زمینه و علل تروریسم
با وجود اینکه ممکن است به نظر بیگانگان برسدرفتار تروریست ها درکل خودسازگار وعاقلانه است[8] بنابر این بهتر خواهد بود به عواملی که احتمال ارتکاب اعمال تروریستی را افزایش می دهد توجه گردد . تئوری های دلایل و علت ها برای تروریسم در ذیل آورده شده است [1،4،10] :
• تفسیرهای جامعه شناختی ، تمرکز روی موقعیت اجتماعی مرتکبین اعمال تروریستی
• تفسیرهای روانشناختی اینکه چرا افراد مشخصی جذب سازمان های تروریستی می گردند .
• تفسیرهای نظریه تضاد براساس سنجش ارتباط بین مرتکبین اعمال تروریستی وافرادی که درقدرت هستند .
• تفسیرهای ایدئولوژیکی بر اساس اهداف و یا ایدئولوژی های گوناگون
• تفسیرهای نظریه رسانه ، با شناخت تروریسم به عنوان شکلی از ارتباط
• فقر و نابرابری اقتصادی در داخل یک کشور
• تغییر شکل اقتصادی اجتماعی و یا سیاسی و عدم ثبات
• تضاد های شدید هویت و یا فرهنگ
بحث درباره علل تروریسم [20] اغلب باید روی اینکه آیا تروریسم بین المللی ازعللی ناشی می شود که برای دولت داخلی یا خارجی است . عوامل داخلی شامل متغیرهای فردی ، اجتماعی ، فرهنگی و حکومتی است . عوامل خارجی شامل سیاست های سایر دولتهای خارجی ، تمایلات در اشاعه جهانی امکانات نظامی ، توسعه ارتباطات راه دور و توزیع نابرابر ثروت و نفوذ است . ممکن است در عمل هم عوامل داخلی و هم عوامل خارجی دخیل باشند ، اما بررسی اهمیت تطبیقی انواع مختلف عوامل می تواند مفید واقع گردد . همچنین تمایزات بیشتری بین نظریه هائی است که مبنای علل تروریسم بر اساس نابرابری و ظلم ، شامل فقر و استعمار ، دسته بندی نژادی و ظلم می دانند و تئورهائی که تروریسم را تصمیم غیراخلاقی برای دستمزد و عملیات خشونت بار خارج از قواعد پذیرفته شده جنگ می دانند . همچنین به نظر می رسد که فعالتهای تروریستی توسط افرادی که قدرتی ندارند و تا حد زیادی با کمک مالی و اقتصادی و تبلیغاتی دولتهای حامی انجام می شود . برخی و نه اما به هیچ وجه تمام سازمانهای تروریستی از طرف دولتهای خارجی کمک دریافت می کنند و ادامه حیات برخی سازمانهای تروریستی بدون این حمایت نمی توانند به حیات خود ادامه دهند. تعدادی از دولتها با ظاهر سیاسی متغیر برای سازمانهای تروریستی پشتیبانی ارائه می نمایند . با این وجود ، طبقه بندی دولتهای مشخصی رابه عنوان تروریست مشروع نمی سازد و حتی کمتر از آن استفاده از این عنوان به جنگ علیه این دولتها مشروعیت نمی بخشد . عوامل اصلی را که نشان داده شد به صورت قابل توجهی با تروریسم ارتباط متقابل دارند می توان در سه دسته از عوامل زیر دسته بندی کرد [6] :
• خصومت بین گروه های مختلف نژادی ، مذهبی و زبانی ، شامل فقدان همبستگی داخل گروهی ، خصومت اجتماعی ، مظالم گروهی ، تنش های مذهبی ، فرقه ای ، خشونت های گروهی یا جمعی و تنش های مذهبی
• خشونت های حمایت شده توسط دولت ، شامل کشتارهای نامشروع ، ترور سیاسی ، مرگ دراثر مبارزه ، فقدان حقوق یکپارچگی عینی و کشمکش مداوم
• سایراشکال خشونت،نظیراعمال پارتیزانی،فشار یا تهدید توسط گروه های سازمان یافته و جرائم خشونت بار .
فقر به کرار توسط تصمیم گیرندگان در ارتباط با تروریسم بوده است ، اما دلیل آن قطعی نیست . با این وجود ، نشان داده شده است که تبعیض نژادی گروه های اقلیت احتمال و تعداد رخدادهای تروریستی محلی را افزایش داده است[21] . نسبتی همگرا بین توسعه اقتصادی و کشمکش های ارضی یافت شده است [17] . تروریسم (غیردولتی) بیشترین رواج را در دموکراسی ها دارد ، حداقل درفاصله زمانی 1975 تا 1997 به نظر می رسد که این درارتباط با رقابت های داخل گروه ها تشدید شده به توسط رقابت سیاسی است [22]، تفسیر دیگری که ممکن است ارائه شود آن است که تظاهر مشخص آزادی برای تاثیر داشتن تروریسم ضروری است . در بسیاری از دولتهای سرکوبگر ظهور فعالیت تروریسم توسط گروههای غیر دولتی ممکن است در مقایسه با میزان ترس وابسته به تروریسم دولتی قابل توجه نباشد . با یان وجود همانگونه که در بالا اشاره شد ، ارتباط بین تروریسم دولتی و غیر دولتی یافت شده است و افزون بر این این حقیقت که اکثریت وقایع تروریستی اکنون در پنج کشور که مشخصاً کشورهای دموکراتیکی نیستند حاکی از ان است که بین تروریسم و دموکراسی دیگر ارتباطی وجود ندارد . برخی مدارک آماری که هنوز قوی نیستند که تحقیر( ممکن است درارتباط با نقش جنسیت) وجود دارد که عامل [15] [تروریسم] باشد و ممکن است ارتباطی بین تبعیض اقتصادی و تحقیر باشد . اگرچه برخی مدارک برای افزایش مشارکت زنان در تروریسم وجود دارد [24] ، به نظر می رسد تحقیق محدودی روی تفسیر نقش جنسیت ، بویژه روی مردانگی و تفسیر مشخص و پیش بینی مردانگی در یک زمینه معلوم و اثرات متقابل این مردانگی تفسیر شده با تبعیض اقتصادی ، تحقیر و سایر عوامل منجر به تروریسم و یا مشارکت در مشارکت افراد خاص در آن ، انجام شده است .
سایر عوامل ضمینه ای که ممکن است در تروریسم دخیل باشند ، اما شواهد بیشتری برای دخالت آنها مورد نیاز است به قرار زیر است :
• فقدان موفقیت یا پاسخ ناکافی و کند به سایر روشها و ناامیدی از اهمیت (درک) موضوع
• حاشیه سازی، تبعیض وتفکیک اجتماعی، احاطه به ساختارهای تصمیم گیری ودسترسی به تصمیم گیرندگان
• ازاله حقوق ، غیر انسانی کردن یا حتی شیطانی ساختن گروه های مشخص که هر نوع سوء استفاده یا ابزارسازی ، تابع ساختن نیازها وحقوق آنها به نیازها و حقوق سایر گروه های اجتماعی.
• منافع مقرره داخلی و خارجی که به صورت فعال با در تضاد با اصلاحات صلح آمیز باشد که کاهش قدرت ونفوذآنها را کاهش می دهد که ممکن است منابع و مشارکت برای سازمانهای تروریستی را تشکیل دهد .
با این وجود ، حتی درکشورهائی با سطح بالای رخدادهای تروریستی هم توسط افراد مستقل و یا گروه های مستقل رخ می‌دهد .
این نیاز به رویداد آغازین برای اقدامات تروریستی تا آغاز عملی را ظاهر می سازد . واکنش به چنین اقدامات تروریستی بستگی به تعدادی از عوامل دارد ، از جمله رژیم سیاسی و منافع مقرره . این واکنش بازخودی خواهد بود و می تواند اقدام به صورت رویداد آغازین یاتعدیل اثر سایر رویدادهای آغازین باشد . این مورد در شکل 1 نمایش داده شده است
به نظر می رسد عوامل آورده شده در بالا دارای تشابهاتی با عواملی دارد که منجر به خشونت می شوند ، به گونه ای که توسط مولف سه مدل تداخل اجزا تشریح شده است [25]. بنابر این این مدل را می توان برای دادن مدل سه جزئی عمومی ساخت که در شکل 2 از علل اقدامات تروریستی نشان داده شده است 

