شکل گیری علوم فلسفه و تاریخ

History and philosophy of science takes form

چکیده

1-تئوری و روش در ملبورن

2-از علم تاریخ تا تاریخ و فلسفه علم

3-منادیان HPS در ملبورن و کمبریج

4-نتیجه‌گیری

منابع

چکیده

     در طی صدسال گذشته، قدرت آمیزه‌ای از تاریخ و فلسفه علم (HPS) فراز و نشیب زیادی داشته است درحالیکه درطول این مدت چندین فرم بخود گرفته است و آثار مختلفی برجای گذاشته است. در دهه 1940 و دهه 1950 فیلسوفی بنام Gerd Buchdahl (گرد بوخدال) و همکارانش در ملبورن، استرالیا، نسخه برجسته روشمندی از HPS گردآوری کردند و در مطالعات خود با تاریخدانان عمومی، از آثار فلسفی R.G. Collingwood (ر.ج کالینگوود) و Ludwig Wittgenstein (لودویگ ویتگنشتاین) استفاده نمودند. بوخدال بعدها سعی کرد این مفهوم پیشگام را در دانشگاه کمبریج جستجو کند، او در آنجا سرپرستی یک مرکز جدید HPS را برعهده داشت. برای درک کیفیت و ابعاد مُد ابتکاری کندوکاو، درک اکولوژی اطلاعاتی که در یک جامعه مستعمراتی مهاجرنشین دوردست نمایان شده است ضرورت دارد، موقعیتی با بهره‌وری حاشیه‌ای که در آن، انجمنها و اتحادیه‌های پیش‌بینی نشده میتوانستند برای محققان مهاجری مثل بوخدال مجوز بگیرند. به همین منظور، این مقاله شجره‌نامه بفراموشی سپرده شدۀ روابط تاریخ و فلسفه و علم را نادیده میگیرد و بنابراین هویت شناختی گذشتۀ نادیده گرفته شدۀ HPS را افشا کرده و ابزاری برای تجسم مجدد آن در آینده پیشنهاد میدهد.

تئوری و روش در ملبورن
     گرد بوخدال که در یک خانواده یهودی مرفه در ماینز آلمان پس از جنگ جهانی اول پرورش یافته بود، مدرک مهندسی خود را دریافت کرد گرچه او اوقات فراغتش را به مطالعه آثار رنه دکارت، امانوئل کانت و سایر فلاسفه سپری کرده بود. در دوره تحصیلش در 1933 تصمیم گرفت با برادر جوانش Hans، یک نوجوان زیرک در فیزیک نظری، به انگلستان بگریزد. گرد در لندن بعنوان مهندس شهرساز مشغول کار شد درحالیکه هانس با دینگل در مرکز UCL به مطالعه نسبیت عام پرداخت . اما در 1940 این دو برادر همراه با سایر پناهنده‌های گریخته از آلمان نازی دستگیر شدند و با کشتی (Dunera) دونرا به استرالیا تبعید شدند. دو هزار تبعیدشده یا بیشتر بطورغیرمتتظره وقتی در سیدنی از کشتی پیاده میشدند در مسیر خود به یک اردوگاه پناهندگان در(Hay) های جایی دورافتاده در والز جنوبی جدید، و بعدها در مورد برادران بوخدال، به تاتورا در ویکتوریای شمالی، مورد استقبال قرار گرفتند.

     برادران بوخدال و سایرین در اینجا یک دانشگاه بومی تاسیس کردند و به تعلیم صدها فرد پناهنده مشابه پرداختند – “پسران کشتی دونرا” که با این نام شناخته میشدند – بعدها به رهبران اندیشمند استرالیا، امریکای شمالی و بریتانیا تبدیل شدند . در مدت یکی دوسال، هانس تدریس فیزیک در دانشگاه تاسمانیا را آغاز کرد و گرد بعنوان مهندس شهرساز در ملبورن شروع به کار کرد حتی وقتی درصدد بود با تعجیل در کلاسهای فلسفه دانشگاه ثبت نام کند.

