مبتدی (مناسب برای درک مفهوم کلی مطلب)

F1825

تجزیه و ترکیب داده ها
شکل 1 فرایند انتخاب مقاله را نشان می دهد. جستجوها در مدلاین، سینال و ام بیس تعداد کل 1405 ثبت را به دست داد. جستجوی دستی و جستجوی ابزارهای اجتماعی روانی و بهداشت منجر به 59 ثبت مازاد گردید. پس از حذف موارد تکراری، تعداد کل 1283 چکیده برای بررسی تعیین شدند. از میان اینها 155 مقاله برای مرور بر متن کامل انتخاب شدند. پس از بررسی کامل 21 سنجه معیارهای ورود را داشتند. در طی مرور و مشورت با تیم محلی فیزیوتراپ های کودکان 3 سنجه تعیین شدند که شاملمولفه تعدل در ایستادن درون سنجه حرکتی رشد جامع تر بودند. هر چند این سنجه ها معیارهای سنجه تعادل را نداشتند، آنها در ازای چارچوب کنترل طرز حالت بدن سیستم ها کدگذاری شدند. چکیده داده ها و نتایج تطبیق دهی به طور جدول وار مطرح شدند و آمار توصیفی به ازای تمامی متغییرات محاسبه شدند.
نتایج
ویژگی های سنجه ها
جدول 2 ویژگی های منتخب هر سنجه را نشان می دهد. 21 سنجه مربوط به جمعیت کودکان بین 1990 و 2015 چاپ شده بودند یا برای بار نخست به کار رفته بودند. اکثر سنجه ها (81%) در بین جمعیت بزرگسالان مطرح شده بودند و بعدها جهت استفاده در جمعیت بزرگسالان تایید شدند. بقیه سنجه ها به طور ویژه برای کودکان از طریق مشورت با پزشکان یا روش های غیرگزارشی مطرح شدند. تعداد آیتم ها در هر سنجه در دامنه بین 1و35 با حدمیانگین 4 آیتم قرار داشتند. یک نوع سنجه شامل درجه بندی پیشرفت بود که در آن شرکت کنندگان باید معیارهای خاصی جهت تکمیل آیتم های مازاد داشته باشند. چهارده سنجه (67%) در مقیاس پیوستار ارزیابی شدند و 7 سنجه باقی از مقیاس گروه بندی 2 تا 7 مقوله ای استفاده کردند. یک سنجه مرجع به معیار و بقیه 20 سنجه دیگر مرجع نرمال داشتند. آمار پایایی و روایی در گزارش اولیه به ازای 10 سنجه (48%) مطرح شدند در حالی که 9 مورد (43%) فقط پایایی و 2 مورد (9%) فقط روایی ر در مقاله اولیه مطرح نمودند. داده های روان سنجی مفصل در جدول تکمیلی 2 مطرح شده است.
مولفه های تعادل ارزیابی شده و نکات مربوط به رشد طرز حالت بدن در هر سنجه
از میان 21 سنجه تعادل کودکان، 12 مورد شبیه مدل بزرگسالان بودن و کدها برگرفته از مرور بر مقالات مربوط به بزرگسالان بود. از میان 9 سنجه جدید کدگذاری شده توافق کدگذاری 2 محقق مستقل برابر 94% بود. تافق کل پس از بحث اتفاق نظر با بررسی کننده سوم به دست آمد. نتایج کدگذاری نشان دهنده ورود مولفه های تعادل در هر سنجه می باشد که در جدول 3 مطرح شده اند. سیستم های حرکتی پایه ای در تمامی 21 سنجه، کنترل پیش بینی طرز حالت بدن در 15 سنجه (72%)، تعادل استاتیک در 13 سنجه (62%)، ادغام حسی در 11 سنجه (52%)، تعادل دینامیک در 10 سنجه (48%)، محدودیت های تعادل کارکردی در 5 سنجه (24%)، تاثیرات شناختی در 5 سنجه (24%)، ابعاد عمودی در 2 سنجه (9%) کنترل طرز حاکت واکنشی در 0 سنجه ارزیابی شدند. تمامی سنجه ها بین 3 الی 6 مولفه تعادل را شامل نمودند؛ هیچ سنجه ای تمامی 9 مولفه را شامل نساخت.
