کیست اپیدرموئید اینتر اسفنکتریک: گزارش یک مورد نادر

Intersphincteric epidermoid inclusion cyst: report of a rare case

چکیده

مقدمه

گزارش مورد

بحث

چکیده

کیست های اپیدرموئید ناحیه ی پرینیوم (میان دو راه) یک مورد نادر هستند که درمان آنها به تشخیص و مدیریت بالینی مناسب نیاز دارد. در این مقاله ما یک مورد غیر عادی از یک کیست اپیدرموئید برجسته ی بزرگ که از ناحیه ی اینتر اسفنکتریک مقعد بیرون زده بود را توصیف می کنیم که با موفقیت بریده و از بدن جدا شد. تحقیقات لازم برای اطمینان از تشخیص دقیق علاوه بر تکنیک جراحی برای کاهش عود و ناخوشی بیمار در این گزارش موردی شرح داده شده اند.

مقدمه

کیست های اپیدرموئید، کیست های نادر و خوش خیم هستند که به دلیل قرار گرفتن بافت اپیدرمی در لایه ی درمی پوست رشد می کنند. این کیست ها معمولا در ناحیه ی سر و گردن دیده می شوند و در حالت عادی، هیچ علائمی ندارند؛ با این حال، این کیست ها مستعد عفونی شدن و التهاب هستند که باعث ناراحتی می شوند. در این مطالعه، ما مورد نادری از کیست اپیدرموئید را توصیف کردیم که بین دو اسفنکتر مقعد قرار گرفته و انجام تحقیقات اساسی و تکنیک جراحی را برای اطمینان از تشخیص دقیق و کاهش عود و ناخوشی بیمار توصیه می کنیم.

Abstract

Epidermoid inclusion cysts of the perineal region are a rare entity, which require appropriate diagnosis and management. Here we describe the unusual case of a large protruding epidermoid inclusion cyst originating from the intersphincteric anal plane, which was mobilized and excised successfully. Essential investigations to ensure accurate diagnosis in addition to surgical technique to reduce recurrence and patient morbidity are described in this case report.

INTRODUCTION

Epidermoid inclusion cysts are uncommon and benign developmental cysts, which progress over time due to incorporation of epidermal tissue into the dermis layer of the skin [1]. They are commonly found in the head and neck region and cause no symptoms at rest; however, these are susceptible to infection and inf lammation causing discomfort [1]. In this study, we describe a rare case of an epidermoid inclusion cyst arising between the two anal sphincters and recommend essential investigations and surgical technique to ensure accurate diagnosis and to reduce recurrence and patient morbidity.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

کیست اپیدرموئید اینتر اسفنکتریک: گزارش یک مورد نادر

Intersphincteric epidermoid inclusion cyst: report of a rare case

ایجاد یک مدل برای پیش بینی نتیجه کووید 19 بر اساس ترکیب آزمون های آزمایشگاهی

Establishing a model for predicting the outcome of COVID-19 based on combination of laboratory tests

چکیده

1- مقدمه

2- روش ها

2-1: بیماران

2-2: رویه های آزمایشگاهی

2-3: تحلیل های آماری

3- نتایج

3-1: خصوصیات بالینی بیماران بهبود یافته و متوفی

3-2: مقایسه نتایج آزمایشگاهی بین بیماران بهبود یافته و متوفی در هنگام بستری

3-3: مقایسه نتایج آزمایشگاهی در بیماران متوفی در هنگام بستری و قبل از مرگ

3-4: ایجاد الگوی پیش بینی مرگ بیماران مبتلا به COVID-19

4- بحث

چکیده

مقدمه: در حال حاضر هیچ روش رضایت بخشی برای پیش بینی نتیجه بیماری کرونا ویروس (2019) (COVID-19) وجود ندارد. هدف از این مطالعه ایجاد مدلی برای پیش بینی علائم تشخیصی این بیماری است.

روش کار: نتایج آزمایشگاهی از 54 بیمار فوت شده در اثر COVID-19 در مرحله بستری و قبل از مرگ جمع آوری شد. 54 بیمار بهبود یافته COVID-19 نیز به عنوان گروه کنترل وارد مطالعه شدند.

یافته ها: بسیاری از شاخص های آزمایشگاهی مانند نوتروفیل ها، AST ، γ-GT ، ALP ، LDH ، NT-proBNP ، Hs-cTnT ، PT ، APTT ، D-dimer ، IL-2R، IL-6، IL-8، IL- 10 ، TNF-α ، CRP ، فریتین و پروکلسیتونین، همه این موارد در بیماران متوفی به طور قابل توجهی در مقایسه با بیماران بهبود یافته، افزایش یافته بودند. در مقابل ، شاخص های دیگری مانند لنفوسیت ها، پلاکت ها، پروتئین کل و آلبومین در بیماران درگذشت به میزان قابل توجهی کاهش یافته بود. برخي از شاخص ها مانند نوتروفيل ها و پروكالسيتونين به طور مداوم از زمان بستري تا مرگ در بيماران متوفي افزایش یافته بود و برخي ديگر از قبيل لنفوسيت ها و پلاكت ها در این دوره با کاهش همراه بود. استفاده از این شاخص ها به تنهایی در تمایز بین بیماران بهبود یافته و فوت شده ناشی از COVID-19 عملکرد متوسطی داشت. یک مدل مبتنی بر ترکیبی از چهار شاخص، عملکرد خوبی در پیش بینی مرگ بیماران مبتلا به COVID-19 نشان داد. هنگامی که از مقدار برش 0.572 استفاده شد ، حساسیت و ویژگی مدل پیش بینی به ترتیب 90.74٪ و 44/94٪ بود. 

نتیجه گیری: استفاده از شاخص های فعلی به تنهایی در تمایز بین بیماران بهبود یافته و فوت شده در اثر COVID-19 ارزش متوسطی دارد. یک مدل پیش بینی مبتنی بر ترکیبی از نوتروفیل ها، لنفوسیت ها، پلاکت ها و IL-2R عملکرد خوبی در پیش بینی نتیجه COVID-19 نشان داد. 

1- مقدمه

کرونا ویروس سندرم تنفسی حاد (SARSCoV-2) ، که می تواند باعث عفونت شدید تنفسی در انسان شود [1،2]، همین امر باعث شیوع جدی آن در سراسر جهان شده است. این بیماری توسط سازمان بهداشت جهانی(WHO)  به عنوان بیماری کرونا ویروس-2019(COVID-19)  نامگذاری شده است. براساس گزارش کمیسیون بهداشت ملی جمهوری خلق چین، بیش از 80،000 بیمار با عفونت SARS-CoV-2 تأیید شده و این بیماری منجر به مرگ بیش از 3000 نفر شده است. COVID-19 توسط WHO به عنوان یک حالت اورژانسی برای سلامت عمومی با رویکرد بین المللی تعیین شده است. 

4- بحث

مطالعات کمی وجود دارد که خطر مرگ و میر بیماران مبتلا به COVID-19 را ارزیابی می کند [12،13]. چند تحقیق در مورد مقایسه آزمایشات روتین آزمایشگاهی به طور هم زمان بین بیماران مرحوم مبتلا به COVID-19 و بیماران بهبود یافته متمرکز شده است. در مطالعه حاضر ، ما اطلاعات بالینی و نتایج آزمایشگاهی را در نقاط زمانی مختلف در بیمارانی که در اثر عفونت تأیید شده SARS-CoV-2 درگذشتند، جمع آوری کردیم. ما همچنین این داده ها را با اطلاعات به دست آمده در بیماران مبتلا به COVID-19 مقایسه کردیم. مطالعه ما تأیید کرد که بسیاری از شاخص ها بین بیماران متوفی و بهبودیافته درهنگام بستری تفاوت معنی داری دارند و برخی از شاخص ها بطور مداوم از بستری تا مرگ در بیماران فوت شده افزایش می یابد. یک مدل پیش بینی دیگر بر اساس ترکیبی از چهار شاخص (نوتروفیل ها ، لنفوسیت ها ، پلاکت ها و IL-2R) که در پیش بینی مرگ بیماران COVID-19 انجام شده است ، عملکرد مطلوب را نشان می دهد.

