مقاومت در برابر تامین مالی جمعی در میان کارآفرینان: دیدگاه مدیریت تاثیر

Resistance to crowdfunding among entrepreneurs: An impression management perspective

چکیده
مقدمه
مرور مقالات و ایجاد یک مدل اولیه
سرمایه گذاری جمعی به عنوان یک مکانیزم مالی کارآفرینی
سرمایه گذاری جمعی و مدیریت برداشت
مدل سازی مقاومت در برابر سرمایه گذاری جمعی کارآفرینی
روش
انتخاب مورد: کارآفرینان در ایرلند
جمع آوری داده و تجزیه و تحلیل
یافته ها و ساختار فرضیه
مقاومت کارآفرینان در سرمایه گذاری جمعی
ارزش درک شده توسط کارآفرین از سرمایه گذاری جمعی و تاثیر آن بر مقاومت
درک کارآفرینان از IM تاثیر آن بر مقاومت
بحث
نتایج تحقیق
مفاهیم کاربردی
جمع بندی
منابع

چکیده
سرمایه گذاری موضوع مهیجی برای محققان در زمینه کارآفرینی است. بینندگان و پیشگامان اولیه به استراتژی های ارائه شده جدید در زمانی اشاره می کنند که از تنگناهای بودجه بتوان عبور کرد و اعضای جمعیت بتوانند به زودی در توسعه مشارکت کنند. هنوز هم اگر به درستی ثابت شود که سرمایه گذاری عامل مزاحمی برای کارآفرینان است، باید تلاش های بیشتری انجام داد تا افراد غیر قابل پذیرش شناسایی شوند. این مطالعه به مدلسازی مقاومت کارآفرینان نسبت به سرمایه گذاری جمعی با استفاده از یک دیدگاه مدیریتی می پردازد. یک مطالعه موردی از 20 کارفرما پیشنهاد کرد که مقاومت تحت تاثیر ترس کارفرمایان از افشا، ترس از شکست مشهود و ترس از ناامیدی قرار می گیرد.

مرور مقالات و ایجاد یک مدل اولیه
سرمایه گذاری جمعی به عنوان یک مکانیزم مالی کارآفرینی
سرمایه گذاری جمعی ایجاد شده تا به کسب و کارها اجازه دهد سرمایه را از راه های مختلف دریافت کنند (Haas et al., 2014;Beaulieu et al., 2015) برخی مدل ها پاداش سرمایه گذاری را با کالاهای مادی یا محصولات فروخته شده پرداخت می کنند (مانند Kickstarter و IndieGoGo)، در حالی که دیگران سرمایه گذاری اینچنین را بنا به دلایل بشردوستانه یا اجتماعی تشویق نمی کنند (مانند Razoo، Fundrazr). دیگران پاداش سرمایه گذاری را به صورت تاخیر در سود پول می دهند نه به شکل وام های ناامن مبتنی بر بهره (مانند LendingClub، LinkedFinance) یا از طریق اجازه دادن به کسب و کارها برای فروش کیفیت (مانند Crowdcube, Seedrs). اخیراً، کسب و کارهایی شروع به کار کرده اند که در داخل شبکه شخصی خود به طور مستقیم مبتنی بر فناوری های سرمایه گذاری جمعی هستند تا اینکه مرتبط با پلتفورم های درجه سوم سرمایه-گذاری جمعی باشند (مانند صنایع فضایی رابرت). در چنین موردی، سرمایه گذاری جمعی به افراد یا کسب و کارها اجازه می دهد تا در مقابل برخی تعهدات این افراد یا کسب و کارها، ارتباط آزادی با اهدا کننده این کمک های مالی داشته باشند.

مزایای استراتژیک سرمایه گذاری جمعی برای کارآفرینان هم به صورت مستقیم و هم به صورت غیرمستقیم است. از نظر مستقیم، مقادیر کوچکتر مورد نیاز برای هر سرمایه گذار نشاندهنده فرصت هایی برای استارت آپ هایی است که در حالت های رایج بسیار پر ریسک هستند، به طوری که محتمل تر است که سرمایه گذارهای جدید در مقادیر کمتر سرمایه گذاری کنند (Higgins, 2012; Stemler, 2013)، برای حمایت از توسعه نمونه کارها (Ley and Weaven, 2011) یا بنابه دلایل ایدئولوژیک یا شخصی (Gambardella, 2012; Kuppuswamy and Bayus, 2013) خواهد بود. به طور غیرمستقیم، کمک های مالی مشتریان بالقوه یک سرمایه گذاری احساسی و شخصی دراز مدت را در شرکت تشویق می کند (Ordanini et al., 2011) و ممکن است مشارکت و تحقیق بازار به عنوان بخشی از نوآوری افزایش یابد (Burtch et al., 2014). علاوه بر این، در رابطه با توسعه محصولات از طریق سرمایه گذاری جمعی می توان گفت که فروش افزایش می یابد، چنانچه در چندین پروژه با مشخصات بالا مشاهده شد، مانند ساعت هوشمند Pebble و هدست واقعیت مجازی Oculus Rift.

هنوز هم دامنه جمعی که در آن فناوری های سرمایه گذاری جمعی عمل می کنند نیز پیچیدگی هایی را در کسب و کارهای جدید نشان می دهند. سرمایه جمعی به عنوان دارایی مهم کارآفرینان تلقی می شود (Davidsson and Honig, 2003) و به این معناست که تا چه حد مدیریت تصویر اجتماع آن هابرای موفقیتشان حیاتی است (Baron and Markman, 2003; Nagy et al., 2012). این مسئله نشان می دهد که سطح گفتگوی جمعی و به اشتراک گذاشتن اطلاعات مورد نیاز سرمایه گذاری جمعی ممکن است بیانگر دغدغه قابل توجه کارآفرینان باشد. در نتیجه، هدف این مطالعه ارزیابی میزان نگرانی در رابطه با مدیریت برداشت است که ممکن است بر مقاومت کارافرینان برای سرمایه گذاری جمعی تاثیرگذار باشد.

تاثیر هویت اجتماعی کارآفرین بر عملکرد کسب و کار بواسطه تأثیرگذاری

Influence of the entrepreneur’s social identity on business performance through effectuation

چکیده
1. مقدمه
2. فرضیات
3. روش شناسی
4 تجزیه و تحلیل و نتایج
5. بحث و نتیجه گیری
منابع

چکیده
هویت اجتماعی مؤسس کسب و کار برای تبیین رفتار و نگرش او در تصمیمات تجاری بسیار مهم است. این مطالعه با استفاده از ترسیم سه نوع هویت اجتماعی کارآفرینی که توسط Fauchart و Gruber (2001) شناسایی شده، بررسی می‌کند که چگونه هویت اجتماعی بر نحوه مدیریت شرکت توسط کارآفرینان و پیامدهای آن برای عملکرد شغلی تأثیر می‌گذارد. نتایج نظرسنجی از شرکتهای تازه تأسیس، تأیید می‌کند که اثرگذاری، بستری را برای تأثیر هویتهای خاص- داروینی و میسیونری- بر عملکرد کسب و کار ایجاد می‌کند.

