اثبات تجربی فعالیت آنتی دیس بیوتیک ترکیبات دارویی برای درمان بیماران با پریودنتیتیس تعمیم یافته و سایکوسوماتیک

Experimental Substantiation Of The Antidisbiotic Action Of Drug Composition For The Treatment Of Patients With Generalized Periodontitis And Psychosomatic Stress

چکیده

1- مقدمه

2- مواد و روش ها

3- نتایج و بحث

4- نتایج

منابع

چکیده

مقدمه. استرس سایکوسوماتیک، یک عامل مهم بیماری پریودنتال است. بنابراین، تعیین رابطه ی بین استرس سایکوسوماتیک و بیماری پریودنتال ضروری است. برای درمان استرس در بیماران مبتلا به پریودنتیتیس تعمیم یافته، یک ترکیب دارویی پیشنهاد شده است و اثر آنتی دیس بیوتیک آن در اثبات آزمایشگاهی فعالیت حفاظت از پریودنتیوم تعیین شده است. هدف. تعیین وضعیت سایکوسوماتیک افراد، تاثیر استرس سایکوسوماتیک روی بافت پریودنتال و اثبات آزمایشگاهی اثر آنتی دیس بیوتیک ترکیب دارویی برای از بین بردن استرس. مواد و روش ها. برای مطالعه ی پاسخ سابجکتیو (ذهنی) انسان به اثر عوامل محیطی مختلف، پیشنهاد می شود که یک پرسش نامه ای که به طور اختصاصی طراحی شده است مورد استفاده قرار بگیرد. تشخیص سطح اضطراب، توسط تست خودتعیینی از جمله اضطراب واکنشی و شخصی (پرسونال)، مطابق با تست اسپیلبرگر انجام شد. استرس آدرنالین روی رت ها، توسط کاربرد خوراکی یک ژل دارای آدرنالین با دز 0.36 mg/kg، به مدت 10 روز، پیگیری شد. لینکومایسین توسط نوشیدن آب با یک دز 60 mg/kg به آن ها داده شد. ژل بلاک کننده های آدرنالین (زاکسون، نایسرگولین و سیباسون) با یک دز 0.6 mg/kg مورد استفاده قرار گرفت. فعالیت اورئاز، لیزوزیم، الاستاز در سرم تعیین شد و درجه ی دیس بیوتیک مطابق با بیان لویتسکی محاسبه شد. نتایج و بحث. تست اسپیلبرگر یک سطح متوسط از استرس واکنشی، 2.45±34.72، و یک سطح بالایی از اضطراب شخصی (پرسونال)، 3.58±50.64 را در بین پاسخگوها نشان داد. در بیمارانی که یک سطخ بالایی از اضطراب شخصی (پرسونال) داشتند، یک شیوع خیلی بالاتر از بیماری پریودنتال، به ویژه پریودنتیتیس تعمیم یافته، مشاهده شده بود. مطالعات آزمایشگاهی نشان داده اند که ژل بلاک کننده ی آدرنالین، فعالیت اورئاز را کاهش می دهد، سطوح لیزوزیم را افزایش می دهد و منجر به یک کاهش معنی دار دیس بیوزیس می شود. نتایج. یک سطح بالایی از اضطراب شخصی (پرسونال)، 3.58±50.64 منجر به یک افزایش معنی دار در شیوع بیماری پریودنتال، 6.7±95.09%، به ویژه پریودونتیس تعمیم یافته، 6.5±88.72%. می شود کاربرد خوراکی یک ژل دارای بلاک کننده های آدرنالین، بعداز مدل سازی استرس آدرنالین توسط تزریق آدرنالین و لینکومایسین به حیوانات، یک اثر آنتی دیس بیوتیک را نشان داد.

4- نتایج

بررسی ها رابطه ی بین شیوع بیماری های سیستمیک، سطح اضطراب (واکنشی و پرسونال) و شیوع و ساختار بیماری های پریودنتال را نشان داده اند. سطح بالاتر اضطراب شخصی، به طور مثبت با رخداد گسترده ی پریودنتیتیس تعمیم یافته در افراد، همبسته بود. مطالعات آزمایشگاهی نشان داده اند که ترکیب دارویی بلاک کننده های آدرنرژیک، اثرات آنتی دیس بیوتیک و ضدالتهابی (قطعی تر از کاربردهای آماده سازی، برای اهداف مقایسه ای کوارتولین) تولید می کنند. این، اثر مثبت ترکیب دارویی پیشنهادی روی فرایند التهابی دیستروفیک در بافت های پریودنتال را نشان می دهد.

Abstract

Introduction. Psychological stress is an important factor in the pathogenesis of the periodontal disease. It is therefore essential to determine the relationship between psychosomatic stress and periodontal disease. For the treatment of stress in patients with generalized periodontitis, a medicinal composition is proposed, for determining its antidisbiotic effect in the experimental substantiation of its periodontio-protective action. Aim. to determine the psychosomatic state of subjects, the influence of psychological stress on the periodontal tissue and the experimental substantiation of the antidisbiotic effect of drug composition for stress neutralization. Materials and methods. To study the subjective human responses to the effect of various environmental factors, a specially designed questionnaire is advisable to be used. Diagnosis of the anxiety level was made by a self-determination test including reactive and personal anxiety according to Spielberger. Adrenaline stress was followed on rats, by oral application of a gel with adrenalin in a 0.36 mg/kg dose, for 10 days. Lincomycin was introduced with drinking water in a dose of 60 mg/kg. The gel of adrenoblockers (zocson + nicergolin and sibason) was applied in a 0.6 mg/kg does. The activity of urease, lysozyme, elastase was determined in serum, and the degree of disbiosis was calculated according to Levitsky. Results and disscusions. The Spielberger test showed a moderate level of reactive anxiety among respondents – 34.72±2.45, and a high level of personal anxiety – 50.64±3.58. In patients with a high level of personal anxiety, a significantly higher prevalence of periodontal disease, especially generalized periodontitis, has been detected. Experimental studies have shown that gel adrenoblockers decrease urease activity, increase lysozyme levels, which leads to a significant reduction of disbiosis. Conclusions. A high level of personal anxiety – 50.64±3.58 – leads to a significant increase in the prevalence of periodontal diseases – 95.09±6.7%, especially generalized periodontitis – 88.72±6.5%. Oral application of a gel containing adrenoblockers had an antidisbiotic effect after modeling of the adrenaline stress by administration of adrenalin and lincomycin to animals.