• موضوع : این شامل مشکلات و عللی می گردد که ممکن است سیاسی ، ایدئولوژیکی ، یا سایر علل باشد .
• زمینه : زمینه ای که مشخص شده با تعارض خشونت بار، خصومت بین گروه های مختلف ، خشونت حمایت شده از طرف دولت و خشونت حقوق حقوقیت یکپارچگی فیزیکی و سایر اشکال خشونت است.
• آغاز کننده : رویداد (رویدادها) آغاز کننده یا موقعیت (موقعیت ها) ، نظیر یک پیغام یا مقدمه وضع قانون سرکوب کننده بیشتر، که وضعیت را بدتر می کند و امکان می دهد تغییر مثبت منجر به تفکیک مشکلات یا پیشرفت علت غیر محتمل فزاینده شود .
این مدل درنمایش عواملی مفید است که منجربه ارتکاب اقدامات تروریستی می شود .دو عامل اول وضعیت بی ثبات را نمایش می دهند که دارای حالت بالقوه منجر شدن به ارتکاب اقدامات ترویستی وعامل سوم”جرقه ” یا “رسیدن کارد به استخوان” است . همچنین مدل ارتباط بین اقدامات تروریستی و سایر اشکال خشونت از جمله جنگ را به هم ارتباط می دهد .
مسئولیت فردی و جمعی
تعاریف تروریسم عموماً بی گناهی را بر اساس فقدان درگیری در موضوع مربوطه تعریف می نمایند . با این حال موضوعاتی وجود دارد که مسئولیت فردی و اجتماعی است .در برخی موارد تروریست ها ممکن است گروه هائی را درون یک دولت و حتی به صورت جمعی،در بین تمام شهروندان مسئول بی عدالتی ها به شمار آورند هرچند تنبیه عموماً عامل محرک تروریسم نیست . با این حال ، دفاع در برابر دولت ظالم ممکن است نیاز به حملاتی وی برخی اعضای ان داشته باشد ؛ ولو اینکه آنها مسئولیتی در ظلم دولت نداشته باشند [16]. نیز می توان تمایز بین مسئولیت جمعی توزیعی یا غیرتوزیعی قائل گردید.مسئولیت توزیعی درمسئولیت افراد برای پیامدهای تصمیمات نتیجه می دهد ، در حالیکه مسئولیت غیر توزیعی این چنین نیست . برای نمونه اعضای دولت یا شورای یک شهر مسئولیت توزیعی در پیامدهای تصمیمی که اتخاذ می کند را به اشتراک می گذارند ، درحالیکه شهروندان کشور یا شهر دارای مسئولیت غیر توزیعی هستند . برخی اوقات ادعا می شود که شهروندان مسئول کارهائی هستند که انجام نداده اند ، برای نمونه قصور در مخالفت با بی عدالتی ها یا سعی در اصلاح آن . همچنین موضوعاتی نظیر آنکه آیا شهروندان از بی عدالتی های مشخصی نفع می برد با نه ، مطرح است[26] .
موضوع مسئولیت فردی از طریق انجام ندان عملی در برابر بی عدالتی یا حداقل اعتراض کردن برعلیه آن مشخصاض جالب است . باید پیشنهاد کنم تمام ما در مسئولیت جمعی در ارتباط با آنچه در محل و در تمام دنیا رخ می دهد مشترک باشیم و این امر به ما مسئولیت فردی می دهد تا در برابر بی عدالتی مخالفت نموده و سعی در ِاعمال تغییرات مثبت داشته باشیم . بهترین روش برای برآوردن این مسئولیت در عمل بستگی به تعدادی از عوامل ، از جمله شرایط خودمان و درجه خطر دارد . با این وجود ، اگر حداقل به بی عدالتی های روا شده توسط دولتهای خودمان ، به نام ما ، و در جهت منافع ما ، اعتراض کنیم ، به نظر نامعقول نخواهدآمد که حداقل مسئولیت ویژه درارتباط با آنها داشته باشیم. این امرمنجر به سئوالاتی از قبیل اینکه آیا مسئولیت جمعی نظیر گناه جمعی است ؟ یا آیا از نظر عقلی تنبیه مردمی که به عنوان نتیجه عدم انجام کاری برای جلوگیری از بی عدالتی ، صرفاً عهده دار مسئولیت جمعی شناخته شده اند ، قابلیت مشروع سازی دارد؟ .

مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب) 

3. رئالیسم وجود شناختی و نظریه ها
تناقض واقعی درباره رئالیسم وجودی از آنجا شکل میگیرد که چنین مطرح میشود رئالیسم وجودشناختی پیش فرضی از رئالیسم درباره چیزهای نظری ندارد-این جنبه ای از رئالیسم وجود شناختی است که هواداران رئالیسم علمی هضم آنرا دشوار میپندارند.طبق خلاصه مک مولین ،براساس رئالیسم وجود شناختی،ما شاید بدانیم که الکترون وجود دارد،گرچه هیچ اطمینانی بر چگونگی آن وجود ندارد( مک مولین 1984،ص63.همچنین تحلیل انتقادی موریسون 1990؛ رسنیک 1994؛ماسیمی 2004را ببینید).

مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب)

F1850

تعریف دانش فقط به زمینه معرفت شناختی محدود نیست، بلکه همچنین شامل صداقت اخلاقی و دیگر ابعاد اهداف می شود (Muhamadul، 2011). قرآن بقره (29): او کسی است که برای شما همه چیز را روی زمین ایجاد کرده است. سپس او به سمت آسمان خیز برداشت و از آنها هفت آسمان را ساخت و او دانا از همه چیز است. (29)
امانتداری الهی “AMANAH” به عنوان جانشین “خلافت” نامیده می شود و مرد شایسته را در جایگاهی به عنوان عامل اخلاقی خدا در زمین قرار می دهد. می گویند که برای انسان، آگاهی از آنچه از نظر مادی مفید است, به اندازه آگاهی از آنچه از نظر اخلاقی خوب است, اساسی می باشد. هر دوی علم و مذهب برای به دست آوردن قدرت فتح خود و همچنین طبیعت در زندگی مورد نیاز هستند. به عبارت دیگر، آنچه که انسان نیاز دارد, علم ساختاریافته توسط دین است و آنچه انسان نیاز دارد, دین با توجه به محتوای فکری است، هر کجا که ممکن باشد، توسط علم و همچنین فلسفه، بدون اعمال خشونت به چارچوب معنوی آن (Muhamadul، 2011).
بنابراین خواندن شخصی به عنوان یک مکانیسم دانش باید به نام پروردگار، خالق باشد, سخاوتمنداترین مرد که به انسان آموخته است. بنابراین، درخواست اسلامی نه تنها برای جمع آوری دانش و اطلاعات، بلکه برای هدایت انسان به سازماندهی، برنامه ریزی و مدیریت صحیح دانش برای اوست. مفهوم اسلامی دانش در شکل 1 نشان داده شده است.

شکل 1 توصیف می کند که دانش از خدا سرچشمه می گیرد، از طریق کانال های مختلف به انسان منتقل (یعنی مشاهده، روشنگری، ادراک حسی، استدلال، و غیره) و بیشتر توسط انسانی بررسی می شود که آن را از طریق مدیریت دانش می داند از جمله اکتساب، وحی، یادگیری، و غیره. و در طول این فرایند بررسی، رشد دانش در فرد و همچنین در محیط اطراف آن ادامه می یابد زیرا او این دانش را به دیگران منتقل خواهد کرد. در نتیجه، او به عنوان خلیفه خدا بر روی زمین به طور کامل در بررسی دانش و توسعه کاربرد آن متعهد خواهد بود, زیرا خدا همه کسانی که دانش خلق برای او مورد استفاده قرار گیرد و کاربردی (Muhamadul، 2011) متعهد است. در نتیجه، یک مدل عملی از مدیریت دانش مورد تقاضا است که در کمک به انسان برای دنبال نمودن دانش به خصوص تحت دیدگاه اخلاق اسلامی باید ساخته شود.
3. مدیریت دانش اسلامی
از نظر علمی، KM از سه عنصر تشکیل شده است: بدنه دانش (BK)، روش دانش (MK) و کاربران مبتنی بر دانش (KU). یک نسخه محبوب تر از این سه عنصر: i) اطلاعات، که قطعاتی از حقایق و داده هایی هستند که افراد به آن تبدیل می کنند و به عنوان دانش استفاده می کنند. ب) فرآیندهایی, که با آن مردم ایجاد، ضبط، ذخیره، سازماندهی و توزیع دانش را انجام می دهند و iii) افراد (کارگران)، که دانش را نگه می دارند و آنها را اعمال می کنند. و این سه قسمت در هنگام راه اندازی یک برنامه مدیریت دانش, ضروری در نظر گرفته می شوند.
با این حال، KM اسلامی، یک عنصر اضافی دیگر دارد که منبع دانش (KS) است، زیرا دانش به صورت همزیست با انسان در نظر گرفته می شود. شکل 2 این عناصر و معیارهای عملکردی آنها را نشان می دهد. در این مورد، BK به سادگی مجموعه ای از اصطلاحات و اطلاعات متنی انتزاعی بدون زمینه است، اما با یک زیرفرآیند از شیوه های KM که با فلش های چهار سر نشان داده شده است و هنگامی رخ می دهد که دو یا چند نفر نزدیک به دیگر در حال تبادل دانش حرکت می کنند. بنابراین، وظیفه انسان, جستجو و توسعه آن دانش مطابق با نیازها، فوریت ها و تناسب آنها است.

فرضیه نهفته در اینجا این است که زمانی که انسان قادر به مدیریت دانش برای خود به صورت ساختاریافته توسط IKM باشد، آنها قادر به شناخت عظمت خدا، خالق جهان هستی (Muhamadul، 2011) خواهند بود که مبتنی بر قرآن – زمار (38):
و قطعا، اگر شما از آنها بپرسید: “چه کسی آسمانها و زمین را خلق کرد؟” مطمئنا، آنها خواهند گفت: “خدا (آنها را خلق کرده است).” بگو: “به من بگو, چیزهایی که شما در کنار خدا به آنها استناد می کنید، اگر خدا برخی از آسیب ها رابرای من در نظر گرفته باشد، آیا آنها می توانند آسیب به او را حذف کنند، و یا اگر او (خدا) رحمت را برای من در نظر گرفته باشد، آیا آنها می تواند از رحمت به او خودداری نمایند؟” بگو: « خدا برای من بس است، کسانی که به او اعتماد می کنند (به عنوان مثال مؤمنان) باید توکل کنند.” (38) و AL-فصلت (53):
ما به آنها, آیات خود را در جهان و در نفوس آنها نشان خواهیم داد، تا زمانی که به آنها آشکار شود که این (قرآن) حق است. آیا توجه به پروردگار که شاهد بر همه چیز است (53), برای آنها کافی نیست؟
خروجی این فرآیند یک کاربر مؤثر دانش است, زیرا آنچه که قرار است خلیفه خدا بر روی زمین باشد، عملاً دانش را به منظور افزایش اثربخشی بهره وری و دستاوردها به کار می برد. با این حال، به عنوان انسان، او ممکن است از یک وضعیت خاص تحت تاثیر قرار گیرد و محدود شود که منجر به دستکاری یا (BK) و یا (MK) و یا حتی (UK) ایجاد موفقیت او می شود.

پست مدرنیزم، بوم شناختی عمیق و ایده وحشی بودن: برخی از مشکلات با در مورد فرمول های Drenthen

Postmodernism, deep ecology and the idea of wildness: Some problems with Drenthen’s formulations

ABSTRACT 

Martin Drenthen has made a strong case for his interpretation of Nietzsche’s potential contribution to environmental ethics but he does not do justice to deep ecology. The problematic he identifies is essentially the difficulty of asserting a meaningful basis for action while being aware of the contingency of all meanings. This tension can be seen running through deep ecology, at least as described by its main theorist, Arne Naess, who is not the moral realist that Drenthen would have him. Key differences do emerge as Drenthen develops his idea of “Wildness” or nature as “other,” which can only partially support caring action towards nature. Drenthen is ambivalent, even hostile, to a context of experienced reality – central to Naess’s ecosophy. This causes him to fall into what is ultimately a fairly traditional nature versus culture distinction and so maintain the existential gulf between humans and nature.

