تاثیر والدین و مدرسه بر ویژگی های شخصیت در میان نوجوانان چینی

Parental and School Influences on Character Attributes Among Chinese Adolescents

مقدمه

مطالعه ی 1: یافته ها بر پایه ی دیدگاه دانش آموز

مطالعه ی 2: یافته ها بر پایه ی دیدگاه والدین

بحث کلی

منابع

     اهداف: در حالی که گزاره های نظری فراوانی درباره ی تأثیرات والدین و مدرسه بر شکل گیری منش در میان نوجوانان وجود دارد، شواهد تجربی محدودی در این زمینه در دست است. برای پر کردن این خلأ پژوهشی، این مطالعه بررسی کرد که چگونه عوامل والدینی (برای نمونه، کنترل رفتاری، پشتیبانی، رابطه ی والدین-فرزند، و کنترل روان شناختی) و عوامل مدرسه ای (رابطه ی آموزگار-دانش آموز و رابطه ی دانش آموز-دانش آموز) بر خصوصیات منشی نوجوانان در حوزه های «خوش رفتاری»، «خودانضباطی و پیروی از قانون» و «فضیلت های سنتی چینی» از منظرهای فرزند و والدین تأثیر می گذارند.

روش ها: ما از داده های تحقیق پیمایشی گردآوری شده از 2472 نوجوان چینی (میانگین سنی 82/1±76/14 سال؛ 1271 دختر) و 412 پدر و مادر چینی (میانگین سنی 53/6±68/45 سال؛ 313 مادر) در هنگ کنگ استفاده کردیم.

نتایج: مدل سازی معادلات ساختاری اثرات مثبت معنی داری از عوامل والدینی مثبت و عوامل رابطه ای در مدرسه بر خصوصیات منشی کودکان آشکار کرد. با وجود این، کنترل روان شناختی به عنوان شاخص فرزندپروری منفی نقش یک پیش بینی کننده ی منفی از خصوصیات منشی نوجوانان را ایفا نکرد.

نتیجه گیری: این یافته ها بر تأثیر منحصر به فرد عوامل والدینی و مدرسه ای گوناگون بر رشد منش در میان نوجوانان چینی پرتو افکند. یافته ها همچنین دلالت بر اهمیت ترویج دارایی های بوم شناختی در خانواده و مدرسه از طریق آموزش والدین و آموزگار در آموزش کارامد منش دلالت دارد، که برای فرزندان و رشد سالم نوجوانان مهم و حیاتی است.

مطالعه ی 1: یافته ها بر پایه ی دیدگاه دانش آموز

روش ها

شرکت کنندگان و رویه ها

     در سال 2017، پروژه ای با عنوان «ایجاد منش—مأموریتی مشترک برای آینده ای بهتر» در هنگ کنگ اجرا شد تا شکل گیری خصوصیات منشی و دیگر توانش های روان شناختی در میان دانش آموزان دبیرستانی را دریابد. این پروژه داده هایی را از دانش آموزان، آموزگاران و والدین از چند جنبه گردآوری کرد، مانند خصوصیات منشی نوجوانان، رفتارهای جامعه پسند، فرزندپروری، رابطه در مدرسه، و بهزیستی نوجوانی (37). طی گردآوری داده ها، همه ی شرکت-کنندگان در جریان اصول ناشناسی، محرمانگی، مشارکت داوطلبانه و کناره گیری آزادانه قرار گرفتند. این پروژه تأییدیه ی اخلاقی را از «زیرکمیته ی اخلاقیات آزمایش شوندگان انسانی» در دانشگاه مربوط به نویسندگان به دست آورد.

     این مطالعه از داده های دانش آموزان بهره برد. تیم پژوهشی به طور تصادفی 20 دبیرستان محلی را برای مشارکت در پروژه برگزید. آنگاه هر مدرسه ی شرکت کننده به طور تصادفی یک یا چند کلاس از دانش آموزان را برگزید و آنان را برای تکمیل یک پرسشنامه ی دانش آموزی که خصوصیات منشی و دیگر متغیرها را می سنجید، دعوت کرد (38). رضایت کتبی از مدرسه ها، دانش آموزان برگزیده، و والدین شان پیش از گردآوری داده ها کسب شد. طی گردآوری داده ها، به دانش آموزان زمان کافی داده شد تا به پرسشنامه ها در محیط کلاس درس شان با حضور مسئول پژوهش پاسخ دهند.

     مجموعاً 2474 دانش آموز پرسشنامه را تکمیل کردند. در میان این شرکت کنندگان دانش آموز، 1468 تن از پایه ی هفتم تا پایه ی نهم و 988 تن از پایه ی دهم تا دوازدهم بودند. میانگین سنی شرکت کنندگان دانش آموز برابر با 76/14 سال بود (SD=1.82) و 1271 دختر در آن حضور داشتند. اکثریت شرکت کنندگان اظهار کردند که در خانواده ی کامل زندگی می کنند (n=1785، 2/72 درصد) و بدون نابرخورداری اقتصادی خانوادگی (n=1738، 3/70 درصد). بر اساس داده هایی در سطح منطقه در سال 2016، 8/17 درصد از خانواده های هنگ کنگی برخوردار از فرزند، خانواده های ناکاملی بودند (39) و 1/23 درصد از فرزندان در خانواده های کم درآمد زندگی می کردند (40). این ارقام دلالت بر آن دارد که نمونه ی کنونی با خصوصیات مرتبط در جمعیت عمومی قابل قیاس بود.

بهبود سلامت روانی والدین و مهارت های عمومی فرزندان به واسطه گردشگری خانوادگی

Family tourism improves parents’ well-being and children’s generic skills

چکیده
1 مقدمه
2 روش
1-2 شرکت کنندگان و روند بررسی
2-2 اندازه گیری ها
3 نتایج
1-3 مشخصات گردشگری خانوادگی
2-3 اعتبارسنجی مقیاس ها و همبستگی نتایج
3-3 مزایای گردشگری خانوادگی برای سلامت روان والدین و مهارت های عمومی کودکان
4 بحث
5 نتیجه گیری
6 اهمیت پژوهش
منابع

چکیده

گردشگری خانوادگی در سالیان اخیر توجه محققان بسیاری را به خود جلب کرده است اما بررسی های طولی اندکی مزایای روانشناختی آن را ارزیابی کرده اند. به همین دلیل این پژوهش از یک طرح پیش آزمون-پس آزمون برای بررسی اثرات مثبت گردشگری خانوادگی روی سلامت روان والدین و مهارت های عمومی فرزندان آنها استفاده می کند. ما داده های خود را از 217 خانواده گردآوری کردیم که کودکان آنها در مقطع ابتدایی تحصیل می کردند و با هم به تعطیلات خانوادگی رفته بودند. پرسش نامه هایی را به والدین و کودکان آنها دادیم تا پر کنند. نتایج نشان داد که سلامت روان والدین و مهارت های عمومی کودکان پس از گردشگری خانوادگی نسبت به قبل از آن بهتر شده بود. علاوه بر این، یک تجربه گردشگری به یادماندنی و مهارت افزایی از طریق گردشگری خانوادگی رابطه مثبتی با تغییرات بوجود آمده در سلامت روان والدین از این طریق داشت. یافته های ما اهمیت درنظر داشتن دیدگاه های مختلف اعضای خانواده را نشان می داد و مزایای تعامل آنها با هم را نیز شناسایی کرد.

1مقدمه

گردشگری خانوادگی توجه محققان و صنعت گردشگری را به خود جلب کرده است (برای نمونه، دورکو و پتریک 2013؛ لهتو، چوی، لین و مک درمید 2009؛ لی، لهتو و لی 2020؛ اسچانزل، ییمان و بکر 2012). طبق نظرسنجی “روندهای مسافرت خانوادگی 2018” آگودا (2018)، بازار گردشگری خانوادگی خصوصا در کشورهای آسیایی رونق چشمگیری یافته است. برای مثال، نظرسنجی گردشگری ملی 2018 ژاپن نشان داد که گردشگری خانوادگی یکی از مهم ترین انواع مسافرت است که 64/19 درصد از گردشگری داخلی و 06/30 درصد از گردشگری خارجی را در بین ساکنان ژاپنی به خود اختصاص داده است (آژانس گردشگری ژاپن، 2020). علاوه بر این، بسیاری از آژانس های مسافرتی یک بسته مسافرتی را تحت عنوان tabi-iku ارائه می دهند که نوعی گردشگری خانوادگی با هدف رشد فردی کودکان است که در بین خانواده های ژاپنی محبوبیت خاصی پیدا کرده است (موریشیتا 2013). از این رو به پژوهش هایی نیاز داریم که گردشگری خانوادگی را بیشتر بررسی کنند تا درک ما از این موضوع بیشتر شود.

