مقالات انگلیسی و ترجمه های فارسی رایگان با فرمت PDF آماده دانلود رایگان میباشند

همچنین ترجمه مقاله با فرمت ورد نیز قابل خریداری و دانلود میباشد

مقاله انگلیسی رایگان (PDF)

ترجمه فارسی رایگان (PDF)

خرید ترجمه با فرمت ورد

فهرست مقاله:

چکیده
مقدمه
پیش زمینه
مواد و روش ها
یاد داشتی در خصوص اثرات بازخورد بین بخشی
نتایج
مجموعه مشخصات 1: براورد های سالانه، اثرات ثابت
مجموعه مشخصات 3: تغییر سالانه، OLS
مجموعه مشخصات 4: تغییرات دهه
بحث و نتیجه گیری
رشد اقتصادی و کشاورزی صادراتی
آیا مورد ماتو گرسو قابل تعمیم است؟
هزینه توسعه

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

 مقدمه
بین سال های 2000 و 2005، سطح زیر کشت سویای برزیل از 13.6 به 23.4 میلیون هکتار افزایش یافت. ایالت ماتو گروسو چهار میلیون هکتار از این بخش را شامل می شود. هزینه های زیست محیطی این افزایش سطح زیر کشت به طور کامل تعیین شده است. تولید سویا در این ایالت با جنگل زدایی از طریق تبدیل مناطق جنگلی به کشت زار ها و به طور غیر مستقیم از طریق تاثیر بخش کشاورزی بر بازار های منطقه ای و تصمیمات سرمایه گذاری حاصل شده است. در این مقاله ما به بررسی تاثیر تولید سویا بر روی توسعه اقتصادی منطقه ای می پردازیم. به طور ویژه هدف ما براورد تغییرات اجتماعی اقتصاادی شهری به صورت تابعی از تولید کشاورزی محلی است. به این ترتیب ما نشان می دهیم که در طی دهه اخیر، در ماتوگروسو، کشت سویا منجر به رشد عظیمی در اشتغال بخش رسمی غیر کشاورزی نظیر(خدمات،تجارت،ساخت وسازومدیریتعمومی،آموزش وبهداشت)،درتولید ناخالص داخلی غیرکشاورزی، در جمعیت شهری ،و در تولید گازهای گلخانه ای شبانه،که شاخصی برای فعالیتهای اقتصادی است شده است. هم چنین نشان داده می شود که این رشد ارتباط نزدیکی با نرخ بازده تولید سویا دارد. در نتیجه، استدلال ما این است که اکرچه کشاورزی صادرات محور کانال مهمی برای رشد اقتصادی در بخش های غیر کشاورزی است، این رشد بستگی به هزینه های ورودی و قیمت های بازاری دارد.
این تحقیق مستقیما به بررسی بحث های فعلی در خصوص پتانسیل سیستم های کشاورزی می پردازد. در ماتو گروسو و یا به طور کلی در برزیل، شواهد روز افزونی وجود دارد که نشان می دهد کشت سویا که یک بخش عظیم برای بازار های بین المللی است اثر مهمی بر توسعه منطقه ای دارد. به طور ویژه، تحقیقات قبلی نشان داده سات که اگرچه مناطق تولید سویا، بی عدالتی بالایی را دارند، با این حال درامد متوسط بالا،شاخصتوسعه انسانیبالاتر،نرخفقرپایینتر،ومدارسبهتر را دارا می باشند(12-14). این مطالعه بر اساس تحقیقات گذشته به تشخیص و اندازه گیری اثر کشاورزی سویا بر روی یک سری از شاخص های اجتماعی اقتصادی و نیز بررسی اثر تولید سویا بر روی اشتغال و فعالیت اقتصادی غیر کشاورزی می باشد.
برای انجام این تحلیل ما بر روش های تحلیل مکانی و اقتصاد سنجی و نیز مجموعه داده های مکانی شاخص های اجتماعی و بیوفیزیکی استناد می کنیم. ما بر تاثیر کشاورزی بر تغییرات در (1) انتشار گاز (اندازه گیری فعالیت های اقتصادی شهری)؛ (2) جمعیتشهری؛ (3) تولیدناخالصداخلی غیرکشاورزی؛و (4) اشتغالغیرکشاورزی تاکید داریم. نتایج نشان می دهد که نه تنها تولید سویا منجر به بهره وری مثبت در این متغیر های اجتماعی اقتصادی می شودف بلکه تغییرات سالانه در نرخ بازده تولید ایجاد خواهد شد. اگرچه نشان داده شده است که سیستم های کشاورزی تجاری بر بخش های غیر کشاورزی تاثیر دارد، با این وجود باید احتیاط کرد که شرایط طبیعی و سازمانی برای کشاورزی در ماتو کروس موجب تشدید تاثیر اقتصادی شده است. با این حال در شرایط مناسب، پیشنهاد ما این است که سیاست گذارانی که به دنبال بهبود توسعه اقتصادی هستند باید بر توسعه محصولات بازار محور با نرخ بازده بالا تاکید بیشتری داشته باشند.

بخشی از مقاله انگلیسی:

Introduction

Between 2000 and 2005 Brazil’s soybean area expanded from 13.6 to 23.4 million hectares. Mato Grosso State, on its own, accounted for nearly four million hectares of this expansion [1]. The environmental costs of this growth have been carefully documented. Soybean production in Mato Grosso has been widely tied to deforestation, directly, via the conversion of forest areas to cropland, and indirectly, through the sector’s impact on regional land markets and investment decisions [2–5]. In this article we consider the impact of soybean production not on the regional environment, but on regional economic development. Specifically, our objective in this research is to estimate urban socioeconomic change as a function of local agricultural production. Here we show that over the past decade, in Mato Grosso, soybean agriculture has led to rapid growth in formal sector employment outside of agriculture (services, commerce, construction and public administration, education and health), in non-agricultural GDP, in urban population, and in nighttime light emissions, a proxy measure for economic activity. We also show that this growth is closely tied to returns to soybean production. Consequently, we argue that while export oriented agriculture may pose a viable channel for broader economic growth in non-agricultural sectors, this growth will remain dependent on exogenously determined input costs and market prices. This research directly engages with ongoing discussions over the potential of agricultural systems built on exports to serve as drivers of local economic development [6–11]. In Mato Grosso, or in Brazil more broadly, evidence increasingly suggests that soybean agriculture, which is largely producing for international markets, has had an important impact on regional development. Most notably, previous research has suggested that while soybean producing areas exhibit increasing levels of inequality, they also exhibit higher median incomes, higher human development indices, lower poverty rates, and better schools [12–14]. Our work builds on these past studies by not only recognizing and measuring the impact of soybean agriculture on a series of socioeconomic indicators, but by examining the effect of soybean production on employment and non-agricultural economic activity. To conduct our analysis we draw on methods from both econometrics and spatial analysis, and from a spatial dataset of biophysical and social indicators. Specifically, we focus on the influence of agriculture on changes in (1) nighttime light emissions (a measure of urban economic activity); (2) urban population; (3) non-agricultural GDP; and (4) non-agricultural employment. Our results suggest that not only is soybean production leading to positive gains in these socioeconomic variables, but that the year by year magnitude of change closely tracks regional returns to production. While we show that commercial agricultural systems can have an impact on non-agricultural sectors, we nevertheless caution that institutional and natural conditions for agriculture in Mato Grosso may have amplified the economic impact. However, in an appropriate context, we suggest that policymakers seeking to promote economic development may wish to focus on developing high-return, market-oriented crops, in addition to supporting widely distributed improvements in productivity among small farmers.