Abstract

Introduction There are currently no satisfactory methods for predicting the outcome of Coronavirus Disease-2019 (COVID-19). The aim of this study is to establish a model for predicting the prognosis of the disease.

Methods The laboratory results were collected from 54 deceased COVID-19 patients on admission and before death. Another 54 recovered COVID-19 patients were enrolled as control cases.

Results Many laboratory indicators, such as neutrophils, AST, γ-GT, ALP, LDH, NT-proBNP, Hs-cTnT, PT, APTT, D-dimer, IL-2R, IL-6, IL-8, IL-10, TNF-α, CRP, ferritin and procalcitonin, were all significantly increased in deceased patients compared with recovered patients on admission. In contrast, other indicators such as lymphocytes, platelets, total protein and albumin were significantly decreased in deceased patients on admission. Some indicators such as neutrophils and procalcitonin, others such as lymphocytes and platelets, continuously increased or decreased from admission to death in deceased patients respectively. Using these indicators alone had moderate performance in differentiating between recovered and deceased COVID-19 patients. A model based on combination of four indicators (P = 1/[1 + e−(−2.658+0.587×neutrophils – 2.087×lymphocytes – 0.01×platelets+0.004×IL−2R)]) showed good performance in predicting the death of COVID-19 patients. When cutoff value of 0.572 was used, the sensitivity and specificity of the prediction model were 90.74% and 94.44%, respectively.

Conclusions Using the current indicators alone is of modest value in differentiating between recovered and deceased COVID-19 patients. A prediction model based on combination of neutrophils, lymphocytes, platelets and IL-2R shows good performance in predicting the outcome of COVID-19.

1- Introduction

A novel severe acute respiratory syndrome coronavirus 2 (SARSCoV-2), which can cause severe respiratory infection in humans [1,2], has induced a serious outbreak worldwide [3–5]. The disease has been named as Coronavirus Disease-2019 (COVID-19) by the World Health Organization (WHO). According to the report of National Health Commission of the People’s Republic of China, more than 80,000 patients are confirmed by SARS-CoV-2 infection, resulting in more than 3000 deaths. COVID-19 has been designated as a public health emergency of international concern by the WH

4- Discussion

There are rare studies that assess the risk for mortality of patients with COVID-19 [12,13]. There are a few studies focused on comparison of routine laboratory tests simultaneously between deceased and recovered COVID-19 patients. In the present study, we collected clinical information and laboratory results at different time points in patients died of confirmed SARS-CoV-2 infection. We also compared these data with those obtained in recovered COVID-19 patients. Our study confirmed that many indicators had significant difference between deceased and recovered patients on admission and that some indicators continuously increased from admission to death in deceased patients. A further established prediction model based on combination of four indicators (neutrophils, lymphocytes, platelets and IL-2R) showed satisfactory performance in predicting the death of COVID-19 patients

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

ایجاد یک مدل برای پیش بینی نتیجه کووید 19 بر اساس ترکیب آزمون های آزمایشگاهی

Establishing a model for predicting the outcome of COVID-19 based on combination of laboratory tests

سندرم 48، XXYY با ناباروری طولانی مدت و ناهنجاری های تازه مشاهده شده گردن: گزارش یک مورد

48,XXYY syndrome presenting with longterm infertility and newly observed neck deformities: a case report

چکیده

پیش زمینه

گزارش مورد

بحث

نتیجه گیری

منابع

چکیده

     پیش زمینه: عوامل متعددی ممکن است در ناباروری طولانی مدت نقش داشته باشند؛ علت ژنتیکی این ناباروری به دلیل علائم مورفولوژیک یا اندوکرینی غیر اختصاصی خود بیشتر از سایر عوامل نادیده گرفته شده است. ما یک مورد نادر از نارسایی پیشرونده ی بیضه را در یک بیمار گزارش می کنیم که به دلیل سندروم 48xxyy به وجود آمده است.

معرفی بیمار: یک مرد 39 ساله ی عرب برای درمان ناباروری به کلینیک باروری ما مراجعه کرد. ناباروری اولیه در او تشخیص داده شد؛ او به دلیل 20 سال ناباروری مراجعه کرده بود. بیمار ما ویژگی های مورفولوژیکی غیر اختصاصی همانند یک گردن پهن غیر طبیعی با خمیدگی رو به جلو، خمیدگی انگشت سوم و ویژگی های هیپوآندروژنمی متوسط را نشان می داد. آنالیز مایع منی، وجود آزوسپرمی را آشکار کرد. تست های ژنتیکی که برای تشخیص آزوسپرمی انجام شدند؛ از جمله تشخیص ناحیه ی تعیین کننده ی جنسیت کروموزوم Y (SRY) و ریز حذف کروموزوم Y هیچ گونه حذفی را در کروموزوم Y نشان ندادند. روش کاریوتایپینگ مورد استفاده قرار گرفت و سندروم 48XXYY در بیمار ما تشخیص داده شد.

نتیجه گیری: تست های ژنتیکی (کاریوتیپ و تست هایی از این قبیل) نقش مهمی را در تشخیص بیمار ما که به ناباروری طولانی مدت ناشی از سندروم 48XXYY مبتلا بود؛ ایفا کردند و باید نقش حیاتی در تشخیص تمام موارد ناباروری طولانی مدت به خصوص زمانی که بیماران با علائم اندوکرینی، اسکلتی یا مورفولوژیکی مراجعه می کنند که این علائم حاکی از یک علت ژنتیکی زمینه ای است؛ داشته باشد.

