تاثیر شرکت در ورزش های سازمان یافته برای جلوگیری از خودآزاری در نوجوانان؟ تجزیه و تحلیل مکانیسم های اساسی

Can participation in organized sports help adolescents refrain from self-harm? An analysis of underlying mechanisms

چکیده

1. مقدمه

2.  شیوه

3. نتایج

4. بحث

تامین بودجه

اعلامیه تعارض منافع

منابع

چکیده

     تحقیق به طور ویژه ای بر آن چه که ممکن است باعث وقوع کمتر خود آسیبی عمدی در نوجوانان شود، متمرکز شده است. زیرا حوزه ی ورزشی یک بستر حائز اهمیت برای ارتقای سازگاری مثبت است. ما پیشنهاد داده ایم که انجام فعالیت های ورزشی سازمان دهـی شده از طریق تاثیرگذاری روی بهزیستی روان شـناختی، می تواند از آسیب رساندن نوجوانان به خود ، خودداری کند. ما توسط دو موج داده های طولی از 998 نوجوان سوئدی در مقاطع 7 و 8 ( که 52% آن ها پسر بودند)، این موضوع که آیا علائم افسردگی و اعتماد به نفس واسطه ی ارتباط بین فعالیت های ورزشی سازمان یافته و خود آسیبی هست یا خیر را آزمایش کردیم. نتایج نشان داد که اعتماد به نفس ، و نه علائم افسردگی، در ارتباط بین فعالیت های ورزشی سازمانی و کاهش خودآزاری دخیل است. یافته های ما ، این نظر را که فعالیت های ورزشی سازمانی می توانند به عنوان راهی قابل اعتماد برای افزایش سلامت روان و بستری برای اقدامات آینده باشند را تقویت می کند.

پژوهش فعلی
      سوئد دارای حدود 20000 باشگاه ورزشی در سراسر کشور است که 12000 آن ها فعالیت های ورزشی برای جوانان را سازمان دهی می کنند (جیکوب سون و همکارانش 2018). پیرامون 13 سالگی، حدود 66% از نوجوانان سوئدی در باشگاه های ورزشی سازمان یافته شده شرکت می کنند (آمار سوئد، 2017-2018). این درصد در 16 سالگی اندکی کاهش می یابد (جیکوب سون و همکارانش 2018). همچنین به نظر می رسد که سوئد به عنوان یکی از کشورهای اروپایی با بیشترین ابتلا به خودآزاری، نشان داده شده است، جایی که تا 42% نوجوانان درگیر آن هستند (مولن کامپ و همکارانش 2012). با توجه به ارتباط فعالیت های ورزشی سازمان یافته و خودآزاری در سوئد، در این مطالعه، هدف ما تعیین این بود که آیا فعالیت های ورزشی سازمان یافته می تواند تغییر در خودآزاری نوجوانان و مکانیسم هایی که ممکن است چنین ارتباطی را توضیح دهند، پیش بینی کند. ما فرض کردیم که فعالیت های ورزشی سازمان یافته از طریق کاهش علائم افسردگی نوجوانان و افزایش حس خود ارزشمندی آن ها، می تواند سطوح خودآزاری را کاهش دهد ( برای مدل مفهومی به شکل 1 مراجعه کنید).

     زمانی که به فعالیت های ورزشی سازمان یافته، اختلالات درونی و خودآزاری به صورت فردی نگاه می کنیم، مطالعات برخی تفاوت های جنسیتی را نشان دادند. هرچند فعالیت های ورزشی سازمان یافته به طور فزاینده ای در میان دختران درحال محبوب شدن است، اما یکی از محبوب ترین فعالیت های اوقات فراغت برای پسران بیان شده است (کائستنر و ژو 2006؛ آنگدامز بارومترن 2019). علاوه بر این، در دوران نوجوانی، دختران بیشتر از پسران اختلالات درونی بویژه علائم افسردگی را گزارش می کنند (گیرگوس و یانگ 2015) و کمبود عزت نفس (اورث و رابینز 2019). در آخر، بحث هایی در مورد این که آیا دختران بیشتر از پسران تمایل به آسیب رساندن به خود دارند، مطرح شده است ( برای بررسی پلنر و همکارانش 2013 مراجعه کنید). به خاطر این دلایل، ما تاثیر جنسیت را در تحلیل هایمان کنترل کردیم.

شیوه
شرکت کنندگان

     نمونه ی پژوهش از یک پروژه ی طولی [به علت داوری کور حذف شده است] شامل دانش آموزان پایه ی هفتم، هشتم و نهم از هفت دبیرستان وابسته به شهرداری در یک شهر متوسط در سوئد، گرفته شد. داده ها به صورت سالانه به مدت چهار سال جمع آوری شد. نمونه ی هدف از دانش آموزان در دومین و سومین زمان مشخص برای تحلیلمان گرفته شد ( از این پس آن ها را T1 و T2 می نامیم). نمونه ی تحلیلی این پروژه شامل شرکت 998 نوجوان پایه ی هفتم و هشتم بود ( 519 پسر؛ Mسن _ 94. 13؛ SD _ 74.0 ) همه ی دانش آموزانی که در T1 شرکت کرده بودند، در تحلیل هایمان مشمول شدند. بیشتر نوجوانان نمونه ی ما در سوئد به دنیا آمدند ( 85.3%). اکثر این نوجوانان با هر دو والدینشان سکونت داشتند ( 66% )، در حالیکه بقیه در محیط حضانت مشترک ( 14.4%)، فقط با یک ولی ( 17.3% مادر و 2.4% پدر)، یا تمهیدات حضانتی دیگر ( حدود 1% ) زندگی می کردند. همچنین، اکثریت پدرها (89.4%) و مادرهای این نوجوانان (73.2%) دارای شغل تمام وقت بودند.

رابطه بین قدرت اسپرینت (توان سرعت ) و عملکرد تایم تریل جاده در پارا دوچرخه سواران حرفه ای (نخبه)

The relation between sprint power and road time trial performance in elite para-cyclists

خلاصه

مفاهیم عملی

1. معرفی

2. روش ها

3. شرکت کنندگان

عملکرد تایم تریل

توان اسپرینت (سرعت)

متغیرهای مداخله گر احتمالی

تحلیل اطلاعات

مدل های رگرسیون اصلی

تحلیل ثانویه

نوع معلولیت و نوع دوچرخه

3.نتایج

مدل های رگرسیون اصلی

تحلیل ثانویه

4.بحث و گفت و گو

محدودیت ها

5. نتیجه گیری

منابع

خلاصه

اهداف: درحالی که عملکرد دوچرخه سواری بطور گسترده ای مورد مطالعه قرار گرفته است، اطلاعات کمی در مورد عملکرد پارا دوچرخه سواران وجود دارد. این مطالعه ارتباط بین توان اسپرینت (سرعت) و عملکرد تایم تریل جاده در پارا دوچرخه سواران حرفه ای (نخبه) را مورد ارزیابی قرار می دهد و نشان می دهد که این آیا این ارتباط بر اساس نوع معلولیت (اختلال) و نوع دوچرخه تغییر می کند یا خیر.

