مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب)

F1817

3 نتایج بیمار گزارش شده
دو ارزیابی نتایج معتبر که درد درک شده و وظایف را ارزیابی می کند، بررسی نتایج زانو و OKS (KOS) در ویزیت قبل از و بعد از عمل جراحی جمع آوری شد. در مدت مطالعه، سیستم جمع آوری حسابرسی درد (PACS) به عنوان ارزیابی نتایج اضافی متمرکز-درد بعد از تایید اصلاحیه اخلاقی مناسب اضافه شد. اطلاعات در PACS بنابراین تنها مکمل برای بیماران 16/22 در خط مبنا و 20 بعد از عمل جراحی می باشد. امتیاز PACS در خطا برای یک فرد، منجر به n=15 برای مقایسه PACS قبل و بعد از عمل جراحی می باشد.

2.4 کاهش داده
PCA در شکل موج OA و NP منوط به تعریف ویژگی شاخص بیومکانیکی تناوب بین و درگروه ها انجام شد. سه عنصر اصلی اول در ابتدا برای هر متغیر ورودی انتخاب شد، منجر به 72 متغیرگسسته در هر فردی شد. دسته کننده کاردیف سپس برای رتبه بندی اهمیت متغیر ورودی استفاده شد. این رتبه بندی از روش گزارش شده قبلی ناشی می شود[17] و برای کاهش ریسک تناسب زیاد داده آموزش به دو نصف شکافته و دسته کننده کاردیف برای رتبه بندی متغیر ورودی در هر دو مجموعه داده استفاده می شود. 18 متغیر بیومکانیکی شناسایی شده وجود دارد که در هر گروهی رتبه بندی و برای تجزیه و تحلیل بیشترحفظ شدند.
2.5 دسته بندی داده
18 ویژگی بیومکانیکی مجزا 31 NP و 41 نفر OA برای آموزش دسته کننده کاردیف در ویژگی گام OA استفاده شد. این فرایند روابط بین هر ویژگی ورودی و ارزش اعتقاد به OA، NP و عدم قطعیت را تعریف می کند. سه ارزش اعتقادی مذکور B(OA)، B(NP)، و U نامیده می شود سپس به ترتیب برای دسته بندی بین بیومکانیک گام NP و OA استفاده می شود[15]. اگر، مثلا، B(OA) بیشتر از B(NP) باشد و افراد متعلق به گروه OA ، تکنیک دسته بندی به نظر می رسد بطورموفقیت آمیزی این افراد را دسته بندی کنند. توانمندی این دسته با استفاده از الگوریتم اعتبارسنجی متقابل یکی را کنار بگذار (LOO) ارزیابی شد[19]. با استفاده از LOO، پارامترهای کنترل دسته بندی با استفاده از افراد n-1 تعریف و ارزش اعتقادی سپس برای افراد باقی مانده محاسبه شدند. این تکنیک تکرار تا زمانیکه هر فردی دسته بندی شوند.
سپس فرایند مشابه ای برای بیومکانیک اعضای پایین جمع آوری شده در ویزیت بیمار پس از تشخیص یا درمان اجرا شدند. قبلا اجزای تعریف شده اصلی برای محاسبه امتیازات برای 22 نفر در جراحی بعدی استفاده شدند. 18 ویژگی بیومکانیکی مشابه سپس در دسته کننده آموزشی برای محاسبه سه ارزش اعتقادی B(OA)، B(NP)، B(U) در ویزیت بیمار بعد از تشخیص یا درمان استفاده شد. اهداف تغیر بیومکانیکی گام به عنوان تفاوت بین B بعد و قبل از عمل جراحی (OA) تعریف شد.
2.6 تجزیه و تحلیل آماری
کلیه استنتاج های آماری با استفاده از SPSS (IBM, USA) محاسبه شد. همبستگی خطی بین B(OA) و PROMs با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون (داده پارامتری) یا ضریب همبستگی رتبه بندی اسپیرمن (داده غیرپارامتری) ارزیابی شد. اندازه اثر به عنوان تفاوت میانگین تقسیم شده انحراف استاندارد آمیخته محاسبه شد.
3. نتایج
جمعیت شناختی شرکت کنندگان برای آموزش دسته کننده کاردیف نشان داده شده در جدول 1 استفاده شد. گروه OA بطور قابل توجهی BMI بیشتر و وزن بدن و بطور قابل توجهی قدیمی تر از یا پیرتر از گروه NP می باشد. دسته کننده کاردیف قادر به دسته بندی درست بین بیومکانیک گام NP و OA در کلیه 72 مورد، با استفاده از تکنیک اعتبارسنجی متقابل LOO ارزیابی شد. سه ارزش اعتقادی در طرحی ساده در شکل 1 نشان داده شده است.
جدول 1: میانگین جمعیت شناختی 31 (NP) غیر آسیب شناسی و 41 نفر مبتلا به ورم مفاصل و استخوان ها (OA) در مرحله اخیر که برای آموزش دسته کننده کاردیف استفاده شد. انحراف استاندارد در براکت نشان داده شده است. تفاوت مهمی بین گروه OA و NP وجود دارد.
تغییرات قبل-بعد از عمل جراحی در ارزیابی نتایج ذهنی و عینی برای 22 نفر که بصورت بعد از عمل جراحی برگشت خوردند در جدول 2 نشان داده شده است. از نظر آماری افزایش قابل توجهی (بهبود) د ر کلیه PROM ها، همراه با افزایش مورد انتظار در B(NP) و کاهش در B(OA) وجود دارد. اندازه اثر کلیه تغییرات مذکور بسیار بزرگ بود(> 0.8) [20]، به هرحال، امتیاز نتایج ذهنی اشکار شد تا ارزیابی واکنشی تغییرات بعد از TKR داشته باشد. همچنین افزایش متوسط قابل توجهی با تردید در طبقه بندی بعد از جراحی وجود دارد.
جدول 2: تغییرات در ارزیابی های عینی و ذهنی وظایف بین ویزیت خط مبنا (قبل از عمل) و بعد از عمل(9 ماه بعد از عمل) وجود دارد. ارزش های اعتقادی عینی: اعتقاد وظایف OA، B(OA)، عقاید در وظایف غیر-آسیب شناسی، B(NP) و بی تردید Uبا استفاده از دسته کننده کاردیف محاسبه شد. PROM های عینی به عنوان درصدی از امتیاز کلی محاسبه شد که 100% نشان دهنده عملکرد سالم است.
ارتباط بین بطور عینی ارزیابی شده تابع گام، B(OA) و PROM های مختلف در جدول 3 نشان داده شده است. همبستگی متوسط تا قوی بین B(OA) و دو PROM، OKS و KOS، هردو قبل و بعد از جراحی وجود دارد. این رابطه حتی قوی تر اگر بررسی دامنه تغییرات در ارزیابی های مذکور بعد از عمل جراحی آشکار شد. بنابراین، سطح خوبی از توافق بین ارزیابی های مذکور براساس افرادی که حداکثر و حداقل بعد از عمل جراحی بهبود دادند.
ارتباط بین PACSو B(OA) تنها حضور بعد از عمل جراحی TKR بود. تغییرات در وظایف بیومکانیکی بعد از عمل جراحی بنابراین بطورخطی مربوط به کاهش درد ارزیابی شده با استفاده از ارزیابی نتایج PACS بود.
شکل 2 طرح پیکان تغییرات در B(OA) برای هر 22 نفر بعد از TKR نشان می دهد. افراد به منظور بهبود چنین روابطی بین وضعیت قبل از عمل جراحی و بهبودی بعد از عمل جراحی رتبه بندی شدند که می تواند بطور بصری ارزیابی شود. قبل از و بعد از عمل جراحی هیچ رابطه آشکاری بین قبل از عمل جراحی B(OA) و کاهش در B(OA) بعد از عمل جراحی وجود ندارد.

