتی HPV در طی هیپوکسمی آلوئولار شده و PaO2 سیستمی را در گروه دسولفوران در مقایسه با گروه پروپوفول کاهش داد. این مسئله با فشار خون شریانی پایین‌تر تأیید شده است علی رغم این که رمیفنتانیل در طی بیهوشی دسولفوران در مقایسه با بیهوشی پروپوفول در مطالعه حاضر کم‌تر استفاده شده است (جدول 2). کاهش معنی دار در MAP در طی بیهوشی دسولفوران در مقایسه با بیهوشی پروپوفول در مطالعه حیوانی قبلی (66 در برابر 102 میلی متر جیوه) گزارش شده است که در آن اثر داروهای بیهوشی (دسولفوران در برابر پروپوفول) بر روی اکسیژناسیون سرخرگی در طی OLV ارزیابی شد (3).
قبلاً، تلاش برای بازدارندگی HPV با اینفیوژن سدیم نیتروپروسید اتساع کننده عروق (SNP) در طی OLV، قادر به نشان دادن تغییرات معنی دار در مقاومت عروقی کلیوی (PVR)، شانت فراکشن، یا اکسیژناسیون سرخرگی (29) نبوده است. با این حال، تنها، هفت بیمار برای ارزیابی اثر تجویز SNP بر روی HPV با اندازه گیری یک باره پارامترهای مربوطه در طی OLV، و قبل از شروع جراحی استفاده شده‌اند. به علاوه، هیچ پنجره زمانی از تجویز دارو برای اندازه متغیرها یا در طی اینفیوژن دارو برای رسیدن به هدف از پیش تعیین شده (کاهش 25 درصدی در MAP) وجود نداشت. اگرچه اتساع عروق ناشی از SNP موجب کاهش PVR(166 ± 23–131 ± 22 دین/ثانیه/ سانتی متر مربع) و PaO2 (285 ± 42–225 ± 47 میلی متر جیوه) در این مطالعه شدف کاهش معنی دار نبود، از این روی، تحقیقات بیشتری لازم است.
کاهش در PaO2 و استفاده از مانورهای گزینش ریه در طی OLV در سه بیمار دریافت کننده دسولفورین مشاهده شد، در حالی که هیچ موردی در گروه پروپوفول مشاهده نشد. در طی این رویدادها، کم‌ترین سطوح PaO2 تحت FIO2 برابر با 1، به ترتیب، 60،69 و 87 میلی متر جیوه بود. همه رخدادها 30 دقیقه بعد از شروع OLV، اتفاق افتادند. در آخرین مورد، درجه هیپوکسمی، شدید نبود. با این حال، متخصص بیهوشی تصمیم به درمان با OLV برای بقیه عمل جراحی گرفت. رویدادهای مشابه در مطالعات حیوانی قبلی گزارش شده است که به مقایسه دسولفوران و پروپوفول در طی OLV درون تنی پرداخته‌اند (3). در این مطالعه، 3 خوک از 10 خوک، اشباع زدایی اکسیژن کم‌تر از 90 درصد را در طی OLV با بیهوشی دسولفوران نشان دادند، در حالی که هیچ یک از موارد در گروه دریافت کننده پروپوفول مشاهده نشدند. اگرچه پس از اشباع زدایی عوارض زیادی در مطالعه ما مشاهده نشد، این نتایج نشان می‌دهد که بیهوشی دسولفوران برای OLV می‌تواند منجربه کاهش اکسیژناسیون در بیماران دارای اختلال ریوی شود. در این مطالعه، فشار خون با استفاده از تعدیل اینفیوژن رمیفنتانیل بر طبق تغییرات همودینامیک در طی عمل جراحی مدیریت شد. ما تلاش کردیم تا از فنون بیهوشی مربوط به عملیات بالینی واقعی استفاده کنیم. این موضوع در استفاده کم از رمیفنتانیل در گروه دسولفوران به دلیل فشار خون پایین در این گروه در مقایسه با گروه پروپوفول بارزتر بود. در مطالعه قبلی در خصوص اثرات غلظت‌های مختلف رمیفنتانیل در طی OLV، تفاوتی در PaO2 علی رغم فشار خون متفاوت مشاهده نشد (30). از این روی ما این موضوع را در نظر گرفتیم که تفاوت مشاهدهشده در PaO2 ممکن است ناشی از تفاوت در مصرف رمیفنتانیل بین دو گروه این مطالعه نباشد.
اگرچه یک تفاوت معنی دار در PaO2 بین گروه‌ها مشخص شد (170 در برابر 202 میلی متر جیوه در 30 دقیقه OLV در گروه دسولفوران- پرپوفول، p = 0.039)، با این حال این تفاوت از نظر بالینی برای متخصص بیهوشی که اکسیژناسیون در بیماران تحت OLV را مدیریت می‌کند، مهم نیست. در این کارازمایی، ما از FIO2 برابر با 1 در سراسر دوره OLV با این انتظار که امکان تمایز تفاوت در اکسیژناسیون بین گروه‌ها وجود دارد، استفاده شد (31). در صورتی که F1O2 کم‌تر استفاده شده باشد، یک تفاوت معنی دار از نظر بالینی در PaO2 بین دو گروه وجود خواهد داشت.
در برخی مطالعات، دسولفوران، مقاومت عروقی نسبتاً حفاظت شده را در مقایسه با سولفوران (32) نشان داد. در مطالعات دیگر، دسولفوران اثر اتساع کننده عروق بیشتری را در میان داروهای بیهوشی استشناقی نشان داده است (11-12-13-14). اگرچه تفاوت‌هایی در اکسیژناسیون بین بیهوشی سولفوران و پروپوفول در طی OLV در مطالعات پیشین مشاهده نشد (8-9-10)، دسولفوران، به عنوان یک داروی بیهوشی متعادل، اکسیژناسیون اختلالی را در طی OLV در مقایسه با بیهوشی پروپوفول در این مطالعه نشان دادند. با این حال، ما دو داروی استنشاقی سولفوران در برابر دسولفوران را در کارازمایی فعلی مقایسه نکردیم. مطالعات بیشتری برای مقایسه اثرات دو داروی بیهوشی فرار رایج لازم است.

بخشی از مقاله انگلیسی:

Discussion

In this study, oxygenation under desflurane-remifentanil balanced anesthesia was lower than that under propofolremifentanil TIVA during OLV for video-assisted thoracoscopic surgery. This is the first reported clinical trial in which desflurane was shown to impair oxygenation during OLV compared to TIVA in lung cancer patients undergoing thoracoscopic lung surgery. Recently, many surgical procedures have been performed using less-invasive approaches. Large percentages of thoracic operations for lung resection are performed through video-assisted thoracoscopic surgery. Thus, the durations of both the operation and postoperative recovery period have been shortened. Both desflurane and propofol are relatively new anesthetics with short-acting properties characterized by rapid onset and offset due to their low blood gas partition coefficient and low context-sensitive half time, respectively. Therefore, they are highly attractive and offer fast-track anesthesia and earlier recovery for postoperative rehabilitation in minimal invasive thoracic surgery. However, the roles of these modern anesthetics in management of oxygenation during OLV remain unclear in humans. In animal studies, inhalational anesthetics are known to inhibit the protective role of HPV during alveolar hypoxia combined with OLV both in vitro and in vivo [2]. Halothane, enflurane, isoflurane, sevoflurane, and desflurane depressed HPV in a dose-dependent manner in isolated rat or rabbit lung [4, 22, 23]. Isoflurane or desflurane impaired oxygenation during OLV, while intravenous anesthetics, such as propofol or pentobarbital, had no detrimental impact on HPV in animal studies [3, 5, 24, 25]. However, in clinical investigations, results regarding the effects of anesthetics on oxygenation and HPV during OLV have been inconsistent [6–10, 26, 27]. Propofol improved oxygenation and shunt fraction during OLV compared to sevoflurane anesthesia in patients undergoing esophagectomy [6] or thoracotomy pulmonary lobectomy [27]. In other studies, propofol anesthesia did not differ in changes in shunt fraction or oxygenation during OLV for thoracic surgery in comparison with sevoflurane or isoflurane [7–10]. Moreover, arterial oxygenation was not different between propofol-alfentanil vs. isoflurane anesthesia during OLV in patients undergoing thoracoscopic pulmonary surgery or esophageal surgery [26]. Above all, there have been no previous reports comparing the effects of the two commonly used anesthetics, desflurane and propofol, on arterial oxygenation during OLV in thoracic surgical patients. In accordance with previous reports [21, 28], our data demonstrated a decrease in PaO2 during the first 30 min of OLV and gradual improvement thereafter in both groups (Fig. 2). During desflurane anesthesia, PaO2 decreased significantly after 15 min of OLV compared to the pre-OLV state, and then recovered gradually to pre OLV levels at 60 min. On the other hand, arterial oxygenation was relatively well maintained during propofol anesthesia throughout the study. None of the time points during OLV indicated a lower PaO2 compared to pre-OLV state in the propofol group. One explanation for our results is that more vasodilation induced by desflurane anesthesia would have attenuated any protective effect of HPV during alveolar hypoxemia, thus decreased systemic PaO2 in the desflurane group compared to the propofol group. This is partially supported by significantly lower arterial blood pressure despite the lesser use in remifentanil during desflurane anesthesia compared to propofol anesthesia in the present study (Table 2). Significant drop in MAP during desflurane anesthesia compared to propofol anesthesia also has been reported in previous animal study (66 vs. 103 mmHg), in which the effect of anesthetics (desflurane vs. propofol) on arterial oxygenation during OLV was evaluated [3]. Previously, an attempt to inhibit HPV by infusing the potent vasodilator sodium nitroprusside (SNP) during OLV has failed to show significant changes in pulmonary vascular resistance (PVR), shunt fraction, or arterial oxygenation [29]. However, only seven patients were used to evaluate the effect of administering SNP on HPV, by measuring related parameters only once during OLV, before the surgery commenced. Moreover, there was no time window from drug administration to measurement of the variables, or duration of drug infusion to reach the predefined goal (25% decrease in MAP), as presented by the authors. Although vasodilation induced by SNP decreased PVR (166 ± 23–131 ± 22 dynes/s/cm5 ) and PaO2 (285 ± 42–225 ± 47 mmHg) in that study, the decreases were not significant. Therefore, further investigations may be needed. Decreases in PaO2 and use of lung recruitment maneuvers during OLV were observed in three patients that received desflurane, while no cases were observed in the propofol group. During the events, the lowest PaO2 levels under FIO2 of 1.0 were 60, 69, and 87 mmHg, respectively. All episodes occurred after 30 min following initiation of OLV. In the last case, the degree of hypoxemia was not severe; however, the attending anesthesiologist decided to provide rescue treatment and proceed with OLV for the remainder of the surgical procedure. Similar events have been reported in previous animal studies comparing desflurane and propofol during in vivo OLV [3]. In this previous study, 3 of 10 pigs showed oxygen desaturation < 90% during OLV with desflurane anesthesia, while no cases were observed in the group receiving propofol. Although there were no further complications after desaturation in our study, these results suggest that desflurane anesthesia for OLV could result in deterioration of oxygenation especially in subjects with under-reserved pulmonary function. In the current study, blood pressure was managed using adjustment of remifentanil infusion according to the hemodynamic changes during the surgical procedure. We tried to use anesthetic techniques relevant to real clinical practice. It is clearly reflected in the lower use of remifentanil in the desflurane group mainly due to the sustained lower blood pressure in this group compared to the propofol group. In a previous study investigated the effects of different concentrations of remifentanil during OLV, no differences in PaO2 were observed despite the significantly different blood pressures [30]. Therefore, we considered that the observed difference in PaO2 may not the consequence of the difference in remifentanil use between the two groups in this study. Although a significant difference in PaO2 was detected between the groups (170 vs. 202 mmHg at 30 min of OLV in the desflurane vs. propofol group, respectively; p = 0.039), the difference may be clinically irrelevant to the anesthesiologist who is managing oxygenation in patients undergoing OLV. In this trial, we used a FIO2 of 1.0 throughout the OLV period with the expectation that it would better distinguish the difference in oxygenation between the groups [31]. A clinically significant difference in PaO2 may have been found between the two groups if a lower FIO2 had been used. In some studies, desflurane showed relatively conserved vascular resistance compared to sevoflurane [32]. In other studies, desflurane has shown more vasodilatory effect among inhalational anesthetics [11–14]. Although no differences were observed in oxygenation between sevoflurane and propofol anesthesia during OLV in several previous studies [8–10], desflurane, even as balanced anesthesia, showed more impaired oxygenation during OLV compared with propofol anesthesia in the present study. However, we did not compare the two popular inhales, sevoflurane vs. desflurane, in the present trial. Further studies are required for comparison of effects of two commonly used volatile anesthetics.