     در دهه 1940 به باور یک ژورنالیست مارکسیست بنام گوت (1961، صفحه 32)، دانشگاه ملبورن همچنان محلی برای افراد ثروتمند محسوب میشد. انجمن مناظره و صنف کارگری که به دو حزب فابیان و کمونیست تقسیم شده بودند بسیار فعال بودند و یک کادر از دانشجویان متعلق به حزب کمونیست استرالیا بصورت توطئه‌آمیز (صفحه 24) با چند بلوک از پردیس دانشگاه دیدار کردند. شاعر کاتولیک شدیداً ضدکمونیستی و با افکار سیاسی مبهم بنام وینست باکلی (1983) اکثر تعالیم هنرهای آماتوری و دورازدسترس را پایه‌گذاری کرد و گردهمایی بدوی (صفحه 58) انجمنهای غالب فعالان چپگرا را محکوم نمود. باکلی بر این افسانه نوستالژیک اظهار تاسف کرد که ملبورن در دهه 1940 بستر داغ اندیشه سازنده پیشرونده کاوشگر بوده است. ولی درحقیقت اینطور نبود (صفحه 59). اما مرکز فلسفه، این دانشجوی جوان رشته ادبیات انگلیسی را شیفته خود ساخت. فلاسفه تحت رهبری یکسری از طرفداران کاریزماتیک ویتگنشتاین، در حرفه خود بصورت پیچیده و با پیچیدگی حرفه‌ای با نرمی گربه‌صفتانه و منفعت‌طلبی افراطی نمایان شدند (صفحه 58). از بین دانشجویان فلسفه، ثبات و قاطعیت افراد مجرب دونرا، کسانی مثل باکلی را تحت تاثیر قرار داده بودند.

فراتر از مرزها: روم باستان و شبکه های داد و ستد اوراسیا

Beyond frontiers: Ancient Rome and the Eurasian trade networks

چکیده

1- مقدمه

2- فرضیه تاریخی

3- روم امپراطوری و شبکه های تجارت بین المللی اوراسیا

4- تأثیر تجارت خاورمیانه بر اقتصاد روم: شواهد جدید

5- از چین تا روم- از روم تا چین: تمرکز کوتاهی بر ابریشم و جاده های ابریشم

منابع

چکیده

در نیمه دوم قرن نوزدهم، امپراطوری روم همواره یکی از بازیکنان کلیدی در شبکه های اوراسیا در نظر گرفته می شد. این تحقیق بر چهار هدف مربوطه متمرکز است. از دیدگاه تاریخ نگاری، بازسازی مسیرهای تجاری موضوع اصلی در تاریخ رابطه بین امپراطوری روم و خاورمیانه را نشان می دهد. با تصور تعدادی از برنامه های سفر و ترکیبی از مسیرهای زمینی و دریایی، ممکن است در یک حقیقت پیچیده تجدید نظر شود که در آن شبکه های اوراسیا در طول امپراطوری روم اولیه توسعه یافتند. تا آنجا که به اقتصاد مربوط می شود، مدارک جدیدی نمایانگر دامنه وسیع و تأثیر فوق العاده محصولات شرقی بر بازاهای روم است. تمرکز نهایی ما بر روی حل و بازسازی روند ابریشم چینی است که اثر مهمی بر این که چگونه تعاملات و مبادلات در شبکه های اوراسیا در طول قرن های نخست امپراطوری روم پیچیده بود و مطلقا یکنواخت نبود، دارد.

