توارث چند نسلی و انتقال بین نسل ها در مواجهه با مواد: اثرات الکل، افیون، کوکائین،ماری جوانا و نیکوتین

Multigenerational and transgenerational inheritance of drug exposure: The effects of alcohol, opiates, cocaine, marijuana, and nicotine

مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب)

F2141

شکل ۱. فنوتیپ های چند نسلی و بین نسلی که در نتیجه مواجهه با مواد به وجود ‌می‌آیند. پارادایم مواجهه مادری یا پدری به عنوان مدلی برای توارث در جوندگان استفاده ‌می‌شود. نرها و ماده های F0 در معرض مواد قرار ‌می‌گیرند تا زاده های F1 را تولید کنند که دارای فنوتیپ چند نسلی هستند و زاده های F2 را با فنوتیپ بین نسلی تولید کنند(بالا). ماده های F0 در معرض مواد در طی بارداری زاده های F1 و F2 را با فنوتیپ چند نسلی و زاده های F3 را با فنوتیپ های بین نسلی ایجاد ‌می‌کنند(پایین).
در عوض، اگر مادرهای ‌F0 در طی بارداری در معرض مواد قرار بگیرند، سلول های سوماتیک و زایشی زاده های F1 مواجهه مستقیم با مواد را در از طریق رحم دریافت ‌می‌کنند(شکل ۱، پایین). چون سلول های زایشی زاده های F1 در معرض مواد قرار ‌می‌گیرند و زاده های F2 از این سلول های زایشی در معرض قرار ‌می‌گیرند، بنابراین والدین F0، زاده های F1 و F2 همه در معرض مواد قرار ‌می‌گیرند. در این مورد، فنوتیپ های F0، F1 و F2 چند نسلی هستند و فقط فنوتیپ مشاهده شده در نسل F3 و نسل های بعد از آن، بین نسلی هستند(شکل ۱).
４. تکامل گامت و برنامه ریزی دوباره
رخدادهای برنامه ریزی مجدد سلول های زایشی ممکن است مستقیما توارث اپی ژنتیکی را در طی نسل‌هاتسهیل کند. برنامه ریزی مجدد متیلاسیون DNA در ژنوم گسترده در دو نقطه زمانی از تکامل اولیه جنین اتفاق ‌می‌افتد. هر دوی این رخدادهای برنامه ریزی مجدد در موش‌هابه خوبی شناخته شده اند. اول، دمتیلاسیون DNA گسترده ژنوم بعد از باروری در زیگوت اتفاق ‌می‌افتد تا متیلاسیون اپی ژنتیکی گامت‌هارا پاک کند تا توتی پوتنسی(توانایی تبدیل یک سلول زاینده به انواع مختلفی از سلول ها) سلولی را در جنین در حال رشد بهبود بخشد. اگرچه، در حال حاضر، اثر انگشت های ژنومی، متیلاسیون در ژن هایی مثل H19، Igf2 ناشناخته مانده اند. دوم، اکثریت رخدادهای برنامه ریزی مجدد در سلول های زایشی رخ ‌می‌دهند و متیلاسیون DNA در طی ژنوم از طریق فعالیت DNA متیل ترانسفراز‌هاصورت ‌می‌گیرد. در طی این دوره از برنامه ریزی مجدد، مواجهه با چالشی که ‌می‌تواند فعالیت ماشین های اپی ژنتیکی را افزایش یا کاهش دهد ممکن است منجر به جایگزینی هایی در متیلاسیون DNA شود. برنامه ریزی مجدد جنینی پیشنهاد ‌می‌کند که تغییرات اپی ژنتیکی در DNA که در مواجهه با مواد به وجود آمده اند را از بین ‌می‌برد. اگرچه شواهدی وجود دارد که وجود متیلاسیون مانع از پاک شدن کامل این اثرات است. بهترین مثال شناخته شده در ژن های اثر انگشت است که متیلاسیون در آن‌هادر جنین در حال توسعه اتفاق ‌می‌افتد. به علاوه، شواهد روبه رشدی وجود دارد که ژن های غیر ردیابی شده و عناصر ژنو‌می‌تکرار شونده از حذف کامل الگوهای متیلاسیون در طی رخدادهای برنامه ریزی مجدد فرار ‌می‌کنند. نگهداری الگوهای متیلاسیون ژنو‌می‌در اسپرم در والدین در معرض و مغز زاده‌هاممکن است در نتیجه استرس های عمو‌می‌و مواجهه با مواد ایجاد شود.
استیلاسیون هیستون و متیلاسیون اگرچه به خوبی متیلاسیون DNA توصیف نشده اند، ممکن است موضوع مکانیسم های اپی ژنتیکی تغییر کرده در معرض مواد باشند. اگرچه اکثریت هیستون‌هابا پروتامین‌هادر طی اسپرم زایی جایگزین ‌می‌شوند، همه هیستون‌هاحذف ن‌می‌شوند و نگهداری DNA اسپرم‌هادرون هیستون‌هاهم در انسان‌هاو هم در موش‌هادیده شده است. به علاوه، نگهداری متیلاسیون DNA در اسپرم ممکن است مربوط به DNA همراه با اسپرم‌هاباشد. تقویت هیستون های پیچیده به DNA اسپرم در جایگاه لوکوس ردیابی شده و ژن های مهم تکاملی در جنین به صورت متیله شده باقی ‌می‌مانند.
متغیرهای هیستونی هم مثل حضور هیستون متیل ترانسفرازها در اووسیت های بالغ شناسایی شده اند و متیلاسیون و استیلاسیون افتراقی در تکامل اووسیت‌هادیده ‌می‌شوند. به علاوه، هیستون های تعیین شده در اووسیت‌ها‌می‌توانند در بین نسل‌هامنتقل شوند. بنابراین محتوای ژنو‌می‌در اسپرم و اووسیت همراه با تغییرات شیمیایی، حامل های بالقوه ای برای اطلاعات اپی ژنتیکی هستند.
５. توارث مواجهه با مواد
سوء مصرف مواد با محتوای ژنتیکی تحت تاثیر قرار ‌می‌گیرد که در آن توارث پذیری در محدوده 45-79% تخمین زده ‌می‌شود. افرادی با تاریخچه فامیلی از سوء مصرف مواد به میزان 6-8 برابر افزایش بیشتری را در سوء مصرف مواد نشان ‌می‌دهند که پیشنهاد ‌می‌شود که ناهنجاری های سوء مصرف مواد به صورت فامیلی منتقل ‌می‌شود. توارث پذیری سوء مصرف مواد بسته به نوع مواد تغییر ‌می‌کند اگرچه چند شکلی در بیان ژن‌هاو عملکرد آن‌هامرتبط با میزان حساسیت به دریافت دارو و میزان آزادسازی آن بعد از مصرف مواد است.
چون ژنتیک نقشی در متغیرهای آغاز و پیشرفت مواد بازی ‌می‌کند، پیشرفت در فاکتورهای ژنتیکی تعیین کننده که مسئول خطرات اعتیاد هستند در بیشتر دسته های مواد شدید است. ارتباط سایر فاکتورها که در حساسیت به مواد دخیل هستند باید برای ناهنجاری شیوع مصرف مواد بررسی شود. در حقیقت، علاوه بر اطلاعات ژنتیکی که در توالی DNA حمل ‌می‌شود، زاده‌هااطلاعات اپی ژنتیکی را از والدین در شکل تغییرات شیمیایی DNA و هیستون های وابسته به آن‌هادریافت ‌می‌کنند. این تغییرات ‌می‌توانند به طور قابل ملاحظه ای بیان ژن‌هارا جایگزین کنند. در بخش بعدی، ما اثرات اپی ژنتیکی خاصی را مورد بحث قرار ‌می‌دهیم که با توارث فنوتیپ های چند نسلی و بین نسلی از هر دسته مواد مرتبط هستند.
۵.۱. الکل
اثرات الکل به صورت مستقیم از طریق سیستم انتقال دهنده عصبی ایجاد ‌می‌شود. الکل به صورت مستقیم سیگنال گلوتامات را در پذیرنده N- متیل-D- آسپارتات کاهش ‌می‌دهد و سیگنال دهی پذیرنده گاما آمینو بوتیریک اسید(GABA) را در پذیرنده های آن افزایش ‌می‌دهد. به علاوه الکل باعث افزایش دوپامین و آزاد شدن افیون ‌می‌شود. تغییرات ژنتیکی در GABRA2، ژن کد کننده زیر واحد آلفا ۲ در پذیرنده GABA2 با وابستگی انسان به الکل و پاسخ به الکل در حیوانات مرتبط است. به علاوه، پلی مرفیسم در الکل دهیدروژناز و آلدهید دهیدروژناز مرتبط با مصرف الکل است‌، هر دوی ژن‌هاآنزیم هایی را کد ‌می‌کنند که مسئول متابولیسم الکل هستند. جالب است که تفاوت در الکل دهیدروژناز و پذیرنده دوپامین یا ژن های انتقال دهنده دوپامین به صورت اپی ستاتیک بر وابستگی به الکل تاثیر ‌می‌گذارد. در نهایت، شواهدی وجود دارد که بیان ‌می‌کند تنوع ژنتیکی در سروتونین، افیون‌هاو سایر سیستم های کنترل شونده توسط انتقال دهنده های عصبی ‌می‌تواند بر مصرف الکل تاثیر بگذارد.
گزارش های کلینیکی شواهدی را درباره رفتارهای به ارث رسیده از مصرف مواد گزارش کرده اند که در آن افرادی که مادرانی داشته اند که الکل مصرف ‌می‌کرده اند مورد بررسی قرار گرفته اند. نوشیدن گاه گاهی در هر دو والد و مصرف سنگین در پدران مرتبط با مصرف زود هنگام الکل در زاده‌هاو مقدار الکل مصرف شده توسط آن هاست. توارث پذیری وابستگی به الکل به خوبی در محدوده 40-70% تخمین زده شده است. بنابراین، ژنتیک بعضی ولی نه همه پاسخ شیمیایی عصبی به الکل را توضیح ‌می‌دهد.
اثرات رفتاری الکل بر تکامل جنین به خوبی در نتیجه استفاده والدین بررسی شده است. به طور ویژه، مادران F0 که در دوران بارداری در معرض الکل هستند، نوزادانی با نقص در تکامل عصبی به دنیا ‌می‌آورند و پدران در معرض F0 نسل های مختلفی از زاده‌هارا تولید ‌می‌کنند که مبتلا به نقایص تکاملی و فیزیولوژیکی هستند. مدل های توارثی در حیوانات تغییراتی را در رفتار پاداش دهی، سیگنال های شیمیایی عصبی و ریخت شناسی مغزی در زاده های F1 از پدران F0 نشان داده اند که در معرض الکل بوده اند(جدول ۱ خلاصه ای از این موارد را ارائه ‌می‌دهد). اگرچه، تاکنون هیچ مطالعه ای اثرات شیمیایی عصبی مواجهه با الکل در مادران را قبل از بارداری بر روی زاده‌هانشان نداده است.

مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب) (ترجمه به صورت ناقص انجام شده است)

مواد ویژه
شاید بحرانی ترین چالشی که ارائه دهنده ی مراقبت از سلامت برای زنان دچار اختلال سوء مصرف موادی که تمایل به شیردهی دارند، کمبود تحقیقاتی منجر به رهنمودهای مبتنی بر شواهد باشد. جدول جِی-20، دو وب سایت آنلاینی را ارائه میدهد که یکی به زبان انگلیسی و یکی هم به زبان انگلیسی و هم اسپانیایی است که به روز نگه داشته میشود و براحتی برای اطلاعات کنونی پیرامون مواد مخدر و شیردهی قابل دستیابی است. در آنجا، چندین نقد و بررسی جامع شیردهی در بین زنان مصرف کننده ی مواد وجود دارد، ضرورتا نتیجه گیری میکند شیردهی، عموما در زنانی که از مواد مخدر غیر مجاز استفاده میکنند، ممنوع است. 16،47،48،12 (3) (کیفیت شواهد [سطوح شواهد 1، 2-1، 2-2 و 3] بر مبنای پیوست الف کار گروه خدمات پیشگیرنده. درجه بندیهای کار گروه 4 و در کل این پروتکل در پرانتزها ذکر میشود). در عین حال، تحقیقات پیرامون سوء مصرف مواد مخدر انفرادی، ناقص باقی می ماند و انجام آنها دشوار است. داده های سنتیک دارویی (دارو جنبش شناسی) برای بیشتر داروهای مورد سوء استفاده در زنان شیرده، پراکنده هستند و بر مبنای شمار کمی از اشخاص و گزارشات موردی هستند. بیشتر داروهای قاچاق، در شیر انسان با درجات متغیر دسترسی زیستی دهانی یافت میشوند. فنسایکلیدین هیدروکلراید در شیر انسان در غلظتهای بالا کشف شده است، از آنجاییکه دارای کوکائین است منجر به مسمومیت کودک میشود. شواهد کمی برای توصیف اثرات حتی مقادیر جزئی سوء مصرف مواد مخدر دیگر و یا متابولیتهایشان در شیر انسان بر روی رشد کودک جدای از موارد مورد بحث بعدی وجود دارد یا اصلا چنین شواهدی وجود ندارد.

متادون
برای زنان باردار و وضع حمل کرده ی دارای وابستگی مخدر در حال درمان، نگهداری متادون، درمان مورد انتخاب در ایالات متحده، کانادا و بسیاری از کشورهای دیگر بوده است. در مقایسه با مواد دیگر، غلظتهای متادون در شیر انسان و اثراتش بر کودک مورد مطالعه قرار گرفته است. غلظتهای متادون یافت شده در شیر انسان، پایین است و همه ی مولفین نتیجه گیری کرده اند زنان در دوزهای پایدار نگهداری متادون باید در صورت تمایل، بدون توجه به دوز متادون مادر، به شیردهی ترغیب شوند *( II- 1, 11-2, II-3). پیش از این، هیچ گونه اثر ظاهری از مواجهه ی متادون پیش از تولد و در شیر انسان در مورد رفتار عصبی کودک در سی روز، گزارش نشده بود. اخیرا یک مطالعه ی پیگیری کودکان در معرض متادون با 200 خانواده ی تطبیق یافته ی دموگرافی در معرض متادون و بدون مواجهه با متادون، تاخیرهای ادراکی عصبی در کودکان یک ماهه ی در معرض متادون را در مقایسه با کودکان در معرض قرار نگرفته، نشان داده است. زمانیکه هفت ماه بعد، مجددا آزمایش انجام شد، کودکان در معرض متادون شبیه به کودکان مورد مقایسه ی در معرض قرار نگرفته بودند. در نه ماهگی، 37.5 درصد این نمونه از کودکان در معرض متادون، تاخیرهای حرکتی معنادار از نظر بالینی (انحراف استاندارد 1.5 +-) در مقایسه با رشد پایین اما استاندارد در گروه مقایسه را نشان دادند. کودکان در معرض، بعضا دارای خصوصیات خطر محیطی بالا هستند که در زمان تولد ادامه می یابد، خطر مداوم را برای کودک در حال رشد ایجاد میکند.
تصور کنونی بر این است که عوامل خطر محیطی با در معرض قرارگیریهای پیش از تولد برای گسترش تغییرات اپی ژنتیک (پس زاد) در بیان ژن و الگوهای متیلاسیون ترکیب میشوند که دارای هم مضامین آنی و هم دراز مدت مربوط به برنامه ریزی رشدی هستند. لازم به ذکر است این یافته ها به کودکان در معرض متادون، هم پیش از تولد و هم پس از تولد از طریق شیردهی مربوط است و اطلاعات کمی در مورد کودکان دچار مواجهه ی متادون مزمن از طریق شیردهی به تنهایی وجود دارد.
به علاوه، در حدود 70% کودکان متولد شده برای زنانی که در طول بارداری برایشان متادون تجویز شده است، ناهنجاریهای نوزادی ناشی از الکل (NAS) را تجربه خواهند کرد، مجموعه ای از علائم و نشانه ها که اغلب پس از مصرف در مواجهه ی مواد مخدر درون رحمی ایجاد میگردد. کودکان دارای NAS بالا، ممکن است مشکلات در اتصال و مکیدن/ بلعیدن را در طول شیردهی تجربه کنند که بر توانایی شان برای تغذیه با شیر مادر اثر میگذارد. در عین حال، با فرض اینکه شواهد در حال افزایشی وجود دارد که از این نتیجه گیری حمایت میکند، یک کاهش در جدیت و مدت معالجه ی NAS در زمانی وجود دارد که مادران در دوران درمان نگهداری متادون، شیردهی میکنند، شیردهی برای این گروه های دو عضوی باید مورد تشویق قرار گیرد (11-1, II-3). متاسفانه، میزان شروع شیردهی در این گروه، عموما پایین است، کمتر از نیمی از آن در جمعیت عمومی ایالات متحده گزارش شده است. یک مطالعه ی کیفی اخیر کوچک، نشان داد عدم حمایت از سوی جامعه ی مراقبت از سلامت و اطلاعات نادرست در مورد خطرات شیردهی در حال درمان متادون از موانع مهم و در عین حال قابل اصلاح برای موفقیت شیردهی در این زنان است. با فرض مزایای آن برای این زنان و کودکان برای ماندن در درمان نگهداری متادون و شیردهی، برای ما ارائه ی حمایت مستمر قوی برای این گروه آسیب پذیر، حائز اهمیت است.