طرح: مطالعه مقطعی

روش ها: در طول رویداد های بین المللی پارا دوچرخه سواری، 168 ورزشکار ( 88 دوچرخه، 17 سه چرخه، 56 دوچرخه دستی به حالت خوابیده ( با پدال دستی) و 7 دوچرخه دستی به حالت زانوزده ( دوچرخه سوار در حالت زانوزده بر روی دوچرخه قرار می گیرد و با دست رکاب می زند)) آزمایش های اسپرینت ورزشی مخصوص 20 ثانیه ای (میانگین توان خروجی (POmean) W) را انجام دادند، و عملکرد تایم تریل جاده (میانگین سرعت (Km/h)) آنها از نتایج رسمی استخراج شد (گرفته شد). مدل های رگرسیون چند سطحی به جهت ارزیابی ارتباط اسپرینت (سرعت) با عملکرد تایم تریل برای دو دسته زیر تشکیل شدند: 1. دوچرخه سوارانی رکابزن با پا : دوچرخه و سه چرخه و 2. دوچرخه سواران رکابزن با دست : دوچرخه های دستی به حالت خوابیده و زانوزده، که برای عوامل مداخله گر شناسایی شده تنظیم شده اند.  به علاوه، نوع معلولیت ( نقص) (طبقه بندی شده به شکل 1. توان عضله/ بازه حرکت، 2. نقص عضو/ اختلاف طول پا، و 3. هماهنگی) و نوع دوچرخه به عنوان اصلاح کننده های ( تعدیل کننده های) تاثیر گذار مورد آزمایش قرار گرفتند. 

نتایج: POmean برای دوچرخه سواران با دوچرخه دستی به حالت خوابیده بین 303±156 W و برای دوچرخه سواران با دوچرخه معمولی بین 482±156 W متغیر بود. میانگین توان خروجی (Pomean) بطور قابل توجهی برای هر دو دوچرخه سواران رکابزن با پا (β=0.010,SE=0.003, p<0.01,) و دوچرخه سواران رکابزن با دست (β=0.029،SE=0.005، p<0.01) به عملکرد تایم تریل مرتبط بود و مشخص شد که نوع معلولیت (نقص) و نوع دوچرخه اصلاح کننده های ( تعدیل کننده های) موثری نیستند. 

نتیجه گیری ها: توان اسپرینت (سرعت) در تمام پارادوچرخه سواران با عملکرد تایم تریل مرتبط بود و هیچ تفاوتی در این ارتباط تحت تاثیر نوع معلولیت ( نقص) و نوع دوچرخه مشاهده نشد. برای آن دسته از ورزشکاران که بر روی دوچرخه، سه چرخه و دوچرخه دستی در حالت خوابیده یا زانوزده با یکدیگر مسابقه می دهند، آزمایشات اسپرینت (سرعت) می تواند برای پیشبینی یا کنترل عملکرد تایم تریل مفید باشد.

5. نتیجه گیری

خروجی توان حاصل از آزمایش اسپرینت 20 ثانیه ای بطور قابل توجهی با سرعت تایم تریل جاده پارا دوچرخه سوارانی که دارای انواع معلولیت های واجد شرایط بودند و بر روی دوچرخه معمولی، سه چرخه، دوچرخه دستی در حالت خوابیده یا زانوزده مسابقه دادند، مرتبط بود. بنابراین، این آزمایش اسپرینت می تواند برای ورزشکاران و مربیان یک راه آسان و استاندارد کنترل و پیشبینی عملکرد استقامتی باشد. 

Abstract

Objectives Whilst cycling performance has been studied extensively, very little is known about the performance of para-cyclists. This study assessed the relation between sprint power and road time trial performance in elite para-cyclists, and whether this relation differed based on impairment type and type of bike used.

Design Cross-sectional.

Methods During international para-cycling events, 168 athletes (88 bicycles, 17 tricycles, 56 recumbent handbikes and 7 kneeling handbikes) performed 20-s sport-specific sprint tests (mean power output (POmean) W), and their road time trial performance (average speed (km/h)) was taken from the official results. Multilevel regression models to assess the relation of sprint with time trial performance were composed for i. leg-cyclists: bicycle and tricycle and ii. arm-cyclists: recumbent- and kneeling handbike, adjusted for identified confounders. Furthermore, impairment type (categorized as i) muscle power/range of motion, ii) limb deficiency/leg length difference, and iii) coordination) and bike type were tested as effect modifiers.

Results POmean ranged from 303 ± 12 W for recumbent handcyclists to 482 ± 156 W for bicyclists. POmean was significantly related to time trial performance, for both leg-cyclists (β = 0.010, SE = 0.003, p < 0.01) and arm-cyclists (β = 0.029; SE = 0.005, p < 0.01), and impairment type and bike type were not found to be effect modifiers.

Conclusions Sprint power was related to road time trial performance in all para-cyclists, with no differences found in this relation based on impairment type nor bike type. For those competing on a bicycle, tricycle, recumbent- or kneeling handbike, sprint tests might therefore be useful to predict or monitor time trial performance.

5. Conclusion

Power output from a 20-s sprint test was significantly related to road time trial speed for para-cyclists with all eligible impairment types competing on a bicycle, tricycle, recumbent- or kneeling handbike. Therefore, this sprint test can be an easy and standardized way for athlete

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

رابطه بین قدرت اسپرینت (توان سرعت ) و عملکرد تایم تریل جاده در پارا دوچرخه سواران حرفه ای (نخبه)

The relation between sprint power and road time trial performance in elite para-cyclists

بررسی متغیرهای تاثیر گذار بر عملکرد دو سرعت در ورزشکاران

What variables determine sprint performance in young athletes?

چکیده

1. کلمات اختصاری

2. مقدمه

3. اصول و روش ها

1.3. شرکت کنندگان

2.3. روش آزمایشی برای حل این مسئله

3.3 روش ها

4.3 آنالیز آماری

4. نتایج

5. بحث و گفت و گو

6. نتیجه گیری

افشای علاقه

قدردانی و تشکر

فهرست منابع

چکیده

اهداف: شناسایی دترمینان های عملکرد دو سرعت در ورزشکاران جوان زن و مرد در زمین مسابقه.

ابزار و روش ها: دویست و چهارده ورزشکار دو و میدانی، در گروه سنی 13 تا 15 سال به گروه های اعتبار سنجی(VG) (n=163) و گروه اعتبار سنجی متقابل (CVG) (n=51) تقسیم شدند. شرکت کنندگان برای ارزیابی بلوغ بیولوژیکی، سنجش و اندازه گیری بدن، پرش عمودی، دوی 60 متر، و تست دوی سرعت ناهوازی(RAST) مورد آزمایش قرار گرفتند.

نتایج: آنالیز رگرسیون های چندگانه متغیرهای طول پا، پرش عمودی، زمان کامل(RAST) به نام (RASTtt) انتخاب کردند و شاخص خستگی برای هر دو گروه، به ترتیب برای عملکرد دوی سرعت پسران و دختران 95.5% و 76.9% تعیین شد. به منظور تایید نتایجمان یک اعتبار سنجی متقابل بر روی رگرسیون خطی انجام دادیم که نشان داد عملکردهای دو سرعت اندازه گیری شده و پیش بینی شده در CVG تفاوت محسوسی ندارد(P>0.05). به علاوه این مطالعه نشان داد که بلوغ بیلوژیکی با تمامی متغیرهای نمونه وابسته است(P<0.05).

نتیجه: طول پای متغیرها، پرش عمودی، و RASTtt و شاخص خستگی با نسبت های مختلف عملکرد دو سرعت در پسران و دختران جوان ورزشکار را شرح می دهد. هم چنین، این مطالعه با بیان این که کدام یک از متغیرها باید بخشی از برنامه تمرینی ورزشکاران جوان دوندگان دوی سرعت باشد، به دانش محققان و مربیان می افزاید.