مقاله انگلیسی رایگان

ترجمه فارسی رایگان 

بخشی از ترجمه فارسی:

چکیده
کشور پرو صادر کننده برتر خوراک ماهی و روغن ماهی (FMFO)در دنیا بوده و به ترتیب تولید کننده نیمی از خوراک ماهی در جهان و سومین تولید کننده روغن ماهی به شمار می رود. آنکوتا((Engraulis ringens))(ماهی کولی) تقریبا منحصرا برای تولید FMFO استفاده می شود علی رغم این که هدف سیاست غذای ملی در جهت مصرف مستقیم این گونه ارزان توسط انسان می باشد. این شگفت اانگیز است که در کشوری که سوء تغذیه و کمبود کالری از مشکلات اساسی می باشند و گریبان گیر ملت هستند، یک ماهی ارزان قیمت و با ارزش غذایی بالا نظیر ماهی کولی تقاضای داخلی زیادی به عنوان یک ماهی خوراکی ندارد. در این مقاله ما به مرور و ارزیابی 8 فرایند اقتصادی، اجتماعی و سیاسی بالقوه که توجیه کننده و عامل این وضعیت می باشند خواهیم پرداخت. دلیل اصلی و مهم عادات یا رژیم غذایی غالب، ذائقه مصرف گوشت طیور و سود زیاد ناشی از فروش ماهی کولی به عنوان یک ماهی خوراکی در مقایسه با مصرف آن به عنوان یک ماهی غذایی به دلیل قیمت بسیار بالای FMFO ناشی از افزایش تقاضای روز افزون آن برای تکثیر و پرورش مصنوعی است( چرا که در استخر های مصنوعی ماهی های طعمه و خوراکی برای تغذیه بیشتر وجود ندارند). به علاوه، ظهور سیستم جدید حد نصاب فردی قدرت خرید و معامله را از فراوری کننده ها به ماهیگیران انتقال داده و به موجب آن منجر به افزایش رقابت برای مواد خام گردیده است. این رقابت موجب افزایش قیمت ماهی کولی پیشنهادی توسط صنعت ماهی خوراکی(جیره ای) به دلیل ظرفیت بالای فراوری ساحلی می شود که برای صنعت ماهی تغذیه ای زیان آور است. در نهایت این که اگرچه مصرف غالب ماهی کولی برای تغذیه ماهی را می توان با تلفیق این مکانیسم های بازاری و دیگر مکانیسم های فرعی توجیه کرد این نوع کاربرد و مصرف ایجاد مسائل دیگری می کند نظیر توزیع مجدد اراضی اجاره ای از طریق سیاست های عمومی، اشتغال، عدالت و بهره وری(هزینه اجتماعی پایین) و مدیریت منابع( تهدید اکوسیستم یا تغییرات جهانی). سناریوهای مختلف سیاستی در رابطه با این مسائل پیشنهاد شده اند.
لغات کلیدی: مدیریت شیلات، فرایند های سیاسی اجتماعی اقتصادی، توسعه پایدار، امنیت غذایی، غذای دریایی،ماهی خوراکی
مقدمه
یکی از مباحث قدیمی و حل نشده تنزل و کاهش قدرت تولید اولیه کشاورزی برای تغذیه بشر است.گیاهان را می توان یا به عنوان غذا به صورت مستقیم مصرف کرد و یا می توان آن را به پروتین های حیوانی برای مصرف به صورت جیره غذایی تبدیل کرد. با این حال، حیوانات پرورشی کارایی و ضریب تبدیل غذایی پایینی دارند زیرا چندین کیلو جیره و خوراک برای تولید یک کیلو گوشت حیوان لازم است( لیتچ و گودن 1941، بران 1997، براد فورد 1999، اسمیل 2002). به دلیل رشد جمعیت جهان و به دنبال آن بروز مسائل مربوط به تامین غذا نظیر تغییر اقلیم و مسائل توزیعی(جغرافیایی) این موضوع روز به روز جدید تر می شود. در کشور های در حال توسعه فقیر ترین افراد استطاعت خرید غذای موجود اما گران( الکساندراتوس 1999) را نداشته و یا نمی توانند به این غذا دسترسی پیدا کنند( سن 1981).
اهمیت غذایی دریایی به عنوان بخش مهمی از تامین و امنیت غذای جهانی روز به روز دوچندان می شود( اسمیت و همکاران 2010، توتراز و همکاران 2012). همانند تولید محصولات کشاورزی، تولید غذایی دریایی نیز شامل بحث غذا در برابر خوراک می شود زیرا تقریبا یک سوم ماهی های صید شده برای خوراک حیوانات در سال های اخیر استفاده شده اند( تاکون و همکاران 2011).ترکیب اصلی غذاهای دریایی برگرفته از تبدیل ماهی های خوراکی و غیر خوراکی به خوراک ماهی و روغن ماهی است(FMFO)( تاکون و ماتین 2009)، در حالی که بخش کمی از آن ناشی از هماوری ماهی است. در رابطه با این که بهترین مورد مصرف ماهی خوراکی چیست یعنی یا مصرف مستقیم توسط انسان(DHC ماهی خوراکی ) یا مصرف غیر مستقیم توسط انسان(ماهی تغذیه ای IHC) از طریق تغذیه و خوراک دهی حیوانات پرورشی با کاهش عملکرد برای مصرف بشری بحث های زیادی وجود دارد( ولچ و همکاران 2010).
تقاضای جهانی برای ترکیبات دریایی غذا در سال های اخیر به شدت افزایش پیدا کرده و نگرانی هایی در خصوص پایداری شیلات دریایی به وجود آورده است( نایلور و همکاران 2000، 2009، اسمیت و همکاران 2010). به علاوه چون بخش عظیمی از ماهیان خوراکی و غیر خوراکی هر ساله در کشور های در حال توسعه صید می شوند، برخی از محققان احساس می کنند که تولید خوراک حیوانی، ماهی های خوراکی نادر را از کشور های فقیر به نفع مصرف کنندگان پولدار در اقتصاد های نوظهور و پیشرفته تغییر می دهد.( کنت 1997، ژیلت 2008). بر عکس استدلال دیگر محققان این است که تقاضای محلی برای مصرف مستقیم گونه های ماهی خوراکی خاص بسیار معدود است. در عوض، تبدیل ماهی به FMFO سود و بهره اقتصادی بالایی را هم برای تولید کنندگان و هم برای خریداران به همراه دارد( یعنی صنعت تکثیر و پرورش، ویجکسترام 2009). اسمیت و همکاران 2010 عنوان کردند که صادرات خالص غدای دریایی می تواند می تواند به تامین غذا در کشور های در حال توسعه با درآمد زایی و بهبود تناوب معیشت کمک کند. این استدلال را می توان به صنایع شیلات خوراکی صادرات محور تعمیم داد( بحث را ببینید).
این سوال که بهترین مورد مصرف و کاربرد منابع ماهی نادر چیست ممکن است با توجه به تغییرات ساختاری در تقاضا برای FMFO پیچیده تر شود. پروتین های حیوانی هیچگاه برای تغذیه گاو ها به کار نمی روند و نسبت FMFO. در خوراک طیور و خوک طی دهه گذشته به شدت کاهش یافته است.( توتراس و توتراس 2010).بر عکس، مصرف FMFO در تغذیه ماهی های پرورشی به شدت از دهه 1990 به دو دلیل افزایش پیدا کرده است. اول این که، در برخی از جیره های غذایی تکثیر و پرورشی، نسبت خوراک ماهی( بیش از 36 درصد) و روغن ماهی( بیش از 26 درصد) بسیار بیشتر از مقدار موجود در جیره های غذایی طیور و خوک می باشد( 2 تا 3 درصد). دوما، تولید جهانی تکثیر ور پرورش آبزیان به شدت در حال افزایش است( سازمان خوار و بار جهانی 2011 الف). با این حال این رشد در تکثیر ور پرورش آبزیان دیگر موجب افزایش استفاده از FMFO به دلیل مصرف روز افزون مواد جایگزین که ذیلا به آن ها اشاره شده است نمی شود.