5- از چین تا روم- از روم تا چین: تمرکز کوتاهی بر ابریشم و جاده های ابریشم

ما نمی توانیم رابطه تجاری بین روم و خاورمیانه را بدون در نظر گرفتن ابریشم، یکی از افسانه ای ترین کالاهای شبکه های اوراسیایی، به خوبی توصیف کنیم (Hildebrand, 2016: non vidi). اگر صحت داشته باشد که رومی ها تمایل به شناختن کالاها با مکان های اصلیشان داشتند (مثلا فلفل مربوط به هند است و …)، این شناخت مخصوصا درمورد چین نیز بدیهی است: کلمه لاتین سرس برای مشخص کردن مردم چینی بکار می رفت. کلمه مشابهی به عنوان یک صفت برای شناخت ابریشم استفاده می شد: “ابریشم” سریکوم، سریکا به معنای “پوشاک های ابریشمی” یا همچنین “از سرزمین سرس” بود. در نهایت واژه سریکوم که جمع واژه سریکی بود نیز نامی برای “تجار ابریشم” بود. این فقط شروع امپراطوری روم است که این ماده یک کالای لوکس همه جانبه شد (Thorley, 1971). به سختی انطباقی برای ابریشم مذکور در شعرهای مارتیال- شاعر رومی زندگی روزانه- که در پایان قرن اول میلادی صحبت هایی درمورد محصولات ابریشمی در روم، به عنوان بالش ها یا پارچه ها، برای انتقال تصویری از شیوه زندگی مرفه و سطح بالا کرد را می توان یافت.

Abstract

During the second half of the 19th century, the Roman Empire was already considered one of the key players inside the Eurasian networks. This research focuses on four relevant points. From a historiographical perspective, the reconstruction of the trading routes represented a central theme in the history of the relationship between the Roman Empire and the Far East. Imagining a plurality of itineraries and combinations of overland and sea routes, it is possible to reconstruct a complex reality in which the Eurasian networks during the Early Roman Empire developed. As far as economics is concerned, new documentation demonstrates the wide range and the extraordinary impact of the Eastern products on Roman markets. A final focus on the process of Chinese silk unravelling and reweaving provides an important clue on how complex and absolutely not mono-directional were the interactions and the exchanges in the Eurasian networks during the first centuries of the Roman Empire.

5- From China to Rome – from Rome to China: a short focus on Silk and Silk Roads

We cannot conceive describing the trade relationship between Rome and the Far East without considering silk, one of the most legendary goods of the Eurasian networks (Hildebrand, 2016: non vidi). If it is true that the Romans tended to identify goods with their supposed places of origin (for example pepper is associated with India, etc.), this identification is particularly evident in the case of China: the Latin word Seres used to designate the Chinese people. The same word was used as an adjective to identify the silk: sericum ‘silk’, serica meant ‘silk garments’ or also ‘from the land of the Seres’. Finally the word sericum in the plural form serici was also a noun for ‘merchants of silk’. It is only at the beginning of the Roman Empire that this material becomes a widespread luxury good (Thorley, 1971). Hardly a coincidence then to find silk mentioned in the poems of Martial –the poet of the Roman ‘daily life’– who, at the end of the 1st century CE, speaks of silk products in Rome, as such pillows or clothes, to convey an image of wealth and sophisticated lifestyle.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

فراتر از مرزها: روم باستان و شبکه های داد و ستد اوراسیا

Beyond frontiers: Ancient Rome and the Eurasian trade networks

به نام خون حسین: خاطره کربلا به عنوان محرک ایدئولوژیک برای انقلاب صفویه

In the Name of Hosayn’s Blood: The Memory of Karbala as Ideological Stimulus to the Safavid Revolution