گزارش مورد

یک مرد 39 ساله ی عرب برای درمان ناباروری به کلینیک باروری ما مراجعه کرد. ناباروری اولیه در بیمار ما تشخیص داده شد که 20 سال به طول انجامیده بود و هنگامی که به کلینیک ما مراجعه کرد، هیچ گونه حاملگی موفقی در ازدواج او اتفاق نیفتاده بود. هیچ گونه سابقه ای از آسیب شناسی، مداخله ی درمانی یا دارویی وجود نداشت که بر روی اسپرماتوژنز تاثیر گذاشته باشد. بعد از معاینه ی بدنی او شد که قد بیمار 160 سانتی متر و وزن او 85 کیلوگرم (شاخص توده ی بدنی= 33.2) است و یک گردن پهن غیر طبیعی با یک خمیدگی رو به جلو داشت (شکل 1). بیمار ما همچنین یک خمیدگی در انگشت سوم خود داشت و چماقی شدن انگشت را در تمام انگشتان دست و پا نشان داد (شکل 2). بیمار ما ویژگی های هیپوآندروژنمی (کم شدن موهای صورت و بدن)، اندام های تناسلی خارجی طبیعی و بیضه های نزول کرده ی دو طرفه ی کوچک را داشت. سونوگرافی بر روی بیمار ما انجام شد و نشان داده شد که حجم هر یک از بیضه ها بدون واریکوسل، 4 میلی-لیتر است. آنالیز مایع منی آزوسپرمی را آشکار کرد و آزمایش خون تعداد طبیعی گلبول های خون و عملکرد طبیعی کلیه و کبد را نشان داد. پروفایل هورمونی، سطح پایین تستوسترون 0.91 نانومول بر لیتر (محدوده ی نرمال: 10:41- 34.7 نانومول بر لیتر)، سطح طبیعی هورمون محرک تیروئید (TSH) 1.9 mIU/l (محدوده ی نرمال: 0.4- 4 mIU/l)، سطوح طبیعی پرولاکتین 11 نانوگرم/ میلی لیتر (محدوده ی نرمال: 18-2 نانوگرم/ میلی‌لیتر)، افزایش سطح گنادوتروپین پایه (افزایش سطح هورمون محرک فولیکولی (FSH) به 30 IU/l (محدوده ی نرمال: 4-0 IU/l) و افزایش سطح هورمون لوتئینه کننده (LH) به 19 IU/l (محدوده ی نرمال: 7.8- 1.24 IU/l) را آشکار کرد؛ تشخیص گنادوتروپین جفتی انسان زیر واحد بتا (hCG) انجام شد و نتایج آن منفی بود. به منظور بازیابی اسپرم، خارج کردن اسپرم از بیضه با روش میکرو سرجیکال (Micro-TESE) انجام شد و هیچ گونه اسپرماتوزوئید بالغی پیدا نشد. مطالعه ی پاتولوژیک بیوپسی ها، توقف بلوغ را در مرحله ی اولیه ی اسپرماتوژنز آشکار کرد. یک مطالعه ی مولکولی برای تشخیص ریز حذفی کروموزوم Y با روش واکنش زنجیره ای پلیمراز (PCR) و الکتروفورز ژل با استفاده از نسخه ی 2 سیستم تشخیص حذف های کروموزوم Y (کمپانی پرومگان، مادیوسن، WI، ایالات متحده آمریکا) انجام شد و نتایج نشان دادند که هیچ گونه حذفی در هر یک از کروموزوم های Y اتفاق نیفتاده است (شکل 3). ناحیه ی تعیین کننده ی جنسیت کروموزوم Y (SRY) با استفاده از تکنیک PCR شناسایی شد و این تکنیک حضور SRY را در هر دو کروموزوم Y آشکار کرد. داده های بدست آمده و ویژگی های بالینی نشان دهنده ی آنیوپلوئیدی کروموزوم جنسی بودند. تعیین کاریوتیپ با استفاده از G باندینگ با وضوح بالا یک مورد آنیوپلوئیدی با ناهنجاری در کروموزوم های جنسی را نشان داد که در آن تمام سلول های گرفته شده از نمونه ی خون محیطی، 48XXYY بودند (شکل 4). هیبریداسیون فلوئورسنت درجا (FISH) برای تشخیص کروموزوم های X و Y با استفاده از پروب Vysis FISH (آزمایشگاه های آبوت، آبوت پارک، IL، ایالات متحده آمریکا) انجام شد و تکثیر کروموزوم های X و Y را آشکار کرد (شکل 5). با وجود اینکه بیمار ما آزوسپرمی داشت؛ از سوی خانواده اش اجبار جدی برای بچه دار شدن وجود داشت.

افزایش خطر ابتلا به سرطان دوم کولون بعد از پرتودرمانی لگن

Increased risk for second primary rectal cancer after pelvic radiation therapy

چکیده
1- مقدمه
2- مواد و روشها
2-1 تحلیل آماری
3- نتایج
3-1 نسبت استاندارد سازی شده ابتلا
3-2 نسبت ابتلا
3-3 تحلیل خطر رقابتی
3-4 ویژگی های سرطان روده و تحلیل ماندگاری
4- بحث
5- نتیجه گیری ها

چکیده

پیش زمینه: هدف این تحقیق، تحلیل ارتباط بین پرتو درمانی لگن (RT) و پیشرفت سرطان روده به عنوان سرطان دوم می باشد.
روشها: اطلاعات مربوط به بیماران درمان شده مبتلا به سرطان لگن در بازه زمانی بین 1989 و 2007 از مرکز ثبت اطلاعات بیماران سرطانی هلند گرفته شده است. بیماران درمان شده مبتلا به بیش از یک سرطان لگن در نظر گرفته نشده اند. برای ارزیابی شیوع گسترده سرطان روده، از مدل ریسک فیان و گری استفاده شده است و در این مدل تعداد مرگ و میرها به عنوان رویداد رقابتی در نظر گرفته شده است. میزان بقا نیز با استفاده از رگرسیون چند متغیری کاکس محاسبه شده است.
نتایج: در کل، 192658 بیمار در نظر گرفته شده اند که از این تعداد 62630 بیمار بدلیل داشتن سرطان لگن پرتو درمانی شدند. تومورهای اولیه در پروستات (50.1%)، مثانه (19.2%)، مخاط های رحم(13.9%)، تخمدان ها(10.0%)، دهانه رحم(6.4%) و واژن (0.4%) قرار داشتند. در بازه میانگین 6 سال (دامنه 0 تا 24)، تعداد 1369 بیمار با رشد سرطان روده مواجه شده اند. در نهایت، خطر سرطان روده در بیمارانی افزایش می یابد که به دلیل وجود سرطان لگن تحت پرتو درمانی قرار گرفته اند (نسبت خطر [SHR]: 1.72, 95% – بازه اطمینان [CI]: 1.55 – 1.91). تحلیل موقعیت هر کدام از تومورها نشان دهنده افزایش خطر در آن دسته از بیمارانی است که RT را برای سرطان پروستات (SHR: 1.89 , 95% CI:1.66 -2.16) یا سرطان مخاط رحم (SHR: 1.50, 95% CI: 1.13-2.00) دریافت می کنند. تاثیر مخافظتی RT برای بیمارانی مشاهده شد که مبتلا به سرطان مثانه بودند (SHR 0.67, 95% CI: 0.47-0.94 ). اختلاف زنده ماندن در میان بیماران دارای سرطان روده دارای / بدون RT قبلی مشاهده نشد (نسبت خطر0.94, 95% CI: 0.79-1.11).
نتیجه گیری ها: بیمارانی که پرتو درمانی را برای سرطان لگن قبلی خود دریافت کرده اند در معرض افزایش خطر سرطان روده هستند. این خطر در بیماران دریافت کننده پرتو درمانی برای سرطان پروستات و مخاط رحم نسبتا کم است.

1- مقدمه

در مقایسه با عامه افراد، نجات یافتگان از سرطان با افزایش خطر ابتلا به تومور بدخیم در حال رشد مواجه می شوند (1.2(. این مطلب نتیجه ترکیب عواملی چون شیوه زندگی، آسیب پذیری ژنتیک و نوع درمان سرطان قبل می باشد (3,4). پرتو درمانی (RT) بخشی از برنامه درمان برای حداقل 50 درصد تمام بیماران مبتلا به سرطان است و با رشد سرطان های دوم در ارتباط است (3-5). به هر حال، تحقیقات اخیر نشان داده اند که در بعضی از موارد، RT باعث افزایش خطر سرطان دوم نمی شود و حتی می تواند تاثیر پیشگیرانه داشته باشد (2,6,7).

5- نتیجه گیری ها

بیمارانی که به دلیل داشتن سرطان لگن RT دریافت می کنند با افزایش ریسک سرطان روده به عنوان سرطان دوم مواجه می شوند. به هر حال، شیوع این مورد بسیار کم است و تحلیل انجام شده در اندام های لگن نشان دهنده افزایش خطر فقط بعد از درمان سرطان پروستات و رحم می باشد. بیمارانی که RT را برای سرطان مثانه دریافت کردند کاهش خطر سرطان روده را نشان داده اند. هیچ اختلافی در میزان بقا بعد از تشخیص سرطان روده با توجه به سابقه RT وجود ندارد.