Abstract

Family tourism has gained increased attention from researchers in recent years; however, few longitudinal studies have examined the psychological benefits of family tourism. Therefore, this study employed a pretest-posttest design to examine the beneficial effects of family tourism on parents’ well-being and their children’s generic skills. We collected data from 217 families with elementary school children who went on family holidays, administering questionnaires to both parents and children. The results showed that parents’ well-being and children’s generic skills increased from before to after the family tourism experience. Moreover, a memorable tourism experience and children’s skill development through family tourism were positively associated with changes in parents’ well-being through family tourism. Our findings highlight the importance of considering multiple perspectives from family members and identify the benefits of their interactions.

1 Introduction

Family tourism has gained increasing attention from researchers as well as the tourism industry (e.g., Durko & Petrick, 2013; Lehto, Choi, Lin, & MacDermid, 2009; Li, Lehto, & Li, 2020; Schanzel, ¨ Yeoman, & Backer, 2012). According to Agoda’s “Family Travel Trends 2018” survey (2018), the market for family tourism has increased, especially in Asian countries. For example, Japan’s 2018 National Tourism Survey showed that family tourism is one of the most popular types of travel, comprising 19.64% of domestic tourism and 36.06% of overseas tourism among Japanese residents (Japan Tourism Agency, 2020). Moreover, many travel agencies developed a package tour called tabi-iku, a form of family tourism aimed at promoting children’s personal development, that is gaining popularity among Japanese families (Morishita, 2013). Thus, research that investigates family tourism to increase the understanding of the family tourism market is needed.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

بهبود سلامت روانی والدین و مهارت های عمومی فرزندان به واسطه گردشگری خانوادگی

Family tourism improves parents’ well-being and children’s generic skills

راهبردهای کمک به والدین دانش آموزان با نیازهای آموزشی ویژه در آموزش از راه دور اضطراری در لهستان

Assisting Strategies of the Parents of Students with Special Educational Needs in the Emergency Remote Learning in Poland

چکیده

1 مقدمه

2 روش تحقیق

3 نتایج تحقیق

4 بحث

منابع

چکیده

     این پژوهش، برای رسیدن به چهار هدف انجام شد: (الف) شناسایی و تشخیص استراتژی هایی برای والیدن دانش آموزانی که نیازهای آموزشی خاص دارند (SEN) در آموزش از راه دور در دورۀ همه گیری ویروس کووید-19؛ (ب) مقایسۀ این استراتژی ها با استراتژی های مربوط به والدین دانش آموزان غیرSEN؛ (ج) شناسایی پیشگوهای مشارکت والدین در آموزش از راه دور دانش آموزان دارای SEN؛ (د) بررسی اینکه آیا استراتژی های شناسایی شده، تمایزی در موانع و مزایای یادگیری از راه دور ایجاد می کنند یا خیر. در کل، 421 نفر والدین دانش آموزان مدرسۀ ابتدایی در این مطالعه شرکت کردند که 86 نفر از آنها (20%) والدین دانش آموزان دارای SEN بودند (گروه SEN). بر اساس آنالیز عاملیِ نتایج (پاسخ دهندگان، یک پرسشنامۀ الکترونیکی 66 آیتمی را پر کردند)، سه استراتژی اصلی برای مشارکت والدین در آموزش از راه دورِ دانش آموزان شناسایی شد: (1) معلّم متعهّد (CT)، با 40% در گروه SEM و 55% در گروه غیر SEM؛ (2) مربّی حمایت از فعالیت خودجوش (ASC) با 22% در گروه SEN و 26% در گروه غیرSEM؛ (3) معلّم و گره گشای متعهّد (CRT) با 38% در گروه SEN و 19% در گروه غیرSEN. قدرتمندترین پیشگو برای مشارکت والدین با دانش آموزان SENدر نقش معلّم متعهد، تقاضای بیش از حد از طرف مدرسه بود. والدینی که بچه های آنها انگیزۀ کمی برای یادگیری نشان دادند، با بیشترین احتمال، تکالیف بچه های خود را برایشان انجام می دادند و استراتژی گره گشا و معلّم متعهد را اجرا می کردند. جنبه های مثبت آموزش از راه دور، اغلب توسط والدینی که مشارکت متوسطی داشتند و اجازۀ استقلال و خودجوشی به فرزندانشان می دادند دیده شد (مربّی های حمایت کننده از خودجوشی). از نتایج حاصل می توان در بهینه سازی فعالیت مدارس در تنظیم برنامه های آموزش از راه دور دانش آموزان SEN و همکاری با والدین، استفاده نمود.

2 روش تحقیق
2-1 نمونه ها
     در کل، 421 نفر والدین (393 مؤنث، 28 نفر مذکر؛ [28،29] برای تعدیل غالبیت زنان بر مردان در مطالعات علمی اجتماعی) دانش آموزان مدرسه ابتدایی در این پژوهش شرکت داشتند؛ 83 نفر (20%) از آنها والدین دانش آموزان SEN بودند. والدین، نمایندۀ دانش آموزان در تمام مراحل آموزش ابتدایی بودند: (الف) پایۀ اول تا سوم با 147 دانش آموز، شامل 15 دانش آموز SEN (10%)، (ب) پایۀ 6-4 با 175 دانش آموز، شامل 42 دانش آموز SEN (24%)، (ج) پایۀ 8-7 با 99 دانش آموز شامل 26 دانش آموز SEN (26%). دانش آموزان از 45 مدرسۀ مختلف انتخاب شدند. شرکت کنندگان در این پژوهش، شرکت داوطلبانه داشتند و پاسخ دهندگان، هیچ حق الزحمه ای دریافت نکردند. آنها از طریق گروه های معلّمان و والدین دانش آموزان مدارس ابتدایی در رسانه های جمعی، انتخاب شدند. روش مورد استفاده در تحقیق، توسط کمیتۀ اخلاقی محلی تأیید شد. این پژوهش در مرحلۀ اولیۀ همه گیری و محدودیت های کووید-19در آوریل و مه 2020 انجام شد. به دلیل شرایط همه گیری در مجارستان، ERL در 16 مارس 2020 معرفی شد. آن زمان، اغلب کلاس ها در مدارس به روش غیرهمزمان برگزار شدند.

2-2 ابزار و روش ها
     والدینی که در این پژوهش شرکت کردند، یک پرسشنامۀ الکترونیکی 66 آیتمی را پُر کردند. پرسشنامه شامل سه بخش بود که هر کدام مربوط به یک بخش کلیدی در یادگیری از راه دور بودند: (1) راه های حمایت از فرزند در ERL؛ (2) موانع شناخته شده در اجرای ERL؛ (3) مزایای شناخته شدۀ ERL. ارزیابی بر اساس مقیاس لیکرت (از صفر = بسیار مخالف تا 5 = بسیار موافق) انجام شد. تحلیل عاملی به طور جداگانه برای هر بخش از پرسشنامه انجام شد که اجازۀ تشخیص خرده مقیاس های خاص را می داد (جدول 1).

یک روش متا تحلیلی برای ارتباط بین کنترل بازدارنده و سازگاری رفتاری گزارش شده توسط والدین در کودکان در حال رشد: تمایز مشکلات رفتاری برونی سازی و درونی سازی شده

A meta-analytic approach to the association between inhibitory control and parent-reported behavioral adjustment in typically-developing children: Differentiating externalizing and internalizing behavior problems