چکیده

مقدمه

مقوله انتقام کربلا در سنت شیعه

مبانی اجتماعی انقلاب صفوی

پیش زمینه ی دینی – سیاسی در انقلاب صفوی : ظهور صوفی گری محبوب با پالایش شیعی

یادواره ی جمعی و تاریخچه ی دوره ای

تبلیغات صفویه

جمع بندی

چکیده

در طول قرن اخیر، یکی از موضوعاتی که بحث های زیادی در رابطه با تاریخ شناسی دوره ی صفویه مرتبط با آن صورت گرفته است، منابع ایدئولوژیک تعصب و جانفشانی های قزلباش ها بود که منجر به قدرت رسیدن خاندان صفوی به حکومت ایران گشت. تا کنون، در رابطه با شخصیت شاه اسماعیل به عنوان تجسم قدرت الهی با ماموریتی برای نجات بخشی و رستگاری ، یک توافق نظر حدودی ایجاد شده است. در این مقاله ما به صورت نسبی این مفهوم سازی بسیار قدیمی را ، با بررسی ماموریتی که شیخ ها در دوره ی انقلابی برای خودشان مشخص کرده بودند و این ماموریت تا کنون به مورد چشم پوشی قرار گرفته بود ، به چالش می کشیم. این ماموریت، تمایل شیوخ برای انتقام جویی از خون ریخته ی حسین بود، ماموریتی که تنها شامل تجسم و به یادآوری مقوله ی صاحب الخروج یا « ارباب قیام» بود، یک نشانه شناسی قهرمانانه که از طریق یک مجموعه ی خاص از ادبیات حماسی کربلا ترویج داده شده بود. بر اساس این ایده که تعصب جامعه ی ترک زبان که ریشه های اصلی جنبش صفویه را ایجاد کرده بودند در اصل بر اساس ادبیات حماسی کربلا ایجاد شده بود، در این مقاله اعتقاد ما این است که شیخ جنید، شیخ حیدر و به خصوص شاه اسماعیل به صورت موفق توانستند برنامه ها و عقاید صوفی صفوی را تغییر دهند تا قالب یک مذهب عمومی را شکل بدهند که این مذهب از قبل وجود داشت و توسط صوفی گری و المان های شیعه گری تکمیل شد و حالتی محبوب از مذهب اسلامی را ایجاد کرد و بر همین اساس ما معتقد هستیم که « شیعه گری منجر به پالایش صوفی گری» گشت.

جمع بندی

از زمان ظهور امام گرایی منطقی – شرعی از اواخر قرن هشتم تا کنون، می توان از دو رشته ی شیعه گری متفاوت اما به هم مرتبط صحبت کرد : دین گرایی منطقی با نام امامی و شیعه گری غلو آمیز. مخالف با سکوت سنتی سیاسی در دسته ی اول، گروه دوم همیشه غرق در لفظ های سیاسی بوده اند. در جماعت غلات ، انتقام برای خون حسین همیشه یکی از عوامل تحریک اصلی برای فعالیت سیاسی بوده است که معمولا حالت یک انقلاب انتظار ظهور را به خودش گرفته است. در طول دوره ی پس از مغول، فرهنگ انتقام شدید کربلا و انتظار برای حکومت هزار ساله ی حق در میان شیعه های غلات به صورت صوفی گری عمومی نمود پیدا کرد. در زمان میانه ی قرن چهاردهم، اتصال این المان های شیعه گری غلات و صوفی گری منجر به شکل گیری نوع خاصی از اتحاد دینی شد که من آن را صوفی گری عمومی تحت تاثیر شیعه گری می نامم. این جنبش های صوفی – انتظاری که در قرن پانزدهم در ایران ایجاد شد مانند نور بخشی ها ، مشعشع ها ، و حتی سربداران که در قرن چهاردهم در خراسان به پا خواستند را می توان به عنوان نمایه ای از این مکتب خاص دانست. انقلاب صفویه ازین رو همراه با قزلباش ها ، نشان دهنده ی پرورش این پدیده ی پسا مغولی در دین گرایی اسلامی می باشد.

Abstract

Over the past century, one of the most heavily debated topics within Safavid historiography has been the ideological sources of the Qezelbash zeal that carried the Safavid dynasty to the throne of Persia. By now, a near-consensus has been formed about Shah Esmaʿil’s personality as an incarnation of the Godhead armed with a messianic mission of salvation. This article partly challenges this long-entrenched conceptualization by calling attention to a heretofore overlooked mission that the shaykhs of the revolutionary period set for themselves. This was their desire to avenge the spilling of Hosayn’s blood, a mission which was nothing but a reincarnation of the topos of sāheb al-khorūj or the “master of the uprising,” a heroic typology cultivated via a particular corpus of Karbala-oriented epic literature. Based on the idea that the religiosity of the Turkishspeaking milieu that constituted the Safavid movement’s grassroots was primarily shaped by this Karbala-oriented epic literature, this essay argues that Shaykh Jonayd, Shaykh Haydar, and especially Shah Esmāʿil successfully reformulated the Safavid Sufi program to address the codes of popular piety, which already existed, nurtured by Sufism and some Shiʿite elements, a particular mode of Islamic piety that I call “Shiʿiteinflected popular Sufism.”