Abstract

Background The aim of this study was to analyse the association between pelvic radiation therapy (RT) and the development of rectal cancer as a second primary cancer. Methods Data on patients treated for a primary pelvic cancer between 1989 and 2007 were retrieved from the population-based Netherlands Cancer Registry. Patients treated for more than one pelvic cancer were excluded. To estimate the cumulative incidence of rectal cancer, Fine and Gray’s competing risk model was used with death as a competing event. Survival was calculated using multivariable Cox regression.
Results A total of 192,658 patients were included, of which 62,630 patients were treated with RT for their pelvic cancer. Primary tumours were located in the prostate (50.1%), bladder (19.2%), endometrium (13.9%), ovaries (10.0%), cervix (6.4%) and vagina (0.4%). At a median interval of 6 years (range 0–24), 1369 patients developed a rectal cancer. Overall, the risk for rectal cancer was increased in patients who underwent RT for the previous pelvic cancer (subhazard ratio [SHR]: 1.72, 95% confidence interval [CI]: 1.55–1.91). Analysis for each tumour location specifically showed an increased risk in patients who received RT for prostate (SHR: 1.89, 95% CI: 1.66–2.16) or endometrial cancer (SHR: 1.50, 95% CI: 1.13–2.00). A protective effect of RT was observed for patients with bladder cancer (SHR 0.67, 95% CI: 0.47–0.94). There was no survival difference between patients with rectal cancer with or without previous RT (hazard ratio: 0.94, 95% CI: 0.79–1.11).
Conclusions Patients who received RT for a previous pelvic cancer were at increased risk for rectal cancer. The risk was modest and pronounced in patients receiving RT for prostate and endometrial cancer.

1- Introduction

Compared with the general population, cancer survivors have an increased risk of developing new malignancies [1,2]. This is the result of a combination of factors such as lifestyle, genetic susceptibility and type of treatment for their previous cancer [3,4]. Radiation therapy (RT) is part of the treatment regimen in at least 50% of all patients with cancer and has been associated with the development of second primary cancers [3e5]. However, recent studies have shown that in some cases, RT does not increase the risk for a second primary cancer and might even have a preventive effect [2,6,7].

5- Conclusions

Patients who received RT for pelvic cancer were at increased risk for rectal cancer as a second primary cancer. However, its incidence is low and analysis per primary pelvic organ specifically showed an increased risk after prostate and endometrial cancer treatment only. Patients with previous RT for bladder cancer had a decreased risk for rectal cancer. There was no difference in survival after diagnosis of rectal cancer depending on their history of RT.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

افزایش خطر ابتلا به سرطان دوم کولون بعد از پرتودرمانی لگن

Increased risk for second primary rectal cancer after pelvic radiation therapy

رسوب کلسیم در اسکلرودرمی

Calcinosis in scleroderma

چکیده

مقدمه

همه گیر شناسی و عوامل بالینی مرتبط

حالت بالینی

تشخیص

فیزیولوژی آسیب شناسی

درمان

معیار ها و درمان های پشتیبانی

درمان های دارویی

بلوکه کننده های کانال کلسیم

بیس فسفنات

وارفارین

سدیم تیسولفات

دیگر موارد

فرایند

جمع بندی

هدف مرور

ما می خواهیم در رابطه با همه گیر شناسی، آسیب شناسی، تشخیص و درمان پینه های رسوب کلسیم در بیماران مبتلا به تصلب بافتی سیستمی ( SSc) جدیدترین مقالات را بررسی کنیم.
یافته های اخیر
ما مطالعه های مشاهده ای را شناسایی کردیم که تکرار رسوب کلسیم در SSc ها و ویژگی های بالینی مرتبط با آن را توصیف می کند ؛ مطالعه های مولکولی در رابطه با مکانیزم های آسیب احتمالی و گزارش های موارد و مجموعه مورد پژوهی هایی که روش های تشخیص و درمان جدید را توصیف می کنند، در این مطالعه ارزیابی شده اند.
خلاصه
تصلب بافت در اثر رسوب کلسیم به معنی رسوب کردن کلسیوم غیر قابل حل در بافت و بافت های زیر پوستی می باشد. این بیماری یکی از مشکلات بالینی جدید در بیمارانی است که به SSc مبتلا هستند و حداقل یکچهارم از این بیماران را تحت تاثیر قرار می دهد. این بیماری باعث می شود که مدت زمان مریضی طولانی تر شود، زخم های پووستی ایجاد شود، کورک های استخوانی شکل بگیرد، آنتی سنترومر آنتی بادی مثبت در بیمار و آنتی بادی آنتی PM.Scl مثبت شکل بگیرد. با وجود این که آسیب شناسی این بیماری هنوز شناخته نشده است، شواهدی وجود دارد که ترومای موضعی، التهاب های مزمن، هیپوکسی عروق و به هم خوردن تنظیم پروتئین های ماتریس استخوانی، مکانیزم های احتمالی شکل گیری این بیماری هستند. تشخیص این بیمار را می توان به صورت بالینی با رادیوگرافی های صفحه ای انجام داد. درمان های دارویی مختلفی نیز برای رفع مشکل رسوب کلسیم با نتایج مختلف و متوسط، گزارش شده است اما برش جراحی رسوب های کلسیم هنوز بهترین روش درمانی این مشکل می باشد.

جمع بندی

رسوب های کلسیم یکی از مشکلات رایج در بیماران مبتلا به SSc هستند. این رسوب ها به صورت رایج بر روی دست ها و به خصوص انگشت ها تاثیر دارند. با وجود این که آسیب شناسی این مشکلات هنوز دقیق مشخص نیست، شواهدی وجود دارد که نشان می دهد التهاب های مزمن، هیپوکسی های عروقی، ترومای موضعی و تنظیم کاهشی پروتئین های ماتریس استخوانی می توانند مکانیزم های احتمالی آسیب باشند. درمان های دارویی با تاثیر کلی برای رسوب های کلسیم در بیماران SSc وجود ندارد ؛ اما، داده های محدودی منتشر شده اند که نشان می دهند استفاده از عوامل دارویی مختلف مانند CCB ها ، بیس فسفنات ها ، وارفارین، و STS ها می توانند در درمان این مشکلات موثر باشند. برش های جراحی در رسوب های کلسیم هنوز یکی از مهم ترین روش های درمانی برای این مشکلات می باشند. آزمایش های بالینی شامل استفاده از معیار های خروجی جدید برای تعیین کارایی روش های درمانی جدید و فعلی، ضروری هستند.

Purpose of review

To provide an update on the available literature regarding the epidemiology, pathophysiology, diagnosis, and treatment of calcinosis cutis in patients with systemic sclerosis (SSc).
Recent findings
We identified observational studies that describe the frequency of calcinosis in SSc and associated clinical features; molecular studies exploring potential pathogenic mechanisms; and case reports and case series describing new diagnostic approaches and treatments. Summary
Calcinosis cutis is the deposition of insoluble calcium in the skin and subcutaneous tissues. It represents a major clinical problem in patients with SSc affecting at least one quarter of patients. It is associated with longer disease duration, digital ulcers, acro-osteolysis, positive anticentromere antibody, and positive antiPM/Scl antibody. Although pathogenesis is unknown, there is evidence supporting local trauma, chronic inflammation, vascular hypoxia, and dysregulation of bone matrix proteins as potential mechanisms. Diagnosis can be made clinically or with plain radiography. Several pharmacologic therapies have been tried for calcinosis with variable and modest results, but surgical excision of calcium deposits remains the mainstay of treatment.