مشورت با فیزیوتراپ ها بر مقیاس حرکت نوزاد آلبرتا، آزمون مهارت حرکتی برونینکس-اسرتسکی مقایس حرکتی رشد پی بادی جهت ارزیابی تعادل در کودکان و پیش دبستانی ها تاکید داشت. تطبیق مفهومی نشان داد که تمامی 3 سنجه حاقل 4 مولفه تعادل را داشتند: تعادل استاتیک، سیستم های حرکتی پایه، کنترل طرز حالت پیش بینی کننده و تعادل پویا. دو مورد از این سنجه ها ابتدا در کودکان رو به رشد طرز حالت بدن و کنترل آن ابتدا آزموده شدند و 1 مورد در بین افراد در پیوستار رشد طرز حالت بدن آزموده شد.
بحث
ترکیب ادبیات چاپ شده در زمینه سنجه های تعادل مورد تایید برای کودکان و تحلیل محتوی آنها ا توجه به نظریه کنترل طرز حالت فعلی برای خلاصه بندی وضعیت فعلی سنجه تعادل کودکان و تعیین فرصت های رشد ادامه دار مفید است. به علاوه شرکت دادن فیزیوتراپ ها کارایی بالینی نتایج را ارتقا می دهد. هر چند >20 سنجه های تعادل را تایید نمودند، آنها جامع نبودند و فقط برخی مولفه های مهم تعادل را ارزیابی نمودند. هیچ کدام از سنجه های تعادل کودکان اخیرا تایید شده به بررسی 9 مولفه تعادل مطالعه شده در این مقاله نپرداختند.هر چند برخی مولفه ها در میزان زیادی از سنجه ها شامل شدند، اکثر سنجه ها به ارزیابی تعداد محدودی از مولفه های تعادل پرداختند. انتظار نمی رود که این مسائل در ادبیات قبلی مرور بر سنجه های تعادل جمعیت بزرگسالان تعیین شده باشند. این یافته را می توان به ادبیات افزود که سنجه های تعادل کودکان در تحلیل کنترلطرز حالت بدن محدود تر اند. مثال این یافته آن است که برخی مولفه ها از جمله محدودیت های تعادل کارکردی، اثرگذاری های شناختی در اکثر سنجه ها شامل نشده اند. مهم تر اینکه یک سنجه واحد به ارزیابی کنترل طرز حالت عکس العملی بدن نپرداخته است. عدم این مولفه محدودیت عمده سنجه های تعادل کودکان موجود است چون کنترل طرز حالت عکس العملی بدن به عنوان مهم ترین بخش تعادل جهت اجتناب از افتادن شناخته شده است. کنترل ناقص عکس العمل به طور مستقل به افتادن در بزرگسالان و در کودکان به تسلط بر مراحل جبران سریع در پیاده روی مربوط می شود که معیار عمده در طی شکل گیری راهبردهای بهبود تعادل موثر در نظر گرفته می شود. به طور مشابه تاثیرات شناختی در سنجه های موجود چندان بررسی نشد و برای جابجایی ایمن و جهت گیری مناسب مهم اند. هر چند سنجه هایی که به ارزیابی مجموعه محدودی از مولفه های تعادل می پردازند ممکن است برای نظارت بر تعادل یا ارزیابی ریسک افتادن مناسب باشند، رویکرد جامع برای تعیین برنامه ریزی درمان و نقائص مفید است. اخیرا هیچ نوع مدل ترکیبی به تایید سنجه های تعادل نپرداخته اند که بتواند ارزیابی جامع در جمعیت کودکان فراهم کند. جالب اینکه 2 سنجه جامع آزمون سیستم های ارزیابی تعادل و مینی بست کاربرد آن را در میان کودکان چاپ کرده اند علیرغم اینکه ارزیابی روان سنجی جانبی انجام نشده است. آزمون بست تنها سنجه مورد تایید اخیر که حاوی 9 مولفه تعادل بررسی شده در این مقاله مروری است، تنها سنجه موجود مطرح شده با هدف کمک به متخصصین بالینی است تا سیستم های کنترل طرز حالت پایه ای تعیین گردد که باعث اختلال تعادل کارکردی هستند. در سال 2011 این آزمون در میان 5 کودک دچار فلج مغزی به کار رفت که در سال 2009 منتشر شد و امتیازات سیستم دسته بندی کارکردی حرکتی ناقص لحاظ شد. درسال 