Aseries of articles in Environmental Ethics has explored the role that Nietzsche might play in environmental philosophy. Hallman (1991) began by describing Nietzsche as a kind of proto-deep ecologist. This was heavily criticized by Acampora (1994) for largely ignoring the “high Humanism” of Nietzsche. Acampora’s conclusion was that while Nietzsche’s criticisms of society could be useful, nothing positive could be gained from him by environmentalists. Drenthen (1999) disagreed with this evaluation and presented his case for the potential contribution of Nietzsche’s paradoxical morality to environmental philosophy; although he did agree with Acampora that Nietzsche could not be used to support deep ecology. Drenthen seems to have made a strong case for his interpretation of Nietzsche,1 but he does not do justice to deep ecology. The problematic he identifies is essentially the difficulty of asserting a meaningful basis for action while being aware of the contingency of all meanings. This tension can be seen running through deep ecology, at least as described by its main theorist, Arne Naess, who is not the moral realist that Drenthen would have him. Key differences do emerge as Drenthen develops his idea of “wildness” or nature as “other,” which can only partially support caring action towards nature. Drenthen is ambivalent, even hostile, to a context of experienced reality – central to deep ecology. This causes him to fall into what is ultimately a fairly traditional nature versus culture distinction and so maintain the existential gulf between humans and nature. Drenthen describes “wildness” as what he calls a “Critical border concept” (2005) in the realm of General Ethics. Using Nietzsche, he argues that debates within Environmental Ethics reflect a crisis within moral theory itself. The problem is in needing a concept of nature (in the broadest sense of “reality”) to ground morality while being aware of the impossibility of acquiring a definitive version of what nature is. Nietzsche exposes the groundlessness of the moral theories of his day while nevertheless offering his own account of reality in the form of his “will to power.” Drenthen interprets this as a paradox of which Nietzsche was aware and maintained as an unavoidable tension running through his thinking. We have no choice but to base our morals on our accounts of nature and we now know these to be thoroughly contingent. In the area of environmental ethics, this is demonstrated by the opposition between “relativistic constructivism and moralistic value realism” (Drenthen 1999, 175). The first is exemplified by postmodern environmental ethics and authors like Max Oelschlaeger (1995; 1991) and William Cronon (1996). For them, all conceptions of nature are always contingent social constructions and, because a conception of nature makes an ontological claim about reality, it necessarily suppresses other interpretations. The second “traditional” approach assumes that it should be possible “to conceive of nature in a non-domesticating way”(Drenthen 1999, 166) and includes all anthropocentric, weak anthropocentric, non anthropocentric, and ecocentric positions. The many differences between these positions all have in common the assumption that nature can speak to us in its own terms. The fundamental difference makes fruitful discussion between these two perspectives more or less impossible.

پست مدرنیزم، بوم شناختی عمیق و ایده وحشی بودن: برخی از مشکلات با در مورد فرمول های Drenthen

Postmodernism, deep ecology and the idea of wildness: Some problems with Drenthen’s formulations

شبه واقع گرایی

Semirealism

2. Entities: Detection Properties, Auxiliary Properties

Entity realism holds that most of the entities referred to in scientific theories are actual inhabitants of an external, mind-independent reality. It is this aspect of theory—the existence of particular theoretical entities—that we may reasonably believe to be true. ER has proven uncontroversial (so long as no one invites the opinion of the idealist or solipsist) where macroscopic objects are concerned, for it is claimed that the reality of such objects is clearly demonstrated by simple ostensive presentation. Those objects too small to be detected by the naked eye, on the other hand, have suffered remarkable discrimination. Recent debate has addressed van Fraassen’s (1980, p. 12) claim that acceptance of a scientific theory entails, or should entail, only the belief that it is empirically adequate, meaning that ‘what it says about the observable things and events in this world is true’. Newton-Smith (1981, pp. 19–28) discusses the contention that claims concerning unobservables are riskier, given that their detection depends upon sophisticated equipment and theoretical assumptions, and that for this reason observables are epistemically privileged. The case, however, for denying that different epistemic attitudes with respect to entity existence should be brought to bear on information derived from the employment of human sensory modalities in isolation, as opposed to information obtained from combinations of human and technological sensory machinery, has been made persuasively. Thus, resolving not to go the way of discrimination, let us invoke a commonplace regarding why it is that we believe in the objects of our perceptions: we believe that our sensory experience is brought about by the very things of which we have experience. Objects exist, and they affect us in such a way that we are confident, by virtue of their affecting us (us perceiving them), that they exist. Admittedly, this is vague, but it may be the best that we can do. At the very least, let us elaborate on what it might mean to ‘be affected’ or to ‘perceive’ in the manner indicated. This we do in terms of a familiar story about how empirical information is acquired by the human subject: things happen in the world, some of these things interact with our sensory apparatus, sensory machinery translates this information into signals which are processed by the brain, we perceive. In other words, information about real entities in the world is communicated to us by a causal chain of events; it is on the basis of such causal chains that we believe these entities to exist. We can and do believe in the existence of external objects pre-philosophically, but once we stop to justify such beliefs, we are driven to explanations in terms of causal interactions. The version of the pessimistic induction alluded to above seemingly represents no threat to ER, since this argument reasons from the falsity of past theories, but not specifically past failure of reference on the part of theory terms, to doubts about current theories. Let us, however, intensify the challenge of the pessimistic induction. Consider the idea that the meanings of entity terms are to some extent defined by the theories in which they occur. How can we ascribe reality to some object x, if it turns out that we were, and may well now be wrong about what x is? Is it intelligible to assert that x exists, and yet be open to the possibility that our conception of x (the set of defining properties with which a particular theory picks out x) may change? If the meaning of ‘x’ changes, to what extent can we be said to be discussing the same entity? According to certain referential models of meaning (discussed by Kitcher (1993, pp. 76–78), and earlier by Putnam (1975, pp. 249–251, 269)), the set of descriptions with which any given referent is picked out may evolve, while the collection of modes of reference continues to refer to the same entity. It is this picture of meaning that we adopt when we say that Thomson, Lorentz, Bohr, and Millikan were all concerned with the same entity: the electron. To whatever extent our concepts and detections of observable and/or unobservable objects are theory laden, this should not stand in the way of legitimate beliefs in the existence of putative entities, however we may conceptualize them with different theories. Thus our beliefs with respect to the existence of causal agents need not suffer with changes in our attitudes toward the theories in which such agents play a role. And what about that rogues’ gallery of non-referring entity terms from celebrated theories of the past—‘phlogiston’, ‘ether’, and their ilk—do they not speak volumes against the wisdom of adopting ER?2 If there is anything intrinsic to practices of detection that suggests which causal agents will survive theoretical changes, it is the possibility of corroboration by alternative forms of detection. The greater the extent to which such corroboration takes the form of theoretically independent evidence, the greater its power of confirmation.3 Highly corroborated entities are vindicated and take their place in our ontology; those that cannot be substantiated by this form of risk management more often than not take their place in the ‘failures’ chapter of our history of scientific ideas. It may be instructive to think about why the above reformulated version of the pessimistic induction is generally targeted at unobservable entities. I suggest the reason is that our prima facie intuitions lead us to believe that unobservables are particularly susceptible to such arguments. Thus, it is thought obvious that both my opponent in the debate, the president of the flat earth society, and I refer to the same object when we speak of ‘the earth’. Here we identify an entity despite differences in associated properties, about which we could argue all day. The same, of course, applies to the example of different theorists and their views on the electron, and to other corroborated unobservables, thus telling against our prima facie intuitions. But now we seem to have muddled things up, for surely we identify objects on the basis of certain properties—namely, those described by causal processes in virtue of which entities interact with our means of detection—and yet simultaneously we speak of identifying objects in spite of differences in the properties we attribute to them. Just what sorts of properties are we talking about here? In his discussion of ER, Devitt (1991, p. 46) contrasts the position with what he portrays as the alternative for the realist, ‘theory realism’, which he describes as ‘a stronger metaphysical doctrine’ according to which ‘science is mostly right, not only about which unobservables exist, but also about their properties’. But as the confusion cited above suggests, this may be painting with too broad a stroke. A more refined consideration of properties is required if we are to make sense of the seeming tension between identifying an object and differing about its attributes. For one thing, it is not clear that all properties are of the same type; distinguishing kinds of properties may in fact distinguish forms of realist commitment. What sorts of properties allow us to establish the existence of an entity? The answer, according to the account given above, is those properties which delimit causal interactions and which are, by virtue of this fact, exploited by us by way of detection. We infer entity existence on the basis of perceptions grounded upon certain causal regularities having to do with interactions between objects. Let us thus define detection properties as those upon which the causal regularities of our detections depend, or in virtue of which these regularities are manifested. Auxiliary properties, then, are those associated with the object under consideration, but not essential (in the sense that we do not appeal to them) in establishing existence claims. Attributions of auxiliary properties function to supplement our descriptions, helping to fill out our conceptual pictures of objects under investigation. Theories enumerate both detection and auxiliary properties of entities, but only the former are tied to perceptual experience. Perhaps an example will clarify the property distinction at issue. In a paper on structural realism, Worrall (1989) features the case study of transition from the wave optics of Fresnel to the electromagnetic theory of Maxwell. Worrall considers a set of equations developed by Fresnel, relating intensities of reflected and refracted light to that of an incident beam passing from one medium into another of different optical density.

