جنسيت و وضعيت سلامت علائم اسکلتی عضلانی به عنوان عوامل ریسک در طول استفاده از رایانه تبلت صفحه لمسی

Gender and posture are significant risk factors to musculoskeletal symptoms during touchscreen tablet computer use

Abstract

[Purpose] To investigate the prevalence of neck and shoulder symptoms during the use of tablet computer, and to identify the risk factors associated with these symptoms. [Subjects and Methods] A cross-sectional survey was conducted to study tablet computer usage, posture during use, and neck and shoulder symptoms in 412 participants in a school setting. Significant risk factors for musculoskeletal symptoms during tablet computer use were identified. [Results] Overall prevalence of musculoskeletal symptoms during tablet computer use was 67.9% with greater prevalence of neck symptoms (neck: 84.6%; shoulder/upper extremity: 65.4%). Significant risk factors associated with symptoms during use were: current musculoskeletal symptoms, gender, roles, and postural factors including: sitting without back support, sitting with device in lap, and lying on the side and on the back during tablet computer use. A multivariate analysis further showed that the odds for females to have symptoms were 2.059 times higher than males. [Conclusion] The findings revealed that female gender and other postural factors were significantly associated with musculoskeletal symptoms during the use of tablet computer. Among all postural factors, sitting without back support was identified as the most important risk factor for having musculoskeletal symptoms.

1 Introduction

Neck and shoulder musculoskeletal symptoms are common health complaints. A recent epidemiologic study by Hoy et al. demonstrated that the annual incidence rate of neck pain to be 10.4–21.3% with a higher rate for office and computer workers1) . In the college student population, a one-year prospective cohort study demonstrated a high incidence rate at 46% and of whom 33% reported persistent neck pain2) . Such high prevalence of neck and shoulder symptoms, especially among the younger populations, presents a substantial burden to the society. Musculoskeletal symptoms of the neck and shoulder are theorized to have a multi-factorial origin including physical and demographic contributors2–5) . Current evidence suggests that significant risk factors include female gender1, 2, 6) , having high job demands7) , and having a history of spinal disorders8) . Noticeably, some physical factors are associated with neck pain, including prolonged computer work for students9–11) and prolonged sitting and neck flexion for office workers12) . A systematic review regarding individuals with documented musculoskeletal disorders showed an association between computer use and tension neck syndrome13) . It is logical that posture and workplace ergonomics are related to the development of neck and shoulder symptoms. For example, Marcus et al. found that keying with a more extended elbow, proper head tilt, and use of arm rests could reduce the risk of developing neck and shoulder disorders14) . Since computer use often involves maintaining the same posture for prolonged periods of time, the muscles of the neck and shoulder may become overworked. Several studies have documented a relationship between trapezius muscle load and the development of musculoskeletal discomfort in the upper body15, 16) . In recent years, the use of touchscreen tablet computers has increased dramatically. According to the report from the International Data Corporation in 2013, tablet computers account for 14.6% of all connected-device market, and the growth rate of these devices was expected to be the highest over the next few years17) . Findings from an industrial survey in 2013 in the U.S. showed that 43% of the population owns a tablet computer or e-book reader18) . The ownership and usage of such devices are perhaps even higher among the student population19) . Despite the increased popularity of the tablet computers, the device is new enough that only few studies have investigated the association between its usage and musculoskeletal disorders. A recent study in a university population showed significant associations between the total time spent using a mobile phone and pain in the neck and shoulder regions20) . Ergonomic studies have suggested that the use of mobile electronic devices such as laptop computers exhibits the tendency to lead to even poorer head and neck posture than desktop computers21) . With mobile devices, one’s posture often depends on the available supporting surfaces and environments (e.g. holding a device in hand while sitting in a chair). Prolonged cervical flexion is commonly observed when the tablet computer is placed flat on a desk or when held in a position below eye level. This may cause the cervical extensor muscles to lengthened and put a larger load on these muscles22) . It is logical that the postures users assume when using tablet computers can have implications for developing neck and shoulder symptoms. The purposes of the current study was to 1) investigate the prevalence of neck and shoulder symptoms during use of tablet computers, and 2) identify the risk factors associated with the symptoms during device use.