Conclusion

Ever since the emergence of rational-juridical Imamism from the late eighth century onwards, it has been possible to speak of two different but interrelated strands of Shiʿism: rationalized-“orthodox” Imamism and suprarational gholāt Shiʿism. Contrary to the political quietism of the former, the latter has always been immersed in political aspirations. In the gholāt milieu, the revenge for Hosayn’s blood has always become the principal stimulus of political action, which usually assumed a mode of chiliastic revolution. During the post-Mongol era, the intense revenge culture of Karbala and the millenarian-messianic aspirations of the gholāt Shiʿism filtered into popular Sufism. By the mid-fourteenth century, the confluence of these gholāt Shiʿite elements and Sufism gave rise to a peculiar type of ‘Alid piety, which I call Shiʿite-inflected popular Sufism. The messianic-Sufi movements that appeared in fifteenth-century Iran such as the Nurbakhshiya (Bashir, 2003), the Mosha‘sha‘ (Bashir, 2001), and even the Sarbadār uprising in fourteenth-century Khorasan (Smith) should be regarded as manifestations of this particular piety. The Safavid revolution, hence the Qezelbash synthesis, stands for the culmination of this post-Mongol phenomenon of Islamic religiosity.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

به نام خون حسین: خاطره کربلا به عنوان محرک ایدئولوژیک برای انقلاب صفویه

In the Name of Hosayn’s Blood: The Memory of Karbala as Ideological Stimulus to the Safavid Revolution

تاریخ در حوزه دیجیتال

History in the Digital Domain

قواعد دیجیتال

شکل گیری رشته

داده های تاریخی

بایگانی دیجیتال

تاریخدانان مجهز به کامپیوتر

زندگی اینترنتی

نمونه ای از قوم نگاری

آموزش تاریخ به کمک فناوری دیجیتال

تاریخ به عنوان تاریخ رسانه ای

چکیده

در دگرگونی ساختار مادی اشیاء فرهنگی از اشکال کاغذی دست نوشته ها و چاپ ها تا شکل دیجیتال فایل های کامپیوتری چه چیزی به خطر می افتد؟ به ویژه، چگونه این تغییر بر رشته های دانشگاهی که متکی بر اشکال بادوام گزارشات نمادین هستند، اثر می گذارد؟ از این مهم تر، رشته تاریخ چگونه تحت تأثیر دیجیتالی شدن نوشتار قرار گرفته است؟ آیا دیجیتالی شدن تنها وسیله کارآمدتری برای نسخه برداری، ذخیره و انتقال اسنادی است که در دسترس بودن آنها در مکان و زمان برای استفاده تاریخدانان علوم و فنون تحقیق افزایش یافته است؟ یا آیا دیجیتالی شدن موجب می شود تا تاریخدانان تغییری را در ساختار حقیقت ایجاد کنند؟ 

شکل گیری رشته 

در این موقعیت درهم، متزلزل و پرآشوب، با وجود همه چیزهایی که در علوم انسانی در دسترس همه قرار می گیرد، توانایی رشته ها برای واکنش در مقابل چالش ها و فرصت های رسانه جدید تا حدودی بر میزان مراقبت از مرزهای رشته ها و باز بودن دست تاریخدانان در پیشرفت های جدیدی که بر شیوه ها و فرضیات آنها اثر می گذارد، بستگی دارد. از دهه 70 تا 90 میلادی، رشته تاریخ توجه خود را از سمت سیاست اصلی و تاریخ عقلانی به سمت اجتماع و زندگی روزمره تغییر داد. اگر چه بسیاری از این تاریخدانان در اصل مارکسیست بودند، شناخت شناسی تجربه گرا که ویژگی تاریخ سیاسی است، در تغییر جهت به سمت تاریخ اجتماعی تغییر چندانی نکرد. تاریخدانان اجتماعی، همانند پیشینیان خود، به دنبال گزارش اعمال آگاهانه عاملان بودند (پوستر ، 1997، 101). 