چکیده

1- مقدمه

2- روش

3- نتایج

4- بحث و گفتمان

5- نتیجه گیری

منابع

چکیده

     اختلالات در کنترل مهاری (IC) از پیشترها به عنوان یک جنبه ی مهم در ظهور و جریان رفتار ناسازگار و غیرانطباقی در اوایل دوران کودکی درنظر گرفته شده اند. با این حال، همچنان مشخص نیست که آیا این دیدگاه برای هر دو حوزه ی برونی سازی و درونی سازی تعدیل و سازش رفتاری گزارش شده توسط والدین اعمال می شود یا خیر. علاوه براین، تحقیقات قبلی تکوینی و مرتبط با رشد (فراتحلیلی) و نظریه ای که این ارتباط را مشخص می کند تا حد زیادی ناهمگونی گسترده ی اقدامات IC و مفهوم سازی ها را نادیده گرفته اند. متا آنالیز پیش رو ارتباط IC با مشکلات رفتار برونی سازی شده (N=3160، 21 مطالعه) و درونی سازی شده ی (N= 1758، 12 مطالعه) گزارش شده توسط والدین را بررسی کرده، آن را با فهرست رفتار کودک (CBCL)، در گروهی غیربالینی از کودکان در بازه سنی 2-8 سال ارزیابی کرد. آن ها بیشتر به ارزیابی اثرات تعدیل کننده ی یک طبقه بندی IC پیشین، مطابق با یک مدل دو عامل اخیرا پیشنهاد شده از IC پرداختند (گزارش توانمندی/ قدرت تحمل، سمپسون و کارول، 2019). همراستا با تحقیقات قبلی در حوزه ی بالینی، نتایج حاصل مفهوم یک ارتباط قوی و استوار اما ناچیز بین IC و مشکلات رفتاری برونی سازی شده (r = −0.11) در اوایل دوران کودکی را اثبات می کنند. با این حال، هرچند در ادبیات تحقیقی مکررا مطرح شده، هیچ ارتباط خطی معناداری را نمی توان با مشکلات رفتاری درونی سازی شده شناسایی کرد. علاوه براین، در هر دو متا آنالیز، هیچ اثر تعدیل کننده ای از طبقه بندی IC را نمی توان نشان داد. این یافته ها دانش ما نسبت با درک شناختی از رفتار غیرانتطباقی و ناسازگارانه ی زودرس را بیشتر می کنند، ضمن اینکه نشان می دهند که زیرگونه های مختلف IC از لحاظ آماری با مشکلات رفتار برونی سازی شده مرتبط هستند اما با مشکلات رفتار درونی سازی شده ارتباطی ندارند. به طور کلی، ارتباط ناچیز توانایی IC با مشکلات رفتار در گروه های غیربالینی سوالات گسترده تری در مورد نقش IC در تعدیل رفتاری را موجب می شود.

ارتباط IC با مشکلات رفتار برونی سازی شده
     در تحقیقات مرتبط با رشد و تکامل، اکثر مطالعاتی که به بررسی رابطه ی IC با اختلالات در تعدیل رفتاری پرداخته اند در حوزه ی مشکلات رفتار برونی سازی شده انجام شدند (اوگیلوی و همکاران، 2011). این زیرنمونه ی رفتار غیرانطباقی و ناسازگار معمولا یا با پرخاشگری فیزیکی، تکانشگری، بیش فعالی، نشان داده می شود یا با ترکیبی از آن ها (کمپبل و همکاران، 2000)، و به صورت عامل پیش بینی کننده ی اولیه و زودهنگام بزهکاری نوجوانان و مشکلات سلامت روانی در بزرگسالان مشخص می شود (بتز، 1995؛ فارینگتون، 1989). به طور متوسط، نشان داده شد که مشکلات رفتار برونی سازی شده، مثل رفتار پرخاشگرانه، بیش فعال، یا مقابله جویانه و نافرمان تدریجا در اوایل دوران کودکی کم می شوند (گیلیوم و شاو، 2004). تحقیقی که IC را با مشکلات رفتار برونی سازی شده مرتبط می کند تا حد زیادی روی گروه های بالینی متمرکز شده است، درحالیکه نواقص و اختلالات در عملکرد بازدارنده در کودکان با شرایط بالینی مربوطه، مثل اختلال نقص توجه (کم توجهی) – بیش فعالی (AD/HD) یا اختلال رفتار ایذایی (DBD؛ آلدرسون و همکاران، 2007؛ اوسترلان و همکاران، 1998؛ پولی –پت و بکر، 2011، 2015؛ شومیکر و همکاران، 2013) را نشان می دهند. برای مثال، در متا آنالیزهای صورت گرفته توسط شومیکر و همکاران (2013) و پلی – پت و بکر (2011)، اندازه اثرهای متوسط برای نقص مهار و بازدارندگی در کودکان در معرض خطر اختلالات رفتار برونی سازی شده نشان داده شدند. در مقابل این پیش زمینه، نقص و اختلال در IC به صورت یک مکانیزم حیاتی از رفتار غیرانطباقی و ناسازگار زودظهور تصور شده است، همانطور که در تشخیص بعدی اختلال نقص توجه – بیش فعالی و اختلال رفتار ایذایی منعکس شده است (پلی – پت و بکر، 2021). مادامیکه این نتایج دیدگاه مهمی نسبت به رابطه ی IC با تعدیل رفتاری در کودکانی با علائم بالینی از مشکلات رفتار برونی سازی شده را ارائه می کنند، همچنان مشخص نیست که آیا این نتایج متا آنالیز نیز برای گروه های غیربالینی اعمال می شوند یا خیر. در واقع، شواهد و مدارک بدست آمده از طیف گسترده ای از مطالعات همبستگی در کودکانی که به طور معمولی در حال رشد هستند یک رابطه ی منفی مشابهی را نشان می دهند (برای مثال، کافی و همکاران، 2016؛ ایدن و همکاران، 2007) و بررسی های طولی ثابت کرده اند که اختلالات زودهنگام و اولیه در IC مشکلات رفتار برونی سازی شده ی بعدی در آن کودکان را پیش بینی می کنند (اولسون و همکاران، 1999؛ ریگز و همکاران، 2003).

ارتباط IC با مشکلات رفتار درونی سازی شده
     اطلاعات کمی در مورد رابطه بین IC و مشکلات رفتار درونی سازی شده وجود دارد، که شکایات جسمی، اضطراب، افسردگی، و گوشه گیری را دربر می گیرد (لیو و همکاران، 2011). به طور متوسط، مشکلات رفتار درونی سازی شده افزایش تدریجی در طی اوایل دوران کودکی و همچنین همبستگی های متقابل با مشکلات رفتار برونی سازی شده را نشان می دهند (گیلیوم و شاو، 2004). درحالیکه مشکلات درونی سازی شده در دوران کودکی و نوجوانی کانون توجه محوری تحقیق پیش رو با موضوع آسیب شناسی روانی رشدی و رشته های مربوطه است، ارزیابی های مربوط به مبنای شناختی در اوایل دوران کودکی همچنان بی نتیجه باقی می مانند (کویجمانس و همکاران، 2001؛ اوسترلان و سرگیانت، 1996). در توضیحات و گزارشات قبلی، کودکان مبتلا به مشکلات درونی سازی شده به این صورت مشخص شده بودند که رفتار خود را بیش از حد کنترل می کنند، همانطور که از طریق تکانشگری کم و میزان بالای مهار و بازداری رفتاری نشان داده می شد (آخنباخ، 2011؛ بلاک و بلاک، 1980؛ نیگ 2000؛ کی، 1988، 1993). با این حال، شواهد تجربی حاصل از مطالعاتی که از معیارهای رفتاری استاندارد شده برای ارزیابی IC استفاده می کنند (درست در مقابل استفاده از رویه های رتبه بندی خارجی) این فرضیه ها را به صورت محدود تأیید کرده و پشتیبانی می کنند. به خصوص، مادامیکه مطالعات اندگی یک ارتباط مثبت پیش بینی شده از معیارها و اقدامات IC با مشکلات رفتار درونی سازی شده در کودکان را شناسایی کرده اند (موری و کوچانسکا، 2002)، شواهد ضد و نقیض آشکاری نیز وجود دارد، ضمن اینکه هیچ شواهدی برای وجود یک ارتباط (بلانکن و همکاران، 2017؛ ایزنبرگ و همکاران، 2005؛ اوسترلان و همکاران، 1998)، یا حتی یک رابطه ی معکوس کیم اسپون و همکاران، 2019؛ لنگوآ، 2003؛ اولدهینکل و همکاران، 2007؛ واگنر و همکاران، 2014) وجود ندارد. لذا، درحال حاضر مشخص و مشهود نیست که آیا ارتباط بین IC و تعدیل رفتاری، همانطور که در حوزه ی مشکلات رفتار برونی سازی شده شناسایی شده را می توان به حوزه ی مشکلات رفتار درونی سازی شده تعمیم داد یا خیر، ضمن اینکه نیاز به تحقیق فراتحلیلی را نیز نمایان می کند.