تمرین تعادل بیودکس در برابر تمرین تعادل سنتی برای کودکان مبتلا به دی پلژی اسپاستیک

Biodex balance training versus conventional balance training for children with spastic diplegia

Abstract

Objective The purpose of this study was to compare the effectiveness of balance training using the Biodex balance system and a conventional balance training programme on balance score and on gross motor skills of children with spastic diplegia. Methods A randomized controlled study was conducted on 48 spastic diplegic children with cerebral palsy (26 boys and 22 girls) in the age range of 5–8 years. The children were randomly allocated to two equal groups. The investigators performed balance and gross motor function assessments for every child using the paediatric Berg balance scale and the gross motor function measure −88 scale (dimensions D and E) before and after the treatment programme. Passive repositioning sense was measured by a Biodex III isokinetic dynamometer. The study group received Biodex balance training and traditional physical therapy programme training, whereas the control group received conventional balance training in addition to the traditional physical therapy programme training, 3 times per week for 12 weeks. Results Significant improvement was observed in all outcome measures of the two groups, comparing their pre- and post-treatment mean values. Furthermore, the results revealed a significant (P < 0.05) improvement in mean post-treatment values for the Biodex balance training group. Conclusion Balance training using the Biodex balance system is superior to conventional balance training for improving the balance abilities and gross motor functions of children with cerebral palsy and spastic diplegia.

Introduction

Cerebral palsy (CP) is a term used to denote a group of chronic, non-progressive neurodevelopmental disorders caused by brain damage or malfunction originating early in life and persisting throughout the lifespan. CP affects posture, volitional movement and the ability to produce coordinated and purposeful movements. The wide spectrum of disorders affect motor skills, sensation, communication skills, cognitive abilities, perception and psychosocial behaviour.1 Molina et al.2 reported that motor imagery impairment is prevalent in children with diplegic CP and is spatially constrained by the covered distance, but that in general, children with CP tend to perform worse than typical children. Balance disorders constitute a major challenge for children with spastic diplegic cerebral palsy (SDCP) and cause difficulties in attaining and maintaining stability.3,4 Children with SDCP tend to have a limited capacity for perceptual neuromotor control, poor performance of stance stability under challenging sensory environments,5 delayed anticipatory adjustment and inconsistent preparatory activation.6,7 Lack of neuromotor control has been reported as a possible cause of poor performance in balance control,5e7 but it seems that conventional balance training falls short of adequately addressing the neuromotor aspect of balance disorders. Children with CP require multidisciplinary management to address the wide spectrum of cognitive and motor disabilities.8 Long-term muscle imbalance results in several deformities that increase disability with age.9 Moreover, children with spastic diplegia always have proprioception disorders. Knee joint proprioception disorders can be attributed to the increase in muscle tone and abnormal firing of muscles, in addition to abnormal weight bearing and posture.10 Researchers have used several conventional balance approaches to improve balance and motor abilities and recover stability in children with cerebral palsy.3,4,11 However, none, to the best of our knowledge, have investigated and compared the Biodex balance system with the conventional balance approach for improving balance and motor control in children with SDCP. Therefore, this study was designed to examine the effect of using the Biodex balance system for improving the balance scores and gross motor functions of children with SDCP.

Materials and Methods

Forty-eight children with spastic diplegic CP (26 boys and 22 girls) were recruited from the outpatient clinic of the rehabilitation centre, Almadinah Almunawwarah. Ethical Approval (approval No. CMR-PT-2016-007) was obtained from the College of Medical Rehabilitation, Taibah University, which is operated according to the Saudi regulations of the national bioethics committee and according to the Declaration of Helsinki. Inclusion Criteria: Children aged from 5 to 8 years who are able to independently maintain the standing position for balance training using the Biodex balance training system, who have a grade 1 to 1þ spasticity according to the modified Ashworth scale,12 who have a minimum height of one metre, and who are able to follow verbal commands were included in the study. Exclusion Criteria: Children with cognitive disorders, perceptual, visual or auditory problems, or significant tightness at any joint of the lower limbs were excluded from the study. Children were randomly allocated to group A (n = 24) and group B (n = 24).

مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب)

F1825

تجزیه و ترکیب داده ها
شکل 1 فرایند انتخاب مقاله را نشان می دهد. جستجوها در مدلاین، سینال و ام بیس تعداد کل 1405 ثبت را به دست داد. جستجوی دستی و جستجوی ابزارهای اجتماعی روانی و بهداشت منجر به 59 ثبت مازاد گردید. پس از حذف موارد تکراری، تعداد کل 1283 چکیده برای بررسی تعیین شدند. از میان اینها 155 مقاله برای مرور بر متن کامل انتخاب شدند. پس از بررسی کامل 21 سنجه معیارهای ورود را داشتند. در طی مرور و مشورت با تیم محلی فیزیوتراپ های کودکان 3 سنجه تعیین شدند که شاملمولفه تعدل در ایستادن درون سنجه حرکتی رشد جامع تر بودند. هر چند این سنجه ها معیارهای سنجه تعادل را نداشتند، آنها در ازای چارچوب کنترل طرز حالت بدن سیستم ها کدگذاری شدند. چکیده داده ها و نتایج تطبیق دهی به طور جدول وار مطرح شدند و آمار توصیفی به ازای تمامی متغییرات محاسبه شدند.
نتایج
ویژگی های سنجه ها
جدول 2 ویژگی های منتخب هر سنجه را نشان می دهد. 21 سنجه مربوط به جمعیت کودکان بین 1990 و 2015 چاپ شده بودند یا برای بار نخست به کار رفته بودند. اکثر سنجه ها (81%) در بین جمعیت بزرگسالان مطرح شده بودند و بعدها جهت استفاده در جمعیت بزرگسالان تایید شدند. بقیه سنجه ها به طور ویژه برای کودکان از طریق مشورت با پزشکان یا روش های غیرگزارشی مطرح شدند. تعداد آیتم ها در هر سنجه در دامنه بین 1و35 با حدمیانگین 4 آیتم قرار داشتند. یک نوع سنجه شامل درجه بندی پیشرفت بود که در آن شرکت کنندگان باید معیارهای خاصی جهت تکمیل آیتم های مازاد داشته باشند. چهارده سنجه (67%) در مقیاس پیوستار ارزیابی شدند و 7 سنجه باقی از مقیاس گروه بندی 2 تا 7 مقوله ای استفاده کردند. یک سنجه مرجع به معیار و بقیه 20 سنجه دیگر مرجع نرمال داشتند. آمار پایایی و روایی در گزارش اولیه به ازای 10 سنجه (48%) مطرح شدند در حالی که 9 مورد (43%) فقط پایایی و 2 مورد (9%) فقط روایی ر در مقاله اولیه مطرح نمودند. داده های روان سنجی مفصل در جدول تکمیلی 2 مطرح شده است.
مولفه های تعادل ارزیابی شده و نکات مربوط به رشد طرز حالت بدن در هر سنجه
از میان 21 سنجه تعادل کودکان، 12 مورد شبیه مدل بزرگسالان بودن و کدها برگرفته از مرور بر مقالات مربوط به بزرگسالان بود. از میان 9 سنجه جدید کدگذاری شده توافق کدگذاری 2 محقق مستقل برابر 94% بود. تافق کل پس از بحث اتفاق نظر با بررسی کننده سوم به دست آمد. نتایج کدگذاری نشان دهنده ورود مولفه های تعادل در هر سنجه می باشد که در جدول 3 مطرح شده اند. سیستم های حرکتی پایه ای در تمامی 21 سنجه، کنترل پیش بینی طرز حالت بدن در 15 سنجه (72%)، تعادل استاتیک در 13 سنجه (62%)، ادغام حسی در 11 سنجه (52%)، تعادل دینامیک در 10 سنجه (48%)، محدودیت های تعادل کارکردی در 5 سنجه (24%)، تاثیرات شناختی در 5 سنجه (24%)، ابعاد عمودی در 2 سنجه (9%) کنترل طرز حاکت واکنشی در 0 سنجه ارزیابی شدند. تمامی سنجه ها بین 3 الی 6 مولفه تعادل را شامل نمودند؛ هیچ سنجه ای تمامی 9 مولفه را شامل نساخت.