6. نتیجه گیری

به طور خلاصه، متغیرهای طول پا، پرش عمودی، RASTtt و شاخص خستگی می توانند در یک نسبت متفاوت، عملکرد دوی سرعت برای ورزشکاران هر دو جنسیت را نشان بدهند. اگرچه، بلوغ بیولوژیکی بخشی از مدل پیش بینی نبود، از این جهت که بر روی تمامی متغیرهای پیش بینی شده تاثیرگذار بود باید در نظر گرفته شود. مدل رگرسیون به میزان قابل قبولی متغیرهای تعیین کننده در دوی سرعت برای ورزشکاران جوان هر دو جنسیت را تخمین زد.

Abstract

Objectives To identify sprint performance determinants in young athletes in the field in both sexes.

Equipment and methods Two hundred and fourteen track and field athletes, ages between 13 and 15 years old, were divided into validation group (VG) (n = 163) and cross-validation group (CVG) (n = 51). The participants were submitted to biological maturity evaluation, anthropometry, vertical jump, 60-m sprint, and running anaerobic sprint test (RAST).

Results The multiple regression analysis selected the variables leg length, vertical jump, RAST total time (RASTtt) and fatigue index for both groups, determined 95.5% and 76.9% of sprint performance on boys and girls, respectively. To confirm our results, we performed a cross-validation on the linear regression, which showed that the measured and predicted sprint performances in CVG were not significantly different (P > 0.05). In addition, the study demonstrated that biological maturity is associated with all variables of the model (P < 0.05).

Conclusion The variables leg length, vertical jump, RASTtt and fatigue index explain in different proportions sprint performance in young boys and girls athletes. In addition, this study add to knowledge of researchers and coachers, indicating which variables should be part of the training program of young athletes sprint runners.

6. Conclusion

In summary, leg length, vertical jump, RASTtt and fatigue index variables can explain, in a different ratio, performance in sprint running for young athletes of both sexes. Although biological maturity did not form part of the prediction model, it is must also be considered as it had a significant impact on all prediction variables. The regression model satisfactorily estimated the determinant variables in sprint running with young athletes of both sexes.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

بررسی متغیرهای تاثیر گذار بر عملکرد دو سرعت در ورزشکاران

What variables determine sprint performance in young athletes?

تاثیر احساس درد و راهبردهای مقابله با آن بر نتایج اولیه جراحی زانو در ورزشکاران

Pain perception and coping strategies influence early outcomes following knee surgery in athletes

چکیده

1- معرفی

2- روش ها

3- نتایج

4- بحث

چکیده

اهداف: برای تعیین اینکه آیا احساس درد و راهکارهای مقابله با آن پیش بینی کننده ی نتایج بعد از عمل جراحی زانو در ورزشکاران است: (1) بازگشت به سطح مشابه ورزش (2) بهبود علائم و (3) بهبود در kinesiophobia (حرکت هراسی).
طراحی: مطالعه هم گروهی است که به منظور چگونگی تاثیر یک سری از عوامل بر یک نتیجه خاص انجام می پذیرد.
روش بررسی: 101 ورزشکار (52 مرد، 49 زن؛ میانگین سنی 7/32 سال) با میانگین 1/12 ماه پیگیری بیماری بعد از تشخیص در مطالعه ی حاضر گنجانده شدند. ارتباط مستقلی بین بیماری و اقدامات قبل از عمل تعیین شد: پرسشنامه کوتاه فرمMcGill (SF-MPQ)، میزان فاجعه پنداری درد (PCS)، اندازه گیری مقابله با درد (PCM)، و خرده مقیاس ها برای مقابله (brief COPE subscales) در رابطه با کنترل و مدیریت آن شامل پذیرش، انکار، بازخوانی مثبت و استفاده از پشتیبانی های ابزاری نیز مشخص شد. تنظیم طول مدت پيگيري، طول مدت علائم، سابقه جراحي، سن، سطح فعاليت و عمل جراحي انجام شد (Brief-COPE یک پرسشنامه گزارشی 28 آیتمی است که برای سنجش روشهای مؤثر و غیر موثر برای مقابله با یک رویداد استرس زا در زندگی طراحی شده است ).
نتایج: میزان بازگشت به سطح مشابه ای از ورزش، که ورزشکار پیشتر فعالیت داشته است، در بعد از عمل جراحی 73 % بوده است؛ فاجعه پنداری درد شدید (PCS >36 points) احتمال عدم بازگشت به سطح مشابه در ورزش را افزایش داد (OR 11.3 CI 1.51, 236; p = 0.02)، در حالی که استفاده از پشتیبانی های ابزاری کمک کننده بود (افزایش در هر نقطه: 0.72 CI 0.54, 0.94; p = 0.02). مقابله با مسئله متمرکز ارتباط مستقیم با بهبود در درجه ی IKDC-S است (beta 0.032 SE 0.010; p = 0.001). بهبود در حرکت هراسی بعد از عمل جراحی، در مقایسه با فرکانس درد دریافت شده از بیمار در قبل از عمل جراحی تا حدودی کمتر بود (OR 0.23 CI 0.06, 0.71; p = 0.009) و افزایش درجه انکار و نادیده گرفتن درد(COPE-denial scores) (OR 0.43 CI0.21, 0.88; p = 0.02) به این صورت بوده است.
نتیجه گیری: در بین ورزشکارانی که تحت عمل جراحی زانو قرار گرفتند؛ عمق درد شدید، با دستیابی ورزشکار به سطح مشابه ارتباط عکس دارد. پشتیبانی ابزاری و راهبردهای مقابله با مشکل با نتایج همچون بهبودی بیمار و پیشرفت همراه است. درجات بالای درد در قبل از عمل جراحی، با پیشرفت در حرکت هراسی بعد از توانبخشی نسبت عکس دارد.

4- بحث

اهداف اصلی جراحی و توانبخشی زانو مرتبط با ورزش، بازگشت عملکرد طبیعی زانو و همچنین اعتماد به نفس ورزشکاران است تا بتوانند فعالیت های ورزشی خود را بدون آسیب دیدگی مجدد از سر گیرند. مطالعه حاضر ارتباط معناداری را بین احساسات قبل از عمل، و پیامدهای ذهنی و فردی متعدد پس از عمل جراحی زانو، را نشان می دهد که شامل نمرات IKDC-S ، بازگشت به ورزش در سطح قبل و کاهش حرکت هراسی پس از اتمام توانبخشی می باشد. بسیاری از این روابط صرف نظر از روش جراحی برنامه ریزی شده موجود هستند. به نظر می رسد استراتژی های خاص مقابله، تأثیر احساس درد از نتایج بعد از عمل را تعدیل می کند، در حالی که برخی از راهبردهای مقابله ای محافظت کننده و برخی دیگر مضر هستند. شناخت احساس درد و شیوه های مقابله در اوایل درمان ممکن است به ارائه دهندگان داروهای ورزشی کمک کند تا بیمارانی که در معرض خطر نارضایتی فردی و ذهنی هستند، را تشخیص دهند.

