ضرورت اجتماعی در روابط عمومی: ابزارهای تأثیر اجتماعی، مجوز و مشارکت اجتماعی

The social imperative in public relations: Utilities of social impact, social license and engagement

چکیده

1- معرفی

2- تأثیر اجتماعی

3- مجوز فعالیت اجتماعی

4- ارزش چشم انداز زیست محیطی

5- پیشبرد تأثیر اجتماعی و مجوز فعالیت اجتماعی (SLO) به عنوان دستور کار تحقیق برای روابط عمومی

5-1- مقالات بخش ویژه

6- نقشه راه برای تحقیقات آینده

7- نتیجه گیری

منابع

چکیده

روابط عمومی به عنوان یک وظیفه ی محدوده سازمانی شناخته می شود؛ که برای تعامل ارتباطی با ذینفعان مختلف با شیوه هایی که ارتباطات اجتماعی، خلق یا ایجاد مشترک  و ارتباطات را تسهیل می کند، مسئولیت دارد. از آنجا که تصمیمات سازمانی تأثیرات خواسته و ناخواسته ای بر جوامع داشته است، این دیدگاه ادعا می کند، که مجوز اجتماعی و تأثیرات اجتماعی برای نظریه روابط عمومی مفید است. این دیدگاه هم چنین بر نیاز سازمان ها برای یافتن راه های بهتر به منظور درک و توجه به انتظارات عمومی به شیوه اصیل تأکید می کند. اعتقاد به این که، یک سازمان یا صنعت دارای مجوز فعالیت اجتماعی است، و نیاز به بررسی تأثیر اجتماعی آنها دارد، هرگز بسیار مهم نبوده است. این بخش ویژه در مروری بر روابط عمومی در حوزه تعامل، مجوز فعالیت اجتماعی(SLO) و تأثیر اجتماعی، به فراخوانی برای بیان سودمندی مجوز اجتماعی (SLO) و تأثیر اجتماعی با تعیین و تقویت مفهومی این مفاهیم در دانش روابط عمومی و ترسیم تحقیقات آینده، برای ایجاد نظریه روابط عمومی پاسخ می دهد. این سرمقاله به طور مفهومی مجوز اجتماعی (SLO) و تأثیر اجتماعی بر روابط عمومی و تعامل را تعیین می کند، و فرصت های تحقیقاتی آینده را مشخص می کند. مقالات این بخش ویژه معرفی می شوند، و پیوندهای بین مفاهیم و روابط عمومی را مشخص می سازند.

1- معرفی

سازمان ها، چه آن را درک کنند و چه نکنند، می توانند از اهمیت تأثیر اجتماعی – مثبت یا منفی – بر جوامعی که در آن فعالیت می کنند، و به طور گسترده تر بر کل جامعه برخوردار باشند. پیش بینی تأثیر اجتماعی سازمان ها – و روابط عمومی – برای پاسخگویی به انتظارات جامعه، لازم و ضروری است (Heath, 2018; Hurst, Johnston, & Lane, 2020; Johnston & Lane, 2018a, 2018b; Taylor, 2011 ). انتظارات اجتماعی منعکس کننده نگرانی های فردی، گروهی و اجتماعی است که که از نظر مفهومی برابر مجوز فعالیت اجتماعی است. با این حال، این انتظارات و در نتیجه مجوزها، شاید همیشه با آنچه از نظر فنی قانونی یا از نظر سیاسی تأیید شده است، مطابقت نداشته باشد (Bice, Brueckner, & Pforr, 2017; Wright & Bice, 2017). موارد جاری و تاریخی که ناهماهنگی بین انتظارات جامعه و اقدامات سازمانی را توصیف می کند، اهمیت تعامل را نشان می دهد. این موارد همچنین نیاز به در نظر گرفتن، ارتباط، تعامل و پاسخ به دیدگاه های متنوعی را که عموماً در یک محیط اجتماعی وجود دارد، به منظور تعیین انتظارات اجتماعی و تأثیر بالقوه (یا واقعی) سازمان یا صنعت، تصدیق می کند. 