مشورت با فیزیوتراپ ها بر مقیاس حرکت نوزاد آلبرتا، آزمون مهارت حرکتی برونینکس-اسرتسکی مقایس حرکتی رشد پی بادی جهت ارزیابی تعادل در کودکان و پیش دبستانی ها تاکید داشت. تطبیق مفهومی نشان داد که تمامی 3 سنجه حاقل 4 مولفه تعادل را داشتند: تعادل استاتیک، سیستم های حرکتی پایه، کنترل طرز حالت پیش بینی کننده و تعادل پویا. دو مورد از این سنجه ها ابتدا در کودکان رو به رشد طرز حالت بدن و کنترل آن ابتدا آزموده شدند و 1 مورد در بین افراد در پیوستار رشد طرز حالت بدن آزموده شد.
بحث
ترکیب ادبیات چاپ شده در زمینه سنجه های تعادل مورد تایید برای کودکان و تحلیل محتوی آنها ا توجه به نظریه کنترل طرز حالت فعلی برای خلاصه بندی وضعیت فعلی سنجه تعادل کودکان و تعیین فرصت های رشد ادامه دار مفید است. به علاوه شرکت دادن فیزیوتراپ ها کارایی بالینی نتایج را ارتقا می دهد. هر چند >20 سنجه های تعادل را تایید نمودند، آنها جامع نبودند و فقط برخی مولفه های مهم تعادل را ارزیابی نمودند. هیچ کدام از سنجه های تعادل کودکان اخیرا تایید شده به بررسی 9 مولفه تعادل مطالعه شده در این مقاله نپرداختند.هر چند برخی مولفه ها در میزان زیادی از سنجه ها شامل شدند، اکثر سنجه ها به ارزیابی تعداد محدودی از مولفه های تعادل پرداختند. انتظار نمی رود که این مسائل در ادبیات قبلی مرور بر سنجه های تعادل جمعیت بزرگسالان تعیین شده باشند. این یافته را می توان به ادبیات افزود که سنجه های تعادل کودکان در تحلیل کنترلطرز حالت بدن محدود تر اند. مثال این یافته آن است که برخی مولفه ها از جمله محدودیت های تعادل کارکردی، اثرگذاری های شناختی در اکثر سنجه ها شامل نشده اند. مهم تر اینکه یک سنجه واحد به ارزیابی کنترل طرز حالت عکس العملی بدن نپرداخته است. عدم این مولفه محدودیت عمده سنجه های تعادل کودکان موجود است چون کنترل طرز حالت عکس العملی بدن به عنوان مهم ترین بخش تعادل جهت اجتناب از افتادن شناخته شده است. کنترل ناقص عکس العمل به طور مستقل به افتادن در بزرگسالان و در کودکان به تسلط بر مراحل جبران سریع در پیاده روی مربوط می شود که معیار عمده در طی شکل گیری راهبردهای بهبود تعادل موثر در نظر گرفته می شود. به طور مشابه تاثیرات شناختی در سنجه های موجود چندان بررسی نشد و برای جابجایی ایمن و جهت گیری مناسب مهم اند. هر چند سنجه هایی که به ارزیابی مجموعه محدودی از مولفه های تعادل می پردازند ممکن است برای نظارت بر تعادل یا ارزیابی ریسک افتادن مناسب باشند، رویکرد جامع برای تعیین برنامه ریزی درمان و نقائص مفید است. اخیرا هیچ نوع مدل ترکیبی به تایید سنجه های تعادل نپرداخته اند که بتواند ارزیابی جامع در جمعیت کودکان فراهم کند. جالب اینکه 2 سنجه جامع آزمون سیستم های ارزیابی تعادل و مینی بست کاربرد آن را در میان کودکان چاپ کرده اند علیرغم اینکه ارزیابی روان سنجی جانبی انجام نشده است. آزمون بست تنها سنجه مورد تایید اخیر که حاوی 9 مولفه تعادل بررسی شده در این مقاله مروری است، تنها سنجه موجود مطرح شده با هدف کمک به متخصصین بالینی است تا سیستم های کنترل طرز حالت پایه ای تعیین گردد که باعث اختلال تعادل کارکردی هستند. در سال 2011 این آزمون در میان 5 کودک دچار فلج مغزی به کار رفت که در سال 2009 منتشر شد و امتیازات سیستم دسته بندی کارکردی حرکتی ناقص لحاظ شد. درسال 2012 پیکت با همکاران از آزمون مینی بست مدل کوتاه شده آزمون بست در مطالعه نقص تعادل 9 کودک بین سنین 6و17 سال سندروم ولفرام استفاده کردند. این آزمون شامل 8 مولفه تعادل بود که فقط محدودیت های پایداری کارکردی را شامل نساخته بود. اخیرا کادر کارشناسان بین المللی این آزمون را برای جمعیت بزرگسالان توصیه می کنند. هیچ کدام از این مطالعات کودکان رویدادهای زیان بار در کاربرد هر مدل آزمون بست گزارش ندادند اما هر دو گزینه خوبی برای تایید اولیه در جمعیت کودکان محسوب می شدند. تحلیل نکات رشد در شکل گیری سنجه های تعادل کودکان نشان داد که بالای 50% از سجه ها اتدا در بین شرکت کنندگان کودک در دامنه سنی بزرگ تایید شدند. با توجه به رشد فزاینده تعادل در 7 سال اول زندگی کودک، عدم رش این تعادل باعث می شود که معاینه جمعت کودکان به مسئله ضروری تبدیل گردد. به طور ویژه سنجه تعادل ایستادن وجود ندارد که کودکان بین 1 و5 سال را هدف قرار داده باشد. متخصصین بالینی شریک ما 3 سنجه را تعیین نمودند که معیارهای ورود را نداشتند چون هدف آنها ارزیابی صرفا تعادل نبود بلکه شامل مولفه تعادل عمده درون محیط چارچوب رشد حرکت بود. به هر حال شبیه سنجه های تعادل شامل شده، هیچ کدام شامل ارزیابی کنترل طرز حالت عکس العملی یا محدودیت های تعادل کارکردی نبود. هر چند مشورت با فیزیوتراپ های کودکان هیچ نوع سنجه برتر را تعیین نکرد، این فرایند کارایی بالینی نتایج را افزایش داد و امکان تحلیل ابزارهای مرتبط بالینی یا سنجه ها را فراهم نمود.
محدودیت های مقاله
محدودیت های این مقاله مروری شامل موارد زیر بود: 1- محدود کردن ساختارهای نظری به کنترل طرز حالت ایستادن که فقط شامل 1 ویژگی سنجه و 1 جنبه از تعادل کودک می باشد، 2- عدم بررسی ویژه پارامترهای ارزیابی که ممکن است اطلاعات دقیق تری نسبت به رفتارهای مشاهده شده فراهم کند و 3- عدم توجه به دشوری آیتم های فردی مربوط به مولفه تعادل ویژه. با توجه به ویژگی های سنجش تعادل استاندارد، به خوانندگان پیشنهادمی دهیم که این یافته ها را متناسب با برخی مسائل تفسیر کنند. علی رغم تعریف علمیاتی از رشد و کدگذاری دومرتبه، کدهای خاض هنوز باید تفسیر شوند. در مرور قبلی خود، آزمون زمانبندی بلند شو و برو به طور متحد کدگذاری شد که شامل تاثیرات کدگذاری نبود. به هر حال، مدل کودکان اصلاحاتی را تجویز نمود که نیاز به ثبت سنجه داشت و اثرگذاری های شناختی در این مقاله مروری تعیین شدند. تیم مطالعه نشان داد که تاثیرات شناختی را همچنین می توان به آزمون زمانبندی بلند شو و برو نسبت داد.
نتایج
مولفه های نظری کنترل طرز حالت بدن در سنجه های تعادل استاندارد برای کودکان بسیار متغییر بود و ارزیابی جامعی از تمامی مولفه های عمده کنترل طرز حالت ایستاده بدن فراهم ننمودند. سنجه های تعادل مازاد در جمعیت بزرگسالان تایید شدند که برخی از شکاف های موجود در سنجه های کودکان را پر می نمودند و تضمین تایید آنها در بین کودکان می باشند. این مقاله مروری نشان می دهد که کارهای ادامه دار برای تعیین و تایید ارزیابی تعادل در تحقیق و عمل ضرورت داشته تا امکان تعیین نقائص تعادل و متعارف سازی برنامه های آموزشی در محیط بالینی فراهم گردد.

