راز به دست آوردن قلب مشتریان با هوش مصنوعی: هوش انسانی را اضافه کنید

The Secret to Winning Customers’ Hearts With Artificial Intelligence: Add Human Intelligence

مقدمه
هوش مصنوعی دیگر برای مشتریان بیگانه نیست
مزایای انسان مانند هوش مصنوعی برای مشتریان مفید است
مصرف کنندگان در طراحی هوش مصنوعی خواهان شفافیت هستند
مشتریان می خواهند از حضور انسان اطمینان داشته باشند
نکات ظریف در رابطه با ترجیحات مشتریان در بسیاری از سازمان مورد توجه قرار نگرفته است
اطمینان از رفع نگرانی های اساسی مشتریان برای نوآوری های هوش مصنوعی
تبدیل کردن هوش مصنوعی به یک اولویت راهکاری
مقیاس کردن ارتباطات حاصل از هوش مصنوعی به صورت جهانی
آگاه نگاه داشتن مشتریان
ایجاد انگیزه برای تشویق به استفاده بیشتر از ارتباطات حاصل از هوش مصنوعی
نتیجه گیری
بحث گروه تمرکز
منابع

مقدمه
هوش مصنوعی (AI) برای مشتریان تجربه ای خوشایند را فراهم نمی کند. سازمان ها به صورت فزاینده ای ربات های گفتگویی را به منظور فراهم کردن خدمات برای مشتریان مورد استفاده قرار می دهند. فرودگاه های سراسر جهان در اندرویدهای موبایلی سرمایه گذاری می کنند که در زمینه مسیرها به مسافران یاری می رسانند. هتل ها در کنترل های اتاق ها از دستیارهای صوتی استفاده می کنند. روبات گفتگوی اجتماعی مایکروسافت در چین، Xaiolce، در حال حاضر بیش از 200 میلیون کاربر دارد، که پس از گذشت 10 ماه از راه اندازه ای آن 600.000 تماس انجام شده است.

چگونگی مشارکت مصرف کنندگان با کسب و کارها بطور چشمگیری در حال تکامل است. همانطور که در تحقیقات پیشین در مورد پرونده های استفاده از AI مشاهده کردیم، سازمان ها از این فناوری برای دستیابی به مجموعه ای از اهداف کاری استفاده می کنند، شامل: تاثیر گذاشتن روی فروش، سرعت بخشیدن به عملیات ها، ایجاد تعامل با مشتری ، و جمع آوری دیدگاه ها. به طور خاص به منظور درک اثر AI روی تجربه مشتریان، این تحقیق جهانی را انجام داده ایم:

• هدف: کشف چگونگی درک مشتریان از AI و اینکه تصور می کنند کدامیک از تعاملات از سوی انسان ها نسبت به AI و ترکیبی از AI و انسان ها، بهتر انجام خواهند شد.

• رویکرد: ممکن است که مصرف کنندگان از چگونگی استفاده از اطلاعاتشان برای AI و هنگامی که به جای یک انسان با یک رباط گفتگو ارتباط برقرار می کنند آگاهی نداشته باشند. بنابراین، به منظور اطمینان، ما اطلاعات دریافتی از سوی 10.000 مشتری را مورد بررسی قرار داده، و اطمینان حاصل کردیم که تعاریف ما بسیار شفاف بوده و مشتریان موقعیت های متفاوتی را درک کرده که در آن AI به عنوان یک مورد تعاملاتی و یا به عنوان یک وسیله مورد استفاده قرار گرفته است. ما همچنین بیش از 500 نفر از مدیران سازمان های پیشرو را علاوه بر انجام بحث های گروه متمرکز با مصرف کنندگان ، و مصاحبه با کارشناسان صنعت و دانشگاهیان بررسی کردیم. روش تحقیق در انتهای این گزارش جزئیات بیشتری را ارائه می کند. ما متوجه شدیم مشتریان به صورت فزاینده ای در حال آگاهی پیدا کردن از استفاده از AI توسط سازمان ها هستند، مشتریان آن را دوست داشته و به درک بیشتری از زمان و چگونه استفاده از آن در کنار انسان ها دست یافته اندن. در این گزارش، ما:

1. به بررسی دیدگاه مشتریان در رابطه با AI و انتظارات آن ها از سازمان در زمان ارتباط از طریق یک AI پرداختیم.
2. به ارزیابی چگونگی استفاده از AI توسط سازمان ها در زمینه تجربه مشتریان پرداخته و هنگامی به هدف و انتظارات مشتریان درست پیدا نمی کنند.
3. راهکارهای پیشنهادی برای تقویت تجربه مشتری در جهان AI.
55 درصد از مشتریان ترجیح می دهند تا با ترکیبی از AI و انسان گفتگو کنند.

مزایای انسان مانند هوش مصنوعی برای مشتریان مفید است
آنچه که مشتریان از هوش مصنوعی می خواهند به صورت فزاینده ای در حال مشخص تر شدن است. مشتریانی که از ویژگی های انسانی اطمینان دارند 64 درصد بوده و تمایل دارند که هوش مصنوعی بیشتر مانند انسان ها باشد، و 62 درصد با صدای انسان مانند و هوش آن احساس راحتی می کنند، به بیان دیگر، توانایی انجام یک مکالمه منطقی، پاسخ دادن به سوالات بعدی، ارائه اطلاعات اضافی، و غیره (شکل 2). با این حال، مشتریان همچنین نگران بوده و می خواهند سازمان ها هنگامی که آن ها با یک ماشین ارتباط برقرار می کنند شفاف سازی کنند.

یک شرکت کننده در گروه تمرکز ایالات متحده ما عنوان کرد: «من تصور می کنم اگر صدای آن اندکی بیشتر انسانی و واقعی بود بهتر بود . . . [اما] هنوز هم می خواهم زمانی که با یک ماشین صحبت می کند آگاه شوم».

انریکو ماریا باگناسکو ، رئیس نوآوری های فناوری در تلکام ایتالیا اظهار می کند: «یک ترس منطقی وجود دارد که اگر مکالمه به اندازه کافی طبیعی نباشد، مردم همواره عوامل مجازی را کنار گذاشته و به دنبال یک عامل انسانی خواهند گشت. این برای پروژه یک شکست خواهد بود. بنابراین، انتظارات برای یک ارتباط خوب و طبیعی نسبتاً بالا هستند، تا مشتریان با ربات احساس راحتی کنند.»

طراحی مجدد مبتنی بر برنامه ریزی منابع سازمانی (ERP)

Enterprise resource planning–driven redesign

فرآیندها، بسته ها، و بهترین روشها
نگاه دقیق تری به SAP
اجرای یک طراحی مبتنی بر ERP
مطالعه موردی: نستل یو اس اِی SAP را نصب میکند
استفاده از BPMS برای بهبود نصب ERP ها
برنامه ریزی منابع سازمانی و گروه مدیریت فرآیندهای تجاری
منابع

     در دهه 1990 بسیاری از شرکتها اپلیکیشن های رده عام را نصب کردند؛ این اپلیکیشن ها توسط شرکت های مختلفی همچون SAP، پیپل سافت ، بان ، جِی دی ادواردز ، و اوراکل  ساخته شده بودند. این فروشندگان در ابتدا بر این تأکید داشتند که اپلیکیشن هایی را فروخته اند که وظایف رایج معینی که شرکت ها با آنها مواجه هستند را انجام میدهند: بعنوان مثال وظایفی در بخش های حسابداری، موجودی انبار، و منابع انسانی. همین شرکت ها سپس در پاسخ به توجه گسترده به بهبود فرآیندهای تجاری، شروع به تغییر جایگاه های خود کردند. آنها الگوها یا نقشه هایی را توسعه دادند که نشان میداد گروه های مدول های (واحدهای) آنها را چطور می توان با هم مرتبط ساخت و فرآیندهای تجاری را ایجاد نمود. در راستای این تغییرات، مردم این گروه اپلیکیشن ها را اپلیکیشن های برنامه ریزی منابع سازمانی (ERP) نامیدند و اخیراً بعضی از آنها اپلیکیشن های مدیریت ارتباط با مشتری (CRM) و اپلیکیشن های تولید را هم اضافه کرده اند. اساساً فروشندگان لایه ای از نرم افزارهای یکپارچه سازی اپلیکیشن های سازمانی یا جریان کاری را معرفی کردند که به شرکت ها اجازه میداد جریان کنترل را از یک مدول ERP به یک مدول ERP دیگر تغییر دهند.