2. فرضیات
تأثیر هویت بر رفتار و نتایج اقتصادی، قدرت توضیحی بیشتری را برای تجزیه و تحلیل ابتکارات کسب و کار، و حمایت از مطالعه ما فراهم می‌آورد. تحقیقات در این زمینه، از مشارکت بدوی Schumpeter (1912) و Knight (1921) شروع می‌شود که محدوده آن، ضروری‌ترین ویژگیهای کارآفرین را درک می‌کند: نوآوری، شناخت فرصتها، تحمل برخی از درجات خطر (Baumol، 1968).

در محیط کسب و کار، اقدامات و رفتارهای یک بنیانگذار یا تیم مؤسس در ایجاد و متعاقباً توسعه یک شرکت، با هم تکامل می‌یابد، زیرا فعالیتهای تجاری با معنای ناشی از بیان هویت فردی القا می‌شوند. همانطور که نویسندگان مختلفی اظهار داشته‌اند، هویت‌ها از منابع مهم انگیزه برای رفتار انسان همراه با نقش کسب و کارهاست، “یعنی مجموعه‌ای از انتظارات اجتماعی در مورد رفتار که با موقعیتهای خارجی برای فرد مرتبط است “(Murnieks & Mosakowski، 2007؛ ص2).

ما این تمرکز را با نظریه اثرگذاری (Sarasvathy، 2001) و نظریه هویت اجتماعی (Tajfel 1972؛ Tajfel & Turner،1979) در حوزه روانشناسی اجتماعی تکمیل می‌کنیم تا درک خود را در مورد دلیل تفاوتهای اساسی بین فرایندهای ایجاد و نتایج شرکتهای مختلف، افزایش دهیم. این مجموعه از تحقیقات، یک پیوند نظری را ارائه می‌دهد تا توضیح دهد که چگونه هویت اجتماعی، افراد را به سمت رفتار و عمل به شیوه‌هایی که هویت آنها را تأیید می‌کند سوق می‌دهد (Hogg & Terry، 2000؛ Tajfel & Turner، 1979). تحقیقات مربوط به هویت اجتماعی تجاری به جای ارزیابی خارجی بازرگانان و خصوصیات آنها، بر چگونگی شناسایی و درک آنها از خود به عنوان بازرگان تمرکز دارند (Alsos و همکاران، 2016).

چگونه تاب آوری کارآفرینی SME های تاب آور ایجاد می کند

How entrepreneurial resilience generates resilient SMEs

چکیده
مقدمه
کارآفرینان، رفتارهای کارآفرینانه و انعطاف اس ام ای
خرده‌بنیان‌ها- انعطاف سازمانی
خرده‌بنیان‌ها- کارآفرینی و انعطاف فردی
خلاصه: یکپارچه‌سازی چارچوب
رویکرد پژوهشی
نمونه
طراحی پژوهش
تحلیل دیتا
یافته‌ها
محدودیت‌ها در زمینه انعطاف اس ام ای
ماهیت و تاثیر انعطاف کارآفرینی
بحث و تبادل‌نظر
نتیجه
منابع

چکیده
هدف- هدف از این مقاله، بررسی این موضوع است که رفتارهای کارآفرینانه چگونه از انعطافپذیری شرکتهای کوچک یا متوسط (اس ام ای) پشتیبانی می‌کنند، مفهوم انعطافپذیری کارآفرینانه را اصلاح می‌کند و مشخص می‌کند که انعطاف‌پذیری اس ام ای به چه نحو می‌تواند تقویت شود.
طراحی/متدولوژی/رویکرد- دیتای کیفی در بریتانیا و از طریق 11 گروه تمرکز گردآوری شد که زیرنمونه‌ای از 19 مشارکت‌کننده‌ی اس ام ای را ارائه می‌کرد
یافته‌ها- کارآفرینان به دلیل تجربه‌شان در کار در محیط‌های غیرقطعی، تجربه‌ی مستقیم‌شان از سختی‌ها و زمینه‌ی سازمانی غیررسمی که در آن ساکن هستند، غالباً انعطافپذیر هستند و واجد توانمندی‌هایی هستند که اس ام ای‌ها را قادر می‌سازد منعطف باشند. انعطافپذیری کارآفرینانه مبنایی برای انعطافپذیری اس ام ای فراهم می‌کند که تفاوت زیادی با بهترین شیوه‌هایی دارد که در شرکت‌های بزرگتر استفاده می‌شوند.
محدودیت‌ها/ره‌آوردها- تحقیق کیفی اکتشافی روی نمونه‌ای کوچک (n= 19)، تعمیم‌پذیری این پژوهش را محدود ساخته است. تحقیق بیشتر می‌تواند بلحاظ کمّی، یافته‌های این مقاله را بیازماید و/یا به بررسی پیوند بین انعطافپذیری کارآفرینانه و انعطافپذیری شرکتهای بزرگتر بپردازد.
ره‌آوردهای عملی- خطمشی و شیوه‌هایی که به منظور تقویت انعطافپذیری اس ام ای‌ها طراحی شده‌اند، باید به‌جای تشویق به برنامه‌ریزی رسمی، توجه بیشتری به ایجاد ظرفیت‌ به منظور فائق آمدن بر عدم‌قطعیت نمایند، روابط شخصی را ایجاد و تقویت کنند و توانایی آزمایش و تفکر خلاقانه در پاسخ به بحران‌ها را فعال نمایند.
اصالت/ارزش- این مقاله از یک تحقیق روانشناسی استفاده می‌کند تا درک و شناختی را که از انعطافپذیری کارآفرینانه وجود دارد، اصلاح کند و بصورت تجربی، روابط بین انعطاپذیری کارآفرینانه و انعطافپذیری اس ام ای را بررسی و بصورت قیاسی آن را تئوریزه کند.

کارآفرینان، رفتارهای کارآفرینانه و انعطاف اس ام ای
این پژوهش به بررسی این موضوع می‌پردازد که انعطاف سازمانی چطور در بافت اس ام ای‌ها توسعه می‌یابد و نقش کارآفرینان و کارآفرینی در شکل‌دهی به انعطاف سازمان‌های کوچک و متوسط را بررسی می‌کند. این یک رویکرد ذاتاً چندسطحی به منظور درک انعطاف اس ام ای است زیرا بر نقش کنشگرهای فدری (رفتارهای کارآفرینانه) در شکل‌دهی به یک برونداد سطح سازمانی مهم (انعطاف) تمرکز دارد.