مقاله انگلیسی رایگان

ترجمه فارسی رایگان 

بخشی از ترجمه فارسی:

مقدمه:

توافق گسترده ای وجود دارد که، حداقل در جهان غرب، بخش اعظم قرن حاضر تحت سلطه یک آرایه به هم پیوسته از مفاهیم که −واپسگرایانه− میتوان آن را مدرنیست نامید. این مفاهیم، به نوبه خود ، به شرایط مختلف تکنیکی- موادی مربوط می شوند، بسیاری از اشکال زندگی نهادی را در محاصره خود می گیرند و طیف وسیعی از شیوه های فرهنگی −به عنوان مثال، در ادبیات ، هنر، معماری و صنعت− را تحت تاثیر خود قرار می دهند. تحلیل گران، اغلب با استفاده از واژه های مدرنیته برای تأکید بر ترکیب ویژگی های اقتصادی ، تکنولوژیکی و نهادی (گیدنز، 1990؛ جیمسون، 1984) و مدرنیسم برای صحبت در باره الگوبرداریهای فکری و فرهنگی، بر جنبه های مختلف این دوره تمرکز می کنند (لونسون، 1984؛ فراسینا و هریسون ، 1982).

در حالی که تا همسانی هم رایی کامل راه دور و درازی باقیست، این نیز به بطور کلی به رسمیت شناخته شده است که این مجموعه های مرتبط از باورهای مدرنیستی به آرامی در حال از دست دادن مفهوم تعیین کننده اعتبار خود هستند.
این آگاهی از چنین انفصال و تفکیکی به انحاء مختلف در آثار نوشتاری مرتبط با مرگ تاریخ(Bernstein, 1989; Fukuyama, 1992) ، طبیعت (McGibben, 1989) ، فرد (Ashley, 1990) ، هویت منسجم (Gergen, 1991) ، ارائه هدفمند (Marcus and Fisher, 1986) ، جامعه شناسی مدرن (Cheal, 1990) ، روانشناسی تجربی (Sampson, 1989; Parker and Shotter, 1990) نظریه ادبی (de Man, 1986) و فلسفه (Rorty, 1979) فهرست شده است.
آثار فوق الذکر و دیگر آثار در حال حاضر به بررسی مشکلات و پتانسیل های زندگی در زمینه پست مدرن پرداخته اند (Lyotard, 1984; Rosenau, 1992; Norris, 1990; Turner, 1990; Gergen, 1991; Pfohl, 1992)
به تاسی از نقد فرار رابرت کوپر (Cooper, 1987; Cooper and Burrell,1988) از جهت گیری سیستمی نظریه سازمانی مدرن، انسان ناچار از توقف و اندیشه در باره خود علم سازمانی می گردد.
زیرا همان مفروضات نظری که در اثار کوپر تحت حمله قراردمی گیرند به بدنه اعتقادات در هم تنیده موجود در رابطه با علم سازمانی به عنوان یک رشته تولید دانش مزدوج و ترکیب می شود.
اگر حوزه های نظری تحت سئوال قرار می گیرد، بنابراین به طور ضمنی تعهدات فرانظری ناشی از آن ها نیز به همین منوال زیر سوال می روند.
در ارائه حاضر ما در مرحله اول باید راه های برجسته است که در آن علم سنتی سازمانی ریشه در مفروضات و مدرن، همراه با چند تهدید بزرگ که اندیشه پست مدرن به شمار چنین برای فرضیات را در نظر بگیرند.
از همه مهمتر ، با توجه به زوال سنت مدرنیستی، ما باید بپرسید تفکر پست مدرن چه می تواند به عنوان یک مفهوم جایگزین علم سازمانی ارائه دهد؟
آیا همانطور که بسیاری معتقدند، نقادان پست مدرن نیهیلست هستند؟
همان گونه که پیشنهاد خواهیم کرد، استدلال های خاصی در دیالوگ های پست مدرن، در صورتی که به درستی تعمیم یابند، میتوانند چشم انداز امیدوار کننده در باره آینده علم سازمان بدست دهند.
پس از توسعه این استدلالات، ما به بررسی و مداقه در زمینه چند ین پیامد قابل توجه پرداخته و ظرفیت های انها را در تداوم کار نشان خواهیم داد.

