آپدیت در مورد تاثیرات فعالیت بدنی بر حساسیت به انسولین در انسان ها

Update on the effects of physical activity on insulin sensitivity in humans

چکیده
مقدمه
روش ها
مکانیسم‌های مولکولی برای تغییرات ناشی از ورزش در SI و کنترل گلیسمی
چاقی، قابلیت دسترسی به چربی اضافی و SI
دیگر تغییرات مولکولی و فیزیولوژیکی مرتبط با بهبودهای ناشی از ورزش در SI
به روز رسانی ها در مورد واکنش‌های حاد SI به ورزش
به روز رسانی ها در مورد مطالعات ارتباط بین SI و سبک زندگی PA
به روز رسانی های حاصل از مطالعات ارزیابی تاثیرات ورزش بر SI
مداخلات ورزشی هوازی، از جمله ارزیابی تاثیر حجم و شدت تمرین
تاثیر تمرین مقاومتی بر SI
تاثیر ورزش در یک حالت تغذیه شده و یا ناشتا و دیگر دستکاری های ورزش-تغذیه
ورزش، SI و تغییرات توده ی بدنی
غیر پاسخ دهنده ها و پاسخ دهنده های معکوس به ورزش
نتیجه گیری
منابع

چکیده
هدف و روش: این مقاله ی مروری دانش موجود در مورد اثرات فعالیت فیزیکی(PA) بر روی حساسیت به انسولین در کل بدن (SI) را ارائه کرده و یافته‌های سال‌های اخیر (۲۰۱۳ – ۲۰۱۶) را به طور خلاصه بیان می‌کند.
بحث و نتیجه‌گیری: مطالعات اخیر شواهد بیشتری را برای حمایت از این تفکر فراهم کرده است که PA منظم ریسک مقاومت به انسولین، سندرم متابولیک و دیابت نوع ۲ را کاهش می دهد و زمانی که افراد دستورالعمل‌های ورزش و / یا PA را براورده کنند، SI در آنها بهبود می‌یابد. بسیاری از مطالعات، یک واکنش دوز، با هزینه‌ی انرژی بالاتر و شدت ورزش بالاتر را نشان می‌دهند، که شامل تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT)است، که مزایای بیشتری را در SI کل بدن ایجاد می‌کند، اگرچه این یافته‌ها متفق القول نیستند. مداخلات ورزشی هوازی بدون افزایش مقارن در تناسب قلبی-تنفسی که با حداکثر یا پیک مصرف اکسیژن اندازه‌گیری می شود، می‌تواند SI را افزایش دهد. هر دو ورزش هوازی و مقاومتی می‌توانند باعث بهبود تنظیم گلیسمیک شوند و برخی پیشنهادها حاکی از آن است که رژیم شامل هر دو ورزش ممکن است موثرتر از هر یک از حالت های ورزشی به تنهایی باشد. برخی مطالعات فواید ناشی از ورزش، که مستقل از رژیم غذایی و کاهش وزن است، را برای SI را گزارش می‌کنند، در حالی که برخی دیگر همبستگی با کاهش چربی را نشان می‌دهند در نتیجه بحث در مورد اهمیت نسبی PA و کاهش وزن ادامه دارد. در طول تمرین، انقباض عضلانی بهبودهایی در سیستم SI را تحریک می کند که همراه با افزایش فعالیت AMPK است، که TCB1D1 را غیر فعال کرده، انتقال GLUT4 به غشا سلولی و در نتیجه افزایش جذب گلوکز را ارتقاء می دهد. بعد از ورزش، افزایش Akt ,TCB1D1 را غیرفعال می‌کند و در نتیجه انتقال GLUT4 به غشا سلولی را افزایش می‌دهد. کاهش اسیدهای چرب اشباع‌شده درون ماهیچه و کاهش پیوسته در سرامیدها، اما نه دی اسیل گلیسرول، یک ارتباط بالقوه بین محتوای لیپید و SI فراهم می‌کند. افزایش کپیلاری شدن ماهیچه اسکلتی یک سازگاری مستقل دیگر را فراهم می‌کند که از طریق آن SI بهبود می یابد، همانطور که فعالیت سلول بتا را افزایش می‌دهد. مطالعات اخیر، به منظور بررسی پتانسیل افزایش بهبود ناشی از ورزش در SI و کنترل گلیسمی، مداخلات ورزشی را با رژیم غذایی و دستکاری در تغذیه ترکیب کرده اند.

توصیه های عملی
علی‌رغم توافق عمومی فوق‌الذکر، همه یافته‌ها سازگار نیستند، و جزییات خاص موثرترین شکل ورزش / فعالیت فیزیکی (PA) برای بهبود یا حفظ حساسیت به انسولین (SI) نیاز به توضیح بیشتر، به منظور بهینه‌سازی تجویز ورزش دارد.
نیاز است که تحقیقات تعامل دستکاری غذایی / تغذیه و ورزش بر روی SI و کنترل قند خون را ارزیابی کند، چرا که این امر ممکن است نتایج مفید مداخلات را افزایش دهد.

تحقیقات آتی باید تاثیر بالقوه بهبود ناشی از فعالیت ورزشی بر عملکرد سلول b و افزایش موئینه شدگی (کپیلاری شدن) ماهیچه را در کنار مشارکت تغییرات درون عضلانی که منجر به بهبود SI، دسترسی به GLUT4 و کنترل قند خون می‌شود، در نظر بگیرند.

مطالعات همچنین نیاز به بررسی تفاوت‌های احتمالی در سازگاری‌های ناشی از روش‌های مختلف ورزشی، هوازی در مقایسه با REX، شدت و حجم تمرین شامل تمرین تناوبی (تمرین تناوبی شدید) و تمرین تناوبی سرعتی (SIT)؛ و تفاوت‌ها در سازگاری انواع مختلف فیبرها دارند.

به همین ترتیب، پتانسیل انطباق و بهبود SI به احتمال زیاد تحت‌تاثیر حالت پایه شرکت کنندگان قرار می‌گیرد: شرکت کننده های سالم، دارای اضافه‌وزن / چاق، دارای سندروم متابولیکی پیش دیابتی، و بیماران مبتلا به دیابت، همگی به احتمال زیاد در میزان انطباق و بهبود تفاوت دارند.

با توجه به مزایای آشکار مداخلات مردمی / ورزشی برای پیش‌گیری از دیابت، حتی در میان افراد با عوامل خطر متابولیک، مطالعات به دنبال شناسایی استراتژی‌های پیشگیرانه موثر برای جلوگیری از افزایش بیشتر در شیوع دیابت نوع ۲ هستند، به ویژه از آنجایی که تنها ۱۰ درصد از مطالعات بالینی فعلی بر روی پیش‌گیری متمرکز هستند و تنها ۱۲ درصد مطالعات از مداخلات رفتاری مانند PA به جای دارو استفاده می کنند که کانون توجه ۶۳.۱ درصد از مطالعات هستند.

ورزشکاران نخبه مبتلا به کووید-19 – شاخص های پیش بینی دوره بیماری

Elite athletes with COVID-19 — Predictors of the course of disease

چکیده
1 مقدمه
2 روش ها
3 نتایج
4 بحث
5 نتیجه گیری
منابع

چکیده

اهداف: هدف مطالعه حاضر شناسایی شاخص های پیش بینی تعیین دوره کووید-19 و واکنش پادتن در ورزشکاران نخبه می باشد.

طرح: مطالعه مشاهداتی.

روش ها: غربالگری پزشکی معمول با معاینه فیزیکی، ECG استراحت و آزمایش های آزمایشگاهی از جمله واکنش پادتن ۱۲ الی ۶۸ روز پس از تشخیص کووید-19 در ۱۱۱ ورزشکار ورزش های مختلف انجام شد.

نتایج: علائم بالینی در ۸۴ درصد افراد دیده شد. شدت کووید-19 در ۸۲ درصد ورزشکاران خفیف بود و در ۲ درصد متوسط بود. ورزشکاران بالای ۲۶ سال داشته و مردان احتمالاً بیشتر مبتلا به کووید-19 دارای علائم بودند. افراد فاقد علائم جوان و اکثراً زن بودند. در ۱۸ درصد افراد، علائم همچنان ۲۰ (12 الی 68) روز (میانه و محدوده) از زمان تشخیص مثبت وجود داشت. واکنش پادتن در ۸۸ درصد ورزشکاران مشاهده شد و میزان آن با زمان از تشخیص کووید-19 (RT-PCR)، خستگی، تب و ورم ملتحمه همبستگی داشت. هیچ تفاوتی در واکنش پادتن بین گروه های متمایز از نظر رشته ورزشی (0.50 = p) و جنسیت (0.59 = p) وجود نداشت و واکنش پادتن با BMI (0.12 = p)، سن (0.13 = p)، تعداد علائم (0.43 = p) و مدت زمان آن ها (0.19 = p) همبستگی نداشت.