پیش از بحث در زمینه مفاهیم موجود در زمینه انعطاف سازمانی و مسائل مرتبط با آن، لازم است روابط رقابتی یا مناقشه‌آمیز بین مدیران و صاحبان بیزنس‌های کوچک و کارآفرینان و کارآفرینی را تشخیص دهیم. پژوهش‌ها بر این نکته تاکید کرده‌اند که همه مدیران اس ام ای، کارآفرین هستند و اینکه همه کارآفرینی در زمینه‌ی اس ام ای‌ها رخ نمی‌دهد. کارآفرینی توسط رفتارها تعریف می‌شود که عمدتاً در شناسایی و بهره‌برداری از فرصت‌ها، نوآوری‌ها و تازگی در معرفی فرایندهای جدید و محصولات/خدمات و ریسک‌پذیری، کنشگرانه عمل می‌کنند. در مقابل، اس ام ای‌ها توسط اندازه‌شان و فقدان نسبی مصنوعات ساختاری رسمی در مقایسه با سازمان‌های بزرگتر، تعریف می‌شوند. در سطح مفهومی، اس ام ای‌ها به‌منزله‌ی زمینه‌های سازمانی متمایز شناخته می‌شوند، مالکان-مدیران به‌منزله‌ی نقش‌ها/پوزیشن‌ها و کارآفرینان و کارفینی به‌منزله‌ی بازتاب نگرش‎‌ها، رفتارها و فعالیت‌های متمایز شناخته می‌شوند. این مقاله، مانند سایر پژوهش‌های مرتبط، رفتارهای مدیریتی را که در بافت اس ام ای‌ها مشاهده می‌شوند، رفتار کارآفرینانه یا کارآفرینی می‌نامد، زیرا اس ام ای‌ها از خصایصی ساختاری برخوردارند که نیازمند رفتارهای کارآفرینانه است.

خرده‌بنیان‌ها- انعطاف سازمانی
انعطاف در سطح سازمانی تحلیل، عبارت است از توانایی سازمانی جهت تشخیص سریع و استفاده از فرصت‌ها، تغییر مسیر و اجتناب از تصادم یا حرکت سریع، مصمم و موثر در پیش‌بینی، آغاز و استفاده از تغییر. لینین‌لوکه و گریفیتس (2010) معتقدند که بهترین تعریف انعطاف سازمانی این است «مقدار اختلال و آشفتگی که یک سازمان می‌تواند جذب کند پیش از اینکه ساختار و کارکرد خود را از دست بدهد». انعطاف سازمانی در بافت رویدادهای دشوار، عبارت است از شکلی از سازماندهی مثبت در پیش‌بینی رویدادهای دشوار (مثلاً فجایع طبیعی، بیماری‌های همه‌گیر و تروریسم) که می‌تواند حاوی آسیب‌پذیری در سیستم‌های سازمانی باشد، آنها را تعمیر کند یا انتقال دهد. هربانه و همکارانش (2004) انعطاف سازمانی را قابلیتی مستمر تفسیر کرده‌اند که می‌تواند از توسعه سازمانی را محیط‌های پیچیده پشتیبانی کند. ویک و سوت‌کلیف (2007) معتقد است که توانمندی، قابلیت‌های فنی، سازمانی و چابکی، برای انعطاف در سازمان‌های بسیار معتبر، ضرورت دارند.

شتاب دهنده های شرکتی به عنوان شکل اخیر تعامل استارتاپی: چیستی، چرایی و چگونه

Corporate Accelerators As Recent Form Of Startup Engagement: The What, The Why, And The How

چکیده
1- مقدمه
2- بررسی نوشتجات
3- روش تجزیه و تحلیل
4- نتایج تجزیه و تحلیل تجربی
5- نوع شناسی شتاب دهنده شرکت: چهار نوع متفاوت
6- بحث و مفاهیم
7- نتیجه گیری
منابع

چکیده
تعداد روزافزونی از شرکت های تأسیس شده اخیرا شروع به راه اندازی برنامه های شتاب دهنده سازمانی برای مشارکت با استارت آپ های کارآفرین کرده اند و این یک پدیده بین المللی صنعتی است. با این حال، عدم درک اهداف و رویکردهای مختلف شرکت ها وجود دارد. این مقاله به بررسی 13 مورد مطالعه عمیق از برنامه های شتاب دهنده سازمانی پرداخته و برای اولین بار به طور تجربی، انواع شتاب دهنده های سازمانی، ارزیابی اهداف و تنظیمات طراحی را به صورت تجربی بحث کرده و نتیجه گیری می کند. به این ترتیب، مقاله به بحث در حال ظهور در مورد شتاب دهنده-های سازمانی در نوشتجات کارآفرینی می پردازد. علاوه بر این، مدیران شرکت ها را با یافته های ارائه شده در درک شتاب دهنده های سازمانی و راهنمایی برای انتخاب گزینه های طراحی برای برنامه های اشتغال نوپا یاری می کند.

2 – بررسی نوشتجات
نوشتجات موجود در مورد برنامه های شتاب دهنده تنها درکی محدود و در عین حال سطح بالا را فراهم می کند. اکثر مطالعات در مورد زمینه های غیر شرکتی مانند برنامه های مستقل شتاب دهنده (مثلا Y Combinator، USA) (Hoffmann & Radojevich-Kelley، 2012؛ Kim & Wagman، 2014) یا برنامه های شتابد هنده عمومی (مانند Accelerator MaRS، Canada) ( Malek et al.، 2014) هستند. فقط سه مطالعه در مجله های بررسی شده به طور خاص به شتاب دهنده های سازمانی اشاره می کنند (Hochberg، 2015؛ Kohler، 2016؛ Weiblen & Chesbrough، 2015).

بر خلاف شواهد عاقلانه ای که در مقدمه ما ارائه شده است، دو مطالعه ادعا می کنند که شرکت ها به طور معمول اهداف نسبتا یکنواخت برای فعالیت های شتاب دهنده سازمانی خود دارند، یعنی نوآوری خارجی و ایجاد و دستیابی به نوآوری در شرکت ها از طریق تعامل با استارت آپ های کارآفرینی. همزمان، این مطالعات بر انواع تنظیمات طراحی را برای برنامه های شتاب دهنده موجود تاکید می کنند (Hochberg، 2015؛ Weiblen & Chesbrough، 2015). تنها یک مطالعه، بر اهداف استراتژیک اضافی شتاب دهنده های شرکت تاکید می کند، از جمله جوان سازی فرهنگ سازمانی و جذب استعداد (Kohler، 2016). با این حال، این اهداف با تنظیمات برنامه خاص ارتباطی ندارند.