بوپرنورفین
بوپرنورفین یک آگونیست تریاک جزئی بکار رفته برای درمان وابستگی به تریاک در طول بارداری در برخی کشورها و به طور فزاینده در ایالات متحده است. مجموعه ی موارد کوچک متعدد، غلظتهای بوپرنورفین مادر را در شیر انسان بررسی نموده اند. همگی اتفاق نظر دارند که مقادیر بوپرنورفین در شیر انسان، جزئی است و بعید است دارای اثرات منفی کوتاه مدت بر کودک در حال رشد باشد. در یک مطالعه، 76% از 85 جفت مادر-کودک شیردهی شده، با 66% هم چنان 6 تا 8 هفته پس از زایمان شیر دهی شدند. کودکان شیردهی شده، دارای اختلالات نوزادی ناشی از الکل کمتر جدی بودند و کمتر احتمال داشت نسبت به کودکان تغذیه شده طبق دستور، شبیه به متادون که قبلا مورد بحث قرار گرفت، به مداخله ی دارویی نیاز داشته باشند، گرچه این مساله با اندازه ی این نمونه به اهمیت آماری ی مورد مطالعه نرسید.

اپیوپیدها دیگر
استفاده از اپیوپیدها (شبه افیونها) در ایالات متحده، به طور قابل توجهی در طول دهه ی گذشته افزایش پیدا کرده است. یک تحلیل سطح مقطعی بازنگرانه از NAS در تولدهای بیمارستانی در سالهای 2000 تا 2009، در میزان بروز از 1.2 تا 3.39 به ازای هر 1000 تولد افزایش پیدا کرد. استفاده از اپیوپید مادری پیش زایمانی هم از 1.19 تا 5.63 به ازای هر 1000 تولد از سال 2000 تا 2009 افزایش یافته است، هر گونه استفاده از اپیوپیدها در مجموعه ی داده ها، شامل شده بود. یک گزارش هفتگی اخیر مراکز کنترل بیماری و پیشگیری از بیماری و مرگ و میر داده هایی را مورد تاکید قرار داد که نشان میدهد، تقریبا یک سوم زنان در سن بچه زایی، بین سالهای 2008 تا 2012، یک دستور العمل را برای اپیوپیدها پر کرده اند.
زمانیکه مشخص شد استفاده از داروهای مخدر در طول بارداری با اختلال مصرف اپیوپید سازگار است تا یک وجه برای تسکین درد کوتاه مدت صورت گیرد، بررسی شروع نگهداری متادون یا بوپرنورفین همانطور که قبلا مورد بحث قرار گرفت به شدت تشویق میشود و این مادران باید در شروع شیردهی مورد حمایت قرار گیرند. (III) دوره های کوتاه بیشتر تجویزهای دوز پایین دیگر اپیوپیدها میتواند به طور ایمنی توسط یک مادر شیرده بکار رود اما در مورد کدئین باید احتیاط کرد، زیرا متابولایزرهای فوق سریع CYP2D6 ممکن است سطوح خونی مورفین بالا (متابولیت) را تجربه کنند و یک گزارش موردی واحد از یک مرگ نوزاد در حال شیردهی پس از مصرف مادر، وجود داشته است. (III)در زمینه ی ایمنی و اطمینان شیردهی در زمانیکه دوزهای متوسط تا بالای اپیوپیدها برای دوره های زمانی طولانی بکار میرود، کمبود اطلاعات وجود دارد. هم چنین کمبود اطلاعات موجود در مورد مادران انتقال دهنده از اپیوپیدهای بتای کوتاه تا درمان نگهداری اپیوپید در حین شیردهی نسبت به دوران بارداری وجود دارد.

مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب) 

2.3. گلوکوکورتیکوئیدها و ترک مورفین
ترک مورفین می تواند (HPA) سیستم هیپوتالاموس هیپوفیز-آدرنال (42) را فعال کند. گزارش شده است که کورتیکوسترون در مغز و خون, 4 ساعت پس از آخرین دوز مورفین در موش های وابسته به مرفین (19) افزایش می یابد. در نتیجه، یک افزایش در غلظت کورتیکوسترون در مغز می تواند یک توصیف قابل قبول برای اختلال شناخت ناشی از ترک مرفین (29) باشد. گلوکوکورتیکوئیدها, تاثیرات ژنومی و غیر ژنومی را بر عملکرد نورون (43) اعمال می کنند. نقش مهار کننده های گلوکوکورتیکوئید در سلول های عصبی (19) ایجاد شده است. مصرف مزمن مورفین موجب افزایش چگالی کانال های کلسیم حساس دی هیدروپیریدینی می شود و در نتیجه آنتاگونیست های آنها می توانند علائم ترک مرفین را کاهش دهند.

2.4. کانابینوئید و ترک مورفین
ترک مورفین موجب فعال شدن سیستم اندوکانابینوئید می شود و به نقص های شناختی منجر می شود (44،45). نشان داده شده است که مصرف مزمن آگونیست های کانابینوئید به حافظه (46) خدشه وارد می کند. شواهد موجود از تحقیقات متعدد نشان می دهند که فعال شدن سیستم کانابینوئید در مغز در اختلال خاطرات فضایی و کاری (47،48) دخیل است. سوء استفاده مورفین طولانی مدت موجب افزایش چگلالی کانابینوئید CB1 گیرنده mRNA در مناطق مغز فعال در خلال ترک مرفین (49) می شود. تماس مزمن با آگونیست کانابینوئید نیز ممکن است حافظه (50) را مختل کند.
گیرنده های CB1 به وابستگی جسمی کمک می کند و می تواند در طول ترک مواد مخدر (51) فعال شود. SR141716، یک آنتاگونیست گیرنده کانابینوئید، و URB579، یک بازجذب مسدودکننده کانابینوئید, فرونشاندن گریز مطبوع تولید شده ترک مرفین توسط نالوکسون- تثبیت شده (52) را مهار می نماید.