زنجیره های تامین غذایی روز به روز اهمیت جهانی پیدا کرده و بسیاری از آن ها تولید یک کالا می کنند از این رو اصطلاح زنجیره کالای جهانی توسط گرفی (1994) ارایه شد.گرفی GCC را به دو دسته بزرک بر اساس ساختار دولتی و نظارتی تقسیم کرد: زنجیره های تحت تسلط تولید کننده و زنجیره های تحت تسلط خریدار .دسته اول در بخش های یافت می شوند که تولید سرمایه و فناوری محور است نظیر اتومبیل و کامپیوتر. بر عکس، مقوله دوم شامل فعالیت هایی است که بیشتر نیازمند نیروی کار می باشند نظیر زنجیره های محصولات کشاورزی( پونته 2002). در رابطه با زنجیره های غذایی پیچیده و پایدار نظیر غذایی دریایی، تثبیت و ایجاد الگوهای مشخص نظارتی نسبت به محصولات تازه حاصل از بخش کشاورزی مشکل تر است.( ویلکینسون 2006). این که آیا زنجیره های عرضه ماهی برای کالاهای جهانی نظیر FMFO تحت اختیار تولید کننده هستند و یا خریدار، این اهمیت زیادی برای قیمت گذاری در سطح اقتصاد خرد بازار ماهی خوراکی دارد. هم چنین این اختلاف از اهمیت زیادی برای سطح اقتصاد خرد دارد زیرا کشور پرو دارای اقتصاد وابسته به کالا از طریق بازار های FMFO بر اساس تعریف ارایه شده توسط فارفان (2005) است( ورود به بازار های جهانی از طریق تولید محصولات اولیه ارزش کم تری نسبت به کالاهای مصرفی نهایی دارد).
احتمالا این فاکتور اخیر به شدت تحت تاثیر بازخورد منفی تقاضای اندک ماهی کولی خوراکی روی سود مورد انتظار توسط صنعت تولید کنسرو قرار گرفته است( پیکان های خط چین در شکل 3) که مطابق با نخستین فرضیه ما در خصوص عدم تمایل بخش شیلات برای توسعه بیشتر این بازار است. دو فاکتور نخست با کمبود زنجیره های سرد و شرایط بهداشتی و ضد عفونی خوب برای تولید ماهی کولی خوراکی به خصوص ماهی کولی تازه و منجمد تشدید شده و ایجاد تولیدی می کنند که می تواند از نظر قیمت با جوجه گوشتی رقابت کند. این مسئله می تواند مربوط به دومین فرض ما مبنی بر این باشد که عدم پشتیبانی عمومی و دولتی می تواند مانع از تغییر روند بازاری ماهی کولی برای DHC شود.عوامل 2 و 3 با افزایش قیمت پروتین ناشی از فرایند های تبدیل نظیر نمک سود سازی و کنسرو سازی تشدید می شوند. مهم ترین دلیل، هزینه و قیمت اضافی کنسرو های ورق حلبی در بیشتر فرایند های نمک سود سازی و کنسرو سازی است. این مسئله فرضیه سوم ما را در خصوص ساختار هزینه مناسب روش غیر مستقیم به DHC است را تایید می کند. برای غلبه بر این مشکل، ITP پرو در حال افزایش اندازه کسنرو های ماهی کولی برای کاهش هزینه تولید و نیز استفاده از فناوری های جدید در بسته بندی نظیر کیسه های خلا متشکل از مواد پلاستیکی می باشد.
همه عوامل غیر مستقیمی که در مصرف پایین ماهی کولی خوراکی نقش دارند به عامل مستقیم سوم ( سود بالای ناشی از تبدیل به جای کسنرو سازی) از طریق قیمت بالای ماهی خام با هدف تولید FMFO بر می گردند( شکل 3). این عوامل غیر مستقیم فرض چهارم ما را تایید می کنند که مبنی بر آن تقاضای بالای FMFO محرک های توسعه بازار های DHC. را تضعیف می کند. در واقع قیمت های کالای بالای مشاهده شده FMFO به دلیل تقاضای جهانی برای تغذیه حیوانات(پرورش حیوانات خشکی زی و آبزی) است که برای ماهی گیران فروختن ماهی به بخش IHC بسیار سود آور تر نسبت بهDHC می باشد.
شکل 7: تغییرات اخیر در بخش صید ماهی پرو. A:طول فصل صید ماهی کولی(روز) وصید متوسط در هر روز درمنطقه شمالی b: ظرفیت های کشتی ها و کارخانجات(منبع:PRODUCE و IMARPE).
تقاضای محلی برای کولی جهت تولید FMFO با افزایش ظرفیت کارخانه های تولید خوراک ماهی افزایش پیدا کرده و موجب رقابت شدید بر سر مواد خام گردیده است. با اجرای سیستم سهمیه بندی فردی که موجب تغییر قدرت خرید از فراوری کننده ها به صیادان شده است این مسئله به وضوح مشهود تر می شود( شکل3). به دلیل مالکیت-منبع-ماهی معرفی شده توسط این سیستم، اپراتور های ماهی گیری و کشتی های آن ها تبدیل به تبدیل به بانک ها(مخازن) شناور شده اند. این کشتی های سهمیه ای ماهی گیری را ترک نخواهند کرد مگر این که انتقال یا حواله سهمیه صورت گیرد.
رقابت بین زنجیره های عرضه خوراک و غذا
ما رقابت برای عرضه مواد خام را بین شیلات کولی خوراکی و غذایی به عنوان دلیل مصرف پایین ماهی کولی به عنوان غذا در نظر نگرفتیم. رقابت برای مواد خام بین دو بازار در صورتی می تواند عامل مهمی باشد که شیلات ماهی کولی بر ساس قانون حداکثر صید مجاز باشدTAC. این مسئله در حال حاضر دیده نمی شود زیرا تقریبا دسترسی آزاد به منابع برای ماهی گیران کوچک مقیاس وجود دارد( محدودیت مکانی تنها اخیرا اعمال شده است) و تنها رقابت محلی محدودی وجود دارد. فاکتور اصلی محدود کننده در خصوص ماده خام با هدف تولید ماهی کولی برای مصرف مستقیم، تغییرات طبیعی وفور آن و تا حد کمی قابلیت دسترسی به شیلات می باشد. در واقع شیلات کولی پرو با تغییرات سالانه عظیم در بیوماس و در نهایت تغییرات زیاد در صید در مقیاس های زمانی همراه است.
تغییرات بین سالانه با رویداد های ENSO به خصوص ال نینو غالب است که موجب کاهش معنی دار در تولید دو کشور اصلی تولید کننده(شیلی و پرو) و تا حد کمی لا نینا که موجب افزایش وفور اما کاهش قابلیت صید می شود می گردد( برتراند و همکاران 2004). رویداد های قوی ال نینو نظیر رویداد 1997-1998، بر بازار تاثیر بنیادین گذاشت( شکل 7) و در حالی که رویداد های ضعیف ENSO از جمله حدسیات و شایعه ها موجب واکنش های کوتاه مدت و محدود می شوند( آسچ و توتراس 2004، آسچ و همکاران 2013).
حتی در نبود بهره برداری،چرخه های فراوانی طی چندین دهه و قرن برجسته تر از تغییرات بین سالانه بوده است که با مطالعات دیرین بوم شناسی رسوبات آنوکسیک سواحل پرو و شیلی اثبات شده است( والدز و همکاران 2008، گوتیرز و همکاران 2009). تغییر اقلیم می تواند این تغییرات بلند مدت را علاوخ تغییرات بین سالانه اصلاح کرده و با بهره برداری اثر متقابل داشته باشد( فرون و همکاران 2009). چون جامعه علمی اخیرا مفهوم چرخه های بلند مدت فراوانی را کشف و پذیرفته است، بررسی تاثیر آن ها بر ایت بخش مشکل است زیرا آن ها فرایند های قابل پیش بنی نمی باشند. احتمالا این پذیرش می تواند از توسعه بازار ماهی کولی در پرو جلوگیری کند.
قیمت پایین ماهی کولی ساحلی برای مصرف مستقیم نسبت به خوراک ماهی و قدرت چانه زنی و معامله پایین ماهی گیران خرده پا
چون ماهی گیران خرده پا تولید خود را به طور فردی به کارخانه های کمپانی های ماهی گیری( ازطریق دلالان) می فروشند قدرت مذاکره آن ها بسیار محدود است زیرا صید آن هاکم بوده و اغلب دارای شرایط بهداشتی و ضد عفونی فقیری است. تنها منبع قانونی آن ها صید بر اساس قیمت پیشنهادی توسط صنعت است و و در صورت رفتن به صید تنها مجاز به صید ماهی کولی یا گونه های پلاژیکی است که فراوانی کم تری دارند. از این روی، بدیهی است که تقاضای اندک برای کولی خوراکی از طرف صنعت عامل افزایش و محرک قیمت است که به نوبه خود کنترل کننده میزان عرضه نیز می باشد. در بسیاری از موارد خود صنعت اقدام به عرضه یخ و کانتینر های بزرگ برای حفظ صید ها به بهترین نحو در جهت تولید DHC. می کند. در موارد دیگر، صنعت تنها از لایه فوقانی ذخیره کولی در کشتی برای DHC. استفاده کرده و بقیه صید را به IHC. اختصاص می دهد. به طور تناقض آمیزی، این برای ماهی گیران خرده پا بسیار سود آور است که ببینند صید آن ها که از نظر بهداشتی ممکن است برای DHC نامناسب باشد توسط IHCنیز خریداری شوند.