4- CONCLUSIONS

The investigations have evidenced the relationship between the prevalence of systemic diseases, the level of anxiety (reactive and personality) and the prevalence and structure of periodontal diseases. The higher level of personal anxiety surveyed positively correlates with the widespread occurrence of generalized periodontitis in subjects. Experimental studies have shown that the drug composition of adrenergic blockers produces anti-inflammatory and antidisbiotic effects (more pronounced than applications for the preparation, for comparative purposes of quartulin). This indicates the positive effect of the proposed drug combination on the distrophicinflammatory process in periodontal tissues.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

اثبات تجربی فعالیت آنتی دیس بیوتیک ترکیبات دارویی برای درمان بیماران با پریودنتیتیس تعمیم یافته و سایکوسوماتیک

Experimental Substantiation Of The Antidisbiotic Action Of Drug Composition For The Treatment Of Patients With Generalized Periodontitis And Psychosomatic Stress

نتیجه 5 ساله مطالعه کوهورت گذشته نگر برای مقایسه افراد سیگاری و غیر سیگاری با نوسازی ساپورت ایمپلنت قوس کامل فک پایین با استفاده از مفهوم All-on-4

Five-year outcome of a retrospective cohort study comparing smokers vs. nonsmokers with full-arch mandibular implantsupported rehabilitation using the All-on-4 concept

چکیده

مقدمه

مواد و روش‌ها

محاسبه اندازه‌ نمونه

برنامه ریزی مراحل درمان

پروتکل جراحی

پروتکل پروتز موقت فوری

پروتکل پروتز نهایی

مراقبت و پیگیری بعد از عمل جراحی

سنجش نتایج درمان

تجزیه‌ و ‌تحلیل آماری

نتایج

بحث

منابع

چکیده

هدف این مطالعه مقایسه‌ی نتیجه‌ی توانبخشی پروتز ثابت تمام قوس فکی با استفاده از روش All-on-4 در بیماران سیگاری و غیر سیگاری در طول 5 سال‌‌ بود. در این مطالعه‌ی کوهورت گذشته‌نگر، 200 بیمار، 119 زن و 81 مرد، با میانگین سنی 53.7 سال شرکت کرده بودند (100 نفر سیگاری،100 نفر غیر سیگاری)؛ این بیماران در یک عمل جراحی فوری با 800 ایمپلنت درمان شده بودند. احتمال تجمعی بقا ایمپلنت (آزمون کاپالن- مایر و تست لوگ رنک) و باز جذب استخوان حاشیه‌ای‌ (MBR) در طی 5 سال (آزمون من- ویتنی) بین دو گروه مقایسه شد. از آنالیز چندمتغیره برای بررسی شاخص‌های بالقوه خطر برای MBR بالاتر از 2.8 میلی‌متر در طی 5 سال استفاده شد. 9 بیمار (4.5%) در دوره‌ی پیگیری شرکت نکردند. 4 بیمار، به خصوص یک بیمار غیر سیگاری (1 اپمپلنت) و سه بیمار سیگاری (7 ایمپلنت)، 8 ایمپلنت را از دست داده بودند که موجب احتمال تجمعی بقا 99% و 96.9% به ترتیب برای افراد غیرسیگاری و سیگاری (P=0.296) شد. MBR میانگین (انحراف معیار استاندارد) در طی 5 سال، در افراد غیر سیگاری و سیگاری به ترتیب 1.68 میلی‌متر (0.76 میلی‌متر) و 1.98 میلی‌متر (1.02 میلی‌متر) بود. سیگار کشیدن (نسبت شانس= 2.92) تنها شاخص خطر است که به طور قابل‌توجهی با MBR>2.8 میلی‌متر در آنالیز چند متغیره مرتبط بود. مصرف سیگار نباید یک منع مطلق مصرف برای توانبخشی فک بدون دندان از طریق روش All-on-4 باشد؛ با این حال عادت سیگار کشیدن ارتباط معناداری با MBR>2.8 میلی‌متر داشت.

بحث

نتایج ثبت‌شده در این مطالعه، بازده‌ موفق 5 ساله‌ی توانبخشی پروتز تمام قوس فکی از طریق روش All-on-4 را در بیماران سیگاری و غیرسیگاری نشان دادند. احتمال تجمعی بقا ایمپلنت‌ها در محدوده‌ی 95.3% و 96.2% که در این مطالعه ارزیابی شد؛ با مطالعات قبلی پیرامون توانبخشی فک‌های بدون دندان با استفاده از همین روش قابل‌مقایسه است. علیرغم میزان بالاتر شکست ایمپلنت که در این مطالعه برای افراد سیگاری در مقایسه با افراد غیرسیگاری ثبت شد؛ تفاوت بین منحنی‌های بقا برای هر دو گروه معنی‌دار نبود. مطالعات اندکی، اثر عادت سیگار کشیدن را بر میزان بازده این روش (با 5 سال پیگیری یا بیشتر) در بیمارانی که تحت بارگذاری فوری ایمپلنت قرار گرفته بودند؛ بررسی کردند. نتایج متناقضی از منابع موجود در مورد اثر عادت سیگار کشیدن بر روی بقا‌ ایمپلنت‌های دندانی بدست می‌آید. مطالعه‌ی متا آنالیز قبلی که افزایش دو برابری خطر شکست ایمپلنت را برای افراد سیگاری ثبت کرده بود؛ نشان می‌دهد (به دلیل شواهد محدود) که سیگار کشیدن تاثیرات منفی بر روی بهبود و نتیجه‌ی درمان ایمپلنت دارد و انجام بررسی‌های دوره‌ای به روز از تحقیقات بالینی موجود را پیشنهاد می‌کند. یکی دیگر از بررسی‌های سیستمیک اخیر و متا آنالیز، موفقیت ایمپلنت‌های دندانی را در افراد سیگاری و غیرسیگاری بررسی کرد و با وجود افزایش احتمال ثبت‌شده‌ی شکست ایمپلنت در افراد سیگاری (OR = 1.96)، یک آنالیز زیرگروهی شامل طول زمان پیگیری، نتوانست میزان شکست ایمپلنت را با افزایش زمان پیگیری مرتبط کند.