CONCLUSION

Calcinosis is a common problem in patients with SSc. It most frequently affects the hands, particularly the fingers. Although pathogenesis is unclear, there is evidence supporting chronic inflammation, vascular hypoxia, local trauma, and dysregulation of bone matrix proteins as potential mechanisms. There are no universally effective medical treatments for calcinosis in patients with SSc; however, limited data have been published supporting the use of several pharmacological therapies including CCBs, bisphosphonates, warfarin, and STS. Surgical excision of calcinosis remains the mainstay for treatment. Clinical trials using novel outcome measures are necessary to determine the efficacy of current and emerging treatments.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

رسوب کلسیم در اسکلرودرمی

Calcinosis in scleroderma

عوامل تعیین کننده شدت در پانکراتیت حاد: یک مطالعه هم گروهی آینده نگر چند مرکزی در سراسر کشور

Determinants of Severity in Acute Pancreatitis: A Nation-wide Multicenter Prospective Cohort Study

روشها

طراحی

متغیرهای نتایج

تحلیل آماری

نتایج

خصوصیات و نتایج پایه

اعتبارسنجی و مقایسه طبقه بندی های شدت

عوامل تعیین کننده بیماری و مرگ

تأثیر مدت زمان OF بر روی نتایج

عوارض موضعی و نتایج

تأثیر IPN

رابطه بین POF زودهنگام (در هفته اول) در مقابل دیرهنگام (بیشتر از هفته اول)، و نتایج

تشدید همبودی قبلی

بحث

هدف: هدف مطالعه حاضر این بود که طبقه بندی های مختلف شدت را در پانکراتیت حاد (AP) مقایسه و اعتبارسنجی کند، و همچنین این مسئله را بررسی کند که کدام خصوصیات بیماری منجر به تشدید نتایج می گردند.

خلاصه ای از داده های زمینه ای: پانکراتیت حاد یک بیماری ناهمگن است که از موارد عادی تا بیمارانی با ابتلای شدید و نرخ مرگ و میر بالا، متغیر می باشد. طبقه بندی های شدت بر اساس عوامل تعیین کننده منطقی شدت، برای توصیف صحیح دوره بیماری، مهم هستند.

روشها: یک مطالعه هم گروهی چند مرکزی آینده نگر را بر روی بیماران مبتلا به پانکراتیت حاد از 2 بیمارستان در اسپانیا انجام دادیم. طبقه بندی آتلانتا (AC)، طبقه بندی اصلاح شده آتلانتا (RAC) و طبقه بندی مبتنی بر دترمینان (DBC) را با هم مقایسه کردیم. تحلیل چند متغیری منطقی لوژستیک دودویی را انجام دادیم تا عوامل تعیین کننده مستقل شدت را بررسی کنیم.

نتایج: بطور کلی 1655 بیمار را مورد مطالعه قرار دادیم؛ 70 بیمار (4.2 درصد) فوت کردند. RAC و DBC هر دو برای پانکراتیت حاد، برای توصیف مدت بالینی پانکراتیت حاد عالی بودند. اگرچه هر نوع نارسایی عضو با افزایش بیماری و مرگ همراه بود، اما نارسایی پایدار عضو (POF) مهمترین عامل تعیین کننده شدت بود. همه عوارض موضعی با تشدید نتایج، همراه بودند. بافت مردگی پانکراتیک عفونی رابطه متقابلی با میزان بالای مرگ و میر داشت اما در حضور POF در مقایسه با پانکراتیت نکروزآور استریل، با میزان بالاتر مرگ همراه نبود. تشدید همبودی قبلی با افزایش بیماری و مرگ، همراه بود.

نتیجه گیری: RAC و DBC هر دو نشاندهنده پیشرفتی در توصیف و تمایز بیماران پانکراتیت حاد هستند. در اینجا ما عوارض این بیماری را بصورت مستقل، و همراه با بیماری و مرگ، توصیف می کنیم. یافته های ما هم در حین طراحی مطالعات آینده در مورد پانکراتیت حاد و هم برای بهبود طبقه بندی های فعلی، ارزشمند هستند.

بروز (شیوع) پانکراتیت حاد (AP) بصورت جهانی افزایش یافته است و این نشاندهنده یک بار مسئولیت مهم برای سیستم های مراقبت بهداشتی است. اگرچه تقریباً دو سوم بیماران پانکراتیت حاد مدت بیماری عادی دارند اما یک سوم باقیمانده از بیماری و افزایش ریسک مرگ رنج می برند. با توجه به این ناهمگنی، به یک طبقه بندی یکپارچه شدت نیاز داریم تا زیرمجموعه های مختلف بیماران را شناسایی کنیم. یک روش طبقه بندی مناسب مستلزم تعاریف و واژگان فنی یکپارچه ای، به منظور بدست آوردن اعتبار داخلی و خارجی خوب است. چندین تلاش پدیدار شده اند اما تا قبل از گردهمایی بین المللی در آتلانتا در سال 1992 هیچ سیستمی بصورت گسترده اتخاذ نشده بود.

بحث

یک طبقه بندی کاربردی بر مبنای دانش جاری در مورد خصوصیات همراه با دوره بیماری است. برای مقایسه داده های بین سازمانی و همچنین برای توسعه استراتژی های مدیریت و تحقیق، به طبقه بندی صحیح شدت بیماری نیاز داریم. هدف این پروژه این است که اولین مطالعه آینده نگر چند مرکزی در سطح ملی باشد که بصورت اختصاصی برای اعتبارسنجی طبقه بندی های جدید شدت در پانکراتیت حاد طراحی شده است و بررسی می کند که کدام خصوصیات بیماری با تشدید نتایج همراه هستند.

همانطور که در مطالعات اعتبارسنجی قبلی در مورد طبقه بندی های پانکراتیت حاد توصیف شده است، هم RAC و هم DBC در طبقه بندی بیماران به گروه های همگن، از AC مناسب تر هستند. هیچ تفاوت مهمی بین RAC و DBC وجود نداشت.

Objective: The aim of this study was to compare and validate the different classifications of severity in acute pancreatitis (AP) and to investigate which characteristics of the disease are associated with worse outcomes.

Summary of Background Data: AP is a heterogeneous disease, ranging from uneventful cases to patients with considerable morbidity and high mortality rates. Severity classifications based on legitimate determinants of severity are important to correctly describe the course of disease.

Methods: A prospective multicenter cohort study involving patients with AP from 23 hospitals in Spain. The Atlanta Classification (AC), Revised Atlanta Classification (RAC), and Determinant-based Classification (DBC) were compared. Binary logistic multivariate analysis was performed to investigate independent determinants of severity.

Results: A total of 1655 patients were included; 70 patients (4.2%) died. RAC and DBC were equally superior to AC for describing the clinical course of AP. Although any kind of organ failure was associated with increased morbidity and mortality, persistent organ failure (POF) was the most significant determinant of severity. All local complications were associated with worse outcomes. Infected pancreatic necrosis correlated with high morbidity, but in the presence of POF, it was not associated to higher mortality when compared with sterile necrotizing pancreatitis. Exacerbation of previous comorbidity was associated with increased morbidity and mortality.

Conclusion: The RAC and DBC both signify an advance in the description and differentiation of AP patients. Herein, we describe the complications of the disease independently associated to morbidity and mortality. Our findings are valuable not only when designing future studies on AP but also for the improvement of current classifications.

The incidence of acute pancreatitis (AP) is rising globally, implying a significant burden on health care systems.1,2 Although approximately two-thirds of the AP patients have an uneventful course of disease, the remainder third suffer considerable morbidity and an increased risk of death.3 Given this heterogeneity, a solid severity classification is needed to identify different subsets of patients. An appropriate stratification method demands unified definitions and terminologies to obtain good internal and external validity. Several attempts have emerged4–7, but it was not until the International Symposium in Atlanta 1992 that a system was widely adopted.