بدتنظیمی هیجان در کودکان دچار اوتیسم: یک بررسی چندروشی از نقش عوامل کودک و والدین

Emotion dysregulation in children with autism: A multimethod investigation of the role of child and parent factors

چکیده

1- مقدمه

2- روش ها

2-1 شرکت کنندگان

2-2 مقیاس ها

2-2-1 پیامد 1: بدتنظیمی هیجان مشاهده شده

2-2-2 پیامد 2: گزارش والدین درباره ی بدتنظیمی هیجان کودک

2-3 عوامل کودک

2-3-1 نشانه شناسی اوتیسم

2-3-2 کنترل بازداری

2-4 عوامل والدین

2-4-1 استرس والدین

2-4-2 فرزندپروری ذهن آگاهانه

2-4-3 متغیرهای کنترل

2-5 رویه ها

2-6 تحلیل داده

3- نتایج

3-1 میزان بدتنظیمی هیجان در وظیفه ی استیصال

3-2 همبستگی های دومتغیره در میان متغیرها

3-3 رگرسیون سلسله مراتبی

3-4 تحلیل تعدیل گری

4- بحث و دلالت ها

4-1 محدودیت ها و مسیرهای آینده

4-2 نتیجه گیری

منابع

چکیده

زمینه: بر پایه ی یافته ها، کودکان دچار اوتیسم در مقایسه با همتایان بدون اوتیسم خود مشکلات بزرگ تری در رابطه با تنظیم هیجان تجربه می کنند. خصوصیات مرتبط با اوتیسم (یعنی چالش های ارتباط اجتماعی، رفتار تکراری محدود، مشکلات کنترل بازداری) و عواملی بیرونی والدین (یعنی استرس والدین، فرزندپروری ذهن آگاهانه) به عنوان عوامل منجرشونده به بدتنظیمی هیجان در جوانان دچار اوتیسم مطرح شده اند.

روش: مطالعه ی کنونی ارتباط میان عوامل کودک و والدین و دو شاخص از بدتنظیمی هیجان کودک (گزارش والدین و کدگذاری رفتار مشاهده ای) در 44 کودک دچار اوتیسم در بازه ی سنی 8 تا 13 سال را ارزیابی کرد.

نتایج: نشانه شناسی اوتیسم کودک، مشکلات کنترل بازداری، استرس والدین، و فرزندپروری ذهن آگاهانه همگی با بدتنطیمی هیجان گزارش شده توسط والدین مرتبط بودند، اما با بدتنظیمی هیجان مشاهده شده مرتبط نبودند. به طریقی مشابه، رگرسیون خطی آشکار کرد که این عوامل به طور مشترک بدتنظیمی هیجان گزارش شده توسط والدین را پیش بینی کردند اما بدتنطیمی هیجان مشاهده شده را پیش بینی نکردند. علایق محدود/ رفتارهای تکراری و مشکلات کنترل بازداری به عنوان پیش بینی کننده های مثبت یکتای بدتنظیمی هیجان گزارش شده توسط والدین پدیدار شدند.

نتیجه گیری: یافته ها بر اهمیت استفاده از رویکرد چندروشی و در نظر گرفتن عوامل سطح کودک و سطح والدین در هنگام بررسی بدتنظیمی هیجان در کودکان دچار اوتیسم تأکید می  کنند.

1- مقدمه

کودکان دچار اوتیسم اغلب چندابتلایی هایی همچون افسردگی، اضطراب، یا خشم را در نتیجه ی مشکلاتی که با تنظیم هیجان دارند، تجربه می کنند (کای و همکاران، 2018) و بسیاری دست کم یک نوع اختلال سلامت روان را همزمان بروز می دهند (سالازار و همکاران، 2015). تنظیم هیجان به عنوان «فرایندهای بیرونی و درونی مسئول نظارت، ارزیابی، و اصلاح واکنش های هیجانی، به ویژه ویژگی های شدید و آنی آن ها، برای تحقق اهداف فرد» (تامپسون، 1994، صص. 28-27) توصیف می شود. ناتوانی در به کارگیری این فرایندها منجر به بدتنظیمی هیجان می شود (ویس، بورنهام ریوسا، مافسکی و بیومونت، 2017)، که می تواند به صورت کج خلقی، طغیان، و پاسخ های منفی پایدار تجلی یابد (سامسون و همکاران، 2014).

4-2 نتیجه گیری

با در نظر گرفتن دلالت هایی که بدتنظیمی هیجان برای سلامتی و تندرستی روان در پی دارد، ضرورت درک بهتر مشکلات تنظیم هیجانی ای که کودکان دچار اوتیسم تجربه می کنند، احساس می شود. الگوهای ارتباط متفاوت یافت-شده میان بدتنظیمی هیجان مشاهده شده و گزارش شده توسط والدین در مطالعه ی کنونی بر اهمیت به کارگیری یک رویکرد چندروشی در هنگام بررسی عواملی که منجر به تنظیم هیجان کودک می شوند و بررسی دقیق این که چگونه روش های گوناگون سنجش ممکن است تجربیات و توانایی های گوناگون را برانگیزند، تأکید می کند. در حالی که ارتباطاتی میان بدتنظیمی هیجان گزارش شده توسط والدین و عوامل کودک و والدین یافت شد، همین الگوها برای بدتنظیمی هیجان مشاهده شده در طول یک وظیفه ی آزمایشگاهی مستأصل کننده یافت نشدند، امری که دلالت بر آن دارد که عوامل منجرشونده به بدتنظیمی هیجان برای کودکان دچار اوتیسم ممکن است از یک بافت به بافتی دیگر تغییر کنند. یافته های ما دلالت بر آن دارند که خصوصیات اوتیسم، استرس والدین، و فرزندپروری ذهن آگاهانه عوامل مهمی هستند که هنگام بررسی تنظیم هیجان باید مورد توجه قرار گیرند.

Abstract

Background Children with autism have been found to experience greater difficulties with emotion regulation than peers without autism. Characteristics related to autism (i.e., social communication challenges, restricted repetitive behaviours, inhibitory control difficulties) and external parent factors (i.e., parent stress, mindful parenting) have been suggested to contribute to the emotion dysregulation (ED) experienced by youth with autism.

Method The current study evaluated associations between child and parent factors and two indices of child ED (parent report and observational behaviour coding), in 44 children with autism, ages 8–13 years.

Results Child autism symptomology, inhibitory control difficulties, parental stress and mindful parenting were all associated with parent reported ED, but not with observed ED. Similarly, linear regressions revealed that these factors jointly predicted parent reported ED, but not observed ED. Restricted interests/repetitive behaviours and inhibitory control difficulties emerged as unique positive predictors of parent reported ED.

Conclusions Findings highlight the importance of using a multimethod approach and of considering child- and parent-level factors when investigating ED in children with autism.

1. Introduction

Children with autism often experience co-occurring depression, anxiety, or anger as a result of difficulties with emotion regulation (Cai et al., 2018), with many meeting criteria for at least one co-occurring mental health disorder (Salazar et al., 2015). Emotion regulation is described as “the extrinsic and intrinsic processes responsible for monitoring, evaluating, and modifying emotional reactions, especially their intensive and temporal features, to accomplish one’s goals” (Thompson, 1994, pp. 27–28). Difficulty employing these processes leads to emotion dysregulation (ED; Weiss, Burnham Riosa, Mazefsky, & Beaumont, 2017), which can present as tantrums, outbursts, and sustained negative responses (Samson et al., 2014).

4.2. Conclusion

There is a need to better understand emotion regulation difficulties experienced by children with autism, considering the implications that ED has for mental health and wellness. The different patterns of association found between observed and parent reported ED in the current study highlight the importance of employing a multimethod approach when exploring factors that contribute to child emotion regulation and of carefully considering how various measurement methods may elicit different experiences and abilities. While associations were found between parent reported ED and child and parent factors, these same patterns were not found for observed ED during a frustrating lab task, suggesting that the factors contributing to ED for children with autism may vary across contexts. Our findings suggest that autism characteristics, parental stress, and mindful parenting are important factors to consider when exploring emotion regulation.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

بدتنظیمی هیجان در کودکان دچار اوتیسم: یک بررسی چندروشی از نقش عوامل کودک و والدین

Emotion dysregulation in children with autism: A multimethod investigation of the role of child and parent factors