2.5. مهار کننده های آدنوزین کیناز و ترک مورفین
فعال سازی گیرنده آدنوزین از طریق درمان مهارکننده آدنوزین کیناز موجب تضعیف ترک اعتیاد می شود و می تواند در حین درمان سندروم های ترک مواد مخدر مفید باشد (53).

2.6. مصرف همزمان نالبوفین، (کاپا-آگونیست) و مورفین
مورفین به طور گسترده ای برای درمان انواع مختلفی از درد مزمن استفاده می شود. با این وجود، توسعه تحمل و وابستگی به مرفین با استفاده مکرر یک نگرانی عمده در درمان درد است. نشان داده شد که درمان ترکیبی از نالبوفین با مرفین بر توسعه تحمل و وابستگی به مورفین تاثیر می گذارد. استفاده از نالبوفین، کاپا-آگونیست می تواند یک درمان کمکی مفید برای پیشگیری از اثرات نامطلوب ناشی از مورفین در طول مدیریت برخی از انواع درد مزمن باشد. نشان داده شد که درمان ترکیبی از مرفین و نالبوفین (10: 1) منجر به کاهش وابستگی به مرفین (54) می شود. بالا رفتن اتصال [3H] MK-801 در قشر پیشانی، شکنج دندانه، و مخچه پس از تزریق مرفین مزمن توسط مصرف همزمان نالبوفین سرکوب می شود. بالا رفتن بروز NR1 توسط مورفین, مصرف همزمان نالبوفین در قشر موش (54) را کاهش داد. این نتایج نشان می دهند که اعمال همزمان نالبوفین با مرفین در طول مدیریت درد مزمن می تواند یکی از درمان ها برای کاهش توسعه تحمل و وابستگی به مرفین (54) باشد.

2.7. تحمل مورفین، پردردی القاء شده از ترک، و پاسخ های ایمنی التهابی ستون فقرات مرتبط با پروپنتوفیلین
فعالسازی سلول های گلیایی و افزایش بروز سیتوکین پیش التهابی در نخاع, در توسعه تحمل به مرفین، مرفین و پردردی ناشی از ترک مشارکت می نمایند. نقش پروپنتوفیلین، یک مدولاتور گلیایی، در بروز تحمل درد و پردردی ناشی از ترک در موش های درمان شده مزمن با مورفین (55) بررسی شد. در نتیجه، تزریقات زیر جلدی مکرر مرفین می تواند فعالسازی گلیایی و سطوح فزاینده از سیتوکین پیش التهابی را در نخاع کمری القا کند. علاوه بر این، همبستگی زمانی بین فعال سازی گلیایی و افزایش سطح سیتوکین و بیان تحمل مورفین و پردردی وجود دارد. همچنین نشان داده شد که پروپنتوفیلین توسعه پردردی و بروز تحمل درد ستون فقرات به مورفین را کاهش می دهد. یک فعالسازی گلیایی کاهش یافته و سیتوکین های پیش التهابی در نخاع کمری L5 با مصرف پروپنتوفیلین در طول القاء تحمل به مرفین وجود داشت. این یافته ها می توانند تایید کنند که گلیای ستون فقرات و سایتوکاین های پیش التهابی در مکانیسمهای تحمل به مورفین و حساسیت مربوط به درد غیر طبیعی (55) نقش دارند.

2.8. علائم قطع مرفین و یک آگونیست گیرنده GABAB در در هسته لوکوس سرولئوس موش ها
اسید گاما-آمینوبوتیریک (GABA) یک انتقال دهنده عصبی بازدارنده عمده در سیستم عصبی مرکزی (56) است. فعال سازی مکانیسم های گیرنده اسید گاما آمینوبوتیریک B (GABA B) در لوکوس سرولئوس (LC) می تواند علائم ترک تثبیت شده استفاده از مرفین مزمن (57) را کاهش دهد. اثرات تزریق داخل-LC عوامل گیرنده-تعاملی GABA B در مورد علائم ترک ناشی -نالوکسان در موش های وابسته به مرفین (57) ارزیابی شده اند. آگونیست گیرنده GAB (B) 5 دقیقه قبل از تزریق نالوکسان تجویز شد. باکلوفن، که یک آگونیست گیرنده GABA B است، امواج سه بخشی (TWها) را به صورت وابسته به دوز کاهش داد، هر چند CGP35348، که یک آنتاگونیست گیرنده (B) GABA است، در اعمال هر گونه نفوذ نا موفق بود. با این حال، تأثیرات باکلوفن، توسط CGP35348 (57) معکوس شد.

2.9. علائم قطع مرفین و موسیمول در هسته لوکوس سرولئوس موش ها
نشان داده شد که تأثیرات موسیمول توسط GABA B مورد ضدیت قرار می گیرد اما نه توسط آنتاگونیست های گیرنده GABA A (58). اثرات تزریق داخل LC آگونیست گیرنده GABA A بر اساس علائم ترک ناشی از-نالوکسان در موشهای وابسته به مورفین ارزیابی شد و 20 علائم مختلف مورد آزمایش قرار گرفت. پس از آن امتیاز ترک کامل محاسبه شد و به عنوان شاخص شدت ترک استفاده شد. آگونیست GABA A و آنتاگونیست ها, 15 و 30 دقیقه قبل از تزریق نالوکسان تزریق شدند. موسیمول، آگونیست GABA A (25، 50، و 100 نانوگرم / سایت)، امتیاز ترک کامل را به شیوه ای مستقل از دوز کاهش داد؛ با این حال، بیکوکولین (0.367، 3.67 و 36.7 نانوگرم / سایت)، آنتاگونیست GABA A ، و CGP35348 (48.6 نانوگرم / سایت)، یک آنتاگونیست GABA B، در اعمال هر گونه نفوذ نا موفق بود. اثرات موسیمول نیز توسطCGP35348 (48.6 نانوگرم / سایت) معکوس شد اما توسط بیکوکولین (36.7 نانوگرم / سایت) (58) معکوس نشد.

2.10. علائم قطع مرفین و باکلوفن آگونیست گیرنده GABA B
باکلوفن, برخی از پتانسیل ها در درمان ترک مواد مخدر را نشان می دهد و گیرنده های GABA B به احتمال زیاد در چنین ترکی (59) دخیل هستند. تاثیر آگونیست گیرنده GABA B، باکلوفن بر علائم ترک ناشی از-نالوکسان در موشهای وابسته به مورفین و همچنین اصلاح توسط آنتاگونیست ، اسید 3-aminopropylcyclohexylmethylphosphinic (CGP46381) (59) مورد ارزیابی قرار گرفت.
مرفین با استفاده از پمپ های مینی اسمزی به مدت 7 روز برای القای وابستگی جسمی تجویز شد. در موشهای وابسته به مورفین، باکلوفن (20 میلی گرم بر کیلوگرم) حرکات کلیشه ای سر، جویدن، پچ پچ، پتوز، و از دست دادن وزن بدن، ناشی از نالوکسان (10 میلی گرم در کیلوگرم-1) کاهش یافت. CGP46381 (20 میلی گرم بر کیلوگرم) اثرات اعمال شده توسط باکلوفن در حرکات کلیشه ای سر، پتوز، و از دست دادن وزن و نفوذ باکلوفن در جویدن را تا حدودی (59) معکوس نمود.