DISCUSSION

An applicable classification is based on current knowledge regarding the characteristics associated with the course of disease. Correct stratification of disease severity is required for comparison of inter-institutional data, as well as for the development of management strategies and research. This project aimed to be the first multicenter nation-wide prospective study specifically designed to validate the new classifications of severity in AP and investigate which characteristics of the disease are associated with worse outcomes.

As described in previous validation studies on AP classifications, both the RAC and DBC were superior to the AC in stratifying the patients into homogeneous groups.3,17–30 There were no significant differences between the RAC and DBC.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

بررسی سیستماتیک و متا آنالیز روی تاثیر سفکسیم برای درمان عفونت های گونوکوکی

Systematic review and meta-analysis on efficacy of cefixime for treating gonococcal infections

چکیده

مقدمه

مواد و روش ها

مرور کلی روش شناسی

استراتژی جستجو

سایر داده پایگاه ها

شرکت کنندگان، مداخله و مقایسه گرها

معیار شمول

معیار عدم شمول

انواع مداخلات

سنجش پیامدهای اولیه

سنجش پیامدهای ثانویه

جمع آوری و آنالیز داده ها

منابع داده، انتخاب مطالعه و استخراج داده ها

آنالیز داده

ارزیابی کیفی مطالعات مشاهده ای تصادفی و غیر تصادفی

نتایج

انتخاب مطالعه و خصوصیات مطالعات شرکت داده شده، در جدول 1 ذکر شده اند

انتخاب مطالعه و خصوصیات مطالعات درگیر شده

آنالیز داده ها در مطالعات فردی (شکل 2)

عوارض جانبی

خصوصیات بیمار

ریسک بایاس

بحث

خلاصه ای از یافته های اصلی

محدودیت ها

نتیجه گیری

چکیده

پس زمینه: مشخص شده است که نایسریا گونوره می تواند یک سطح بالایی از مقاومت به کلاس های مختلف ضد میکروب ها را در خودش ایجاد کند. در بیماران مبتلا به اختلالات انعقادی که تزریقات درون عضلانی برایشان منع مصرف دارد، سفکسیم خوراکی همراه با درمان ترکیبی می تواند به عنوان یک روش جایگزین مورد استفاده قرار بگیرد. سفکسیم در ترکیب با یک آنتی بیوتیک دیگر ممکن است به عنوان یک گزینه ی درمانی جایگزین در نظر گرفته شود. هدف این بررسی سیستماتیک، ارزیابی تاثیر 400 میلی گرم سفکسیم در برابر یک محدوده ای از داروهای مقایسه گر می باشد.

روش شناسی: جستجوی گسترده ی متون برای کارآزمایی های کنترل شده ی تصادفی با استفاده از پایگاه داده-های Medline، مرکز ثبت کارآزمایی های کنترل شده ی کوکران، Embase و مراکز ثبت کارآزمایی های بالینی انجام شد. این کارآزمایی ها، تاثیر سفکسیم در برابر یک محدوده ای از داروهای مقایسه گر را ارزیابی کرده بودند. پیامد اولیه ی این مطالعه، برطرف شدن علائم و نشانه های بالینی و کشت منفی در انتهای دوره ی فالوآپ بود.

نتایج: بعداز غربال گری مجموعا 1184 مطالعه، فقط 8 مطالعه واجد شرایط متاآنالیز بودند. مدل اثرات تصادفی نسبت ریسک با یک بازه ی اطمینان 95% (CI) مورد استفاده قرار گرفت. تاثیر ادغام شده ی سفکسیم در 97% در CI 95، 1.01 بود (0.98،1.05). هیچ تفاوت آماری معنی داری بین سفکسیم خوراکی و داروهای مقایسه گر مشاهده نشده بود.

نتیجه گیری: بعداز بررسی 1184 نشریه، مجموعا 11 مطالعه شرکت داده شدند. 8 کارآزمایی کنترل شده ی تصادفی برای 400 میلی گرم از سفکسیم خوراکی در متاآنالیز شرکت داده شدند. علی رغم درجه ی بالای شواهد، ریسک بالای بایاس در بین مطالعات دیده شد. بنابراین، در آینده، برای هدایت درمان های عفونت های گونوکوکی، کارآزمایی های کنترل شده ی تصادفی با کیفیت بالا روی سفکسیم باید انجام شود.

مقدمه

گزارش شده است که گونوره دومین بیماری مسری گزارش شده ی معمول است.1 در سال 2008، یک بررسی که توسط سازمان بهداشت جهانی (WHO) انجام شده بود تخمین زده است که حدود 106 میلیون مورد جدید از گونوره در سرتاسر جهان وجود دارد. تشخیص میکروبیولوژیک هدفمند این عفونت با نایسریا گونوره (N.G.) باید در همه ی افرادی که در معرض خطر قرار دارند یا مستعد ابتلا به به N.G. هستند انجام شود. یک تشخیص اختصاصی و سریع احتمالا می تواند درصد عوارض، انتقال یا آلودگی های (عفونت های) مجدد را کاهش دهد. به دلیل اختصاصیت و حساسیت، یک Gram strain از ترشحات مجاری ادراری که نشان دهنده ی لوکوسیت های پلی مورفونوکلئار (چندریخت هسته) به همراه دیپلوکوک های گرم منفی درون سلولی باشد می تواند به عنوان یک تشخیص برای عفونت (آلودگی) با N.G. در افراد دارای علامت در نظر گرفته شود.

نتیجه گیری

داده های جمع آوری شده در این بررسی سیستماتیک پیشنهاد می کنند که سفکسیم ممکن است به عنوان یک گزینه ی مفید برای درمان عفونت گونوره با یک نرخ موفقیت بیشتر از 98% تایید شود. این بررسی سیستماتیک و متاآنالیز پیشنهاد کرده است که سفکسیم از نظر بالینی در مقایسه با فلوروکوئینولون موثرتر است. به هرحال، تاثیر سفتریاکسون هنوز در مقایسه با سفکسیم ارجحیت دارد که هم سو با دستورالعمل های اخیر WHO و BASHH می باشد. بنابراین، در آینده، برای راهنمایی پزشکان برای درمان عفونت های گونوکوکی بدون عارضه در بیمارانی که تزریق IM برای آن ها منع مصرف دارد، باید کارآزمایی های کنترل شده ی تصادفی با کیفیت بالاتر روی سفکسیم، در ترکیب با آنتی بیوتیک های دیگر انجام شوند.

Abstract

Background:Neisseria gonorrhea is known to have developed a high level of resistance against different classes of antimicrobials. Patients with coagulation disorders where intramuscular injections are contraindicated, oral cefixime in combination therapy can be utilized as an alternative regimen. Cefixime in combination with another macrolide might be considered as an alternative treatment option. The aim of this systematic review is to assess the efficacy of 400 mg cefixime against a range of comparator drugs. Methodology: Extensive literature search for randomized controlled trials was performed using Medline, Cochrane Registry of Controlled Trials, Embase, and Clinical trials registers. The trials assessed the efficacy of cefixime against a range of comparator drugs. Primary outcome of the study was the clinical resolution of signs and symptoms and negative culture at the end of follow-up period. Results: After screening for a total of 1184, only 8 studies were eligible for a metaanalysis. Risk ratio random effects model was used with a 95% confidence interval (CI). The pooled efficacy of Cefixime was at 97% at 95 CI 1.01 (0.98, 1.05). No statistically significant difference was found between oral cefixime and comparator drugs. Conclusion: A total of 11 studies were included following a review of 1184 publications. 8 randomized controlled trials for 400 mg oral cefixime were included in meta-analysis. Despite a high grade of evidence, a high risk of bias was found among studies. Hence, more high quality randomized controlled trials on cefixime needs to be performed in future to guide the treatment of gonococcal infections.