والدین خشن و رفتار پرخاشگرانه کودکان: یک مدل میانجیگری تعدیل شده

Harsh Parenting and Children’s Aggressive Behavior: A Moderated Mediation Model

چکیده

1- مقدمه

2- مواد و روش ها

3- نتایج

4- بحث

5- نتیجه گیری

منابع

چکیده

      فرزندپروری مستبدانه و تأثیر آن بر رفتار پرخاشگرانه ی فرزندان توجه بسیاری از پژوهشگران را به خود جلب کرده است، اما مطالعات اندکی به بررسی نقش فرایند عاطفی پرداخته اند. این مطالعه بر آن است تا رابطه ی میان فرزندپروری مستبدانه، رفتار پرخاشگرانه ی فرزندان، باورهای هنجاری درباره ی پرخاشگری، و خوکارامدی عاطفی تنظیمی را در کنار سازوکار برهمنکش آن ها بررسی کند. نمونه ای شامل 235 دانش آموز سال های آخر دبستان در بیجینگ چین به عنوان شرکت کننده با استفاده از مقیاس فرزندپروری مستبدانه، مقیاس باورهای هنجاری درباره ی پرخاشگری، پرسشنامه ی پرخاشگری بوس-وارن، و مقیاس خودکارامدی عاطفی تنظیمی به کار گرفته شدند. نتایج دلالت بر آن داشت که: 1) فرزندپروری مستبدانه دارای تأثیر پیش بینی کننده ی مثبت معنی داری بر رفتار پرخاشگرانه ی فرزندان پس از کنترل کردن جنسیت است؛ 2) باورهای هنجاری درباره ی پرخاشگری فرزندان نقش میانجی را میان فرزندپروری مستبدانه و رفتار پرخاشگرانه ی فرزندان ایفا می کند؛ و 3) خودکارامدی عاطفی تنظیمی دارای تأثیرات تعدیل کننده هم بر مدل میانجی باورهای هنجاری درباره ی پرخاشگری فرزندان و هم در مدل پیش-بینی کننده ی مستقیم فرزندپروری مستبدانه بر رفتار پرخاشگرانه ی فرزندان است. نتایج نه تنها برای درک رابطه ی میان فرزندپروری مستبدانه و رفتار پرخاشگرانه ی فرزندان از منظر یک مدل یکپارچه ی فرایندهای عاطفی و شناخت سودمند هستند، بلکه روش عملی تازه ای برای پیشگیری و مداخله در رفتار پیشگیرانه ی فرزندان در آینده فراهم می-آورد.

نقش میانجی¬گرایانه¬ی باورهای هنجاری و پرخاشگری
     باورهای هنجاری درباره¬ی پرخاشگری به این موضوع اشاره دارد که افراد تا چه میزان گمان می¬کنند که پرخاشگری یک رفتار اجتماعی معقول و پذیرفتنی است. این رفتارها را می¬توان به دو دسته¬ی باورهای هنجاری عمومی و باورهای هنجاری موقعیتی تقسیم کرد. باورهای هنجاری عمومی درباره¬ی پرخاشگری بر این پایه استوار هستند که «به¬طور کلی، زدنِ افراد کار خوبی است. این حق من است.». در حالی که باورهای هنجاری موقعیتی درباره¬ی پرخاشگری بر این پایه استوار هستند که «اگر کسی من را اول زد، من هم او را خواهم زد» [17]. سبک فرزندپروری می¬تواند مستقیماً یا به¬طور غیرمستقیمی بر درونی¬سازی هنجارهای رفتار اجتماعی توسط فرزندان تأثیر بگذارد [18]. مدل پرخاشگری عمومی همچنین اشاره می¬کند که مواجهه¬ی بلندمدت با یک محیط خشن، شناخت پرخاشگری فرد را بهبود خواهد داد، و رفتار پرخاشگرانه را به عنوان ابزار معقولی برای حل و فصل نزاع¬ها قلمداد خواهد کرد، و بدین ترتیب باورهای هنجاری والایی درباره¬ی پرخاشگری استوار می¬کند و تولید رفتار پرخاشگرانه را آسان¬تر می¬سازد [19]. به¬طور خلاصه، فرزندپروری مستبدانه راهبردهای عاطفی و رفتاریِ معقولی را برای افراد نشان نمی¬دهد. این امر می¬تواند منجر به اختلال¬های عاطفی و تکانه¬های رفتاری شود، سوگیری¬های شناختی اجتماعی پرخاشگرانه را انتقال دهد، مسائل درونی¬سازی و برونی¬سازی را افزایش دهد، و شناخت منفی از جهان واقعی ایجاد کند. بنابراین، فرزندپروری مستبدانه می¬تواند به¬طور مثبتی باورهای هنجاری فرزندان درباره¬ی پرخاشگری را پیش¬بینی کند.

     در عین حال، باورهای هنجاری درباره¬ی پرخاشگری یک پیش¬بینی¬کننده¬ی مهم از رفتار پرخاشگرانه هستند. بر پایه¬ی این مدل پردازش اطلاعات از شکل¬گیری پرخاشگری، باورهای هنجاری درباره¬ی پرخاشگری می¬توانند بر انتخاب رفتاری فرزندان تأثیر بگذارد، و به فرزندان کمک کنند تا رفتار پرخاشگرانه را با یکسری معیار درونی یا بیرونی مدیریت کنند [17، 20]. پردازش اطلاعات اجتماعی (SIP) همچنین یادآوری می¬شود که باورهای هنجاری درباره¬ی پرخاشگری این موضوع که آیا افراد رفتار پرخاشگری را بروز می¬دهند و تکرار رفتار پرخاشگرانه را از یک منظر شناختی کنترل می¬کنند، را تنظیم خواهد کرد [21]. باورهای هنجاری درباره¬ی پرخاشگری به شکل مثبتی با رفتار پرخاشگرانه¬ی واقعی همبستگی دارند [22]. فرزندانی که بیش¬تر با پرخاشگری غیرمستقیم همسویی دارند دارای پرخاشگری غیرمستقیم بالاتری در خوداظهاری¬ها هستند [23]. این موضوع همچنین دارای تأثیر دیرپایی است. به عبارت دیگر، فرزندان ممکن است از طریق مشاهده و یادگیری سبک فرزندپروری مستبدانه¬ی والدین خود، باروهای هنجاری والاتری درباره¬ی پرخاشگری ایجاد کنند، و این باورها بیش از پیش بر رفتار پرخاشگرانه¬ی آنان تأثیر خواهد گذاشت، امری که آشکار می¬کند که این یک موضوع مهم در شناخت فرزندان است. بنابراین، این مطالعه این فرضیه را پیش می¬نهد که باورهای هنجاری درباره¬ی پرخاشگری یک نقش میانجی را میان فرزندپروری مستبدانه و رفتار پرخاشگرانه¬ی فرزندان ایفا می¬کند.

نقش همدلی در مکانیزم ایجاد پیوند بین کنترل روانشناختی والدین با واکنشهای عاطفی به بیماری همه گیر کووید19: یک مطالعه آزمایشی در میان جوانان چینی

The role of empathy in the mechanism linking parental psychological control to emotional reactivities to COVID-19 pandemic: A pilot study among Chinese emerging adults

چکیده

1. مقدمه

2. متد ها

1. 2. شرکت کنندگان

2. 2. مقیاس ها

3. 2. استراتژی تحلیلی

3. نتایج

1. 3. آمار توصیفی و تناظر متغیرها

2. 3.آزمایش برای تعیین اثر میانجی گری

4. مباحثه

5. نتیجه گیری

چکیده

شیوع بیماری ویروس کرونا (کووید 19) در سال 2019 و گسترش و انتشار آن در سراسر جهان تنش هایی را از منظر اقتصادی، اجتماعی و شخصی به همراه داشته است. برای درک بهتر سازگاری انسان با این وضعیت اضطراری سلامت عمومی و مکانیسم بنیادین آن، رابطه میان کنترل روانشناختی والدین بر جوانان و واکنش های عاطفی افراد به کووید 19 و همچنین نقش همدلی در این میان مورد بررسی قرار گرفته است. در این تحقیق با استفاده از یک پرسشنامه میزان کنترل روانشناختی والدین، همدلی و واکنش های عاطفی در مراحل اولیه کووید 19 در  445 جوان سنجیده شد. نتایج حاصله نشان داد که کنترل روانشناختی والدین خطر بروز واکنش های عاطفی منفی افراد به این بیماری همه گیر را افزایش می دهد. علاوه بر این، نتیجه تحقیقات ما بر روی مکانیسم پریشانی شخصی مشخص کرده اند که کنترل روانشناختی والدین موجب بروز واکنش های عاطفی منفی خواهند شد. اگر چه هیچ تاثیر و ارتباط مستقیمی میان کنترل روانشناسی والدین و واکنش های عاطفی مثبت مشاهده نشده است، اما پریشانی و دیدگاه گیری  بر پیوستگی و ارتباط اثر عکس دارد. یافته ها برای پیش بینی و مداخله در امور مشکلات بهداشت روان در خصوص بیماری همه گیر کووید 19 و وضعیت اضطراری سلامت عمومی نتایجی را به همراه داشته است. 