نتیجه گیری: شدت کووید-19 در ورزشکاران نخبه عمدتاً خفیف و بدون عوارض می باشد. ورزشکاران پس از دو هفته بدون علائم می توانند به ورزش باز گردند و معمولاً به غربالگری دوباره قلب نیازی نیست. تعیین پادتن شاخص مفیدی برای بیماری کووید-19 قبلی بوده و از برخی از علائم می توان به عنوان شاخص پیش بینی واکنش پادتن استفاده نمود.

• شدت کووید-19 در ورزشکاران نخبه عمدتاً خفیف و بدون عوارض است.

• ورزشکاران پس از دو هفته بدون علائم می توانند به ورزش باز گردند و معمولاً به غربالگری دوباره قلب نیازی نیست.

• تعیین پادتن شاخص مفیدی برای بیماری کووید-19 قبلی است واز برخی از عوارض می توان به عنوان شاخص پیش بینی واکنش پادتن استفاده نمود.

5 نتیجه گیری

دوره کووید-19 در ورزشکاران نخبه عمدتاً خفیف و فاقد عوارض است. ورزشکاران مرد بالای 26 سال به احتمال زیاد دچار کووید-19 دارای علائم شده در حالی که زنان جوان تر بیشتر دچار کووید-19 فاقد علائم می گردند. معمولاً، به غربالگری دوباره قلب نیازی نبوده و ورزشکاران می توانند پس از دو هفته فاقد علائم به ورزش برگردند. ثابت شده تعیین پادتن شاخص مفیدی برای ابتلای قبلی به SARS-CoV-2 بوده و باید به ایجاد استراتژی حفاظتی پیش از رویدادهای مهم ورزشی در دوره کووید-19 کمک نماید.

Abstract

Objectives The aim of the study was to identify predictors determining the course of COVID-19 and antibody response in elite athletes.

Design Observational study.

Methods Routine medical screening with physical examination, resting ECG, and laboratory tests including antibody response was performed 12–68 days after the diagnosis of COVID-19 in 111 athletes of different sports.

Results Clinical symptoms were observed in 84% of subjects. The severity of COVID-19 was mild in 82% of athletes and moderate in 2% of cases. Athletes aged above 26 and male were more likely to develop symptomatic COVID-19. Asymptomatic subjects were younger and predominantly female. In 18% of subjects, symptoms were still present 20 (12–68) days (median and range) since positive diagnosis. Antibody response was observed in 88% of athletes, and its magnitude correlated with time since diagnosis of COVID-19 (RT-PCR), fatigue, fever, and conjunctivitis. There were no differences in antibody response between groups distinguished by sports discipline (p = 0.50), and sex (p = 0.59), and antibody response did not correlate with BMI (p = 0.12), age (p = 0.13), the number of symptoms (p = 0.43) or their duration (p = 0.19).

Conclusions The severity of COVID-19 in elite athletes is predominantly mild and without complications. Athletes can return to sport after two symptom-free weeks and additional heart screening is usually not required. Determination of antibodies has been shown to be a useful indicator of a previous COVID-19 disease, and some symptoms can be used as predictors of antibody response.

• The severity of COVID-19 in elite athletes is predominantly mild and without complications.

• Athletes can return to sport after two symptom-free weeks and additional heart screening is usually not required.

• Determination of antibodies has been shown to be a useful indicator of a previous COVID-19 disease, and some symptoms can be used as predictors of antibody response.

5 Conclusion

The course of COVID-19 in elite athletes is predominantly mild and without complications. Male athletes aged above 26 are more likely to develop symptomatic COVID-19, whereas younger females are more frequently asymptomatic. Usually, additional heart screening is not required, and athletes can return to play after two asymptomatic weeks. Determination of antibodies has proved to be a useful indicator of past infection of SARS-CoV-2, and should help build the protection strategy before the major sports events during the COVID-19 pandemic.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

ورزشکاران نخبه مبتلا به کووید-19 – شاخص های پیش بینی دوره بیماری

Elite athletes with COVID-19 — Predictors of the course of disease

تاثیر شرکت در ورزش های سازمان یافته برای جلوگیری از خودآزاری در نوجوانان؟ تجزیه و تحلیل مکانیسم های اساسی

Can participation in organized sports help adolescents refrain from self-harm? An analysis of underlying mechanisms

چکیده

1. مقدمه

2.  شیوه

3. نتایج

4. بحث

تامین بودجه

اعلامیه تعارض منافع

منابع

چکیده

     تحقیق به طور ویژه ای بر آن چه که ممکن است باعث وقوع کمتر خود آسیبی عمدی در نوجوانان شود، متمرکز شده است. زیرا حوزه ی ورزشی یک بستر حائز اهمیت برای ارتقای سازگاری مثبت است. ما پیشنهاد داده ایم که انجام فعالیت های ورزشی سازمان دهـی شده از طریق تاثیرگذاری روی بهزیستی روان شـناختی، می تواند از آسیب رساندن نوجوانان به خود ، خودداری کند. ما توسط دو موج داده های طولی از 998 نوجوان سوئدی در مقاطع 7 و 8 ( که 52% آن ها پسر بودند)، این موضوع که آیا علائم افسردگی و اعتماد به نفس واسطه ی ارتباط بین فعالیت های ورزشی سازمان یافته و خود آسیبی هست یا خیر را آزمایش کردیم. نتایج نشان داد که اعتماد به نفس ، و نه علائم افسردگی، در ارتباط بین فعالیت های ورزشی سازمانی و کاهش خودآزاری دخیل است. یافته های ما ، این نظر را که فعالیت های ورزشی سازمانی می توانند به عنوان راهی قابل اعتماد برای افزایش سلامت روان و بستری برای اقدامات آینده باشند را تقویت می کند.

پژوهش فعلی
      سوئد دارای حدود 20000 باشگاه ورزشی در سراسر کشور است که 12000 آن ها فعالیت های ورزشی برای جوانان را سازمان دهی می کنند (جیکوب سون و همکارانش 2018). پیرامون 13 سالگی، حدود 66% از نوجوانان سوئدی در باشگاه های ورزشی سازمان یافته شده شرکت می کنند (آمار سوئد، 2017-2018). این درصد در 16 سالگی اندکی کاهش می یابد (جیکوب سون و همکارانش 2018). همچنین به نظر می رسد که سوئد به عنوان یکی از کشورهای اروپایی با بیشترین ابتلا به خودآزاری، نشان داده شده است، جایی که تا 42% نوجوانان درگیر آن هستند (مولن کامپ و همکارانش 2012). با توجه به ارتباط فعالیت های ورزشی سازمان یافته و خودآزاری در سوئد، در این مطالعه، هدف ما تعیین این بود که آیا فعالیت های ورزشی سازمان یافته می تواند تغییر در خودآزاری نوجوانان و مکانیسم هایی که ممکن است چنین ارتباطی را توضیح دهند، پیش بینی کند. ما فرض کردیم که فعالیت های ورزشی سازمان یافته از طریق کاهش علائم افسردگی نوجوانان و افزایش حس خود ارزشمندی آن ها، می تواند سطوح خودآزاری را کاهش دهد ( برای مدل مفهومی به شکل 1 مراجعه کنید).

     زمانی که به فعالیت های ورزشی سازمان یافته، اختلالات درونی و خودآزاری به صورت فردی نگاه می کنیم، مطالعات برخی تفاوت های جنسیتی را نشان دادند. هرچند فعالیت های ورزشی سازمان یافته به طور فزاینده ای در میان دختران درحال محبوب شدن است، اما یکی از محبوب ترین فعالیت های اوقات فراغت برای پسران بیان شده است (کائستنر و ژو 2006؛ آنگدامز بارومترن 2019). علاوه بر این، در دوران نوجوانی، دختران بیشتر از پسران اختلالات درونی بویژه علائم افسردگی را گزارش می کنند (گیرگوس و یانگ 2015) و کمبود عزت نفس (اورث و رابینز 2019). در آخر، بحث هایی در مورد این که آیا دختران بیشتر از پسران تمایل به آسیب رساندن به خود دارند، مطرح شده است ( برای بررسی پلنر و همکارانش 2013 مراجعه کنید). به خاطر این دلایل، ما تاثیر جنسیت را در تحلیل هایمان کنترل کردیم.