2012 پیکت با همکاران از آزمون مینی بست مدل کوتاه شده آزمون بست در مطالعه نقص تعادل 9 کودک بین سنین 6و17 سال سندروم ولفرام استفاده کردند. این آزمون شامل 8 مولفه تعادل بود که فقط محدودیت های پایداری کارکردی را شامل نساخته بود. اخیرا کادر کارشناسان بین المللی این آزمون را برای جمعیت بزرگسالان توصیه می کنند. هیچ کدام از این مطالعات کودکان رویدادهای زیان بار در کاربرد هر مدل آزمون بست گزارش ندادند اما هر دو گزینه خوبی برای تایید اولیه در جمعیت کودکان محسوب می شدند. تحلیل نکات رشد در شکل گیری سنجه های تعادل کودکان نشان داد که بالای 50% از سجه ها اتدا در بین شرکت کنندگان کودک در دامنه سنی بزرگ تایید شدند. با توجه به رشد فزاینده تعادل در 7 سال اول زندگی کودک، عدم رش این تعادل باعث می شود که معاینه جمعت کودکان به مسئله ضروری تبدیل گردد. به طور ویژه سنجه تعادل ایستادن وجود ندارد که کودکان بین 1 و5 سال را هدف قرار داده باشد. متخصصین بالینی شریک ما 3 سنجه را تعیین نمودند که معیارهای ورود را نداشتند چون هدف آنها ارزیابی صرفا تعادل نبود بلکه شامل مولفه تعادل عمده درون محیط چارچوب رشد حرکت بود. به هر حال شبیه سنجه های تعادل شامل شده، هیچ کدام شامل ارزیابی کنترل طرز حالت عکس العملی یا محدودیت های تعادل کارکردی نبود. هر چند مشورت با فیزیوتراپ های کودکان هیچ نوع سنجه برتر را تعیین نکرد، این فرایند کارایی بالینی نتایج را افزایش داد و امکان تحلیل ابزارهای مرتبط بالینی یا سنجه ها را فراهم نمود.
محدودیت های مقاله
محدودیت های این مقاله مروری شامل موارد زیر بود: 1- محدود کردن ساختارهای نظری به کنترل طرز حالت ایستادن که فقط شامل 1 ویژگی سنجه و 1 جنبه از تعادل کودک می باشد، 2- عدم بررسی ویژه پارامترهای ارزیابی که ممکن است اطلاعات دقیق تری نسبت به رفتارهای مشاهده شده فراهم کند و 3- عدم توجه به دشوری آیتم های فردی مربوط به مولفه تعادل ویژه. با توجه به ویژگی های سنجش تعادل استاندارد، به خوانندگان پیشنهادمی دهیم که این یافته ها را متناسب با برخی مسائل تفسیر کنند. علی رغم تعریف علمیاتی از رشد و کدگذاری دومرتبه، کدهای خاض هنوز باید تفسیر شوند. در مرور قبلی خود، آزمون زمانبندی بلند شو و برو به طور متحد کدگذاری شد که شامل تاثیرات کدگذاری نبود. به هر حال، مدل کودکان اصلاحاتی را تجویز نمود که نیاز به ثبت سنجه داشت و اثرگذاری های شناختی در این مقاله مروری تعیین شدند. تیم مطالعه نشان داد که تاثیرات شناختی را همچنین می توان به آزمون زمانبندی بلند شو و برو نسبت داد.
نتایج
مولفه های نظری کنترل طرز حالت بدن در سنجه های تعادل استاندارد برای کودکان بسیار متغییر بود و ارزیابی جامعی از تمامی مولفه های عمده کنترل طرز حالت ایستاده بدن فراهم ننمودند. سنجه های تعادل مازاد در جمعیت بزرگسالان تایید شدند که برخی از شکاف های موجود در سنجه های کودکان را پر می نمودند و تضمین تایید آنها در بین کودکان می باشند. این مقاله مروری نشان می دهد که کارهای ادامه دار برای تعیین و تایید ارزیابی تعادل در تحقیق و عمل ضرورت داشته تا امکان تعیین نقائص تعادل و متعارف سازی برنامه های آموزشی در محیط بالینی فراهم گردد.