     یکی از طرفداران پیشروی این رویکرد، توماس دیون پورت است؛ او یکی از مشاورانی است که در اوایل دهه 1990 جنبش مهندسی مجدد فرآیندهای تجاری را آغاز کرد. دیون پورت در سال 2000 کتاب «ماموریت حیاتی: تحقق وعده سیستم های سازمانی» را نوشت. او ادعا میکرد که یک رویکرد اپلیکیشن های بسته بندی شده (بسته های نرم افزاری) شرکت ها را قادر می ساخت تا سیستم های نرم افزاری خود را یکپارچه سازند و آنها را بهبود دهند. او در توجیه این بحث خود با دقت عمل می کرد و می گفت، استفاده از نرم افزار فقط در یک معماری فرآیندهای تجاری گسترده تر کارساز است اما – طبق اعتقاد دیون پورت – زمانیکه در زمینه ای استفاده شود که اپلیکیشن ها را بسته بندی میکند، می تواند به شرکت ها کمک کند که فرآیندهای متنوع را سریعاً (ترکیب و) یکپارچه سازند.

فرآیندها، بسته ها، و بهترین روشها

     فروشندگانی مانند SAP، پیپل سافت و اوراکل، اغلب مواقع اپلیکیشن های خود را بعنوان «بهترین روش» معرفی می کنند. آنها ادعا می کنند که فقط بعد از مطالعه اینکه چه چیزهایی بهترین کارایی را در چندین شرکت دارد، مدول های خود را توسعه میدهند، و اینکه مدول های آنها نشاندهنده شیوه های کاملاً مؤثری برای مدیریت فرآیندها و فعالیت هایی است که توسط این مدول ها پشتیبانی می شود. البته در حقیقت این مدول ها نشاندهنده روشهای متوسط (روشهایی با کارایی متوسط) هستند. آنها در بسیاری از موارد نسخه پیشرفته تری از اپلیکیشن هایی هستند که شرکت ها پیشاپیش دارا هستند اما زمانیکه یک شرکت تصمیم می گیرد تا در بخش منابع انسانی خود از مدول های SAP، مایکروسافت یا اوراکل استفاده کند در واقع رقبایش هم همین مدول ها را بکار می برند و آنها را از همین فروشندگان خریده اند.

     ما در مقایسه با رویکرد بهبود فرآیندهای تجاری، در سراسر این کتاب از کاربرد اپلیکیشن های ERP طرفداری کرده ایم که دارای ترتیب معکوسی هستند. عملاً شما با یک راه حل (یک اپلیکیشن موجودی کالای جدید از SAP) شروع می کنید و سپس فرآیند موجودی کالای قبلی خود را اصلاح می کنید تا با ورودی ها و خروجی های اپلیکیشن موجودی کالای جدید، سازگار گردد. البته شما می توانید اینکار را با تحلیل فرآیند موجود هم شروع کنید، سپس مدول SAP جدید یا سری مدول های جدید را در طی مرحله طراحی جایگزین سازید، و سپس تعدیلات لازم برای استفاده مؤثر از مدول ها را انجام دهید. اما قلب این نوع طراحی مجدد ERP، سازگار دهی شیوه کار کردن شرکت خود با اپلیکیشن ERP است، نه عکس این.