Abstract

Objectives
To determine whether pain perceptions and coping strategies are predictive of the following outcomes after knee surgery in athletes: (1) return to similar level of sport, (2) improvement in symptoms, and (3) improvement in kinesiophobia.
Design Prospective cohort study.
Methods
101 athletes (52 men, 49 women; mean age 32.7 years) at mean 12.1 months follow-up were included. Independent relationships between patient outcomes and pre-operative measures were determined: short form McGill Pain questionnaire (SF-MPQ), Pain Catastrophizing Scale (PCS), Pain Coping Measure (PCM), and the brief COPE subscales of acceptance, denial, positive reframing, and use of instrumental support. Adjustment was performed for length of follow-up, symptom duration, surgical history, age, activity level, and surgical procedure.
Results
Rate of return to similar level of sport was 73%; severe pain catastrophizers (PCS >36 points) had increased odds of not returning to similar level of sport (OR 11.3 CI 1.51, 236; p = 0.02) whereas COPE-use of instrumental support was protective (per point increase: 0.72 CI 0.54, 0.94; p = 0.02). Problem-focused coping positively correlated with improvement in IKDC-S scores (beta 0.032 SE 0.010; p = 0.001). Improvement in kinesiophobia after surgery was less likely with higher pre-operative perceived pain frequency (OR 0.23 CI 0.06, 0.71; p = 0.009) and higher COPE-denial scores (OR 0.43 CI 0.21, 0.88; p = 0.02).
Conclusions
Among athletes undergoing knee surgery, severe pain catastrophizing is negatively associated with return to similar level of sport. Instrumental support and problem-focused coping strategies are associated with improved outcomes. High preoperative pain scores are negatively associated with improvement in kinesiophobia after rehabilitation.

4- Discussion

The central goals of sports-related knee surgery and rehabilitation are to restore knee function as well as athletes’ confidence in the ability to perform activities without re-injury. The current study demonstrates a significant relationship between pre-operative pain perceptions and multiple subjective outcomes after sportsrelated knee surgery including IKDC-S scores, return to prior level of sport, and reduced kinesiophobia after completing rehabilitation. Many of these relationships are present irrespective of the planned surgical procedure. Specific coping strategies appear to moderate the effect of pain perceptions on postoperative outcomes, with some coping strategies being protective and others being harmful. Recognition of pain perception and coping styles early on in treatment may help sports medicine providers identify patients at risk for an unsatisfactory subjective outcome.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

تاثیر احساس درد و راهبردهای مقابله با آن بر نتایج اولیه جراحی زانو در ورزشکاران

Pain perception and coping strategies influence early outcomes following knee surgery in athletes

اثرات چاقی بر سایز پستان، ساختار و کارکرد ستون فقرات سینه‌ای، درد اسکلتی عضلانی در بالاتنه و فعالیت فیزیکی در زنان

Effects of obesity on breast size, thoracic spine structure and function, upper torso musculoskeletal pain and physical activity in women

چکیده
1- مقدمه
2- روش‌ها
2-1- شرکت‌کنندگان
2-2- اندازه پستان
2-3- گشتاور خمشی وارده بر ستون فقرات سینه‌ای
2-4- کیفوز ستون فقرات
2-5- دردهای عضلانی اسکلتی در بالاتنه
2-6- زمان صرف شده برای فعالیت‌های بدنی
2-7- تحلیل آماری
3- نتایج
3-1- سن شرکت‌کنندگان، BMI و حجم پستان
3-2- گشتاور خمشی وارده بر ستون فقرات سینه‌ای
3-3- کیفوز ستون فقرات
3-4- دردهای عضلانی اسکلتی در بالاتنه
3-5- زمان صرف شده برای فعالیت‌های بدنی
4- بحث
5- نتیجه‌گیری
منابع

چکیده

هدف: این مطالعه تأثیر چاقی بر اندازه پستان، ساختار و عملکرد ستون فقرات سینه‌ای، درد اسکلتی عضلانی در بالاتنه و شرکت در فعالیت‌های بدنی را در زنانی که به‌طور مستقل در جامعه زندگی می‌کنند، مورد بررسی قرار داده است.
روش‌ها: در مجموع 378 زن به 3 گروه تقسیم شدند (بدون اضافه وزن: شاخص توده بدنی (BMI)= 22.5 ±0.2 kg/m2 (میانگین ± انحراف از معیار)؛ دارای اضافه وزن: BMI= 27.4 ±0.3 kg/m2 ؛ چاق: BMI= 35.4 ±0.3 kg/m2). متغیرهای برآیند حجم پستان (میلی‌لیتر)، گشتاور خمشی وارده بر ستون فقرات سینه‌ای (Nm)، کیفوز ستون فقرات (درجه)، درد اسکلتی عضلانی در بالاتنه (نمره)، و زمان صرف شده برای فعالیت بدنی (دقیقه) در بین سه گروه محاسبه شدند و مورد مقایسه قرار گرفتند و با توجه به اختلاف سن در بین گروه‌ها تنظیم شدند. نتایج: BMI اثر مهم و قابل‌توجهی بر همه متغیرهای برآیند دارد. شرکت‌کنندگانی که در گروه چاق قرار داده شدند پستان‌های بسیار بزرگ‌تر، و گشتاور خمشی وارده بر ستون فقرات بیشتری داشتند و نسبت به شرکت‌کنندگانی که در دو گروه دیگر قرار داده شده بودند، فعالیت‌های بدنی کمتری را گزارش کردند. همچنین در بین شرکت‌کنندگان گروه چاق کیفوز ستون فقرات به‌طور قابل‌توجهی نشان داده شد و آنها در مقایسه با همتایان خود در دو گروه دیگر، درد اسکلتی عضلانی بسیار بیشتری را در قسمت بالاتنه گزارش کردند.
نتیجه‌گیری: این مطالعه اولین مطالعه‌ای است که نشان می‌دهد افزایش سطح چاقی با کیفوز تحت کنترل و بار ستون فقرات سینه‌ای و همچنین افزایش علائم درد اسکلتی عضلانی در بالاتنه و کاهش زمان صرف شده برای فعالیت بدنی در زنانی که در جامعه زندگی می‌کنند همراه است. ما انجام تحقیقات بیشتری را توصیه می‌کنیم تا مشخص شود آیا مداخلات مبتنی بر شواهد طراحی شده برای کاهش گشتاور خمشی وارده بر ستون فقرات سینه‌ای می‌تواند علائم درد اسکلتی عضلانی در بالاتنه و توانایی زنان چاق را برای شرکت در فعالیت‌های بدنی بهبود بخشد یا خیر.

5- نتیجه‌گیری

این مطالعه نشان می‌دهد که چاقی زنان ساکن در جامعه، خطر کیفوز و بار ستون فقرات سینه‌ای را افزایش داده بود. افزایش میزان چاقی با افزایش علائم درد عضلانی اسکلتی بالاتنه و کاهش زمان صرف شده در فعالیت بدنی نیز همراه بود. تحقیقات بیشتری توصیه می‌شود تا مشخص شود آیا مداخلات طراحی شده برای کاهش گشتاور خمشی وارده بر ستون فقرات سینه‌ای می‌تواند در تسکین بار ساختارهای ستون فقرات سینه‌ای مؤثر باشد و به‌نوبه خود علائم درد اسکلتی عضلانی بالاتنه و توانایی برخورداری از مزایای سلامتی مرتبط با مشارکت در فعالیت بدنی را در زنان چاق بهبود بخشد یا خیر.