مقاله انگلیسی رایگان

ترجمه فارسی رایگان 

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

انفارکتوس های شدید میوکاردی(MI) یکی از مهم ترین علت های مرگ و میر و تلفات در سراسر جهان میباشد و تشخیص سریع و به موقع آن میتواند امکان زنده ماندن را افزایش دهد. در این کار، ما یک روش ساده، حساس و بدون برچسب و راه حل های سنسور های سیلیکن غوطه ور در محلول (SIS) مبتنی بر شرایط بدون انعکاس(NRC) برای موج های پلاریزه ی P برای تشخیص زود هنگام MI، استفاده کرده ایم. سنسور های SIS لایه های پلیمری دی الکتریک نازک بر روی سطح سیلیکنی هستند که میتوان آن ها را برای کاربرد های مختلف مورد استفاده قرار داد. در NRC، سنسور های SIS به شدت حساس به افزایش ضخامت لایه های زیستی بر سطح سنسور هستند در حالی که نسبت تغییر شاخص انکسار محیط واسط مستقل میباشد. ازین رو، سیگنال های SIS از نظر از نویز های گرمایی مستقل بوده میباشد که این موضوع بر خلاف سنسور های مبتنی بر رزونانس پلاسما میباشد. همچنین ، هیچ نیازی به سیگنال مرجع که اندازه گیری ها را ساده کند وجود ندارد. در اینجا، تکنولوژی SIS برای بررسی دو موضوع در تشخیص MI مورد استفاده قرار گرفته است : حساسیت بالا با ارزیابی مستقیم و توانایی اندازه گیری در سروم انسان. پروتئین های میوگلوبین، کیناز کراتین MB، و تروپونین قلبی (cTnI9 به عنوان نشانه های زیستی قلبی مورد استفاده قرار گرفته است. ما میتوانیم گستره ی غلظت های مختلفی را بر اساس محدوده های اندازه گیری های 5 و 10pg/ml برای cTnI در PBS و سروم خونی، به ترتیب اندازه گیری کنیم. پاسخ زمانی حدود 5 دقیقه میباشد. این روش جدید یکی از کاندید های مناسب برای کاربرد های مقرون به صرفه میباشد.
کلید واژه ها: سنسورهای SIS -انفارکتوس حاد قلب- تروپونین I- میوگلوبین- CK-MB -الیسپومتری -بیوسنسور
1. مقدمه
انفارکتوس های شدید قلبی (MI)، که معمولا به آن حمله ی قلبی گفته میشود، یکی از آسیب های بدون بازگشت به سلول های قلبی است که در اثر تامین خون ناکافی به دلیل بلوکه شدن شریان های کرونری ایجاد میشود. در سال 2012، حمله های قلبی عروقی جان نزدیک به 17.5 میلیون نفر را گرفت که 31 % از کل مرگ جهان را شامل میشود که در میان این افراد 7.4 میلیون نفر از آن ها به دلیل مشکلات کرونری به مرگ مبتلا شده بودند. تشخیص MI بیشتر مبتنی بر نشانه های درد شدید سینه و یا هر ناراحتی کهولت سن میباشد. اما، نزدیک به 28 % از مردان و 35 % از زنان هیچ کدام از این نشانه ها را نشان نمیدهند که به آن ها MI ساکت گفته میشود که این افراد در خطر بالایی هستند. رایج ترین تست ها برای بررسی شرایط این افراد استفاده از ECG و یا MRI است. این روش ها هر کدام فواید و مضرات خودشان را دارند.
بعضی از پروتئین های خاص هستند که زمانی که ماهیچه های خونی دچار مشکل میشوند، در جریان خون بیشتر مشاهده میشود. شناسایی و کمی سازی مقدار زمانی این پروتئین ها میتواند یکی از ابزار غیر تهاجمی برای شناسایی مشکلات MI شود. در میان این پروتئین ها، تروپونین انقباض ماهیچه ها را کنترل میکند که از سه زیر واحد پروتئینی ساخته شده است ؛ تروپونین I که مانع اتصال میوزین ها با اکتین میشود، تروپونین T که با تروپومیوزین فعالیت میکند و تروپونین C که با اتصال پیدا میکند. تروپونین های I و T قلبی نسبت به MI حساسیت و قابلیت تشخیصی بالایی دارند و در جریان خون به مدت طولانی باقی میمانند. ازین رو، این نشانگر های زیستی را میتوان به عنوان استاندارد های اصلی در تشخیص MI در نظر گرفت. cTnI و cTnT میتوانند اطلاعات مشابه در مورد نکروز های میوکاردی فراهم کند. اما، cTnI ها برتری کوچک اما مهمی را نسبت به توانایی تشخیص cTnT در مراحل اولیه ی MI دارند. ما از cTnI ها در کنار ایزوفرم های کراتینی کیناز MB و پروتئین های میوگلوبین به عنوان نشانگر های MI در این کار استفاده میکنیم.
سنسور های زیستی بر اساس تکنیک های رسانش نوری و الکتریکی ساخته میشنود. سنسور های الکتروشیمیایی میتوانند گونه های سیگنال های زیستی را از نظر تغییر رسانش، ظرفیت، و امپدانس شناسایی کنند. ساخت فرآیند های تولید سنسور و دستگاه های بسیار حساس ، پیچیده میباشد که تنظیمات بسیار گرانی را به دنبال دارد.
به طور کلی روش های استفاده شده برای ایجاد تقویت سیگنال و یا حذف کردن سیگنال های گرمایی بسیار پیچیده و گران میباشد. نیاز به روش های ساده تر و مقرون به صرفه تر با توانایی تشخیص مناسب، به شدت مورد نیاز است.
در این جا، ما یک سنسور مبتنی بر ارزیابی مستقیم hs-cTnI با استفاده از SIS را ایجاد کرده ایم. پلت فرم سنجش مورد استفاده مبتنی بر شرایط غیر انعکاسی (NRC) برای موج های پلاریزه ی P میباشد که زاویه های الیپسومتری به شدت حساس به ضخامت لایه ها هستند. سادگی مهم ترین ویژگی تکنولوژی SIS میباشد. چیپ های سنسور های SiS یک لایه ی پوشش یافته ی چرخشی با لایه های پلیمری بر روی یک بستر سیلیکن میباشد که میتوان آن را برای شناسایی انواع مختلفی از مولکول های زیستی مانند پپتید ها/ف پروتئین ها، و DNA استفاده کرد.

بخشی از مقاله انگلیسی:

Abstract

Acute myocardial infarction (MI) is the leading cause of high mortality and morbidity rate worldwide, early and accurate diagnosis can increase the chances of survival. In this work, we report a simple, ultrasensitive, label-free, and high-throughput solution immersed silicon (SIS) immunosensor based on non-reflection condition (NRC) for p-polarized wave for early diagnosis of MI. SIS sensor chips are just a thin dielectric polymer layer on the silicon surface, which can be functionalized for specific application. At NRC, SIS sensors are extremely sensitive to the growing thickness of a bio-layer on the sensor surface while independent of refractive index change of the surrounding medium. Therefore, SIS signal is free from thermal noise, unlike surface plasmon resonance based sensor. Also, there is no need of reference signal which facilitates fast and accurate interaction measurement. Here, SIS technology is applied to tackle two issues in MI diagnosis: high sensitivity with the direct assay and the ability to measure in human serum. Myoglobin, creatine kinase-MB, and cardiac troponin I (cTnI) proteins were used as the MI biomarkers. We were able to measure over a broad concentration range with the detection limit of 5 and 10 pg/ml for cTnI in PBS and blood serum, respectively. The response time is about 5 min. This novel technique is a suitable candidate for cost effective point-of-care application.

1. Introduction

Acute myocardial infarction (MI), commonly called as heart attack, is irreversible damage to the heart cells caused by insufficient blood supply due to blockage in the coronary arteries. In 2012, cardiovascular diseases took nearly 17.5 million lives which were 31% of total global death, among them 7.4 million were due to coronary heart diseases and the number is growing (WHO, 2015). The MI diagnosis mostly relies on its symptoms of severe chest pain or any other anginal discomfort. However, nearly 28% of men and 35% of women do not show any of these symptoms (Gutterman, 2009), known as the silent MI, are at high risk. The most common tests include electrocardiography (ECG) (Richard et al., 2012; Ahmed et al., 2007) and magnetic resonance imaging (Ahmed et al., 2013) in combination with the stress test. These methods suffer several disadvantages such as non-specificity of ST segment changes in ECG, the need of skilled technician, human error source, and time-consuming. Early, accurate, and fast diagnosis can improve risk stratification and treatment, especially during perioperative procedures, which could increase the survival rate. Certain proteins are released into the bloodstream when heart muscles get damaged, known as cardiac biomarkers. Recognition, quantification, and temporal behavior of these markers proven to be a best noninvasive tool for MI diagnosis (Janota, 2014; Jaffe et al., 2006). Among them, troponin complex regulates the muscle contraction, made up of three protein subunits: troponin I; inhibits binding of myosin with actin, troponin T; interact with tropomyosin, and troponin C; binds Ca2þ (Katrukha, 2013). Cardiac troponin I and T (cTnI and cTnT) shows high myocardial specificity and clinical sensitivity for MI (Daubert and Jeremias, 2010; Babuin and Jaffe, 2005), and remains in a bloodstream for prolonged time (Adams et al., 1993) as compared to other cardiac biomarkers. Therefore, they are considered as the gold standard in the MI diagnosis. The cTnI and cTnT can provide similar information about myocardial necrosis (Jaffe et al., 2006). However, cTnI shows small but significant superiority in diagnostic capability than cTnT in the early stage of MI (Gimenez et al., 2014). We used cTnI along with creatine kinase-MB isoform (CK-MB) and myoglobin proteins as the MI biomarkers in this work. Even though myoglobin and CK MB show insufficient myocardial specificity but their behavior can be use as a supportive information in early diagnosis and as an evidence of reinfarction. Biosensors are broadly categorized based on optical and electrical transducing techniques. Electrochemical biosensors detect biological species in terms of change in conductance (Piao et al., 2014), capacitance (Lee et al., 2016), or impedance (Radhakrishnan et al., 2014) on interaction with sensor surface. Fabrication processes of the high-sensitive (hs) electrochemical sensor devices are complex, which need expensive setup such as clean-room (Ventra and Taniguchi, 2016; Ma et al., 2013; Lee et al., 2014). Surface plasmon resonance (SPR) based biosensor are the most studied (Homola, 2008; Park et al., 2014; Lapage et al., 2013) and commercialized (Biocore, 2016) optical biosensors. SPR technique was combined with photonic crystals (Zhang et al., 2014), waveguide (Jin et al., 2016), oxide nanostructures (Tereshchenko et al., 2016), and many other signal amplification methods (Qureshi et al., 2012) to increase their sensitivity and stability. Be as it may, SPR sensors suffer from ineluctable thermal noise (Nizamov and Mirsky, 2011) which restrict their use where low molecular weight and low concentration detection involved. The methods used for signal amplification and/or to suppress thermal noise makes device structure complex and expensive. There is a need of a simple and cost effective alternative with comparable sensitivity. Here, we developed the first hs-cTnI direct assay SIS-based sensor. The sensing platform is based on the non-reflecting condition (NRC) for p-polarized wave (pseudo-Brewster angle) where ellipsometric angles ( Ψ, Δ) are highly sensitive to the overlayer thickness. Simplicity is the best feature of SIS technology. The SIS sensor chip is just a spin-coted thin dielectric polymer layer on the silicon substrate, which can be functionalized to detect a variety of biomolecules such as peptides, proteins, and DNA via affinity binding.