بخشی از مقاله انگلیسی:

Abstract

Peru is the top exporter of fishmeal and fish oil (FMFO) worldwide and is responsible for half and a third of global production, respectively. Land- ings of ‘‘anchoveta’’ ( Engraulis ringens ) are used nearly exclusively for FMFO production, despite a proactive national food policy aimed at favoring the direct human consumption of this inexpensive species. It may be surprising that in a country where malnu- trition and caloric deficit constitute major issues, a low-priced and highly nutritious fish such as anchovy does not have stronger domestic demand as a food fish. Here, we review and assess eight potential politico- socio-economic processes that can explain this situa- tion. The main explanation are dietary habits, the preference for broiler and the higher profit from anchovy sold as feed fish compared to its use as a food fish due to historically high FMFO prices, boosted by an increasing demand for aquaculture in a context of finite forage and trash fish resources. In addition, the recent introduction of an individual quota system has shifted bargaining power from processors to fishers, thereby increasing competition for the raw material. This competition results in an increase in anchovy prices offered by the feed fish industry due to its onshore processing overcapacity, which is detrimental to the food fish industry. In the end, although the dominant use of anchovy for fish feed is largely explained by integrating these market mechanisms and other minor ones, this use raises other issues, such as rent redistribution through public policies, employ- ment, equitability and utility (low social costs), and resource management (threats to ecosystems or global change). Different policy scenarios are proposed in relation to these issues.

Keywords Fisheries management  Politico-socio-economic processes  Sustainable development  Food security  Seafood  Feed fish

Introduction

An old and unresolved debate is raging around the best use of primary production by agriculture to feed humanity. Crops can either be consumed directly as food or converted to animal proteins for use as feed stuff. However, farmed animals are associated with low food conversion efficiency because many kilos of feed are required to produce 1 kilo of animal meat (e.g., Leitch and Godden 1941 ; Brown 1997 ; Bradford 1999 ; Smil 2002 ). This debate is becoming even more current because of global population growth and corresponding food security issues, such as climate change and distributional issues. In developing coun- tries the poorest cannot afford to buy the available, but expensive, food (Alexandratos 1999 ) or cannot access this food (Sen 1981 ). Seafood is increasingly recognized as being an important part of global food security (Smith et al. 2010 ; Tveteras et al. 2012 ). Similar to production of agricultural crops, seafood production does not escape the food versus feed debate, since approximately a third of landed fish catches were used for animal feed in recent years (Tacon et al. 2011 ). Marine feed inputs are mainly derived from the transformation of forage and trash fish into fishmeal and fish oil (FMFO) (Tacon and Metian 2009 ), while a smaller part is derived from fish trimmings. Controversies exist over what the best use of forage fish is, i.e., for either direct human consumption (DHC or food fish) or indirect human consumption (IHC or feed fish) through the feeding of farmed animals, with the associated loss of yield for human consumption (Welch et al. 2010 ). The global demand for marine ingredients for feed has grown so fast in recent years that it has raised concerns about the sustainability of marine fisheries (e.g., Naylor et al. 2000 , 2009 ; Smith et al. 2010 ). Furthermore, because a large share of forage and trash fish is harvested in developing countries, some authors feel that the production of animal feed diverts scarce food fish away from the poor in favor of high-paying consumers in emerging and developed economies (Kent 1997 ; Gillet 2008 ). In contrast, other authors argue that hardly any local demand for direct consumption exists for certain forage fish species. Instead, the transformation of fish to FMFO generates economic benefits for both producers and buyers (i.e., the aquaculture industry; Wijkstro ̈ m 2009 ). Smith et al. ( 2010 ) argue that net seafood exports can still contribute to food security in developing countries by generating income and livelihoods. This argument can also be extended to export-oriented forage fisheries industries (see Discussion ). The question of how to best use scarce fish resources is further complicated by structural changes in the demand for FMFO. Animal proteins are not used to feed bovines anymore, and the proportion of FMFO in poultry and swine feed has decreased drastically over the last decade (Tveteras and Tveteras 2010 ). In contrast, FMFO usage in aquaculture feeds has grown rapidly since the 1990s for two reasons. First, in some aquafeeds, the proportion of fishmeal (up to 36 %) and fish oil (up to 26 %) is typically much higher than that in poultry and pig feed (2–3 %). Second, global aquaculture production is growing quickly (FAO 2011a ). However, this growth in aquaculture produc- tion is no longer resulting in an equivalent growth in the use of FMFO due to an increasing use of substitutes, as detailed below. Food supply chains are becoming increasingly globalized and many of them produce a commodity, hence the term ‘‘global commodity chain’’ (GCC) proposed by Gereffi ( 1994 ). Gereffi classified GCCs into two broad categories according to their gover- nance structure: ‘‘producer-driven chains’’ and ‘‘buyer-driven chains’’. The former category is found in sectors where production is capital- and technology- intensive, such as automobiles and computers. In contrast, the latter category appears in activities that are more labor-intensive, including most agricultural commodity chains (Ponte 2002 ). In the case of long- established and complex food chains, such as seafood, clear patterns of governance are less easy to establish than in the case of fresh products from the agricultural sector (Wilkinson 2006 ). Whether fish supply chains for global commodities such as FMFO are ‘‘producer- driven’’ or ‘‘buyer-driven’’ has implications for price formation at the micro-economic level of the food fish market. This distinction also has strong implications at the macro-economic level because Peru has a ‘‘com- modity-dependent economy’’ (CDE) through