استفاده از سونوگرافی حین عمل در جراحی ستون فقرات

Use of Intraoperative Ultrasound During Spinal Surgery

مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب)

F1952

ما از دستگاه سونوگرافی سیار Aloka Prosound Alpha 5 (Hitachi، Wallingford، CT) برای انجام سونوگرافی در طول عمل جراحی ستون فقرات استفاده کرده ایم. به طور کلی، ما دریافته ایم که استفاده از پروب مبدل Aloka UST-9120 (Hitachi، Wallingford، CT) که دارای یک قطر 20 میلی متر است و دامنه فرکانس 4 تا 4. 4 مگاهرتز را ارائه می دهد، بیشترین سازگاری را با مشخصات ما دارد. تعدادی دستگاه قابل مقایسه در بازار وجود دارند و ما استفاده از هر دستگاه سونوگرافی مدرن همراه با مبدل های اختصاصی را توصیه می کنیم. پس از برداشتن کامل استخوان و بیرون آمدن نخاع، حوزه جراحی باید با محلول شور برای تزویج آکوستیک پر شود. پس از آن، پروب سونوگرافی باید در داخل حمام شور قرار داده شود تا تصاویر را در هر دو صفحه عرضی و طولی حاصل نماید. لمس نخاع یا نخاع شوکی را با پروب به منظور به دست آوردن تصاویر لازم نیست.در سونوگرافی، نخاع به عنوان یک غشای اکوژنیک در اطراف یک فضای مایع نخاعی بدون انعکاس ظاهر می شود. نخاع شوکی درون نخاع واقع شده است و به عنوان یک ساختار همگن با انعکاسات کم احاطه شده توسط لبه اکوژنیک ظاهر می شود که نشان دهنده تغییر فیزیکی چگالی از مایع نخاعی تا نخاع شوکی بافت اصلی است. همچنین یک انعکاس مرکزی روشن وجود دارد که کانال مرکزی را نمایان می کند. ريشه های عصبی خارج شونده به طور چشمگيري اکوژنيک هستند و به طور خاص در سندرم دم اسب ظاهر مي شوند.