مطالعه شبیه سازی همودینامیک در تقسیم دو شاخه ای برای ناهنجاری وریدی مغزی با استفاده از مقایسه الکتریکی

Simulation study of Hemodynamic in Bifurcations for Cerebral Arteriovenous Malformation using Electrical Analogy

چکیده
مقدمه
منابع و روشها
پیش پردازش
قطعه قطعه سازی
مدل الکتریکی
نتایج
شبکه نامتقارن
شبکه های متقارن
آمار
بحث
نتیجه گیری

چکیده

پیش زمینه و هدف: همودینامیک ناهنجاری شریانی مغزی (CAVM) وضعیت بیماری است که نتایج در سطح جریان و فشار در رگهای خونی تغییر میکند. اندازه گیری جریان و فشار بدون مداخله میل جراحی بول در طو رگ، یک چالش بزرگ در اثر تقسیمات دو شاخه رگ/ تقسیمات دو شاخه پیچیده در بیماران دچار ناهنجاری وریدی است. شکل هندسی رگ در بیماران CAVM، پیچیده است، که از قطرها، طولها و تقسیمات دو شاخه زوایای مختلف تشکیل میشود. تغییرات در قطر رگ و زاویه تقسیم دو شاخه، اندازه گیری و تحلیل ویژگی های جریان خون را به طور تهاجمی یا غیر تهاجمی پیچیده میسازد.
روشها: در این مقاله، ما یک مدل بزرگ شده را برای تقسیم دو شاخه ای برای شبکه های متقارن و نامتقارن در بیماران CAVM ارائه نموده ایم. این مدلها با استفاده از نرم افزار شبیه سازی مطلب (MATLAB) برای زوایای تقسیم دو شاخه ای مختلف ایجاد میشوند. هر زاویه تقسیم دو شاخه ای با استفاده از شبکه الکتریکی RLC ایجاد شد. قطعه قطعه سازی و پیش پردازش تقسیم دو شاخه ای رگ ها، با استفاده از قطعه بندی انطباقی اجرا میشود. شبکه ارائه شده از طریق اندازه گیری همودینامیک به طور غیر تهاجمی، به مشکل متخصصان بالینی میپزدارد. این روش برای هر نوع شبکه تقسیم دو شاخه با زوایای تقسیم دو شاخه مختلف در بیماران CAVM قابل کاربرد است.
نتایج: در این اثر، ما یک مدل ریاضی را اجرا کردیم، همودینامیک را برای 23 بیمار (موارد واقعی و شبیه سازی شده) با 60 تغییر زاویه تقسیم دو شاخه اندازه گرفتیم. نتایج بیانگر این است که مقایسه ها، همبستگی های بسیار معناداری را بین ارزشهای محاسبه شده توسط مدل بزرگ شده و مدل مکانیکی شبیه سازی شده برای هر دو شبکه دارای p < 0.0001 را اثبات نمودند. یک مقدار P کمتر از 0.05، از نظر آماری معنادار قلمداد شد.
نتیجه گیری: در این مقاله، ما انواع تقسیم دو شاخه مختلف را مدلسازی کرده ایم و به طور خودکار فشار و جریان را به طور غیر تهاجمی در گره های مختلف و زوایای مختلف تقسیم دو شاخه در رگ پیچیده را با کمک پارامترهای تقسیم دو شاخه با استفاده از مدل پارامتری بزرگ شده، نشان میدهیم. ما زوایای تقسیم دو شاخه و قطرهای رگ مختلف را برای بُعد تصویربرداری مختلف شبیه سازی کرده ایم و مدل را برای اندامهای مختلف گسترش دادهایم. این کار به متخصصان بالینی در اندازه گیری پارامترهای همودینامیکی به طور غیر تهاجمی در تقسیمات دو شاخه ای مختلف کمک خواهد کرد، حتی میل جراحی بول نمیتواند به آنجا برسد.

1. مقدمه

در یک مغز نرمال، جریان خون، از سرخرگها به سیاهرگها از طریق یک بستر مویرگی است. در مورد وضعیت ناهنجاری وریدی مغزی (CAVM)، جریان خون نرمال تحت تاثیر قرار میگیرد و در آنجا سرخرگ ها مستقیمابه سیاهرگ ها بدون یک بستر مویرگی متصل هستند، که یک پیچیده از رگ های خونی غیر عادی را شکل میدهد. بخش مرکزی ناهنجاری متشکل از رگهای غیر عادی غامض است که “جای تخمگذاری” نامیده میشود. فشار بسیار پایینی در AVM وجود دارد؛ از اینرو، یک مقدار بزرگ خون به این قسمت کشیده میشود. این مساله سبب میشود فشار بسیار زیادی در رگ های خونی بویژه در سیاهرگها ایجاد شود. خطر گسیختگی سیاهرگهایی که ناهنجاری را ایجاد میکنند بالاست زیرا سیاهرگها نمیتوانند فشار خون زیادی را به اندازه سرخرگها نگهدارند. نیاز به مدلسازی برای کمک به پزشکان برای انجام اقدامات پیشگیرنده و برای تشخیص اولیه برای خطر گسیختگی و برنامه ریزی درمانی برای بیماران AVM است.
شکل 1، ساختار پیچیده AVM را نشان میدهد که بسیار مشکل است و برای مدلسازی تقسیمات دو شاخه ای چالش برانگیز است. محققان تقسیمات دو شاخه ای رگها را برای اندامهای مختلف بر مبنای خاصیت مکانیکی جریانهای خون تحلیل نموده اند، اما برخی پارامترهای بالینی برای مدلسازی، در نظر گرفته نمیشوند. هوگ استراتن، زاویه تقسیم دو شاخه ای و تحلیلتقسیم دو شاخه ای بر مبنای شعاع و طول رگ را مطالعه کرد، اما تغییرات زاویه ای را در نظر نگرفت. مولف گوبرگریتس، مدلسازی شکل هندسی رگ را برای شریان سبات مورد بررسی قرار داد تا پارامترهای هندسی مختلف را با استفاده از مدلسازی مکانیکی تحلیل نماید. در مطالعه دیگری، مولف مالو، مدلسازی شبکه نامتقارن را بر مبنای اعداد وومرسلی تحلیل نمود. ادبیات، مدلسازی شبکه متقارن را نشان میدهد که برای شریان اکلیلی در دسترس است تا LAD و LCX را بر مبنای مدل پارامتر بزرگ شده مدلسازی نماید. محققان، مدل شبکه بزرگ شده مختلف را برای تحلیل مطالعه کردند که بر محاسبه زاویهتقسیم دو شاخه ای تمرکز دارد. قاسم علیزاده و دیگران بر روی مدل تشریحی برای جریان خون در قلب تحلیل انجام دادند و محدودیت آن فرضیات مهمی است که در مدل جریان خون مشمول است که به رابطه شعاع فشار، خصوصیات سرعت شعاعی و اتلاف فشار در تقسیمات دو شاخه ای رگ مربوط است. جیسژن و دیگران یک مدل مقدماتی را ایجاد کرده اند که بیانگر این است حرکت عروق خونی ممکن است اثر عمده ای بر جریان خون اکلیلی داشته باشد. مولف اسمیت، مدل تشریحی رت برای جریان خون در قلب تحلیل کرده است، محدودیت این تحقیق، فرضیات اصلی مشمول در مدل جریان خون است که به رابطه شعاع فشار،خصوصیات سرعت شعاعی و اتلاف فشار درتقسیمات دو شاخه ای رگ است. میلان و دیگران، یک مدل مقدماتی را ایجاد کرده است، که بیانگر این است که حرکت رگ خونی ممکن است دارای تاثیر بسزایی بر جریان خون اکلیلی باشد. تاثیر حرکت رگ از طریق پارامترهای مکانیکی در مدل مکانیکی محدود میشود که با تعیین خصوصیات جریان با استفاده از حرکت رگ نسبت به سرعت جریان خون انجام میگیرد.
مولف موری [13]، نشان داده است نسبت قطر رگ تقسیم کننده دو شاخه ای (d1/ d2) زمانی تغییر میکند (افزایش می یابد/ کاهش می یابد) که زاویهتقسیم دو شاخه ای تغییر می یابد. در ادبیات، بین زاویهتقسیم دو شاخه ای و نسبت قطرها، رابطه وجود دارد، یعنی زاویهتقسیم دو شاخه ای با تغییر در نسبت قطر شاخه ای، نسبت معکوس دارد. با این حال، رابطه مستقیمی بین زاویه و شبکه های مدل بزرگ شده طبق ادبیات وجود ندارد. مدل ارائه شده، محدودیتهای فوق را با ایجاد رابطه مستقیم با زاویه خخ، قطر و اندازه گیری فشار با استفاده از شبکه الکتریکی بررسی میکند. در این مقاله، ما مدلسازی قطعه بندیتقسیم دو شاخه ای را با هدایت از طریق رگهای پیچیده ارائه کردیم. خخ، ترکیبی ازتقسیم دو شاخه ای نامتقارن و متقارن بر مبنای پارامترهای بالینی رگهای خونی و خروجی مدل بر مبنای رگهای قطعه قطعه شده است.

Abstract

Background and Objective: Cerebral Arteriovenous Malformation (CAVM) hemodynamic is disease condition, results changes in the flow and pressure level in cerebral blood vessels. Measuring flow and pressure without catheter intervention along the vessel is big challenge due to vessel bifurcations/complex bifurcations in Arteriovenous Malformation patients. The vessel geometry in CAVM patients are complex, composed of varying diameters, lengths, and bifurcations of various angles. The variations in the vessel diameter and bifurcation angle complicate the measurement and analysis of blood flow features invasively or noninvasively.

Methods: In this paper, we proposed a lumped model for the bifurcation for symmetrical and asymmetrical networks in CAVM patients. The models are created using MATLAB Simulation software for various bifurcation angles. Each bifurcation angle created using electrical network- RLC. The segmentation and pre-processing of bifurcation vessels are implemented using adaptive segmentation. The proposed network address clinicians problem by measuring hemodynamic non-invasively. The method is applicable for any types of bifurcation networks with different bifurcation angles in CAVM patients.

Results: In this work, we constructed a mathematical model, measured hemodynamic for 23 patients (actual and simulated cases) with 60 vessel bifurcation angles variations. The results indicate that comparisons evidenced highly significant correlations between values computed by the lumped model and simulated mechanical model for both networks with p < 0.0001. A P value of less than 0.05 considered statistically significant.

Conclusion: In this paper, we have modelled different bifurcation types and automatically display pressure and flow non-invasively at different node and at different angles of bifurcation in the complex vessel with help of bifurcation parameters, using lumped parameter model. We have simulated for different bifurcation angles and diameters of vessel for various imaging modality and model extend for different organs. This will help clinicians to measure haemodynamic parameters noninvasively at various bifurcations, where even catheter cannot be reached..

1. Introduction

I n a normal brain, the blood flow is from arteries to veins through a capillary bed. In the case of Cerebral Arteriovenous Malformation (CAVM) condition, the normal blood flow is affected and there arteries are directly connected to veins without a capillary bed, forming a tangle of abnormal blood vessels. The central part of the malformation consisting of tangled abnormal vessels is called ‘Nidus’ [1]. There is very low pressure in the AVM; hence, a large amount of blood drawn into this. This causes lot of pressure built up in the blood vessels, especially in the veins. The risk of rupturing of the veins draining the malformation is high because veins cannot handle as much blood pressure as that of arteries. The need for modelling is to help Doctors to take preventive steps and for early diagnosis for the risk of rupture and treatment planning for the AVM patients.

