کنترل پیش بینی کننده غیر خطی توربین بادی مبنی بر ژنراتورهای القایی تغذیه دوگانه (DFIG) برای بهینه سازی جذب توان

Nonlinear predictive control of a DFIG-based wind turbine for power capture optimization

چکیده
1 مقدمه
2 مدل سازی توربین های بادی
2.1 مدل سازی توربین بادی
2.2 مدل سازی ژنراتور
2.3 بهینه سازی ثبت توان
3. پیش بینی غیر خطی برای کنترل کننده توربین بادی
3.1 درگیری خروجی مجانب به صورت غیر خطی با کنترل کننده DFIG
3.2 کنترل کننده توربین بادی به صورت پیش بینی کننده
3.3 کنترل کننده سراسری
4 نتایج شبیه سازی ها
4.1 توصیف فرایند شبیه سازی
4.2 طراحی کنترل کننده DFIG
4.3 کنترل کننده ای متداول توربین های بادی
4.4 طراحی کنترل کننده MPC
4.5 مقایسه کنترل کننده های توربین بادی
4.6 توجیه عملکرد کنترل کننده پیش بینی کننده
5 جمع بندی
منابع

چکیده

یک کنترل کننده پیش بینی کننده غیر خطی در این مقاله برای توربین های بادی با سرعت های متغیر ارائه شده است. هدف این مقاله بهینه سازی کسب  توان الکتریکی و کاهش بارهای گذرا می باشد. این کنترل کننده تنها در حوزه هایی که سرعت باد در آن ها کم است، قابل استفاده می باشد. این کنترل کننده شامل یک کنترل کننده ژنراتور با تغذیه دوگانه می باشد که با یک کنترل کننده پیش بینی کننده برای توربین های بادی ترکیب شده است. بر خلاف اکثریت مقاله ها و کارهای تحقیقاتی انجام شده بر روی DFIG ها، کنترل کننده غیر خطی به صورت مستقیم با مدل ژنراتور کار می کند بدون این که هیچ گونه فرض ساده سازی برای آن در نظر گرفته شود. این موضوع باعث می شود که ما بتوانیم بعضی از فرضیات مرتبط با مدل های DFIG را کنار بگذاریم. این کنترل کننده DFIG غیر خطی می تواند گشتاور مجانبی و ردگیری شار را فراهم کند. برای قسمت بادی توربین، این کنترل کننده پیش بینی مدل از پیش بینی های خروجی استفاده می کند تا توالی های کنترل بهینه را محاسبه کند. این کنترل کننده نوعی تطابق بین بهینه سازی ثبت توان و کاهش بار را ایجاد می کند. طراحی این کنترل کننده ها در این مقاله به صورت دقیق توضیح داده شده است. کنترل کننده سراسری نیز با پارامتر های آزمایشی واقعی برای توربین های بادی با سرعت متغیر، مورد ارزیابی قرر گرفته است. این کنترل کننده ها با کنترل کننده های PID و LQG نیز مقایسه شده است. شبیه سازی ها در این مطالعه نشان دهنده نتایج رضایت بخش در مقایسه با همین طرح ها می باشد. کنترل کننده پیشنهاد شده می تواند بهینه سازی کسب توان بهتر و کاهش بار بیشتری را فراهم کند. ازین ما را قادر می سازد تا به اهداف طراحی بهتری دست پیدا کنیم

5 جمع بندی

یک کنترل کننده سراسری برای ژنراتور  و توربین بادی در این مقاله ارائه شده است. این کنترل کننده برای سرعت متغیر در توربین های بادی مجهز به ژنراتور DFIG مورد استفاده قرار می گیرد. این کنترل کننده متشکل از کنترل کننده غیر خطی برای کنترل کننده DFIG و MPC برای بهینه سازی ثبت توان می باشد. این کنترل کننده ها با استفاده از ساختار کنترل دو حلقه ای با ثابت های زمانی مناسب، به یکدیگر متصل می  شوند. این شبیه سازی ها نیز با پارامتر های توربین بادی واقعی و مشخصات سرعت بادی واقعی، تست شده است. آن ها نشان دهنده کارایی کنترل کننده ها از نظر بهینه سازی ثبت توان و کاهش بار کنترل می باشد. عملکرد خوب کنترل کننده ی پیش بینی کننده بر اساس تطبیق خوب طرح کنترل پیش بینی برای سیستم هایی مانند توربین های بادی، تایید شده است.  باد به عنوان یک اغتشاش با ورودی فیلتر شده در نظر گرفته می شود. رفتار پیش بینی کنترل کننده MPC امکان واکنش پیش از موعد از کنترل کننده را فراهم می کند که موجب کنترل روان یک سیستم لختی مانند توربین های بادی می شود. کنترل کننده پیش بینی کننده باعث شکل گیری یک تطابق خوب بین سادگی و کارایی می شود. کنترل کننده به صورت کلی در کار های آتی نیز در نظر گرفته می شود. این کار ها شامل حوزه کامل بار برای سرعت بالای باد می شود. این کار ها باید حالت گذار بین بهینه سازی ثبت توان و تنظیم توان را در نظر بگیرد.

Abstract

A nonlinear predictive controller is proposed for a variable speed wind turbine. The objective is power capture optimization and transient loads reduction. The controller acts only on low wind speed area. It consists of a doubly fed induction generator controller coupled with a model predictive aeroturbine controller. Unlike the majority of existing work on DFIG, the nonlinear controller deals directly with the generator model without any simplifying assumptions. This makes it possible to remove some assumptions on the DFIG model. The nonlinear DFIG controller achieves asymptotic torque and flux tracking. For the aeroturbine part, the model predictive controller uses predictions of the output to compute the optimal control sequence. It makes a compromise between power capture optimization and loads reduction. The controllers design procedure is detailed. The global controller is tested with the parameters of a real experimental variable speed wind turbine. It is compared with PID and LQG controllers. The simulations show satisfactory results in comparison with these schemes. The proposed controller achieves better power capture optimization and load reduction. It therefore allows a good achievement of the design objectives.