Abstract

The aim of this study was to compare the 5-year outcome of full-arch mandibular fixed prosthetic rehabilitation using the All-on-4 concept in smoking and nonsmoking patients. This retrospective cohort study included 200 patients (n = 100 smokers, n = 100 nonsmokers), 119 women and 81 men, with an average age of 53.7 years, rehabilitated in immediate function with 800 implants. Implant cumulative survival rate estimation (Kaplan-Meier with logrank test) and marginal bone resorption (MBR) at 5 years (Mann-Whitney test) were compared between both groups. Multivariable analysis was used to investigate potential risk indicators for MBR ≥ 2.8 mm at 5 years. Nine patients (4.5%) were lost to follow-up. Four patients lost eight implants, specifically one nonsmoking patient (n = 1 implant) and three smoking patients (n = 7 implants), resulting in a cumulative survival rate estimation of 99.0% and 96.9% for nonsmokers and smokers, respectively (P = 0.296). The average (standard deviation) MBR at 5 years was 1.68 mm (0.76 mm) and 1.98 mm (1.02 mm) for nonsmokers and smokers, respectively (P = 0.045). Smoking (odds ratio = 2.92) was the only risk indicator significantly associated with MBR ≥ 2.8 mm in multivariable analysis. Smoking should not be an absolute contraindication for rehabilitation of the edentulous mandible through the All-on-4 concept; however, smoking habits were significantly associated with MBR ≥ 2.8 mm.

Discussion

The results registered in this study demonstrated a successful outcome at 5 years for full-arch mandibular fixed prosthetic rehabilitation through the All-on-4 concept in both nonsmoking and smoking patients. The overall cumulative implant survival estimated in this study is comparable with that in previous studies on the rehabilitation of edentulous mandibles using the same approach, with cumulative implant survival rates between 95.3% (15) and 96.2% (16). Despite the higher implant failure rate registered in this study for smokers compared with nonsmokers, the difference between the survival curves for both groups was not significant. Few studies investigated the influence of smoking habits on the outcome (with 5 or more years of follow-up) in patients rehabilitated through immediate loading. Inconsistent results were derived from the available literature concerning the effect of smoking habits on the survival outcome of dental implant restorations. A previous meta-analytic study registered an overall twofold increase in the risk of implant failure for smokers, suggesting (due to limited evidence) that smoking could have the potential to negatively affect healing and the outcome of implant treatment, while proposing updated periodic reviews of the available clinical research (6). Another recent systematic review and meta-analysis investigated the success of dental implants in smokers and nonsmokers, and despite the increased chance of implant failure registered in smokers (OR = 1.96), a subgroup analysis including the follow-up length failed to correlate a significant implant failure rate with increased follow-up length (12).

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

نتیجه 5 ساله مطالعه کوهورت گذشته نگر برای مقایسه افراد سیگاری و غیر سیگاری با نوسازی ساپورت ایمپلنت قوس کامل فک پایین با استفاده از مفهوم All-on-4

Five-year outcome of a retrospective cohort study comparing smokers vs. nonsmokers with full-arch mandibular implantsupported rehabilitation using the All-on-4 concept

لیکن پلان دهانی: مروری بر روی ریسک فاکتورهای احتمالی، نشانگر های زیستی و روش های درمانی

Oral Lichen Planus: an Overview of Potential Risk Factors, Biomarkers and Treatments

چکیده

مقدمه

مواد و روش ها

تشخیص

آنتی اکسیدان ها و سطح پراکسیداسیون

کورتیزول

ایمونوگولوبولین

اشتراک با سایر بیماری ها

دیابت mellitus

هپاتیت

درمان

کورتیکواستروئید

ویتامین B

منابع

چکیده

لیکن پلان دهانی یا OLP یک اختلال مرتبط با سیستم ایمنی است که علت اصلی بروز آن برای ما ناشناخته است اما میزان شیوع آن در میان زنان به مراتب ظهور و بروز بیشتری دارد. در حقیقت شش فرم کلینیکی از OLP وجود دارد که از زخم های کراتوزی سفید بدون نشانه تا سایش ها و زخم های دردناک  متغییر هستند. هدف اصلی گزارش پیش روی عبارت است از مروری بر روی جنبه های آسیب شناسی و درمانی این عارضه. محصولات پراکسیداسیونی،آنتی اکسیدان ها، کورتیزول و ایمونوگولوبولین ها از جمله نشانگر های زیستی برای پیش بینی وقوع OLP به حساب می آیند. خطر بروز و توسعه ی OLP در بیماران مبتلا به عفونت هپاتیت B,C دوبرابر افراد سالم می باشد و این در حالی است که ارتباط معنا داری میان این عارضه با دیابت mellitus دیده نمی شود. داروهای کورتیکو استروئیدی از جمله داروهای مرسوم در درمان OLP محسوب می شوند و ترکیب این داروها با دیگر عوامل میتواند میزان تاثیر گذاری این داروها را افزایش دهد.زمانی که هدف بهبود ناهنجاری های hematological باشداسید فولیک و انواع مختلف ویتامین های گروهB از جمله روش های درمانی متداول در این زمینه محسوب می شوند. 

مقدمه

لیکن پلان دهانی یا OLP یک اختلال مزمن مرتبط با نقش اولیه ی سیستم ایمنی بدن می باشد(Eisen et al., 2005). از آنجایی که لیکن پلان دهای یا OLP یک اختلال مرتبط با سیستم ایمنی محسوب می شود، استرس و نگرانی و فاکتورهای دیگر مرتبط با سیستم ایمنی می توانند به عنوان فاکتورهای علی در این زمینه مطرح شوند که به احتمال بالا می توانند عامل محرک این بیماری باشند(Vincent et al., 1990).این بیماری به طور غالب در زنان دیده می شوند و بطور معمول بین 2 تا 5 درصد از جمعیت عمومی مشاهده می شود. باید به این نکته توجه داشت که احتمال هجوم و بروز این بیماری در دهه های چهار و پنج زندگی بیشتر می باشد(Burket et al., 2008). علت اصلی بروز OLP هنوز شناخته است، این بیماری به عنوان یک پروسه ی چند عاملی با برانگیزنده های متفاوت از جمله عوامل مکانیکی، الکتروشیمیایی، آسیب های روانشناختی، عفونت ها، سوء تغذیه، استرس، کار زیاد، فاکتورهای تحریک کننده ی مخاطی و آلرژی، اختلالات مربوط به غدد درون ریز، اختلالات مربوط به غدد بزاقی، وجود زمینه های ژنتیکی و و بیماری های مربوط به سیستم ایمنی محسوب می شود.