ضایعات توده درون نخاعی

در تجربه ما، سونوگرافی در طی عمل ثابت شده است که در طول جراحی برای آسیب شناسی درون نخاعی بسیار مفید است. نویسنده ها قبلاً استفاده از سونوگرافی برای برداشتن ضایعات درون نخاعی مانند تومورها و غارمانند، ضایعات بیرون نخاعی مانند کیست های پس از قاعدگی، قرار دادن شریان های سارینگو-سوباراروآنیوئید و همچنین دفع فیستول های شریانی آئروهیدروهال دوقطبی ستون فقرات را گزارش داده اند. به به طور معمول، هنگام آماده شدن برای عمل جراحی درون نخاعی ، مواجهه استخوانی بر اساس یک CT یا MRI قبل از عمل برنامه ریزی می شود. پس از آن یک دوروتومی تقریبا توسط تقریب جایی که ضایعه باید براساس نشانه های مجاور باشد ایجاد می شود. هنگامی که ضایعه به نظر می رسد، ممکن است دوروتومی نیاز به طویل شدن در جهت جمجمه ای یا دمی داشته باشد تا از مواجهه کافی اطمینان حاصل شود. ضایعات درون نخاعی بیرون نخاعی در سندروم دم اسبی می تواند در مقایسه با تصویربرداری قبل از عمل جراحی به طور شاخکی حرکت کند، که گاهی اوقات موقعیت یابی آنها را دشوار می سازد. اما اگر از سونوگرافی استفاده شود، ضایعه را می توان به صورت بصری مشخص نمود، در حالی که نخاع هنوز دست نخورده است و باز شدن نخاعl می تواند دقیقا براساس اندازه و محل ضایعه تنظیم شود. در مقایسه با سیستم های تصویربرداری پیشرفته تر درون عمل مانند cbCT یا iCT، سونوگرافی, تصویربرداری بافت نرم بافت بهتر را از ساختارهای درون نخاعی فراهم می کند. به عنوان مثال، چندین نویسنده گزارش کرده اند که جداسازی ها در کیست های نخاعی می تواند بر روی سونوگرافی تجسم شود، اما نه CT. MRI درون عمل (iMRI) در برخی از موسسات موجود است و تصویربرداری بافت نرم با وضوح بسیار بالاتر را ارائه می دهد. با این حال، استفاده از این فن آوری گران ، وقت گیر و برای بسیاری از آسیب شناسی داخلی, غیرضروری است ، به خصوص در مقایسه با سونوگرافی عملیاتی، که به طور گسترده در دسترس است، ارزان است، و می تواند در عرض چند دقیقه انجام شود.

ضایعات درون نخاعی, یک چالش بزرگ برای جراح مطرح می کند زیرا برش شامل تشریح از طریق tracts عصبی می شود و یک خطر ذاتی نقص عصبی بعد از عمل برای بیمار وجود دارد. اصول کلی پذیرفته شده در عمل جراحی نخاع درون نخاعی عبارتند از به حداقل رساندن تشریح بافت اصلی نخاعی طبیعی، پیدا کردن صفحات بافت, و برش تنها تومور تا حد ممکن بدون نقص عصبی. استفاده از سونوگرافی درون عمل می تواند به جراح کمک کند تا به طور صحیح و موثر با ارائه اطلاعات در زمان واقعی در مورد ترکیب بافت در طی تشخیص از طریق نخاع, به اهداف برش برسد. در طی عمل جراحی، Gelfoam (Pfizer, New York, NY) را نیز می توان برای تشخیص صفحات بافت و تعریف محدودیت های جداسازی برای ضایعات درون نخاعی مورد استفاده قرار داد. Gelfoam به نظر می رسد در سونوگرافی, فراانعکاسی باشد و امواج صوتی را تضعیف نمی کند، بنابراین می توان آن را در سونوگرافی شناسایی نمود و به عنوان یک نشانگر جراحی استفاده نمود.

نمونه موردی 1: ضایعه گردنی درون نخاعی نزدیک شده از طریق میلوتومی خط میانی

یک مرد 54 ساله بدون سابقه پزشکی قابل توجه با تاریخچه یک ماهه از تب با منشا ناشناخته معرفی شد. اگر چه او از نظر عصبی دست نخورده بود، به عنوان بخشی از کار او، یک MRI ستون فقرات گردن داشت که یک توده بزرگ درون نخاعی در مرکز C6 با سیگنال ناهمگن T2 در سمت پایین و سیگنال مایع را در بالا را با ارتقای بسیار دقیق پس از کنتراست نشان داد (شکل 1). جرم پس از یک ماه از نظارت تصویری، ثابت باقی ماند. برای جستجوی سایر علل احتمالی تب, یک کار گسترده بدون موفقیت انجام شد. با توجه به نیاز به تشخیص قطعی، بیمار به اتاق عمل برای لامینکتومی C5-7 و برداشتن ضایعه منتقل شد. پتانسیل های حرکتی برانگیخته شده (MEPs) و پتانسیل های تحریک شده ی حس بدنی (SSEP) در طول این مورد بدست آمد. بعد از مواجهه با نخاع، سونوگرافی برای موقعیت یابی ضایعه و برنامه ریزی دوروتومی مورد استفاده قرار گرفت (شکل 2). نخاع به شدت در وسط خط باز شد و برگچه های نخاع برای عضلات پاراسپین مجاور بخیه شد. بعد، عنکبوتی با استفاده از گیره های ظرفی باز شد و به نخاع قرارگیرنده متصل شد. خط میانی نخاع توسط مشاهده تخلیه وریدهای جداره ای و با استفاده از ریزتحریک برای شناسایی محل معکوس شدن مرحله SSEPها شناسایی شد. پس از آن نرم شامه به شدت باز شد و یک ریزتشریح کننده برای عمق بخشیدن به تشریح از طریق رافه میانی پشتی استفاده شد. سونوگرافی اغلب برای هدایت مسیر جراحی از طریق نخاع استفاده می شود تا تومور خاکستری تجسم یابد. در قسمت بسیار جمجمه ای تومور، یک کیست به صورت مورد انتظار از MRI قبل از عمل مواجه شد. برای تایید این که این واقعاً جمجمه ای ترین سمت تومور بود، یک قطعه کوچک از Gelfoam در حفره برش گذاشته شد و یک بار دیگر از سونوگرافی استفاده شد تا تأیید شود که این در واقع, حد تومور است (شکل 2). کپسول تومور از نخاع تشریح شد و سپس تومور به صورت جزئی برداشته شد. سونوگرافی برای تشخیص تومور باقی مانده استفاده شد که پس از آن حذف می شود. پس از برش کامل ضایعه، نرم شامه و نخاع بسته شدند. اشاره شد که نمایندگان MEPها و SSEPها در طول این مورد بدون تغییر باقی ماندن. پس از عمل، بیمار به مرحله اولیه عصبی بازگشت. تب او بعد از برداشتن تومور، از بین رفت. تشخیص نهایی پاتولوژیک, اپنادیوموما درجه II سازمان بهداشت جهانی را دریافت کرد و یک ماه پس از آن MRI به دست آمده, یک برش کامل را تایید کرد (شکل 3).