مدیرنیته و شکل گیری علم سازمانی
برای درک عناصر در حال ظهور تفکر پست مدرن، ابتدا اجازه دهید مفروضات اساسی مستتر در علم سازمانی را در چارچوب مدرنیدته تفکیک کنیم.
در سطح وسیع تر، هدف از این کار بیان برخی از عقاید متشکله که ویژگی های اساسی علم سازمانی را تعیین کرده اند می باشد؛ به بیان دیگر ، شکل های اصلی پژوهش، تعهدات نظری، و شیوه های عمل آن در محل کار.
در عمل، مفاهیم ضمنی این باورها تقریبا در هر گوشه ای از این رشته مشهود اند −از کلاس درس، سایت تحقیقاتی، انواع مختلف انتشارات ، محتوای نظری، تا خلق و خو هایی که توسط متخصصان به سازمان وارد میشوند.
اگرچه گفتنی های بسیار در مورد علم در قالب مدرنیستی وجود دارد ، اما ما در اینجا خودمان را به چند مورد از مفروضات مربوط به تحولات آینده محدود می کنیم :

عامل عقلانی
همانطور که اکثر محققان اتفاق نظر دارند، تفکر مدرنیسم در قرن حاضر ریشه های مهمی در عصر روشنگری (برخاستن از “تیره گی” و یا “قرون وسطایی”  دارد؛ دوره ای که آثار فلاسفه ای همچون دکارت، لاک و کانت آوای دلفریبی به مفاهیم در حال ظهور فردیت و نظام هستی می دادند.
اگر چه تاریخ تا به حال بسیاری از مسیرهای انحرافی قابل ملاحظه را تجربه کرده است (به عنوان مثال، رمانتیسم قرن 19)، اما فرضیات روشنگری تا قرن حاضر ادامه یافته و توسط پیشرفت های علمی و تکنولوژیکی گوناگون (که به مفروضات عصر روشنگری نسبت داده می شود) تا قلل جدید رشد صنعت و شیوع جنگ (که هر دو موجب افزایش وابستگی جامعه به علم و فن آوری شدند) و انواع جنبشهای فلسفی و فرهنگی (مانند پوزیتیویسم منطقی ، معماری مدرن، موسیقی مدرن) تقویت شده است.
روشنگری، در درجه اول به علت کرامتی که به عقلانیت فردی بخشید نقطه عطفی تاریخی بود.
متفکران عصر روشنگری به تمام اشکال تمامیت خواهی (توتالیتاریسم) – سلطنتی و مذهبی – حمله بردند.
اینگونه استدلال می شد ، که در درون هر فرد اصالت یکپارچه و مقدسی نهفته است ، قلمروی تحت حاکمیت ظرفیت های خود فرد برای مشاهده دقیق و تأمل عقلانی.
بقول دکارت، ” این فقط فکر من است، ، که پایه و اساس خاص برای همه چیز را فراهم می کند.
این تعیین ارزش قرن هجدهمی برای ذهن فرد است که به عنوان دستگاه تعقل عمده برای علم سازمانی در آغاز قرن 20 عمل می کند.
اثرات در اینجا دو قسم هستند :  اول ، ذهن فردی کارگر/  کارمند / مدیر تبدیل به یک شی برجسته قابل مطالعه می شود؛
و دوم ، دانش سازمان به عنوان یک محصول جانبی عقلانیت فردی محقق علمی در نظر گرفته محسوب می شود.
در یک سو، اگر عقلانیت فردی منبع عمده ی رفتار انسان است، پس باز کردن قفل اسرار آن، برابر با دست یابی به منشاء سلامتی آینده سازمان است.
همزمان،این فرد محقق است – که در صورت برخورداری از آموزش تفکر سیستماتیک منطقی – که به بهترین وجه به وسایل انجام چنین مطالعه ای مجهز است.
به بیان روشنتر، این مفروضات حاصل مفاهیمی از “فرد و سازمان” هستند که از مراحل آغازین مطالعه سازمانی ریشه می گیرند.
برای بسیاری از محققان(به عنوان مثال نگاه کنید به  Clark and Wilson, 1961; de Grazia 1960)، تیلوریسم مدل مدرنیستی از تعالی حیات سازمانی را ارائه می دهد.
این مدل از طرفی به هر فرد کارگر به عنوان یک عامل شبه منطقی که به ورودی های مختلف (مانند فرامین و پاداش ها) به طرق سیستماتیک پاسخ می دهد نگاه می کند
بنابراین، اگر محقق سازمانی یک ارزیابی منطقی از ورودیها و اثرات آنها بر زمان و حرکت بعمل می آورد، رفتار کارگر را می توان بطور قابل اعتمادی حداکثرسازی کرد.
با وجود تاسف برانگیز زدایش کیفیت های انسانی در تیلوریسم اولیه ، جهت گیری کلی موجب تقویت باورهای معاصر در این زمینه شد که مدیریت عبارت از فرایند برنامه ریزی ، سازماندهی ، هماهنگی، و کنترل. چنین باورهایی به شیوع نظریه های علم و عمل سازمانی تداوم بخشید.
به عنوان مثال، متجانس با این باورها عبارتند ازغنی سازی شغلی، چرخش شغلی، بزرگ شدن شغل، طراحی شغل [Hackman and Lawler (1971)] و مدیریت توسط تکنیک های هدفدار (MBO) که بطور گسترده ای در طول دهه 60 و70 میلادی مورد استفاده قرارمی گرفتند.
اخیرا، سیستم های برنامه ریزی- برنامه نویسی، بودجه بندی (PPBS) ، و مدیریت کیفیت جامع (TQM)  اغلب به عنوان “دستگاههای ورودی به منظور استخراج بزرگترین خروجی از کارکنان در نظر گرفته میشوند.
در اینجا مدیر به طور معمول توسط مشاوران و برنامه ریزان استراتژیک آموزش دیده یاری می شود تا به پیش بینی های مبتنی بر فرض عقلانیت فردی بپردازد.
مدیران به ایجاد پیش بینی کوتاه مدت و بلند مدت برمبنای عملکرد سازمان بر اساس این فرض که کارمندان موجودات عقلانی هستند ،می پردازند؛ کارکنانی که برای بهینه سازی نتایجشان ، به ورودی های مختلف به طرق قابل اعتماد برای تولید کالاها و خدمات واکنش نشان می دهند.
به همین سیاق، اعتقاد به عاملیت عقلانی در مفهوم مدیر ایده آل شکل می گیرد.
نظریه های پیش بینی آتی(Lawrence and Lorsch, 1967)  اقداماتی را که هر مدیرمی تواند به منظور ایجاد توازن مطلوب بین شرایط سازمانی و شرایط محیطی اتخاذ کند را روشن ساخته اند.
رشته مدیریت استراتژیک به طور مشابه بر اساس فرض عقلانیت فردی استوار است (Thomson and Strickland, 1992)
به عنوان مثال، Miles و  (1978) Snow چهار سبک استراتژیک مدیریت را شناسایی کرده اند ؛ Child (1972) نیز نظریه پیشنهاد “انتخاب استراتژیک” را مطرح کرده است.  نظریه پیش بینی قابل انتظار (Vroom, 1964)، تئوری رهبری مسیر-هدف (House, 1971)
و نظریه تنظیم هدف (Locke, 1968) نیز بر اساس مفروضات عقلانیت فردی استوار شده اند.
کار مهم Herbert Simon (1957)   به نام “عقلانیت محدود” ضمن به رسمیت شناختن محدودیت ظرفیت های انسانی برای پردازش اطلاعات- بر اساس فرض “رضایت” فردی استوار است، که بطورتلویحی به معنای جستجو برای راه حل های منطقی جایگزین ، ولی نه لزوما مطلوب بلکه رضایت بخش است.
آموزش مدیریت و برنامه های تربیت مدیر به منظور مجهز کردن مدیران با صلاحیت های حیاتی مدیریتی برای تولید عملکرد برتر (Boyzatis 1982)  بسیار مهم است.
به همین ترتیب ،Lobel (1990)  نیز آموزش مهارت های رهبری فراگیر، یعنی حالت های فردی فعالیت های مدیریتی که باید اثر فراگیر (در سازمان)  داشته باشند را پیشنهاد کرده است.
به طور خلاصه، فرض غالب این است که افراد مسئول سازمان هستند و از طریق توسعه ظرفیت های عقلانی خود (تفکر ، برنامه ریزی ، تشخیص، ایجاد، و غیره) به طور موثر می توانند سازمان را هدایت یا رهبری کنند.
علاوه بر اثرگذاری نظرگاه کارگر به عنوان فرد و عملکرد مدیریت، تعهد به فرایند عقلانی نیز خطوط تئوری های کلان سازمانی را شکل داده اند.
همین موضوع است که Cooper  و (1988) Burrell  نیز تا حد زیادی به آن پرداحته اند.
همانطور که آنها اشاره کرده اند، “اهمیت شرکت مدرن دقیقا در ابتکارش برای ایده عملکرد، به خصوص در حالت صرفه جویی آن، و سپس ایجاد یک واقعیت از این ایده از طریق مرتب سازی روابط اجتماعی بر اساس مدل عقلانیت کارکردی نهفته است (p.96).
آنها با ذکر مثال ازBell (1974) و Luhmann (1976) به شرح و بسط بیشتر موضوع پرداخته اند.
به همین سیاق ، مفاهیم سایبرنتیک و سیستم های عمومی –  مانند آنها که اشخاصی چون Boulding, Bertalanffy و Weiner از آنها دفاع کرده اند مستقیما در دیدگاه های سیستم های باز نظریه های سازمانی مشارکت داشته اند.
همانطور که  Shafritz و Ott (1987)  خاطر نشان کرده اند، جهت گیری سیستم از لحاظ فلسفی و روش شناسی به تیلوریسم گره خورده است
در نهایت، اعتقاد به عامل عقلانی مفهوم خود-ادارک دانشمند سازمانی و دیدگاه او و نقش او نسبت سازمان را در بر می گیرد.
در سطح بنیادین می توان استدلال نمود که تئوری سازمانی نتیجه ناب تفکر عقلانی است، و این فرض به نظریه پرداز حرفه ای درجه ای از برتری می بخشد.
در روح زمانه مدرنیسم، این عقلانی ترین صدایی است که باید در مسابقه تمام نشدنی عقاید حاکم باشد.
و همین ادعای ضمنی، دلیلی است که تا حد زیادی برای لزوم مشاوره سازمانی توجیه فراهم می سازد: مشاور، با استانداردهای سنتی، کسی است ( یا باید باشد) که – به موجب آموزش علمی – واضح تر ، عینی تر، عمیق تر، و یا خلاقانه تر نسبت به اشخاص غیر حرفه ای فکر می کند ، و در نتیجه مستحق آن است که صدایش در درون سازمان شنیده شود.
این منطق با یک باور مدرنیستی ثانویه تقویت شده است.