Abstract

Oral lichen planus (OLP) is an immune-related disorder with unknown exact etiology but established prevalence in females. There are six clinical forms of OLP, ranging from asymptomatic white keratotic lesions to painful erosions and ulcerations. The aim of the present report is to overview pathologic and therapeutic aspects. Peroxidation products, antioxidants, cortisol, and immunoglobulins are potential biomarkers to predict OLP occurrence. The risk of OLP development in patients with hepatitis B and C infection is 2-fold greater than in healthy individuals, while there is no significant relation with diabetes mellitus. Corticosteroids are common drugs to treat OLP and their combination with other agents can be most effective. Folic acid and variants of vitamin B are also potential treatments since they target hematological abnormalities.

Introduction

Oral lichen planus (OLP) is a chronic disorder with the primary role of immune system (Eisen et al., 2005). Since OLP is an immune-related disorder, stress and anxiety and other factors in relation with immune system can be causative factors which probably trigger to this disease (Vincent et al., 1990). This disease dominantly occurs among women and involves 2-5% of the general population. Also, its possible onset is in the decade 4-5 of life (Burket et al., 2008).The exact etiology of OLP has not been discovered, and it is mostly considered as a multifactorial process with different triggers such as mechanical, electrochemical, traumaand psychological, infectious, malnutrition, stress, overworking, mucous exciting factors and allergy, endocrine disorders, salivary gland disorders, genetic susceptibility and immunological illnesses (Nielsen et al., 1997; Torrente-Castells et al., 2010; Bombeccari et al., 2011).

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

لیکن پلان دهانی: مروری بر روی ریسک فاکتورهای احتمالی، نشانگر های زیستی و روش های درمانی

Oral Lichen Planus: an Overview of Potential Risk Factors, Biomarkers and Treatments

دهانشویه های فلوراید جهت پیشگیری از پوسیدگی دندان در بچه ها و نوجوانان

Fluoride mouthrinses for preventing dental caries in children and adolescents

• برای دانلود رایگان مقاله انگلیسی با فرمت pdf بر روی عنوان انگلیسی مقاله کلیک نمایید.
• برای خرید و دانلود ترجمه فارسی آماده با فرمت ورد، روی عنوان فارسی مقاله کلیک کنید.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

دهانشویه های فلوراید برای جلوگیری از پوسیدگی دندان در بچه ها و نوجوانان

Fluoride mouthrinses for preventing dental caries in children and adolescents

• برای دانلود رایگان مقاله انگلیسی با فرمت pdf بر روی عنوان انگلیسی مقاله کلیک نمایید.
• برای خرید و دانلود ترجمه فارسی آماده با فرمت ورد، روی عنوان فارسی مقاله کلیک کنید.

پریودنتیت در پمفیگوئید و پمفیگوس دهانی: یک مرور سیستماتیک بر روی مطالعات منتشر شده

Periodontitis in oral pemphigus and pemphigoid: A systematic review of published studies

روش ها

نتایج

بحث

منابع

پریودنتیت و بیماری خود ایمنی bullous، شامل پمفیگوس ولگاریس و پمفیگوئید غشاء مخاطی، از جمله اختلالات immunoinflammatory هستند که به ترتیب منجر به ایجاد پلاک های میکروبی و زخم های بافتی ناشی از خودپادتنی یا autoantibody در حفره ی دهانی می شوند. شواهد حاکی از این موضوع هستند که شرایط خودایمنی ممکن است به عنوان یک فاکتور خطر برای ابتلا به پریودنتیت مطرح باشد اما هیچگونه ارزیابی سیستماتیکی برای تائید این فرضیه وجود ندارد. یک مقاله ی سیستماتیک با هدف برسی وضعیت پریودنتال در پمفیگوس و پمفیگوئید به رشته ی تحریر درآمده است. تحقیقات الکترونیک با استفاده از PubMed از جولای سال 2016 شروع شده است که طی این تحقیق 10مطالعه تعیین شدند که درآنها ضوابط از پیش تعیین شده برای پذیرش یا رد این مطالعات در فرایند برسی ارائه شده است. اغلب گزارشات موجود از یک همبستگی میان سلامت ضعیف پیرودنتال و بروز پمفیگوس ولگاریس و پمفیگوئید غشاء مخاطی حکایت دارند. برخی از این گزارشات نشان دهنده ی تاثیرات سودمند رویه های بهداشت دهان بر روی پارامترهای پیرودنتیال و شدت بیماری های کلینیکی از جمله بیماری تاول بافتی هستند. نتایج متناقضی هم میان این مطالعات و تحلیل های انجام شده بر روی بیماران به چشم میخورد که این امر به دلیل کاستی های موجود در شیوه های مورد استفاده است. این مقاله بصورت مقدماتی این پیشنهاد را مطرح می کند که بیماران مبتلا به پمفیگوس ولگاریس دهانی و پمفیگوئید غشاء مخاطی تا حدودی مستعد ابتلا به پریودنتیت هستند که این مساله بصورت بلقوه می تواند محرکی باشد برای اختلال bullous. این بیماران می بایست توسط متخصص امراض پوستی ترغیب شوند که به صورت حرفه ای و فعال با دندان پزشک خود تشریک مساعی داشته و مساله ی پیریودنتال را دنبال کنند.رابطه ی واقعی و برهم کنش های متقابل میان دو بیماری با این نیازمندی مواجه است که به صورت جامع و فراگیر در یک فرایند مطالعاتی موثر و به خوبی تدوین شده در آینده مورد برسی قرار بگیرد.