مقالات انگلیسی و ترجمه های فارسی رایگان با فرمت PDF آماده دانلود رایگان میباشند

همچنین ترجمه مقاله با فرمت ورد نیز قابل خریداری و دانلود میباشد

مقاله انگلیسی رایگان (PDF)

ترجمه فارسی رایگان (PDF)

خرید ترجمه با فرمت ورد

فهرست مقاله:

چکیده

1-مقدمه

2- تصویر سازی حرکتی و یادگیری حرکتی

3- تصویر سازی حرکتی در بیماری پارکینسون

4- مشاهده عملی و یادگیری حرکتی

5- مشاهده عمل در بیماری پارکینسون

6-نتیجه گیری

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

1-مقدمه
بیماری پارکینسون، یک اختلال نورودژنراتیو پیچیده می باشد که با علایم حرکتی و غیر حرکتی همراه است. از آن جا که هیچ گونه درمان مشخصی وجود ندارد، مدیریت پارکینسون بر اساس درمان با درو درمانی( استاندارد طلایی) و یا با رویکرد ها ی جراحی عصبی می باشد( تحریک مغزی عمیق DBS). با این حال، حتی با مدیریت پزشکی و جراحی بهینه، بیماران پارکینسون، کاهش پیشرونده در اتونومی را با افزایش سختی در فعالیت ها ی روزانه و در ابعاد مختلف تحرک نظیر انتقال، تعادل و موقعیت حرکتی نشان می دهند. به همین دلیل، درخصوص استفاده از درمان توانبخشی به عنوان درمان همراه فارماکولوژیکی و عصب شناختی با هدف بیشینه سازی توانایی کارکردی و کاهش عوارض، توجه زیادی وجود دارد.
یک فرا تحلیل اخیر در خصوص مداخلات فیزیوتراپی(1) شواهدی را در خصوص مزایای بالینی مهم برای پیاده روی و تعادل در بیماران پارکینسون ارایه کرده اند. با این حال، مقایسه رسمی فنون مختلف را نمی توان انجام داد و شواهد ناکافی در خصوص پشتیبانی از یک مداخله فیزیوتراپی وجود دارد. مرور منابع اخیر بر لزوم کارازمایی ها ی کافی برای توسعه رویکرد ها ی نواورانه و اثبات کارایی بلند مدت و مقرون به صرفکی بهتر فیزیوتراپی در پارکینسون تاکید کرده اند. فیزیوتراپی بر اساس عملیات جسمانی برای بهبود توانایی ها ی حرکتی می باشد. با این حال، دستور العمل ها ی جدید نشان داده اند که فیزیوتراپی بیماران پارکینسون بایستی موجب افزایش کیفیت حرکت و استقلال عملکردی با استفاده از مداخله مربوط به مرحله پیشرفت درمانی شود.
با توجه به مداخلات فیزیوتراپی، چندین رویکرد با هدف اموزش بیماران با استفاده از راهبرد ها ی شناختی و توجهی وابسته به استفاده از مدار ها ی حرکتی ارایه شده اند. در واقع، اثبات شده است که راهبرد ها ی محرک مرتبط با شروع و تسهیل فعالیت حرکتی ور اهبرد ها ی توجه( نظیر دستور العمل ها ی وابسته به مکانیسم ها ی شناختی کنترل حرکتی ) موجب بهبود عملکرد با استفاده از مسیر ها ی جایگزین تحت تاثیر پارکینسون می شوند(3). در این صورت، تصویر برداری حرکتی و مشاهده اعمال دو روش اموزشمی باشند که توجه زیادی را به صورت ابزار توانبخشی برای بیماران با اختلالات عصب شناختی معطوف کرده اند(4-6).
هدف این مقاله مروری نشان دادن این است که هر دو تصویر برداری حرکتی و مشاهده عملی بیانگر دو رویکرد توانبخشی نواورانه است که در بیماری پارکینسون امکان پذیر بوده و به این ترتیب موجب ایجاد مزیت ها ی معنی دار و قابل توجهی می شود.ما اقدام به خلاصه سازی MI و AO، نقش آن ها در یادگیری حرکتی و ناهنجاری ها ی احتمالی در بیماران پارکینسون می پردازیم. به علاوه ما مروری بر شواهدی داریم که موید استفاده از MI و AO در توانبخشی بیماران پارکینسون هستند.