5 Conclusion

A global controller for both the generator and aeroturbine is proposed. It is applied for a variable speed wind turbine equipped with a DFIG generator. The controller is composed of a nonlinear controller for the DFIG and an MPC controller for the power capture optimization. The two controllers are interconnected using a two-loop control structure with suitable time constants. The simulations are made with the parameters of a real wind turbine and a realistic wind speed profile. They confirm the efficiency of the controller in terms of power capture optimization and control loads reduction. The good performance of the predictive controller are explained by the well adaptation of predictive control scheme for systems like wind turbines. The wind is considered as an filtered-input disturbance. The predictive behavior of the MPC controller allows a premature reaction of the controller for a smooth control of a inertial systems like wind turbine. The predictive controller achieves a good compromise between simplicity and efficiency. A whole controller is to be considered in future works. It will include full load area for high wind speed. It should also take into consideration the transition between power capture optimization and power regulation.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

کنترل پیش بینی کننده غیر خطی توربین بادی مبنی بر ژنراتورهای القایی تغذیه دوگانه (DFIG) برای بهینه سازی جذب توان

Nonlinear predictive control of a DFIG-based wind turbine for power capture optimization

فراتر از مرزها: روم باستان و شبکه های داد و ستد اوراسیا

Beyond frontiers: Ancient Rome and the Eurasian trade networks

چکیده

1- مقدمه

2- فرضیه تاریخی

3- روم امپراطوری و شبکه های تجارت بین المللی اوراسیا

4- تأثیر تجارت خاورمیانه بر اقتصاد روم: شواهد جدید

5- از چین تا روم- از روم تا چین: تمرکز کوتاهی بر ابریشم و جاده های ابریشم

منابع

چکیده

در نیمه دوم قرن نوزدهم، امپراطوری روم همواره یکی از بازیکنان کلیدی در شبکه های اوراسیا در نظر گرفته می شد. این تحقیق بر چهار هدف مربوطه متمرکز است. از دیدگاه تاریخ نگاری، بازسازی مسیرهای تجاری موضوع اصلی در تاریخ رابطه بین امپراطوری روم و خاورمیانه را نشان می دهد. با تصور تعدادی از برنامه های سفر و ترکیبی از مسیرهای زمینی و دریایی، ممکن است در یک حقیقت پیچیده تجدید نظر شود که در آن شبکه های اوراسیا در طول امپراطوری روم اولیه توسعه یافتند. تا آنجا که به اقتصاد مربوط می شود، مدارک جدیدی نمایانگر دامنه وسیع و تأثیر فوق العاده محصولات شرقی بر بازاهای روم است. تمرکز نهایی ما بر روی حل و بازسازی روند ابریشم چینی است که اثر مهمی بر این که چگونه تعاملات و مبادلات در شبکه های اوراسیا در طول قرن های نخست امپراطوری روم پیچیده بود و مطلقا یکنواخت نبود، دارد.

5- از چین تا روم- از روم تا چین: تمرکز کوتاهی بر ابریشم و جاده های ابریشم

ما نمی توانیم رابطه تجاری بین روم و خاورمیانه را بدون در نظر گرفتن ابریشم، یکی از افسانه ای ترین کالاهای شبکه های اوراسیایی، به خوبی توصیف کنیم (Hildebrand, 2016: non vidi). اگر صحت داشته باشد که رومی ها تمایل به شناختن کالاها با مکان های اصلیشان داشتند (مثلا فلفل مربوط به هند است و …)، این شناخت مخصوصا درمورد چین نیز بدیهی است: کلمه لاتین سرس برای مشخص کردن مردم چینی بکار می رفت. کلمه مشابهی به عنوان یک صفت برای شناخت ابریشم استفاده می شد: “ابریشم” سریکوم، سریکا به معنای “پوشاک های ابریشمی” یا همچنین “از سرزمین سرس” بود. در نهایت واژه سریکوم که جمع واژه سریکی بود نیز نامی برای “تجار ابریشم” بود. این فقط شروع امپراطوری روم است که این ماده یک کالای لوکس همه جانبه شد (Thorley, 1971). به سختی انطباقی برای ابریشم مذکور در شعرهای مارتیال- شاعر رومی زندگی روزانه- که در پایان قرن اول میلادی صحبت هایی درمورد محصولات ابریشمی در روم، به عنوان بالش ها یا پارچه ها، برای انتقال تصویری از شیوه زندگی مرفه و سطح بالا کرد را می توان یافت.

Abstract

During the second half of the 19th century, the Roman Empire was already considered one of the key players inside the Eurasian networks. This research focuses on four relevant points. From a historiographical perspective, the reconstruction of the trading routes represented a central theme in the history of the relationship between the Roman Empire and the Far East. Imagining a plurality of itineraries and combinations of overland and sea routes, it is possible to reconstruct a complex reality in which the Eurasian networks during the Early Roman Empire developed. As far as economics is concerned, new documentation demonstrates the wide range and the extraordinary impact of the Eastern products on Roman markets. A final focus on the process of Chinese silk unravelling and reweaving provides an important clue on how complex and absolutely not mono-directional were the interactions and the exchanges in the Eurasian networks during the first centuries of the Roman Empire.

5- From China to Rome – from Rome to China: a short focus on Silk and Silk Roads

We cannot conceive describing the trade relationship between Rome and the Far East without considering silk, one of the most legendary goods of the Eurasian networks (Hildebrand, 2016: non vidi). If it is true that the Romans tended to identify goods with their supposed places of origin (for example pepper is associated with India, etc.), this identification is particularly evident in the case of China: the Latin word Seres used to designate the Chinese people. The same word was used as an adjective to identify the silk: sericum ‘silk’, serica meant ‘silk garments’ or also ‘from the land of the Seres’. Finally the word sericum in the plural form serici was also a noun for ‘merchants of silk’. It is only at the beginning of the Roman Empire that this material becomes a widespread luxury good (Thorley, 1971). Hardly a coincidence then to find silk mentioned in the poems of Martial –the poet of the Roman ‘daily life’– who, at the end of the 1st century CE, speaks of silk products in Rome, as such pillows or clothes, to convey an image of wealth and sophisticated lifestyle.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

فراتر از مرزها: روم باستان و شبکه های داد و ستد اوراسیا

Beyond frontiers: Ancient Rome and the Eurasian trade networks

مقالات انگلیسی و ترجمه های فارسی رایگان با فرمت PDF آماده دانلود رایگان میباشند

همچنین ترجمه مقاله با فرمت ورد نیز قابل خریداری و دانلود میباشد

مقاله انگلیسی رایگان (PDF)

ترجمه فارسی رایگان (PDF)

خرید ترجمه با فرمت ورد

فهرست مقاله:

محدودیت ها و ملاحظات
فراوانی نسبی ایزوتوپ های عنصری پایدار و ناپایدار
انگشت نگاری عنصری
مولکول های آلی مونومری
مولکول های آلی پلیمری
همکاری بین باستان شناسان و شیمی دانان
نتیجه گیری