ماهواره های کوچک و اهداف توسعه پایدار سازمان ملل متحد (U.N)

Small Satellites and the U. N. Sustainable Development Goals

ریشه های آرمان ها در توسعه مشترک جهانی
سازمان ملل متحد، فضا و توسعه پایدار
آرمان های توسعه پایدار در سازمان ملل متحد (SDG)
آرمان های 1 و 2 : پایان دادن به فقر و گرسنگی
هدف 3 : سلامت 
آرمان 4 : کیفیت آموزش
آرمان 5: برابری جنسیتی
آرمان 6: آب پاک 
آرمان 12: مصرف و تولید مسئولیت پذیر
هدف 14: زندگی زیر آب
آرمان 13: اقدامات جوی
آرمان 15: زندگی بر روی زمین
آرمان 16: صلح، عدالت و موسسات
نتیجه گیری
منابع

سازمان ملل متحد، فضا و توسعه پایدار
سازمان ملل متحد از اولین روزهای عصر فضا در استفاده از فضا برای توسعه پیشگام بوده است. ریشه های عصر فضا به اواسط جنگ سرد برمی گردد. یک باور در جامعه بین المللی وجود دارد که رقابت های شدید بین ابرقدرت ها می تواند به فضا کشیده شود و خطرات زیادی را برای بشر به همراه داشته باشد و یا اینکه اکتشاف در فضا و استفاده از فضای بیرونی می تواند برای کل بشر فایده داشته باشد.

در سال 1958 درست یک سال پس از پرتاب اولین ماهواره ساخته بشر، مجمع عمومی سازمان ملل در قطعنامه 1348 یک کمیته موقت را برای استفاده های صلح آمیز از فضا (COPUOS) متشکل از 18 عضو تشکیل داد تا به سوالاتی درباره استفاده های صلح آمیز از فضای بیرونی، ترتیبات سازمانی به منظور تسهیل مشارکت بین المللی در این زمینه و در چارچوب ملل متحد و مدیریت مشکلات قانونی احتمالی در اکتشافات و استفاده از فضا بپردازند. در سال 1959 مجمع عمومی، COPUOS (که اعضای آن به 23 رسیده بود) را به عنوان یک نهاد مستقل تأسیس کرد و مجدداً آن را در قطعنامه 1472 تأیید نمود. از آن موقع COPUOS به عنوان یک نهاد بین المللی اصلی به موضوعات مربوط به مشارکت بین المللی در اکتشاف و بهره برداری در فضا پرداخته است. از زمان تأسیس این نهاد در سال 1959 ، تعداد اعضای آن با سرعت ثابتی رشد داشته و اکنون به 84 عضو رسیده است. تعداد زیاد و در حال رشد COPUOS باعث تقویت نقش آن به عنوان نهاد چندجانبه در بحث های مربوط به همکاری فضایی شده و این موضوع به ویژه در حوزه ی توسعه پایدار که نیاز به اقدام جهانی برای رسیدن به آرمان ها دارد، حائز اهمیت می باشد.

COPUOS در عمر حدود شصت ساله ی خود به کاربردهای فضا در ارتباط با توسعه پایدار و آرمان های آن پرداخته است. این امر از طریق ارائه های فنی توسط اعضا و به وسیله تبادل اطلاعات، برگزاری کارگاه ها و کنفرانس ها، برگزاری برنامه های آموزشی و کارآموزی و چندین فعالیت دیگر در غالب برنامه سازمان ملل متحد و از سال 1971 انجام گرفته است. یکی از خروجی های مهم این برنامه برای توسعه ملل شامل مجموعه ای از برنامه-های آموزشی بوده که توسط دفتر امور فضایی سازمان ملل متحد با همکاری مراکز منطقه ای علم فضا و آموزش فناوری توسعه پیدا کرده است [6]. این برنامه های درسی شامل سنجش از راه دور و سیستم های اطلاعات جغرافیایی، ارتباطات ماهواره ای، هواشناسی ماهواره ای و اقلیم جهانی، علوم فضا و جوی، حقوق فضایی و GNSS می باشد. اکنون یک برنامه درسی در رابطه با فناوری پایه فضایی در حال توسعه می باشد.