شیوه
شرکت کنندگان

     نمونه ی پژوهش از یک پروژه ی طولی [به علت داوری کور حذف شده است] شامل دانش آموزان پایه ی هفتم، هشتم و نهم از هفت دبیرستان وابسته به شهرداری در یک شهر متوسط در سوئد، گرفته شد. داده ها به صورت سالانه به مدت چهار سال جمع آوری شد. نمونه ی هدف از دانش آموزان در دومین و سومین زمان مشخص برای تحلیلمان گرفته شد ( از این پس آن ها را T1 و T2 می نامیم). نمونه ی تحلیلی این پروژه شامل شرکت 998 نوجوان پایه ی هفتم و هشتم بود ( 519 پسر؛ Mسن _ 94. 13؛ SD _ 74.0 ) همه ی دانش آموزانی که در T1 شرکت کرده بودند، در تحلیل هایمان مشمول شدند. بیشتر نوجوانان نمونه ی ما در سوئد به دنیا آمدند ( 85.3%). اکثر این نوجوانان با هر دو والدینشان سکونت داشتند ( 66% )، در حالیکه بقیه در محیط حضانت مشترک ( 14.4%)، فقط با یک ولی ( 17.3% مادر و 2.4% پدر)، یا تمهیدات حضانتی دیگر ( حدود 1% ) زندگی می کردند. همچنین، اکثریت پدرها (89.4%) و مادرهای این نوجوانان (73.2%) دارای شغل تمام وقت بودند.

رابطه بین قدرت اسپرینت (توان سرعت ) و عملکرد تایم تریل جاده در پارا دوچرخه سواران حرفه ای (نخبه)

The relation between sprint power and road time trial performance in elite para-cyclists

خلاصه

مفاهیم عملی

1. معرفی

2. روش ها

3. شرکت کنندگان

عملکرد تایم تریل

توان اسپرینت (سرعت)

متغیرهای مداخله گر احتمالی

تحلیل اطلاعات

مدل های رگرسیون اصلی

تحلیل ثانویه

نوع معلولیت و نوع دوچرخه

3.نتایج

مدل های رگرسیون اصلی

تحلیل ثانویه

4.بحث و گفت و گو

محدودیت ها

5. نتیجه گیری

منابع

خلاصه

اهداف: درحالی که عملکرد دوچرخه سواری بطور گسترده ای مورد مطالعه قرار گرفته است، اطلاعات کمی در مورد عملکرد پارا دوچرخه سواران وجود دارد. این مطالعه ارتباط بین توان اسپرینت (سرعت) و عملکرد تایم تریل جاده در پارا دوچرخه سواران حرفه ای (نخبه) را مورد ارزیابی قرار می دهد و نشان می دهد که این آیا این ارتباط بر اساس نوع معلولیت (اختلال) و نوع دوچرخه تغییر می کند یا خیر.

طرح: مطالعه مقطعی

روش ها: در طول رویداد های بین المللی پارا دوچرخه سواری، 168 ورزشکار ( 88 دوچرخه، 17 سه چرخه، 56 دوچرخه دستی به حالت خوابیده ( با پدال دستی) و 7 دوچرخه دستی به حالت زانوزده ( دوچرخه سوار در حالت زانوزده بر روی دوچرخه قرار می گیرد و با دست رکاب می زند)) آزمایش های اسپرینت ورزشی مخصوص 20 ثانیه ای (میانگین توان خروجی (POmean) W) را انجام دادند، و عملکرد تایم تریل جاده (میانگین سرعت (Km/h)) آنها از نتایج رسمی استخراج شد (گرفته شد). مدل های رگرسیون چند سطحی به جهت ارزیابی ارتباط اسپرینت (سرعت) با عملکرد تایم تریل برای دو دسته زیر تشکیل شدند: 1. دوچرخه سوارانی رکابزن با پا : دوچرخه و سه چرخه و 2. دوچرخه سواران رکابزن با دست : دوچرخه های دستی به حالت خوابیده و زانوزده، که برای عوامل مداخله گر شناسایی شده تنظیم شده اند.  به علاوه، نوع معلولیت ( نقص) (طبقه بندی شده به شکل 1. توان عضله/ بازه حرکت، 2. نقص عضو/ اختلاف طول پا، و 3. هماهنگی) و نوع دوچرخه به عنوان اصلاح کننده های ( تعدیل کننده های) تاثیر گذار مورد آزمایش قرار گرفتند. 

نتایج: POmean برای دوچرخه سواران با دوچرخه دستی به حالت خوابیده بین 303±156 W و برای دوچرخه سواران با دوچرخه معمولی بین 482±156 W متغیر بود. میانگین توان خروجی (Pomean) بطور قابل توجهی برای هر دو دوچرخه سواران رکابزن با پا (β=0.010,SE=0.003, p<0.01,) و دوچرخه سواران رکابزن با دست (β=0.029،SE=0.005، p<0.01) به عملکرد تایم تریل مرتبط بود و مشخص شد که نوع معلولیت (نقص) و نوع دوچرخه اصلاح کننده های ( تعدیل کننده های) موثری نیستند. 

نتیجه گیری ها: توان اسپرینت (سرعت) در تمام پارادوچرخه سواران با عملکرد تایم تریل مرتبط بود و هیچ تفاوتی در این ارتباط تحت تاثیر نوع معلولیت ( نقص) و نوع دوچرخه مشاهده نشد. برای آن دسته از ورزشکاران که بر روی دوچرخه، سه چرخه و دوچرخه دستی در حالت خوابیده یا زانوزده با یکدیگر مسابقه می دهند، آزمایشات اسپرینت (سرعت) می تواند برای پیشبینی یا کنترل عملکرد تایم تریل مفید باشد.

5. نتیجه گیری

خروجی توان حاصل از آزمایش اسپرینت 20 ثانیه ای بطور قابل توجهی با سرعت تایم تریل جاده پارا دوچرخه سوارانی که دارای انواع معلولیت های واجد شرایط بودند و بر روی دوچرخه معمولی، سه چرخه، دوچرخه دستی در حالت خوابیده یا زانوزده مسابقه دادند، مرتبط بود. بنابراین، این آزمایش اسپرینت می تواند برای ورزشکاران و مربیان یک راه آسان و استاندارد کنترل و پیشبینی عملکرد استقامتی باشد. 

Abstract

Objectives Whilst cycling performance has been studied extensively, very little is known about the performance of para-cyclists. This study assessed the relation between sprint power and road time trial performance in elite para-cyclists, and whether this relation differed based on impairment type and type of bike used.

Design Cross-sectional.

Methods During international para-cycling events, 168 athletes (88 bicycles, 17 tricycles, 56 recumbent handbikes and 7 kneeling handbikes) performed 20-s sport-specific sprint tests (mean power output (POmean) W), and their road time trial performance (average speed (km/h)) was taken from the official results. Multilevel regression models to assess the relation of sprint with time trial performance were composed for i. leg-cyclists: bicycle and tricycle and ii. arm-cyclists: recumbent- and kneeling handbike, adjusted for identified confounders. Furthermore, impairment type (categorized as i) muscle power/range of motion, ii) limb deficiency/leg length difference, and iii) coordination) and bike type were tested as effect modifiers.

Results POmean ranged from 303 ± 12 W for recumbent handcyclists to 482 ± 156 W for bicyclists. POmean was significantly related to time trial performance, for both leg-cyclists (β = 0.010, SE = 0.003, p < 0.01) and arm-cyclists (β = 0.029; SE = 0.005, p < 0.01), and impairment type and bike type were not found to be effect modifiers.

Conclusions Sprint power was related to road time trial performance in all para-cyclists, with no differences found in this relation based on impairment type nor bike type. For those competing on a bicycle, tricycle, recumbent- or kneeling handbike, sprint tests might therefore be useful to predict or monitor time trial performance.