مقالات انگلیسی و ترجمه های فارسی رایگان با فرمت PDF آماده دانلود رایگان میباشند

همچنین ترجمه مقاله با فرمت ورد نیز قابل خریداری و دانلود میباشد

مقاله انگلیسی رایگان (PDF)

ترجمه فارسی رایگان (PDF)

خرید ترجمه با فرمت ورد

فهرست مقاله:

چکیده
مقدمه
مروری بر بخش کشاورزی هند
روش ها و اطلاعات
الف) چارچوب تجربی
ب) منبع داده
ج) مشکلات داده های سانسور شده
الگوهای عرضه و تقاضای برنج در هند
الف) آمار توصیفی
ب) توزیع توسط مخارج
ج) توزیع سهم بودجه برنج
د) چه کسی در مقابل افزایش قیمت مقاومت کرده است؟
برآورد احتمال وجود تولیدکننده خالص و فروشنده خالص
ه) رفاه خالص تولید شده
ز) تجزیه و تحلیل رفاه در شرایط ممنوعیت صادرات برنج
نتيجه گيری 
ضمیمه

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

1. مقدمه
به واسطه بحران جهانی غذا در سال 2008-2007، افزایش قیمت مواد غذایی موجب آشفتگی غیر نظامیان در سراسر جهان شده و همه این موارد، منجر به خلع قدرت سیاسی برخی از کشورها شد. دولت هند، با توجه به سهم این بخش به تولید ناخالص داخلی و همچنین به خاطر اهمیت سیاسی که برای خود دولت هند دارد، همواره از بخش کشاورزی حمایت می کرده است. سیاست های قیمت گذاری کشاورزی نه تنها بر جنبه های اقتصاد به طور متفاوت اثر می گذارد، بلکه در میان بخش های مختلف ضعیف، متغیر است. مطالعه دت و راولیون در هند برای دوره 1958-1994 گزارش می دهد که در بلندمدت، تاثیر قیمت بهره وری محصول غذایی (به دنبال اثر دستمزد) نسبت به تاثیر مستقیم افزایش درآمد مزرعه که غالب در کوتاه مدت می باشد، در کاهش فقر بهتر می باشد. دوگانگی تغییر در قیمت مواد غذایی، منجر به اهداف سیاست های ضد و نقیضی می شود.
کاهش قیمت اثرات نامطلوبی بر کشاورزان دارد، اما به طور همزمان، افزایش توانایی فقرا برای مصرف بیشتر، منجر به ارتقا سطح زندگی می شود. اقتصاددانان نئوپوپولیستی مانند لیپتون و گریفین نشان می دهند که قیمت‌های پایین‌تر محصولات اساسی به نفع قشر فقیر روستایی و آنهایی که مصرف کنندگان خالص مواد غذایی هستند، می باشد. در حالی که افزایش قیمت تمایل به ایجاد «تعصب شهری» می شود که در آن، خانواده‌های ثروتمند بهتر قادر به فراهم کردن مواد غذایی هستند. در چنین سنارویویی، نئوپوپولیست ها به دنبال مداخله بیشتر دولت در حمایت از کشاورزان هستند. با این حال، اقتصاددانان نئوکلاسیک ادعا می کنند که سیاست‌های قیمت گذاری بالاتر تمایل به افزایش تولید دارد که برای روستاییان فقیر مهم می باشد که «هنوز هم فروش محصولات، بخش قابل توجهی از درآمد آن ها را تشکیل می دهد بنابراین، تغییر در قیمت‌های بازار، مهم است» و منجر به کاهش فقر روستایی می‌شود. هر دو مکتب فکری تمایل به نادیده گرفتن تنوع میان فقرا دارد. بنابراین، سیاست‌گذاران نیاز به درک بهتری از بخش ضعیفی که مورد هدف هستند و کسانی که تحت تاثیر سیاست های قیمت گذاری هستند؛ دارند. بخش کشاورزی هند، بیش از 58 درصد کل نیروی کار را داشته و 15 درصد به نسبت GDP در سال های 2009-2010 کمک کرده است. با توجه به میزان وابستگی اقتصادی و جمعیت هند در بخش کشاورزی، این مهم است که گروه های آسیب پذیر مشخص شده و تعیین شود آن‌ها چگونه تحت تاثیر سیاست های قیمت کشاورزی هستند.
هدف از این مقاله، اندازه‌گیری تاثیر تغییر قیمت مواد غذایی، از طریق انجام آزمون ناپارامتری روی حرکت دولت هند برای ممنوعیت صادرات برنج به واسطه بحران جهانی غذا از سال 2007-2008 می باشد. مقاله زیر از روش غیر پارامتری آنگوس دیتون برای برآورد رگرسیون و تخمین متراکم مخارج خانگی مصرف کننده هند برای سال های 2007-2008 و 2009-2010 استفاده کرده است. در بخش 2، مروری بر بخش کشاورزی در هند و نوسانات قیمت برنج بین سال های 2007 تا 2010 انجام می دهد. بخش 3، یک چارچوب تجربی برای تجزیه و تحلیل ارائه می دهد. هم چنین در این بخش، منابع داده‌ای و مشکلات مرتبط با بررسی داده ها توضیح داده می‌شود. نتایج به دست آمده در بخش 4 تحلیل می‌شود. بخش 5، نتیجه گیری است. این مقاله بیان می‌کند که ممنوعیت صادرات تاثیر مثبت خالصی بر جمعیت هند که 87% آنها مصرف کنندگان خالص برنج می باشند، می‌گذارد. ما همچنین دریافتیم که فقرا در هند دارای طبیعت ناهمگن هستند. بنابراین سیاست های قیمت‌گذاری کشاورزی، اثر همگنی بر جمعیت فقیر ندارد. اکثر کشاورزان تولیدکننده‌ی برنج، فقرایی هستند که از افزایش قیمت برنج بهره مند می شوند، در حالی این مسئله برای کارگران دستمزدی بدتر می شود.

2. مروری بر بخش کشاورزی هند

برای اقتصاد کشاورزی مانند هند که در آن سه پنجم نیروی کار برای امرار معاش خود به بخش کشاورزی وابسته هستند، بخش کشاورزی نه تنها برای رشد اقتصادی مهم می‌باشد بلکه برای حفظ ثبات سیاسی و اجتماعی کشور هم اهمیت دارد. بنابراین، در طول تاریخ، دولت های مختلف هند با رفتارهای حمایتی در قالب یارانه و تسهیلات مالیاتی، با این بخش رفتار کرده اند.
در سال 2007-2008 قیمت برنج در سراسر جهان، تقریبا دو برابر شده است. با پیش بینی افزایش جهانی قیمت برنج، دولت هند با اعمال ممنوعیت واردات برنج غیر باسماتی در فوریه 2008 و افزایش تعرفه صادرات برنج در آوریل 2008-2007 واکنش نشان داد. با وجود اینکه قیمت در سطح جهانی بیش از دو برابر شد، در بین سالهای 2007 تا 2010، در هند تنها 40% افزایش یافته است. تاثیر بحران جهانی غذا بین سال های 2007-2008 بر اقتصاد هند با توجه به خودکفایی و زیرسازی و سیاست های دولت هند از زمان استقلال خود و در مقایسه با دیگر کشورهای جهان، کم بوده است. سیاست‌های حمایتی بخش کشاورزی هند، توسط طرفداران تجارت آزاد مورد انتقاد قرار گرفت. بر اساس گزارش سازمان غذا و کشاورزی (FAO)، تصمیم هند به ممنوعیت صادرات برنج حتی با وجود مقادیر مازاد آن، بیشتر به یک حرکت سیاسی و نه یک رفتار در نتیجه کمبود واقعی غلات بوده است. مدل‌های تجارت سنتی نشان می دهد که تجارت آزاد، رفاه اقتصادی را به حداکثر می رساند. علی رغم اینکه تجارت آزاد ممکن است موجب حداکثر شدن رفاه اجتماعی شود، نمی‌تواند یک سیاست انتخابی برای یک کشور در حال توسعه باشد. هدف از ممنوعیت صادرات، افزایش عرضه برنج در داخل کشور و افزایش قیمت برنج به منظور محافظت از مصرف کنندگان در برابر تاثیر منفی افزایش قیمت مواد غذایی می باشد. در همان زمان که تولیدکنندگان برنج هند، قیمت پایین تری را نسبت به سایر نقاط جهان دریافت می‌کردند، ممکن بود یک اثر رفاه منفی بر کشاورزان ایجاد کند. این ممنوعیت در فوریه 2012 تمدید شد.