1- مقدمه

بیماری ویروس کرونا 2019 (کووید 19) به یک وضعیت اورژانسی سلامت عمومی تبدیل شده استو دولت ها، مشاغل، جوامع محلی و در کل عموم مردم را درگیر کرده است (گرینبرگ، داچرتی، گناناپراگاسام، و وسیلی، 2020؛ وو و مک گوگان، 2020). از آن جا که کووید 19 تهدید سلامت عمومی، اعمال محدودیت های طولانی مدت برای انواع فعالیت ها، به تبع فشار مالی و سایر عوارض جانبی متعاقب را همراه داشته است موجب پدید آمدن انواع مشکلات روانی از جمله علائم اضطراب، افسردگی، ترس و استرس در عموم مردم شده است (بروکس و دیگر محققان، 2020؛ مان، کروگر، و ووهس، 2020؛ کیو و دیگر محققان، 2020؛ وانگ و دیگر محققان، 2020؛ ژانگ، وانگ، راوچ، و وی، 2020). در پیش بینی اختلالاتی که در طی بیماری همه گیر کووید 19 موجب کاهش سلامت روان می شود، بروز برخی از ویژگی های ناکارآمد شخصیتی، مانند بدبینی (یوانچویچ و ملیچویچ، 2020)، کناره گیری (سوما و دیگر محققان، 2020) و آلکسی تایمی (نارسایی هیجانی) (تانگ، هو، یانگ، و زو، 2020)، تایید شده است. از آن جا که به احتمال زیاد قرار است این وضعیت برای مدتی طولانی در سراسر جهان ادامه داشته باشد، فراخوانی فوری و ضروری برای توجه بیشتر به سلامت روان عمومی صادر شده است. در این زمینه، این مقاله با هدف یافتن عواملی که بیشتر موجب به وجود آمدن خطرات شخصی و خانوادگی در مورد واکنش های عاطفی ناهنجار به بیماری همه گیر کووید 19 می شوند، انجام شده است.

5- نتیجه گیری

در این تحقیق عوامل خطر بالقوه در کاهش سلامت روان در طول پاندمی کووید 19 بررسی شده است و بیانگر کوششی نو در جهت کشف نقش واسطه ای احساس همدلی در رابطه میان کنترل روانشناختی والدین و بروز واکنش های عاطفی در جوانان بوده است. یکی از تاثیرات جرئی و غیر مستقیمی که کنترل روانشناختی والدین بر بروز واکنش های عاطفی دارد از طریق وجود پریشانی شخصی یافت شده است. در کمال ناباوری نتایج نشان داده اند که کنترل روانشناختی والدین توانایی دیدگاه گیری را بهبود می بخشد، این مولفه می توان در مقابل تاثیر منفی پیش بینی شده پریشانی شخصی بر بروز واکنش های عاطفی مثبت به عنوان یک عامل محافظ عمل کند. این یافته ها به درک بهتر توسعه همدلی و تاثیر آن بر مشکلات سلامت روان در دوران پاندمی کووید 19 کمک می کند. با بررسی یافته های این مقاله می توان برای محافظت از افراد در برابر تاثیرات سو روانشناختی در طی پاندمی فعلی ویروس کرونا و شرایط اضطراری عمومی در آینده راهکارهای اندیشید و اقدامات موثری انجام داد.

Abstract

The outbreak of coronavirus disease 2019 (COVID-19) and its worldwide spread have brought economic, social and personal stress. To better understand human adjustments to this public health emergency and its underlying mechanism, the relationship between perceived parental psychological control in emerging adults and individual’s emotional reactivity to COVID-19 as well as the role of empathy was examined. The study was conducted among 445 emerging adults using questionnaires measuring parental psychological control, empathy, and emotional reactivities in the initial stage of COVID-19. Results revealed that parental psychological control conferred risks for individual’s increased negative emotional reactivity to this pandemic. Moreover, our findings shedlight on personal distress as a mechanism through which parental psychological control induces negative emotional reactivities. Although no direct effect between parental psychological control and positive emotional reactivity was found, personal distress and perspective taking mediate the association in an opposite way. Findings have implications for predicting and intervening mental health problems in COVID-19 pandemic and future public health emergency.

1- Introduction

The coronavirus disease 2019 (COVID-19) has become a public health emergency posing enormous challenges to governments, businesses, local communities, and general public (Greenberg, Docherty, Gnanapragasam, & Wessely, 2020; Wu & McGoogan, 2020). Due to threat to public health, prolonged activity restrictions, financial pressure, and other attendant adverse impacts, COVID-19 has triggered kinds of psychological problems of the general population, including symptoms of anxiety, depression, fear, and stress (Brooks et al., 2020; Mann, Krueger, & Vohs, 2020; Qiu et al., 2020; Wang et al., 2020; Zhang, Wang, Rauch, & Wei, 2020). Some dysfunctional personality characteristics, such as pessimism (Jovančević & Milićević, 2020), detachment (Somma et al., 2020) and alexithymia (Tang, Hu, Yang, & Xu, 2020), were confirmed to predict declines in mental health during the COVID-19 pandemic. As the situation is likely to continue for some time around the world, there is an urgent call for more attention to public mental health. Against this background, the current study aims to further explore the personal and family risk factors concerning the maladaptive emotional reactivities to COVID-19 pandemic.

5- Conclusion

This study examines the potential risk factors for declines in mental health during COVID-19 and represents a new attempt to explore the mediating role of empathy in the association between parental psychological control and emotional reactivity among emerging adults. A partial indirect effect of parental psychological control on the negative emotional reactivity through personal distress is found. The results surprisingly indicate that parental psychological control improves perspective taking abilities, which functions as a protective factor against the negative prediction of personal distress on positive emotion reactivity. The current findings contribute to a better understanding of empathy development and its effect on mental health problems in COVID-19. It also provides some thoughts for conducting effective measures to protect individuals from adverse psychological impacts during the current coronavirus disease and future public emergency.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

نقش همدلی در مکانیزم ایجاد پیوند بین کنترل روانشناختی والدین با واکنشهای عاطفی به بیماری همه گیر کووید19: یک مطالعه آزمایشی در میان جوانان چینی

The role of empathy in the mechanism linking parental psychological control to emotional reactivities to COVID-19 pandemic: A pilot study among Chinese emerging adults

“هیچ چیز در اینجا وجود ندارد”: دیدگاه والدین روستایی برای ترویج تفریح فعال و ایمن برای کودکان مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم (ASD)

There’s nothing here: Perspectives from rural parents promoting safe active recreation for children living with autism spectrum disorders

چکیده

1. مقدمه

2. روشها

2.1 طرح پژوهش

2.2 مشارکت کنندگان و نمونه

2.3 جمع آوری داده

2.4 تحلیل داده

3. نتایج

3.1 آسیب های مختص به کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم (ASD) که مانع از تفریحات ایمن می شوند

3.2 اهمیت فضاهای ایمن در هوای آزاد در مناطق روستایی برای کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم (ASD)

3.3 استراتژی های مختلف والدین برای رفع ریسک ها و برآورده سازی نیازها

3.4 نیازهای ادراک شده برای فراهم کنندگان تفریح

4. بحث

4.1 یافته های کلیدی و کاربردها

4.2 محدودیت ها، و پیشنهاداتی برای مطالعات آینده

5. نتیجه گیری

منابع

چکیده

زمینه: کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم (ASD) و خانواده های آنها، چالش ها و موانعی را در سطوح مختلف تجربه می کنند که روی مشارکت آنها در فعالیت های مختلف تأثیرگذار هستند. هدف مطالعه حاضر این است که درک ما درباره عوامل تأثیرگذار بر این موضوع را توسعه دهد که خانواده ها چطور می توانند تفریحات فعال و ایمن برای کودکان 3-12 ساله مبتلا به اختلال طیف اوتیسم (ASD) خود را در مناطق روستایی ترغیب کنند، و اینکه چطور می توان پشتیبانی از این خانواده ها را افزایش داد.

روشها: در این مطالعه کیفی از یک رویکرد توصیفی تفسیری استفاده کرده ایم. 12 مصاحبه عمقی نیمه ساختارمند را با والدین کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم (ASD) انجام دادیم. داده ها را نیز به صورت موضوعی تجزیه و تحلیل کردیم.

نتایج: چهار موضوع اصلی پدیدار شد: 1) آسیب پذیری های مختص به کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم (ASD) که مانع از تفریحات ایمن می گردد. 2) اهمیت فضاهای ایمن در هوای آزاد در مناطق روستایی برای کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم (ASD). 3) استراتژی های مختلف والدین برای رفع ریسک ها و برآورده سازی نیازها. 4) نیازهای ادراک شده برای آموزش فراهم کنندگان تفریحات.