بحث

مقالات جستجو شده شمار محدودی از مطالعات آزمایشی را تعیین می کنند که مرتبط با پریودنتیت در بیماری خودایمنی bullous با درگیری دهانی هستند که منحصر به PV و MMP می شود.6-15ذاین مساله احتمالا به این دلیل رخ داده است که احتمال وقوع این اختلال تاول زا بسیار اندک است و شانس وقوع آن به ترتیب معادل 75/ تا 5 و 3/1 تا 2 در هر یک میلیون نفر در هر سال است.1,2 بطور مشابه آنچیزی که برای بیماران مبتلا به آرتریت rheumatoid،16 توضیح داده شده، در مطالعات تعیین شده مشاهده شده است که بیماران مبتلا به PV و MMPدر مقایسه با افراد سالم افزایش میزان ابتلا به پریودنتیت را نشان می دهند.این بیماران دارای پارامترهای وخیم تر پیریودنتال هستند از جمله خونریزی بر روی کاوشگر، سطح وابستگی کلینیکی وتر عضلانی پیریودنتال، عمق کاوش و رکود شاخص پلاک یا شاخص لثه ای.7,8,10,11,13 در یک مطالعه نتایج با استفاده از اجتماع شاخص پیریودنتال درمان مورد نیاز به دست آمدند.7 تنها داده های جزئی پیریودنتال ثبت شده با توجه به این شاخص ممکن است منعکس کننده ی وضعیت واقعی سلامت یا بیماری پیریودنتال نباشد.12,17,19 بعلاوه افزایش شاخص لثوی مشاهده شده در بیماران مبتلا به MMP تشریح کننده ی درجه ی التهاب لثه ای، التهاب پوست و تورم خواهد بود که این مساله می بایست با احتیاط مورد توجه قرار بگیرد بدلیل اینکه این مقیاس ممکن است توسط مورفولوژی MMP تحت تاثیر قرار بگیرد.10,11

Periodontitis and autoimmune bullous diseases, including pemphigus vulgaris and mucous membrane pemphigoid, are immunoinflammatory disorders leading to microbial plaque- and autoantibody-elicited tissue injury of the oral cavity, respectively. Evidence indicates that these autoimmune conditions may represent a risk factor for periodontitis, but no systematic evaluation exists to corroborate this assumption. A systematic literature review of periodontal status in pemphigus and pemphigoid was conducted. Electronic searches using PubMed from inception to July 2016 identified 10 studies meeting predetermined inclusion and exclusion criteria. Most reported some correlation between poor periodontal health and both oral pemphigus vulgaris and mucous membrane pemphigoid. Some demonstrated beneficial effects of oral hygiene procedures on periodontal parameters and clinical disease severity of the established blistering diseases. Inconsistent results were found between studies and within analyzed patient cohorts, likely because of methodological shortcomings. This review preliminarily suggests that patients with oral pemphigus vulgaris and mucous membrane pemphigoid appear somewhat more susceptible to periodontitis, which in turn may potentially trigger the bullous disorders. These patients should be encouraged by dermatologists to pursue collaborative professional periodontal follow-up with dentists. The true relationship and mutual interaction between both diseases needs to be more comprehensively addressed in well-designed prospective studies.

DISCUSSION

The literature search identified a limited number of case-control and pilot studies related to periodontitis in autoimmune bullous diseases with oral involvement that were restricted to PV and MMP.6-15 This is likely a result of the rarity of these blistering disorders with an estimated incidence of 0.75 to 5 and 1.3 to 2 per million per year, respectively.1,2 Similarly to what was recently described in patients with rheumatoid arthritis,16 it was observed in the identified studies that patients with PV and MMP showed an increase in the incidence of periodontitis as compared with healthy individuals. These patients had worse periodontal parameters such as bleeding on probing, clinical attachment level of the periodontal ligament, probing depth, plaque index, and/ or gingival index/recession.7,8,10,11,13 In 1 study, results have been obtained by the community periodontal index of treatment needs.7 The only partial periodontal data recording on which this index is based on may not reflect the true state of periodontal health or disease and is not adequately correlated with attachment loss.12,17-19 Moreover, the increase in gingival index observed in patients with MMP, which describes the degree of clinical gingival inflammation, erythema, and edema, should be regarded with caution because this measure may have been biased by the MMP morphology.10,11

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

پریودنتیت در پمفیگوئید و پمفیگوس دهانی: یک مرور سیستماتیک بر روی مطالعات منتشر شده

Periodontitis in oral pemphigus and pemphigoid: A systematic review of published studies

عوامل سیستمی و سرعت جریان خون در بافت های گوشتی در بافت های گوشتی دندان با اندازه گیری های تکنیک های فراصوت داپلر

Effects of Age, Sex, and Blood Pressure on the Blood Flow Velocity in Dental Pulp Measured by Doppler Ultrasound Technique

چکیده
لیست اختصار ها
مقدمه
مواد و روش ها
شرکت کننده ها
اندازه گیری ها
تحلیل های آماری
نتایج
مباحث
دیدگاه های آتی

چکیده

هدف : بررسی کردن تاثیر سن، جنسیت، فشار خون بر روی PBFV در دندان های فکی قدامی انسان

روش ها : تعداد 332 دندان فکی قدامی از 95 شرکت کننده در این مطالعه بررسی شده است. سن و جنسیت هر کدام از این سوژه ها ثبت شده است. فشار خون های سیستولی و دیاستولی با استفاده از اسپینگومنومتر ( فشار سنج خونی) اندازه گیری شده است. PBFFV هر دندان نیز با استفاده از یک سیستم فراصوت داپلر با ترانسدیوسر های 20MHz ، اندازه گیری شده است.

نتایج : در میان متغیر های مختلف، تنها مشخص شد که فشار خون سیستولی تاثیر و ارتباط محسوس با PBFV ( p<0.001) دارد. کاهش های محسوسی در PBFV با گروه BP پایین تر (p < 0.05) وجود داشت. سن، جنسیت و نوع دندان به صورت محسوس ارتباطی با PBFV نداشت.

جمع بندی : در حوزه ی محدودیت های این مطالعه، این موضوع در نظر گرفته میشود که PBFV با افزایش در فشار خون سیستولی ، افزایش پیدا میکند. سن، جنسیت و نوع دندان هیچ تاثیری بر روی PBFV در دندان های فکی قدامی ندارد.