در سال های اخیر ابتکار فناوری پایه ی فضایی (UN-BSTI) از طریق مجموعه ای از کارگاه ها در سراسر جهان، ظرفیت ساخت ماهواره های کوچک را ارتقا داده است [7]. علاوه براین سازمان ملل متحد فرصت های کارآموزی را در سازمان های فضایی پیشرو فراهم می کند تا کشورهای در حال توسعه بتوانند با ساخت و بهره برداری از ماهواره-های کوچک به بازیگران عرصه ی فضایی تبدیل شوند. هدف UN-BSTI شامل کمک به کشورهای در حال توسعه در راستای ایجاد ظرفیت های بومی در علم و فناوری فضایی می باشد. ضمناً این نهاد بازیگران مختلف در عرصه ماهواره های کوچک را به مشارکت بین المللی، استفاده از استانداردها و پایبندی به چارچوب های قوانین بین-المللی ترغیب می نماید.

درک احساسات در برندسازی بین شرکتی

Understanding Emotions in B2B Branding

چکیده

8-1- پیشگفتار

8-2- احساسات در برندسازی B2B

8-3- فرایند انجام مطالعه

8-4- یافته‌های مطالعه

منابع

چکیده

این فصل روی اهمیت احساسات، به عنوان بخش مهمی از برندسازی شرکت در زمینه بین شرکتی (B2B)، تمرکز دارد. از آنجایی که مساله احساسات اغلب در تحقیقات برندسازی B2B نادیده گرفته شده است، در این فصل به بررسی این موضوع می‌پردازیم که چه نوع تفاوت‌های احساسی در زمینه B2B، در مقایسه با B2C، وجود دارند. همچنین نحوه تاثیر برداشت‌های عقلانی در برابر برداشت‌های عاطفی (احساسی) روی فرایندهای تصمیم‌گیری در محیط کسب و کار را بررسی می‌کنیم و به این موضوع می‌پردازیم که آیا بخش B2B می‌تواند احساسات را به مزیتی در برندسازی شرکت تبدیل کند. مطالعه موردی کیفی با تمرکز روی شرکت ساومن هنکیلوستوتالو انجام می‌شود. این مطالعه موردی با برجسته‌سازی نقش هر دوی تصمیم‌گیری احساسی و اهمیت روابط تجاری برای تقویت موقعیت شرکت در بازار کسب و کار خود، یافته‌های جالب و مفاهیم مدیریتی را ارائه می‌دهد.

8.4.1. محدودیت‌های مدیریتی در این بخش، برخی مفاهیم مدیریتی را برای متخصصان ارائه می‌دهیم و اقدامات مفیدی را پیشنهاد می‌کنیم که می‌توانند فعالیت کسب و کار ساومن هنکیلوستاتلو و همچنین سایر شرکت‌های کوچک را بهبود بخشند. طبق مودامبی (2002)، برندسازی برای برخی از مشتریان کسب و کار، اما نه همه آن‌ها، بسیار مناسب است. با این حال، ما به شدت معتقد هستیم که ساومن هنکیلوستاتلو یکی از شرکت‌هایی است که قطعا از خود برندسازی، نه تنها به تازگی بلکه همچنین در آینده، در هر دوی مشتریان B2B و B2C، ذینع خواهد شد. در صنعت کار موقت و HR، رقابت قابل توجهی وجود دارد، بنابراین، سرمایه‌گذاری زمان و پول در ایجاد و توسعه برند شرکتی قوی می‌تواند سودمند باشد. اگر شرکت موفق شود، برند شرکتی آن شرکا و مشتریان کسب و کار آینده را جذب خواهد کرد که تمایل به سرمایه‌گذاری در توسعه ارتباط دارند. علاوه‌براین، این منجر به ایجاد روابط طولانی مدت خواهد شد که جنبه مهمی از تلاش‌های کسب و کار آینده شرکت است. طبق کلتنر و هایدت (1999)، روابط قوی می‌توانند روی احساسات مثبت تاثیر بگذارند و بنابراین هویت مشترکی را بین شرکای B2B و اطمینان به برند شرکتی را ایجاد کنند.