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

 مفهوم غیر تخصصی باستان شناسی، به معنی گنج یابی، اشیای نادر و زیبا و جمع آوری آثار هنری باستانی، پارادایم: ایندیانا جونز” ( تا حدودی به دلیل کشفیات مشهور هاینریش شیلمن( که شهر تروی را در 1870 میلادی حفاری کرد)، هیرام بینگهام( که پناهگاه اینکا ماچو پیچو را در 1911 کشف کرد) و و هوارد کارتر( که معبد توتنخامون را در 1920 میلادی در مصر کشف کرد) اطلاق می شود.
بهترین تعریف از باستان شناسی مدرن، تحقیقات مبتنی بر داده، تجربی و با طراحی دقیق می باشد که بر کشف رفتار های انسان و فرایند های اجتماعی مربوط به مصنوعات و اشیا متمرکز است. باستان شناسی امروزی، دیگر مربوط به یافتن اشیا نیست بلکه مربوط به درک و فهم اشیاء است. کاربرد شیمی تجزیه بر روی مواد باستان شناسی، به بخشی لاینفک و ضروری از تحقیقات باستان شناسی مدرن بدل شده است.
یکی از پیشگامان استفاده از شیمی تجزیه در مطالعه اشیای باستان شناسی، الفرد لوکاس(1867-1945) می باشد. لوکاس که یک شیمی دان تجزیه با سابقه کار در پزشکی قانونی بود، در 1898 به قاهره نقل مکان کرده و برای مراکز مختلف خدمات استعماری بریتانیا کار کرد. او در سن 55 سالگی باز نشسته شده و به باستان شناسی مصر روی اورد. اندکی بعد، لوکاس به عنوان مشاور شیمی دان برای وزارت آثار باستانی مصر( که تا موقع مرگ در همین سمت قرار داشت) منصوب شده و هوارد کارتر از او خواست تا در آزمایش و حفاظت از اشیای کشف شده از معبد توتنخامون به او کمک کند( شکل 1). او به خاطر کتاب خود با عنوان” صنایع و آثار باستانی مصر” که از زمان اولین انتشار آن در 1926 بار ها تجدید چاپ شده است، شهرت فراوانی کسب کرده است.
انسان، همانند همه موجودات دیگر، ساختار شیمیایی بدن و محیط خود را با فعالیت های روزانه خود تغییر می دهد. این فعالیت ها متغیر از فعالیت های روز مره( تهیه، اماده سازی و مصرف غذا و نوشیدنی، دور ریختن زباله، تولید و استفاده از ابزار های اساسی) تا فعالیت های فرهنگی( استفاده از رنگ برای اهداف تزیینی، مصرف محرک ها و مواد توهم زا در مراسم ها و یا مومیایی کردن مرده ها) تا فعالیت های خارق العاده ( هم جنس خواری، متالورژی، اصلاح ژنتیک گیاهان و حیوانات، استفاده از دارو ها و درمان ها) میباشند. همه این رفتار ها، اطلاعات اساسی را در خصوص شیوه سازمان دهی سیاسی و اقتصادی انسان ها، شیوه و چگونگی تنظیم پاسخ ها به محرک های محیطی و اجتماعی، چگونگی تعادل علایق و منافع آن ها در برابر علایق و منافع گروه بزرگ تر و فراتر از نیاز های روزمره، شیوه انتخاب افراد برای زندگی در محیط پیچیده و دنیای دارای عدم قطعیت، در اختیار قرار می دهند
شیمی تجزیه ابزاری مهم برای دست یابی به تاریخ های تقویمی مطلق برای مکان های باستانی( رادیوکربن ها و سایر اشکال تاریخ یابی ایزوتوپیک)، ارتباط مواد خام مورد استفاده در ماقبل تاریخ با منابع ژئوشیمیایی آن ها( تجزیه اکسیژن، نیتروژن، استرانسیوم و سایر ایزوتوپ ها)، استخراج ترکیب عنصری اشیا و مصنوعات از طریق انگشت نگاری عنصری و طیف سنجی( فلورسنس اشعه ایکس، انکسار اشعه ایکس، فعال سازی نوترون)، شناسایی مولکول های آلی کوچک نظیر اسیدهای چرب، چربی، استرول ها، ترپنوئیدها، آلکالوئیدها، و کربوهیدرات( ترکیب کراماتوگرافی گازی و طیف سنجی جرمی)، ترکیب کراماتوگرافی مایع و طیف سنجی جرمی و ترکیب کروماتوگرافی مایع و طیف سنج جرمی متوالی (LC/MS/MS)) و برای شناسایی مولکول های آلی بزرگ تر از جمله پپتید ها، پروتین ها و اسید های نوکلیک( رادیوایمنوسی، تست الیزا، LC/MS و LC/MS/MS ) می باشد. هر یک از فنون روش شناختی در کاربرد به طیف متغیری از مواد باستان شناسی دارای معایب و مزایای خاص بسته به ماهیت نمونه و نوع فعالیت های انسانی مورد نظر می باشد.
با توجه به این که بودجه محدود است و موانع سیاسی و حقوقی در کشف نمونه های باستان شناسی در مرز های بین المللی،فنون تجزیه ای بایستی به طور دقیق انتخاب شوند تا بر این مسائل غلبه شود ، ضمن این که جمع اوری داده ها بهینه سازی شود. تحلیل و تجزیه امروزه با استفاده از روش های مختلف برای بررسی کامل نمونه صورت می گیرد. ما در این جا به بررسی منابع مربوط به فنون پرداخته و تاکید می کنیم که بیشتر کار ها و مطالعات شامل کاربرد فنون مختلف برای جمع اوری مجموعه داده های مکمل می باشند.

بخشی از مقاله انگلیسی:

The lay conception of archaeology is often one of treasure hunting, the discovery of rare and fantastic exotica, and the collection of fine works of ancient art, the “Indiana Jones” paradigm, partly because of the famous discoveries of Heinrich Schliemann (who excavated the Hellenic city of Troy in the 1870s), Hiram Bingham (who rediscovered the Inka sanctuary of Machu Picchu in 1911), and Howard Carter (who explored the tomb of the Egyptian Pharaoh Tutankhamun in the 1920s). Instead, the best of modern archaeology couches itself as carefully designed, empirical, and data-driven research focused on uncovering the human behaviors and social processes behind the artifact. Today’s archaeology is not about finding things; it is about finding things out. The application of analytical chemistry to archaeological materials has become an essential part of modern archaeological investigation. One of the pioneers in using analytical chemistry to study archaeological objects was Alfred Lucas (1867−1945). An analytical chemist with a background in forensic science, Lucas moved to Cairo in 1898 where he worked for various departments of the British Colonial Service. At the age of 55 he retired from the civil service to pursue his interest in Egyptian archaeology.8 Shortly thereafter, Lucas became a consulting chemist for the Egyptian Department of Antiquities (a position he held until his death) and was asked by Howard Carter to assist in the examination and preservation of the artifacts from the tomb of Tutankhamun (Figure 1). He remains best known for his book Ancient Egyptian Materials and Industries of which many editions have appeared since it was first published in 1926. Human beings, like all organisms, modify the chemical constitution of themselves and their surrounding environments as they go about daily activities. These range from the quotidian (procuring, preparing, and enjoying food and beverage; discarding waste; production and use of basic tools) to the culturally specific (use of pigments and dyes for decorative purposes; consumption of stimulants and hallucinogens in ritual contexts; embalming and other treatment of the dead) to the seemingly extraordinary (cannibalism; complex metallurgy; genetic modification of plant and animal populations; applying remedies, treatments, and medicines). All of these behaviors provide fundamental information on how human groups organize themselves politically and economically, how cultural norms regulate responses to social and environmental stimuli, how individuals balance their interests against that of a larger group, and beyond the functional necessities of everyday life, how people choose to render their lives meaningful in a complex and often uncertain world. Analytical chemistry contributes techniques vital for obtaining absolute calendar dates for archaeological sites (radiocarbon and other forms of isotopic dating), linking the raw materials used in prehistory to their geochemical sources (analyses of oxygen, nitrogen, strontium, and other stable isotopes), deducing the elemental composition of artifacts via spectroscopic and elemental fingerprinting (X-ray florescence (XRF), X-ray diffraction (XRD), and neutron activation (NA) analyses), identifying relatively small organic molecules including fatty acids, lipids, sterols, terpenoids, alkaloids, and carbohydrates (combined gas chromatography/mass spectrometry (GC/MS), combined liquid chromatography/mass spectrometry (LC/MS), and combined liquid chromatography/ tandem mass spectrometry (LC/MS/MS)) and for identifying larger organic molecules including peptides, proteins, and nucleic acids (radioimmunoassay (RIA), enzyme-linked immunosorbent assay (ELISA), LC/MS, and LC/MS/MS). In their application to varying types of archaeological materials, each methodological technique holds inherent advantages and disadvantages depending on the nature of the sample and the specific type of human activities in question. Given that budgets are often limited and that the legal and political hurdles to exporting archaeological samples across international borders are often substantial, analytical techniques must be carefully selected to overcome these pragmatic concerns while at the same time optimizing the collection of meaningful data. Analysis now often takes advantage of the wide range of available methods to fully interrogate a sample. Here we loosely organize the extant literature by technique but emphasize that much work involves the application of multiple techniques for assembling complementary and intersecting data sets.