ضایعات شکمی به کیسه تکال
در هنگام رسیدگی به ضایعات واقع شده شکمی به کیسه تکال از یک رویکرد خلفی، به ویژه در ستون فقرات گردن و قفسه سینه که در آن کیسه تکال به راحتی نمی تواند متحرک شود که ناشی از ریسک آسیب نخاعی پزشک زاد است, ما همچنین استفاده از سونوگرافی در عمل جراحی را بسیار مفید یافتیم. گزارش شده است که سونوگرافی درون عمل در برداشتن فتق دیسک بین مهره ای، کاهش شکستگی های پشتی خلفی، برداشتن تومورهای فوق دردناک قرار گرفته و برای تعیین اینکه آیا فشرده سازی خلفی به تنهایی برای درمان کانال نخاعی به دلیل پوکی استخوان رباط طولی خلفی کافیست, مفید است. رویکردهای قدامی برای کانال نخاعی شکمی می تواند راهکار بهتری برای تجسم مستقیم این منطقه را فراهم کند؛ با این حال، روش های فراقفسه سینه ای, قفسه سینه ای-شکمی, و عقب-صفافی با افزایش میزان خونریزی، زمان عمل و مرگ و میر جراحی مرتبط است. این معایب را می توان با استفاده از یک رویکرد خلفی با هدایت سونوگرافی برای مانور دادن ابزارهای زاویه ای زیر کیسه تکال بدون نیاز به منقبض شدن کیسه تکال ، نخاع یا ریشه های عصبی اجتناب نمود.
به عنوان مثال، هنگام رویکرد به دیسک قفسه سینه ای آهکی طریق یک رویکرد تشریح ساقه اصلی خلفی، یک آلت تراش جراحی زاویه دار را می توان با خیال راحت و کیسه تکال تحت تجسم سونوگرافی به منظور آزادسازی کانال قرار داد. به همین ترتیب، در مورد شکستگی پشت سر هم قفسه سینه ای-کمری ، سونوگرافی درون عمل را می توان برای شناسایی قطعات استخوانی حمله کننده به کانال و یک ضربه گیر بوت شکل مورد استفاده قرار داد یا قلاب جراحی اصلاح شده را می توان کیسه تکال به منظور کاهش شکستن قرار داد.

نمونه موردی 2: فتق دیسک قفسه سینه قابل تشخیص با رویکرد ترنس فاکت ساقه اصلی
یک زن 73 ساله با سابقه چند ماهه اختلال در رفت و آمد، تشنج، و بی حسی اندام تحتانی. در مورد معاینه عصبی، هیچ ضعفی در موتور وجود نداشت، اما به نظر می رسید که بسیار میوپاتیک با کلونوس مشخص شده، رفلکس های کششی عضلانی 4+ و راه رفتن با شدت زیاد است. CT و MRI, یک فتق دیسک بزرگتر و بدون انسداد T10-11 را با فشردگی نخاعی نشان داد (شکل 4). او تحت یک hemiمهره برداری سمت-راستی T10-11، فاکتومی و ریزتشریح ساقه اصلی و همجوشی T9-11 قرار گرفت. پس از اینکه نخاع طی عمل جراحی قرار گرفت، سونوگرافی درون عمل برای تشخیص فتق دیسک (تصویر 5A) استفاده شد. سپس یک دیسک حلقه ای با یک چاقوی کالبدشکافی باز شد و یک رانژر (کندن قطعات استخوان) مخاطی برای ایجاد حفره ی مرکزی استفاده شد. سپس یک آلت تراش جراحی زاویه دار رو به پایین به دقت به صورت شکمی به کیسه تکال قرار داده شد و برای هل دادن قطعات دیسک فتق قبلاً شناسایی شده در سونوگرافی در فضای دیسک استفاده می شد. این قطعات دیسک پس از آن دوباره با یک رانژر (کندن قطعات استخوان) مخاطی برداشته شد. سونوگرافی به طور مرتب برای ارزیابی فشارخون مورد استفاده قرار گرفت و این روند تا زمانیکه کل فتق دیسک قطع شد (شکل 5B) تکرار شد. بدون استفاده از سونوگرافی، ممکن است که قطعات دیسک فشرده ممکن است پشت سر گذاشته شود. بعد از عمل، او به حالت اولیه مغز و اعصاب بازگشت و با پیگیری 1 ماهه تمام علائم قبل از عمل او حل شدند.