5. Conclusion

Power output from a 20-s sprint test was significantly related to road time trial speed for para-cyclists with all eligible impairment types competing on a bicycle, tricycle, recumbent- or kneeling handbike. Therefore, this sprint test can be an easy and standardized way for athlete

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

رابطه بین قدرت اسپرینت (توان سرعت ) و عملکرد تایم تریل جاده در پارا دوچرخه سواران حرفه ای (نخبه)

The relation between sprint power and road time trial performance in elite para-cyclists

اثرات فعالیت بدنی منظم بر روی سیستم ایمنی، واکسیناسیون و خطر بیماری عفونی اکتسابی جامعه در جمعیت عمومی: بررسی سیستماتیک و متاآنالیز

Efects of Regular Physical Activity on the Immune System, Vaccination and Risk of Community‑Acquired Infectious Disease in the General Population: Systematic Review and Meta‑Analysis

چکیده

نکات کلیدی

1. مقدمه

2. روش ها

2.1. راهبرد جستجو

2.2. معیارهایی برای گنجاندن مطالعات جهت مرور

2.3. غربالگری

2.4. استخراج داده

2.5. ارزیابی ریسک سوگیری و کیفیت رتبه بندی شواهد

2.6. فراتحلیل کمّی

2.7. انحراف از پروتکل ثبت شده

3. نتایج

3.1. مشخصه های مطالعه

3.2. ریسک سوگیری

3.3. فراتحلیل

3.4. ناهمگونی، سوگیری انتشار، تحلیل حساسیت و اثر مشخصه های مداخله

4. بحث

4.1. ریسک سوگیری و پژوهش آتی

4.2. نقاط قوت و محدودیت ها

5. نتیجه گیری

منابع

چکیده

پیشینه. فعالیت بدنی منظم، شرط اصلی برای جلوگیری از بیماری های غیراکتسابی است و برای تاب آوری دربرابر کووید 19 و بیماری های عفونی دیگر با استقبال مواجه شده است. با این حال، هم اکنون شواهد نظام مند  وکمّی زیادی وجود ندارد که ارتباط بین فعالیت بدنی و قدرت سیستم ایمنی را بررسی کند. 

هدف. بررسی ارتباط بین فعالیت بدنی همیشگی و (1) ریسک بیماری های عفونی اکتسابی (2) پارامترهای ایمنی بررسی شده آزمایشگاهی و (3) پاسخ ایمنی به واکسیناسیون. 

روش ها. ما مروری نظام مند و فراتحلیل را برمبنای دستورالعمل های گویه های ترجیحی گزارش برای مطالعات مروری و فراتحلیل ها (PRISMA) انجام دادیم. ما 7 پایگاه داده (Medline، Embase، Cochrane Central، Web of Science، CINAHL، PsycINFO و Sport Discuss) را تا ماه آوریل سال 2020 در جستجوی آزمایشات بالینی کنترل شده تصادفی بررسی کردیم و مطالعات مشاهده ای آینده نگر در صورتی گنجانده شدند که گروه های بزرگسالان را با سطوح مختلف فعالیت بدنی و شمارش سلولی سیستم ایمنی گزارش شده، غلظت آنتی بادی، ریسک عفونت های تشخیصی آزمایشگاهی، ریسک بستری و مرگ و میر به علت بیماری عفونی را بررسی می کردند. مطالعاتی که در آن ورزشکاران نخبه حضور داشتند، حذف شدند. کیفیت مطالعات انتخابی با پیروی از دستورالعمل های کاکرین و با استفاده از ROB2 و ROBINS-E به دقت بررسی شدند. داده ها با استفاده از مدل اثرات تصادفی واریانس معکوس جمع آوری شدند. 

نتایج. سطوح بالاتر فعالیت بدنی همیشگی با 31 درصد کاهش ریسک (نسبت خطر 0.69، 95 درصد فاصله اطمینان، 0.78-0.61، 6 مطالعه روی 557487 نفر) بیماری عفونی اکتسابی و 37 درصد کاهش ریسک (نسبت خطر 0.64، 95 درصد فاصله اطمینان، 0.70-0.59، 4 مطالعه روی 422813نفر) مرگ و میر بیماری های عفونی مرتبط بود. مداخلات فعالیت بدنی به افزایش شمارش سلول های CD4 (32 سلول بر میکرولیتر، فاصله اطمینان 95درصد، 56-7 سلول بر میکرولیتر، 24 مطالعه روی 1112 نفر) و غلظت IgA ایمونوگلوبین بزاقی (اختلاف میانگین استاندارد 0.756، 95 درصد فاصله اطمینان، 1.365-0.146، 7 مطالعه روی 435 نفر) و کاهش شمارش سلولی نوتروفیل (704 سلول بر میکرولیتر، فاصله اطمینان 95درصد، 1340-68، 6 مطالعه روی 704 نفر) در مقایسه با گروه کنترل منجر شد. غلظت آنتی بادی پس از واکسیناسیون با برنامه ی فعالیت بدنی کمکی بالاتر است (اختلاف میانگین استاندارد 0.142، فاصله اطمینان 95درصد، 0.262-0.021، 6 مطالعه روی 497 نفر).

نتیجه گیری. فعالیت بدنی منظم، متوسط تا قدرتی با کاهش ریسک بیماری های عفونی اکتسابی و مرگ و میر بیماری عفونی مرتبط است و خط اول دفاعی سیستم ایمنی را ارتقا داده و قدرت واکسیناسیون را افزایش می دهد. 

5. نتیجه گیری

نتایج حاصل از این مطالعه ی مروری نظام مند و فراتحلیل نشان می دهد که فعالیت بدنی منظم موجب افزایش مقاومت در برابر بیماری عفونی در عموم جمعیت می شود. فعالیت بدنی منظم باید در میان عموم جمعیت ترویج داده شود تا ریسک عفونت اکتسابی از جامعه و مرگ و میر ناشی از بیماری عفونی کاهش یافته و قدرت برنامه های مصون سازی تقویت شده و به کاهش اثر پاندمی هایی مانند پاندمی اخیر یعنی کووید 19 کمک شود.

Abstract

Background Regular physical activity is the prime modality for the prevention of numerous non-communicable diseases and has also been advocated for resilience against COVID-19 and other infectious diseases. However, there is currently no systematic and quantitative evidence synthesis of the association between physical activity and the strength of the immune system.

Objective To examine the association between habitual physical activity and (1) the risk of community-acquired infectious disease, (2) laboratory‐assessed immune parameters, and (3) immune response to vaccination.

Methods We conducted a systemic review and meta-analysis according to PRISMA guidelines. We searched seven databases (MEDLINE, Embase, Cochrane CENTRAL, Web of Science, CINAHL, PsycINFO, and SportDiscus) up to April 2020 for randomised controlled trials and prospective observational studies were included if they compared groups of adults with diferent levels of physical activity and reported immune system cell count, the concentration of antibody, risk of clinically diagnosed infections, risk of hospitalisation and mortality due to infectious disease. Studies involving elite athletes were excluded. The quality of the selected studies was critically examined following the Cochrane guidelines using ROB2 and ROBINS_E. Data were pooled using an inverse variance random-efects model.

Results Higher level of habitual physical activity is associated with a 31% risk reduction (hazard ratio 0.69, 95% CI 0.61– 0.78, 6 studies, N=557,487 individuals) of community-acquired infectious disease and 37% risk reduction (hazard ratio 0.64, 95% CI 0.59–0.70, 4 studies, N=422,813 individuals) of infectious disease mortality. Physical activity interventions resulted in increased CD4 cell counts (32 cells/µL, 95% CI 7–56 cells/µL, 24 studies, N=1112 individuals) and salivary immunoglobulin IgA concentration (standardised mean diference 0.756, 95% CI 0.146–1.365, 7 studies, N=435 individuals) and decreased neutrophil counts (704 cells/µL, 95% CI 68–1340, 6 studies, N=704 individuals) compared to controls. Antibody concentration after vaccination is higher with an adjunct physical activity programme (standardised mean diference 0.142, 95% CI 0.021–0.262, 6 studies, N=497 individuals).

Conclusion Regular, moderate to vigorous physical activity is associated with reduced risk of community-acquired infectious diseases and infectious disease mortality, enhances the frst line of defence of the immune system, and increases the potency of vaccination.