مباحث
در این مطالعه، این داده ها برای ارتباط بین سن، جنسیت، فشار خون سیستولی، و نوع دندان و PBVF، با استفاده از مدل خطی چند متغیره، تحلیل و بررسی شده اند. این تحلیل در سطح دندان ها انجام شده است و دسته بندی در داده ها نیز در نظر گرفته شده است. مادامی که دندان های چند گانه از هر کدام از شرکت کننده ها در نظر گرفته شد، تاثیر این دسته بندی در مورد سوژه که به عنوان یک دسته در نظر گرفته میشد ، و دندان ها که به عنوان نمونه های تو در تو در این دسته بودند، ملاحظه شد. یافته ی اصلی در این مطالعه، این بود که PBVF با فشار خون سیستولی رابطه محسوس دارد. در گروه هایی که فشار خون پایین تر داشتند ( P<0.05) ، PBFV به صورت محسوس کمتر بود ( جدول 3).
با وجود این که مطالعه های آزمایشی مختلفی تغییرات ساختاری ریز گردش های خونی در مدل های فشار خون بالا در دیگر ارگان ها را نشان داده است، تاثیر BP بر روی ریز گردش های بافت های گوشتی در دندان هنوز به صورت قطعی مشخص نشده است و هیچ مقاله ی قابل مقایسه در مورد رابطه ی بین BP و PBF در انسان ها وجود ندارد. در دیگر زمینه های پزشکی، بعضی از مطالعه ها به تاثیر BP بر روی جریان خون محیطی پرداخته است .

Abstract

Objective To examine the effects of age, sex, and BP on the PBFV in human maxillary anterior teeth.

Methods A total of 332 maxillary anterior teeth from 95 participants were included. The age and sex of each subject were recorded. The systolic and diastolic BPs were measured by a digital sphygmomanometer. The PBFV of each tooth was measured by a Doppler ultrasound system with a 20 MHz transducer.

Results Among the variables, only systolic BP demonstrated a significant association with the PBFV. There were significant decreases in the PBFV with the groups of lower BP (P<.05). Age, sex, and tooth type were not significantly associated with the PBFV.

Conclusions Within the limitations of this study, it is considered that the PBFV increases with an increase in systolic BP. Age, sex, and tooth type had no significant effect on the PBFV of maxillary anterior teeth.

DISCUSSION

In this study, the data were analyzed for associations between age, sex, systolic BP, and tooth type and PBFV, using a multivariate linear model. The analysis was carried out at tooth level, accounting for clustering in the data. As multiple teeth were included from each participant, the clustering effect was considered with the subject being the cluster and the individuals the teeth nested within subjects. The main finding of this study was that the PBFV was associated with systolic BP. There were significant decreases in the PBFV with the groups of lower BP (p < 0.05) (Table 3).

Although several experimental studies have reported microvascular structural alterations in hypertensive models of other organs [18], the effect of BP on the pulpal microcirculation remains uncertain, as there is no comparable literature about the relationship between the BP and PBF in humans. In other medical fields, some studies have investigated the effect of BP on peripheral blood flow.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

عوامل سیستمی و سرعت جریان خون در بافت های گوشتی در بافت های گوشتی دندان با اندازه گیری های تکنیک های فراصوت داپلر

Effects of Age, Sex, and Blood Pressure on the Blood Flow Velocity in Dental Pulp Measured by Doppler Ultrasound Technique

تغییرات ناشی از قرار گرفتن در معرض اسکلرال پس از برش استخوان اصلاح شده Le Fort III

Changes in scleral exposure following modified Le Fort III osteotomy

• برای دانلود رایگان مقاله انگلیسی با فرمت pdf بر روی عنوان انگلیسی مقاله کلیک نمایید.
• برای خرید و دانلود ترجمه فارسی آماده با فرمت ورد، روی عنوان فارسی مقاله کلیک کنید.

جراحی دهان، پزشکی دهان، آسیب شناسی دهان و رادیولوژی و پاتولوژی دهان

Oral Surgery, Oral Medicine, Oral Pathology and Oral Radiology

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

تغییرات ناشی از قرار گرفتن در معرض اسکلرال پس از برش استخوان اصلاح شده Le Fort III

Changes in scleral exposure following modified Le Fort III osteotomy

• برای دانلود رایگان مقاله انگلیسی با فرمت pdf بر روی عنوان انگلیسی مقاله کلیک نمایید.
• برای خرید و دانلود ترجمه فارسی آماده با فرمت ورد، روی عنوان فارسی مقاله کلیک کنید.

نشانگرهای بیولوژیکی شکستگی ایمپلنت ها

Biologic Markers of Failing Implants

نکات کلیدی

مقدمه

تعاریف

مارکرهای میکروبیولوژی ایمپلنت های دندانی شکست خورده

کلنی سازی باکتریایی و ترکیب میکروبی در پیرامون ایمپلنت های سالم

ترکیب میکروبی پیرامون ایمپلنت ها با پری ایمپلنتایتیس مرتبط می باشد

پروتئین ها به عنوان مارکرهای بیولوژیک برای پری ایمپلنتایتیس

بیومارکرهای التهابی

خلاصه

میکروبیولوژی

بیومارکرهای پروتئینی

مقدمه

در نتیجه ی پژوهش های تفسیری بالینی، بیومارکرها به مقدار زیادی در دسترس شده اند. آن ها مکمل اطلاعات بالینی و رادیوگرافی می باشند، و به پزشکان اجازه می دهند که تصمیمات بهتری بگیرند. بیماران همچنین می-توانند از بیومارکرها برای کسب اطلاعات در مورد وضعیت سلامتی خودشان و نیاز برای مراقبت از دندان استفاده کنند. اگرچه بیومارکرها معمولا برای تصمیم گیری در مورد اینکه بیماران، یک بیماری دارند یا نه مورد استفاده قرار می گیرند اما سودمندی آن ها پرخرج تر می باشد. همانطور که شکل 1 نشان داده است، بیومارکرها برای شناسایی شدت بیماری، فعالیت در حال پیشرفت بیماری، پیشرفت بیماری، و پاسخ به درمان دارای اهمیت می باشند. با توجه به بیماری های دهان و دندان (پریودونتال)، اخیرا مشخص شده است که آنالیت های بزاقی اینترلوکین بتا 1(IL-1b)، ماتریکس متالوپروتئینازهای 8 (MMP-8)، و آلفا پروتئین 1 التهابی ماکروفاژ (MIP-1a) در این نقش ها به خدمت گرفته می شوند.