نمونه موردی 3: کاهش شکستگی کمری کمری
یک زن 57 ساله با سابقه سرطان متاستاتیک آپاندیس با درد پایین مکانیکی و درد ران قدامی سمت چپ مزمن-آغازین. یک ماه قبل, او تحت کیفوپلاستی بالون در L1 و L2 تحت درمان شکستگی های فشرده سازی پاتولوژیک قرار گرفت. در معاینه، او کمبودهای حرکتی نداشت، اما مشخص شد که دارای احساس کاهش یافته به لمس نور در ران چپ خود است. یک MRI انجام شد که نشان دهنده شکستگی پریشانی L2 پشت سر هم بود (شکل 6). او بعد از ظهر روز بعد به اتاق عمل برده شد, که در آنجا تحت مهره برداری L1-L2، کاهش فراشپشی سمت چپ شکستگی و ترکیب خلفی-جانبی T12-L3 قرار گرفت. بعد از تکمیل مهره برداری ، ساقه اصلی سمت چپ L2 با عمل جراحي مهره اي دریل شد. دیده شد که ریشه عصب L2 بر روی یک قطعه استخوانی شل با پارچه پوشانیده شد که برداشته شد. این حوزه با محلول شور برای تزویج آکوستیک و سونوگرافی برای بررسی کیسه تکال استفاده شد. با استفاده از سونوگرافی، ما یک قطعه بزرگ استخوان در کانال نخاعی شکمی را پیدا کردیم که ساقه عضله را جابجا کرد، که نمی توان مستقیماً تجسم کرد (شکل 7A). برای کاهش این قطعه مجزا، یک ضربه گیر بوت شکل استفاده شد. سپس سونوگرافی دوباره برای تأیید آزاد شدن کافی (شکل 7B) به حوزه بازگشت. بعد از عمل، بیمار با بهبود علائم و نشانه های بیماری عصبی خود بازگشت و چندین روز بعد مرخص شد.

نتیجه گیری
اگرچه سونوگرافی یکی از روشهای ابتدایی تجویز تصویر درمانی است که در جراحی ستون فقرات استفاده می شود، اما همچنان مزایای متعددی را نسبت به تکنولوژی های جدیدتر دارد. هنگامی که سونوگرافی عمل جراحی به طور مناسب استفاده شود، اطلاعات ارزشمندی در مورد ساختارهای بافت نرم فراهم می کند که توسط جراح عمل جراحی تجویز نمی شود. بنابراین، تصاویر سونوگرافی می توانند در پرتوی مطالعات MRI قبل از عمل جراحی به منظور کمک به جراح در درک بهتر آناتومی موضعیت تفسیر شوند. نه فلوئوروسکوپی روزمره، cbCT، و نه ICT، رزولوشن کافی بافت نرم را برای این منظور ارائه نمی دهند. علاوه بر این، سونوگرافی تنها راه درست تصویربرداری واقعی در زمان واقعی برای تجسم بافت نرم باقی مانده است. این روش ارزان است، به طور گسترده ای در دسترس است، استفاده از آن آسان است، و بیمار را در معرض اشعه یونیزه قرار نمی دهد. به همین علل، ما معتقدیم که استفاده از سونوگرافی درون عمل باید در طول رویکرد خلفی برای ضایعات درون نخاعی یا ضایعات درون کانال نخاعی شکمی در نظر گرفته شود. استفاده از سونوگرافی و تفسیر تصاویر باید در برنامه های آموزشی اقامت برای جراحی ستون فقرات گنجانده شود.

تصویربرداری از بیمار با درد ساکرولیاک

Imaging the Patient With Sacroiliac Pain

Abstract

Sacroiliac (SI) region pain is a common clinical presentation and is often due to pathology involving the SI joints, usually of inflammatory, infective, neoplastic, or post-traumatic etiology. The SI joints have a unique anatomic layout and composition and can be imaged with a variety of techniques including conventional radiographs, computed tomography, isotope bone scintigraphy, and magnetic resonance imaging. This article reviews a range of common SI joint conditions, illustrated by multimodality imaging findings. We also discuss strategies for choosing the optimal imaging modality, pearls, and pitfalls of imaging and discuss an algorithm for approaching the patient with suspected inflammatory back pain.

1 Introduction

Low back pain not uncommonly arises secondary to pathology in the sacroiliac (SI) joints, which can include inflammatory, infective, neoplastic, and post-traumatic conditions. Many patients with lower back or SI region pain will present to their primary care physician, specialist rheumatologist, or orthopaedic surgeon. The initial challenge for the physician is to confirm origin of symptoms from the SI joint. The criterion standard for confirmation of SI pain is relief of symptoms after image guided SI joint injection [1]. Clinical evaluation of the SI joint should include the posterior superior iliac spine distraction test, pelvic compression and distraction, Gaenslen’s test and the flexion, abduction, and external rotation test [2]. SI joint pain can be differentiated from discogenic lower back pain by the lack of neurological features and a normal straight leg raising test. Piriformis syndrome can also cause similar posterior thigh and buttock pain but can be differentiated by application of the passive flexion, adduction, and internal rotation test. Following a thorough clinical assessment and appropriate laboratory investigations, imaging forms the next major step in the investigation of patients with suspected inflammatory back pain (IBP) or SI joint pathology and various imaging modalities are available to the clinician [3,4]. Increasingly, advanced imaging modalities such as magnetic resonance imaging (MRI) are being used to detect early changes of sacroiliitis and expedite diagnosis in patients with IBP, allowing prompt commencement of disease modifying therapy [3,5,6].