5  Conclusion

The results from this systematic review and meta-analysis reveal that regular physical activity increases resistance to infectious disease in the general population. Regular physical activity should be promoted in the general population to decrease the risk of community-acquired infection and infectious disease mortality, strengthen the potency of immunisation programmes and help lessen the impact of pandemics such as the recent COVID-19.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

اثرات فعالیت بدنی منظم بر روی سیستم ایمنی، واکسیناسیون و خطر بیماری عفونی اکتسابی جامعه در جمعیت عمومی: بررسی سیستماتیک و متاآنالیز

Efects of Regular Physical Activity on the Immune System, Vaccination and Risk of Community‑Acquired Infectious Disease in the General Population: Systematic Review and Meta‑Analysis

تاثیر احساس درد و راهبردهای مقابله با آن بر نتایج اولیه جراحی زانو در ورزشکاران

Pain perception and coping strategies influence early outcomes following knee surgery in athletes

چکیده

1- معرفی

2- روش ها

3- نتایج

4- بحث

چکیده

اهداف: برای تعیین اینکه آیا احساس درد و راهکارهای مقابله با آن پیش بینی کننده ی نتایج بعد از عمل جراحی زانو در ورزشکاران است: (1) بازگشت به سطح مشابه ورزش (2) بهبود علائم و (3) بهبود در kinesiophobia (حرکت هراسی).
طراحی: مطالعه هم گروهی است که به منظور چگونگی تاثیر یک سری از عوامل بر یک نتیجه خاص انجام می پذیرد.
روش بررسی: 101 ورزشکار (52 مرد، 49 زن؛ میانگین سنی 7/32 سال) با میانگین 1/12 ماه پیگیری بیماری بعد از تشخیص در مطالعه ی حاضر گنجانده شدند. ارتباط مستقلی بین بیماری و اقدامات قبل از عمل تعیین شد: پرسشنامه کوتاه فرمMcGill (SF-MPQ)، میزان فاجعه پنداری درد (PCS)، اندازه گیری مقابله با درد (PCM)، و خرده مقیاس ها برای مقابله (brief COPE subscales) در رابطه با کنترل و مدیریت آن شامل پذیرش، انکار، بازخوانی مثبت و استفاده از پشتیبانی های ابزاری نیز مشخص شد. تنظیم طول مدت پيگيري، طول مدت علائم، سابقه جراحي، سن، سطح فعاليت و عمل جراحي انجام شد (Brief-COPE یک پرسشنامه گزارشی 28 آیتمی است که برای سنجش روشهای مؤثر و غیر موثر برای مقابله با یک رویداد استرس زا در زندگی طراحی شده است ).
نتایج: میزان بازگشت به سطح مشابه ای از ورزش، که ورزشکار پیشتر فعالیت داشته است، در بعد از عمل جراحی 73 % بوده است؛ فاجعه پنداری درد شدید (PCS >36 points) احتمال عدم بازگشت به سطح مشابه در ورزش را افزایش داد (OR 11.3 CI 1.51, 236; p = 0.02)، در حالی که استفاده از پشتیبانی های ابزاری کمک کننده بود (افزایش در هر نقطه: 0.72 CI 0.54, 0.94; p = 0.02). مقابله با مسئله متمرکز ارتباط مستقیم با بهبود در درجه ی IKDC-S است (beta 0.032 SE 0.010; p = 0.001). بهبود در حرکت هراسی بعد از عمل جراحی، در مقایسه با فرکانس درد دریافت شده از بیمار در قبل از عمل جراحی تا حدودی کمتر بود (OR 0.23 CI 0.06, 0.71; p = 0.009) و افزایش درجه انکار و نادیده گرفتن درد(COPE-denial scores) (OR 0.43 CI0.21, 0.88; p = 0.02) به این صورت بوده است.
نتیجه گیری: در بین ورزشکارانی که تحت عمل جراحی زانو قرار گرفتند؛ عمق درد شدید، با دستیابی ورزشکار به سطح مشابه ارتباط عکس دارد. پشتیبانی ابزاری و راهبردهای مقابله با مشکل با نتایج همچون بهبودی بیمار و پیشرفت همراه است. درجات بالای درد در قبل از عمل جراحی، با پیشرفت در حرکت هراسی بعد از توانبخشی نسبت عکس دارد.

4- بحث

اهداف اصلی جراحی و توانبخشی زانو مرتبط با ورزش، بازگشت عملکرد طبیعی زانو و همچنین اعتماد به نفس ورزشکاران است تا بتوانند فعالیت های ورزشی خود را بدون آسیب دیدگی مجدد از سر گیرند. مطالعه حاضر ارتباط معناداری را بین احساسات قبل از عمل، و پیامدهای ذهنی و فردی متعدد پس از عمل جراحی زانو، را نشان می دهد که شامل نمرات IKDC-S ، بازگشت به ورزش در سطح قبل و کاهش حرکت هراسی پس از اتمام توانبخشی می باشد. بسیاری از این روابط صرف نظر از روش جراحی برنامه ریزی شده موجود هستند. به نظر می رسد استراتژی های خاص مقابله، تأثیر احساس درد از نتایج بعد از عمل را تعدیل می کند، در حالی که برخی از راهبردهای مقابله ای محافظت کننده و برخی دیگر مضر هستند. شناخت احساس درد و شیوه های مقابله در اوایل درمان ممکن است به ارائه دهندگان داروهای ورزشی کمک کند تا بیمارانی که در معرض خطر نارضایتی فردی و ذهنی هستند، را تشخیص دهند.

Abstract

Objectives
To determine whether pain perceptions and coping strategies are predictive of the following outcomes after knee surgery in athletes: (1) return to similar level of sport, (2) improvement in symptoms, and (3) improvement in kinesiophobia.
Design Prospective cohort study.
Methods
101 athletes (52 men, 49 women; mean age 32.7 years) at mean 12.1 months follow-up were included. Independent relationships between patient outcomes and pre-operative measures were determined: short form McGill Pain questionnaire (SF-MPQ), Pain Catastrophizing Scale (PCS), Pain Coping Measure (PCM), and the brief COPE subscales of acceptance, denial, positive reframing, and use of instrumental support. Adjustment was performed for length of follow-up, symptom duration, surgical history, age, activity level, and surgical procedure.
Results
Rate of return to similar level of sport was 73%; severe pain catastrophizers (PCS >36 points) had increased odds of not returning to similar level of sport (OR 11.3 CI 1.51, 236; p = 0.02) whereas COPE-use of instrumental support was protective (per point increase: 0.72 CI 0.54, 0.94; p = 0.02). Problem-focused coping positively correlated with improvement in IKDC-S scores (beta 0.032 SE 0.010; p = 0.001). Improvement in kinesiophobia after surgery was less likely with higher pre-operative perceived pain frequency (OR 0.23 CI 0.06, 0.71; p = 0.009) and higher COPE-denial scores (OR 0.43 CI 0.21, 0.88; p = 0.02).
Conclusions
Among athletes undergoing knee surgery, severe pain catastrophizing is negatively associated with return to similar level of sport. Instrumental support and problem-focused coping strategies are associated with improved outcomes. High preoperative pain scores are negatively associated with improvement in kinesiophobia after rehabilitation.

4- Discussion

The central goals of sports-related knee surgery and rehabilitation are to restore knee function as well as athletes’ confidence in the ability to perform activities without re-injury. The current study demonstrates a significant relationship between pre-operative pain perceptions and multiple subjective outcomes after sportsrelated knee surgery including IKDC-S scores, return to prior level of sport, and reduced kinesiophobia after completing rehabilitation. Many of these relationships are present irrespective of the planned surgical procedure. Specific coping strategies appear to moderate the effect of pain perceptions on postoperative outcomes, with some coping strategies being protective and others being harmful. Recognition of pain perception and coping styles early on in treatment may help sports medicine providers identify patients at risk for an unsatisfactory subjective outcome.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

تاثیر احساس درد و راهبردهای مقابله با آن بر نتایج اولیه جراحی زانو در ورزشکاران

Pain perception and coping strategies influence early outcomes following knee surgery in athletes

خصوصیات روان سنجی آزمون رشد حرکتی درشت – چاپ سوم در نمونه بزرگی از کودکان ایتالیایی

Psychometric proprieties of the Test of Gross Motor Development–Third Edition in a large sample of Italian children

چکیده

1. مقدمه

2. روش ها

3. یافته ها

4. بحث

5. نتیجه گیری

چکیده

اهداف: آزمون رشد حرکتی درشت-3 (TGMD-3) مهارت های حرکتی درشت اساسی را در دو حوزه ارزیابی می کند: مهارت های حرکتی و مهارت های توپی. هدف این پژوهش ارزیابی جامع این آزمون در نمونۀ بزرگی از کودکان مقطع پیش دبستانی و دبستانی ایتالیا می باشد.

طرح: طرح پژوهش مقطعی و آزمون-آزمون مجدد می باشد.