خلاصه

میکروبیولوژی – تجمع باکتریایی در مکان های پری ایمپلنت به زودی بعداز قرار دادن ایمپلنت آغاز می شود. – گونه های باکتریایی مشابه در مکان های ایمپلنت و مکان های شیار دندان ها تشخیص داده شده اند هنوز پیچیدگی میکروبیوتای پیرامون دندان ها بزرگتر از پیرامون ایمپلنت ها در حالت سلامت و بیماری می باشد. – افزایش تعداد باکتری کمپلکس قرمز، به ویژه پی جینجیوالیس، در مکان های پری ایمپلنتایتیس تشخیص داده شده بود. – بیماری پری ایمپلنت و بیماری های دهان و دندان با ترکیب های باکتریایی مختلف مرتبط می باشد یک یافته نشان می دهد که میکروبیولوژی بیماری پری ایمپلنت متفاوت از بیماری های دهان و دندان می باشد. – یک تعداد کمی از مطالعات گزارش کرده اند که میله ای های روده ای، اسپیروکت ها، و باکتری های فرصت طلب از جمله اس اورئوس با پری ایمپلنتایتیس و شکست ایمپلنت مرتبط می باشند. – مطالعات بعدی شامل جمعیت های مطالعاتی بزرگ می باشند که از نمونه برداری باکتریایی بهینه و آنالیزهای مورد نیاز برای شناسایی میکروبیوتا و بیومارکرهای خاص پری ایمپلنتایتیس و شکست ایمپلنت ها استفاده می-کنند.

INTRODUCTION

As a result of clinical translational research, biomarkers are becoming increasingly available. They supplement clinical and radiographic information, allowing clinicians to make better decisions. Patients can also use biomarkers to obtain information about their health status and the need for dental care. Although biomarkers are most commonly used to decide whether a patient has a disease, their usefulness is more expansive. As Fig. 1 shows, biomarkers are important for identifying severity of disease, ongoing activity of disease, disease progression, and response to therapy. With respect to periodontal disease, salivary analytes interleukin 1 beta (IL-1b), matrix metalloprotease 8 (MMP-8), and macrophage inflammatory protein-1 alpha (MIP-1a) have recently been shown to serve in these roles.

SUMMARY

Microbiology Bacterial accumulation at peri-implant sites begins soon after implant placement. Similar bacterial species are detected at implant sites and tooth sulcus sites, yet the complexity of the microbiota around teeth is greater than that around implants in both health and disease. Increased numbers of red complex bacteria, specifically P gingivalis, are detected at peri-implantitis sites. Peri-implant disease and periodontal disease are associated with different bacterial compositions, a finding indicating that the microbiology of periimplant disease is different from that of periodontitis. A few studies report that enteric rods, spirochetes, and opportunistic bacteria, including S aureus are associated with peri-implantitis and implant failure. Future studies involving large study populations that use optimal bacterial sampling and analyses are necessary for identifying specific microbiota and biomarkers of peri-implantitis and failing implants.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

نشانگرهای بیولوژیکی شکستگی ایمپلنت ها

Biologic Markers of Failing Implants

عوارض مربوط به پروتز متحرک نگهدارنده ایمپلنت

Complications Associated with Implant-Retained Removable Prostheses

نکات کلیدی

مقدمه

تعداد و موقعیت ایمپلنت ها

دندان های مصنوعی

ماندیبل (فک پایین)

ماکزیلا (فک بالا)

عوارض مکانیکی دندان مصنوعی حمایت شده با ایمپلنت

دندان مصنوعی ناکامل متحرک حمایت شده با ایمپلنت

عوارض مرتبط با دندان های مصنوعی ناکامل متحرک حمایت شده با ایمپلنت

خلاصه

مقدمه

آمار در حال تغییر جمعیت در ایالات متحده و سایر کشورهای غربی یک تغییری را در نرخ ها و الگوهای از دست دادن دندان (ادنتولیسم) نشان داده است. اگرچه، روند عمومی در جهت کاهش از دست دادن کامل دندان ها می باشد، اما بزرگترین گروهی که نیاز به نوسازی دهانی کامل یا جزئی دارند جمعیت مسن می باشد. یک مطالعه ای که توسط دوگلاس و همکارانش (2002) انجام شده بود، به این نتیجه دست پیدا کرده است که در طی 30 سال گذشته، در هر دهه، 10% کاهش در از دست دادن دندان ها (ادنتولیسم) تجربه شده بود که بیشتر از مقدار جبرانی 79% افزایش در جمعیت بالغین بزرگتر از 55 سال می باشد.

خلاصه

پروتزهای متحرک حمایت شده با ایمپلنت، رضایت بیماران از درمان و کیفیت زندگی را بهبود می¬بخشد. بهبود سطح ایمپلنت و عناصر اتصالی، این روش درمانی را بسیار موفقیت آمیز کرده است. این پروتزها با عوارض مکانیکی و بیولوژیک مرتبط می باشند. عوارض مرتبط با ISODs ها و ISRPDs ها شامل از دست رفتن ابقاء سیستم های اتصالی، نیاز برای تعویض عناصر ابقاء و آستربندی مجدد یا ترمیم بخش رزینی دندان مصنوعی، و شکست ایمپلنت می باشد. پروتزهای قابل حذف حمایت شده با ایمپلنت خیلی موفقیت آمیز می باشند و نیاز به مراقبت دوره ای دارند.

INTRODUCTION

The changing demographics of the population in the United States and other Western countries have created a shift in the rates and patterns of edentulism.1 Although the overall trend is toward a decrease in complete edentulism, the group in greatest need of complete or partial oral rehabilitation is the rapidly growing aging population. A study conducted by Douglass and colleagues1 in 2002 concluded that, “The 10% decline in edentulism experienced each decade for the past 30 years will be more than offset by the 79% increase in the adult population older than 55 years.1 ”

SUMMARY

Implant-supported removable prostheses improve patients’ satisfaction with treatment and quality of life. Improvements of implant surface and in attachment elements have made this treatment method very successful. Even so, these prostheses are associated with biological and mechanical complications. The mechanical complications associated with ISODs and ISRPDs include loss of retention of attachment systems, the need to replace retention elements and to reline or repair the resin portion of the denture, and implant fracture. Implant-supported removable prostheses are very successful but require periodic maintenance.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

عوارض مربوط به پروتز متحرک نگهدارنده ایمپلنت

Complications Associated with Implant-Retained Removable Prostheses

درد مداوم و اختلالات حسی عصبی پس از عمل جراحی ایمپلنت دندانی: پاتوفیزیولوژی، علت شناسایی و تشخیص