Abstract

Purpose This study investigated the effects of obesity on breast size, thoracic spine structure and function, upper torso musculoskeletal pain and physical activity participation in women living independently in the community.
Methods A total of 378 women were divided into 3 groups (Not Overweight: body mass index (BMI) = 22.5 ± 0.2 kg/m2 (mean ± SE); Overweight: BMI = 27.4 ± 0.3 kg/m2; Obese: BMI = 35.4 ± 0.3 kg/m2). Outcome variables of breast volume (mL), thoracic flexion torque (Nm), thoracic kyphosis (degrees), upper torso musculoskeletal pain (score) and time spent in physical activity (min) were calculated and compared among the 3 groups, adjusting for between-groups differences in age.
Results There was a significant main effect of BMI on all outcome variables. Participants classified as Obese displayed significantly larger breasts, had greater thoracic flexion torques and reported less time participating in physical activity relative to the participants who were classified as Not Overweight and Overweight. Participants in the Obese group also displayed significantly more thoracic kyphosis and reported significantly more upper torso musculoskeletal pain compared to their counterparts who were classified as Not Overweight.
Conclusion This study is the first to demonstrate that increased obesity levels were associated with compromised kyphosis and loading of the thoracic spine, as well as increased symptoms of upper torso musculoskeletal pain and reduced time spent in physical activity in women living in the community. We recommend further research to determine whether evidence-based interventions designed to reduce the flexion torque generated on the thoracic spine can improve these symptoms of upper torso musculoskeletal pain and the ability of women with obesity to participate in physical activity.

5- Conclusion

Our study demonstrates that kyphosis and loading of the thoracic spine were compromised by obesity in women living in the community. Increased obesity levels were also associated with increased symptoms of upper torso musculoskeletal pain and reduced time spent in physical activity. Further research is recommended to determine whether interventions designed to reduce the flexion torque generated on the thoracic spine are effective in relieving loading of the thoracic spine structures and, in turn, improving symptoms of upper torso musculoskeletal pain and the ability of women with obesity to enjoy the health benefits associated with participating in physical activity.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

اثرات چاقی بر سایز پستان، ساختار و کارکرد ستون فقرات سینه‌ای، درد اسکلتی عضلانی در بالاتنه و فعالیت فیزیکی در زنان

Effects of obesity on breast size, thoracic spine structure and function, upper torso musculoskeletal pain and physical activity in women

رابطه خود ادراکی فیزیکی صلاحیت، جهت گیری هدف و خوش بینی با واسنجی عملکرد دانش آموزان در تربیت بدنی

The relation of physical self-perceptions of competence, goal orientation, and optimism with students’ performance calibration in physical education

Abstract

Two studies were conducted to examine associations between students’ calibration accuracy with their self-perceptions of competence (i.e., global self-worth, sport competence, perceived competence, and self-efficacy), goal orientation, and dispositional optimism and pessimism. Participants were 138 (study 1) and 236 (study 2) fifth and sixth grade students. An index of absolute accuracy of performance prediction was calculated based on students’ predicted and actual performance in a basketball shooting test. Person-related factors were measured with self-reported questionnaires. Results showed no associations between absolute accuracy and students’ global self-worth, sport competence, optimism and pessimism (study 1) while students’ absolute accuracy was associated with their task orientation, self-efficacy, and perceived competence (study 2). An overconfidence effect was also found in both studies. These results were discussed with reference to previous evidence and views of calibration research in academic, sport, and physical education domains. Interactions between person-related factors and calibration and their effects on the development of students’ self-regulated learning of sport skills in physical education were also highlighted.

1 Introduction

Examining cognitive aspects of sport performance has a long tradition in sport psychology. For example, involvement in physical education has been positively associated with students’ academic learning (Pesce, Faigenbaum, Goudas, & Tomporowski, 2017). Moreover, selfregulated learning can positively affect sport performance (e.g., Kolovelonis, Goudas, Hassandra, & Dermitzaki, 2012) while metacognitive activity has been related with sport involvement (e.g., Theodosiou & Papaioannou, 2006). Considering that personal characteristics (i.e., self-confidence) are associated with expert athletic performance (Durand-Bush & Salmela, 2002) examining sport performance with respect to metacognitive factors is of great interest.

Efklides (2011) has suggested reciprocal interactions of metacognition, motivation, and affect at two levels of functioning of self-regulated learning. The person level involves interactions between trait-like characteristics such as motivation (e.g., goal orientations) and selfconcept while the Task Χ Person level involves events during task execution and feedback from monitoring used for controlling or regulating learning. Metacognitive feelings and estimates (e.g., judgments of learning) before, during, or after task involvement enhance students’ awareness for learning and performance (Efklides, 2011). In this sense, performance judgments are considered metacognitive in nature resulting from conscious processing related to instructions, task characteristics, and metacognitive knowledge of using effective strategies (Efklides, 2009). Metacognitive judgments and performance are related. For example, feelings of difficulty were negatively associated with feelings of correctness in math (Dermitzaki & Efklides, 2003) while students’ basketball shooting performance was positively related with their feelings of correctness and negatively with feelings of difficulty (Goudas, Dermitzaki, & Kolovelonis, 2017). However, information derived from metacognitive processes should be accurate for effective selfregulated learning.

سینتیک جذب اکسیژن پس از شش هفته تمرین ورزش استقامتی و مداوم – یک مطالعه آزمایشی اکتشافی

Oxygen Uptake Kinetics Following Six Weeks of Interval and Continuous Endurance Exercise Training − An explorative pilot study

چکیده

1 مقدمه

2 روش ها

2-1 آزمودنی ها

2-2 تست ورزش قلبی – ریوی

2-3 رویه های مداخله

4-2 پردازش داده ها

5-2 پیش بینی جذب اکسیژن عضلانی و تحلیل سینتیک

6-2 تحلیل های آماری

3 نتایج

1-3 مشخصه های مداخله

2-3 پیک پاسخ ها (پاسخ های پیک)

3-3 تحلیل سنتیک ایستا

4-3 تحلیل سسنتیک پویا

4 بحث

1-4 پاسخ های پیک

2-4 تحلیل سینتیک

1-2-4 خطیت ایستا

2-2-4 تحلیل سری زمانی

4-2-3 تحلیل زمینه

4-2-4 محدودیت ها

4-3 ملاحظات عملی

4-4 نتیجه گیری

چکیده

چکیده

هدف

هدف این مطالعه مقایسه پاسخ سینتیک جذب اکسیژن ریوی و عضلانی قبل (PRE) و بعد (POST) از شش هفته تمرین ورزش استقامتی است.

روش

9 فرد آموزش ندیده توالی های دوتایی (binary) نیمه رندوم با نرخ کاری متغیر بین W30 و W80 را در مداخله پیش از تمرین و پس از تمرین انجام دادند. ضربان قلب (HR) و V’O2pulm به ترتیب به صورت ضربان به ضربان و نفس به نفس را اندازه گیری شد. V’O2musc از طریق رویکرد Hoffmann و همکارانش برآورد شد.

نتایج

بیشینه جذب اکسیژن، افزایش قابل توجه از PRE تا POST را نشان داد. برای HR، سینتیک V’O2pulm و V’O2musc از مداخله پیش از تمرین و پس از تمرین تغییر قابل توجهی از خود نشان نداد.

نتیجه گیری

اختلافات موجود در اقتباس ها از تمرین شامل شده، سیستم های فیزیولوژیکی را تحریک می کرد که به ظاهر مسئول تغییرات مشاهده شده قابل توجه در بیشینه V’O2 پس از شش هفته مداخله تمرینی و بر خلاف هیچ گونه تغییری در پاسخ های سینتیک بودند.