روابط بین فرهنگی بین تمدن ایران جنوبی و سیحون: مورد عجیب مهر دوروی NMI 1660

Intercultural Relations between Southern Iran and the Oxus Civilization. The Strange Case of Bifacial Seal NMI 1660

مقدمه

مهر NMI 1660

ارزیابی های تاریخی

چکیده

شواهد جدید باستان شناسی “مجموعه باستان شناسی باختر – مارگیانا” (= BAMAC) ما را به تحولی در دانش خود در روابط فرهنگی بین تمدن سیحون (آمودریا) و ایران جنوب شرقی در طول دوره هزاره سوم- دوم قبل از میلاد مسیح فراخوانده است. پروژه های باستان شناسی جدید در ترکمنستان جنوب و غرب هم چنین تصدیق شده در گونور دپ، رابطه قابل درک تر و وسیع تری را در واسطه های آسیایی نشان داده اند و تنها به جنبش عصر برنز آسیای مرکزی به سوی فلات ایران، بلوچستان و ساحل غربی خلیج فارس محدود نمیشود. به طور همزمان، تحقیقات و حفاری های جدیدی در دره جیرفت، افق فرهنگی تازه ای را در ایران شرقی نشان داده است. در این چشم انداز، اطلاعات جدید از تمدنهای سیحون (باختر و مارگینا) و جیرفت، تعابیر جدیدی را بر روی روابط تاریخی هزاره سوم – دوم در بین نواحی شرقی فراخوانده است. به طور خاص، به رسمیت شناختن اشیاء ایرانی جنوب شرقی یا اجسام تحت تاثیر تمدن جیرفت در مجموعه باستان شناسی باختر- مارگیانا، امکانپذیر است. به این دلایل، یافته های بارز BMAC جمع آوری شده در ایران از سوزا، شهداد، شهر سوخته، تپه حصار، خوراب و تپه یحیی باید به عنوان بخشی از یک شبکه وسیع تر مورد تحلیل قرار گیرند و به سادگی با حرکت مردم از آسیای مرکزی به سوی ایران جنوبی، شرح داده نمیشود. یک مهر دو سر منتشر نشده که اکنون در موزه باستان قرار دارد، یک خط مهم مدارک برای ارزیابی مجدد روابط تاریخی بین دو تمدن است، که یک آفرینش مفهومی و ایدئولوژیکی نشات گرفته از طریق اتحاد ایران جنوبی و پیشرفتهای فرهنگی آسیای مرکزی را نشان میدهد. این شواهد، یک همبخشی جدید و قاطع برای درک فرایندهای بین فرهنگی بین فرهنگ های سیحون و جیرفت است؛ حضور آن، یک دانش همگن و هنری مرتبط در قلمروی وسیعی از مارگیانا و باختر به سوی مناطق لوت، جیرفت و ایلام در یک خاستگاه فرهنگی مشترک اما با پیشرفتهای بومی مختلف را تایید میکند.

مقدمه

شواهد باستان شناسی جمع آوری شده در سال گذشته در مناطق کرمان و ترکمنستان، دانش ما از فضاهای فرهنگی در ایران شرقی را متحول میسازد، ساختار و فرایند روابط سیاسی و هنری بین تمدنهای سیحون و جیرفت را مجددا ارزیابی می نماید (هایبرت- لمبرگ کارلووسکی 1992الف). با شروع از یک مهر منقوش دورو قرار گرفته در موزه ملی ایران، چشم انداز جدیدی در پویایی شناسی بین ایران شرقی و مجموعه باستان شناسی باختر – مارگیانا (= BMAC) پیشنهاد خواهیم داد. کشف یک تمدن جدید در دره هلیل (مجید زاده 2003 الف؛ 2003ب؛ 2003ث؛ 2004؛ 2008) و یافته های باستان شناسی جدید از گونور دپ (هایبرت 1992، سالواتوری 1994الف؛ 1994ب؛ 1995؛ 2007؛ 2010؛ سارینیدی 1993ب؛ 2002 الف؛ 2002ب؛ 2005؛ 2007) ممکن است برای ایجاد ارزیابی های تاریخی جدید بر روی نقش ایفا شده توسط مناطق جیرفت و سیحون در آفرینش یک هنر تلفیق گرای جدید، شناسایی یک اتصال koiné فرهنگی ایران شرقی به مارگیانا و باختر، قطعی باشد.

شواهد وسیع توسعه هنری همگن بین ایران جنوبی و قلمروهای مرغاب و باختر باید به عنوان یک تغییر شکل فرهنگی مشترک، ارزیابی شود، با پرهیز از یک رویکرد توسعه طلبانه برای تعاملات ایران جنوب شرقی / BMAC، در جاییکه یک گذار فرهنگی یک سویه از شمال به جنوب یا بالعکس پیشنهاد شده است (هایبرت – لمبرگ – کارلووسکی 1992 الف؛ 1992ب: 136-135، بر خلاف آمیت 1986؛ 2004؛ ساریانیدی 2009؛ 43-42).