یادگیری مشاهده در مقابل تمرین فیزیکی منجر به تثبیت نتایج مختلف در یک وظیفه زمانبندی تحرک می شود

Observation learning versus physical practice leads to different consolidation outcomes in a movement timing task

چکیده
آزمایش 1
روش ها
شرکت کنندگان
وظیفه و دستگاه
روش های اجرایی
تقلیل داده ها
تجزیه و تحلیل های آماری
نتایج
زمان حرکت کلی
زمان بندی نسبی
زمان حرکت بخش ها
بررسی
آزمایش 2
شرکت کنندگان
کار و دستگاه
روش های اجرایی
نتایج
اطلاعات خواب
زمان حرکت کلی
زمان بندی نسبی
بررسی
آزمایش 3
نتایج
اکتساب
داده های خواب
نگهداری
بررسی
بررسی عمومی

چکیده

یادگیری حرکتی، یک فرایند است که فراتر از جلسات آموزشی گسترش می یابد. به طور خاص، تمرین فیزیکی باعث یک سری از تغییرات فیزیولوژیکی در CNS می شود که تحت اصطلاح ” تثبیت ” (Stickgold و Walker 2007) گروه بندی می شوند. این تغییرات می تواند به بهبود بین جلسه ای و یا ثبات عملکرد (Walker 2005) منجر شود. در یک سری از سه آزمایش، ما آزمایش نمودیم که آیا تثبیت پس از مشاهده نیز رخ می دهد یا خیر. در آزمایش 1، شرکت کنندگان مشاهده نمودند که یک کارشناس، یک سکانس از حرکات بازو را انجام می دهد. اگر چه ما شاهد یادگیری مشاهده ای هستیم، بین شرکت کنندگانی که از آنها خواسته شد تا دوباره سکانس مشاهده را 5 دقیقه یا 24 ساعت بعد تکرار نمایند (بدون بهبود بین-جلسه ای) تفاوت قابل توجهی دیده نشد. در آزمایش 2، دو گروه از شرکت کنندگان مشاهده نمودند که یک کارشناس دو سکانس متمایز حرکت را (A و B) با فاصله 10 دقیقه یا 8 ساعت انجام می دهد؛ سپس شرکت کنندگان به لحاظ جسمی سکانس را بعد از وقفه 24 ساعته انجام دادند. شرکت کنندگان در گروه 8 ساعت، سکانس B را با دقت کمتر در مقایسه با شرکت کنندگان در گروه 5 دقیقه انجام دادند که نشان می دهد که خاطره سکانس اول تثبیت شده است و با یادگیری سکانس دوم متداخل شده است. در نهایت، در آزمایش 3، فاز اولیه مشاهده توسط یک مرحله تمرین فیزیکی جایگزین شد. در تضاد با نتایج حاصل از آزمایش 2، شرکت کنندگان در گروه 8-H، سکانس B را به طور قابل توجهی دقیق تر نسبت به شرکت کنندگان در گروه 5 دقیقه انجام دادند. به همراه هم، نتایج ما نشان می دهند که خاطره یک مهارت آموخته از طریق مشاهده دستخوش تثبیت می شود. با این حال، تثبیت مهارت حرکت مشاهده شده منجر به پیامدهای رفتاری متمایز در مقایسه با تمرین فیزیکی می شود.