Abstract

This chapter focuses on the importance of emotions, as a notable part of corporate branding in a business-to-business (B2B) context. Since the issue of emotions has often been neglected in B2B branding research, the chapter focuses on ascertaining what kind of emotional differences exist in B2B, compared to B2C context. It also explores how rational versus emotional impressions affect decision-making processes in business environment, and whether the B2B sector can turn emotions into an advantage in corporate branding. The qualitative case study is conducted, focusing on the Suomen Henkilo¨sto¨talo Company. The case offers interesting findings and managerial contributions by highlighting both emotional decision making and the importance of business relationships for strengthening the position of the company in its business market.

8-4-1- Managerial Implications

In this section, we present some managerial implications for practitioners and suggest helpful actions that could improve the business activity of Suomen Henkilo¨sto¨talo but also other small companies. According to Mudambi (2002), branding is very relevant for some but not all business customers. However, we greatly believe that Suomen Henkilo¨sto¨talo is one of the companies that would definitely profit from branding itself, not only currently but also in the future, both in terms of B2B and B2C customers. In the HR and temporary work industry, there is considerable competition, so it could be beneficial to invest time and money in building and developing a strong corporate brand. If the company succeeds, its corporate brand will attract future business partners and customers, who are willing to invest in the development of the relationship. Moreover, this will result in the creation of long-term relationships, which is an important aspect of a firm’s future business endeavors. According to Keltner and Haidt (1999), strong relationships can influence positive emotions, which then create a communal identity between B2B partners and trust in the corporate brand.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

درک احساسات در برندسازی بین شرکتی

Understanding Emotions in B2B Branding

مقدمه ای بر مدل ها و روش های سیستم های اطلاعاتی

Introduction to Information Systems Models and Methodologies

1 مقدمه

2 الگوهایی برای توسعه سیستم ها

3 چرخه های عمر توسعه سیستم اطلاعاتی (IS)

4 روش شناسی توسعه

5 روش های توسعه وب سایت

6 مدل های ارزیابی قابلیت استفاده

7 مدل های ارزیابی کیفیت

8 مدل های سیستم های اطلاعاتی برای ارزیابی موفقیت

9 نتیجه گیری

منابع

1 مقدمه

همان طورکه فناوری اطلاعات (IT) روز به روز بیشتر از قبل به جنبه های مختلف زندگی بشر نفوذ می کند، سیستم های اطلاعاتی (IS) نیز رشد می کنند تا به یک مولفه ضروری در مدیریت سازمانی تبدیل شوند.  ایواری و هیرشهایم (۱۹۹۶) یک سیستم اطلاعاتی را اینگونه تعریف نمودند: سیستمی که اطلاعاتی را در مورد موضوعات معین در یک بافت سازمانی، در اختیار کاربران قرار می دهد و کامپیوترها به عنوان پشتیبان اصلی آن عمل می کنند. از سوی دیگر آلتر (۲۰۰۸) یک سیستم اطلاعاتی را اینگونه تعریف می کند: یک سیستم کاری که فعالیت هایش بر پردازش اطلاعات متمرکز است. در نهایت سیستم های اطلاعاتی (IS)، در زمینه ایجاد، جمع آوری، پردازش یا ذخیره سازی اطلاعات، از شبکه های سازمان پشتیبانی می کنند.

امروزه در دنیایی که رقابت بسیار شدید است، یک سیستم اطلاعاتی (IS) قابل اطمینان که عموما توسط کاربران پذیرفته شده و موفقیت آن ثابت شده، می تواند موفقیت یک کسب وکار را تعیین کند. بنابراین با توجه به این پدیده رقابتی، محققان بیش از پیش علاقه دارند روش ها و مدل های توسعه سیستم اطلاعاتی (IS) را به گونه ای سازمان دهی کنند که در زمینه های گسترده ای مورد استفاده قرار گیرند و هدف آن ها یافتن چارچوب های منظم و سیستماتیک در میان انواع گسترده ای از روش ها و تکنیک هایی است که در عمل یافت می شود. از سوی دیگر همانگونه که سیستم اطلاعاتی (IS) پیچیده تر می شود، سازمان ها نیز بیشتر از قبل به مبنایی از اصول منطقی نیاز دارند تا ابزارهایی برای تعریف، کنترل و یکپارچه سازی آسان تمام اجزای سیستم در اختیارشان قرار دهند (زاچمن، 1987).