Abstract

Public relations is recognized as an organizational boundary-spanning function accountable for communication engagement with diverse stakeholders in ways that facilitate social relationships, co-creation, and communication. It is this perspective that underpins the claim that social license and social impact have utility for public relations theory, as organizational decisions have intended and unintended impacts on communities. This perspective also underscores the need for organizations to find better ways to understand and attend to public expectations in an authentic manner. The notion of an organization or industry having a social license to operate and needing to consider their social impact has never been more important. This special section in Public Relations Review on Engagement, Social License to Operate (SLO) and Social Impact responds to the call to articulate the utility of SLO and social impact by situating and conceptually strengthening these concepts within public relations scholarship and outlining future research for public relations theory building. This editorial conceptually situates SLO and social impact for public relations and engagement, and identifies future research opportunities. The papers in this special section are introduced, highlighting the links between the concepts and public relations.

1. Introduction

Organizations, whether they realize it or not, can have a significant social impact – positive or negative – on the communities in which they function, and on society more broadly. Anticipating social impact underscores the imperative for organizations – and public relations – to be responsive to societal expectations (Heath, 2018; Hurst, Johnston, & Lane, 2020; Johnston & Lane, 2018a, 2018b; Taylor, 2011). Societal expectations reflect individual, group, and community concerns, that work to conceptually parallel social license to operate. Yet these expectations and therefore social license/s, may not always align with what is technically lawful or politically endorsed (Bice, Brueckner, & Pforr, 2017; Wright & Bice, 2017). Current and historical cases describing misalignments between community expectation and organizational actions underscore the importance of engagement. These cases also acknowledge the need to consider, communicate, interact with, and respond to diverse perspectives that generally exist in a social environment in order to determine societal expectations and the potential (or actual) impact of the organization or industry.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

ضرورت اجتماعی در روابط عمومی: ابزارهای تأثیر اجتماعی، مجوز و مشارکت اجتماعی

The social imperative in public relations: Utilities of social impact, social license and engagement

نقش رسانه و روزنامه نگاری تحقیقاتی در مبارزه با فساد

The Role of the Media and Investigative Journalism in Combating Corruption

پیشگفتار

مقدمه

آزادی مطبوعات – یکی از پیش شرط های ارائه گزارش در رابطه با فساد

افراد اخطار دهنده و محافظت از منابع خبری (كسى‌ كه‌ خطاكارى يا خطاكاران‌ را لو مى‌دهد)

فعالیت کشور ها : قوانین اساسی در رابطه با آزادی مطبوعات و آزادی بیان در دیگر رسانه ها

سوئد

آزادی اطلاعات و ارائه ی اطلاعات به صورت عمومی

تعامل بین روزنامه نگاران و مسئولین اجرای قانون به صورت عملی

نحوه ی شناسایی رشوه ی خارجی که در رسانه ها گزارش شده است

جمع بندی

پیشگفتار

رسانه و روزنامه نگاری تحقیقی نقش بسیار مهمی در ایجاد شفافیت در رابطه با اتهام فساد و مبارزه علیه مصونیت نسبت به فساد دارد. ائتلاف های بین المللی برای روزنامه نگاری تحقیقی نمونه ای از همکاری های بین المللی هستند که منجر به شکل گیری نتایج محسوس در افشای جرایم مالی و اقتصادی در انتظار عموم و مسئولین اجرای قانون، می شود. گزارش دهی در رسانه ها یک منبع بسیار مهم – البته دست نخورده – برای شناسایی موارد فساد می باشد. این موضوع در بخش چهارم مطالعه ی OECD در زمینه ی شناسایی رشوه از منابع خارجی می باشد که در دسامبر سال 2017 منتشر شده است.
این گزارش و بخش چهارم این مطالعه توسط Leah Ambler ، Daisy Pelham و Simone Rivebella تحت هماهنگی France Chain تحلیل گر ارشد قانونی از واحد مبارزه با فساد در هیات مدیره ی OECD برای امور مالی و شرکتی، پیش نویس شده است. نویسنده های این بخش از این مطالعه، از زحمات رایزن های کشور های استرالیا ( تام شارپ، بخش اصلاح قانون جرایم، دفتر دادستان کل) و سوییس (آلف یوهانسون، دادستان کل) ، و Spencer Wilson از اداره امور عمومی و ارتباطات OECD. تشکر و قدردانی می کنند.

جمع بندی

فساد یک جرم بسیار پیشرفته می باشد که از طریق ناسازگاری ها و خلا های موجود در قالب کاری قانونی و نارسایی ها در همکاری های موجود در حوزه های قضایی مختلف، ممکن شده است. گزارش دهی رسانه ها روزنامه نگاری تحقیقی شامل کار های انجام شده توسط NGO ها، بسیار مفید می باشد اما هنوز از تمام ظرفیت آن استفاده نشده است . افشای فساد های اخیر از طریق همکاری های موثر بین المللی توسط شبکه های تراکنش های مالی و روزنامه نگاران همراه با NGO ها، نشان دهنده ی تاثیر مهم گزارش دهی های تحقیقاتی و افزایش آگاهی در رابطه با جرایم مالی برون مرزی می باشد. در حالی که دبیرخانه ی عمومی OECD به صورت منظم، مطبوعات عمومی را از نظر اتهام های رشوه بررسی می کند و این اتهام ها را به محضر مسئولین اجرای قانون در احزاب عضو ائتلاف ضد رشوه ی OECD اطلاعات رسانی می کند، OECD WGB نیز به نوبه ی خود تضمین می کند که این کشور ها منابع انسانی، تخصصی، مهارت های زبان خارجی، آموزش و نرم افزاری را تامین می کند تا گزارش های رسانه ای رشوه در تجارت بین المللی، تحت بررسی قرار بگیرد. یک رابطه ی موثر بین رسانه، جوامع مدنی و سیستم های اجرای قانون ، می تواند موجب تقویت تضمین استقلال و یکپارچگی عوامل مختلف بشود.

Foreword

The media and investigative journalism play a crucial role in bringing allegations of corruption to light and fighting against impunity. International consortiums of investigative journalists are an example of an international cooperation that leads to tangible results in bringing financial and economic crime to the attention of the public and law enforcement authorities. Media reporting is an essential—albeit untapped— source of detection in corruption cases. This is highlighted in Chapter 4 of the OECD study on The Detection of Foreign Bribery published in December 2017.
This report expands on Chapter 4 from the study by including further information collected from countries Party to the Convention on Combating Bribery of Foreign Public Officials in International Business Transactions (OECD Anti-Bribery Convention). It also explores good practices and challenges in the detection of international corruption cases via media reporting and investigative journalism.

Conclusion

Corruption is a complex crime, made possible by inconsistencies and gaps in legal frameworks, and insufficient co-operation across jurisdictions. Media reporting and investigative journalism, including by NGOs, is a vastly useful, but possibly underexploited, source of information for allegations of transnational corruption. The exposure of recent scandals through effective international cooperation by transnational networks of journalists as well as NGOs has amplified the impact of investigative reporting and significantly raised awareness of cross-border financial crime. While the OECD Secretariat regularly monitors global press for foreign bribery allegations and brings these to the attention of law enforcement officials in Parties to the OECD Anti-Bribery Convention, the OECD WGB will, in turn, continue to ensure that countries allocate appropriate human resources, expertise, foreign-language skills, training and software, to monitor and act upon media reports of bribery in international business. A constructive relationship between the media, civil society and law enforcement could also be further strengthened while ensuring the independence and integrity of the different actors.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

نقش رسانه و روزنامه نگاری تحقیقاتی در مبارزه با فساد

The Role of the Media and Investigative Journalism in Combating Corruption

ارتباطات عمومی سیاسی آنلاین به عنوان یک روش ارتباطی مبتنی بر مکان: از منظر گفتمان فرهنگی