تمرین جسمانی به مدت طولانی به عنوان تنها عامل تعیین کننده مهم ترین مهارت حرکت در نظر گرفته شده است. این باور اغلب توسط ضرب المثل قدیمی ” ‘عمل کامل کننده است’ به عنوان مدل های اولیه از یادگیری مهارت حرکت مورد حمایت قرار گرفت (Crossman 1959؛ Fitts 1964؛ Adams 1971؛ Schmidt 1975؛ Shea و Morgan، 1979). اگر چه اهمیت تمرین فیزیکی برای یادگیری مهارت حرکتی غیر قابل انکار است، شواهد اخیر نشان می دهد که فرآیندهای مهم در بین جلسات تمرین رخ می دهند. به طور خاص، تمرین فیزیکی موجب تحریک یک سری از تغییرات فیزیولوژیکی در مغز، از سنتز پروتئین تا تشکیل سیناپس جدید (McGaugh 2000) می شود که منجر به حفظ طولانی مدت مهارت های جدید می شود. این تغییرات که تحت اصطلاح ” تثبیت ” گروه بندی می شوند (Stickgold و Walker 2007)، برای رخ دادن نیاز به زمان دارد و پایه و اساس یادگیری مهارت حرکتی را تشکیل می دهند.
بررسی عمومی
هدف از این گزارش تعیین این مورد است که آیا ما می توانیم شواهد رفتاری را بیابیم که یک مهارت حرکتی یاد گرفته شده از طریق مشاهده را می توان تثبیت نمود یا خیر. برای انجام این کار، ما یک سری از سه آزمایش را انجام دادیم که که در آن ما به دنبال شواهد و مدرک آموزش آفلاین و تثبیت بودیم، دو پیامد رفتاری رایج فرآیندهای تثبیت(Krakauer و Shadmehr 2006 ؛ Walker 2005). در آزمایش 1، هیچ یادگیری آفلاینی مشاهده نشد. حتی زمانی که جلسات حفظ و مشاهده با زمان کافی (از جمله یک شب خواب) از هم جدا شدند و هنگامی که عملکرد شرکت کنندگان بیشتر بهبود یافت، این مورد وجود داشت. اگر چه می توان استدلال کرد که تفاوت های حرکتی ظریف می تواند از تثبیت ناشی شود (به عنوان مثال، پروفیل های سرعت زنگ شکل متغیر نرم و صاف و کمتر برای انجام هر بخش از کار)، آنها به وضوح تاثیر قابل توجهی در آنچه از شرکت کنندگان خواسته شد تا انجام دهند نداشتند. در آزمایش 1، ناظران در آزمون حفظ 24 ساعته عملکرد بهتری نسبت به گروه شاهد داشتند که نشان می دهد که مشاهده منجر به ارائه ماندگار از وظیفه در CNS می شود. این موضوع توسط نتایج حاصل از آزمایش 2 حمایت می شود که در آن یک وقفه 8 ساعت بین مشاهده دو سکانس حرکت متمایز به تداخل مخالف منجر شد که نشان می دهد که نمایش خاطره سکانس اول (سکانس) تثبیت شده بود و در فاصله بین جلسات در حافظه نگه داشته شد. در مجموع، نتایج حاصل از آزمایشات 1 و 2 نشان می دهد که فرایندهای تثبیت خاص پس از یک جلسه مشاهده رخ نمی دهد. به هر ترتیب این اولین بار است که به صراحت نشان داده شده است که تمرین فیزیکی شرط لازم برای تثبیت مهارت حرکت نمی باشد.