بخشی از مقاله انگلیسی:

1. Introduction

Since the world food crisis of 2007-08, increasing food prices have agitated civilians across the world, leading to dethroning of political powers in some countries. In India, the government has always cushioned the agriculture sector due to the sector’s contribution to the GDP, and also because of its political importance to every Indian government that has been in power. Agricultural pricing policies not only impact different aspects of the economy differently, but also vary in scale amongst different sections of the poor. Datt and Ravallion’s1 study on India for the period 1958–94 reports that in the long-run the price effect of food crop productivity (followed by the wage effect) is better at reducing poverty relative to the direct impact of increase in farm incomes, which dominates this relationship in the short-run. The duality of change in price of food grains leads to conflicting policy objectives. A decline in price can adversely affect farmers, but at the same time increase the ability of the poor to consume more, leading to an improved standard of living. Neo-populist economists such as Lipton2 and Griffin suggest that lower prices of staples benefit the rural poor, as they are net consumers of food. While a rise in price tends to create an “urban bias”, where rich households are better able to provide for them. In such a scenario, the neopopulists call for greater government intervention in support of the farmers. However, neoclassical economists assert that higher pricing policies intended to boost production are important as the rural poor “still rely on selling their produce for a significant part of their income So, changes in market prices matter”3 to reduce rural poverty. Both the schools of thought tend to ignore the diversity amongst the poor. Thus, policy makers need a better understanding of the section of poor they are targeting than simply relying on the trickledown effects of pricing policy. In India, the agriculture sector employs more than 58% of the total workforce and contributed 15% towards the GDP in 2009-104 . Due to the extent of dependency of the Indian economy and population on the agriculture sector it is important to determine which groups are most vulnerable, and how they are affected by agriculture price policies. The purpose of this paper is to measure the impact of changing food prices, through a nonparametric examination of the Indian government’s move to ban the export of rice in the light of the world food crisis of 2007-08. The paper follows Angus Deaton’s5 non-parametric techniques for regression and density estimation on Indian Consumer Household Expenditure surveys for the years 2007-08 and 2009-10. Section 2 gives an overview of agriculture sector in India and volatility of rice prices between 2007 and 2010. Section 3 describes the empirical framework for the analysis. This section also explains the source of the dataset and the censored data problem faced. The results are analysed in section 4. Section 5 is the conclusion. The paper concludes that the export ban had a net positive impact on the Indian population, 87% of whom are net consumers of rice. We also find that the poor in India are heterogeneous in nature. Thus agriculture-pricing policies do not have a homogenous impact on the poor. Majority of rice producers are poor farmers who benefited from the rise in price of rice, while the wage labourers were worse off.

2. Overview of the Indian Agriculture Sector

For an agrarian economy such as India, where three-fifths of the labour force depends on the agriculture sector for livelihood, the agriculture sector is not only important for economic growth, but also to maintain political and social stability in the country. Thus, historically the various Indian governments have treated this sector with a lot of love in the form of subsidies and tax relaxations6 . In 2007-08 the price of rice almost doubled across the globe. Foreseeing a global rise in rice prices, the Indian government reacted by exercising an import ban on non-basmati rice in February 2008 and increased export tariffs on basmati rice in April 20087 . Where globally prices more than doubled, in India they only increased by 40% from 2007-2010. Compared to the rest of the world the impact of the world food crisis of 2007-08 on the Indian economy was low, due to the self-sufficiency and cushioning policies of the Indian government since independence. India’s protectionist agricultural policies have been criticised by advocates of free trade. According to the Food and Agriculture Organization (FAO), India’s decision to ban the export of rice even with surplus quantities of it was a political move rather than a result of real shortage of grain8 . Traditional trade models suggest that free trade maximises economic welfare. However, when the aim is to maximise national welfare, free trade may not be the obvious policy choice for a developing nation. The objective of the export ban was to increase supply of rice within the country and hence contain the increasing price of rice to insulate the consumers against the negative impact of rising food prices. At the same time the Indian rice producers would receive lower prices relative to the rest of the world, creating a possible negative welfare impact for farmers. The ban was uplifted in February 20129 .

نظارت بر کاشت برنج شالی الگوی کشت پیچیده در مناطق گرمسیر و مرطوب با استفاده از داده های ماهواره Landsat و MODIS در مورد جاوای غرب، اندونزی

Monitoring Of Planting Paddy Rice With Complex Cropping Pattern In The Tropical Humid Climate Region Using Landsat And Modis Data – A Case Of West Java, Indonesia

چکیده
1 مقدمه
1 -2 اهداف
1 -3 محل مورد مطالعه
2 -روش ها
2 -1 تبعیض از استفاده از زمین
2 -2 برآورد زمان کاشتن برنج
3 -نتایج و بحث
3 -1 ارزیابی تفاضل استفاده از زمین
3 -2 بررسی و برآورد زمان کاشت برنج
3 -3 ویژگیهای تغییرات در کاشت برنج
4 – نتیجه گیری