4-4 نتیجه گیری

در مطالعه حاضر ما پاسخ های سینتیک V’O2 و HR را قبل و پس از شش هفته تمرین استقامتی INT و CON تحلیل کردیم. برای در نظر گرفتن اختلالات پویای قلبی و بازگشت مویرگی میان ساختار عضله در حال تمرین و شش ها، ما V’O2 را به مولفه ریوی و عضلانی تخمینی جدا کردیم. به طور خلاصه می توان گفت نتایج نشان می دهند که: (الف) سینتیک V’O2pulm، V’O2musc و HR هیچ تغییر قابل توجهی از پیش مداخله تا پس مداخله نشان ندادند. (ب) تمرین وزش استقامتی باعث افزایشات قابل توجهی در V’O2 پیک شد. (ج) می توان ارتباطی میان تغییرات در پاسخ های سینتیک V’O2musc به عنوان تابع WR تمرین متوسط مشاهده کرد و (د) بر مبنایی آزمایشی: برای سینتیک V’O2musc اثر تعامل می تواند در گرایش مشاهده شود که این حاکی از آن است که تمرین INT می تواند باعث افزایش سینتیک V’O2musc شود. شش هفته تمرین ورزش استقامتی باعث افزایش پیک V’O2 شد، اما اثری روی پاسخ های سینتیک قلبی – ریوی و تنفسی نداشت. تفاوت ها در انطباق های سیستم های فیزیولوژیکی متأثر از تمرین به ظاهر مسئول تغییرات قاابل توجه مشاهده شده در پیک V’O2 پس از شش هفته مداخله ورزشی می آیند که بر خلاف هیچ گونه تغییر در پاسخ های سینتیک می باشد. تغییرات محتمل در پاسخ های سینتیک سیستم های قلبی – ریوی و تنفسی را می توان به عنوان پاسخ های به تعویق افتاده در انطباق های زمانی در نظر گرفت و این در صورتی است که مداخله تمرین ورزشی بسط ابد.

Abstract

Purpose The aim of the study was to compare the responses of pulmonary (V’O2pulm) and muscle (V’O2musc) oxygen uptake kinetics before (PRE) and after (POST) six weeks of endurance exercise training. Methods Nine untrained individuals performed pseudo-random binary sequences work rate changes between 30 W and 80 W at PRE and POST training intervention. Heart rate (HR) and V’O2pulm were measured beat-to-beat and breath-by-breath, respectively. V’O2musc was estimated applying the approach of Hoffmann et al. (Eur J Appl Physiol 113: 1745-1754, 2013). Results Maximal oxygen uptake showed significant increases from PRE (3.2 ± 0.3 L·min-1 ) to POST (3.7 ± 0.2 L·min-1 ; p < 0.05). For HR, V’O2pulm and V’O2musc kinetics no significant changes from PRE to POST training intervention were observed (p > 0.05). Conclusions Discrepancies in the adaptations of the involved exercise induced physiological systems seem to be responsible for the observed significant alterations in maximal V’O2 after six weeks of the training intervention in contrast to no changes in the kinetics responses.

4-4 Conclusion

In the present study we analyzed the kinetics responses of V’O2 and HR before and after six weeks of an INT and CON endurance training. To account for cardio dynamic and venous return distortions between exercising musculature and the lungs, we separated V’O2 into a pulmonary (V’O2pulm) and an estimated muscular component (V’O2musc). In summary, the results reveal that (a) V’O2pulm, V’O2musc and HR kinetics showed no significant changes from PRE to POST training intervention (b) endurance exercise training caused in a significant increase in peak V’O2, (c) a relationship between the changes in the kinetics responses of V’O2musc (PRE to POST) as function of averaged training WR was observed, and (d) on a trial basis: for V’O2musc kinetics an interaction effect (Group x Time) could be identified in tendency (p = 0.054), denoting that INT training may increase V’O2musc kinetics. Six weeks of endurance exercise training increases V’O2peak, but it has no effect on the cardiopulmonary and respiratory kinetics responses. Discrepancies in the adaptations of the involved exercise induced physiological systems seem to be responsible for the observed significant alterations in V’O2peak after six weeks of the training intervention in contrast to no changes in the kinetics responses. Possible alterations in the kinetics responses of the cardiopulmonary and respiratory systems could be assumed as delayed in time adaptations, if the training intervention would be extended.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

سینتیک جذب اکسیژن پس از شش هفته تمرین ورزش استقامتی و مداوم – یک مطالعه آزمایشی اکتشافی

Oxygen Uptake Kinetics Following Six Weeks of Interval and Continuous Endurance Exercise Training − An explorative pilot study

صفات شخصیتی و داروهای نیرو زا: مثلث تاریک و نگرش دوپینگ در بین ورزشکاران رقابتی

Personality traits and performance enhancing drugs: The Dark Triad and doping attitudes among competitive athletes

چکیده

1- مقدمه

1-1- مثلث تاریک

2- روش

2-1- شركت كنندگان

2-2- اندازه گیری ها

2-3- روش

2-4- غربالگری داده ها

3- نتایج

3-1- همبستگی دو جانبه

3-2- تجزیه و تحلیل رگرسیون چندگانه

4- بحث

4-1- محدودیت ها و جهت های آینده

منابع

چکیده

استفاده از داروهای نیروزا، که به عنوان دوپینگ شناخته می شود، می تواند یک تهدید جدی برای سلامت جسمی و روحی ورزشکار و نقض اخلاق ورزشی باشد. محققان نگرشها نسبت به دوپینگ را به عنوان یک فاکتور مهم می دانند که به طور غیر مستقیم بر رفتارهای دوپینگی تاثیر می گذارد. علاوه بر این، چارچوب های نظری بارزی برای توضیح اینکه چرا ورزشکاران تصور می کنند که خصوصیات شخصیتی نگرش های دوپینگ را شکل می دهند، طراحی شده اند. با این حال، تا به امروز هنوز هم، محققان رابطه بین نگرش ها به سمت دوپینگ و خصوصیات شخصیتی مانند مثلث تارایک را بررسی می کنند. هدف از این مطالعه کشف رابطه بین مثلث تاریک و نگرش های دوپینگ در میان نمونه ای از ورزشکاران رقابتی بود. دویست و هشتاد و پنج ورزشکار یک پرسشنامه در مورد مثلث تاریک و نگرش های نسبت به دوپینگ را تکمیل کردند. ماکیاولی، روانپریشی ، و نارسیسیسم همگی با نگرش نسبت به دوپینگ موافق بودند. ماکیاولی و روانپریشی با نگرش به سمت دوپینگ 29 درصد مغایرت را بیان کردند، در حالی که نارسیسیسم به طور مستقل بر مغایرت نگرش های دوپینگ تاثیری نداشت. این نتایج نشان می دهد که ورزشکارانی که دارای امتیازات بالایی در مثلث تاریک هستند، ممکن است بیشتر در معرض خطر باشند به همین دلیل نیاز به آموزشهای ضد دوپینگ و نظارت بلند مدت برای کاهش خطر ابتلا به مواد ممنوعه دارند.