Abstract

Motor learning is a process that extends beyond training sessions. Specifically, physical practice triggers a series of physiological changes in the CNS that are regrouped under the term ‘‘consolidation’’ (Stickgold and Walker 2007). These changes can result in between-session improvement or performance stabilization (Walker 2005). In a series of three experiments, we tested whether consolidation also occurs following observation. In Experiment 1, participants observed an expert model perform a sequence of arm movements. Although we found evidence of observation learning, no significant difference was revealed between participants asked to reproduce the observed sequence either 5 min or 24 h later (no betweensession improvement). In Experiment 2, two groups of participants observed an expert model perform two distinct movement sequences (A and B) either 10 min or 8 h apart; participants then physically performed both sequences after a 24-h break. Participants in the 8-h group performed Sequence B less accurately compared to participants in the 5-min group, suggesting that the memory representation of the first sequence had been stabilized and that it interfered with the learning of the second sequence. Finally, in Experiment 3, the initial observation phase was replaced by a physical practice phase. In contrast with the results of Experiment 2, participants in the 8-h group performed Sequence B significantly more accurately compared to participants in the 5-min group. Together, our results suggest that the memory representation of a skill learned through observation undergoes consolidation. However, consolidation of an observed motor skill leads to distinct behavioural outcomes in comparison with physical practice. 

Physical practice has long been regarded as the single most important determinant of motor skill acquisition. This belief was often expressed by the old adage ‘‘practice makes perfect,’’ as advocated by early models of motor skill learning (Crossman 1959; Fitts 1964; Adams 1971; Schmidt 1975; Shea and Morgan 1979). Although the importance of physical practice for motor skill learning is undeniable, recent evidence demonstrates that important processes take place between practice sessions. Specifically, physical practice triggers a series of physiological changes in the brain, from protein synthesis to the formation of new synapses (McGaugh 2000), leading to the long-term retention of the new skill. Regrouped under the term ‘‘consolidation’’ (Stickgold and Walker 2007), these changes require time to occur and constitute the foundation of motor skill learning.

General discussion

The objective of the present report was to determine whether we could find behavioural evidence that a motor skill learned through observation can be consolidated. To do so, we conducted a series of three experiments in which we sought evidence of off-line learning and stabilization, the two most common behavioural outcomes of the consolidation processes (Walker 2005; Krakauer and Shadmehr 2006). In Experiment 1, no off-line learning was observed. This was the case even when the observation and retention sessions were separated by sufficient time (including a night of sleep) and when the participants’ performance could improve still further. Although it could be argued that subtle kinematic differences could have resulted from consolidation (for example, smoother and less variable bell-shape velocity profiles to perform each segment of the task), they clearly had no significant impact on what the participants were asked to do, which makes them secondary to the findings of the present study. In Experiment 1, the observers outperformed the control group in the 24-h retention test, indicating that observation resulted in a lasting representation of the task in the CNS. This proposition is supported by the results of Experiment 2, in which an 8-h break between the observation of two distinct movement sequences resulted in anterograde interference, suggesting that the memory representation of the first sequence (Sequence A) had been stabilized and kept in memory during the inter-session interval. Together, the results of Experiments 1 and 2 indicate that specific consolidation processes do occur following an observation session. To our knowledge, this is the first time that it is unequivocally shown that physical practice is not a prerequisite for motor skill consolidation..

یادگیری مشاهده در مقابل تمرین فیزیکی منجر به تثبیت نتایج مختلف در یک وظیفه زمانبندی تحرک می شود

Observation learning versus physical practice leads to different consolidation outcomes in a movement timing task