طبقه بندی اولیه این تنظیمات به سادگی گزینه های طراحی سطح بالا را فراهم می کند. شرکت ها باید تصمیم بگیرند که آیا یک برنامه شتاب دهنده را به طور مستقل و یا با برون سپاری فعالیت به یک شریک خارجی مانند TechStars بسازند. به علاوه، شرکت ها می توانند با شرکت های دیگر برای ایجاد شتاب دهنده مشترک یا پیوستن به شتاب دهنده های موجود به عنوان یک شریک اضافی همکاری کنند (Hochberg، 2015). این طبقه بندی راهنمایی اولیه را ارائه می دهد اما مفهوم سازی بیشتر در مورد اهداف خاص شرکت و انتخاب های طراحی بعدی را به دست نمی دهد. به عنوان مثال، ابعاد دیگر گزینه های طراحی، مانند مشارکت صاحبان سهام، نزدیکی عملیاتی یا ادغام سازمانی، مورد توجه نیستند.

اثرگذاری و اعتماد بیش از حد: پاسخ به ساراسواتی و دیو

Effectuation and Over-Trust: Response to Sarasvathy and Dew

فرضیات محدود کننده و نتایج گمراه کننده (نسخه استدلال امکان گرایی S&D)
تصمیم گیری در مورد اعتماد بیش از حد به عنوان یک استراتژی پیشگویانه مطرح نمی‌شود 
امکان گرایی و پیش نیاز های آن در مورد گروه های فردی نسبت به یک معامله
اهمیت شناخت، نگرش ها، اهداف و رفتار کارآفرینی
فرضیات رفتاری جایگزین S&D
نتیجه گیری
منابع

ساراسواتی و دیو (S&D) در پاسخ به مقاله ما، با این موضوع موافق هستند. که امکان گرایی اعتماد بیش از حد را لحاظ کرده و نشان می دهد که اعتماد ارتباطی به یک کارآفرین مؤثر ندارد. همچنین آنها ادعا کردند که رویکرد ما در قبال کارآفرینی به صورت خصلت (صفت) محور است. ما به این نظرات با تبیین روش های دقیق تر در مورد نگرش کارآفرینان به اعتماد، پاسخ می دهیم. علاوه براین، با بیان فواید ( و محدودیت های) یک رویکرد خصلت محور در بیان نظریه کارآفرینی، ما نظر آنها را که مقاله ما مبتنی بر این رویکرد است، رد می کنیم. در نهایت ما به بیان فرضیات رفتاری جایگزین مورد اشاره S&D می پردازیم. صرف نظر از مزیت های این فرضیات جایگزین، آنها تناقضی با مقاله ما ندارند. ما معتقدیم که لازم است تا این فرضیات به شکل گسترده تر جهت تأثیر گذاری بر بحث در مورد مزیت های آنها جهت ایجاد نظریه پیشرفت در کارآفرینی، ارائه شوند.

در پاسخ به مقاله ما (گوئل و کری 2006)، ساراسواتی و دیو (2008 که از این به بعد، S&D خطاب می شوند) سه مسئله را در ارتباط با درجات متغیر ارتباط میان اعتماد بیش از حد و منطق امکان گرایی مطرح کردند. در فرآیند ارزیابی استدلال امکان گرایی، S&D فرضیاتی را در مورد فرآیند های امکان گرایی که منجر به عدم ارتباط اعتماد بیش از حد به استدلال امکان گرایی می شود، مطرح کرده اند. از طرفی، S&D به بررسی چرایی عدم ارتباط ویژگی های روان شناختی کارآفرینان هنگامی که کارآفرینی از نظر امکان گرایی مشاهده می شود، پرداخته اند. در نهایت، S&D مجموعه ای از فرضیات رفتاری را جهت ارائه نظریه در تحقیقات کارآفرینی مطرح کرده اند که البته این موضوع ارتباطی به نظریه محوری ما ندارد.

تصمیم گیری در مورد اعتماد بیش از حد به عنوان یک استراتژی پیشگویانه مطرح نمی‌شود
بحث های S&D منجر به این نتیجه شد که اعتماد (بیش از حد) در چارچوب استدلال امکان گرایانه چندان ضروری نیست، زیرا استدلال امکان گرایانه دارای ماهیت پیش گویانه نیست و تصمیم گیری در مورد اعتماد به صورت پیشگویانه است. ما معتقدیم که این موضوع نیازمند بررسی دقیق تری است. اولاً، باید توجه داشت که هیچ یک از بحث های ارائه شده توسط گوئل و کری (2006) نسبت به منطق امکان گرایی و کاربرد آن نسبت به اعتماد بیش از حد نشان می دهد که استدلال امکان گرایی به عنوان یک استراتژی پیشگویانه محسوب می شود (گوئل و کری 2006، صفحه 480). به طور مثال، S&D به طور گسترده به بحث در مورد داستان سیمپلات با بیان جزئیات در مورد رخداد های تجربیات تجاری سیمپلات پرداخته و نشان دادند که گوئل و کری (2006) به صورت اشتباه اصول منطق امکان گرایی را بر اساس تحقیق ساراواتی بیان کرده اند (2001). مخالفت S&D مبتنی بر استفاده ما از عباراتی از متن اصلی (اندرس 2004) مانند انجام هر موضوع و شرط بر روی ظن او است. این عبارات جهت نشان دادن تفاوت های آشکار میان نگرش یک کارآفرین تحت تأثیر امکان گرایی و رابطه علت و معلول است. جزئیات بیشتر در مورد داستان سیمپلات نشان می دهد که S&D تنها به بیان این موارد بر روی دو عامل کلیدی در آن داستان پرداخته اند. با این حال، تشریح گسترده این موضوع توسط S&D به طور دقیق انجام نشده است که در تحقیق گوئل و کری (2006) نیز نمایان است.