2.11. میرایی ایبوگاین در ترک مورفین در موش ها: نقش گیرنده های گلوتامات N-متیل-داسپارتات.
ایبوگاین (IBO), یک آلکالوئید است که تاثیر مهارکننده ای را بر علائم ترک مواد مخدر اعمال می کند و فرایند پیچیده منجر به ترک مرفین شامل یک تغییر عملکردی و گذرای حساس به IBO در گیرنده گلوتامات N- متیل-D-آسپارتات (NMDA) (60) می شود. گیرنده های NMDA در فیزیولوژی اعتیاد به مواد مخدر نشان داده شدند. و از اینرو IBO به عنوان یک آنتاگونیست NMDA غیررقابتی (60) عمل می کند. به تازگی، اثرات IBO بر سندرم ترک ناشی-نالوکسان در موش های وابسته به مورفین، با تمرکز بر نقش گیرنده های NMDA ارزیابی شده است (60). نویسندگان گزارش دادند که پریدن، که بروز رفتاری عمده ای از ترک می باشد، توسط IBO به طور چشمگیری (P <0.01) (به ترتیب 40 و 80 میلی گرم / کیلوگرم، 64.2٪ و 96.9٪ ) و MK801 (0.15 و 0.30 میلی گرم / کیلوگرم، 67.3٪ و 97.7٪) مهار شد که قبل از نالوکسان تجویز شد. تجویز همزمان دوزهای پایین تر IBO (40 میلی گرم / کیلوگرم) و MK801 (0.15 میلی گرم / کیلوگرم), 94.7٪ مهار پریدن را به همراه آورد که قابل مقایسه با تأثیر دوزهای بالاتر IBO یا MK801 بود. علاوه بر این، IBO و MK801, پریدن ناشی از NMDA (99.0٪ و 71.0٪) را به طور قابل توجهی در هنگام تجویز 30 دقیقه (اما نه 24 ساعت) قبل از NMDA در موش های غیرمعتاد مهار نمودند. نتایج, هیچ تفاوت معنی داری در اتصال [3H] MK801 به غشاهای قشری حیوانات ساده، حیوانات وابسته به مورفین، و یا حیوانات وابسته به مرفین تحت درمان با IBO یا MK801 (60) را نشان ندادند.

مکانیسم های عصبی زمینه ترک مورفین در بیماران معتاد: یک بررسی

Neural mechanisms underlying morphine withdrawal in addicted patients: a review

چکیده
مقدمه
بازنگری نوشته ها
1 – وابستگی و تحمل (یا حدود تحمل) مورفین
2 – قطع مصرف مورفین
2 -1 – قطع مصرف مرفین و عملکرد مغز
2 -2 – اثر کلسیم بر ترک مورفین
2 -3 – گلوکوکورتیکوئیدها و ترک مورفین
2 -4 – کانابینوئید و ترک مورفین
2 -5 – مهار کننده های آدنوزین کیناز و ترک مورفین
2 -6 – مصرف همزمان نالبوفین، (کاپا-آگونیست) و مورفین
2 -7 – تحمل مورفین، پردردی القاء شده از ترک، و پاسخ های ایمنی التهابی ستون فقرات مرتبط با پروپنتوفیلین
2 -8 – علائم قطع مرفین و یک آگونیست گیرنده GABAB در در هسته لوکوس سرولئوس موش ها
2 -9 – علائم قطع مرفین و موسیمول در هسته لوکوس سرولئوس موش ها
2 -10 – علائم قطع مرفین و باکلوفن آگونیست گیرنده GABA B
2 -11 – میرایی ایبوگاین در ترک مورفین در موش ها: نقش گیرنده های گلوتامات N-متیل-داسپارتات –
2 -12 – کتورولاک مانع پردردی ناشی از ترک مکرر می شود اما تحمل به مرفین نخاعی را مهار نمی کند
نتیجه گیری

چکیده

مورفین یکی از قوی ترین آلکالوئیدها (شبه قلیاها) در تریاک است که دارای استفاده ها و الزامات پزشکی قابل توجه است و اولین اصل (ماده) فعال خالص شده از منبع گیاهی است. مورفین معمولاً برای تسکین درد متوسط تا شدید استفاده می شود زیرا به طور مستقیم بر روی سیستم عصبی مرکزی عمل می کند؛ با این وجود، سوء استفاده مزمن از آن تحمل و وابستگی جسمی را افزایش می دهد، که معمولاً به عنوان اعتیاد به مواد مخدر شناخته می شود. سندروم قطع مصرف مرفین, علائم فیزیولوژیکی و رفتاری است که از مواجهه طولانی با مرفین ناشی می شود. اکثر نواحی مغز, در پرهیز طولانی مدت و قطع مصرف حاد مورفین, کم کار می شوند. علاوه بر این، چندین مکانیسم عصبی به احتمال زیاد به قطع مصرف مورفین کمک می نمایند. بررسی حاضر, نوشته های مربوط به مکانیزم های عصبی اساسی قطع مصرف مورفین را خلاصه می کند. با وجود این واقعیت که قطع مصرف مرفین، یک فرایند پیچیده است، نشان داده شده است که مکانیسم های عصبی, نقش کلیدی در قطع مصرف مورفین دارند.
مقدمه
مورفین, اولین اصل (ماده) فعال خالص شده از منبع گیاهی (1،2) است. بررسی های رابطه فعالیت – ساختار آن, موجب کشف 200 مشتقات مورفین (به عنوان مثال، کدئین و داروهای مرتبط) و سنتز داروهای آنتاگونیست مشتق شده از مورفین شده است (به عنوان مثال، نالوکسان، نالترکسون و نالورفین) کشف کرده است (3). مرفین یک محصول طبیعی است، اما دارای پتانسیل بالا برای اعتیاد، تحمل، و وابستگی فیزیولوژیکی است. فرض می شود که وابستگی فیزیولوژیکی در چند ماه (4) توسعه می یابد. گیرنده های مورفین, گیرنده های مخدر هستند و با توجه به انتخاب خود در سنجش های اتصال و داروشناسی رده بندی می شوند (5) مانند گیرنده های- مو (6) و گیرنده های-دلتا (7). علاوه بر این، از میان تمام طبقات گیرنده های مواد مخدر، انواع کاپا, پیچیده ترین هستند (8).
مورفین به طور سنتی برای درمان درد شدید و مزمن (9)، به عنوان مثال تخلف انفارکتوس ميوکارد (MI) درد (10) مورد استفاده قرار گرفته است. همچنین فعالیت تنفسی و تنفس نامنظم را از بین می برد؛ با این حال، علت اصلی مرگ در مسمومیت مورفین, رکود تنفسی (3) است. به عنوان یک نتیجه از اتساع عروق محیطی، مقاومت محیطی ممکن است کاهش یابد. علاوه بر این، مورفین, ترشح روده را کاهش می دهد و جذب مایع روده را افزایش می دهد که یبوست (3) را به همراه می آورد. دوزهای بالای مورفین موجب مختل شدن ضربه زدن انگشت و توانایی حفظ یک سطح ثابت پایین از نیروی ایزومتریک (کنترل مختل شده موتور (محرک)) (11،12) می شود. همچنین نشان داده شد که مورفین نقش بسیار مهمی در یادگیری و حافظه (13) بازی می کند. یادگیری احترازی غیرفعال که به طور معمول توسط شاتل باکس (14) ارزیابی می شود، توسط مورفین (15) تحت تاثیر قرار می گیرد. سندروم قطع مصرف مورفین, از پاسخ سازگاری هادر سطوح مختلف با مکانیزم های مختلف ناشی می شود. اگر چه چندان شناخته شده نیست، تا کنون نشان داده شده است که چندین مکانیسم عصبی در قطع مصرف مورفین نقش دارند. این مقاله، به بررسی یافته ها در مورد پدیده ترک (قطع مصرف) و مکانیزم های موثر بر آن. می پردازد.
نتیجه گیری
تقویت مثبت و منفی به عنوان مولفه های کلیدی در بسیاری از انواع اعتیاد به مواد مخدر, حاضر هستند. استفاده مداوم از مواد مخدر از تقویت مثبت مصرف دارو نشات می گیرد و تقویت منفی از ترک همراه با ترک مواد مخدر ناشی می شود. مکانیسم دوپامین مزوکورتیکولیمبیک، که منشا آن در منطقه تگمنتوم شکمی است و در مناطق ترمینال مانند قشر جلوی مغزی، آمیگدال و آکومبنس ظاهر می شود، یک شبکه عصبی مهم است که در آن انطباقات عصبی ناشی از مواد مخدر رخ می دهد، و به دو نوع تقویت منجر می شود. تاثیرات تقویتی سوء مصرف مواد به افزایش انتقال عصبی دوپامینرژیک (62) در ACB (63) کمک می کند. اهرم فشار حیوانات به منظور حفظ نرخ افزایش یافته DA نسبت به خود-تزریق کوکائین (64) رخ می دهد. با این حال، نرخ های کاهش یافته DA با خروج مرفین (65) مرتبط است.