مقالات انگلیسی و ترجمه های فارسی رایگان با فرمت PDF آماده دانلود رایگان میباشند

همچنین ترجمه مقاله با فرمت ورد نیز قابل خریداری و دانلود میباشد

مقاله انگلیسی رایگان (PDF)

ترجمه فارسی رایگان (PDF)

خرید ترجمه با فرمت ورد

فهرست مقاله:

چکیده
پاتوفیزیولوژی آرتروفیبروزیس
مدیریت غیر جراحی
مدیریت جراحی
ریلیز فاصله قدامی
ناریخچه و معاینه جسمی
نتایج
ریلیز کپسول خلفی
تاریخچه و معاینه جسمی
روش جراحی
نتایج
عمل جراحی پریپاتلار و سوپر پاتلار
تاریخچه و معاینه جسمی
روش جراحی
نتایج
جمع بندی

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

پاتوفیزیولوژی آرتروفیبروزیس
علت دقیق فیبروزیس یا التهاب بافتی درون مفصلی مشخص نیست، با این حال چندین نظریه در این خصوص وجود دارد. عامل رشد مشتق از پلاکت و فاکتور رشد تغییر دهنده بتا 1، سیتوکین های التهابی تولید شده با سینوویوم ملتهب می باشند که موجب افزایش رشد فیبروبلاست ها و پروتین های ماتریس برون سلولی، بازدارندگی آنزیم های پروتولیتیک و تولید کلاژن می شود. این سیتوکین ها در بافت درون مفصلی و در مایع سینوویال بیماران مبتلا به بیماری های مفصلی و نیز فیبروزیس در کلیه، کبد و ریه(7-9) موجود می باشند. به علاوه، عامل رشد اندوتلیال عروقی در پد چربی اینفراپاتلار وجود دارد(8). این فاکتور پس از جراحی به پد جراحی آزاد شده و این منجر به رشد درونی عروق و زخم می شود(4).تئوری دیگر بیان می دارد که آسیب، خواه ناشی از تروما، خواه ناشی از جراحی، منجر به خونریزی و سپس فیبروزیس به دلیل بلوغ انسداد محلی و تحریک سلول های پیش ساز می شود.
مدیریت غیر جراحی
پیشگیری، موثر ترین ابزار اجتناب از کاهش حرکت بعد از آسیب به زانو یا جراحی آن است. در ابتدا، می توان از روش هایی نظیر یخ، فشار درمانی، بالا بردن زانو،افیوژن پلورال، تحریک الکتریکی، درمان فیزیکی، دارو های غیر التهابی غیر استروییدی و مصرف کوتاه مدت کورتیکواسترویید های خوراکی را می توان برای کاهش درد و التهاب زانو و حفظ حرکت آن استفاده کرد(10). خمش زانو بسیار آسان تر از کشش زانو انجام می شود، بنابر این، تلاش هایی بایستی در راستای حفظ کشش انجام شوند. تقویت ایزومتریک عضله های چهار سر ران به احیای کشش و پیشگیری از آتروفی کمک می کند. موبیلیزیشن پاتلار( خمش زانوی) اولیه مانع از تشکیل چسب های لزج زانو و انقباض تاندون پاتلار می شود. جراحی به دلیل آسیب حاد زانو پس از کاهش التهاب، ورم و نرمال شدن دامنه حرکتی ROM انجام می شود. بی حرکتی پس از عمل جراحی بایستی حداقل میزان ممکن باشد، حرکت اولیه زانو پس از عمل جراحی توصیه می شود.
مداخله بیشتر در بیمارانی اتفاق می افتد که قادر به درمان غیر جراحی اولیه نمی باشند. چندین محقق، دستکاری ایزوله زانو تحت بیهوشی در طی 6 تا 12 هفته پس از عمل در بیمارانی که ROM کامل را پس از جراحی بدست نیاورده بودند توصیه کرده اند(10-11). با این حال، این شیوه اخیرا به دلیل خطر خونریزی درون مفصلی و زخم پس از عمل جراحی و نیز عوارضی نظیر فشار تریبوفمورال و پاتلافمورال با خطر آسیب یا شکستگی استخوان کندرال، پارگی تاندون پاتلار، شکستگی استخوان دیستال فمورال و سندرم درد منطقه ای پیچیده(12=13) ارزش خود را از دست داده است.

بخشی از مقاله انگلیسی:

Knee stiffness is a common complication associated with trauma or surgery and has been extensively studied.1-3 Risk factors include injury severity, timing of surgery, delayed postoperative rehabilitation, prolonged immobilization, infection, complex regional pain syndrome, and technical errors during intraarticular and extra-articular reconstructive procedures. Extra-articular stiffness may be caused by muscular fibrosis and contracture, heterotopic ossification, or myositis ossificans. The inflammatory response to injury or surgery can cause fibrosis, resulting in restricted knee motion. Anterior interval scarring, contracture of the posterior capsule or suprapatellar pouch, and diffuse arthrofibrosis may contribute to knee stiffness, lead to alterations in the biomechanics of the joint, and cause pain.4-6 Specific releases can be performed for each fibrotic region. Familiarity with the diagnosis and arthroscopic management of these disorders may lead to improved outcomes in this patient population.