با این حال، ارزیابی منشا دیگر محدودیت S&D که استفاده از قرار گیری شرط در برابر فرصت گرایی است، مفید خواهد بود (گوئل و کری 2006، صفحه 479). ما معتقدیم که امکان گرایان به طور سنجیده خلاف جهت یک کارآفرین ویلیامسونی حرکت می‌کنند به طوری که بر اساس این نگرش، عوامل دیگر همواره به صورت فرصت گرایانه عمل می‌کنند. به جای این باور که عوامل همواره به شکل فرصت طلبانه عمل می‌کنند، امکان گرایان اعتماد را در دیگران به شکل یک محدودیت با خسارات حداقل، جستجو می‌کنند. به عبارت دیگر، قرار دادن شرط در این خصوص چندان مورد توجه قرار نمی گیرد، زیرا امکان گرایان با دقت بالا شرط بندی نمی‌کنند. از این رو، نگاه ما به این صورت است که امکان گرایان شروط خود را لحاظ می‌کنند، اما این شروط به شکل معیار های قابل شناخت و موضوعی هستند که فراتر از معیار خسارت حداقل در آن بازه زمانی، نخواهند بود. بنابراین از نگاه امکان گرایان، تصمیم جهت اعتماد وابسته به یک اثر ثابت مورد قبول نیست. در واقع، اعتماد و اعتماد بیش از حد، دارای ظرفیت لازم جهت ایجاد منابعی هستند که در یک حالت معمول، ایجاد نمی شوند. باید توجه داشت که این رویکرد موجب تعریف هیچ رویکرد پیشگویانه ای مورد اثرات مورد نظر آنها، نمی‌شود. از نظر S&D، قرار دادن شروط دارای بار منفی است؛ در صورتی که قرار گیری شروط با انجام انتخاب ها بر اساس یک توزیع احتمالاتی مشخص یکسان باشد، از معیار خسارت حداقل صرف نظر می شود. در واقع، می توان به قرار گیری شروط به عنوان تلاش های کارآفرینی جهت ایجاد گزینه هایی در مورد معیار های تصمیم گیری امکان گرایانه خسارت حداقل توجه داشت.

بازاریابی رسانه های اجتماعی جهت تامین مالی جمعی سهام: کدام پست ها باعث تصمیم گیری سرمایه گذاری می شوند؟

Social media marketing for equity crowdfunding: Which posts trigger investment decisions?

چکیده

1 مقدمه

2 روش

3 نتایج

4 استنتاج

بیانیه مشارکت در تالیف اعتباری

قابلیت دسترسی داده ها

ضمیمه

منابع

چکیده

براساس 26883 مورد تصمیم گیری در زمینه سرمایه گذاری، ما به بررسی تاثیر بازاریابی رسانه های اجتماعی بر مشارکت جمعیت در تامین مالی جمعی سهام می پردازیم. همچنین ما انواع مختلفی از پست های ترغیبی و اگاهی بخش موجود در فیس بوک و توییتر را از هم متمایز می کنیم. پست های اگاهی بخش ، اطلاعاتی را درباره کمپین تامین مالی جمعی در اختیار سرمایه گذاران قرار می دهند، پست های ترغیبی اینگونه نیستند و هدف انها این است که مستقیما بر فرایند تصمیم گیری سرمایه گذار تاثیر می گذارند. ما به این نتیجه رسیدیم که هر دو نوع پست تاثیر مثبتی بر تعداد سرمایه گذاران داشته اند. با وجود این، پست های ترغیبی ، در صورتی که شامل بیانیه ای درمورد موفقیت قبلی سرمایه گذاری کمپین بوده و نشانه ای در جهت اینکه جمعیت به تنهایی سرمایه گذاری نمی کنند ؛ باشند می توانند سبب افزایش میزان سرمایه گذاری شوند.

حالا زمانش فرا رسیده است، مسیر تامین مالی جمعی هنوز برای سرمایه گذاری شما باز است. پست توییتری در زمان وجود کمپین fraiser در seedmatch.

2 روش
2-1 داده ها
ما به تحلیل 26883 تصمیم گیری سرمایه ای ، نشاندهنده حجم تامین مالی 18.56 ملیون € ، می پردازیم که به صورت دستی از 6 نوامبر 2011 تا 28 اوت 2014 و از طریق پلت فرم های تامین مالی جمعی سهام شرکت Campanisto، سرمایه گذاری و شرکت Seedmatch جمع اوری کردیم. همگام با Block etal (2018) و Hornuf and Schwienbacher(2018)، ما به جمع اوری سرمایه هایی می پردازیم که یک استارت اپ در یک روز دریافت کرده است. بنابراین ما در جهت دستیابی به ساختاری از داده های پنل ، با توجه به بعد زمانی روزهای کمپین، اقدام می کنیم؛ این در حالی است که بعد مقطعی مربوط به کمپین می باشد. علاوه بر این، ما در نمونه خود به جمع اوری 2583 پست توییتر و 1816 پست فیس بوک برای استارت اپ ها در طی 7 روز قبل از شروع کمپین مربوطه می پردازیم.

شکل شماره 1. توزیع پست های رسانه های اجتماعی در کل دسته بندی های محتوای فردی. توجه: این شکل نشاندهنده توزیع 4399 پست رسانه اجتماعی در کل دسته بندی های محتوای فردی می باشد. بدلیل اینکه یک پست می تواند حاوی نمونه سازی چندین دسته باشد، مجموع سهام فردی بیشتر از 100 درصد می باشد.

2-2 متغیرها

با تبعیت از روش Block et al(2018)، ما از 3 متغیر متمایز و در عین حال وابسته مکمل به منظور عملی کردن تصمیمات سرمایه ای، به روشی نسبتا گسترده، استفاده می کنیم: تعداد سرمایه گذاری ها در هر روز به عنوان معیار مشارکت جمعیت(Investments(#))، حجم بودجه در یک روز معین (Amount (€)) و میانگین مبلغ سرمایه گذاری در هر روز (Avg.amount(€ )) ، نشاندهنده حجم سرمایه گذاری می باشند. جهت بررسی این مورد که کدام از پست های رسانه های گروهی بر تصمیمات سرمایه گذاری تاثیر می گذارند، ما در مرحله نخست به دسته بندی پست ها به دو گروه پست های ترغیبی و اطلاعاتی، بر اساس محتوای انها می پردازیم. علاوه بر این، به منظور تحلیل و تجزیه دقیقتر، ما جلوه های متفاوتی از پست های اطلاعاتی و ترغیبی متفاوت را از هم متمایز ساختیم. در داخل پست های اطلاعاتی، ما دسته های استارت اپ، گواهینامه یا تاییدیه خارجی و گسترش کمپین را از یکدیگر جدا می کنیم.[1] با وجود این که همه پست های اطلاعاتی اطلاعات مربوط به تصمیم گیری را در اختیار سرمایه گذاران قرار می دهند، اما انها در ماهیت اطلاعات متفاوت می باشند.

2  به این مورد توجه داشته باشید که ما دسته های دیگری از پست های 2اطلاعاتی طبقه بندی شده را از طریق Block etal(2018) جستجو کردیم. با وجود این، این دسته ها جز پستهای محدود مربوطه در مطالعات ما هستند. بنابراین ما تیم دسته ها (2.2%)، مدل تجاری(0.3%)، ارتقا فرایند تولید(0.6 %)، پروژه های همکاری(1.0%)، منابع ملی جدید(0.05%) و گسترش تجارت(0.9%) را با برچسب استارت اپ تضمین کردیم.