Figure 1 shows the AVM complex structure, which is very difficult and challenging to model bifurcations [2]. The researchers analysed vessels bifurcation for various organs based on the mechanical property of the blood flows, but some clinical parameters for modelling are not considered [3]. Hoogstraten studied the bifurcation angle and bifurcation analysis based on the radius and length of the vessel, but not considered angle variations [4]. The author Goubergrits investigated vessel geometry modelling for the carotid artery, to analyse various geometric parameters using mechanical modelling [5]. In another study, the author Malve, analysed modelling of asymmetrical network, based on the Womersley numbers [6]. The literature shows symmetrical network modelling is available for the coronary artery, to model LAD and LCX based on the lumped parameter model [7]. The researchers studied various lumped network model for the analysis, concentrating on the calculation of the bifurcation angle [8]. Ghasemalizadeh et.al, [9] analysed on the anatomical model for the blood flow in heart, the limitation is that the major assumptions included in the blood flow model concern the pressure radius relationship, the radial velocity profile, and pressure loss at vessel bifurcations. Gijsen et al. [10] have produced a preliminary model, which indicates that blood vessel movement may have a significant effect on coronary blood flow.The author Smith [11] has analysed on the anatomical model for the blood flow in heart, the limitation is that the major assumptions included in the blood flow model concern the pressure radius relationship, the radial velocity profile, and pressure loss at vessel bifurcations. Milan et al. [12] have produced a preliminary model, which indicates that blood vessel movement may have a significant effect on coronary blood flow. The effect of vessel movement limited by mechanical parameters in the mechanical model by determining the flow profile using, vessel movement relative to blood flow velocity.

The author Murray [13], has showed that, ratio of the bifurcating vessel diameter (d1/ d2) ratio changes (increases/decreases) when the bifurcation angle varies. In literature, there exist relationship between the bifurcation angle and ratio of the diameters, i.e. bifurcation angle is inversely proportional to the change in the branch diameter ratio. However, there is no direct relationship between angle and lumped model networks as per the literature. The proposed model addresses the above limitations with creation of direct relationship with bifurcation angle, diameter and pressure measurement using electrical network. In this paper, we proposed the modelling for the segment of the bifurcation by navigating through the complex vessels. The bifurcation is combination of asymmetric and symmetric bifurcation based on the clinical parameters of the blood vessels and model output based on the segmented vessels..

نقش آنژیوگرافی کرونری CT چندبخشی در ارزیابی الگوهای متفاوت بیماری شریان کرونر در بیماران با آنژین ناپایدار

Role of multi-slice CT coronary angiography in evaluating the different patterns of coronary artery disease in patients with unstable angina

مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب)

F1893

فاکتورهای ریسک زیر از یادداشت‌های بالینی و سوابق بیماران حاصل شده است:
فشار خون (72.5%)
دیابت (57.5%)
هایپرلیپیدمی [افزایش فشار خون] (57.5%)
سیگار کشیدن (30%)
سابقۀ خانوادگی مثبت CAD (25%) (درجۀ اول نسبت که از بیماری‌های قلبی عروقی زیر سن 55 سالگی رنج می‌برد)
معیارهای ممنوعیت:
زنان باردار
مداخلات کرونر قبلی MI، CABG، و پوستی
ضربان قلب نامنظم
منع مصرف کنتراست ید
نارسایی کلیوی (سطح کراتینین 1.5 mg/dl≤ )
نداشتن توانایی نگه داشتن نفس برای 8 ثانیه
نداشتن قابلیت تطابق با الزامات پروتکل
تمامی بیماران مشمول موارد زیر قرار گرفتند:
سابقۀ کامل: شامل سابقۀ فشارخون بدن، DM، هایپرلیپیدمی، سیگار کشیدن و سابقۀ خانوادگی IHD.
بازبینی مشاهدات قلبی عروقی و آزمایشگاهی قبلی
آماده‌سازی بیمار: تمامی بیماران ملزم بودند که 4 تا 6 ساعت قبل از آزمایش ناشتا باشند، البته بدون قطع کردن داروهایشان.
اطمینان مجدد از بیمار حاصل شود و تمامی مراحل مطالعه با جزئیات به تمامی بیماران توضیح داده خواهد شد.
برای ارزیابی کردن اینکه بیماران بتوانند نفس‌های خود را برای مدت طولانی نگه دارند، نیاز است تا نفس عمیقی بکشند و بدون فشار بتوانند نفس خود را نگه دارند. (یعنی مانور والساوا). طی این آزمایش، بیمار برای تغییرات قابل توجه انطباق و الکتروکاردیوم مورد مشاهده قرار می‌گیرد.
از بیمارانی که نمی‌توانند نفس خود را برای مدت اسکن موردنظر نگه دارند، خواسته شد که برای مدت 5 دقیقه نفس‌های عمیق بکشند و مجدداً مورد ارزیابی قرار بگیرند. در برخی از بیماران، این کار چندین بار تکرار می‌شود تا زمانی که بیمار بتواند نفس خود را برای زمان هدف نگه دارد.
6) برخی اواقات تسکین دهانی ملایم با دیازپام (5 mg) 45 دقیقه قبل از اسکن مخصوصاً به بیماران مضطرب داده می‌شود.
7) مسدودکننده‌های بتا برای تمامی بیماران توصیه نمی‌شوند، فقط به بیمارانی که ضربان قلب بالای 75 bpm دارند، مسدود کننده‌های بتا (50 mg Atelolol) 45 دقیقه قبل از آزمایش داده داده می‌شود (فقط کسانی که منع مصرف مسدودکننده‌های B را دارند معاف هستند). این کار منجر به افزایش مرحلۀ دیاستولیک (وابسته به انبساط قلب) از چرخۀ قلبی عروقی می‌گردد که به فرایند به دست آوری (تصویر) کمک می‌کند.

2. 1 تخمین زدن احتمال پیش آزمایش بیماری شریان کرونر
گام اول: دسته‌بندی کردن ماهیت درد قفسۀ سینه:
آیا درد سینه در زیر جناق است؟
آیا علایم با کار و فعالیت زیاد تشدید می‌شوند؟
با استراحت و یا مصرف نیتروگلیسیرین، آیا تسکین سریغ طی 10 دقیقه صورت می‌گیرد؟

آنژین معمولی: هر سه مشخصه دیده می‌شود.
آنژین غیرمعمول: دوتا از سه مشخصه دیده می‌شود.
درد قفسۀ سینۀ آنژین قلبی: یا یک و یا هیچ مشخصه دیده می‌شود.

گام 2. تخمین زدن احتمال پیش آزمایش بیماری شریان کرونر بر اساس سن، جنس، و نوع درد قفسۀ سینه
احتمال پایین (<10%)
– زنان و مردان ازتمامی سن‌ها و بدون هیچ گونه علامت
-زنان کمتر از 50 سال با درد قفسه سینۀ غیرمعمول
احتمال متوسط (10-90%)
– مردان در همه ردۀ سنی با آنژین غیرمعمول
– زنان 50 سال به بالا با آنژین غیرمعمول
– زنان بین 30 تا 50 سال با آنژین معمول
احتمال بالا
– مردان 40 سال به بالا با آنژین معمول
– زنان 50 سال به بالا با آنژین معمول
2. 2 مادۀ کنتراست
یک بولوسی [مادۀ حاجب که برای سرخرگ نگاری وارد بدن می‌شود] به میزان 70 تا 80 mg از کنتراست غیر یونی ( اولنراویست 370، Schering، برلین، آلمان؛ امنی پک 370 دای-ایچی دارویی، توکیو، ژاپن یا ایوپامیرو 370 براکو، اسپانیا) از طریق یا کانولا با محتویات 18 به داخل رگ عضو بالایی (ترجیحاً درست قبل از رگ آرنجی (مکعبی) اگر موجود باشد) با میزان جریان 5-6 mg با استفاده از تلمبه انژکتور با انرژی سر دوگانه تزریق می‌شود. به دنبال آن بولوس شوری به میزان 50 ml استفاده می‌شود تا کنتراست را از قسمت راست قلب برای وضوح بهتر بخش میانی شریان کرونر راست شستشو دهد.
2. 3 پارامترها و پروتکل اسکن
مجموعه‌های داده MDCT با استفاده از منبع دوگانۀ شناسایی (راه‌حل‌های پزشکی سیمنز، با استفاده از منبع دوگانۀ شناسایی (راه‌حل‌های پزشکی سیمنز، Forchheim، آلمان، با زمان چرخش حائل 30 ms و شناساینده‌های چندگانه 64 به دست آمده است که منبع انرژی دوگانه را تکه تکه می‌کند.
یک اسکن غیرکنتراست برای تعیین میزان کلسیم مورد استفاده قرار گرفت. (3*64 mm، لولۀ سیال تا حد 200 mA در 120 kV)
اسکن دریچه‌ای ECG با کنتراست افزایش یافته در حین یک نگه داشتن تنفس به دست آمده بود. ( به طور متوسط ده ثانیه، 64* 0.6 mm لولۀ سیال تا حد 400 mA در 120 kV)
تصاویر محوری با استفاده از تکنیک‌های بازسازی مختلف بر روی ایستگاه‌های کاری پیشرفته مجدداً ایجاد شدند.
2. 4. به دست آوری تصویر
2. 4. 1. اسکنر
بیمار به صورت طاق باز به راحتی بر روی تخت CT بدون حرکت قرار داده می‌شود تا اطمینان حاصل شود که منطقۀ اسکن برنامه‌ریزی شده با ناحیه‌ای که واقعاً اسکن شده است تطابق دارد و اینکه آیا تمام درخت کرونر به تصویر درآمده است.
وضوح فضایی در مرکز میدان اسکن به بیشترین حد خود می‌رسد و به این دلیل است که بیمار باید به آرامی به سمت راست میز جابجا شود تا قلب تاجایی‌که ممکن است به مرکز نزدیک باشد.
سرپوش‌های ECG در چهار گوشۀ پریکارد [غشاء خارجی قلب] قرار داده شده است. تمامی بازسازنده‌ها با استفاده از دریچه‌بندی ECG وارون‌نگری به اجرا درآمده‌اند. برای این تکنیک، یک ECG باید به طور همزمان سراسر زمان اسکن ضبط شود.
گام ابتدایی در پردازش تصویر، تعیین کردن محدودیت‌های به دست آوری (تصویر) است. این کار با انجام اسکن صورت می‌گیرد. و تصویری AP از قلب را نتیجه می‌دهد که برای قرار دادن حجم تصویربرداری شریان کرونر مورد استفاده قرار می‌گیرد که از سطح کارنیا به سمت پایین حدود یک سانتی متر زیر نمودار گسترش می‌یابد. مرکز میدان دید دو سانتی‌متر به سمت چپ ستون فقرات فوقانی بر روی دیده‌بانی AP است.
2. 4. 2. میزان کلسیم
آنالیز و مقدارسنجی کلسیم شریان کرونر (CAC) برای تمامی بیماران با استفاده از راه‌اندازی آینده‌نگر ECG با میزان‌کنندۀ قطعۀ 3 میلی متری بدون دخالت کنتراست صورت می‌گیرد. تعیین دقیق محدودۀ اسکن مورد نیاز برای CTCA بعدی این امکان را می‌دهد که در معرض تشعشع قرار گرفتن کاهش یابد. هر ناحیۀ هایلایت شده، که به وضوح در CAC به نمایش درمی‌آید، به عنوان منطقۀ مورد توجه شناسایی شد. بخش‌های محوری متوالی آنالیز شدند. ناحیۀ کلسیفیه شده (زخم) سپس به وسیلۀ نرم‌افزار ایستگاه کاری به عنوان میزان متناظر آگاتستون محاسبه شد. (8)
اگر کلسیفیکاسیون گسترده‌ای موجود می‌بود(میزان CAC > 1000)، آزمایش CT در این مرحله به پایان می‌رسید. پنج عدد از 40 بیمار کلسیفیکاسیون فشرده داشتند و آزمایش برای آن‌ها در این مرحله به پایان رسید. (شکل 1)

مقاله انگلیسی رایگان

ترجمه فارسی رایگان 

فهرست مقاله:

مقدمه
مواد و روش‌ها
نتایج
بحث
نتیجه گیری

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

1-مقدمه
هیپوکسمی در طی تهویه یک ریه‌ای (OLV) یک مسئله اصلی در مدیریت بیهوشی برای جراحی قفسه سینه است. کاهش و افت معنی دار در اشباع اکسیژن شریانی (سرخرگی) SPO2<90%)) در طی تهویه یک ریه‌ای در یک تا ده درصد جمعیت تحت جراحی قفسه سینه در حضور FIO2 = 100% رخ می‌دهد. شانت خون غیر اشباع شریان عروق کرونر ریوی علت اصلی هیپوکسمی در طی تهویه یک ریه‌ای می‌باشد که تهویه نمی‌شود. انقباض عروق خونی ریوی هیپوکسی (HPV) مهم‌ترین مکانیسم دفاعی در برابر شانتینگ است (1). بر طبق اثرات متفاوت اثرات داروهای بیهوشی بر روی بازدارندگی HPV، استفاده از داروهایی با حداقل اثرات بازدارنده بر روی این مکانیسم حیاتی، از اهمیت زیادی برخورداراست (2). از این روی ارزیابی اثرات دو عامل نگه داری داروی بیهوشی بر روی HPV و ایزوفلوران (داروی بیهوشی استنشاقی) لازم است. بدیهی است که اثر این مکانیسم با تغییرات SPO2 ظهور می‌یابد (2). علی رغم استفاده گسترده از این داروها، اثرات قلبی عروقی آن‌ها به طور کامل در طی OLV برای جراحی قفسه سینه ارزیابی نشده است. از این روی لازم است که اثرات این داروها (پروپوفول و ایزوفلوران) بایستی بر روی همودینامیک های سیستمیک (فشار خون شریانی متوسط و ضربان قالب) بررسی شود.
مواد و روش‌ها:
در این مطالعه کارازمایی بالینی تصادفی که در ایران انجام شد شصت بیمار با ASA کلاس II و I(انجمن متخصصان بیهوشی آمریکا) که متقاضی پیوند ریه بودند به دو گروه تقسیم شدند. القای بیهوشی در دو گروه با استفاده از یک روش انجام شد و لوله تراشه‌ای دابل لومن چپ قرار داده شد. در اولین گروه، پروپوفول برای نگه داری مواد بیهوشی استفاده شده و ایزوفلوران برای گروه دوم استفاده شد. در طی تهویه دو ریه‌ای و در دقایق 5 و 10 پس از OLV، ABG(گاز خون شریانی)(برای تشخیص فشار متوسط اکسیژن شریانی)، فشار سرخرگی متوسط و ضربان قلب ثبت شدند.

نتایج
شصت بیمار (سن میانگین: 4124.18 ± 18.63 سال) به دو گروه تقسیم شدند. سن و جنسیت نمونه‌ها از نظر آماری تفاوتی بین دو گروه نشان نداد. در گروه پروپوفول، فشار اکسیژن شریانی در طی تهویه دو ریه‌ای و در 5 و 10 مین دقیقه پس از OLV برابر با 263.14 ± 136.19، 217.40 ± 133.99 و 122.39 ± 182.39 بود و در گروه ایزوفلوران، به ترتیب به صورت 192.29 ± 135.59، 168.78 ± 118.90 و 109.21 ± 155.35 میلی متر جیوه گزارش شد. در گروه پروپوفول، فشار سرخرگی متوسط در طی تهویه دو ریه‌ای و 5 و 10 مین دقیقه پس از OLV، به ترتیب 84/1 ± 20/67، 23/20 ± 88/15 و 13/19 ± 10/86، بود و در رابطه با گروه ایزوفلورن، این مقدار به ترتیب 17.04 ± 79.66، 19.20 ± 84.78 و 17.07 ± 86.50 میلی متر جیوه بود. در گروه پروپوفول، ضربان قلب در طی تهویه دو ریه‌ای، و 5 و 10 مین دقیقه پس از OLV به ترتیب 17.27 ± 92.77، 18.34 ± 94.0 و 21.33 ± 94.33 بود. در رابطه با ایزوفلوران، به ترتیب 92.87 ± 16.96، 91.8 ± 18.75 و 17.05 ± 91.05 دقیقه گزارش شد. این مقادیر از نظر آماری در دو گروه مطالعه مشابه بود.

بخشی از مقاله انگلیسی:

1. Background

Hypoxemia during the one-lung ventilation (OLV) is a major concern in the management of anesthesia for thoracic surgery. Significant drop in arterial oxygen saturation (SPO2<90 %) during one-lung ventilation occurs in one to ten percent of population undergoing thoracic surgery in the presence of FIO2 = 100 % (fraction = 1.0). The pulmonary arteriovenous shunt of unsaturated blood is the main cause of hypoxemia during one-lung ventilation which is not ventilated. Hypoxic pulmonary vasoconstriction (HPV) is the most important defense mechanism against shunting (1). According to the different effects of anesthetics on the inhibition of HPV, it is crucial to use drugs with the minimal inhibitory effects on this vital mechanism (2). Therefore, it may be necessary to evaluate the effects of the two major anesthetic maintenance agents on HPV and their subsequent pressure of arterial oxygen using propofol (intravenous anesthetic) and isoflurane (inhaled anesthetic). It is obvious that the impact of this mechanism will emerge as SPO2 changes (2). Despite the extensive use of these drugs, their car- diovascular effects have not been thoroughly evaluated during OLV for thoracic surgery. Thus, it seems necessary that the effects of these drugs (propofol and isoflurane) should be examined on systemic hemodynamics (mean arterial blood pressure and heart rate).

2. Objectives

The present study aimed to evaluate the effects of propofol and isoflurane on patients’ arterial oxygen pressure following one-lung ventilation during thoracic surgeries. 3. Materials and Methods In this randomized clinical trial 60 patients with ASA class I and II who were the candidates for right elective thoracotomy were recruited for lung resection in two groups of intervention and control. The calculation of sample size of the study, with two-tailed α error of 5 % and β error of 20 %, was done based on PaO2 measured during OLV under propofol anaesthesia in a published study [123.7 (54.7) mmHg] (3). Based on this measurement, thirty patients per group were required to detect a difference of 39.7 mmHg in the lowest PaO2 between two groups. The method of sampling was convenience and non-probability.

3.1. Eligibility The studied population consisted of the patients referred to our subspecialty teaching Hospital, Mashhad, Iran to undergo elective thoracic surgery and OLV. Field data collection using checklist and direct observation by an operating room technician unaware of the study protocol and its objectives Inclusion criteria included age between 18 and 75 years, ASA class I and II, satisfaction of thoracic surgery with OLV complied with the conditions of the study. Exclusion criteria included liver dysfunction (AST > 40 and ALT > 40), ischemic or valvular heart disease (heart disease was examined by medical history, physical condition, ECG and echocardiography), end-stage obstructive or restrictive pulmonary disease, patients with OLV less than 30 minutes, patients who showed a ETCO2 > 45 with respiratory rate of 12 breaths/minutes and patients who had a pathological lesion in left lung (dependent lung) in preoperative assessment including HRCT and PFT.

3.2. Randomization Randomization was simple and accomplished by using random assignment tables.

3.3. Endpoints The arterial oxygen pressure were evaluated as primary endpoints: 10 minutes after initiation of two-lung ventilation and 5 and 10 minutes after the start of one-lung ventilation. Hemodynamic parameters were evaluated as secondary endpoints: average of mean arterial blood pressure and heart rate assessing 10 minutes after initiation of two-lung ventilation and 5 and 10 minutes after the start of one-lung ventilation.

3.4. Intervention After taking a history, the required description of the research was given to the patients and the informed consent was obtained. After preoxygenation in all patients, anesthesia was induced with sodium thiopental (4 mg/ kg), sufentanil (0.2 μg / kg) and atracurium (0.5 mg / kg). Initially left-sided double-lumen tube with MPI brands (Medicoplast GmbH factory) was placed for the patients, the proper placement was determined by auscultation and fiberoptic bronchoscopy. After a positional change to the lateral decubitus, the proper position was confirmed again by auscultation and fiberoptic bronchoscopy before the start of OLV. Ventilator settings were similar in all patients during a two – lung ventilation (TLV) and OLV and included: Tidal volume (TV): 6 cc/kg, respiratory rate (RR = 12) (to maintain ETCO2 between 35 and 45), inspiratory/expiratory ratio was 1:2 (I/E = 1/2), the fraction of inspired oxygen (FIO2) = 1. During surgery, patients randomly received propofol (100 μg /kg/min) or one Mac (1.1 %) isoflurane as a maintenance drug based on their group. For all patients, BIS was maintained between 40 and 60 and the maintenance dosage adjustment was made if necessary. Fluid deficit was compensated with normal saline or Ringer’s lactate using the “4-2-1” rule for every hour fasting before induction of anesthesia. Monitoring included electrocardiography (ECG), endtidal carbon dioxide tension (PETCO2), saturation of peripheral oxygen (SPO2), BIS and invasive arterial blood pressure (IBP) inserting radial artery catheter. In this step, ABG was performed twice: The first phase (during two-lung ventilation (TLV)): In this phase, 10 minutes after positioning in the left lateral decubitus during TLV. The second phase (during the first 10 minutes of OLV): in this phase, OLV is initiated and then ABG was performed at 5 and 10 minutes after the start of OLV. SpO2 was monitored continuously during this period, and the surgeon was allowed to open the chest. If the SPO2 was 90 % or less, ABG would be taken immediately and the two-lung ventilation (TLV) was restored. This arterial blood sample was considered as the lowest patient’s SPO2 and more blood samples were not taken for further study. ABG evaluation was done using GEM® Premier™ 3000 (Instrumentation Laboratory, The Netherlands) and SPO2 and BP were measured by operating room patient monitoring system (SAZGAN model VECTRA, Tehran, Iran)

3.5. Statistical Analysis Data description was done using percentage, frequency and relevant descriptive graphs and we used Chi-square test and t-test for data analysis when assessment of normality by Kolmogrov-Smirnov test showed normal distribution of the selected variable. SPSS software, version 16, was used for statistical analysis and in all statistical measurements P value less than 0.05 was considered significant.

3.6. Ethical Consideration The current study protocol was approved by ethical committee of mashhad university of medical sciences (No. 910182, 2013/2/2 ) and All the patients gave their written informed consent to the procedure and they were ensured that their confidentiality will be kept on their personal information, in any circumstance, will not disclosed or given to any third party.

4. Results Sixty patients, mean age 41.24 ± 18.63 years, were enrolled in this study. There was no statistical differences (P = 0.782) in mean age between two groups (propofol group = 40.52 ± 19.20 years and isoflurane group = 41.93 ± 18.38 years). There were 23 females (38.3 %) and 37 males (61.7 %). The results showed no statistically significant difference (P = 0.426) in terms of gender distribution between two groups (in propofol group, 66.67 % males and isoflurane group, 43.33 % males). We found no differences between two groups concerning the pressure of arterial oxygen during TLV and 5 and 10 minutes after the start of OLV (Table 1 and Figure 1). There were no significant differences in mean arterial pressure and heart rate during TLV and also 5 and 10 minutes after the start of OLV in both groups (Tables 2 and 3). The diagrams of Po2 in various measured time interval is shown in Figure 2. And there was no significant difference between them in two groups of the study

تهویه غیر تهاجمی برای کودکان با نارسایی حاد تنفسی در جهان در حال توسعه: بررسی متون و یک مثال پیاده سازی

Non-invasive ventilation for children with acute respiratory failure in the developing world: Literature review and an implementation example

خلاصه
مقدمه
بار ARF
استفاده از NIV برای ARF در جهان توسعه یافته
استفاده از Niv در کشورها با درآمد کم
معرفی NIV به بیمارستان منطقه TUMU، غنا
نتیجه گیری
اهداف یادگیری
جهات تحقیقات/ جهت گیری های آینده

خلاصه
بیش از 2 میلیون کودک هر سال از عفونت حاد دستگاه تنفس می میرند، که حدود 98 درصد از این مرگ و میرها در کشورهای در حال توسعه اتفاق می افتد. بسته به وضعیت بالینی بیمار، اکسیژن اضافی معمولا درمان اولیه است. با این حال ثابت شده است که برای نارسایی تنفسی حاد (ARF) این اکسیژن اغلب ناکافی است و در این مورد لوله گذاری و تهویه با فشار مثبت مکانیکی مورد نیاز است. مراقبت های ویژه موفق بزرگسالان، تهویه با فشار مثبت غیر تهاجمی (NIPPV) را برای درمان ARF در بیش از یک دهه پیش ارائه نموده است. این تجربه، همراه با استفاده از NIPPV در کودکان مبتلا به نارسایی مزمن تنفسی به افزایش استفاده از NIPPV برای درمان ARF در جمعیت کودکان منجر شده است. NIPPV می تواند نتایج مشابه و یا بهبود یافته ای را برای به همراه IPPV داشته باشد، اما با عوارض کمتری همراه است. با این حال، هیچ آزمایش کنترل شده ای در مورد استفاده از آن در کودکان وجود ندارد، و بسیاری از اطلاعات از مطالعات مشاهده ای و بررسی های گذشته نگر آمده است. در محیط دنیای در حال توسعه، که در آن مرگ و میر از ARF بالا است و خطرات ناشی از لوله گذاری بزرگ و اغلب امکان پذیر نیست، NIPPV می تواند یک راه ساده و مقرون به صرفه برای درمان این بیماران باشد. اجرای آن در مناطق روستایی شمال غنا نشان می دهد که NIPPV برای ARF را می توان با خیال راحت با حداقل آموزش تحویل داد و به نظر می رسد تاثیر قابل توجهی در میزان مرگ و میر در افراد زیر 5 سال دارد.