چکیده
این مطالعه با هدف توسعه روش نظارت بر کاشت برنج شالی، قابل اجرا برای مناطق واقع در نواحی گرمسیری و مرطوب است این روش با استفاده دو مرحله یکپارچه شده است به عنوان قدم اول، ما اقدام به تولید نقشه استفاده از زمین نموریم که بین مزرعه شالیکاری با استفاده از داده های چند زمانی ماهواره Landsat تمایز قائل می شد به منظور حذف اثر پوشش ابر، روش جدیدی برای طبقه بندی استفاده از زمین معرفی شد این روش پنج شاخص را به کار میگیرد، که می تواند شرایط خاص از سطح زمین در خاک، پوشش گیاهی و آب را نشان دهد که حاصل از داده های ماهواره Landsat است و برای استفاده از زمین با استفاده از مقادیر حداکثر شاخص ها برای صحنه های چندزمانی تمایز قائل شده است نتایج بهبود معنی داری را در دقت تمایز در مقایسه با نسبت به روش مرسوم طبقه بندی برای استفاده از زمین با استفاده از اطلاعات طیفی داده های ماهواره Landsat نشان داد مزرعه شالیکاری استخراج شده توسط این مرحله به عنوان داده ماسک برنج شالی در مرحله بعدی استفاده می شود گام دوم ساخت به روش قضاوت زمان کشت برنج با استفاده از داده های MODIS است.
در این مطالعه، ما سری زمانی هم از EVI (بهبود شاخص پوشش گیاهی) و NDWI (شاخص تفاوت آب نرمال شده) به دست آمده از ترکیب 16 روزه مجموعه داده محصول پوشش گیاهی MODIS را در ترکیب با اطلاعات آماری به دست آمده از ادارات اداری محلی را مورد بررسی قرار میدهیم ما یک طرح را ایجاد میکنیم که می تواند محل کاشت برنج شالی را پس از حدود دو ماه پس از کاشت برآورد نماید نتایج قابلیت شناسایی زمان کاشت برنج برای بخش گسترده ای از غرب جاوا را با استفاده از داده های MODIS و با کمک تجزیه و تحلیل الگوی انتقال از مکانی به ناحیه کاشت برای سال اخیر نشان داد
1 مقدمه
1-1 زمینه
سنجش از راه دور ماهواره ابزار قدرتمند برای نظارت بر تغییرات وضعیت سطح زمین از قابلیت های آن ازمشاهده متناوب بر روی همان محل است تغییرات فصلی سطح زمین با نوع استفاده از زمین ارتباط دارد، به خصوص استفاده از زمین های کشاورزی، بنابراین، نظارت بر کشت محصول خاص، هدف کاربرد سنجش از راه دور است برنج مهم ترین محصول غذایی به طور گسترده ای در مناطق گرمسیری تا منطقه آب و هوایی معتدل کشت میشود و تعدادی از تحقیقات برای برآورد حالت کاشت برنج با استفاده از داده های سنجش از دور انجام شده است
نقشه برداری از مزرعه شالیکاری یک هدف با استفاده
4- نتیجه گیری
نظارت بر استفاده از زمین برای کشاورزی در مقیاس منطقه ای یکی از کاربردهای مورد انتظار در برنامه های کنترل از راه دور است. با این حال ، منطقه آب و هوایی گرمسیری و مرطوب منطقه به سختی در این کاربرد قرار می گیرد که به علت وجود الگوی کشت پیچیده و نیز احتمال بالای پوشش ابر است. این مطالعه ، روش استفاده از تمایز زمین با استفاده از داده های چند زمانی ماهواره Landsat را پیشنهاد نموده و عملکرد خود را برای مورد بخش غربی از جاوا، اندونزی تایید نموده است. منطقه شالیکاری استخراج شده از داده های ماهواره Landsat یک نقشه پایه برای طرح نظارت بر زمان کاشت برنج با استفاده از داده های MODIS است. این طرح نتایج امیدوار کننده ای را برای تجزیه و تحلیل واقعی زمان-مکان به همراه آورده است.

Abstract

This study aimed at the development of method of monitoring paddy rice planting applicable to areas located in the tropical humid climate region. The method was integrated with two steps of procedure. As the first step, we attempted to produce land use map which discriminated paddy field using multi-temporal Landsat data. In order to remove the effect of cloud cover, a new method of land use classification was introduced. This method employed five indices, which could represent the specific condition of ground surface on soil, vegetation or water, derived from Landsat data, and discriminated land use by using maximum values of indices for multi-temporal scenes. The results showed meaningful improvement in accuracy of discrimination compared to conventional method of land use classification using spectral information of Landsat data. Paddy field extracted by this step was used as paddy mask data in the following step. The second step was to construct a method to judge the time of rice planting using MODIS data. In this study, we examined the time series of EVI (Enhance Vegetation Index) and NDWI (Normalized Difference Water Index) obtained from 16-day composite MODIS vegetation product dataset in combination with statistical information obtained from local administrative offices. We developed a scheme that could estimate the place of paddy rice planting after about two months from planting. The results showed a capability of identifying time of planting rice for extensive part of West Java using MODIS data and contributed to analyze the pattern of spatial transition of area of planting for recent years.

1- INTRODUCTION

1-1 Background

Satellite remote sensing is a powerful tool to monitor the changes of land surface conditions from its capability of periodical observation over the same site. Seasonal changes of land surface are associated with land use type, especially agricultural land use, therefore, monitoring of cultivation of specific crop was a target of application of remote sensing. Rice is the most significant staple food crop cultivated widely in the tropical to temperate climate region, and a number of researches had been carried out to estimate state of rice planting using remote sensing data.

4- CONCLUSIONS

Monitoring of agricultural land use for regional scale is one of the most expecting applications of remote sensing techniques. However, tropical humid climate region is the area of difficulty in this application due to existence of complex cropping pattern as well as high probability of cloud cover. This study proposed a method of land use discrimination using multi-temporal Landsat data and verified its performance for the case of western part of Java, Indonesia. Paddy field area extracted from Landsat data became a base map employed to a scheme of monitoring rice planted time using MODIS data. This scheme brought promising results for analyzing actual spatio-temporal feature of paddy rice planting..

مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب) 

2. روش ها
2.1 تبعیض از استفاده از زمین
تبعیض از استفاده از زمین به کار رفته در این مطالعه بر اساس تغییر زمانی ویژگی های پوشش زمین ب.ده است. برای مثال، مزرعه برنج با آب در طول زمان از سیل هولناکی پوشانده شد، و آن را با پوشش گیاهی پوشاند هنگامی که برنج رشد کرده بود، پس از آن تحت پوشش خاک لخت بعد از برداشت و آماده سازی قرار گرفت. از طرف دیگر، شرایط پوشش سطح بلند زمین، پوشش گیاهی یا خاک لخت در طول سال شد. بنابراین، حتی اگر زمان نمونه برداری به طور گسسته توزیع شده باشد و بازه آن نامنظم باشد، حداکثر ارزش افزوده از شاخص ها که وضعیت سطح آب، پوشش گیاهی و یا خاک را منعکس می کند، برای تمام داده ها نمونه برداری شده عامل تمایز استفاده از انواع زمین بوده است. نویسنده 3 شاخص محاسبه شده از داده های ماهواره Landsat TM و ETM+ را به کار گرفت و قابلیت تمایز در استفاده از زمین (Uchida ، 2008) را آزمایش نمود. در این مطالعه، 2 شاخص اضافه شدند و در مجموع 5 شاخص به شرح زیر استفاده شدند. که در آن Bi مقدار انعکاسی تبدیل شده برای باند i از داده های ماهواره Landsat است.
همه شاخص ها در 8 صحنه از 121 مسیر، 64 تا 65 سطر گرفته شده در طول 1999 – 2003 و 11 صحنه از 122 مسیر، 64 – 65 سطر در طول 1994 – 2002 محاسبه شده است همانطور که در جدول 1 نشان داده شده است. با توجه به احتمال بالای پوشش ابر ، تعداد صحنه های گرفته شده در فصل باران به خصوص برای 122 مسیر کم بوده است. داده های ماهواره Landsat جمع آوری شده هنوز هم شامل بخشی از پوشش ابر درصحنه می شود، بنابراین به منظور حذف اثر ابر، اولاً در هر صحنه ماهواره Landsat به روش ISODATA طبقه بندی صورت گرفته است و منطقه متاثر از ابر شناسایی شده است. با گام بعدی، ارزش همه شاخص ها به -1 برای منطقه متاثر تغییر کرده است. در نتیجه، محاسبه ارزش حداکثر 5 شاخص در بین تمام داده های ماهواره Landsat، ویژگی های تنوع پوشش زمین وضعیت در پیکسل را نشان داد که برای تمایز استفاده از زمین استفاده خواهد شد.