Pathophysiology of Arthrofibrosis

The exact etiology of intra-articular tissue fibrosis is unknown, but several theories exist. Platelet-derived growth factor and transforming growth factor-beta 1 are inflammatory cytokines produced by the inflamed synovium that promote the proliferation of fibroblasts and extracellular matrix proteins, the inhibition of proteolytic enzymes, and the production of collagen. These cytokines are present in intra-articular scar tissue and in the synovial fluid of patients with joint trauma, as well as in fibrosis in the kidney, liver, and lung.7-9 Additionally, vascular endothelial growth factor is present in the infrapatellar fat pad.8 This factor is released after injury to the fat pad and may lead to vascular ingrowth and scarring.4 Another theory posits that injury, whether induced by trauma or surgery, produces hemorrhage and subsequent fibrosis due to the maturation of localized clotting and induction of progenitor cells.

Nonsurgical Management Prevention is the most effective means of avoiding motion loss following knee injury or surgery. Initially, modalities such as ice, compression, elevation, aspiration of effusion, electrical stimulation, physical therapy, nonsteroidal antiinflammatory drugs, and a shortterm course of oral corticosteroids can be used to decrease knee pain and inflammation and maintain motion.10 Flexion is more easily obtained than extension, thus, efforts should be directed toward maintaining extension. Isometric strengthening of the quadriceps helps to restore extension and prevents atrophy. Early patellar mobilization prevents adhesion formation and contracture of the patellar tendon. Surgery for an acute injury is best performed after inflammation, edema, and pain have decreased and range of motion (ROM) has normalized. Preoperative and postoperative immobilization should be kept to a minimum; early knee mobilization following surgery is recommended. Additional intervention is indicated in patients who fail initial nonsurgical treatment. Several authors have recommended isolated manipulation of the knee under anesthesia within 6 to 12 weeks postoperatively in patients who have not regained full ROM following surgery.10,11 However, this modality has recently fallen out of favor due to the risk of intraarticular hemorrhage and subsequent postoperative scarring, as well as complications such as excessive tibiofemoral and patellofemoral compression with the risk of chondral damage or fracture, rupture of the patellar tendon, distal femoral fracture, and complex regional pain syndrome.12,13

عوامل خطر برای اختلالات عضلانی و اسکلتی مرتبط با کار: بررسی سیستماتیک مطالعات طولی اخیر

Risk Factors for Work-Related Musculoskeletal Disorders: A Systematic Review of Recent Longitudinal Studies

اندام پایین تنه
درد بافت عضلانی ، WMSD مختلط و غیر ویژه
مباحث
یافته های فعلی در مقایسه با یافته های قبلی
گردن
شانه
مچ دست / دست
پایین کمر
لگن
زانو
قوزک پا و پا
چالش های روش شناسی برای مطالعه عوامل خطر
نقاط قوت و محدودیت های این مرور
کاربرد های عملی

اندام پایین تنه
جدول 3 نشان دهنده مروزی بر مطالعه هایی می باشد که عوامل خطر مرتبط با WMSD اندام پایین تنه را بررسی کرده اند.
WMSD اندام پایین تنه به صورت غیر ویژه- هیچ ریسک بیومکانیکی برای WMSD های اندام پایین تنه غیر ویژه شناسایی نشده است. ریسک روانی اجتماعی مرتبط با این بیماری ، اجتناب از ترس می باشد. عامل های ریسک فردی شناسایی شده نیز شامل بیماری های مزمن همزمان، سیگار کشیدن، و BMI بالا می باشد.
مدرک قوی : هیچ ، مدرک قابل قبول : هیچ ، مدرک ناکافی : ابتلا به بیماری های همزمان، عوامل اجتماعی روانی، سیگار کشیدن، BMI بالا
لگن : عامل های خطر بیومکانیک شناسایی شده شامل بالارفتن مکرر از پله ها و بلند کردن بار های سنگین به صورت مکرر و حمل آن ها می باشد.
مدرک قوی : هیچ ، مدرک قابل قبول : بلند کردن ، کار های فیزیکی سنگین، ، مدرک ناکافی : کار های مکرر
زانو – عوامل خطر بیومکانیک شناسایی شده برای توسعه WMSD های زانو کار های فیزیکی سنگین، زانو زدن به مدت طولانی یا اسکات زدن ، ایستادن به مدت زمان طولانی، بالارفتن از پله ها به صورت مکرر، و بلند کردن و حمل کردن مکرر بارهای سنگین می باشند. عوامل خطر فیزیولوژیک مرتبط با این حالت نیز بیماری های فیزیولوژیک عمومی می باشد. عوامل خطر منفرد شناسایی شده در این زمینه نیز آسیب های زانو قبلی، سیگار کشیدن و BMI بالا بوده است.
مدرک قوی : هیچ، مدرک قابل قبول : حالت های ایستایی غیر عادی، بلند کردن، تکرار، بیماری های همزمان، مدرک های ناکافی : عوامل فیزیولوژیک ، سیگار کشیدن، کار های فیزیکی سنگین، BMI بالا
درد بافت عضلانی ، WMSD مختلط و غیر ویژه
جدول 4 نشان دهنده مرور مطالعه هایی می باشد که عوامل خطر مرتبط با درد بافت عضلانی، و WMSD های مختلط و غیر ویژه را بررسی می کنند. دو مطالعه وجود دارند که ریسک خطر اشغالی را برای درد های عضلانی اسکلتی گسترده مرتبط با کار را نشان می دهند که مطابق با معیار های شمول مورد استفاده می باشد. عوامل خطر بیومکانیک شناسایی شده شامل کار مکرر، ایستادن در حالت اسکات به صورت مکرر می باشد. کارهای یکنواخت نیز یکی از عوامل ریسک اجتماعی روانی شناسایی شده می باشد و هر نوع دردی در حالت مبنایی و رفتار بیمار نیز از جمله عوامل فردی خطر برای این بیماری می باشد.
شواهد قوی : هیچ ، شواهد قابل قبول : هیچ ، شواهد ناکافی : بیماری های همراه، عوامل روانی اجتماعی، کار های مکرر، حالت ایستایی غیر عادی، رفتار مریض