مقدمه
نارسایی حاد تنفسی (ARF) را می توان به ARF هایپواگزمیک (نوع I) و یا به طور رایج تر ARF هیپرکاپنیک (نوع II) دسته بندی کرد. نوع هایپواگزمیک معمولا توسط فشار جزئی اکسیژن شریانی (PaO2) <7.8 کیلو پاسکال (60 میلیمتر جیوه) با PaCo2 طبیعی یا پایین تعریف نمود. این قطع کردن به اندازه دلخواه می باشند و مقادیر باید در چارچوب حالت از قبل موجود کودک قرار داده شوند و اینکه آیا هر اکسیژن اضافی داده می شود یا خیر. در غیاب اکسیژن مکمل، یک بیمار هیپرکاپنیک همیشه هایپواگزمیک است. مسئله اصلی اغلب عدم تطابق تهویه-پرفیوژن با توجه به جابجایی داخل. می توان آن را با بیماری های ریوی تقریبا تمام حاد مرتبط دانست، در آسم حاد، عفونت (برونشیولیت و ذات الریه) و ادم ریوی طبقه بندی نمود [1]. علاوه بر درمان علت زمینه ای، اکسیژن اضافی باید به یک کودک کم اکسیژن تجویز شود. با این حال در صورتی که تولید یک افزایش رضایت بخش در اشباع اکسیژن کافی نباشد، تهویه مکانیکی مورد نیاز است. در نوع هیپرکاپنیک یا تهویه، و همچنین هایپوکزمیا (فقدان اکسیژن در خون)، یک فشار جزئی شریانی دی اکسید کربن (PaCo2) از> 6.5 کیلو پاسکال (50 میلی متر جیوه)، معمولا با کاهش pH به <7.3 وجود دارد. در حالی که این ممکن است یک مسئله مزمن باشد (به عنوان مثال در کودکان مبتلا به بیماری عصبی-عضلانی یا انسداد راه های هوایی فوقانی مزمن)، ممکن است از نوع ARF پیروی کند، وقتی که عضلات تنفسی کودک شروع به خستگی می نمایند، منجر به کاهش حجم هوای تنفسی می شود. در این مثال، اکسیژن به تنهایی کافی نیست و حمایت تهویه ای مورد نیاز است.
نتیجه گیری
NIPPV به طور فزاینده ای در مراقبت های ویژه بزرگسالان استفاده شده است و پس از آن، برای اطفال نیز عرضه شده است. هیچ کارآزمایی کنترل شده ای در مورد استفاده از آن در کودکان وجود ندارد و بسیاری از داده ها از مطالعات مشاهده ای و بررسی گذشته نگر می آیند. با این وجود نتایج دلگرم کننده هستند و تعدادی از مزایای بالقوه در تهویه کننده ذات الریه وجود دارد. به دلایل اثربخشی هزینه و سهولت استفاده توسط تمام انواع کارکنان بهداشتی درمانی آموزش دیده، این مورد به طور ایده آل برای عرضه در کشورهای کم درآمد در حال توسعه مناسب است.

Summary

Over 2 million children die of acute respiratory infection every year, with around 98% of these deaths occurring in developing countries. Depending upon the clinical status of the patient, supplemental oxygen is usually the first line therapy. However this often proves inadequate for acute respiratory failure (ARF), in which case intubation and mechanical positive pressure ventilation are required. Adult intensive care successfully introduced non-invasive positive pressure ventilation (NIPPV) to treat ARF over a decade ago. This experience, coupled with the use of NIPPV in children with chronic respiratory insufficiency, has led to increasing use of NIPPV to treat ARF in paediatric populations. NIPPV can have similar or improved outcomes to IPPV, but with fewer complications. However there are no controlled trials of its use in children, and most data come from observational studies and retrospective reviews. In a developing world setting, where mortality from ARF is high and the risks of intubation are great and often not feasible, NIPPV can be a simple and cost-effective way to treat these patients. Its implementation in rural Northern Ghana shows NIPPV for ARF can be delivered safely with minimal training, and appears to impact significantly on mortality in those under 5 years.

INTRODUCTION

Acute respiratory failure (ARF) can be categorised into hypoxaemic ARF (type I) or the more common hypercapnic ARF (type II). The hypoxaemic type is usually defined by an arterial partial pressure of oxygen (PaO2) of <7.8 kPa (60 mmHg) with a normal or low PaCO2. These cut offs are to an extent arbitrary and the values must be put into the context of the child’s pre-existing state and whether any supplemental oxygen is being given. In the absence of supplemental oxygen, a hypercapnic patient is always hypoxaemic. The primary issue is often ventilation-perfusion mismatch due to intrapulmonary shunting. It can be associated with virtually all acute lung diseases, categorised into acute asthma, infection (bronchiolitis and pneumonia) and pulmonary oedema [1]. In addition to treating the underlying cause, supplemental oxygen must be administered to a hypoxic child. However if that is insufficient to produce a satisfactory rise in oxygen saturation, mechanical ventilation may be required. In the hypercapnic or ventilatory type, as well as hypoxaemia,there is an arterial partial pressure of carbon dioxide (PaCO2) of >6.5 kPa (50 mm Hg), usually accompanied by a fall in pH to <7.3. Whilst this may be a chronic issue (for example in children with neuromuscular disease or chronic upper airways obstruction), it may follow on from type I ARF, when the child’s respiratory muscles start to fatigue leading to hypoventilation. In this instance, oxygen alone is insufficient and ventilatory support is required.

CONCLUSIONS

NIPPV has been used increasingly in adult intensive care and following this, has been its introduction into paediatric practice. There are no controlled trials of its use in children and most data comes from observational studies and retrospective reviews. Nevertheless outcomes are encouraging and there are a number of potential advantages, not least the reduction in ventilatorassociated pneumonia. For additional reasons of cost effectiveness and ease of use by all types of trained healthcare workers, it is ideally suited for introduction into developing low-income countries..

تزریق اسکلروزانت های فوم منجر به یک فعالیت انعقادی وابسته به فاصله، هموکانسنتریشن و افزاش سطح دی دایمر می شود

Infusion of foam sclerosants results in a distance-dependent procoagulant activity, haemoconcentration and elevation of D-dimer levels

Abstract

Objective To investigate the biological effects of foam sclerotherapy in vivo.

Materials and methods Ultrasound-guided sclerotherapy was performed using a 3% sodium tetradecyl sulphate or polidocanol. A total of 15 mL of foam was injected. Samples were collected from antecubital veins, target saphenous veins and the adjoining deep veins before, immediately after and 1 hour after the procedure. Saphenous vein samples were also taken sequentially at set 15 cm intervals. Clotting times, D-dimer, cell counts and biochemical parameters were measured. D-dimer levels were repeated one week later.

Results Forty procedures were performed. Systemic clotting times were not affected by the procedure. Injection of 0.5 mL of foam 5 cm away from the relevant junctions resulted in procoagulant activity in the adjoining deep veins (sodium tetradecyl sulphate) and the target saphenous veins (sodium tetradecyl sulphate and polidocanol). The procoagulant effect in the target veins reached a peak at 15 cm but normalised at 45 cm. D-dimer levels were significantly increased 1 hour after treatment with either agent and remained elevated one week later. Sodium tetradecyl sulphate and to a lesser degree polidocanol induced biochemical changes consistent with haemoconcentration.

Conclusion Infusion of foam sclerosants results in a distance-dependent procoagulant activity in the exposed vessels. Foam sclerotherapy results in haemoconcentration and elevation of D-dimer.

1 Introduction

Detergent sclerosants sodium tetradecyl sulphate (STS) and polidocanol (POL) are commonly administered in the foam format during ultrasound-guided sclerotherapy (UGS) to treat varicose veins and vascular malformations. These agents act by inducing endothelial cell lysis, exposure of basement membrane proteins with the ultimate aim of achieving endovascular fibrosis. The procedure may be complicated by rare thromboembolic events such as deep vein thrombosis (DVT),1,2 pulmonary embolism,1 transient ischaemic attacks and stroke.3

We have previously demonstrated that the in vitro administration of high concentration sclerosants to plasma samples significantly prolongs the activated partial thromboplastin time (APTT), prothrombin time (PT) and Factor Xa clotting time (XACT) assays.4 The in vitro incubation of circulating blood cells, as well as cultured endothelial cells with high concentrations of detergent sclerosants, results in cellular lysis, whilst at low concentrations, stimulates the activation of platelets and release of procoagulant platelet-derived microparticles (PMP) that correspond to shortened XACT times.4,5 We have also shown that blood components and in particular plasma proteins deactivate the sclerosants resulting in a gradual fall in the concentration and a corresponding change from an anticoagulant to a procoagulant profile. Due to the in vitro nature of these investigations, only liquid agents were investigated as foam sclerosants could not be incubated with blood samples without affecting the foam structure.

Only a handful of in vivo studies have investigated the biological effects of foam sclerotherapy and those published have produced conflicting results.6–8 One study6 reported a prolongation of PT at both 30 minutes and 24 hours following liquid sclerotherapy using STS, while another publication7 reported no change in the systemic clotting times with STS foam. None of these studies investigated the biological effects of foam sclerosants on target vessels or the adjoining deep veins where a deep vein thrombus may actually form.

In the current study, we investigated the in vivo effects of foam sclerotherapy on circulating blood cell counts and coagulation assays. Samples were taken from the systemic circulation, target vessels and the adjoining deep veins at set time and distance intervals. In the systemic circulation, we also assessed the effects of sclerotherapy on D-dimer levels and biochemical markers including renal and liver function tests and cardiac enzymes.