تجربه گرایی سیستماتیک
علاوه بر این تجلیل از عقلانیت، میراث دوم از گفتمان عصر روشنگری تاکید قوی بر روی قدرت مشاهده فردی است.
دلیل آن ، از ترکیب با مشاهده ، این است که توان قضاوت فرد را قادر می ساخت تا همتراز با کسانی که از تبار سلطنتی و مذهبی بودند پذیرفته شود.
این نکته بیش تر و مهمتر از همه در فلسفه تجربه گرا در طول قرن ها تاکید شده، و با شور و نشاط در قرن حاضر در اشکال پوزیتیویستی منطقی یا فلسفه تجربه گرا ظاهر شده است.
نزد تجربه گرایان منطقی ) به عنوان مثال نگاه کنید به (Ayer, 1940) فقط آن دسته از قضایایی که به روشنی به پدیده های قابل مشاهده مرتبط اند  قابلیت بررسی علمی را دارند، و تنها آزمایش دقیق این قضایای علمی است که می تواند به افزایش در دانش منجر شود.
در علوم رفتاری این نظرات نه تنها به وسایل توجیه گر مرکزی بدل شدند – قرار دادن علوم رفتاری همپای علوم شیمی و فیزیک- بلکه همچنین علاقه مندی بسیاری نسبت به روش تحقیق و آمار بر انگیختند.
علم سازمانی در درون این خاک ریشه دواند.
فرض این بود که یک واقعیت مشخص سازمانی ، یک جهان عینی، با قابلیت مطالعه تجربی وجود دارد.
برای بیان روشن موضوع ، William Wolf (1958:14)  در شماره های اول مجله آکادمی مدیریت، اعلام کرد که، “ما می توانیم یک سازمان به عنوان یک چیز زنده توصیف کنیم ؛ سازمان دارای یک محیط مشخص اجتماعی، یک ساختار رسمی، و اهداف به رسمیت شناخته شده، و انواع نیازهای گوناگون است.”
به همین صورت ، Mason Haire (1959) در کتاب خود به نام “نظریه سازمان مدرن” که به طور گسترده ای به آن اشاره شده و ارجاع داده شده است، “شکل” و دیگر “خواص هندسی” یک سازمان را با این استدلال که سازمان ها دارای خواص و ویژگی های رشد مشابه جهان بیولوژیکی هستند مورد بحث قرار داد.
این شخصیت عینی سازمان در مقاله Talcott Parson در اولین شماره “فصلنامه علوم اداری” (1956) مطرح شد.
در این مقاله ، پارسونز سازمان را به عنوان یک “سیستم اجتماعی با محوریت حصول انواع نسبتا خاص اهداف تعریف کرد، که نهایتا نقش خود را در یک سیستم جامع تر که معمولا خود جامعه است ایفا می کند.” (1956:63).
در همان شماره از این مجله James Thomson  (1956:102)، طی مقاله ای در مورد ساخت یک علم اداری-اجرایی، تاکید عمده را بر روی “روش های قیاسی و استقرایی… تعاریف عملیاتی… و اندازه گیری و ارزیابی” قرار داد.
در این چهارچوب، این مسئولیت دانشمند سازمانی بود که در جهت ایزوله کردن متغیرها، اقدامات استاندارد سازی و ارزیابی روابط علت و معلولی در عرصه سازمانی کار کند.
بنابراین ، برای مثال، Pugh و همکاران (1963) تجزیه و تحلیل ساختار سازمانی را از لحاظ شش متغیر – تخصص، استانداردسازی، رسمی سازی، تمرکز، پیکربندی، و انعطاف پذیری پیشنهاد کرد.
این متغیرها باید به شکل علی(به تشدید لام) به متغیر هایی از جمله اندازه شرکت، نوع مالکیت و کنترل، منشور سازمانی، و فن آوری مربوط می شدند.
به طور مشابه ، Hage (1965) در کتاب خود به نام “تئوری بدیهی سازمان”، هشت متغیر( میزان پیچیدگی، طبقه بندی، کارایی ، اثربخشی تولید، رضایت شغلی) را همراه با “شاخص” های مربوطه برای اندازه گیری دقیق تعریف نموده است.
سه پژوهشگر دیگربه نام هایWarriner, Hall and McKelvey (1981:173)  حتی پژوهشگران را تشویق به تدوین و فرموله کردن یک لیست استاندارد از متغیرهای عملیاتی و قابل مشاهده برای توصیف سازمان ” می کردند.
و این تاکید بر نظارت دقیق است که منجر به عذر خواهی های مکرر راجع به تئوری سازمانی ، عدم برخورداری از روش شناسی “قوی”، و بنا بر این “عدم ظرفیت برای پیش بینی و کنترل” شده است.
همزمان، این تجلیل از روند مشاهده راه خود را هم در تئوری های سازمان کارامد، و هم در موقعیت دانشمند سازمانی در حوزه فرهنگی وسیع تر باز می کند.
در مورد اول، آرایه ای از تئوری های سازمانی تاکید موکدی بر ضرورت اینکه سازمان از سیستم نظام مند جمع آوری اطلاعات، حقایق یا داده ها به منظور بهینه سازی تصمیم گیری استفاده نماید می گذاشتند.
به عنوان مثال ، تئوری های اولیه تصمیم گیری عقلانی، با تاکید بر واقعیت تجربی همراه بودند.
به عنوان نمونه، Frederick (1963) به ضرورت ارتباط نظریه تصمیم گیری آماری و دیگر راهبردهای تصمیم گیری های ریاضی با ورودی های تجربی اشاره کرد.
تصمیم گیری های عقلانی-چه در سازمان ها و یا خود در علم-  “در درجه اول تابعی از اطلاعات موجود هستند”  (p.215)
تاکید بر نظارت دقیق در درون حرفه، و تثبیت آن در درون تئوری های عملکرد مطلوب سازمانی نیز موجب بهبود تصویر دانشمند سازمانی در درون جامعه و فرهنگ مربوطه است.
اگر تکنیک های مشاهده ای عملکرد اطلاعات ضروری برای سلامت سازمانی را در اختیار بگذارند، و دانشمند سازمانی یک کارشناس در مشاهدات دقیق باشد، در این صورت دوباره این حرف دانشمند است که خریدار بیشتری دارد.
دانشمند بر حسب نوع آموزشی که دریافت کرده است، می تواند یک دستیار ضروری برای سازمانی باشد که آرزوی موفقیت در سر دارد.