نقش اکوسیستم های کارآفرینی در بین المللی شدن شرکت های کوچک و متوسط (SME)

The role of entrepreneurial ecosystems in the SME internationalization

چکیده

1 مقدمه

2 پیشینه نظری و طرح فرضیه ها

3 روش شناسی

4 نتایج

5 بحث

6 نتیجه گیری

منابع

چکیده
     اکوسیستم های کارآفرینی (EE) مفاهیمی از جریان های مختلف ادبیات را به هم مرتبط می کنند و توسط ذینفعان متعدد شکل می گیرند و با سطوح مختلف تحلیل ارتباط دارند. اگرچه ادبیات نشان دهنده اهمیت فزاینده موضوع EE است، بیشتر مطالعاتِ این زمینه مفهومی هستند و وجود مطالعات تجربی با روش‌شناسی های کمی هنوز کم است. این مطالعه در تلاش است تا با ایجاد یک مدل پویا از EE و تأثیر آن بر عملکرد بین‌المللی شرکت‌های کوچک و متوسط (SME) با ترکیب سطوح مختلف تحلیل، به پر کردن این شکاف کمک کند. بر اساس نمونه‌ای از 120 شرکت کوچک و متوسط، نتایج نشان می‌دهند که متغیرهای سطح کلان (کنشگران) و میانی(شرکای مختلف) بر عملکرد بین‌المللی تأثیر مثبت دارند. همچنین دریافتیم که انتقال فناوری، تاثیر تعدیل کننده منفی بر رابطه سطح میانی EE با عملکرد دیجیتال دارد. همچنین، مطالعه ما در درک بیشتر اکوسیستم های کارآفرینی، بین المللی سازی آن و اثر عملکرد دیجیتال نقش دارد.

2 پیشینه نظری و طرح فرضیه ها

2-1 اکوسیستم های کارآفرینی

     از زمان شومپیتر (1934)، تأثیر کارآفرینی بر توسعه اقتصادی، توجه محققان زیادی را به خود جلب کرده است(لیبنشتاین، 1968؛ بامول، 1990). گرچه در زمینه ادبیات مربوط به رشد اقتصادی اجماع وجود ندارد، اما درباره اثرات مثبت کارآفرینی بر آن، اجماع نظر وجود دارد(آدریچ و همکاران، 2006؛ کری و توریک، 2010؛ فریچ، 2013؛ باسما و همکاران، 2018). و در زمینه روند، نویسندگان متعددی قبلا نشان داده اند که کارآفرینی، همانند سایر ارگانیسم‌های زیستی، در محیط‌هایی تکثیر می یابند که نهادهایی وجود داشته باشند که رشد آن را ارتقا دهند(سوبل، 2008؛ فریچ، 2013؛ بوسما و همکاران، 2018).

     در نتیجه، کارآفرینی در خلا روی نمی دهد، بلکه در یک مکان خاص با ویژگی های خاص رخ می دهد (فلدمن، 2001). بدین ترتیب، موضوع فضا، زمینه ساز آن است (گازمن و استرن، 2015؛ آلودالن و بوشما، 2017). بنابراین یک اکوسیستم، در اکولوژی و زیست شناسی، تعاملات بین موجودات زنده و محیط آنها را بررسی می کند( او کانر و همکاران، 2018). با توجه به اینکه این تعاملات در اقتصاد مشاهده شد، مور (1993 و 1996) بوم شناسی را به مدیریت مرتبط ساخت و برای اولین بار مفهوم اکوسیستم را به ادبیات مدیریت معرفی کرد.

     سپس، ایزنبرگ (2011) رویکرد استراتژی اکوسیستم کارآفرینی را برای توسعه اقتصاد آغاز کرد و از نظر نویسنده، این رویکرد یک استراتژی جدید و کارا را برای افزایش موفقیت تشکیل می دهد. پس از آن، نویسندگان متعددی در مطالعهEE یا به صورت مطالعات تجربی(آکز و همکاران، 2017؛ آتیو و همکاران، 2018؛ اشپیگل و هریسون، 2018؛ راپاسو و همکاران، 2021) یا مرورنظامند ادبیات وارد این حوزه شدند(آلودالان و بوشما، 2017؛ براون و میسون، 2017؛ کاوالو و همکاران، 2019؛ مالکی، 2018؛ گوئررو و همکاران، 2021).

پیشرو در نوآوری باز: نقش رهبری استراتژیک کارآفرینی در هماهنگی خلق ارزش و جذب در جوامع منبع باز GitHub

Leading open innovation: The role of strategic entrepreneurial leadership in orchestration of value creation and capture in GitHub open source communities

چکیده

1 مقدمه

2 پس زمینه پژوهشی و مرور متن

3 چارچوب یکپارچۀ رهبری در OI

4 نتیجه‌گیری

منابع

چکیده

     این پژوهش نقش رهبری کارآفرینی در هماهنگی دامنه‌های منبع در راستای ارزش آفرینی مؤثر و جذب در نوآوری باز (OI) را مورد بررسی قرار می‌دهد. برای این کار، یک چارچوب سه لایه پیشنهاد می‌شود که نخست به بررسی نقش رهبران OI در بسترسازی محیطی که از محرک‌های انگیزشی گوناگون اعضاء شبکه در دامنۀ ورودی پشتیبانی می‌کند، خواهد پرداخت. دوم این‌که تأثیر ایجاد جنبه‌های مختلف توان، از طریق التزام  رهبران OI به جهت‌گیری یک جریان غالب از نوآوری در عرصۀ سازمانی را شرح می‌دهد. و سوم این‌که تأثیر سهم کارآفرینی رهبران OI را به عنوان یک اصل اساسی مطرح می‌سازد. البته سهم اصلی رهبران OI در کارآفرینی به صورت فعالیت‌های فرصت‌یابی و مزیت‌یابی می‌باشد که در راستای خلق سرمایه‌های دانش محور و استراتژی‌های پولی، و همچنین تقاضاهای غالب و دینامیک‌های رایج موجود در عرصۀ بازار می‌باشد. مدل پیشنهاد شده در این مقاله، از طریق ترسیم نمونه‌های حاصل از ارتباطات اُپن سورس یا متن باز تشریح می‌شود که بر روی گیت‌هاب استقرار یافته است. این پژوهش، بر روی نوآوری باز و رهبری کارآفرینی تمرکز دارد. ضمن این‌که با تأکید بر روی اهمیت کارآفرینی در بین مدیران OI، تحقیق بر روی نوآوری باز را فراتر از تمرکزی که جامعۀ مدیران و اعضای فنی بر روی این موضوع دارند، دنبال می‌کند. این پژوهش با نقد و بررسی ایجاد رهبری کارآفرینی از دیدگاه OI، نگرش‌های تازه‌ای در مورد پیچیدگی‌های موجود در روند پیشبرد و درآمدزایی از نوآوری در محیط‌هایی که از سطح همکاری بالاتری برخوردارند را ارائه می‌دهد. این محیط‌ها حاصل جهت‌گیری‌های غالب در اولویت‌گذاری سازمانی هستند که در این مقاله به آن پرداخته خواهد شد.