Persistent Pain and Neurosensory Disturbance After Dental Implant Surgery: Pathophysiology, Etiology, and Diagnosis

نکات کلیدی

مقدمه

بیولوژی سلول های عصبی و پاسخ آن ها به آسیب دیدگی

گروه بندی آسیب عصبی

پاتوفیزیولوژی درد مزمن

مکانیسم های محیطی که درد مزمن را القا می کنند

مکانیسم های مرکزی که درد نوروپاتیک را القا می کنند

شیوع نقایص عصبی بعداز جراحی ایمپلنت دندان

تشخیص

فاکتورهای خطر

خلاصه

مقدمه

همه ی ساختارهای دندانی به وسیله ی عصب سه قلو عصب دهی می شوند، و روش های دندانپزشکی معمول می توانند منجر به وارد آمدن آسیب به یکی از شاخه های این عصب شوند. این رویکردها، شامل بی حسی موضعی، رویکرد درمان ریشه (شکل 1)، قرار دادن نخ، دستکاری بافت نرم (شکل 2)، بیرون آوردن دندان آسیاب سوم می باشد که می توانند موجب وارد آمدن آسیب به عصب انتهایی شوند. معمول ترین عصبی که در طی رویکردهای دندانپزشکی دچار آسیب می شود، عصب آلوئولار تحتانی می باشد (64.4%)، بعداز آن، عصب زبانی قرار می گیرد (28.8%). آسیب به این عصب ها اغلب با بی حسی دندان همراه می باشد. در سال های اخیر، موفقیت بزرگ ایمپلنت های دندانی منجر به پذیرش گسترده ی چنین درمان هایی شده است. به هرحال، آسیب عصب و اختلال عصبی می تواند بعداز قرار دادن ایمپلنت، حتی بعداز ارزیابی صحیح و درمان دقیق، رخ دهد (شکل 3). یک مطالعه ی اخیر نشان داده است که 73% از دندانپزشکان گزارش کرده اند که بیماران آن ها اختلال حسی عصبی را بعداز روش های جراحی ایمپلنت تجربه کرده اند.

خلاصه

چندین فاکتور خطر برای ایجاد یک درد مداوم بعداز جراحی وجود دارد. به هرحال، شیوع نقص حسی عصبی بعداز جایگذاری ایمپلنت دندانی نسبتا پایین می باشد. بسیاری از فاکتورها احتمالا به ایجاد یک نقص عصبی کمک می کنند، از جمله، تغییر در تکنیک های ایمپلنت، مهارت فرد عمل کننده، نزدیکی به کانال عصبی، و حتی وضعیت فیزیولوژیک بیمار. به علاوه، برخی مطالعات پیشنهاد می کنند که بیماران خاصی ممکن است از نظر ژنتیکی به تغیرات عصبی بعداز آسیب عصب حساس تر باشند.

آن همچنین برای درک اینکه مطالعات منتشر شده ی نقایص حسی عصبی همیشه شرایط دردناک را از تغییرات غیردردناک جدا نمی کنند دارای اهمیت می باشد. اگرچه همه ی نقایص حسی عصبی یک تاثیر منفی روی بیمار دارند، اما بیماری های درد مداوم نوروپاتیک احتمالا دارای بزرگترین اثر روی کیفیت زندگی می-باشند. دندانپزشک باید روی این شرایط تمرکز کند و تعیین کند که چطور این پیامدهای ناسازگار را به حداقل برساند.

پزشکانی که جراحی ایمپلنت را انجام می دهند باید از این فاکتورهای خطر آگاه باشند و زمانی که تصمیمات بالینی برای بیمارانشان می گیرند باید از هریک از آن ها آگاه باشند. بیماران همچنین بایداز این فاکتورهای خطر آگاه باشند به طوری که آن ها بتوانند به صورت فعال در انتخاب درمان شرکت کنند. بررسی های بیشتر، نه تنها برای درک بهتر رابطه ی  بین روندهای ادغام ایمپلنت دندانی و نقایص عصبی بلکه همچنین برای درک بهتر چگونگی مهار این عوارض جانبی ضروری می باشد. 

INTRODUCTION

All dental structures are innervated by the trigeminal nerve, and common dental procedures can result in injury to one of the many branches of this nerve. These procedures, including the determination of local anesthesia,1 endodontic procedures (Fig. 1),2,3 suture placement, soft-tissue manipulation (Fig. 2),4 and third-molar extractions,5,6 can cause injury to branches of the trigeminal nerve. The nerve most commonly injured during dental procedures is the inferior alveolar nerve (64.4%), followed by the lingual nerve (28.8%).7 Injuries to these nerves are most often associated with dental anesthesia. In recent years, the great success of dental implants has led to wide acceptance of such treatment. However, nerve injury and neurosensory impairment can occur after implant placement, even after accurate evaluation and careful treatment (Fig. 3).5 A recent study found that 73% of dentists have reported that their patients have experienced neurosensory impairment after surgical implant procedures.4

SUMMARY

There are multiple risk factors for the development of persistent postsurgical pain. However, the incidence of neurosensory deficits after dental implant placement is relatively low. Many factors probably contribute to the development of a neurosensory deficit, including variations in implant techniques, the operator’s skill, the proximity to the nerve canal, and even the psychological status of patient. In addition, some studies suggest that certain patients may be genetically more susceptible to neurosensory changes after nerve injury.52,53 It is also important to realize that published studies of neurosensory deficits have not always separated painful conditions from nonpainful alterations. Although all neurosensory deficits have a negative impact on the patient, persistent neuropathic pain disorders are likely to have the greatest effect on quality of life. The dentist must focus on these conditions and determine how to minimize these adverse consequences. Clinicians who perform implant surgery must be aware of these risk factors, and must consider each of them when making clinical decisions for their patients. Patients should also be informed of these risk factors so that they can actively participate in treatment selection. Further investigations are necessary not only to better understand the relationship between dental implant procedures and neurosensory deficits but also to better understand how to prevent these adverse consequences.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

درد مداوم و اختلالات حسی عصبی پس از عمل جراحی ایمپلنت دندانی: پاتوفیزیولوژی، علت شناسایی و تشخیص

Persistent Pain and Neurosensory Disturbance After Dental Implant Surgery: Pathophysiology, Etiology, and Diagnosis