Introduction

Gonorrhea is reported to be the second most commonly reported communicable disease.[1] In 2008, a survey conducted by the World Health Organization (WHO) estimated that there were around 106 million new cases of gonorrhea worldwide. Targeted microbiologic diagnosis of this infection with Neisseria gonorrhea (N.G.) should be conducted in all individuals at risk or susceptible to acquire N.G. A specific and prompt diagnosis could possibly reduce the percentage of complications, transmissions, or reinfections. Due to the specificity and sensitivity, a Gram Strain of urethral secretions that show polymorphonuclear leukocytes with intracellular Gram-negative diplococci can be considered as diagnostic for infection with N.G in symptomatic individuals.[2]

Conclusion

Data collected in this systematic review suggest that cefixime might prove to be a useful option for the treatment of gonorrhea infection with a success rate of over 98%. This systematic review and meta-analysis suggest cefixime to be clinically more effective when compared with a fluoroquinolone. However, the efficacy of ceftriaxone is still superior when compared with cefixime, which is in line with the current guidelines of WHO and BASHH. Hence, more high quality randomized controlled trials for cefixime in combination with another macrolide needs to be conducted in future to guide the clinicians in treating uncomplicated gonococcal infections in patients where IM injections are contraindicated.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

بررسی سیستماتیک و متا آنالیز روی تاثیر سفکسیم برای درمان عفونت های گونوکوکی

Systematic review and meta-analysis on efficacy of cefixime for treating gonococcal infections

بینش های اخیر در مورد شیگلا: یکی از عوامل کمکی مهم به بار جهانی بیماری اسهالی

Recent insights into Shigella: a major contributor to the global diarrhoeal disease burden

مقدمه

نکات کلیدی

بیماری زایی شیگلا: تعادل بین قدرت عفونت زایی (ویرولانس) و حفاظت

مرزهای جدید: برهم کنش شیگلا با میکروبیوم روده

تغییر اپیدمیولوژی و چالش مقاومت به چند دارو

نتیجه گیری

هدف بررسی اسهال، یکی از مشکلات مهم سلامت جهانی است و مطالعات اخیر، شیگلا را به عنوان یکی از عوامل کمکی اصلی برای این بار، تایید کرده اند. اینجا، ما پیشرفت های اخیر در تحقیقات شیگلا را با تمرکز روی اپیدمیولوژی، بیماری زایی، مقاومت ضد میکروبی و نقش میکروبیوم روده در طی عفونت، مورد بررسی قرار می-دهیم. 

یافته های اخیر افزایش داده های اپیدمیولوژیک، در کنار روش های تشخیصی نسل جدید، بار بیشتری از بیماری شیگلا، نسبت به چیزی که قبلا تخمین زده شده بود را نشان می دهند؛ این بار، محدود به جمعیت های آسیب پذیر در کشورهای با درآمد پایین تا متوسط نیست. از آنجایی که درک ما از مکانیسم های سازگاری (هماهنگی) که شیگلا برای ایجاد عفونت استفاده می کند، بیشتر شده است، می توانیم نقش پیچیده ی میکروبیوم روده در پیشگیری و ایجاد چنین عفونت هایی را نیز درک کنیم. استفاده از ژنومیکس، همراه با داده های اپیدمیولوژیک و بررسی های آزمایشگاهی، باعث کشف تکامل و شیوع گونه های مختلف شده است. چنین اقداماتی، مقاومت در برابر عوامل ضد میکروبی را به عنوان عامل اصلی موفقیت کلون های خاص، شناسایی کرده اند. 

جمع بندی ما باید یافته های جدید در جهت رویکردهای پایدار برای درمان و پیش گیری از عفونت های شیگلا را اعمال کنیم. واکسن ها و درمان های جایگزین، تحت توسعه هستند و ممکن است فرصتی را برای کاهش بار بیماری شیگلا و محدود کردن تحرک کلون های مقاوم به عوامل ضد میکروبی فراهم کنند. 

نتیجه گیری 

ترکیب مطالعات اپیدمیولوژیکی بزرگتر، تکنولوژی های in vitro پیچیده تر و ژنومیکس، شواهد بی سابقه ای را در مورد موفقیت جنس شیگلا ارائه داده است. این ها می توانند برای توسعه ی واکسن های بعدی و درمان های جایگزین، ارزشمند باشند. یعنی، واکسن های شیگلا باید ترفندهای بیشمار عوامل بیماریزا برای دستکاری پاسخ ایمنی و همچنین اپیدمیولوژی که به سرعت در حال تغییر است را مدنظر قرار دهند. درمان های جدید می-توانند از تجسم دقیق بیماری زایی شیگلا و برهم کنش های آن با میکروبیوتای روده سود ببرند. این ابزارها باید تسریع شوند تا جریان روزافزون ایجاد مقاومت آنتی بیوتیکی در کلون های شیگلا مهار شود. تحقیقات شیگلا به یک وضعیت محوری رسیده اند و ما اکنون باید دانش، فناوری ها و تجربه ی خودمان را برای کاهش بار این عامل بیماری زای باکتریایی به کار ببریم.

Purpose of review Diarrhoea is a major global health problem, and recent studies have confirmed Shigella as a major contributor to this burden. Here, we review recent advances in Shigella research; focusing on their epidemiology, pathogenesis, antimicrobial resistance, and the role of the gut microbiome during infection.

Recent findings Enhanced epidemiological data, combined with new generation diagnostics, has highlighted a greater burden of Shigella disease than was previously estimated, which is not restricted to vulnerable populations in low-middle income countries. As we gain an ever more detailed insight into the orchestrated mechanisms that Shigella exploit to trigger infection, we can also begin to appreciate the complex role of the gut microbiome in preventing and inducing such infections. The use of genomics, in combination with epidemiological data and laboratory investigations, has unravelled the evolution and spread of various species. Such measures have identified resistance to antimicrobials as a key contributor to the success of specific clones.

Summary We need to apply novel findings towards sustainable approaches for treating and preventing Shigella infections. Vaccines and alternative treatments are under development and may offer an opportunity to reduce the burden of Shigella disease and restrict the mobility of antimicrobial resistant clones.

CONCLUSION

The combination of larger epidemiological studies, more sophisticated in-vitro technologies, and genomics have provided unprecedented insights into the success of the genus Shigella. These could be invaluable to the development of future vaccines and alternative therapies. Namely, Shigella vaccines should account for the pathogen’s numerous tricks to manipulate the immune response as well as the rapidly changing epidemiology. Novel therapies could benefit from the detailed portrayal of Shigella’s pathogenesis and interactions with the gut microbiota. These tools need to be accelerated to stem the tide of increasingly antimicrobial resistant Shigella clones. Shigella research has reached a pivotal state, and we now need to apply our knowledge, technologies and experience to reduce the disease burden of this bacterial pathogen.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

بینش های اخیر در مورد شیگلا: یکی از عوامل کمکی مهم به بار جهانی بیماری اسهالی

Recent insights into Shigella: a major contributor to the global diarrhoeal disease burden

جلوگیری از عفونت های محل جراحی مربوط به درن های شکمی در بخش مراقبت های ویژه

Preventing Surgical Site Infections Related to Abdominal Drains in the Intensive Care Unit