2  پس زمینۀ پژوهشی و مرور متن
     جوامع اُپن سورس یا متن باز، متون منحصر به فردی برای بررسی پیچیدگی‌های رهبری و چالش‌های موجود در محیط‌های نوآور با تعاملات بالا را پیشنهاد می‌کنند. این جوامع ابتدا شبکۀ پیچیده‌ای از عوامل محرک با انگیزه‌های متنوع به منظور پیوستن، همکاری کردن و مشارکت کردن در این قبیل نوآوری‌ها ایجاد می‌کنند (وون کروگ،2003؛ وون هیپِل،2001-a، b). به عنوان مثال، در حالی که عوامل وابسته‌ای مثل اعضای دست‌اندرکار در فناوری‌های جدید به وسیله پاداش‌های بیرونی به شکل منابعی که به طور عمومی در دسترس عوام می‌باشند، داوطلب مشارکت می‌گردند، بیشتر توسعه‌دهندگان غیروابسته و بیگانه، بدون چشم‌داشت مالی حاضر به مشارکت در پیشبرد همان وظایف هستند (هارس،2002). دوم، چون معمولاً این جوامع به صورت اُرگانیک تشکیل شده‌اند، لذا گرایش به سمت ساختارهای غیر رسمی دارند که فاقد تشکیلات سلسله مراتبی می‌باشند (اُ ماهونی و فرارو،2007). بنابراین، ماهیت قدرت به وجود آمده به وسیلۀ رهبری در این جوامع عموماً ریشه در درک مشترک مشروعیت، رابطه‌مندی و تخصص داشتن رهبر دارد که نیاز به رویکردهای حاکمیتی شایسته سالاری دارد (فرنچ،1959؛ پودساکوف و شریشیم،1985).

2 – 1 رهبری و نوآوری باز
     متون مربوط به الزام رهبری به ایجاد انگیزه‌های مربوط به نوآوری باز، بر دو شاخص اصلی تأکید دارند که عبارتند از: مشارکت‌های اجتماعی رهبری و مشارکت‌های فنی وی (اُ ماهونی و فرارو،2007؛ فلمینگ و واگوسپک،2007). با این وجود، این مشارکت‌ها نه تنها بستگی به شایستگی و صلاحیت داوطلبان رهبری دارند، بلکه به انگیزه آنان در پیوستن و مشارکت در پروژه نیز بستگی دارند.

     محیط‌هایی که از انگیزه‌های عضویت پشتیبانی به عمل می‌آورند، مشارکت‌ها را افزایش می‌دهند. ساختارهای غیر رسمی توسعه و انگیزه‌های درونی را تسهیل می‌کنند؛ در حالی که پاداش‌های بیرونی خیلی ضعیف به چشم می‌آیند (هرتِل،2003؛ شاه،2006؛ کروگ،2012). در فضای محرک‌های بدیهی بیرونی و انگیزه بخشی در پروژه‌های OI، انتظار می‌رود که تأثیر انگیزه‌های درونی ذاتی بر عملکرد اعضاء تقویت شود (گاگنه و دِسی،2005). در نتیجه افرادی که به وسیلۀ انگیزه‌های درونی ترغیب شده و از پاداش‌های بیرونی دور نگه داشته شده‌اند، ممکن است در مقایسه با توانمندی‌های مشابه، از تأثیرگذاری بیشتری در OI برخوردار باشند؛ ولی توافق و همسویی کم‌تری در مقایسه با محرک‌هایی که از انگیزه‌های درونی برخوردار بوده‌اند، داشته باشند.

بررسی اثر قابلیت های هوش تجاری و یادگیری شبکه بر داده کاوی برای عملکرد استارتاپ

Investigating the business intelligence capabilities’ and network learning effect on the data mining for start-up’s function

چکیده
1 مقدمه
2 روش ها
3 نتایج
4 بحث
5 نتیجه گیری
منابع

چکیده

در سال‌های اخیر، استارتاپ ها جز مفاهیم جدید در دنیای فناوری هستند و به‌ معنای سازمان‌های موقت می باشند که برای یافتن یک مدل کسب و کار تکرارپذیر و قابل ارتقا طراحی شده‌اند، حال آنکه یک راه‌حل جدید برای مسئله ارائه می‌دهند. آنچه برای موفقیت استارتاپ ها اهمیت دارد، هدفگذاری درست و معقول است. این همان چیزی است که معمولاً توسط درصد زیادی از چنین کسب و کارهایی نادیده گرفته می شود و موجب می شود در مدت زمان کوتاهی شکست بخورند. تولید محصول یا ارائه خدمات جدید، بدون برنامه ریزی امکان پذیر نیست. هدف این مطالعه بررسی عمیق‌تر این موضوع است که چگونه استارتاپ‌ ها باید مسائل و مشکلات را هنگام معرفی یک محصول یا خدمات جدید شناسایی و اولویت‌بندی کنند. ابتدا، استارتاپ‌ ها و کسب‌وکارهای مرتبط با موضوع مورد بررسی و سپس مسائل جدید و نوظهور، از جمله وضعیت داده‌کاوی بر عملکرد استارتاپ‌ها، موضوعات هوش کسب و کار(BI)، نوآوری و یادگیری شبکه ای و همچنین نقش آنها در کسب و کار استارتاپی مورد بحث قرار گرفت. نتایج نشان داد که BI می تواند یک مزیت رقابتی برای استارتاپ ها ایجاد کند. با در نظر داشتن این موضوع، این کسب و کارها ممکن است با نیازهای متنوع مشتریان در بازار سازگار شوند و به بقای خود ادامه دهند و همچنین سهم بازار بیشتری را نسبت به رقبای خود به دست آورند. علاوه بر این، استفاده از ابزارهای فناوری به شرکت ها کمک می کند تا داده های خود را به صورت یکپارچه یا ایمن در دسترس قرار دهند و با تجزیه و تحلیل داده ها، روش بهتر تصمیم گیری را برای مدیران فراهم کنند. با توجه به فرضیه ها، مشخص شد که BI به عنوان یک ابزار قدرتمند در حوزه فناوری اطلاعات، مزیت رقابتی ایجاد می کند و برای مدیران استارتاپ لازم است این ابزار را بپذیرند.