بخشی از مقاله انگلیسی:

1. Introduction

Parkinson’s disease (PD) is a complex neurodegenerative disorder characterized by motor and nonmotor symptoms. Since no known cure exists, the management of PD is traditionally based on symptomatic treatment with drug therapy (levodopa being considered the “gold standard”) or with neurosurgical approaches (Deep Brain Stimulation, DBS). However, even with optimal medical or surgical management, patients with PD still experience a progressive deterioration of their autonomy with increasing difficulties in daily living activities and in various aspects of mobility such as gait, transfers, balance, and posture. For this reason, there has been increasing recourse to the inclusion of rehabilitation therapies as an adjuvant to pharmacological and neurosurgical treatment with the aim of maximizing functional ability and minimizing secondary complications. A recent meta-analysis of physiotherapy interventions [1] provided evidence of short-term, small but significant and clinically important benefits for walking speed and balance in PD patients. However, formal comparison of different techniques could not be performed and there was insufficient evidence to support one specific physiotherapy intervention [2]. The latter reviews pointed out the need for more adequate trials and for the development of innovative approaches demonstrating a longer-term efficacy and better cost-effectiveness of physiotherapy in PD. Traditionally, physiotherapy was based on physical practice to improve motor abilities (such as muscular strength, gait, or coordination); however, the new guidelines highlighted that physiotherapy for PD needs to maximise quality of movement and functional independence by means of a tailored intervention linked to the stage of the disease progression. With regard to physiotherapy interventions, several approaches aim to teach patients using compensatory attentional/cognitive strategies that may rely on the recruitment of alternative motor circuits. Indeed, it has been demonstrated that both cueing strategies (based on the use of external stimuli associated with the initiation and facilitation of a motor activity) and attentional strategies (such as instructions which rely on cognitive mechanisms of motor control and are internally generated) are able to improve walking performance by using alternative pathways unaffected by PD [3]. In this sense, motor imagery (MI) and action observation (AO) are two training techniques that have recently gained attention as a promising rehabilitation tool for patients with neurological disorders [4–6]. The aim of this perspective review was to show that both motor imagery (MI) and action observation (AO) represent two innovative rehabilitation approaches that are feasible in Parkinson’s disease (PD) and potentially able to induce significant benefits. Here we briefly summarized the basic mechanisms underlying MI and AO, their role in motor learning, and possible abnormalities in patients with PD. Further, we reviewed the available evidences supporting the use of MI and AO in the rehabilitation of Parkinsonian subjects.