Online political public relations as a place-based relational practice: A cultural discourse perspective

چکیده
1 مقدمه
2 مورد پژوهی
2.1 ادی هوی دیک چو: انتخاب غیر قابل انتظار «پادشاه رای ها» در شورای قانون گذاری هنگ کنگ در سال 2016 (LEGCO)
2.2 بازتاب پذیری به عنوان یک عامل تحقیقاتی کیفی
3 مروری بر مقالات
3.1 مفهوم سازی مجدد از ارتباطات عمومی سیاسی در مقالات مرتبط با زمینه های فرهنگی اجتماعی
3.2 مطالعه گفتمان در زمینه مقالات ارتباطات سیاسی عمومی
3.3 مطالعه گفتمان در زمینه مقالات ارتباطات سیاسی عمومی
3.4 گفتمان های سیاسی در رسانه های اجتماعی به عنوان یک گفتمان فرهنگی در زمینه خاص
4 اهداف تحقیقات و سوال های تحقیقاتی
5 جمع آوری داده ها و فرایند تحلیل
5.1 تلاشهایی برای به دست آوردن خروجی های مرتبط با هم از نظر معرفت شناسی
6 تحلیل
6.1 ارتباطات مبتنی بر مکان با عموم مردم از طریق یک گفتمان فرهنگی در زمینه سکونت گاه های منطقه ای
6.2 ارتباطات مبتنی بر وابستگی با عموم از طریق گفتمان فرهنگی در رابطه با وابستگی ها
6.3 گفتمان آنلاین سیاسی در رابطه با انتخابات LEGCO چو در سال 2016: از تقویت گفتمان وابستگی های مبتنی بر مکان برای چو تا مشارکت جمعی در فعالیت های ارتباطات عمومی سیاسی
7 جمع بندی
7.1 پیش برد نظریات و روش های ارتباطات عمومی سیاسی با استفاده از CuDA
7.2 ارتباط سیاسی عمومی به عنوان یک روش ارتباطی مبتنی بر مکان
منابع

چکیده

این مقاله، رویکرد های نظری و روش شناسی کارباف (Carbugh) در زمینه تحلیل گفتمان فرهنگی را بررسی می کند تا بتواند مسیر تحقیقاتی ارتباطات عمومی سیاسی(CuDA) را پیش ببرد. در این مقاله  ما به این موضوع می پردازیم که CuDA چگونه به صورت توسعه مردم شناسی در ارتباطات (EoC)، سرنخ هایی را به ما ارائه می کند که منجر به موفقیت های غیر قابل انتظار در کمپین های انتخاباتی می شود. با استفاده از انتخابات قانون گذاران هنگ کنگ در سال 2016 به عنوان یک نمونه تجربی، جنجالی ترین پست های فیسبوک در رابطه با نامزد های انتخابات، و 6800 نظر آنلاین از عموم مردم در این مطالعه بررسی شده است. ما در این مقاله ، معنای اجتماعی فرهنگی را شناسایی  می کنیم که در این زمینه مورد استفاده قرار گرفته اند و می توان از آن ها برای تهییج نظر خواهی ها بین عموم مردم، استفاده کرد. ما در این مقاله نشان می دهیم که قطب های مسکونی و ارتباطی پراکنده باعث شکل گیری شبکه های عمومی برای جمع آوری آرا می شوند. با در نظر داشتن بعد فرهنگی اجتماعی این مقاله، ما مبانی نظریه ارتباطات عمومی سیاسی را به صورت عملی ارائه می کنیم. تکامل روش های مختلف برای مباحثه نیز باعث می شوند که این زمینه علمی از نظر روش شناسی، پیشرفت کند.