Abstract

Morphine is one of the most potent alkaloid in opium, which has substantial medical uses and needs and it is the first active principle purified from herbal source. Morphine has commonly been used for relief of moderate to severe pain as it acts directly on the central nervous system; nonetheless, its chronic abuse increases tolerance and physical dependence, which is commonly known as opiate addiction. Morphine withdrawal syndrome is physiological and behavioral symptoms that stem from prolonged exposure to morphine. A majority of brain regions are hypofunctional over prolonged abstinence and acute morphine withdrawal. Furthermore, several neural mechanisms are likely to contribute to morphine withdrawal. The present review summarizes the literature pertaining to neural mechanisms underlying morphine withdrawal. Despite the fact that morphine withdrawal is a complex process, it is suggested that neural mechanisms play key roles in morphine withdrawal.

Introduction

Morphine is the first active principle purified from herbal source (1,2). Investigation on its structureactivity relationship has discovered 200 morphine derivatives (e.g., codeine and related drugs) and synthesis of morphine-derived antagonist drugs (e.g., naloxone, naltrexone and nalorphine) (3). Morphine is a natural product but has high potential for addiction, tolerance, and psychological dependence. It is postulated that physiological dependence develops in several months (4). Morphine receptors are opioid receptors and categorized according to their selectivity in binding and pharmacological assays (5) such as mu-receptors (6) and delta-receptors (7). In addition, of all the classes of opioid receptors, the kappa types are the most complex (8).

Morphine has been traditionally utilized to treat severe and chronic pain (9), for instance myocardial-infraction (MI) pain (10). It suppresses the respiratory activity, and irregular breathing; even so, the main cause of death in morphine poisoning is respiratory depression (3). As a consequence of peripheral vasodilatation, peripheral resistance may decrease. Additionally, morphine declines intestinal secretion and increases intestinal fluid absorption, which inbrings about the constipation (3). High doses of morphine impair finger tapping and the ability of maintaining a low constant level of isometric force (impaired motor control) (11,12). It was also demonstrated that morphine plays a crucial role in learning and memory (13). Passive avoidance learning, which is normally assessed by shuttle box (14), is affected by Morphine (15). Morphine withdrawal syndrome results from adaptations’ response on multiple levels with different mechanism. Although little is known, several neural mechanisms have thus far been shown to be involved in morphine withdrawal. This paper reviews the findings regarding the withdrawal phenomenon and its contributory mechanisms.

Conclusion

Positive and negative reinforcement as key components are present in many types of drug addiction. Continued usage of drug stems from positive reinforcement of drug taking and negative reinforcement results from withdrawal along with quitting drug. The mesocorticolimbic dopamine mechanism, which orginates in the ventral tegmental region and projects to terminal regions such as prefrontal cortex, amygdala, and accumbens, is an important neural network wherein drug-induced neuroadaptations occur, resulting in both types of reinforcement. The reinforcing influences of substance abuse contribute to increased dopaminergic neurotransmission (62) in the Acb (63). Animals lever-press in order to keep increased DA rates over cocaine self-administration (64). However, declined accumbal DA rates are associated with morphine withdrawal (65)..

مقاله انگلیسی رایگان (PDF)

ترجمه فارسی رایگان (PDF)

خرید ترجمه با فرمت ورد

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

مقدمه:
مواجهه با دود سیگار با پیامدهای زیان آور برای سلامتی افراد غیر سیگاری همراه شده است. در سال 1992 ، آژانس حفاظت محیط زیست(EPA) ، مواجهه با دود سیگار را به عنوان عامل سرطان زای شناخته شده دسته بندی کرد.
اثرات بر روی سیستم قلبی-عروقی افراد غیر سیگاری مهم برآورد شد؛ به طور متوسط 80-90 درصد به اندازه ی افراد سیگاری (میانگینی از اثرات مکانیکی ، مانند عملکرد غیرمعمول اندوتلیال ، سفتی شریان ها). مواجهه با دود سیگار در محیط های مختلفی نظیر خانه، محل کار و محیط های عمومی رخ می دهد. مواجهه در خانه و محل کار ممکن است به طور ویژه ای زیان آور باشد؛ چون بسیاری از مردم بیشتر زمان خود را در خانه و محل کارشان می گذرانند.
مواجهه با دود سیگار در محل کار سابقاً در نتایج مرگهای سالانه ناشی از بیماری قلبی کم خونی در بیش از 1710 نفر از کارگران غیر سیگاری آمریکایی بین سنین 36-69 ارزیابی شده بود. یک تحلیل آماری meta از 17 مطالعه، یک خطر نسبی برای رویدادهای عروقی از 1.25 (95% CI=1.17-1.33) بین افراد غیر سیگاری که با همسران سیگاری ازدواج کرده اند، در مقایسه با آنهایی که همسران غیر سیگاری دارند.
در چند دهه اخیر، افزایش آگاهی نسبت به مضرات دود سیگار منجر به تلاش در جهت کاهش یا اجتناب از مواجهه شده و برخی مطالعات مقطعی مبتنی جمعیت، به دلیل انجام یک مطالعه طولی که زنان را مستثنی کرد، روند زمانی رو به کاهش را گزارش داده اند.
ما تصمیم گرفتیم تا تغییرات مواجهه با دود سیگار را بین شرکت کنندگان غیر سیگاری مسن تر در یک مطالعه طولی بر پایه جمعیت طی دوره پنج ساله بین دو بررسی: 1998-2000 و 2003-2005 را تعیین کنیم. ما بویژه پس از محاسبه تغییرات جسمانی مهم شامل سن افراد، بازنشستگی و مرگ همسر؛ ارتباط دوره زمانی اخیر را با مواجهه با دود سیگار در محیط های مختلف، بررسی کردیم.
روش ها:
جمعیت مورد مطالعه
اپیدمیولوژی مطالعه کاهش شنوایی (EHLS) یک مطالعه طولی مبتنی بر جمعیت از کاهش حواس و افزایش سن در شهر Beaver Damاز سال 1993تا به امروز می باشد. یک سرشماری خصوصی طی سالهای 1987-1988 انجام شد که ساکنین 43 تا 84 ساله از شهر یا شهرستان بیور دم ( 5924نقر) را تعیین هویت کرد. در طی سالهای 1988-1990 ، 4926 نفر از 5924 نفر از افراد واجد شرایط (83%) در بخش اول بررسی، معاینه چشم Beaver Dam (BDES)، شرکت کردند.
افرادی که در سنجش BDES شرکت کردند و در یک مارس سال 1993 ( 4541نفر) در قید حیات بودند، برای اپیدمیولوژی مطالعه کاهش شنوایی (EHLS) واجد شرایط بودند و 3753نفر (82.6%)طی سالهای 1993-1995 در بخش سنجش EHLS شرکت کردند. بررسی های پنج ساله و پیگیرانه EHLS طی سالهای 1998-2000 انجام شده و از 3407 نفر از افراد در قید حیات شرکت کننده در EHLS در مارس سال 1998 ، 2800 نفر (82.2%) شرکت کردند.
در طی بررسی ده ساله و پیگیرانه در طی سالهای 2003-2005 ، 2395 نفر از بازماندگان (82.5%) شرکت کردند. شرکت کنندگانی که اطلاعات پرسشنامه ETS در هردو مصاحبه پیگیرانه ، پنج ساله (1998-2000) و ده ساله (2003-2005) را عرضه کردند شامل این مطالعه بودند ( 2231نفر). بررسی ها محدود به شرکت کنندگان غیر سیگاری در هردو نقطه زمانی (1898 نفر) ، به ترتیب 87.1% و 89% از کل شرکت کنندگان بررسی پیگیرانه پنج ساله و ده ساله بود. این مطالعه توسط هیئت بررسی نهادی علوم بهداشتی دانشگاه ویسکانسین تائید و از هریک از شرکت کنندگان رضایت نامه گرفته شد.