2- روش ها
2-1 نوع و روش تحقیق، روایی، نمونه آماری و اندازه نمونه
انتخاب روش تحقیق یکی از مراحل مهم تحقیق است که به اهداف، ماهیت موضوع و امکانات اجرایی آن بستگی دارد. روش تحقیق مجموعه ای از قواعد، ابزار و روش های معتبر برای بررسی حقایق، کشف مجهولات و یافتن راه حل ها برای مسائل است. هدف این تحقیق بررسی تاثیر قابلیت های BI بر کارایی کسب و کارهای استارتاپی می باشد که از نظر نوع تحقیق، توصیفی می باشد.

در این مطالعه، برای جمع آوری اطلاعات مورد نیاز از پرسشنامه استفاده شد (جدول1). پیش از شروع آغاز پرسشنامه، ابتدا هدف از جمع آوری داده ها توسط پرسشنامه و لزوم همکاری پاسخ دهندگان در ارائه داده های مورد نیاز بیان می شود.

شناسایی جامعه آماری یکی از ضروریات و اصول هر تحقیقی است. جامعه آماری در این مطالعه 1200 کسب و کار استارتاپی است. با در نظر گرفتن آمادگی استاندارد 1.96، احتمال موفقیت / شکست در نمونه گیری، 0.5 و احتمال خطای اندازه گیری 0.08 است. اندازه نمونه این تحقیق، 150 کسب و کار استارتاپی می باشد.

2-2 روش تحلیل اطلاعات
از آنجایی که تحقیق توصیفی است، در این تحقیق از روش های آماری توصیفی و استنباطی برای تجزیه و تحلیل داده ها استفاده شده است. بنابراین، برای تفسیر داده های آماری در ارتباط با فراوانی و درصد فراوانی، جداول و نمودارها و بررسی آمار توصیفی متغیرها از نرم افزار SPSS(نسخه 26: CPU i7-11600h با 32GB Ram) و برای بررسی رابطه بین متغیرهای مستقل و وابسته از نرم افزار Amos استفاده شده است. شکل 1 مدل مفهومی را نشان می دهد. این مدل مفهومی، بازنمایی از سیستمی است که در این تحقیق استفاده شده است، شامل مفاهیم مورد استفاده برای کمک به خوانندگان جهت درک موضوع این مدل می باشد. مدل مفهومی شامل 4 نقطه است، BI، NL، نوآوری و عملکرد. هر نقطه توسط یک فرآیند منطقی به یکدیگر متصل می شوند.

نقش اکوسیستم های کارآفرینی در بین المللی شدن شرکت های کوچک و متوسط (SME)

The role of entrepreneurial ecosystems in the SME internationalization

چکیده

1 مقدمه

2 پیشینه نظری و طرح فرضیه ها

3 روش شناسی

4 نتایج

5 بحث

6 نتیجه گیری

منابع

چکیده
     اکوسیستم های کارآفرینی (EE) مفاهیمی از جریان های مختلف ادبیات را به هم مرتبط می کنند و توسط ذینفعان متعدد شکل می گیرند و با سطوح مختلف تحلیل ارتباط دارند. اگرچه ادبیات نشان دهنده اهمیت فزاینده موضوع EE است، بیشتر مطالعاتِ این زمینه مفهومی هستند و وجود مطالعات تجربی با روش‌شناسی های کمی هنوز کم است. این مطالعه در تلاش است تا با ایجاد یک مدل پویا از EE و تأثیر آن بر عملکرد بین‌المللی شرکت‌های کوچک و متوسط (SME) با ترکیب سطوح مختلف تحلیل، به پر کردن این شکاف کمک کند. بر اساس نمونه‌ای از 120 شرکت کوچک و متوسط، نتایج نشان می‌دهند که متغیرهای سطح کلان (کنشگران) و میانی(شرکای مختلف) بر عملکرد بین‌المللی تأثیر مثبت دارند. همچنین دریافتیم که انتقال فناوری، تاثیر تعدیل کننده منفی بر رابطه سطح میانی EE با عملکرد دیجیتال دارد. همچنین، مطالعه ما در درک بیشتر اکوسیستم های کارآفرینی، بین المللی سازی آن و اثر عملکرد دیجیتال نقش دارد.

2 پیشینه نظری و طرح فرضیه ها

2-1 اکوسیستم های کارآفرینی

     از زمان شومپیتر (1934)، تأثیر کارآفرینی بر توسعه اقتصادی، توجه محققان زیادی را به خود جلب کرده است(لیبنشتاین، 1968؛ بامول، 1990). گرچه در زمینه ادبیات مربوط به رشد اقتصادی اجماع وجود ندارد، اما درباره اثرات مثبت کارآفرینی بر آن، اجماع نظر وجود دارد(آدریچ و همکاران، 2006؛ کری و توریک، 2010؛ فریچ، 2013؛ باسما و همکاران، 2018). و در زمینه روند، نویسندگان متعددی قبلا نشان داده اند که کارآفرینی، همانند سایر ارگانیسم‌های زیستی، در محیط‌هایی تکثیر می یابند که نهادهایی وجود داشته باشند که رشد آن را ارتقا دهند(سوبل، 2008؛ فریچ، 2013؛ بوسما و همکاران، 2018).

     در نتیجه، کارآفرینی در خلا روی نمی دهد، بلکه در یک مکان خاص با ویژگی های خاص رخ می دهد (فلدمن، 2001). بدین ترتیب، موضوع فضا، زمینه ساز آن است (گازمن و استرن، 2015؛ آلودالن و بوشما، 2017). بنابراین یک اکوسیستم، در اکولوژی و زیست شناسی، تعاملات بین موجودات زنده و محیط آنها را بررسی می کند( او کانر و همکاران، 2018). با توجه به اینکه این تعاملات در اقتصاد مشاهده شد، مور (1993 و 1996) بوم شناسی را به مدیریت مرتبط ساخت و برای اولین بار مفهوم اکوسیستم را به ادبیات مدیریت معرفی کرد.

     سپس، ایزنبرگ (2011) رویکرد استراتژی اکوسیستم کارآفرینی را برای توسعه اقتصاد آغاز کرد و از نظر نویسنده، این رویکرد یک استراتژی جدید و کارا را برای افزایش موفقیت تشکیل می دهد. پس از آن، نویسندگان متعددی در مطالعهEE یا به صورت مطالعات تجربی(آکز و همکاران، 2017؛ آتیو و همکاران، 2018؛ اشپیگل و هریسون، 2018؛ راپاسو و همکاران، 2021) یا مرورنظامند ادبیات وارد این حوزه شدند(آلودالان و بوشما، 2017؛ براون و میسون، 2017؛ کاوالو و همکاران، 2019؛ مالکی، 2018؛ گوئررو و همکاران، 2021).