انواع زیادی از مدل های موجود برای توسعه سیستم اطلاعاتی (IS)، ریشه در این حقیقت دارند که توسعه دهندگان یک سیستم تحت تاثیر عواملی هستند که نه تنها وابسته به هدف کار آن هاست (هدف سیستم در حال توسعه)، بلکه با ماهیت سازمانشان و نحوه تاثیرگذاری بر انتظارات نیز ارتباط دارند. همانطور که توسعه دهنده این تاثیرات را جذب می کند تا سیستم ساخته شود (هیرشهایم و کلین ۱۹۸۹)، متغیرهای احتمالی زیادی ایجاد می شوند که به نوبه خود ایجاد دیدگاه یکپارچه از این مشکل را پیچیده می کنند.

3- چرخه های عمر توسعه سیستم اطلاعاتی (IS)

چرخه حیات توسعه سیستم (SDLC) چارچوبی است که زنجیره فعالیت ها یا مراحلی را توصیف می کند که یک محصول مشخص بین مفهوم و اجرا یا پذیرش آن طی می کند. به طور کلی همه پروژه ها از این مراحل عبور می کنند، اما مدل های مختلفی از چرخه حیات توسعه سیستم (SDLC) وجود دارد که برای انواع خاصی از پروژه ها مناسب تر یا نا مناسب تر هستند. توسعه دهندگان باید ویژگی های پروژه خود را تعیین نموده و مشخص کنند کدام یک از مدل های چرخه حیات توسعه سیستم (SDLC) برای موقعیت آن ها مفیدتر است (مسی و ساتائو، ۲۰۱۲).

در اواخر دهه ۱۹۶۰ مفهوم چرخه حیات توسعه سیستم (SDLC) به عنوان چارچوبی برای توسعه نرم افزار پدیدار شد و به طور ویژه بر توسعه در مقیاس بزرگ و با روش های سنتی معطوف بود. اما بعد از آن زمان به یک مفهوم کلی برای توسعه هر نوع سیستم تبدیل شد، از جمله IS (پترسون، ۲۰۰۴). برخی از مدل های چرخه عمر نیز تلاش کرده اند تا از ساختار سخت مفاهیم اولیه جدا شده و به روش سریع و انعطاف پذیرتری نزدیک شوند.

چرخه حیات توسعه سیستم (SDLC) را می توان به دو نوع کلی تقسیم کرد. ابتدا مدل های نوع آبشار وجود دارند که به خاطر مطالعه اصلی رویس (۱۹۷۰) که یک مدل SDLC در مراحل متوالی را مانند جریان آبشاری توصیف کرد، اینگونه نام گذاری شد (شکل ۲-1 را ببینید). این مدل اساسا با تشریح برخی اصولِ مربوط به روش های خوب، مانند طراحی قبل از کدگذاری، مستند سازی دقیق هر مرحله و برنامه ریزی مناسب، استراتژی ایده آل برای یک پروژه توسعه را ارائه نمود (موناسار و گواردان، 2010). این مدل، پروژه توسعه را در یک توالی توصیف می کند که می توان آن را در پنج مرحله خلاصه نمود: تحلیل، طراحی، کدگذاری، آزمایش و اجرا (بلوجی و مورگویان، ۲۰۱۲). اساسا این مدل توصیفی از توسعه محصول، تحت روش‌های سنتی و با تاکید بر فرآیند، مستندات دقیق و مراحل مجزا است. این مدل اولین رویکرد برای روش SDLC در تحقیقات بود.