روش تحقیق: تعداد کودکان=5210؛ میانگین ردۀ سنی= 8.38، انحراف معیار= 1.97%؛ دختر= 48 نفر که سه آزمون خود را که شامل یک تمرین بود به اتمام رساندند. برای ارزیابی فقط امتیازات دو آزمون «رسمی» آخر ثبت شدند. روایی و عدم اعتبار اندازه گیری TGMD-3 در گروه های سنی و جنسی و اعتبار سنجی آزمون-آزمون مجدد به منظور استحکام اندازه گیری بیش از وقت معین مورد آزمایش قرار گرفتند. عملکرد آیتم های موردی نیز با تحلیل نظریه سوال پاسخ مورد آزمایش قرار گرفتند.

یافته ها: ساختار دو عاملی TGMD-3 با تحلیل عامل تأییدی و اکتشافی تأیید شد. تحلیل عامل تأییدی چندگروهی درمورد گروه های سنی و جنسی نشان داد ، کاهش قابل توجهی در تنظیم مدل بین راه حل های تغییر ناپذیر پیکربندی، اندازه ای و ساختاری وجود ندارد. یافته های آزمون-آزمون مجدد برای هردو مجموعه مهارت در گروه های سنی، بین 0.967 و 0.990 قرار داشت. تحلیل نظریۀ سوال پاسخ با استفاده از یک مدل پاسخ درجه بندی شده نشان داد که خطای استاندارد پایین و میزان اطلاعات با آزمون بالا طیف گسترده ای از مهارت های حرکتی و توپی را پوشش می دهند.

نتیجه گیری: این یافته ها روایی و پایایی ساختار قوی TDMG-3 را برای اندازه گیری مهارت های حرکتی درشت در گروه های جنسی و سنی کودکان را نشان می دهد. تحلیل نظریۀ سوال پاسخ نشان می دهد که چگونه معیارهای عملکردی موجود در این آزمون طیف گسترده ای از مهارت های حرکتی درشت را دربر گرفته اند. استفاده از TGMD-3 می تواند موجب آگاهی برنامه های رشد حرکتی شده و از تصیمات برنامۀ درسی مدارس حمایت کند.

5. نتیجه گیری

TGMD-3 ابزاری مطمئن برای ارزیابی مهارت های حرکتی درشت در کودکان پیش دبستانی و دبستانی است. این ابزار به طور همزمان می تواند بین پسرها و دخترها با ردۀ سنی 3 تا 11 سال مورد استفاده قرار گیرد. استفاده از TGMD-3 می تواند برنامه های رشد حرکتی را آگاه سازد و از تصمیم گیری های برنامۀ درسی در مدارس حمایت کند. به طور خلاصه، یافته های ما دارای پیامدهای مهمی در موقعیت آموزشی است که برای تأیید رشد حرکتی بین کودکان با روشی معتبر بسیار مهم است.1 بنابراین TGMD-3 می تواند ابزاری بسیار مفید برای محققان و معلم ها به منظور شناسایی تأخیر حرکت و صلاحیت حرکت در رشد مهارت حرکتی درشت کودکان باشد. 

Abstract

Objectives The Test of Gross Motor Development-3 (TGMD-3) evaluates fundamental gross motor skills across two domains: locomotor and ball skills. This study aimed to perform a full psychometric assessment of this test in a large sample of Italian pre- and primary school children.

Design Cross-sectional and test-retest study design.

Method Children N = 5210; mean age years = 8.38, SD = 1.97; % females = 48 completed three trials, including one practice. Only the scores of the two latter ‘formal’ trials were recorded for the evaluation. Factorial validity and measurement invariance of TGMD-3 across age and gender groups and test-retest reliability for the overtime measure consistency were tested. Item response theory analysis further tested single items’ performances.

Results Explorative and confirmatory factor analyses confirmed the two-factor structure of the TGMD-3. Multi-group confirmatory factor analyses indicated that there were no significant reductions in model adjustments between the configural, metric and structural invariance solutions for gender and age groups. Test-retest results ranged between 0.967 and 0.990 for both skill sets across age groups. Item response theory analysis using a graded response model showed low standard error and high-test information levels covering a wide spectrum range of both locomotor and ball skills.

Conclusions These results highlight the strong construct validity and reliability of the TGMD-3 to measure gross motor skills in children across gender and age groups. Item response theory analysis evidenced how the performance criteria included in this test cover a wide range of gross the motor skills spectrum. The use of TGMD-3 may inform motor development programs and support curricular decisions in schools.

5. Conclusion

The TGMD-3 is a reliable instrument to assess gross motor skills in pre- and primary school children. This instrument can be simultaneously adopted across boys and girls with age range from 3 to 11 years. The use of TGMD-3 may inform motor development programs and support curricular decisions in schools. In sum, our results have significant implications in educational settings where it is important to verify in a reliable way motor development among children. This is crucial if we consider how important motor developmentis in childhood.1 The TGMD-3 may thus be a very useful instrument for researchers and teachers to identify children’s motor delays and motor competence in gross motor skill development.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

خصوصیات روان سنجی آزمون رشد حرکتی درشت – چاپ سوم در نمونه بزرگی از کودکان ایتالیایی

Psychometric proprieties of the Test of Gross Motor Development–Third Edition in a large sample of Italian children

اهمیت احتمالی واکنش سیستم ایمنی بدن به ورزش در افزایش سن بافت عضله و استخوان

Potential Importance of Immune System Response to Exercise on Aging Muscle and Bone

چکیده

مقدمه

واکنش سیستم ایمنی به ورزش

تاثیرات ورزش بر واکنش ایمنی و ماهیچه های اسکلتی

تاثیرات ورزش بر واکنش ایمنی و بافت استخوان ها

نتیجه گیری

چکیده

هدف تحقیق: تحلیل ماهیچه های اسکلتی و بافت استخوانی مرتبط با سن و مشکلات بافت ها باعث کاهش عملکرد و افزایش خطر افتادن و زخمی شدن می شوند. یکی از عوامل موثر در تحلیل ماهیچه ای و بافت استخوانی در طول زمان، التهابات مزمن درجه پایین می باشد. آموزش تمرین و ورزش یکی از درمان های موثر برای کاهش تحلیل ماهیچه ای و بافت های بافت استخوان است که احتمالا با افزایش واکنش سیستم ایمنی همراه می شوند. از این رو، در مورد تعاملات کلیدی بین سیستم ایمنی، ماهیچه و بافت استخوان در ارتباط با انحراف ورزشی بحث می کنیم و شناسایی می کنیم که “تعامل” قابل توجهی بین ماهیچه و بافت استخوان در سیستم ایمنی در واکنش به ورزش وجود دارد.

یافته های اخیر: پیشرفت های اخیر در درک ما از “تعامل” بین ماهیچه و بافت استخوان و سیستم ایمنی دلالت بر این دارد که ورزش می تواند تاثیرات مفید ماهیچه و بافت استخوان را از طریق تعامل با سیستم ایمنی تعدیل کند.

خلاصه: تحلیل ماهیچه های اسکلتی مرتبط با سن و مشکلات بافت ها می توانند تا حدودی با توجه به یک سیستم ایمنی ناقص از طریق التهاب مزمن درجه کم تشریح شوند. آموزش ورزشی تاثیر مفیدی بر عملکرد سیستم ایمنی و افزایش سن در ماهیچه و بافت استخوان دارد. از نظر تئوری، “تعامل” بین سیستم ایمنی، ماهیچه و بافت استخوان در واکنش به ورزش باعث افزایش سلامت ماهیچه ای بافت استخوانی مرتبط با افزایش سن می شود.

مقدمه

سالمندی با افزایش بیماریهای متعدد غیر ارتباطی و تحلیل قابل توجه در سلامت همراه هستند که این موارد در سیستم ماهیچه ای اسکلتی اتفاق می افتند. تحلیل روی داده در توده ماهیچه اسکلتی مرتبط با سالمندی (برای نمونه، یک عامل تعریف کننده پوکی بافت استخوان) بسیار شایع می باشد و شیوع سارکوپنی و پوکی بافت استخوان نیز بدون تردید با افزایش در میان جمعیت سالمند افزایش می یابند(1و2). یکی از عوامل موثر در تحلیل ماهیچه ای و بافت استخوانی در طول زمان، تغییر/ اختلال در عملکرد سیستم ایمنی است که تحت عنوان “التهاب سنی”(3) نامیده می شود که واکنش های مزمن موجود در بسیاری از شرایط و بیماریها را توصیف می کند (4). آموزش ورزشی می تواند یک اقدام موثر باشد. به هر حال، تاثیرات مکانیکی ورزش بر “التهاب سنی” نا مشخص هستند.