مقاله انگلیسی رایگان

ترجمه فارسی رایگان 

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

چکیده
سابقه و هدف ” در حال حاضر داده هاي پراكنده در ارتباط بين بيماري عروق كرونر قلب ( CHD) و خطر آن وجود دارد عوامل فرامينگهام نمره خطر (FRS) در كره جنوبي براورد شده است 0
روش شناسي / مدير يافته ها : انجام يك مطالعه كوهرت آينده گر به منظور بررسي ارتباط بين عوامل خطر CHD توسط FRS در 15 كشور 239 نفر مردان در سال 2005 و 2010 برآورده شده است. براساس FRSشش عامل خطر عروق كرونر وجود دارد : جنس / سن / كلسترول تام / ليپوپروتئين با چگالي بالا( HDL) / كلسترول / فشار خون و كشيدن سيگار / عادت غذايي . تجزيه و تحليل رگرسيون خطي چند گانه به تجزيه و تحليل روابط بين FRSو عوامل خطر CHD مي پردازد . در اين مطالعه مصرف الكل / ورود تري گليسريد به خون / LDL كلسترول / فشار خون بالا / ديابت / ورزش منظم / افزايش وزن با FRS ارتباط دارد .
اهميت / نتيجه گيري : در اين مطالعه apoB به عنوان مهم ترين عامل تعيين كننده براي توسعه آينده يافت شد .
معرفي
پيش بيني شده است كه ديابت / پرفشاري خون و ديس ليپيدمي تاسيس كننده بيماري قلبي عروقي است عوامل خطر ديگر از جمله عادات غذايي / عدم فعاليت بدني / سيگار كشيدن / مصرف الكل / استرس / چاقي در ارتباط با بيماري قلبي عروقي است .
در ذرات ليپوپروتئين .آپوليپوپروتئين . پروتئين هاي ساختاري و عملكردي مهمي است كه حمل و نقل چربي را برعهده دارد ذرات و ساختار آپوليپو پروتئين در تنظيم سنتز و متابوليسم ليپوپروتئين نقش دارد
كاهش عوامل خطر مي تواند از بروز بيماري بيماري قلبي عروقي پيشگيري كند بسياري از مطالعات و برنامه هاي مربوط به پيشگيري از بيماري قلب و عروق روي افراد سالم و افراد بيمار كه هيچ علايمي را نشان نمي دهند .
مواد و روشها:
طرح : مطالعه و افراد
يك مطالعه كوهرت آينده نگر به منظور بررسي خطر انجام شد عوامل CHD در مردان سالم كره اي كه در شركت هاي مختلف كره جنوبي استخدام شدند همه كارمندان شركت در معاينه پزشكي سالانه مورد ارزيابي قرار گرفتند . جمعيت مورد مطالعه شامل افرادي كه تا بحال معاينات داشتند اولين معاينه در سال 2005 و 5 سال بعد در سال 2010 در ابتدا 15 / 497 نفر شناخته شده است در ميان 15 / 497 نفر اوليه / 258 نفر به دلايل مختلف خارج است . 193 نفر مصرف كاهنده ليپيد / 38 نفر سابقه بدخيمي گذشته و 27 نفر مشكلات قلبي ( آنژين صدري و انفركتوس ميوكارد داشتند
اندازه گيري هاي باليني و آزمايشگاهي
معاينات سلامت اوليه در سال 2005 انجام شد شامل سابقه پزشكي معاينات فيزيكي پرسشنامه درمورد رفتارهاي مرتبط با سلامت اندازه هاي تنسجي و اندازه گيري هاي بيوشيميايي / تاريخچه پزشكي و سابقه مواد مخدر توسط پزشكان بررسي شد سوالاتي در مورد مصرف الكل كه به صورت روزانه الكل به ميزان 20 گرم در روز. از شركت كنندگان در مورد فعاليت هاي فيزيكي مانند آهسته دويدن / دوچرخه سواري و شنا به طور مي انجامد و ميزان تعريق در هفته / فشار خون بالا 140/90 ميلي متر جيوه . ميزان ديابت را با گلومتر اندازه گيري مي كنند تا ميزان قند خون را تعيين كنند يا نمونه خون ناشتا بيش از 12 ساعت جمع آوري مي شود سطح سرمي قند خون ناشتاكلسترول تام / تري گليسريد / ليپوپروتئين با چگالي كم و ليپوپروتئين با چگالي بالا اندازه گيري مي شود پرستاران بايد فشار خون سيستوليك و دياستوليك را اندازه گيري كنند پرستاران بايد فشار خون را در پوزيشن نشسته اندازه گيري كنند بايد قد و وزن را با لباس سبك و بدون كفش اندازه گيري كنند و شاخص توده بدني BMIرا بدست آورد

بخشی از مقاله انگلیسی:

Abstract

Background: Currently, there is sparse data available on the relationship between coronary heart disease (CHD) and its risk factors estimated by the Framingham Risk Score (FRS) in Korea. This is particularly true when looking at risk factors of CHD associated with the FRS after adjustment for other covariates especially in healthy subjects. Methodology/Principal Findings: We conducted a prospective cohort study to examine the association between the risk factors of CHD and the risk for CHD estimated by FRS in 15,239 men in 2005 and 2010. The FRS is based on six coronary risk factors: gender, age, total cholesterol, high-density lipoprotein (HDL)-cholesterol, systolic blood pressure (BP), and smoking habit. Multiple linear regression analysis was used to analyze the relationships between the FRS and risk factors for CHD. This study reported that apolipoproetein B (apoB), apoA-I, apoB/apoA-I, alcohol intake, log-transformed TG, log-transformed hsCRP, LDL-cholesterol, hypertension, diabetes, regular exercise, and BMI were significantly associated with the FRS. Above all, the partial R-square of apoB was 14.77%, which was overwhelmingly bigger than that of other variables in model V. This indicated that apoB accounted for 14.77% of the variance in FRS. Conclusion/Significance: In this study, apoB was found to be the most important determinant for the future development of CHD during a 5-year follow-up in healthy Korean men.

Introduction

Diabetes mellitus, hypertension, and dyslipidemia have been regarded as established predictors of cardiovascular disease. Life style risk factors including dietary habits, physical inactivity, smoking, alcohol intake, stress, and obesity are strongly associated with established cardiovascular risk factors and cardiovascular disease [1–3]. Apolipoproteins are important structural and functional proteins in lipoprotein particles, which transport lipids. Apolipoproteins also regulate the synthesis and metabolism of lipoprotein particles and stabilize their structure [4]. Measurement and calculation of the apolipoprotein B (apoB) and apoB/apoA-I ratio may improve the prediction of risk for cardiovascular disease, as it represents the balance between proatherogenic and antiatherogenic lipoproteins [5]. The reduction of risk factors for cardiovascular disease can prevent the incidence of the cardiovascular diseases [6]. There are many studies and programs on the prevention of cardiovascular risk. Estimates of cardiovascular risk in healthy population are usually calculated from risk prediction models derived from prospective and observational studies [7–9]. The Framingham Risk Score (FRS) is a traditionally used algorithm in primary prevention strategies for the assessment of 10-year risk for coronary heart disease (CHD) events in middle-aged, asymptomatic individuals [7,10]. Recently, several studies have reported that other risk factors for CHD were associated with the FRS [11,12]. However, as far as we know, there is sparse data available on the relationships between CHD and its risk factors estimated by the FRS in Korea and especially how the risk factors for CHD is associated with the FRS after adjustment for other covariates in particularly healthy subjects. Therefore, the present study examines the risk factors related with the FRS in healthy Korean men. We also intend to identify which is the most important contribution to the risk of CHD estimated by FRS.

Materials and Methods

Study design and subjects

A prospective cohort study was conducted to examine the risk factors for CHD in healthy Korean men who were employed at various companies in Korea. All employees participated in an annual health examination, as is required by Korea’s Industrial Safety and Health law. The study population consisted of individuals who had comprehensive health examinations at baseline (2005) and were reexamined 5 year later (2010) at Kangbuk Samsung Hospital. Initially 15,497 individuals were identified. Among the initial 15,497 individuals, 258 were excluded for various reasons: 193 were taking lipid-lowering medication at their initial examinations; 38 had past histories of malignancies; 27 had past histories of cardiac problems (angina and myocardial infarction). After these exclusions, 15,239 men were enrolled in this analysis and were observed for relationships between risk factors for CHD and FRS (Figure 1). Each participant provided written informed consent when checking the questionnaire and ethics approvals for the study protocol. Analysis of the data was obtained from the institutional review board of College of Medicine, Chung-Ang University Hospital (Ethics Committee reference number C2011125(575)) in accordance with the Declaration of Helsinki principles.

Clinical and laboratory measurements

Initial health examinations that were performed in 2005 included medical histories, physical examinations, questionnaires about health-related behavior, anthropometric measurements, and biochemical measurements. Medical history and history of drug prescription was assessed by the examining physicians. All the participants were asked to respond to a questionnaire on healthrelated behavior. Questions about alcohol intake included the frequency of alcohol consumption on a weekly basis and the usual amount that was consumed on a daily basis ($20 g/day). We considered persons reporting that they smoked at that time to be current smokers. In addition, the participants were asked about their weekly frequency of physical activity, such as jogging, bicycling, and swimming that lasted long enough to produce perspiration ($1 time/week). Hypertension was defined as either taking antihypertensive agents or having blood pressure of $140/ 90 mmHg. Diabetes was defined by current use of blood glucose– lowering agents or fasting blood glucose level of $126 mg/dL. Blood samples were collected after more than 12 hours of fasting and were drawn from an antecubital vein. The serum levels of fasting glucose, total cholesterol, triglyceride (TG), low-density lipoprotein (LDL) cholesterol, and high-density lipoprotein (HDL) cholesterol were measured using the Bayer Reagent Packs on an automated chemistry analyzer (ADVIA 1650TM Autoanalyzer, Bayer HealthCare Ltd., Tarrytown, NY, USA). High-sensitivity C-reactive protein (hsCRP) was measured by immunonephelometry (Dade Behring Co., Marburg, Germany), and apoA-I and apoB was measured by rate nephelometry (Beckman Instruments, Fullerton, CA, USA). Distribution of values was assessed by the Kolmogorov-Smirnov test for normality of distribution. Because the values of hsCRP and TG were skewed to the right, its logtransformed data were used in multiple linear regression analysis. Trained nurses obtained sitting blood pressure (BP) levels with a standard mercury sphygmomanometer. The first and fifth Korotkoff sounds were used to estimate the systolic BP and the diastolic BP. Height and weight were measured after an overnight fast with the subjects wearing lightweight hospital gowns and no shoes. Body mass index (BMI) was calculated as weight (kg) divided by the height (m) squared.

تشخیص و درمان بحران فشار خون بالا در بیماران مسن

Diagnosis and treatment of hypertensive crises in the elderly patients

چکیده
مقدمه
تعریف
اپیدمیولوژی، اتیولوژی و پاتوژنز
ظهور بالینی
ارزیابی اولیه بیمار مبتلا به بحران فشار خون بالا
مدیریت فارماکولوژیک
نیتروپروساید سدیم
مسدود کننده های کانال کلسیم
مهارکننده های آنزیم تبدیل کننده آنژیوتانسین
عوامل دیگر
نتیجه گیری

چکیده
 فشار خون یک مشکل بالینی شایع در افراد مسن در سراسر جهان است و پزشکان از همه نوع به احتمال زیاد با بیماران مبتلا به فشار خون بالا اورژانسی روبرو می شوند. اگر چه شرایط مختلف برای این وضعیت ها اعمال می شود، همه آنها با افزایش حاد فشار خون و شواهد اندام آسیب دیده مشخص می شوند. اما درمان با دقت در نظر گرفته شده به منظور محدود کردن عوارض و مرگ و میر لازم است. طیف گسترده ای از گزینه های دارویی برای پزشک در کنترل فشار خون و درمان عوارض در این بیماران در دسترس هستند. مدیریت بیمار مسن با بحران فشار خون بالا نیاز به نظارت نزدیک و کاهش ملایم فشار خون برای جلوگیری از عوارض فاجعه بار، تشدید ایسکمی میوپاتی، و نارسایی عروقی دارد. (J Geriatr Cardiol 2007. 4:50-5).
1- مقدمه

کنترل سریع فشار خون (BP) در بیماران مسن گاهی اوقات در بخش اورژانس (ED) ، اتاق عمل (OR) و واحد مراقبتهای ویژه (ICU) مورد نیاز است فشار خون بالا بحران در این گروه از بیماران بالقوه موقعیت هایی است که زندگی را تهدید می کند و نتیجه افزایش BP است. آنها ممکن است با سکته مغزی مرتبط شوند، به خصوص خونریزی داخل، اما با اسیب مغزی. اگر این بحران در حال درمان نشود، بروز عوارض، از جمله حوادث کرونری، نارسایی احتقانی قلب و نارسایی کلیه، و همچنین مرگ و میر را افزایش می دهد.
فشار خون بالا در افراد مسن در ایالات متحده آمریکا و در بسیاری از کشورها در سراسر جهان بسیار شایع است. تعدادی از تنظیمات مختلف بالینی در افراد مسن تر از 70 سال همراه با بحران های فشار خون بالا و افزایش حاد از BP در این گروه وجود دارد. این عوامل بالینی غیر معمول رویکرد درمانی پزشک را تحت تاثیر قرار می دهد. بنابراین، ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی با تمام تخصص بدون شک با بیماران مسن مبتلا به فشار خون مواجه می شوند و به همین ترتیب بحران فشار خون بالا در بسیاری از انواع متخصصان مراقبت های بهداشتی دیده می شود. پزشکان بیهوشی، طب اورژانس، طب داخلی، عمل جراحی، و طب مراقبت های حیاتی باید بحران فشار خون بالا را مدیریت نمایند.