2.2 برآورد زمان کاشتن برنج
زمان کاشت برنج با استفاده از تولید 250 متری جهانی شاخص های 16 روزه پوشش گیاهی برآورد شد (MOD13Q1) دریافت از محل از ftp://e4ftl01uecsnasagov/MOLT/MOD13Q1005/
MOD13Q1 شامل EVI (بهبود شاخص پوشش گیاهی)، NDVI (شاخص اختلاف پوشش گیاهی نرمال شد) و مقادیر انعکاس گروه 1 ، 2 ، 3 و 7 از داده های MODIS می شود. در این مطالعه، یکی دیگر از شاخص ها، NDWI (شاخص نرمال شده تفاوت آب)، که می تواند وضعیت سطح آب را منعکس نماید، به صورت معادله زیر از داده های انعکاس محاسبه شد. که در آن Bi مقدار انعکاسی تبدیل شده برای باند i از داده های ماهواره Landsat است.
بررسی مقدماتی ظهور حداکثر NDWI در زمان نشاء برنج و افزایش تندEVI و NDVI را پس از زمان نشاء نشان داد (Uchida، 2007). نویسنده سپس به انجام تجزیه وتحلیلرابطه بین زمان کاشت و تغییرات NDWI و EVI با استفاده از اطلاعات آماری جمع آوری شده در کاشت برنج در دفاتر محلی کشاورزی پرداخت.به عنوان نتیجه، او مدلی را برای برآورد زمان کاشت برنج همانطور که در شکل 2 نشان داده شده است ایجاد نمود. در این شکل، داده های “ماسک برنج” با اتخاذ روش توضیح داده شده تمایز در استفاده از زمین در این مقاله به دست آمد. از آنجا که وضوح فضایی از داده های متمایز استفاده از زمین هماهنگ با آن مجموعه از داده های MODIS نبود، داده ها استفاده از زمین روشهای عملیاتی در زیر بود؛ 1) برای محاسبه نسبت وجود منطقه مزرعه شالیکاری در پیکسل های مجاور 9 در 9، 2) استخراج ناحیه شالیکاری توسط آستانه‌ای بیش از 20 درصد.
NDWI
شناسایی ماکزیمم NDWI
سطح کنترلی NDWI
AND
EVI
کنترل افزایش EVI بهد از زمان ماکزیمم NDWI
AND
“ماسک شالی” به دست آمده از داده های ماهواره Landsat

3. نتایج و بحث
3.1 ارزیابی تفاضل استفاده از زمین
شکل 3 نقشه استفاده از زمین متمایز را برای محل مورد مطالعه نشان می دهد. این داده ها با طبقه بندی ISODATA برای 5 جز مشخص شده در بخش 2.1 به دست آمده است. تعداد طبقات در ابتدا 50 تنظیم شد و سپس به 8 رده استفاده از زمین گروه بندی شد. این رقم نشان می دهد که اثر ابر کاملاً از تصویر حذف شده است.
به منظور ارزیابی دقت تمایز استفاده از زمین، نویسنده مقایسه از نوع استفاده از زمین تفسیر شده از تصویر
QuickBirdرا انجام داد. اطلاعات به کار گرفته شده QuickBird در این مطالعه در تاریخ 13 اوت 2006 اتخاذ شد، که بخش مرکزی شهرستان Bogor و بخش های مجاور آن مشاهده شد. او به طور دستی نوع استفاده از زمین در هر نقطه 500 متر شبکه و 714 امتیاز در کل را توضیح داد.
جدول 2 که ماتریس سردرگمی نتیجه تمایز برای نوع تفسیر شده از QuickBird را نشان می دهد. از این جدول، دقت کلی به 59.9 درصد محاسبه شد .اگر 2 مجموعه از طبقات ادغام شوند، یعنی “بلند” را به “مخلوط پوشش گیاهی” و “برهنه زمین”، دقت کلی 789 درصد شد. این بدین معنی است که روش ارائه شده در این مطالعه به دست آمده بهبود دقت تمایز برای این محل قرار گرفته در منطقه آب و هوایی گرمسیری و مرطوب است، که در آن سیستم استفاده از زمین پیچیده است. اندازه فضایی قطعه زمین اغلب بسیار کوچکتر از اندازه پیکسل از ماهواره Landsat در این ناحیه است، بنابراین ، استفاده متمایز از زمین از داده های ماهواره Landsat به ناچار مقدار قابل توجهی از طبقه های نامشخص را در بر دارد. با این حال، باید اشاره کرد که دقت کاربر از تمایز از مزرعه شالیکار به اندازه کافی بالا بود، و پیشنهاد می کرد که استخراج این مزرعه شالیکاری مطمئناً می تواند به عنوان منبع “برنج ماسک” برای مدل برآورد زمان کاشت برنج استفاده شود.
3.2 بررسی و برآورد زمان کاشت برنج
نویسنده، زمان کاشت برنج را در محل مطالعه برای دوره تاریخ 2000 تا دسامبر 2009 برآورد نموده است. شکل 4 تغییرات برآورد منطقه کاشت برنج را برای 3 ماه اول در سال 2009 و موفقیت 3 ماه نشان می دهد می باشد.
این رقم به وضوح انتقال فضایی از منطقه کاشته شده از برنج از طرف داخلی سوی ساحل و تکرار این الگو را درمنطقه ساحلی شمال دشت نشان میدهد، که در آن آبیاری در مقیاس بزرگ سیستم ساخته شده است. در منطقه داخلی، از سوی دیگر، پوسته قابل توجهی از منطقه کاشته شده از برنج وجود دارد، اما انتقال فضایی از منطقه کاشته از برنج نمی تواند به وضوح نشان داده شود. علاوه بر این، در بخش دیگری از محل مورد مطالعه، توصیف ویژگی زمان-مکانی برای کاشت برنج نسبتا سخت و دشوار است. این امر احتمالا ناشی از موقعیتی است که مراحل متفاوت رشد برنج در یک پیکسل مخلوط شده اند. با این حال، این شکل نشان داد که اگر کشت برنج از نظر زمان کاشت همگن با قالب خاص زمان کاشت برنج باشد، زمان کاشت برنج به درستی تخمین زده شده بود و خصیصه زمانی-مکانی می تواند مشخص می شود.

کشت و صنعت برای توسعه روستایی و کشاورزان کم سرمایه: مسائل و درس هایی از هند

Agroindustry for Rural and Small Farmer Development: Issues and Lessons from India

Abstract

This article examines the priority given to agroindustries in India in the context of their role in rural and small farmer development. The features and constraints of agroindustry are examined to assess their real and potential contribution and challenges faced. Institutional and organizational models that have been tried or proposed in India are evaluated from the point of view of performance and contribution to rural and small farmer development. The article then draws policy and managerial implications.

1 Introduction

Agroindustry has historically been given high priority in Indian policy and development programs. The focus on agroindustry as an agent of rural develop ment and employment creation was present in Mahatma Gandhi’s emphasis on village-based agroindustry during India’s independence movement, and is today a central part of the national development plan (see India Planning Commission, 1996). There is optimism concerning its continuing development: the FAIDA report of the Confederation of Indian Industry (CII) and Mckinsey and Company (1997) both show that there is great potential for development of food processing and other agroindustry.

However, India’s agroindustry development is today plagued by tough challenges, including costly raw material, supply chain inefficiencies, and market demand constraints (see Srivastava and Patel, 1994; Goyal, 1994; CII–Mckinsey, 1997). There are concerns about whether multinational firms contracting small farmers will help or hurt small farmers and local small agroindustrial firms; this debate is indeed generalized in developing countries (Glover and Kusterer, 1990). There are concerns about whether the cooperative movement can effectively promote agroindustrial development for small firms.

The private sector as well as government are at a cross-roads in the choice of the best models for agroindustrial development—what kind of institutional and organizational arrangements/models are appropriate for overcoming current constraints, and maximizing their contribution to rural and small farmer development? This article focuses on that question, and proceeds as follows. First, we sketch the history of policy and program approaches to agroindustry development in India. Second, we describe the current structure and characteristics of agroindustry in India, and summarize the literature’s analysis of its constraints. Finally, we discuss the major models for organizing Indian agroindustry that have been experimented with or proposed recently in India. We draw lessons from the experiences of those models.