تاریخ به عنوان تاریخ رسانه ای

بداعت های بنیادین فرهنگ دیجیتال، حداقل، نشان دهنده این است که تاریخ رسانه به موضوعی مهم برای تاریخدانان تبدیل شده است. این نوآوری نسبتا بی ضرر در مجموعه شناخت شناسی رشته باید مقاومت بسیار کمتری را در مقایسه با دیگر پیشنهادات ارائه شده در این مقاله برانگیزد. دانشجویان رسانه رشته های دیگر از کارهای تاریخی تطبیقی منفعت زیادی خواهند برد. برای مثال، مطالعات بسیار زیاد در مورد اینترنت بر اثر کمبود دورنما در مورد موضوع خدشه دار شده و در نوآوری چشمگیر فناوری جدید غرق می شوند. مجموعه ای از کارهای مهم پیش از این در مورد موضوعات متنوعی از چاپ (جونز ، 1998) گرفته تا تلگراف (کری ، 1989)، عکاسی، تصاویر و دیگر فناوری های بصری قرن نوزدهم (کراری ، 1992، 345)، تلفن (فیشر ، 1992)، فیلم (چارنی ، 1995)، رادیو (داگلاس ، 1987)، تلویزیون (اسپیگل ، 1992) و تعداد بسیار زیاد دیگری که ذکر تمام آنها در اینجا ممکن نیست. لازم به ذکر است که تمام این تاریخ ها مربوط به تاریخدانان نمی شود. 

Abstract

What is at stake in the alteration of material structure of cultural objects from the paper forms of manuscript and print to the digital form of computer files? In particular, how is the change affecting academic disciplines which rely upon stable forms of symbolic records? More specifically still, how is the discipline of history affected by the digitization of writing? Is digitization simply a more efficient means of reproduction, storage and transmission of documents, whose availability in space and time is enhanced for the application by historians of research techniques and methods? Or does digitization cause an alteration for historians in the constitution of truth?

Disciplining the Discipline

In this messy situation, with so much in the humanities appearing up for grabs, uncertain and in turmoil, the ability of the discipline to respond to the challenge and opportunities of new media depend in part on how tightly the boundaries of the discipline are guarded, or how open historians are to new developments affecting their methods and assumptions. From the 1970s to the 1990s, the discipline of history shifted interest toward the social and the everyday, away from grand politics and intellectual history. Although many of these younger historians were Marxist in orientation, the empiricist epistemology that characterized political history changed very little in the shift to social history. Social historians, like their forebears, searched the record for con scious acts of agents (Poster, 1997,101).

History as Media History

The drastic novelties of digital culture suggest, at the very least, that the history of the media becomes a major topic for historians. This relatively harmless innovation in the epistemological repertoire of the discipline ought to incite far less resistance than some of the other suggestions offered in this paper. Students of media from other disciplines would benefit greatly from comparative historical work. Too many studies of the internet, for example, are flawed by a lack of perspective on the topic, becoming lost in the dazzling novelty of the new technology. Some important work has already been done on topics ranging from print (Johns, 1998), to the telegraph (Carey, 1989), photography, panoramas and other visual technologies of the nineteenth century (Crary, 1992, 345), the telephone (Fischer, 1992), film (Charney, 1995), radio (Douglas, 1987), television (Spigel, 1992) and others too numerous to mention. Not all these histories, it might be noted, are by historians.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

تاریخ در حوزه دیجیتال

History in the Digital Domain