تعریف
متاسفانه، یک تعداد از شرایط مختلف برای افزایش حاد فشار خون در ارتباط با اختلال اندام پایانی اعمال می شوند. Calhoun و Oparil بحران فشار خون بالا را صرفا به عنوان افزایش BP شرح داده اند. دیگر نویسندگان بحران فشار خون بالا را به عنوان یک افزایش ناگهانی در سیستولیک و فشار خون دیاستولیک تعریف می کنند که باعث آسیبهای انتهایی از جمله به سیستم عصبی مرکزی، قلب، کلیه ها می شود.
مورد دیگر، ضرورت های فشار خون بالا، توسط برخی از نویسندگان برای ارجاع به شرایط بالینی استفاده شده است که در ان کنترل فشار باید در چند ساعت به دست آید. این نویسندگان شرایط اضطراری فشار خون بالا را برای بالا رفتن فشار خون که نیاز به کاهش خاص در یک ساعت به منظور جلوگیری از عوارض جدی و مرگ دارد، محفوظ نگه می دارند. یکی دیگر از موارد اغلب مواجه شده، ” فشار خون بالای بدخیم به عنوان سندرم فشار خون بالا همراه با مشخص انسفالوپاتی یا نفروپاتی است.
طبقه بندی و رویکردی برای پرفشاری خون، بررسی های دوره ای توسط کمیته مشترک ملی را در نظر می گیرد، (JNC) در پیشگیری، تشخیص، ارزیابی و درمان فشار خون بالا با گزارش اخیر که (JNC 7) در 2003.9 منتشر شده است. اگر چه در گزارش JNC 7 مشخص نشده، بیماران مبتلا به فشار خون سیستولیک بیشتر از 179 میلی متر جیوه و یا دیاستولیک بیشتر از 109 میلیمتر جیوه معمولا به عنوان افراد دارای “بحران فشار خون بالا” تعریف می شوند. گزارش سال 1993 JNC طبقه بندی عملیاتی بحران فشار خون بالا را به صورت “موارد اضطراری فشار خون بالا” یا “فوریت های فشار خون بالا” پیشنهاد می دهد.
فشار خون بالا به طور دلخواه به عنوان فشار خون سیستولیک، ≥ 190 میلی متر جیوه و / یا فشار دیاستولیک خون mmHg 100 در دو دوره متوالی به صورت قرائت بعد از عمل جراحی تعریف می شود

Abstract

Hypertension is a common clinical problem in the elderly worldwide and physicians of all types are likely to encounter patients with hypertensive urgencies and emergencies in these patients. Although various terms have been applied to these conditions, they are all characterized by acute elevations in blood pressure and evidence of end-organ injury. Prompt, but carefully considered therapy is necessary to limit morbidity and mortality. A wide range of pharmacologic alternatives are available to the practitioner to control blood pressure and treat complications in these patients. The management of the elderly patient with hypertensive crises needs to include close monitoring and a gentle decline in blood pressure to avoid catastrophic complications, exacerbation of ischemic myopathy, and vascular insufficiency.

1- Introduction

Introduction Rapid control of blood pressure (BP) in elderly patients is sometimes needed in the emergency department (ED), operating room (OR) and intensive care units (ICU). Hypertensive crises in this group of patients are potentially lifethreatening situations that are the result of elevated BP.1-3 They may be associated with stroke, particularly intracerebral hemorrhage, but also with cerebral infarction.4 If these crises are not treated, the incidence of morbidity, including coronary events, congestive heart failure, and renal failure, as well as mortality increases.

Hypertension in the elderly is quite prevalent in the United States and in many countries around the World. A number of different clinical settings in persons older than 70 years accompany hypertensive crises and acute elevations of BP are not uncommon in this group.5 These clinical factors influence the therapeutic approach of the practitioner. Thus, healthcare providers of all specialties will undoubtedly be exposed to elderly patients with hypertension and similarly hypertensive crises will be seen by many types of healthcare professionals. Practitioners of anesthesiology, emergency medicine, internal medicine, surgery, and critical care medicine must therefore master the management of hypertensive crises.

Definition

Unfortunately, a number of different terms have been applied to acute elevations of BP associated with end-organ dysfunction. Calhoun and Oparil described hypertensive crises simply as elevations of BP.1 Other authors have defined hypertensive crises as a sudden increase in systolic and diastolic BP that causes end-organ damage including the central nervous system, the heart, or the kidneys.6,7

Another term, hypertensive urgencies, has been used by some authors to refer to clinical situations in which blood pressure control should be achieved within a few hours.3 These same authors reserve the term hypertensive emergencies for those elevation of blood pressure requiring specific reductions within one hour in order to avoid serious morbidity or death. Another frequently encountered term, “malignant hypertension” is defined as a syndrome characterized by elevated blood pressure accompanied by encephalopathy or nephropathy.3, 8

The classification and approach to hypertension undergoes periodic review by the Joint National Committee (JNC) on Prevention, Detection, Evaluation, and Treatment of High Blood Pressure with the most recent report (JNC 7) having been released in 2003.9 Although not specifically addressed in the JNC 7 report, patients with a systolic blood pressure of greater than 179 mmHg or a diastolic that is greater than 109 mmHg are usually defined as having a “hypertensive crisis”. The 1993 report of the JNC proposed an operational classification of hypertensive crisis as either “hypertensive emergencies” or “hypertensive urgencies”.

Postoperative hypertension has arbitrarily been defined as systolic BP ≥190 mm Hg and/or diastolic BP 100 mmHg on two consecutive readings following surgery.9, 10.

تشخیص و درمان بحران فشار خون بالا در بیماران مسن

Diagnosis and treatment of hypertensive crises in the elderly patients

مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب) 

با این وجود، می توان پیچیدگی را بدون از دست دادن انسجام و با تمرکز بر روندهای بسیار بحرانی بیماران انجام داد. در این مطالعه، هر دو روند اولیه و ثانویه بیماران در نظر گرفته شده اند.

3. تحلیل داده ها
سوابق کامپیوتری بیمارستان از همه پذیرشهای FCA در سال 2003 برای تحلیل الگوی ورود بیماران جدید استفاده شد. همچنین روند بیماران با استفاده از این داده ها سنجیده شد، در نتیجه توزیع های LOS و مسیریابی های مختلفی در CCU و NC تعیین شد.

3.1. ورود بیماران
داده های قبلی نشان می دهد که جمع تعداد نوسانات ورودی های سالانه (روند بیماران اولیه) تقریبا 3000 می باشد. در سال 2003، جمع تعداد ورودی ها در FCA تعداد 2838 بود. پس میانگین تعداد بیمارانی که در هر روز وارد می شوند 7.78 می باشد. ورودی های برنامه ریزی نشده در FCA به عنوان یک فرایند پواسون با شدت l=7.78 مدل شده است. شکل 2 را ببینید. فرضیه ورود پواسون برای تناسب در مطالعات ورودی های برنامه ریزی نشده نشان داده شده است.(19)
FCA با زمان اختلاف ورودی در طول روز مشخص شده است. در نتیجه، الگوی ورود در طول 24 ساعت تعیین شده است.شکل 3 را ببینید. به ترتیب، 14.55 و 31% همه ورودی های بیماران در فاصله 00.00-08.00 ، 08.00-16.00 و 16.00-24.00 می باشد.
همچنین LOS در FCA (±6 h) ترتیب مشابهی با طول فاصله در الگوی ورودی (8h) دارد که اثرات انتقالی رخ می دهد. جریان ثانویه بیماران نیز زمانبندی نشده است و مانند فرایند پواسون با پارامتر l=1.37 مدلسازی شده است.

3.2. مسیریابی
در بخش 2، مسیریابی های مختلف بیماران در یک فلوچارت نشان داده شد. این مسیریابی ها در جدول 1 اندازه گیری شده است. به آلارم دادن مقدار بیماران پذیرش نشده توجه کنید. به طور کلی، درصد بالایی از بیمارانی که پذیرش نشده اند برای بخش اورژانس غیر عادی نبوده اند(10). در نتیجه، سازمان مراقبتی اورژانس موضوع مهمی برای متخصصین، مدیران و خط مشی گذاران بیمارستان است. بیمارانی که پذیرش نشده اند، به عنوان درصد مجموع تعداد FCA و فقط در روند اولیه بیماران دیده شد. کلمه «بیماران پذیرش نشده» کمی گمراه کننده است.
تمام بیماران رسیده برای مداوای اولیه در FCA پذیرش می شوند. بعد از این کمک اولیه، به علت نبود تخت در انتهای این زنجیره، بعضی از بیماران بایستی به بیمارستان های اطراف منتقل شوند. این آن چیزی است که ما عدم پذیرش می نامیم.

3.3. توزیع زمان اقامت
تعداد روزهای ماندن در بیمارستان برای یک بیمار، طول مدت اقامت(LOS) نامیده می شود. در ارتباط با زمان خدمات صنعتی، توزیع LOS با تغییرات نسبتا زیاد و دنباله سنگین شناخته می شود. در نظریه احتمال، ضریب تغییرات (CV) معیار پراکندگی یک توزیع احتمال است.این به عنوان نسبت انحراف معیار (σ) با میانگین (μ) می باشد:

این ضریب یک معیار مهم در توضیح فرایندهای مراقبت سلامت است. مقدار CV همیشه ≥1 است. برای توزیع نمایی CV برابر یک می باشد. عامل مهم دیگر این است که LOS ( اندازه گیری شده) یا واقعی عموما با LOS نشان داده شده توسط متخصصین بیمارستان نیست. دلایل لجستیکی و پزشکی LOS را تعیین می کنند. بین این دو تفاوت وجود دارد، LOS اضافی اغلب در اثر تراکم یا تاثیرات زنجیره ای ایجاد می شود (11). وقتی یک بیمار آماده انتقال به واحد دیگری است و هیچ تخت خالی وجود ندارد، بیمار در این حالت باقی می ماند و منتظر آزاد شدن تخت می شود. این نوع تراکم نیز بین بیمارستانها و سار موسسات مراقب سلامت مثل خانه های پرستاری اتفاق می افتد.به عبارت دیگر، یک قسمت معینی از یک LOS از زمان اضافی تشکیل می شود(2). این کسر جزئی اغلب بسیار حیاتی است؛ اندازه گیری مقدار 20-30% کل LOS را نشان می دهد.
در سه بخش بعدی، مقایر LOS آورده شده است که از سیستم اطلاعاتی بیمارستان کسر شده اند، در نتیجه متناسب با LOS واقعی، شامل زمان اضافی می شوند.

3.3.1. کمک های اولیه قلبی (FCA)
برای تعداد 2401 نفر یعنی 85% ورودی ها مقدار LOS ثبت شده است. مقدار ALOS در FCA به اندازه 6.4h است و بیماران هرگز بیش از 24h اقامت ندارند. میانه آن 5h است و ضریب CV برابر 0.7 است.

3.3.2. بخش مراقبتهای قلبی (CCU)
در CCU، دو نوع مریض شناسایی شد. اولین گروه شامل روند اولیه بیماران می شود که در FCA به بیمارستان وارد می شوند. روند بیماران دوم شامل PTCA اورژانس می شوند. شکل 1 را ببینید. ALOS در روند اولیه بیماران در CCU به مقدار 67h می باشد، میانه 48h و ضریب تغییرات برابر 0.99 می باشد.
برای روند دوم بیماران، ALOS مقدار 18h و میانه 5 می باشد، که نسبتا مقایسه کوچکی با روند بیماران اولیه در CCU دارد. با این وجود، تغییرات بسیار چشمگیر است CV=2.6. تقریبا 80% همه بیماران (گروه 1، N=394) h بین 12 ساعت در بیمارستان اقامت دارند. باقیمانده 20% (گروه2، N=100)مدت اقامت طولانی شده ای در بیمارستان دارند و منابع قابل توجهی را اشغال می کنند. ما این تقاضا را به عنوان مصرف نهایی منابع (TRC) تعریف می کنیم که به عنوان جمع همه مقادیر LOS انفرادی هر دو گروه می باشد. TRC گروه 1و 2 به ترتیب 19 و 81 درصد می باشد.پس ما می بینیم که تقریبا 80% منابع موجود فقط توسط 20% بیماران مصرف می شود.