Lower limbs

Table III presents an overview of the studies investigating risk factors for lower limbs WMSD. Non-specified lower limb WMSD. No biomechanical risk factor for non-specified lower limb WMSD was identified. The psychosocial risk factor identified was fear avoidance. Individual risk factors identified were concurrent chronic disease, smoking, and high BMI.

Knee. The biomechanical risk factors identified for the development of knee WMSD were heavy physical work, prolonged kneeling or squatting, prolonged standing, frequent climbing, and frequent heavy loads lifting and carrying. The psychological risk factor identified was high general psychological distress. Individual risk factors identified were previous knee injury, smoking, and high BMI.

Fibromyalgia, mixed and non-specified WMSD

Table IV presents an overview of the studies investigating risk factors for fibromyalgia, and mixed and nonspecified WMSD. Two studies reporting occupational risk factors for widespread work-related musculoskeletal pain satisfied the inclusion criteria used. The biomechanical risk factors identified were repetitive work, and frequent squatting. Monotonous work was the psychosocial risk factor identified, and reporting any kind of pain at baseline and illness behavior were the individual risk factors identified..

عوامل خطر برای اختلالات عضلانی و اسکلتی مرتبط با کار: بررسی سیستماتیک مطالعات طولی اخیر

Risk Factors for Work-Related Musculoskeletal Disorders: A Systematic Review of Recent Longitudinal Studies

توسعه منیسک های مصنوعی زانو با استفاده از هیدروژل های الکلی پلی ونیل برای بازگشت و تداوم سریع به زندگی ورزشی در افراد ورزشکار که به آسیب های شدید منیسک مبتلا هستند. I : ارزیابی مکانیکی

Development of an artificial meniscus using polyvinyl alcohol-hydrogel for early return to, and continuance of, athletic life in sportspersons with severe meniscus injury. I: mechanical evaluation

Abstract

The importance of knee meniscus function is now recognized, and the treatment of meniscus injury has been changing from resection to repair. However, depending on the type of injury, meniscectomy sometimes cannot be avoided. The young athlete might undergo meniscectomy in order to return to sports life as early as possible. However, in such a knee, it is important to anticipate the future problem of degenerative change or osteoarthrosis. In consideration of the prognosis and circumstances in such patients, we have developed an artificial meniscus using polyvinyl alcohol-hydrogel (PVA-H) and performed mechanical tests for compression and stress–relaxation. We found that the human meniscus has unique viscoelastic properties and a high water content. PVA-H showed viscoelastic behaviour similar to that of human meniscus in mechanical tests. These results suggest that an artificial meniscus using PVA-H with a high water content can compensate for meniscal function and might be clinically applicable.

1 Introduction

Meniscectomy of the knee is most commonly performed for injuries resulting from traffic accidents or sports. Recent experimental studies on knee meniscus function have shown an important role for the meniscus in relaxing and dispersing impact stress during loading and in stabilizing the joint lubrication mechanism w1– 3x. There have also been many clinical reports on articular degeneration in patients who have undergone meniscectomy w4–7x. Thus, the treatment method for meniscus injury has changed from meniscectomy to repair. In particular, for peripheral meniscal tears where circulation is present, repair is the preferred surgical option. Sometimes, however, depending on the type of meniscus injury, meniscectomy cannot be avoided. For such cases, experimental and clinical studies have provided several approaches to the reconstruction of meniscus function, such as allograft meniscal transplantation w8,9x, meniscal tissue regeneration using an artificial biomaterial w10–12x and implant replacement w13,14x. Each method has problems and cannot be used clinically.

Most patients with meniscus injury are active young sports players, for whom there is a strong incentive to avoid long-term immobilization, rehabilitation or major surgery so that they may continue their sporting activities. We may assume that the transplantation of regenerated meniscus induced from autograft by tissue engineering will become the most effective therapy in the future. But even if this method does become established, in some cases the patient will not be able to undergo this operation immediately. For these patients, an effective ‘salvage’ treatment may be direct meniscus replacement with a biomaterial that does not cause immune reactions, thus allowing the earliest possible return to athleticlife while preventing a delayed arthrosis. We have developed an artificial meniscus using polyvinyl alcohol-hydrogel (PVA-H), which has been studied in our laboratory as an artificial cartilage, and we have now performed some mechanical experiments in relation to its clinical application.