نتیجه گیری

در حالی که از رابطه بین سیستم ایمنی، ماهیچه و بافت استخوان در واکنش به ورزش درک وجود دارد، اما تحقیقات انجام شده در این حوزه محدود هستند و تحقیقات بیشتر تضمین شده است. بخصوص اینکه، شناسایی نوع، مقدار، تراکم و فراوانی ورزش های مختلف بر تاثیر گذاری بر واکنش سیستم ایمنی و چگونگی تاثیر آنها بر ماهیچه و بافت استخوان در یک حوزه بخشی از تحقیقات آینده هستند. همچنین، شناسایی شباهت ها و اختلافات در واکنش سیستم ایمنی، و تعامل آن با ماهیچه و بافت استخوان، بین وضعیت آموزشی و غیر آموزشی از موضوعات مورد علاقه هستند. همچنین، آیا قدرت یک واکنش در حالت آموزشی ثابت می ماند و یا حتی تقویت می شود؟ درک تاثیرات آموزش ورزشی بر تعامل بین سیستم ایمنی و بافت استخوان و یا ماهیچه در افراد بیمار یکی از حوزه هایی است که باید همچنان مورد بررسی های بالینی و پیش بالینی و تلاشهای تحقیقی قرار بگیرد. این تعاملات برای حفظ سلامت ماهیچه ای بافت استخوانی افراد لازم می شوند.

Abstract

Purpose of Review The age-related loss of skeletal muscle and bone tissue decreases functionality and increases the risk for falls and injuries. One contributing factor of muscle and bone loss over time is chronic low-grade inflammation. Exercise training is an effective countermeasure for decreasing the loss of muscle and bone tissue, possibly by enhancing immune system response. Herein, we discuss key interactions between the immune system, muscle, and bone in relation to exercise perturbations, and we identify that there is substantial “cross-talk” between muscle and bone and the immune system in response to exercise.

Recent Findings Recent advances in our understanding of the “cross-talk” between muscle and bone and the immune system indicate that exercise is likely to mediate many of the beneficial effects on muscle and bone via their interactions with the immune system.

Summary The age-related loss of muscle and bone tissue may be partially explained by an impaired immune system via chronic low-grade inflammation. Exercise training has a beneficial effect on immune system function and aging muscle and bone. Theoretically, the “cross-talk” between the immune system, muscle, and bone in response to exercise enhances aging musculoskeletal health.

Introduction

Aging is associated with the development of a variety of noncommunicable diseases with some of the most significant deteriorations to health happening in the musculoskeletal system. The age-related loss of skeletal muscle mass (i.e., one defining factor of sarcopenia) and bone tissue (i.e., one defining factor of osteoporosis) is highly prevalent, and the incidence of sarcopenia and osteoporosis will inevitably increase with the growing (and aging) population [1, 2]. One main contributing factor of muscle and bone loss over time is altered/impaired immune system function, referred to as “inflammaging” [3] which describes the low-level chronic inflammatory response that exists in many aged conditions and diseases [4]. Exercise training may act as a countermeasure; however, the mechanistic effects of exercise on “inflammaging” are relatively unknown.

Conclusion

While there is some understanding of the inter-relationship between the immune system, muscle, and bone in response to exercise, research is limited and additional work is warranted. Specifically, identifying the types, doses, intensities, and frequencies of various exercise modalities on influencing the immune system response and how this influences bone and muscle is an area apt for future research. Also, identifying the similarities or differences in the acute response of the immune system, and its cross-talk with muscle and bone, between an un-trained and trained state is of interest. Will the strength of the response remain, or even be more robust, in a trained state? Understanding the effects of exercise training on the cross-talk between the immune system and bone or muscle in diseased populations is an area that should continue to undergo pre-clinical and clinical research efforts. These interactions are essential for maintaining musculoskeletal health as individuals’ age.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

اهمیت احتمالی واکنش سیستم ایمنی بدن به ورزش در افزایش سن بافت عضله و استخوان

Potential Importance of Immune System Response to Exercise on Aging Muscle and Bone

اثرات چاقی بر سایز پستان، ساختار و کارکرد ستون فقرات سینه‌ای، درد اسکلتی عضلانی در بالاتنه و فعالیت فیزیکی در زنان

Effects of obesity on breast size, thoracic spine structure and function, upper torso musculoskeletal pain and physical activity in women

چکیده
1- مقدمه
2- روش‌ها
2-1- شرکت‌کنندگان
2-2- اندازه پستان
2-3- گشتاور خمشی وارده بر ستون فقرات سینه‌ای
2-4- کیفوز ستون فقرات
2-5- دردهای عضلانی اسکلتی در بالاتنه
2-6- زمان صرف شده برای فعالیت‌های بدنی
2-7- تحلیل آماری
3- نتایج
3-1- سن شرکت‌کنندگان، BMI و حجم پستان
3-2- گشتاور خمشی وارده بر ستون فقرات سینه‌ای
3-3- کیفوز ستون فقرات
3-4- دردهای عضلانی اسکلتی در بالاتنه
3-5- زمان صرف شده برای فعالیت‌های بدنی
4- بحث
5- نتیجه‌گیری
منابع

چکیده

هدف: این مطالعه تأثیر چاقی بر اندازه پستان، ساختار و عملکرد ستون فقرات سینه‌ای، درد اسکلتی عضلانی در بالاتنه و شرکت در فعالیت‌های بدنی را در زنانی که به‌طور مستقل در جامعه زندگی می‌کنند، مورد بررسی قرار داده است.
روش‌ها: در مجموع 378 زن به 3 گروه تقسیم شدند (بدون اضافه وزن: شاخص توده بدنی (BMI)= 22.5 ±0.2 kg/m2 (میانگین ± انحراف از معیار)؛ دارای اضافه وزن: BMI= 27.4 ±0.3 kg/m2 ؛ چاق: BMI= 35.4 ±0.3 kg/m2). متغیرهای برآیند حجم پستان (میلی‌لیتر)، گشتاور خمشی وارده بر ستون فقرات سینه‌ای (Nm)، کیفوز ستون فقرات (درجه)، درد اسکلتی عضلانی در بالاتنه (نمره)، و زمان صرف شده برای فعالیت بدنی (دقیقه) در بین سه گروه محاسبه شدند و مورد مقایسه قرار گرفتند و با توجه به اختلاف سن در بین گروه‌ها تنظیم شدند. نتایج: BMI اثر مهم و قابل‌توجهی بر همه متغیرهای برآیند دارد. شرکت‌کنندگانی که در گروه چاق قرار داده شدند پستان‌های بسیار بزرگ‌تر، و گشتاور خمشی وارده بر ستون فقرات بیشتری داشتند و نسبت به شرکت‌کنندگانی که در دو گروه دیگر قرار داده شده بودند، فعالیت‌های بدنی کمتری را گزارش کردند. همچنین در بین شرکت‌کنندگان گروه چاق کیفوز ستون فقرات به‌طور قابل‌توجهی نشان داده شد و آنها در مقایسه با همتایان خود در دو گروه دیگر، درد اسکلتی عضلانی بسیار بیشتری را در قسمت بالاتنه گزارش کردند.
نتیجه‌گیری: این مطالعه اولین مطالعه‌ای است که نشان می‌دهد افزایش سطح چاقی با کیفوز تحت کنترل و بار ستون فقرات سینه‌ای و همچنین افزایش علائم درد اسکلتی عضلانی در بالاتنه و کاهش زمان صرف شده برای فعالیت بدنی در زنانی که در جامعه زندگی می‌کنند همراه است. ما انجام تحقیقات بیشتری را توصیه می‌کنیم تا مشخص شود آیا مداخلات مبتنی بر شواهد طراحی شده برای کاهش گشتاور خمشی وارده بر ستون فقرات سینه‌ای می‌تواند علائم درد اسکلتی عضلانی در بالاتنه و توانایی زنان چاق را برای شرکت در فعالیت‌های بدنی بهبود بخشد یا خیر.