بخشی از مقاله انگلیسی:

Introduction

Exposure to environmental tobacco smoke (ETS) has been associated with adverse health outcomes in nonsmokers. In 1992, the Environmental Protection Agency (EPA) classified ETS as a known human carcinogen.1 The effects on the cardiovascular system are estimated to be substantial, on average 80–90% as large as that from active smoking (averaged across mechanistic effects, e.g., endothelial dysfunction, arterial stiffness).2 ETS exposure occurs in a variety of settings, including home, work, and social settings. Exposure in the home and workplace may be particularly harmful, as many people spend much of their time at home and in their workplaces. ETS exposure in the workplace was previously estimated to result in about 1710 excess ischemic heart disease deaths per year among 35–69 year old nonsmoking U.S. workers.3 A meta-analysis of 17 studies estimated a relative risk for coronary events of 1.25 (95% CI = 1.17–1.33) among never smoking spouses married to smokers, compared to those with nonsmoking spouses.4 In recent decades, increasing awareness of the harms of ETS has led to attempts to reduce or avoid exposure, and some cross-sectional population-based studies have reported declining temporal trends, as did one longitudinal study which excluded women.5–8 We aimed to determine if ETS exposure changed among non-smoking older adult participants in a longitudinal population-based study during the five-year period between two examinations: 1998–2000 and 2003–2005. In particular, we investigated whether later time period was associated with ETS exposure in a variety of settings, after taking into account important temporal changes including age of the participants, retirement, and spousal death.

Methods

Study population

The Epidemiology of Hearing Loss Study (EHLS) is a population-based longitudinal study of sensory loss and aging in Beaver Dam, WI (1993-present). A private census was conducted in 1987–1988 which identified 43 to 84 year old residents of the city or township of Beaver Dam, WI (n=5924). In 1988–1990, 4926 of the 5925 eligible (83%) participated in the first examination phase of the Beaver Dam Eye Study (BDES).9 Those who participated in the baseline BDES and were alive on March 1, 1993 (n=4541) were eligible for the EHLS, and 3753 (82.6%) participated in the baseline EHLS examination phase from 1993–1995.10 The EHLS five-year follow-up examinations took place from 1998–2000 and, of the 3407 EHLS participants alive as of March 1998, 2800 (82.2%) participated.11 During the 10-year follow-up examination phase in 2003–2005, 2395 (82.5% of survivors) participated.12 Participants who provided ETS questionnaire data at both the 5-year (1998–2000) and the 10-year (2003–2005) follow-up interviews were included in this study (n=2231). Analyses were limited to participants who were nonsmokers at both time points (n=1898), 87.1% and 89% of all participants at the 5- and 10-year follow-up examinations, respectively. This study was approved by the Health Sciences Institutional Review Board of the University of Wisconsin and informed consent was obtained from each participant.

مقاله انگلیسی رایگان (PDF)

ترجمه فارسی رایگان (PDF)

خرید ترجمه با فرمت ورد

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

1. مقدمه
1.1. ساختار خانواده و خانواده درمانی در نوجوانان دارای اعتياد
ارتباط بین ساختار خانواده ناکارآمد و نوجوان معتاد به مصرف مواد توسط چندین مطالعه بهداشت عمومی پیشنهاد شده است (فروج و همکاران، 2007؛ روستیت و همکاران، 2007). در یک بررسی شامل 32961 جوان، سیگار کشیدن، مصرف الکل و مصرف مواد مخدر به خانواده‌های بدون آسیب مربوط می‌شد (مک و همکاران، 2010). علاوه بر این، فقدان نزدیکی خانوادگی، عشق و محبت، افزایش خطر ابتلا به رفتارهای تهدید کننده سلامت مانند مصرف مواد مخدر در نوجوانان را به دنبال دارد (رینولدز و راب، 1988). در یک مطالعه از عوامل خانوادگی سهیم در اعتیاد به اینترنت (یین و همکاران، 2007) گرفتاری زیاد والدین نوجوانان و عملکرد خانوادگی پایین‌تر گزارش شده است. در ” بچه‌های جامانده” چین به خاطر مهاجرت والدین از مناطق روستایی به مناطق شهری برای کار، خطر عدم فعالیت بدنی، اعتیاد به اینترنت و سیگار کشیدن افزایش یافته است (گائو و همکاران، 2010). در یک مطالعه از 1369 دانشجوی دانشگاه، تسائی و همکاران (2009) گزارش کردند که کمبود حمایت اجتماعی عامل مهمی برای اعتياد به اینترنت است. علاوه بر این، تنهایی و اختلاف خانوادگی نیز منجر به اعتیاد به اینترنت می‌شود (یانگ، 1996؛ نالوا و آناند، 2003).
اگر چه در مورد امکان پذیری درمان فراهم شده بحث وجود دارد، خانواده درمانی برای بیماران معتاد به مواد پیشنهاد شده است (کرانه، 2007؛ مورگان و کرانه، 2010). در مقایسه با یک مداخله درمان دارویی روانشناختی، گزارش شده است که خانواده درمانی و درمان رفتاری، کاهش میزان استفاده از ماری جوانا و بهبود حل مسئله و استراتژی یادگیری مهارت در نوجوانان با وابستگی به مواد را به دنبال داشته است (لاتیمر و همکاران، 2003). نظارت والدین و علاقه به فرزندان نیز برای درمان و مدیریت نوجوانان با اعتياد به اينترنت، مهم گزارش شده است (لین و همکاران، 2009). یانگ (2009) تاکید دارد که تلاش‌های والدین مانند محدود کردن زمان بازی و استفاده از رایانه برای انجام تکالیف به جای بازی، عناصر مهمی برای درمان نوجوانان معتاد به اینترنت است. علاوه بر این، خانواده درمانی اصلاح شده با اصطلاح خانواده درمانی استراتژیک کوتاه برای اعتیاد به مواد درکاهش اعتیاد به بازی در نوجوانان مفید است (رابینز و همکاران، 2011).