نتیجه گیری: یافته های مطالعه ما بر مسائل اولویت متمرکز بر خانواده همچون نگرانی های ایمنی والدین در رابطه با گریز و ریسک آسیب های مربوط به خطرات مهم محیطی و هوای آزاد در مناطق روستایی تأکید داشتند. آگاهی از اوتیسم و آموزش تفریحی لازم هستند و می توانند به توسعه تعاملی طرح های ایمنی مختص کودکان کمک کنند و فرصت های فراگیر را ترویج کنند. طراحی کنندگان برنامه می توانند از این اطلاعات برای ترغیب سیاست گذاری هایی استفاده کنند که به مشارکت خانواده ها در فعالیت های ایمن کمک می کنند.

5.  نتیجه گیری

در این مطالعه روی تجربیات والدین تمرکز کرده ایم و ضرورت مشارکت در تفریحات ایمن برای کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم (ASD) در مناطق روستایی را بیان کرده ایم. استراتژی های عملی برای برآورده سازی این نیازها پیشنهاد شده اند که می توان آنها را در سطوح اجتماع و برنامه های تفریحی اجرا کرد. این تحقیق درک جدیدی از دیدگاه های والدین و نگرانی های ایمنی منحصر به فرد در خصوص مشارکت در فعالیت های تفریحی را برای کودکان مبتلا به اوتیسم آنها در مناطق روستایی فراهم می سازد. ما در این مطالعه همچنین صدای خانواده ها را بیان می کنیم که دیدگاه های روستایی آنها را منعکس می سازد و کمک جدیدی را برای مطالعات موجود فراهم می سازد. این یافته ها مبنای مهمی را برای توسعه برنامه ها و خط مشی ها در آینده فراهم می سازند تا از خانوااده ها و کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم (ASD) پشتیبانی کنند و این کودکان بتوانند در تفریحات و ورزش های موجود در جوامع خود مشارکت کنند. بهبود مشارکت در تفریحات می تواند به سلامت، ایمنی و کیفی زندگی کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم (ASD) و خانواده های آنها کمک کند. ما همچنین مسیرهایی را برای تحقیقات آینده پیشنهاد می کنیم. کودکان مبتلا به اختلال طیف اوتیسم (ASD) باید فرصت هایی برای تجربه تفریحات ایمن و جامع پیدا کنند، صرفنظر از اینکه توانایی ها، نیازها یا محیط های زندگی آنها تا چه حد متفاوت است.

Abstract

Background Children with autism spectrum disorder (ASD) and their families experience challenges and barriers at multiple levels that influence their activity participation. The purpose of this study was to develop understanding about factors influencing how families can promote safe, active recreation for their children 3–12 years living with ASD across rural settings and how supports for these families can be enhanced.

Methods This qualitative study used an interpretive descriptive approach. Twelve in-depth, semi-structured interviews with parents of children with ASD were conducted. Data was analyzed thematically.

Results Four main themes emerged: 1) ASD specific child vulnerabilities impeding safe recreation. 2) Importance of safe outdoor spaces in rural settings for children with ASD. 3) Diverse parent strategies to address risks and needs. 4) Perceived needs for training of recreation providers.

Conclusion Findings highlight family-centred priority issues including parental safety concerns related to elopement and risk of injury linked to environmental and outdoor hazards prominent in rural settings. Autism awareness and recreational training is needed and could incorporate collaborative development of child specific safety plans to foster inclusive opportunities. Program planners can use this information to encourage policy making to aid families’ safe activity participation.

5. Conclusion

This study highlights parental experiences and expressed needs for promoting safe recreation participation for their children living with ASD in rural settings. Practical strategies for addressing these needs that can be implemented at community and recreation program levels have been suggested. This research offers new understanding of parents’ perspectives and the unique safety concerns surrounding recreational participation for their children with autism in rural contexts. Moreover, this study represents a familycentred voice reflecting rural perspectives and provides a novel contribution to the literature. These findings provide an important foundation for future program and policy development to support families and children living with ASD to engage in recreation and sport in their communities. Improved participation in recreation can contribute to the health, safety, and quality of life of children with ASD and their families. Future directions for research are also suggested. Children living with ASD should have opportunities to experience safe inclusive recreation no matter their differing abilities, needs, or settings in which they live.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

“هیچ چیز در اینجا وجود ندارد”: دیدگاه والدین روستایی برای ترویج تفریح فعال و ایمن برای کودکان مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم (ASD)

There’s nothing here: Perspectives from rural parents promoting safe active recreation for children living with autism spectrum disorders

اثر طولانی مدت طرفداری والدین بر بلوغ شغلی نوجوانان

Long-Term Effect of Parents’ Support on Adolescents’ Career Maturity

چکیده

پیش زمینه نظری

حمایت والدین و بلوغ شغلی

حمایت روحی و بلوغ شغلی

حمایت علمی و آموزشی و بلوغ شغلی

حمایت از فعالیت های فرهنگی و بلوغ شغلی

رابطه بین حمایت والدین، عزت نفس و بلوغ شغلی

تفاوت های جنسیتی در بلوغ شغلی

روش

معیارها

آنالیز داده ها

نتایج

بحث

نتیجه گیری

منابع

چکیده

هدف این مطالعه، شناسایی عوامل موثر بر پیشرفت شغلی نوجوانان بوده است. ما با استفاده از سه موج داده های طولی (مطالعه طولی آموزش و پرورش سئول در سال 2010)، علاوه بر تأثیر میانجی گری عزت نفس در روابط بین حمایت والدین و بلوغ شغلی، اثرات مستقیم و غیرمستقیم حمایت والدین بر بلوغ شغلی را مورد بررسی قرار دادیم. ما همچنین تفاوت های جنسیتی را در ارتباط میان متغیرها بررسی کردیم. افرادی که در این پژوهش مورد بررسی قرار گرفتند، 4187 نوجوان بودند که از کلاس هفتم در سال 2010 تا کلاس نهم در سال 2012 پیش رفته بودند. نتایج به شرح زیر است: اولا، حمایت والدین تأثیرات متفاوتی بر بلوغ شغلی نسبت به عزت نفس دارد. دوما، در روابط طولی حمایت والدین، عزت نفس و بلوغ شغلی، تفاوت های تکاملی و رشدی به طور تجربی با توجه به جنسیت پشتیبانی می شد. نتایج این تحقیق نشان می دهد که ارتقاء شغلی نوجوانان را می توان از طریق مداخلات مناسب در دوران نوجوانی، با در نظر گرفتن این تفاوت های جنسیتی، افزایش داد.

نتیجه گیری

در مجموع این مطالعه نشان داد که حمایت روانی، تحصیلی و فرهنگی والدین تاثیر طولی بالایی بر بلوغ شغلی نوجوانان دارد و اینکه عزت نفس نقش واسطه ای مهمی را در این رابطه ایفا می کند. این نتایج نشان می دهد که والدین نوجوانان باید به عزت نفس فرزندان خود کمک کنند و محیطی را برای آنها فراهم کنند تا بتوانند به طور عاقلانه مسیر شغلی خود را در این جامعه در حال تغییر پیدا کنند. یک مفهوم عملی مهم در اینجا این است که برای تقویت آمادگی شغلی نوجوانان نه تنها حمایت لازم است، بلکه ما هم باید از طریق ارتقا عزت نفس نوجوانان به آن ها کمک کنیم تا شغل خود را با توجه به ارزش ها و استعدادهای خود انتخاب کنند. علاوه بر این، وجود تفاوت های جنسیتی در مسیر رشد بلوغ شغلی، نیاز به تطبیق این مداخلات دارد.

Abstract

The purpose of this study was to identify the factors influencing adolescents’ career development. Using three-wave longitudinal data (Seoul Education Longitudinal Study2010), we examined the direct and indirect effects of parents’ support on career maturity, in addition to the mediating effect of selfesteem in the relationship between parents’ support and career maturity. We also examined the sex differences in the relationship among the variables. The subjects of this research were 4,187 adolescents who progressed from seventh grade in 2010 to ninth grade in 2012. The results are as follows: First, parental support has differential effects on career maturity via self-esteem. Second, in the longitudinal relationship of parents’ support, self-esteem, and career maturity, the developmental differences according to sex were supported empirically. This study finding suggests that it is possible to enhance adolescents’ career development by proper interventions in the period of adolescence which take into consideration these sex differences.