4-1- محدودیت ها و جهت های آینده

محدودیت بالقوه این مطالعه و بطور کلی دیگر تحقیقات مثلث تاریک، مربوط به این است که آیا ماکیاولی، روانپریشی و نارسیسم به طور قابل توجهی با دیگری تفاوت دارند. اخیر یک فرا تحلیل انجام شده توسط Vize، لینام، Collison، و میلر (2016) همبستگیهای داخلی، شباهت ها در شبکه های قانونی این اجزا و میزان اثر در ارتباط با نتایج مختلف را بررسی کرده است. Vize و همکاران (2016) گزارش دادند که ماکیاولی و روانپریشی با یکدیگر را دارند و پیشنهاد کردند که ماکیاولی به عنوان یک اختلال روانی ثانویه در نظر گرفته شود. با این حال، جونز و پلوهوس (2014)، اظهار داشتند که یک مولفه اصلی ماکیاولی (به عنوان مثال، یک جهت گیری محاسبه استراتژیک) اغلب توسط محققان بررسی نشده است. بسیاری از مطالعات در فراتحلیل Vize ممکن است ماکیاولی را کاملا بررسی نکند. با وجود گزارش ما مبنی بر یک رابطه نسبتا قوی بین ماکیاولی و روانپریشی، جونز و پلوهوس تفاوت آشکار بین صفات شخصیتی در مثلث تاریکی را گزارش دادند. بنابراین می توان نتیجه گرفت که ماکیاولیسم نباید به عنوان روانپریشی ثانویه در نشر گرفته شود. محدودیت بالقوه دیگر این مطالعه این است که ورزشکاران نگرش های دوپینگ خود گزارش دادند، بنابراین ممکن است پاسخ های آنها صادقانه نباشد. به منظور کاهش احتمال این رخداد، تمام پرسشنامه ها به صورت ناشناس تکمیل شدند تا ورزشکاران بدانند که پاسخ های آنها نمی تواند به آنها نسبت داده شود. قابل توجه است که امتیاز قابلیت اطمینان نارسیسیسم کمتر از استاندارد توصیه شده بود. با این حال، این در تحقیقات شخصیتی کمتر اتفاق می افتد (McCrae، 2015) و کرونباخ و شوللسون (2004) بر ساده سازی بیشتر ارزش برش آلفا 0.70 تاکید داشتند.

Abstract

The use of performance enhancing drugs, also known as doping, can represent a serious threat to an athlete’s psychological and physical health and contravenes the spirit of sport. Scholars identified attitudes towards doping as a crucial factor that indirectly influences doping behaviors. Further, prominent theoretical frameworks that are designed to explain why athletes dope state that personality traits shape doping attitudes. To date, however, scholars are yet to examine the relationship between attitudes towards doping and personality traits such as the Dark Triad. The purpose of this study was to explore the relationship between the Dark Triad and doping attitudes among a sample of competitive athletes. Two hundred and eighty-five athletes completed a measure of the Dark Triad and attitudes towards doping. Machiavellianism, psychopathy, and narcissism all correlated positively with attitudes towards doping. Machiavellianism and psychopathy explained 29% of the variance in attitudes towards doping, whereas narcissism did not independently contribute to the variance in doping attitudes. These results reveal that athletes who score highly on the Dark Triad may be more likely to dope and therefore might need targeted anti-doping education and long-term monitoring to reduce their risk of taking banned substances.

4-1- Limitations and future directions

A potential limitation of this study and other Dark Triad research in general, relates to whether Machiavellianism, psychopathy, and narcissism are sufficiently different from one another. A recent meta-analysis by Vize, Lynam, Collison, and Miller (2016) explored intercorrelations, similarities in the nomological networks of these components, and effect sizes in relation to different outcomes. Vize et al. (2016) reported that Machiavellianism and psychopathy overlapped one another, and suggested that Machiavellianism should be considered as a secondary psychopathy. Jones and Paulhus (2014), however, suggested that a key component of Machiavellianism (e.g., a strategic calculating orientation) is often not explored by researchers. Many of the studies in Vize’s meta-analysis may not have accurately explored Machiavellianism. Despite us reporting a relatively high correlation between Machiavellianism and psychopathy, Jones and Paulhus provided a clear distinction between the personality traits within the Dark Triad. One could therefore argue that Machiavellianism should not be labeled as secondary psychopathy. Another potential limitation of this study is that the athletes self-reported their doping attitudes, so may not have provided honest answers. In order to reduce the likelihood of this occurring, all questionnaires were completed anonymously so the athletes knew their responses could not be attributed to them. It is noteworthy that the reliability score for narcissism was below the standard recommendation. However, in personality research this is not uncommon (McCrae, 2015) and Cronbach and Shavelson (2004) urged caution against the arbitrary oversimplification of the 0.70 alpha cut-off value.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

صفات شخصیتی و داروهای نیرو زا: مثلث تاریک و نگرش دوپینگ در بین ورزشکاران رقابتی

Personality traits and performance enhancing drugs: The Dark Triad and doping attitudes among competitive athletes

تاثیر تمرین ورزشی بر سیر سطوح تروپونین T و I قلبی: سه مطالعه تمرینی مستقل

The effect of exercise training on the course of cardiac troponin T and I levels: three independent training studies

پژوهش ها

پژوهش ۱: تمرینات ۱۲ هفته‌ای در مردان مسن.

پژوهش ۲: تمرینات ۲۴ هفته‌ای در مردان و زنان مسن.

مطالعه ۳: تمرینات ۲۴ هفته‌ای مردان و زنان سالخورده بالغ.

ترپونین قلبی T و 1.

تحلیل آماری

نتایج

پذیرش برنامه آموزشی

عدم کاهش سطح تروپونین T و I قلبی در طول دوره برنامه تمرینی

جلسه تمرینی ۲۴ هفته‌ای هیچ تاثیری در بیماری‌های قلبی عروقی (افراد پیش از بلوغ) و سالمندان ندارد

بررسی

منابع

     با ارائه تحقیقاتی دقیق، ترپونین های قلبی به نشانگر های زیستی مناسبی برای طبقه‌بندی خطرات و داروهای پیش ساخت تبدیل شدند. مطالعات مشاهده ایی، ارتباط معکوسی را بین فعالیت بدنی و مقدار ترپونین قلبی پایه گزارش کرده‌ است. با این حال، علت آن هرگز ثابت نشده است. این تحقیق بررسی کرد که آیا غلظت‌ ترپونین قلبی پایه به مداخلات سبک زندگی مانند تمرینات ورزشی وابسته است یا خیر. ترپونین قلبی پایه T (cTnT)و سطح 1 (cTnI) با حساسیت بالا در دو برنامه تمرینی ورزش استقامتی (۱۲ هفته‌ای) و ۲۴ هفته‌ای (تحقیق ۲) در بزرگسالان مسن‌تر (بیشتر از 65 سال) مورد بررسی قرار گرفتند. به علاوه، بررسی های قبلی ترپونین قلبی1 با حساسیت بالا، در تمرین آزمایشی کنترل شده ۲۴ هفته‌ای در (افراد پیش از بلوغ) و بزرگسالان انجام شد (تحقیق ۳). در کل، ۹۱ نفر در بررسی اطلاعات نهایی قرار گرفتند. تغییرات عمده ایی در سطوح ترپونین قلبی در طول زمان در مطالعه ۱ و 2 وجود نداشت. مطالعه 1cTnT −0.13 (−0.33–+0.08) ng/L/-, cTnI 12 هفته −0.10 (−0.33–+0.12) ng/L/12-weeks; study 2: cTnT −1.99 (−4.790.81), cTnI −1.59 (−5.70–+2.51) 24 هفته. همچنین هیچ ارتباطی بین تمرین و دوره ترپونین قلبی در تحقیق ۳ وجود ندارد (P=0.027). در نتیجه، این تحقیق هیچ مدرکی مبنی بر اینکه تمرین ورزش استقامتی طولانی‌مدت، می‌تواند سطح ترپونین قلبی را تعدیل کند، ارائه نمی دهد.