Abstract

New archaeological evidences of the so-called “Bactrian-Margiana Archaeological Complex” (= BMAC) has invited a change in our knowledge of the cultural relations between Oxus civilization and south-eastern Iran during the III-II millennium B.C. transition period. The new archaeological projects in southern and western Turkmenistan, as well as attested at Gonur Depe, have showed a wider and more articulated relation in Asia Media, not only constrained to the movement of the Central Asian Bronze Age onto the Iranian plateau, Baluchistan, and western coast of the Persian Gulf. At the same time new research and excavations in the Jiroft valley has demonstrated a new cultural horizon in the eastern Iran. In this perspective, the new information from the Oxus (Bactria and Margiana) and Jiroft civilizations invite new interpretations on III-II millennium historical relations among eastern areas. In particular, it is possible to recognize south-eastern Iranian objects or influenced materials by Jiroft civilization in the Bactrian-Margiana archaeological complex. For these reasons the characteristic finds of BMAC recovered in Iran from Susa, Shahdad, Shahr-i Sokhta, Tepe Hissar, Khurab and Tepe Yahya have to be analyzed as part of a wider network and not simply explained with the movement of people from Central Asia towards southern Iran. An unpublished bifacial seal, now placed in the Bastan Museum, is an important line of evidence for a reassessment of the historical relations between two civilizations, representing a conceptual and ideological creation originated by the union of southern Iran and Central Asian cultural developments. This evidence is a new and decisive contribution for the understanding of the intercultural processes between the Oxus and Jiroft cultures; its presence confirms a homogeneous and related-artistic knowledge in a wide territory from Margiana and Bactria to the Lut, Jiroft, and Elam regions in a joint cultural source, but with different indigenous developments.

Introduction

The archaeological evidence collected in the last year in the Kerman and Turkmenistan regions change our knowledge of the cultural spheres in eastern Iran, reassessing the structure and process of political and artistic relations between Oxus and Jiroft civilizations (Hiebert – LambergKarlovsky 1992a). Starting from a bifacial stamp seal placed in the National Museum of Iran, we would suggest a new perspective in the cultural dynamics between eastern Iran and BactrianMargiana Archaeological Complex (= BMAC). The discovery of a new civilization in the Halil valley (Madjidzadeh 2003a; 2003b; 2003c; 2004; 2008) and the new archaeological finds from Gonur Depe (Hiebert 1992; 1994; Salvatori 1994a; 1994b; 1995; 2007; 2010; Sarianidi 1993b; 2002a; 2002b; 2005; 2007) might be decisive to build up new historical evaluations on the role carried out by Jiroft and the Oxus regions in the creation of a new syncretistic art, identifying a cultural koiné linking eastern Iran to Margiana and Bactria.

The wide evidence of a homogeneous artistic development between southern Iran and the Murghab and the Bactrian territories should be evaluated as a joint cultural transformation, bypassing an expansionist approach to the south-eastern Iran/BMAC interactions where an unidirectional cultural transmission from north to south or vice versa has been suggested (Hiebert – Lamberg-Karlovsky 1992a; 1992b: 135-136 contra Amiet 1986; 2004; Sarianidi 2009: 42-43).

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

روابط بین فرهنگی بین تمدن ایران جنوبی و سیحون: مورد عجیب مهر دوروی NMI 1660

Intercultural Relations between Southern Iran and the Oxus Civilization. The Strange Case of Bifacial Seal NMI 1660

مقالات انگلیسی و ترجمه های فارسی رایگان با فرمت PDF آماده دانلود رایگان میباشند

همچنین ترجمه مقاله با فرمت ورد نیز قابل خریداری و دانلود میباشد

مقاله انگلیسی رایگان (PDF)

ترجمه فارسی رایگان (PDF)

خرید ترجمه با فرمت ورد

فهرست مقاله:

مقدمه

ایزوتوپ‌های پایدار به عنوان ردیاب‌های رژیم غذایی

بافت‌های هدف

فراوانی طبیعی ایزوتوپ‌های پایدار در شبکه‌های غذایی

کلاژن

بیوآپاتیت ها

کشت ذرت

رژیم‌های غذایی دریایی

رژیم‌های غذایی در زمان زمین شناسی

رژیم‌های غذایی نئاندرتال اواخر پلی استوسن

رژیم‌های غذایی هومیین اولیه

مقصد بعدی کجاست؟

توزیعات ایزوتوپ در اکوسیستم‌های مدرن و دیرین

توسعه جعبه ابزار ایزوتوپ

اطلاعات بیشتر از واحدهای بیومولکولی کوچک‌تر

پیشرفت‌ها در زمینه نمونه گیری و تحلیل

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

 مقدمه
استفاده از تحلیل نسبت ایزوتوپ سبک پایدار در رژیم غذایی انسان‌های گذشته در حال حاضر به یک سطح خاصی از بلوغ رسیده است. بیش از سی سال پیش، نخستین مقالات گزارشی در خصوص کاربرد ایزوتوپ‌های کربن پایدار برای جذب ذرت در میان امریکایی جنگل نشین ماقبل تاریخ (ووگل و وان در مرو 1977، وان در مرو و ول 1978) ارائه شدند. این مقالات اولیه و برجسته بر اساس یک سری کشفیات مربوط به مسیرهای ایزوتوپ کربن در فتوسنتز گیاهی (برای مثال، اسمیت و اپشتین 1971)، مشاهدات و تجربه‌های جمع اوری شده توسط شیمی دانان رادیو کربن (برگر و همکاران 1964، تأمر و پیرسون 1965، بندر 1968، لانگین 1971، هاسان و ارتنر 1977) و آزمایشات رژیم غذایی کنترل شده (دنیرو و اپشتین 1978) و مشاهدات مربوط به علفخواران (وگل 1978) بود که اطلاعات اساسی و ضروری را در مورد انتقال ترکیب ایزوتوپ غذایی به بافت‌های حیوانات ارائه کرده‌اند.
یک مزیت منحصر به فرد و متمایز رویکرد فراوانی طبیعی ایزوتوپ پایدار برای مطالعات رژیم غذایی، این است که این رویکرد، منعکس کننده و نشان دهنده غذاهایی است که واقعاً توسط یک فرد، یک گروهی از افراد خورده شده‌اند تا بقایای مربوط به یک دوره نامشخص که تنها بخش بسیار کوچکی از مواد اولیه و اصلی بوده و بقایای آلی با نرخ بقای پایین نظیر غذاهای گیاهی را نادیده می‌گیرد. در امریکای شمالی، نتایج بیشتر غیر منتظره بوده است و این مسئله منجر به بررسی مجدد شواهد باستان شناسی اولیه در خصوص تشکیل جوامع پیچیده و پذیرش و توسعه کشت ذرت شده است. هم چنین این مسئله منجر به بحث‌ها و مناظرات طولانی در خصوص شیوه منعکس شدن و نمایش ذرت در مقادیر ایزوتوپ کلاژن شده و بحث‌های گسترده‌تر در خصوص این مسئله هنوز در مطالعات مربوط به رژیم غذایی ایزوتوپ وجود دارند.
چالش‌های اصلی مربوط به مفهوم ترکیب ایزوتوپی بافت‌های انسانی مختلف از حیث اجزاو ترکیبات غذایی قابل اندازه گیری می‌باشند- این که آیا یک برآورد کم‌تر یا بیشتر از مقدار واقعی وجود دارد، شیوه رسیدگی به مسائل مربوط به تغییر پذیری، و نیز این که آیا مقادیر ایزوتوپی اندازه گیری شده با گذشت زمان ثابت باقی مانده است یا خیر. ما بایستی بدانیم که چگونه فرایندهای پس از مرگ می‌توانند بر اطلاعات اولیه رژیم غذایی تأثیر بگذارند. این مسائل مطرح شده و علی رغم پیشرفت‌های اشکار در این زمینه، تعداد زیادی از چالش‌ها هنوز هم حل نشده باقی مانده‌اند.
به عنوان بخشی از پنجاهمین سالگرد باستان سنجی، از ما خواسته شد تا روند وسیر تاریخی رشته خود را در طی نیم قرن گذشته با توجه ویژه به مقالات چاپ شده در این مجله ترسیم کنیم. چون تحولات و پیشرفت‌های اساسی در زمینه اکولوژی ایزوتوپ سبک پایدار در بسیاری از رشته‌ها رخ داده است، مطالعات اولیه به طور پراکنده در منابع و رشته‌های گسترده‌ای منتشر شده‌اند از جمله ژئو شیمی (رشته اصلی) تا علوم گیاهی و جانوری، باستان شناسی و علوم عمومی. این مجله مطالعات و مقالات زیادی را در زمینه کاربرد تحلیل نسبت ایزوتوپ سبک پایدار بر روی مرمرهای کلاسیک در مدیترانه منتشر کرده است (هرز 1992)، با این حال مقالات منتشر شده در زمینه استفاده از ایزوتوپ‌ها بر روی رژیم‌های غذایی دیرینه بیشتر مربوط به مسائل حفظ بافت‌های سنگی می باشد. به طور اخص، در یک شماره ویژه از مجله باستان سنجی در 2002، به جلسه دیاژنز استخوان چهارم تخصیص داده شد. بر اساس اهداف این مقاله مروری، من بر سودمندترین زمینه‌های رژیم غذایی و بررسی میزان پیشرفت در حل برخی مسائل اصلی ناشی از این مطالعات تاکید می‌کنم. همان طور که در بالا اشاره شد، آن‌ها شامل مسائل مربوط به تفسیر کمیت و مقدار (چه میزان)، مسیر یابی عناصر غذایی (میزان معرف بودن) و دیاژنز در بافت‌های مختلف می‌باشند (این که تحلیل‌های استخوان و دندان، اجزای آلی و غیر آلی به چه میزان قابل اطمینان است).
به دلیل گستردگی این رشته، من مقاله مروری خود را تنها به چند مطالعه برجسته از جمله کشت ذرت، رژیم‌های غذایی دریایی در میان شکارچیان- جمع اوری کنندگان ساحلی، سطح غذایی در میان انسان‌های مدرن دوره یخچالی و نئاندرتال ها و استفاده از منابع ساوانا (علفزارهای مشجر) توسط هومینین های اولیه در آفریقا محدود می‌کنم. در نهایت، من به مسیرهای پیشرفت آینده این رشته از جمله زمینه‌های تاریخچه حیات می‌پردازم. در ابتدا، لازم است تا اصول اصلی ایزوتوپ‌های سبک پایدار در شبکه‌های غذایی و مسائل حفاظت و کنترل کیفیت قبل از بررسی کاربرد ایزوتوپ‌ها در رژیم غذایی انسان، در نظرگرفته شود.