Conclusion

Overall, this study found that parents’ psychological, academic, and cultural support exert a longitudinal influence on adolescents’ career maturity and that self-esteem plays a key mediating role in this relationship. These results suggest that parents of adolescents need to facilitate their children’s selfesteem and provide an environment for them to explore their career path wisely in the fastchanging society. An important practical implication here is that in order to encourage adolescents’ career preparation, not only must support be provided, but we also need to help them choose their career based on their values and aptitudes with confidence by enhancing their self-esteem. In addition to this, the existence of sex differences in the developmental path to career maturity confirmed the need to adapt these interventions accordingly.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

اثر طولانی مدت طرفداری والدین بر بلوغ شغلی نوجوانان

Long-Term Effect of Parents’ Support on Adolescents’ Career Maturity

نگرش والدین نسبت به آموزش جنسی در مقطع ابتدایی در غنا

Parental attitude towards sex education at the lower primary in Ghana

چکیده

1 مقدمه

2- روش پژوهش

2-1 نمونه

2-2 روند پژوهش

2-3 معیارهای پژوهش

2-4 عملیات آماری روی داده ها

3- نتایج پژوهش

3-1 نگرش والدین نسبت به آموزش مسائل جنسی

3-2 سن مناسب برای آغاز آموزش مسائل جنسی

3-3 جنسیت والدین و ارتباط بین والدین و فرزندان

3-4 شرط آموزش مسائل جنسی

3-5 جنسیت والدین بعنوان نقش آموزش مسائل جنسی

3-6 محل اقامت بعنوان عامل تعیین کننده در آموزش مسائل جنسی

3-7 میزان تحصیلات والدین بعنوان عامل تعیین کننده در آموزش مسائل جنسی

4- بحث و پیشنهادات

5- نتیجه گیری

چکیده

این پژوهش به بررسی نگرش والدین نسبت به آموزش مسائل جنسی در سطح آموزشی پیش دبستانی در مدارس کشور غنا می پردازد. نمونه پژوهش از میان تمام 100 والد از سنین 20 تا 60 سال با سوابق اجتماعی –اقتصادی مختلف انتخاب شد که از 64 مرد و 36 زن تشکیل می شد. جدا از این تعداد، 63% در نواحی شهری ساکن هستند، درحالیکه 73% در نواحی روستایی ساکن هستند. نتایج نشان می دهد که حدود 58% از والدین نگرش ناموافقی نسبت به آموزش جنسی در مدارس پیش دبستانی دارند. جای تعجب نیست که تمام والدینی که این نگرش نامطلوب را دارند گفتند که آموزش مسائل جنسی به بچه های پیش دبستانی خیلی زود است. با اینحال، از میان والدینی که نگرش مطلوبی به این آموزش داشتند، 81% نشان دادند که کودکان این روزها بیشتر در معرض این مسائل هستند.17% تصدیق کردند که آموزش مسائل جنسی به کودکان مفید خواهد بود و 2% گفتند بچه ها درهر حال در مورد مسائل جنسی از والدین خود می پرسند و باید جوابی به آنها داده شود. در آخر، نتایج نشان داد که تفاوت جنسیت و همچنین تفاوت محل سکونت هیچ تاثیری بر نگرش والدین نسبت به آموزش مسائل جنسی ندارد. با اینحال، سطح تحصیلات والدین بر نگرش آنها نسبت به این موضوع تاثیر می گذارد. استنباط از یافته های این پژوهش مورد بحث قرار گرفته است.

مقدمه

در کشور غنا، تلاقی عوامل فرهنگی، مذهبی و جغرافیایی محیط حساسی را ایجاد می کند که در آن برای چندین دهه مسائل بهداشت جنسی و تناسلی تا حد زیادی یک تابو باقی مانده است (مک ، 2011). سلامت جنسی در همه جای دنیا عامل تعیین کننده مهمی در باروری و رشد ملی است. با اینحال، بنظر می رسد اشاره صرف به “سکس” احساس شهوت را در میان جوانان و افراد مسن بر می انگیزد. بزرگترها در جامعه غنا معمولا ً از بحث در مورد موضوعات جنسی با جوانان روی گردانند. از گذشته کودکان با نظم و انضباط سخت گیرانه و ترس پرورش یافته اند و بخصوص دختران بخاطر پرسیدن در مورد این مسائل از والدین خود تنبیه شده اند ( بروکاتو و دوامنا- آبوجی ، 2007). در نتیجه، جوانان می ترسند در مورد مسائل جنسی بپرسند زیرا این رفتار آنها بی احترامی تلقی خواهد شد و آنها سرکش بنظر خواهند رسید؛ مسائل جنسی موضوعاتی هستند که تنها بزرگسالان درمورد آن بحث و گفتگو می کنند.

5- نتیجه گیری

این پژوهش مبنایی علمی و نه نظر اجتماعی در مورد نگرش والدین نسبت به آموزش مسائل جنسی در سطوح آموزشی پیش از دبستان در کشور غنا ایجاد کرده است. همانطور که در بسیاری از حوزه های پژوهش، حوزه آموزش مسائل جنسی بخصوص برای پیشرفت ملی اهمیت دارد. بعنوان بعدی از رشد، انکار ارتباط آن در جامعه ضد باروی در جامعه خواهد بود. آموزش تمام رده ها باید برای افرادی که آموزش دیده اند سودمند باشد و باید در بسیاری از شیوه ها تاثیر مثبتی برای جامعه و در مقیاس بزرگ تر به ارمغان بیاورد.
بدیهی است که روابط جنسی موضوعی حساس در جامعه ماست و ما باید مطمئن شویم که والدین در گفتگو در مورد مسائل جنسی نقش دارند؛ بخصوص سن آموزش مسائل جنسی باید در مدرسه آغاز شود. اگرچه این پژوهش این نکته را قابل توجه دانسته است که والدین با آموزش مسائل جنسی در سطح آموزشی پایین تر از ابتدایی موافقت نمی کنند، با این وجود موافق با آموزش مسائل جنسی در سطوح بالاتر از ابتدایی هم نیستند. از اینرو این پژوهش بر رابطه آموزش مسائل جنسی با والدین در این کشور تاکید دارد.

Abstract

This study investigates parental attitude towards sex education at the lower primary level of education in Ghana. In all 100 parents ranging from 20 to 60 years, with diverse socio-economic backgrounds consisting of 64 males and 36 females where sampled for the study. Out of this number, 63% reside in urban areas, whereas 37% reside in rural areas. The results indicate that about 58% of parents have an unfavourable attitude towards sex education in lower primary schools. Unsurprisingly, all the parents who held unfavourable attitude towards sex education said that children are too young for sex education at the lower primary school level. However, of the parents who held favourable attitude; 81% indicated that children are exposed a lot these days. 17% admitted that sex education will be helpful to the children and 2% said children ask questions about sex anyway and needed to be provided with answers. Finally, the results showed that there is no gender difference in parental attitude towards sex education, as well as no residency difference about sex education. However, there was a difference in parental attitude in connection to their educational level. The implications of the findings from this research are discussed.

1- Introduction

In Ghana, a confluence of cultural, religious and geographical factors creates a sensitive environment where issues of sexual and reproductive health have remained highly a taboo for decades (Mack, 2011). Sexual health is an important determinant of productivity and national development everywhere. Yet, the mere mention of “Sex” seems to evoke itchy feelings among both the young and old. Adults in the Ghanaian Society have usually refrained from discussing sexual matters with the young. Traditionally, children are brought up with strict discipline and fear and are punished for questioning their parents, especially the girls (Brocato & Dwamena- Aboagye, 2007). Consequently, young people are afraid to ask questions relating to sexual issues as they would be seen as “disrespectful” and “disobedient-” sexual issues are seen as topics for adult discussions only.

5- Conclusion

The study has provided an empirical basis, and not societal opinion about the attitude of Ghanaian parents towards sex education at the lower primary level of schooling. As in many areas of research, the area of sex education is particularly important to national progress. As an aspect of development, denying its relevance in society will be counterproductive. Education of all sorts should be beneficial to the individual who is being educated and should in many ways bring a positive impact to the community and the society at large.
Obviously, sex is a sensitive topic in our society and we must make sure that parents are involved in the dialogue on sex; especially the age sex education should start in school. Although the study has brought to the fore that parents do not subscribe to sex education at the lower elementary school level, they nonetheless favour sex education at the upper primary level. This therefore underscores the relevance of sex education to parents in the country.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

نگرش والدین نسبت به آموزش جنسی در مقطع ابتدایی در غنا

Parental attitude towards sex education at the lower primary in Ghana