پژوهش ها

     چارچوب پژوهشی : برای بررسی تاثیر تمرینات استقامتی بر ترپونین قلبیT (cTnT)و 1 (cTnL) در افراد مسن‌تر، دو تحقیق مستقل انجام شد: پژوهشی درباره تاثیر تمرین استقامتی ۱۲ هفته‌ای در مردان مسن‌تر (بیشتر از 65 سال) (پزوهش 1)و پزوهش دوم در مورد تاثیر تمرین استقامتی ۲۴ هفته‌ای در مردان و زنان مسن‌تر (بیشتر از 65 سال) (پژوهش ۲). علاوه بر این، بررسی مجددی درباره ترپونین قلبی که در پژوهش اخیر منتشر شده در مورد تاثیر برنامه تمرین استقامتی ۲۴ هفته‌ای در سطح پرتونین قلبی T در سطوح (افراد پیش از بلوغ) و افراد بالغ (بیشتر از 65 سال) (پژوهش ۳) انجام دادیم.

     کلیه تحقیقات مطابق اصول قانونی Helsinki و مورد تایید هیئت مدیره بررسی نهادی محلی و کمیته‌های اخلاقی دانشگاه Wageningen یا مرکز پزشکی دانشگاه Maastricht قرار گرفته است. شرکت کنندگان با تبلیغات در روزنامه‌های محلی (تحقیقات ۱ و ۲) یا با نزدیک شدن به سالمندان ساکن در خانه‌های آپارتمانی و در خانه سالمندان (پژوهش ۳) استخدام می شدند. همه شرکت کنندگان رضایت آگاهانه کتبی ارائه دادند. افراد تنها درصورتی که در ۲ سال گذشته در هیچ برنامه تمرینی منظمی شرکت نکرده باشند، واجد شرایط بودند.

پژوهش ۱: تمرینات ۱۲ هفته‌ای در مردان مسن.

     در مجموع ۱۴ نفر در پژوهش ۱ گنجانده شدند. شرایط ورود، سن (۶۵ تا ۸۵ سال)، جنسیت مذکر و توانایی درک و اجرای دوره تحقیقاتی، بوده است. شرایط حذف (بدون علائم) بیماری عروقی قلبی یا محیطی، مشکلات ارتوپدی (گزارش‌شده)و دیابت نوع ۲ (براساس آزمایش قند خون) هستند. جلسات تمرینی شامل ۵ دقیقه‌ گرم کردن در نیروسنج دوچرخه ایی، چهار دور در دستگاه پرس پا و دستگاه کشش پا و 5 دقیقه خنک کردن بر روی نیروسنج دوچرخه ایی بود. حجم کار از ۶۰ درصد حداکثر 1 تکرار (RM1) (10 تا 15تکرار در هر دور ) شروع شد و به ۷۵ تا ۸۰ % از (RM1) (8تا 10 تکرار در هر دور) افزایش یافت. طول مدت یک جلسه تمرینی حدود ۴۵ دقیقه بود و نسبت تمرین به استراحت 1به ۴ بود. این برنامه تمرین استقامتی تحت نظارت، سه بار در هفته در طول ۱۲ هفته اجرا شد. حداقل یک دوره استراحت ۲ روزه بین جلسات تمرین متوالی وجود داشت. نمونه های‌ خون پس از یک شب ناشتا، حداقل سه روز پس از آخرین جلسه تمرینی، قبل از شروع برنامه تمرینی (هفته ۰) و بعد از ۴، ۸ و ۱۲ هفته مداخله توسط مجرای وریدی بدست آمدند. این پژوهش موردی از آزمایش وسیع تری است که اثرات جلسات تمرین استقامتی را در مردان سالمند بر قدرت عضلانی، ترکیب بدن و ویژگی‌های فیبر عضلانی به عنوان نتیجه اصلی بررسی می‌کند18.

تأثیر عادت های ورزشی نزدیکان و حمایت اجتماعی بر ورزش

The influence of close others’ exercise habits and perceived social support on exercise

چکیده

شیوه

شرکت کنندگان

روند کار

مقیاس ها

تجزیه و تحلیل داده ها

نتایج

بحث

چکیده

اهداف: میزان ورزش بسیار کم است، اما حمایت اطرافیان می تواند بر عادات ورزشی فرد اثر گذارد. هدف از این تحقیق بررسی اثرات حمایت بر ورزش و همین طور عادات ورزشی اطرافیان بر ورزش خود و همچنین بررسی اثرات متمایز ورزش دوستان و ورزش همسر می باشد. 

طرح: دانشجویان دانشگاهی در شمال شرقی پرسش نامه هایی را در مورد عادات ورزشی خود، عادات ورزشی همسر و بهترین دوس خود و حمایت از ورزش تکمیل کردند. 

نتایج: ورزش دوستان با ورزش خود مرتبط بود، اما تنها زمانی که حمایت از آن زیاد بود. مزکر بودن، ورزش همسر، و ورزش دوست همگی به صورت مستقل ورزش خود را پیش بینی می کرد. 

نتیجه گیری: عادات ورزشی اطرافیان نزدیک با عادات ورزشی خود شخص مرتبط است، اگر چه ممکن است این ارتباط بر اساس حمایت انجام گرفته متنوع باشد. از آن جا که زنان احتمالا کمتر از مردان ورزش می کنند، باید به عادات ورزشی آنان توجه نمود. 

انجام تمرینات ورزشی عمر را افزایش می دهد، از چاقی جلوگیری می کند، و خطر بیماری های مزمن مثل بیماری عروق کرونر قلب و فشار خون را کاهش می دهد . ورزش با اثرات مثبتی که بر اضطراب(سالیس و اُوِن ، 1999) و عوارض افسردگی (راس و هایس ، 1998) دارد، برای سلامت روان نیز مفید است. ورزش با اعتماد به نفش بالا و کیفیت کلی زندگی نیز مرتبط است (مک آلی و رودولف ، 1995). علی رغم فواید متعدد ورزش، میزان فعالیت های ورزشی در میان افرادی که در ایالات متحده زندگی می کنند، بی نهایت کم است، چون بیش از نیمی از آنان به میزان توصیه شده در فعالیت های فیزیکی شرکت نمی کنند . با در نظر گرفتن ارتباط بین ورزش و کاهش خطر بیماری های مزمن، این ارقام پایین مشکل زا است. 

Abstract

Objectives Exercise rates are low, but perceived support from close others can influence exercise habits. The purpose of the study was to examine the influence of perceived support for exercise as well as close others’ exercise habits on own exercise, and to examine the differential effects of friend’s exercise and romantic partner’s exercise.

Design Undergraduates (N = 220) at a northeastern university completed questionnaires on their own exercise habits, their romantic partner’s and best friend’s exercise habits, and perceived support for exercise.

Results Friend’s exercise was associated with own exercise, but only when perceived support was high. Being male, partner’s exercise, and friend’s exercise all independently predicted own exercise.

Conclusions Exercise habits of close others are associated with one’s own exercise habits, though this relationship may vary depending on perceived support. Attention should be paid to women’s exercise habits, since they are less likely to exercise than men.

Exercise increases longevity, prevents obesity, and reduces risk of some chronic illnesses such as coronary heart disease and hypertension (U.S. DHHS, 1996). Exercise also benefits mental health, with positive effects on depressive symptoms (Ross & Hayes, 1998) and anxiety (Sallis & Owen, 1999). Exercise is also related to high self-esteem and overall quality of life (McAuley & Rudolph, 1995). Despite the many benefits of exercise, rates of activity among people who live in the United States are extraordinarily low, with over half not engaging in the recommended amount of physical activity (CDC, 2007). These low rates are troubling given the association between exercise and decreased risk of chronic illness.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

تأثیر عادت های ورزشی نزدیکان و حمایت اجتماعی بر ورزش

The influence of close others’ exercise habits and perceived social support on exercise