1.2. فعالیت مغزی مشابه در پاسخ به محبت و اعتیاد
علیرغم نتایجی که نشان می‌دهند خانواده درمانی برای درمان نوجوانان دارای اعتیاد موثر است، تعدادی مطالعات چاپ شده وجود دارند که تغییرات مغزی ناشی از درمان متمرکز خانواده در بیماران وابسته به مواد را نشان می‌دهند. در مقابل، مطالعات متعددی در مورد فعالیت مغز در پاسخ به عشق و محبت والدین وجود دارد. این مطالعات یک همبستگی را بین محرک‌هایی که نشان دهنده عشق و یا دلبستگی بین فردی و فعالیت مغز در قشر جلدی و استریاتوم ذکر کرده اند (بارتلز و زکی، 2004؛ تیلور و همکاران، 2009؛ فراسکلا و همکاران، 2010). نکته قابل توجه این است که این مناطق مغز همچنین به نشانه‌های مواد مخدر در گروه‌های وابسته به مواد مخدر پاسخ مشابهی داده‌اند و چندین محقق اظهار داشته‌اند که عشق و اعتیاد در خصوصیات مشابهی سهیم هستند (فیشر و همکاران، 2005؛ فراسکلا و همکاران، 2010). مثلا، یک علاقه شدید عاشقانه به یک فرد دلخواه، حالت ناپایدار اشتیاق، وسواس، اجبار، واقعیت تحریف شده و از دست دادن کنترل خود، به طور مشابه در مصرف کنندگان مواد مخدر یافت می‌شود. (گریفین-شلی، 1991؛ ملدی و همکاران، 1992). براساس مشاهدات، فعالیت در قسمت راست از هسته دم دار در پاسخ به تصاویری از عشق‌ورزی افزایش می‌یابد، فیشر و همکاران. (فیشر و همکاران، 2005) پیشنهاد کردند مسیرهای پاداش دوپامینرژیکی ممکن است در تشخیص عشق رمانتیک مرتبط باشند. در مقایسه با چهره‌های ناآشنا، فعالیت مغزی با مشاهده چهره والدین افزایش یافته است (تیلور و همکاران، 2009). بارتلز و زکی (2004) فعال سازی هسته دم دار در پاسخ به تصاویر نشانگر عشق مادرانه و عشق رمانتیک در افراد سالم را گزارش دادند.
جالب توجه است که قشر پیشین و نواحی زیر آن نیز ممکن است پاسخ‌های یکسانی به بازی‌های ویدئویی دهند (کوپ و سیلور، 1998؛ ماتسودا و هیراکی، 2006). در طیف سنجی مادون قرمز(NIRS) مطالعه از سیزده کودک و نوجوان (7-14 ساله)، کاهش پایدار از هموگلوبین اکسیژن دار در قشر پیشین دو طرفه پشتی در طی بازی ویدیویی مشاهده شد (ماتسودا و هیراکی، 2006 ). کوپ و سیلور (1998) به آزاد شدن دوپامین در تالاموس در طول بازی اشاره کرده بودند. مطالعات اخیر fMRI از بازی آنلاین نشان می‌دهد که فعال سازی مغز مشاهده شده در پاسخ به بازی‌های آنلاین می‌تواند به آنچه در بیماران معتاد به مواد مخدر هست، شبیه باشد ( کو و همکاران، 2009؛ هان و همکاران، 2011 ). کو و همکاران (2009) گزارش داده‌اند که در بیماران با اعتیاد به بازی آنلاین فعالیت در قشر پیشین، قشر قدامي در پاسخ به نشانه‌های بازی آنلاین در مقایسه با الگوهای فعال مشاهده شده در داوطلبان سالم، افزایش داشته است. مطالعه fMRI (هان و همکاران، 2011) نیز اشتیاق برای بازی آنلاین در پاسخ به علائم بازی‌های آنلاین مرتبط با مقادیر بتا برای خوشه فعال سازی در داخل سمت چپ قارچ پیشانی پایینی و سمت راست تالاموس را در داوطلبان سالم گزارش دادند.

بخشی از مقاله انگلیسی:

1. Introduction

1.1. Family structure and family therapy in adolescents with addiction

An association between dysfunctional family structure and adolescent substance use has been suggested by several public health studies (Frojd et al., 2007; Roustit et al., 2007). In a smoking survey involving 32,961 youth, smoking, alcohol, and drug use were associated with non-intact families (Mak et al., 2010). Moreover, a perceived lack of family closeness and love has been suggested to increase the risk of health threatening behavior, such as drug taking in adolescents (Reynolds and Rob, 1988). In a study of family factors contributing to internet addiction, Yen et al. (2007) reported that higher levels of parentadolescent conflict and lower family function were associated with internet addiction. China’s “left behind children,” due to parental migration from rural to urban areas for work, have been reported to be at increased risk of physical inactivity, internet addiction, and smoking (Gao et al., 2010). In a study of 1369 university students, Tsai et al. (2009) reported that deficient social support was a significant risk factor for internet addiction. Further, loneliness and familial discord have also been reported to lead to internet addiction (Young, 1996; Nalwa and Anand, 2003). Although there is some controversy in terms of the feasibility of providing treatment, family therapy has been suggested for patients with substance dependence (Crane, 2007; Morgan and Crane, 2010). Compared to a psychoeducational drug treatment intervention, integrated family and cognitive behavior therapy has been reported to reduce rates of marijuana use and improve problem solving and learning strategy skills in adolescents with substance dependence (Latimer et al., 2003). Parental monitoring and interest in their children has also been reported to be important for the treatment and management of adolescents with internet addiction (Lin et al., 2009). Young (2009) have emphasized that parental efforts such as limit setting with respect to playing time and switching computer usage from game playing to doing homework are important elements for the treatment of adolescent internet addiction. In addition, family therapy modified by short-term Brief Strategic Family Therapy for substance addiction is useful in reducing compulsive gaming in adolescents (Robbins et al., 2011).

1.2. Similar brain activity in response to affection and addiction

In spite of results demonstrating that family therapy is effective for the treatment of adolescents with addiction, there are few published studies demonstrating brain changes induced by family focused therapy in patients with substance dependence. In contrast, there have been several studies of brain activity in response to romantic or parental love and affection. These studies have noted a correlation between stimuli depicting love or interpersonal attachment and brain activity in frontal cortex and striatum (Bartels and Zeki, 2004; Taylor et al., 2009; Frascella et al., 2010). Notably, these same brain regions also respond to drug cues in cohorts of drug dependent subjects and several investigators have noted that love and addiction share similar characteristics (Fisher et al., 2005; Frascella et al., 2010). For example, a lover’s intense interest in a preferred individual, unstable mood, craving, obsession, compulsion, distorted reality, and loss of selfcontrol parallel similar findings in drug users (Griffin-Shelley, 1991; Mellody et al., 1992). Based on the observation of increased activation in the right ventral tegmental area and right caudate nucleus in response to images of beloved others, Fisher et al. (Fisher et al., 2005) suggested that dopaminergic reward pathways may be linked to the recognition of romantic love. Compared to unfamiliar faces, increased activation in the parahippocampal gyrus, middle superior temporal gyri and middle frontal gyrus were observed in response to images of partner faces (Taylor et al., 2009). Bartels and Zeki (2004) have reported activation of the caudate nucleus in response to images depicting maternal love and romantic love in healthy subjects. Interestingly, prefrontal cortex and subcortical areas may also mediate responses to video game play (Koepp and Silver, 1998; Matsuda and Hiraki, 2006). In a near infrared spectroscopy (NIRS) study of thirteen children and adolescents (7–14 years old), a sustained decrease of oxygenated hemoglobin in the bilateral dorsal prefrontal cortex was observed during video game play (Matsuda and Hiraki, 2006). Koepp and Silver (Koepp and Silver, 1998) have noted a release of dopamine in the thalamus during game play. Recent fMRI studies of on-line game play have suggested that the brain activation observed in response to on-line game cues may be similar to that observed in patients with substance dependence who are exposed to drug cues (Ko et al., 2009; Han et al., 2011). Ko et al. (2009) have reported that patients with on-line game addiction show increased activity in dorsolateral prefrontal cortex, orbitofrontal cortex, anterior cingulate, nucleus accumbens, and caudate nucleus, in response to on-line game cues compared with activation patterns observed in healthy volunteers. Our previous fMRI study (Han et al., 2011) also reported that the craving for on-line game play in response to on-line game cues was associated with the beta values for clusters of activation within the left inferior frontal gyrus, left parahippocampal gyrus, and right thalamus in response to on-line game cues in healthy volunteers.