بخشی از مقاله انگلیسی:

INTRODUCTION

The application of stable light isotope ratio analysis to past human diets has by now reached a certain level of maturity. It is over 30 years since the first pioneering publications appeared reporting the application of stable carbon isotopes to the uptake of maize amongst prehistoric woodland Americans (Vogel and van der Merwe 1977; van der Merwe and Vogel 1978). These first elegant applications built on a series of discoveries related to carbon isotope pathways in plant photosynthesis (e.g., Smith and Epstein 1971), the observations and experience garnered by radiocarbon chemists (e.g., Berger et al. 1964; Tamers and Pearson 1965; Bender 1968; Longin 1971; Hassan and Ortner 1977), and then controlled diet experiments (DeNiro and Epstein 1978) and observations from free-ranging animals (Vogel 1978) that provided the essential information about transfer of dietary isotope composition to animals’ tissues. The distinct advantage of a stable isotope natural abundance approach for dietary studies is that it reflects the foods actually eaten by an individual, or a group of individuals, rather than a palimpsest of waste of uncertain duration that typically preserves only a tiny fraction of the original material and overlooks those organic remains with low survival rates, such as plant foods. In the North American case, the results were decidedly unexpected, and prompted a re-examination of the earlier archaeological evidence for the formation of complex societies, and the adoption and spread of maize agriculture. They also prompted a longstanding debate about how much maize was reflected in the collagen isotope values, and the broader debate around this issue still permeates isotope dietary studies. The main challenges are about what the isotopic composition of various human tissues really means in terms of quantifiable dietary components—whether there is over- or under-representation, how we deal with issues of equifinality and variability, and whether the measured isotopic values have remained intact over the passage of time. We need to understand how post mortem processes may impact on the primary dietary information. These problems were posed early on and, in spite of clear advances, a significant number of the challenges are still current today. As part of Archaeometry’s 50th anniversary year, we were asked to chart the course of our field over the past half century or so, paying particular attention to the contributions that have appeared in this journal. Because the fundamental developments of stable light isotope ecology have taken place within many disciplines, the pioneering studies are scattered across an extremely wide literature, from geochemistry (the original ‘home’ discipline), to plant and animal sciences, archaeology and general science. This journal has published pioneering studies on the application of stable light isotope ratio analysis to Classical marbles in the Mediterranean (e.g., Herz 1992), but contributions in isotope applications to palaeodiets have tended rather to be directed at the issues of preservation of calcified tissues. In particular, a special 2002 issue of Archaeometry was devoted to the Fourth Bone Diagenesis meeting. For the purposes of this review, I have concentrated on the most fruitful major dietary applications, and on charting the subsequent progress in addressing the major issues that have arisen out of these studies. As alluded above, they include the issues of interpretation of quantity (how much), routing of dietary nutrients (how representive), and diagenesis in different tissues (how reliable are the analyses of bone and enamel, organic and inorganic components). Because of the breadth of the field, I confine the review to a few exemplary studies, including the adoption of maize agriculture, marine-focused diets amongst coastal hunter–gatherers, trophic level amongst Glacial-period modern humans and Neanderthals, and the use of savannah resources by early hominins in Africa. Finally, I provide some pointers to the directions in which the field is heading, including high-resolution life history applications. As a start, it is useful to consider the main principles of stable light isotopes in foodwebs, and issues of preservation and quality control, before we consider specific applications to human diets.