زبان به عنوان نمایندگی
یک موضوع مدرنیستی سوم هم هست که خطوط علم سازمانی را شکل میدهد.
و به نظر می رسد در مقایسه به داستان عقلانیت فردی و تجربه گرایی سیستماتیک، از اهمیت کمتری برخوردار است.
با این حال ، همچنان که به سمت زمینه فرا مدرنیسم حرکت می کنیم اهمیت حیاتی آن بیشتر نمایان می شود.
تاکید در این مورد بر عملکرد زبان در هر دو عرصه علم و بیشتر در فرهنگ است.
جان لاک John Locke (1825/1959)، نظرگاه روشنگری زبان را دریافته است آنجاد که می گوید: “سخنان ما نشانه هایی از مفاهیم درونی ما است.”
کلمات به مثابه “علائم ایده های درون (فرد) هستند و ایده ها توسط آن ها به دیگران شناسانده می شوند و موجب انتقال افکار از ذهن یک انسان (نقل به مضمون) به دیگری می شوند.” (p.106)
و این نظرگاه از زبان است ، به عنوان بیان بیرونی ذهنیت درون، که از سراسر قرون گذشته و در حال حاضر علوم سازمانی را در قالب مدرنیسم تحت تاثیر قرار می دهد.
در ابتدا، ما به عنوان دانشمند، زبان را یک ابزار اصلی تلقی می کنیم که توسط آن همکاران و جامعه مان را از نتایج حاصل از مشاهدات و افکارمان مطلع می کنیم.
در حقیقت، ما از زبان برای گزارش ماهیت جهان تا آنجا که می توانیم ویژگی های آن را  از طریق مشاهده تعیین کنیم استفاده می کنیم. کلمات ، در واقع، حامل “حقیقت” و یا “دانش” اند – چه در مجلات ، چه در کتاب، و چه در گفتگوهای روزمره.
این باور به ظرفیت زبان در نشان دادن واقعیت ، هنگامی که با اعتقاد به عقل و مشاهده همراه میشود، صحنه را برای درک مدرنیستی از ساختار سازمانی و ارتباطات فراهم می کند.
سازمان موثر باید سازمانی باشد که در آن گروه های تخصصی مختلف داده های مربوط به نقش های خاص خود را تولید کنند (مثل بازاریابی ، عملیات ، منابع انسانی) ، نتایج این تلاش ها ، به سوی قلمروهای دیگر تصمیم گیری کانالیزه شود ، و از همه مهمتر، مدیران اجرایی بالاتر مطلع شوند تا بتوانند تصمیمات عقلانی هماهنگ با این تلاشهای گوناگون اتخاذ کنند.
در واقع، تاکید بر عقلانیت، تجربه گرایی، و زبان به عنوان نماینده به نفع بخش های قوی نیروی کار (تخصص) و سلسله مراتب تمام می شود (برای مثال نگاه کنید به آثار اولیه (Rushing, 1967; de Grazia, 1960; Thomson, 1961; and Rosengren, 1967
روایت پیشرفت های کاملا مرتبط با مفروضات قبلی (پیشرفت سیستماتیک) یکی دیگراز باورهای نهایی مدرنیستی است.
اگر عقل و مشاهده با هماهنگی کار کنند، ماهیت جهان عینی از طریق زبان شناخته شده ، و دیگران می توانند دوباره امتحان کرده و تفکرات بیشتری را به این پیشنهادات اضافه کنند ؛ یافته های این ارزیابی دوباره برای بررسی در دسترس دیگران قرار می گیرد، و الی آخر ؛ و سرانجام، نتیجه اجتناب ناپذیر گاهی به سوی حقیقت عینی خواهد بود.
دانشمندان به طور فزاینده ای دانش پیچیده در مورد ماهیت جهان کسب می کنند، به تدریج توانایی پیش بینی های دقیق تری را بدست می آورند، و در نهایت قادر به ایجاد جوامع آرمانی خواهند بود.
این فرض از پیشرفت نیز یک باور متشکل کننده در درون علم مدرنیست سازمانی است.