5- نتیجه‌گیری

این مطالعه نشان می‌دهد که چاقی زنان ساکن در جامعه، خطر کیفوز و بار ستون فقرات سینه‌ای را افزایش داده بود. افزایش میزان چاقی با افزایش علائم درد عضلانی اسکلتی بالاتنه و کاهش زمان صرف شده در فعالیت بدنی نیز همراه بود. تحقیقات بیشتری توصیه می‌شود تا مشخص شود آیا مداخلات طراحی شده برای کاهش گشتاور خمشی وارده بر ستون فقرات سینه‌ای می‌تواند در تسکین بار ساختارهای ستون فقرات سینه‌ای مؤثر باشد و به‌نوبه خود علائم درد اسکلتی عضلانی بالاتنه و توانایی برخورداری از مزایای سلامتی مرتبط با مشارکت در فعالیت بدنی را در زنان چاق بهبود بخشد یا خیر.

Abstract

Purpose This study investigated the effects of obesity on breast size, thoracic spine structure and function, upper torso musculoskeletal pain and physical activity participation in women living independently in the community.
Methods A total of 378 women were divided into 3 groups (Not Overweight: body mass index (BMI) = 22.5 ± 0.2 kg/m2 (mean ± SE); Overweight: BMI = 27.4 ± 0.3 kg/m2; Obese: BMI = 35.4 ± 0.3 kg/m2). Outcome variables of breast volume (mL), thoracic flexion torque (Nm), thoracic kyphosis (degrees), upper torso musculoskeletal pain (score) and time spent in physical activity (min) were calculated and compared among the 3 groups, adjusting for between-groups differences in age.
Results There was a significant main effect of BMI on all outcome variables. Participants classified as Obese displayed significantly larger breasts, had greater thoracic flexion torques and reported less time participating in physical activity relative to the participants who were classified as Not Overweight and Overweight. Participants in the Obese group also displayed significantly more thoracic kyphosis and reported significantly more upper torso musculoskeletal pain compared to their counterparts who were classified as Not Overweight.
Conclusion This study is the first to demonstrate that increased obesity levels were associated with compromised kyphosis and loading of the thoracic spine, as well as increased symptoms of upper torso musculoskeletal pain and reduced time spent in physical activity in women living in the community. We recommend further research to determine whether evidence-based interventions designed to reduce the flexion torque generated on the thoracic spine can improve these symptoms of upper torso musculoskeletal pain and the ability of women with obesity to participate in physical activity.

5- Conclusion

Our study demonstrates that kyphosis and loading of the thoracic spine were compromised by obesity in women living in the community. Increased obesity levels were also associated with increased symptoms of upper torso musculoskeletal pain and reduced time spent in physical activity. Further research is recommended to determine whether interventions designed to reduce the flexion torque generated on the thoracic spine are effective in relieving loading of the thoracic spine structures and, in turn, improving symptoms of upper torso musculoskeletal pain and the ability of women with obesity to enjoy the health benefits associated with participating in physical activity.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

اثرات چاقی بر سایز پستان، ساختار و کارکرد ستون فقرات سینه‌ای، درد اسکلتی عضلانی در بالاتنه و فعالیت فیزیکی در زنان

Effects of obesity on breast size, thoracic spine structure and function, upper torso musculoskeletal pain and physical activity in women

یادگیری حرکتی یک تکلیف تعادل پویا: تأثیر قدرت اندام تحتانی و تمرین تعادل قبلی

Motor learning of a dynamic balance task: Influence of lower limb power and prior balance practice

چکیده

مقدمه

روش ها

نتایج

بحث

نتیجه گیری

چکیده

اهداف: ما می خواستیم بررسی کنیم که آیا تأثیر “آموزش یادگیری” که در یادگیری تکالیف دیداری-حرکتی مشاهده شده است، در هنگام یادگیری یک تکلیف تعادلی نیز وجود دارد، یعنی اینکه آیا میزان یادگیری یک تکلیف تعادلی با تمرین قبلی تکالیف مشابه تعادلی بهبود می یابد یا خیر.
طراحی: مرکز تکی، گروه موازی، بررسی آموزش کنترل شده.
روش کار: 32 فرد سالم به یک گروه شاهد و یک گروه آموزشی تقسیم شدند. تمرین گروه آموزشی شامل 90 آزمایش از سه فعالیت تعادلی بود. چهل و هشت ساعت پس از تمرین، طی زمان انجام یک تکلیف تعادلی جدید (90 آزمایش)، کارایی در هر دو گروه ثبت و 24 ساعت بعد، حفظ آن اندازه گیری شد (10 آزمایش).
نتایج: تجزيه و تحليل آماری مدل هاي مختلط نشان داد كه ميزان يادگيري هر دو مرحله ی اکتساب و نگهداري تحت تاثیر 90 آزمون قبلي تمريني كه توسط گروه آموزشي انجام شده بود، قرار نگرفت. با این حال، شرکت-کنندگان با قدرت بالا در اندام تحتانی عملکرد بالاتری نسبت به شرکت کنندگان با قدرت کم داشتند، که می تواند تاحدی با میزان یادگیری بالاتر مشاهده شده در مرحله اکتساب برای شرکت کنندگان با قدرت بالا توضیح داده شود.
نتيجه گيري: بر خلاف تکالیف دیداری-حرکتی يا ادراكي، اثر «آموزش يادگيري» بر تکالیف تعادلی مشاهده نشد. همبستگی بین میزان یادگیری و قدرت اندام تحتانی نشان می دهد که یادگیری حرکتی تکالیف تعادلی پویا ممکن است به توانایی جسمی برای اجرای حرکت صحیح بستگی داشته باشد. بنابراین، یک برنامه آمادگی قدرتمند قبلی با تاکید بر قدرت اندام تحتانی باید در طراحی یک تمرین تعادلی، به ویژه برای پیشگیری از سقوط در نظر گرفته شود.

نتیجه گیری

هیچ اثر “آموزش یادگیری” برای یادگیری تکلیف تعادلی مشاهده نشد. بنابراین، تمرین قبلی کوتاه مدت تکالیف تعادلی، باعث تسهیل یادگیری یک تکلیف تعادلی جدید نشد که تخصصی بودن اثرات آموزش تعادلی و عدم انتقال از یک تکلیف تعادلی به تکلیف تعادلی دیگر را پشتیبانی می کند. رابطه بین قدرت اندام تحتانی و میزان یادگیری نشان می دهد که یادگیری حرکتی تکالیف تعادلی پویا به نظر می رسد به قابلیت فیزیکی اجرای حرکت صحیح بستگی دارد. بنابراین، هنگام طراحی یک تمرین تعادلی، به خصوص در پیشگیری از سقوط، یک برنامه آمادگی قدرتمند قبلی با تاکید بر قدرت اندام تحتانی باید در نظر گرفته شود.

Abstract

Objectives We wanted to verify if the “learning to learn” effect observed in the learning of visuomotor tasks is also present when learning a balance task, i.e., whether the learning rate of a balance task is improved by prior practice of similar balance tasks.
Design Single centre, parallel group, controlled training study.
Methods 32 young healthy participants were divided into a control and a training group. The training group’s practice consisted of 90 trials of three balance tasks. Forty-eight hours after the training, we recorded performance during the acquisition (90 trials) of a novel balance task in both groups, and 24 h thereafter we measured its retention (10 trials).
Results Mixed models statistical analysis showed that the learning rate of both the acquisition and the retention phase was not influenced by the 90 prior practice trials performed by the training group. However, participants with high lower limb power had a higher balance performance than participants with low power, which can be partly explained by the higher learning rate observed during the acquisition phase for participants with high power.
Conclusions Contrary to visuomotor or perceptual tasks, we did not find a “learning to learn” effect for balance tasks. The correlation between learning rate and lower limb power suggests that motor learning of dynamic balance tasks may depend on the physical capability to execute the correct movement. Thus, a prior strength and conditioning program with emphasis on lower limb power should be considered when designing a balance training, especially in fall prevention.

5- Conclusion

We observed no “learning to learn” effect for balance task learning. Thus, prior short-term practice of a variety of balance tasks did not facilitate the learning of a new balance task, underpinning the specificity of balance training effects and the lack of transfer from one balance task to another. The relation between lower limb power and the learning rate suggests that the motor learning of dynamic balance tasks seems to depend on the physical capability to execute the correct movement. Thus, a prior strength and conditioning program with emphasis on lower limb power should be considered when designing a balance training, especially in fall prevention.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

یادگیری حرکتی یک تکلیف تعادل پویا: تأثیر قدرت اندام تحتانی و تمرین تعادل قبلی

Motor learning of a dynamic balance task: Influence of lower limb power and prior balance practice