شواهدی از باستان شناسی ایران پیش از اسلام در مورد منسوجات

Archaeological Evidence for Textiles in Pre-Islamic Iran

چکیده

تولید منسوجات خیلی زود در خاور نزدیک، حتی قبل از توسعه روستاهای آباد و بومی سازی گیاهان و جانوران در دوره نوسنگی ( عصر هجر جدید، هزاره ششم و هفتم B.C) آغاز شد. الیاف کتان یکی از اولین الیافی بود که بافته شد. ظاهر آن مانند شبکه‌ای ظریف و در هم تافته با حاشیه‌های بافته شده است و در غار Nahal Hemar  در ساحل جنوب غربی بحرالمیت یافته می‌شود.   کتان در همان زمان در Anatolia در Catal Hiiyiik نیز ظاهر می‌شود، مکان نسبتاً حفاری شده‌ای که سابقاً حدود 32 (؟) جریب زمین را تحت پوشش قرار می‌داد. منسوجات  Catal Hiiyiikکه همچنین شامل پشم یا پارچه موهر کار شده با نخهای تابیده و دولای S و Z است، متعلق به تدفینهای درون شهری می‌باشد که در آن استخوانهای مرده را می‌پیچند و جمجمه را در جعبه دیگری قرار می‌دهند . متاسفانه، آتش سوزیهایی که چندین بار در این مکان اتفاق افتاد، این پارچه‌ها را سوزانده است بطوریکه در حال حاضر هیچ اثری از رنگ آنها باقی نمانده است. با این حال، گیاهان رنگزا مثل نیل، روناس و میخک زرد  بومی این منطقه هستند و کاوشگر بر این باور است که آنها در Catal Huyiik مورد استفاده قرار می‌گرفتند.

ایده مربوط به دو نوع پارچه و همچنین حصیرهای نی، و صنایع دستی که به شکل اشیاء کوچک سفالی در  Jarmo، روستای Neolithic  در دامنه‌های غربی کوه‌های زاگرس در شرق عراق مشاهده می‌شوند، به ایران بسیار نزدیکتر است.   منسوجات باقیمانده از فلات ایران به درستی به سالهای بسیار دور برنمی گردد، زیرا باستان شناسی علمی پس از آن در ایران آغاز شد. و تنها در اواخر دهه 1950 بود که  کارهای گسترده عمدتاً در زاگرس و در خوزستان انجام گرفت. مواد رنگی و رنگرزی همانند مواد تثبیت کننده در ایران به فراوانی یافت می‌شوند،  و ممکن است تصور شود که این مواد در عهد عتیق مورد استفاده قرار می‌گرفتند. اطلاعات بیشتر مربوط به منسوجات باستانی ایران را می‌توان از بازنماییها در آثار هنری و همچنین نشانه‌های برجای مانده از منسوجات پیچیده شده در اطراف فلز که بعداً پوسیده شدند به دست آورد. این سازندهای معدنی یا شبه کانیها از طریق فرایند سنگ شدگی تشکیل شدند و بطور واقعی شکل الیاف را به خود گرفتند و شواهدی برای محققان فراهم آوردند که نشان می‌دهد مواد ارگانیک بطور طبیعی  از بین خواهند رفت. مجموعه نوشتجات ایرانیان همچنین ممکن است شواهدی از بین النهرین را نیز در بر داشته باشد، شواهدی از زمینهای پست تا غرب که بطور پیوسته هم بصورت صلح آمیز و هم خصمانه با ایران مرتبط هستند. شواهد موجود نشان می‌دهد که بین النهرین یک عامل حیاتی در روایات متداول نساجی ایران بوده است. بررسی‌های مقدماتی زیر ارائه می‌شود با این امید که انگیزه دوباره‌ای برای توجه به مواد قدیمی بوجود آید و موجبات انجام کارهای بیشتری توسط متخصصان شایسته را فراهم آورد.

Abstract

The production of textiles began very early in the Near East, even before the development of settled villages and the domestication of plants and animals in the Neolithic Period (New Stone Age, the 7th and 6th millennia B.C.). Flax was one of the first fibers to be woven; it appears in an elegantly knotted net with a woven border found in the Nahal Hemar Cave on the southwest banks of the Dead Sea.”1 Flax also appears about the same time in Anatolia at Catal Hiiyiik, a partially excavated site once covering some 32 (?) acres. The Catal Hiiyiik textiles, which also included wool ormohair worked in S- and Z-spun two-ply yarns, came from intramural burials where they bound up the bones of the dead and in one case filled a skull.2 Unfortunately, the fires that destroyed the site on several occasions charred the fabrics so that no trace of color now remains. However, the dye plants woad, madder and weld are native to the region, and the excavator believed that they were used at Catal Huyiik.

Closer to Iran are the impressions of two types of fabric as well as reed matting and basketry found on small clay objects at Jarmo, aNeolithic village on the western slopes of the Zagros Mountains in eastern Iraq.3 The textile remains from the IraniarTpLaleau proper do not date quite as early, in part because scientific archaeology began later in Iran; and it is only since the late 1950s that widespread work has been carried out, primarily in the Zagros and in Khuzistan. Natural dyestuffs are abundant in Iran as are mordants,4 and one may assume that these materials were utilized in antiquity. Additional information about ancient Iranian textiles can be derived from representations in works of art as well as the impressions left by textiles wrapped around metal that later corroded. These mineralized formations or pseudomorphs were produced by petrification and faithfully replicate the shapes of the fibers, providing the researcher with documentation for organic material that normally would have been lost. The Iranian corpus may also be supplemented by evidence from Mesopotamia, the lowland to the west that was in continual contact, both peaceful and hostile, with Iran. Present evidence suggests that Mesopotamia was a vital factor in the Iranian textile tradition. The following preliminary survey is presented with the hope that it will arouse new interest in material long known and provoke further work by qualified specialists. Archaeological evidence for textil

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

شواهدی از باستان شناسی ایران پیش از اسلام در مورد منسوجات

Archaeological Evidence for Textiles in Pre-Islamic Iran

مقالات انگلیسی و ترجمه های فارسی رایگان با فرمت PDF آماده دانلود رایگان میباشند

همچنین ترجمه مقاله با فرمت ورد نیز قابل خریداری و دانلود میباشد

مقاله انگلیسی رایگان (PDF)

ترجمه فارسی رایگان (PDF)

خرید ترجمه با فرمت ورد

فهرست مقاله:

چکیده

1-مقدمه

2-مواد و روش‌ها

2-1 روش استخراج A

2-2 روش استخراج B

2-3 روش استخراج C

3-نتایج

3-1 نگهداری کلاژن

4-بحث

5-نتیجه گیری

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

1-مقدمه
تحلیل‌های ایزوتوپ پایدار δ13C و δ13N اندازه گیری شده در کلاژن استخوان معمولاً برای بازسازی الگوهای رژیم غذایی و معیشت باستان استفاده می‌شوند (امبروز 1993، باکرنز و همکاران 2006، هانچ و همکاران 2006، جی و ریچاردز 2006، کاتنزبر 2000، ریچاردز و همکاران 1998). برای تولید نمونه‌های استخوانی برای تحلیل ایزوتوپ، روش‌های متعددی توسعه یافته است. بیشتر این روش‌ها، عواملی نظیر هومیک اسید و لیپیدهایی که می‌توانند بر صحت (تکرار پذیرِ) اندازه گیری‌ها اثر بگذارند را در نظر می‌گیرند (برانک رامزی و همکاران 2004، براون و همکاران 1998، کولینز و گالی 1998، گاروی ولاک و همکاران 2004، لیدن و همکاران 1995، نیلسن مارش و هدچ 2000، سمال و اربان 1995).
به طور کلی بر طبق گفته لانگین (1979)، روش‌های استخراج شامل انحلال ماتریس معدنی در یک محلول HCL، انحلال پذیری کلاژن در دمای بالا در محلول HCL ضعیف و سپس روش خشک کردن انجمادی کلاژن باقی مانده استفاده شد. با این حال، اصلاحات متعددی از جمله افزودن یک مرحله تیماری با NAOH برای حذف هومیک اسید قبل از انحلال پذیری کلاژن (دنیرو و اپشتین 1981) و یا استفاده از اولترافیلتراسیون برای تخلیص کلاژن محلول وجود دارد (براون و همکاران 1988). این توصیه‌ها معمولاً موسوم به مراحل پاک سازی برای اندازه گیری کلاژن اصلی مورد استفاده در مطالعات رژیم غذایی می‌باشند.
رویکردهای شیمیایی متنوعی در تهیه نمونه‌های مورد استفاده توسط ازمایشگاه های ایزوتوپ پایدار متفاوت وجود دارد. با این حال، صرف نظر از مراحل، ازمایشگاه ها از نتایج یک دیگر به صورت منابع و مقایسه در مطالعات رژیم غذایی استفاده می‌کنند (بیلیس و همکاران 2004، جورکوف 2002، کیگان 1989). مطالعات قبلی بر روی این روش‌های استخراج به بررسی اثرات اولترافیلتراسیون در سن یابی رادیوکربن و تأثیر لیپیدها بر روی مقادیر ایزوتوپ کربنی پایدار (برانک رامزی و همکاران 2004، لیدن وهمکاران 1995) پرداخته‌اند. نتایج نشانداده است که اولترافیلتراسیون موجب می‌شود تا ذرات الاینده بزرگ‌تر باقی بمانند و لپیید ها موجب تغییر سیگنال‌های کربن می‌شوند. از این روی بررسی این که آیا روش‌های استخراج و مراحل پاک سازی بر نتایج ایزوتوپی و تفسیر تغییرات رژیم غذایی تأثیر می‌گذارند یا خیر، لازم است.
هدف ویژه این مطالعه مقایسه سه روش تهیه نمونه بر روی مواد اسکلتی حفاظت شده با ارزیابی تفاوت‌های حاصله در δ13C و δ13N ، کیفیت کلاژن و عملکرد کلاژن می‌باشد. اولین روش A شامل تیمار با NaOH، دومین روش B شامل هر دو اولترافیلتراسیون و فیلتراسیون با فیلترهای جداکننده Ezee(5-8 میکرومتر) قبل از خشک کردن انجمادی توصیف شده توسط ریچارد و هدج (1999) و مالدنر و ریچارد (2005) می‌باشد. سومین روش (C) نسخه اصلاحشده روش B با حذف مرحله اولترافیلتراسیون می‌باشد. این نسخه اصلاح شده روش B در ازمایشگاه های تحلیل ایزوتوپ پایدار با استفاده از مطالعات رژیم غذایی استفاده می‌شود (هانچ و همکاران 2006).
2-مواد و روش‌ها
نمونه‌های استخوانی انتخاب شده برای این مطالعه، از یک مجموعه اسکلتی مشخص از گورستان قرون وسطی Ahlgade 15e17 در هالبک دانمارک (ازموسن 1997) جمع اوری شد. گورستان بین 1100-1573 پس از میلاد استفادهشده و دارای بیش از 700 اسکلت مدفون در خاک رس است. این مواد به دلیل وضعیت حفاظتی عالی خود انتخاب شدند (استخوان‌ها از نظر ماکروسکوپی با ساختارهای سخت سالم باقی مانده بودند). هشت نمونه استخوانی از پنج نفر با سه روش استخراج، استخراج شد. جزییات مربوط به نمونه‌ها، از جمله سن و جنسیت افراد در جدول 1 نشان داده شده است.

بخشی از مقاله انگلیسی:

1. Introduction

Stable isotope analyses of d13C and d15N measured in bone collagen are routinely used for the reconstruction of ancient diets and subsistence patterns (e.g., Ambrose, 1993; Bocherens et al., 2006; Honch et al., 2006; Jay and Richards, 2006; Katzenberg, 2000; Richards et al., 1998). Several techniques have been developed to prepare bone samples for isotope analysis. Most of these consider and adjust for factors such as humic acids and lipids that might influence the reproducibility of the measurements (Bronk Ramsey et al., 2004; Brown et al., 1988; Collins and Galley, 1998; Garvie-Lok et al., 2004; Lide´n et al., 1995; Nielsen-Marsh and Hedges, 2000; Semal and Orban, 1995). Generally, following Longin (1971), the extraction methods involve dissolving the mineral matrix in a HCl solution, subsequent solubilisation of collagen at elevated temperature in a weak HCl solution, followed by lyophilisation of the remaining collagen. However, there are various modifications including the addition of a treatment step with NaOH to remove humic acids before solubilisation of the collagen (DeNiro and Epstein, 1981), or the use of ultra-filtration to purify the solubilised collagen (Brown et al., 1988). These recommendations are commonly applied as cleaning steps in order to measure the original collagen used in dietary studies. There are diverse chemical approaches in sample preparation used by different stable isotope laboratories. However, whatever the steps, the laboratories use each others results as references and comparison in dietary studies (e.g. Bayliss et al., 2004; Jørkov, 2002; Keegan, 1989). Previous studies of these extraction methods have examined the effects of ultra filtration in radiocarbon-dating and the contribution of lipids on the stable carbon isotope values (e.g. Bronk Ramsey et al., 2004; Lide´n et al., 1995). Results have shown that ultra-filtration may still leave larger contaminating particles and lipids may alter the carbon signals. We therefore thought it necessary to investigate whether the extraction methods and cleaning steps may influence the isotopic result and hence potentially the interpretation of dietary variation. The specific purpose of this study was to compare three sample preparation methods on well-preserved skeletal material by evaluating the resultant differences in d13C and d15N, collagen quality and collagen yield. The first method (A) includes the treatment with NaOH, the second method (B) includes both ultra-filtration and filtration with Ezee filter separators (5e8 mm) (Elkay Laboratory Product) before lyophilisation as described in Richards and Hedges (1999) and Mu¨ldner and Richards (2005). The third method (C) is a modified version of method B, by excluding the ultra-filtration step. This modified version of method B is also used in laboratories conducting stable isotope analysis in dietary studies (Honch et al., 2006).

2. Materials and methods

The bone samples selected for this study were chosen from a large well documented skeletal collection from the medieval cemetery Ahlgade 15e17 in Holbæk, Denmark (Asmussen, 1997). The cemetery was used between ca. 1100e1573 AD, and contained more than 700 skeletons buried in clay soil. The material was chosen because of its excellent state of preservation (the bones were macroscopically intact with a hard structure and feel (i.e. non-flaky)). Eight bone samples from five individuals were each treated with the three extraction methods. Details on the samples, including age and sex of the individuals are given in Table 1.