پیش زمینه
مداخلات مربوط به پیشگیری از SSI
اقدامات احتیاطی استاندارد
سرکوب پیشگیری کننده استافیلوکوک اورئوس
ارزیابی تخلیه پس از جراحی
انتخاب پانسمان تخلیه پس از جراحی
حفظ وضوح تخلیه
تراز کردن کاتتر تخلیه
حفظ فشار منفی لامپ های جمع آوری
خالی کردن لوله فشار
پیشگیری از پیچ خوردگی
ارزیابی تخلیه
خالی کردن مخزن تخلیه
علائم قطع کاتتر تخلیه
نتیجه گیری
منابع

عفونت های محل جراحی در عفونت های مرتبط با مراقبت های بهداشتی نقش مهمی دارند. مداخلات پرستاری می توانند به کاهش شیوع عفونت های محل جراحی کمک کنند، به خصوص در رابطه با مدیریت تخلیه شکمی پس از جراحی. این راهنمای جامع که از ادبیات مبتنی بر شواهد گرد آوری شده است، برای پرستاران و استفاده آن ها در جهت کاهش عفونت های جراحی ثانویه در تخلیه شکمی پس از جراحی در نظر گرفته شده است. این مقاله بر مدیریت تخلیه در بیماران واحد مراقبت های ویژه متمرکز است، که به دلیل وضعیت ایمنی ضعیف خود، در معرض خطر ابتلا به عفونت قرار دارند (پرستار مراقبت های ویژه، 2018؛ 38 [4]: 20-26).

عفونت های مرتبط با مراقبت های بهداشتی (HAIs) منجر به افزایش مدت زمان اقامت در بیمارستان، افزایش هزینه های پزشکی، و عوارض کم تر برای بیمار می شوند. مطالعات مبتنی بر شواهد نشان داده اند که مداخلات پرستاری به کاهش شیوع HAI کمک می کنند. به عنوان مثال، از سال 2008، کمپین «اسکراب دی هاب» به 50 درصد کاهش در عفونت های خونی مرتبط با کاتتر مرکزی کمک کرده است (CLABSIs).

نتیجه گیری 

برای کاهش موثر خطر بروز SSI مربوط به تخلیه شکمی، یک ارزیابی دقیق، حفظ تخلیه عادی، و ارتباط با ارائه دهنده مراقبت های بهداشتی در مورد علائم قطع کاتتر تخلیه باید انجام شود. هرچند بسیاری از این اقدامات در طول ارزیابی شیفت رخ می دهند، حفظ تخلیه یک فرآیند مداوم است که باید توسط پرستار کنترل شود، حتی در میان بیماران بی تحرک در بخش  ICU. با دنبال کردن دستورالعمل های مورد بحث در این مقاله، پرستاران مراقبت های ویژه می توانند اطمینان حاصل کنند که حتی بیشتر بیماران دارای ایمنی ضعیف، به SSI مربوط به تخلیه های شکمی پس از جراحی دچار نیستند.

Surgical site infections are signifi cant contributors to health care–associated infections. Nursing interventions may help decrease the incidence of surgical site infections, particularly in regards to the management of postsurgical abdominal drains. This comprehensive guide, compiled from evidence-based practice literature, is intended for nurses to use to reduce surgical site infections secondary to postsurgical abdominal drains. This article focuses on drain management in intensive care unit patients, who are at risk for infection because of their immunocompromised state.

Health care–associated infections (HAIs) result in lengthened hospital stays, increased medical costs, and poorer patient outcomes.1 Studies of evidence-based practice have shown that nursing interventions help reduce the incidence of HAIs. For example, since 2008 the “Scrub the Hub” campaign has contributed to a 50% reduction in central catheter–associated bloodstream infections (CLABSIs).2,3

Conclusion

To effectively decrease the patient’s risk of developing an SSI related to abdominal drains, a thorough assessment, routine drain maintenance, and communication with the provider regarding indications for discontinuing the drainage catheter should be performed. Although many of these actions occur during the shift assessment, drain maintenance is a continual process that requires vigilance by the nurse, even among immobile patients in the ICU. By following the guidelines discussed in this article, critical care nurses can ensure that even the most immunocompromised ICU patients remain free of SSIs related to postsurgical abdominal drains.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

جلوگیری از عفونت های محل جراحی مربوط به درن های شکمی در بخش مراقبت های ویژه

Preventing Surgical Site Infections Related to Abdominal Drains in the Intensive Care Unit

پیشرفت ها (به روز رسانی ها) در مش و بیومتریال

Updates in Mesh and Biomaterials

1 Introduction

Prior publications of the Surgical Clinics of North America have highlighted the technical challenges of abdominal wall reconstruction. In 2008, the issue dedicated to abdominal wall reconstruction discussed the biology of hernia formation, the history of hernia repair, open and laparoscopic ventral hernia repair, and the benefits of the use of prosthetic mesh on patient outcomes. Despite the vast selection of mesh brands available, nearly all mesh continues to use 1 of 3 basic materials—polypropylene, polyester, or polytetrafluoroethylene in various combinations with or without barrier coating. The mesh types differ in many characteristics, including their tensile strength, elasticity, and weight, which depends on pore size and the weight of the polymer. Heavy weight mesh uses thick polymers, small pore size, and high tensile strength, whereas light weight mesh uses thinner polymers and larger pores.

In the 2008 Surgical Clinics of North America publication, Bachman and Ramshaw1 discussed the wide variety of mesh products available for abdominal wall reconstruction and the challenge facing surgeons to choose the most appropriate mesh for ventral hernia repair. Interestingly, they concluded that there was no “best” mesh. Still a decade later, the decision of which mesh to use is based on several factors: the type of procedure being performed, the clinical situation (elective vs emergent, Centers for Diseased Control and Prevention [CDC] wound classification, etc), the desired handling characteristics to optimize mesh placement, material costs, and the products available to the surgeon based on hospital material contracts.1 In the same publication, Jin and Rosen2 described the limited data available specifically when comparing the long-term outcomes of for synthetic to biologic mesh. It seemed that most mesh selections were based on surgeon’s anecdotal experience. Clearly, prospective studies comparing clinical outcomes for the variety of meshes available is needed.2 In that same issue, Earle and Mark3 discussed the many variables of mesh designs, including the polymer used, fiber size, fiber strength, elasticity, pore size, density, and bioreactivity. These multiple variables do not allow for direct comparisons. Earle and Mark also stressed that, as more mesh types are being developed, surgeons must balance the uncertainty of long-term outcomes when introducing a new prosthetic against the more certain outcomes of existing products.3 This challenge remains true a decade later.

The 2013 publication of the Surgical Clinics of North America on abdominal wall reconstruction further addressed the clinical outcomes of biologic mesh and the safety of prosthetic mesh repair in contaminated settings. The literature exploring the use of biologic grafts in infected and contaminated fields was disappointing. Preclinical animal studies failed to demonstrate consistent evidence of biological mesh remodeling and long-term clinical outcomes using biologics revealed higher than expected recurrence rates.4 Alternatively, Carbonell and Cobb5 cited a relatively low morbidity rate associated with the use of light weight and even heavy weight polypropylene mesh in clean-contaminated and contaminated fields. At that time, however, many surgeons remained reluctant to change their practice based on this literature owing to fears of complications, specifically wound and mesh infections, and using prosthetic mesh off-label in CDC class II and III wounds.

The Surgical Clinics of North America is dedicating another publication to abdominal wall reconstruction in 2018, and this article provides an update on biomaterial research. This article specifically reviews synthetic, biologic, and biosynthetic mesh research and concludes with thoughts about the future of mesh research. This update highlights research that has been conducted since the prior publication to guide surgeons to make evidence-based choices about biomaterial for ventral hernia repair that are most appropriate for their patients.