1 مقدمه

ما در سالهای اخیر، شاهد محدودیت نظر سنجی های عمومی در پیش بینی نتایج انتخابات بوده ایم. نمونه های مختلف این مسئله را می توان در پشتیبانی غیر قابل انتظار از دونالد ترامپ در انتخابات ایالات متحده، رای آوردن غیر قابل پیش بینی «برگزیت» در انگلستان، و برد شگفت انگیز کاندید مستقل ادی هوی دیک چو در انتخابات شورای قانون گذاری هنگ کنگ مشاهده کرد. اگر چه نظر سنجی های قبل از انتخابات می توانند گرایش مرتبط با نتایج انتخابات را پیش بینی کنند، اما این نظر سنجی نیز ممکن است تحت تاثیر داده های گزارش شده توسط خود افراد، گرایش های احتمالی استفاده از اعداد ارائه شده در نظر سنجی ها، کمبود نمونه گیری مناسب و یا تاثیر مارپیچ یا گرداب سکوت باشد (Kenett, Pfeffermann, & Steinberg, 2018). در زمینه تحقیقات مرتبط با نظر سنجی در داده های رفتاری عمومی که نشان دهنده گفتمان فرهنگی در کمپین های انتخاباتی است، کمبود جدی وجود دارد. در این مطالعه ،عبارت «عموم مردم»، اشاره به کاربران رسانه های اجتماعی دارد که موضوعات مرتبط با کمپین های انتخاباتی را به بحث می گذارند. گفتمان با زمینه فرهنگی نیز به معنی گفتمان های طبیعی است که در میان کاربران رسانه های اجتماعی صورت می گیرد که این گفتمان در یک زمینه فرهنگی اجتماعی رخ می دهد.

7.2 ارتباط سیاسی عمومی به عنوان یک روش ارتباطی مبتنی بر مکان

این CuDA توضیحی، پاسخی است به  درخواست برای تحقیقات بیشتر در زمینه نظریات فرهنگی اجتماعی مرتبط با ارتباطات سیاسی عمومی آنلاین که دز مطالعات قبلی مطرح شده است (Stromback & Kiousis, 2011) به خصوص در زمینه تبلیغات برای نامزد های سیاسی و کمپینن های انتخاباتی. از نظر تئوری و روش شناسی، تحلیل CuDA نشان دهنده اهمیت بررسی روابط عمومی سیاسی به صورت یک گفتمان وابستگی مبتنی بر مکان می باشد. همانطور که Carbaugh  و  Cerulli (2013) مطرح کرده اند، روش های ارتباطات از نظر فرهنگی متفاوت، از نظر اجتماعی گسترده و از نظر فردی به صورت ارتباطات مبتنی بر مکان و عمل می باشند. روابط عمومی سیاسی، فعالیت های ارتباطات ، ارتباطات اجتماعی و مکان با یکدیگر فعالیت کرده و باعث شکل گیری زمینه ای برای ارتباطات بین نامزد و عموم مردم می شوند که این موضوع کاملا مطابق با CuDA می باشد.

Abstract

This study introduces the theoretical and methodological approach of Carbaugh’s (2007) cultural discourse analysis (CuDA) to advance the research agenda on political public relations. I discuss how CuDA, as an extension of the ethnography of communication (EoC), provides clues to unexpected success in an election campaigning. Using the 2016 Hong Kong lawmakers’ election as an empirical example, the most discussed Facebook posts of an election candidate, and 6800 online comments from the public are studied. I identify the socio-cultural meanings that are used and can be used to engage public-to-public election canvassing. This study shows that the prominent discursive hubs of dwelling and relation organize networked publics to canvass. Responding to the socio-cultural turn of the literature, this study grounds the theorization of political public relations in practice. The evaluation of different approaches to discourse also moves the field forward methodologically.

1 Introduction

Recent years have witnessed the limitations of public opinion polls in predicting election outcomes. Examples include the unpredicted support for Donald Trump in the United States presidential election, the unexpected ‘Brexit’ vote in the United Kingdom, and the surprising victory of independent candidate Eddie Hoi-dick Chu in the Hong Kong Legislative Council election. Although the pre-election polls provide a predictive trend on the election outcomes, the polling can be influenced by reliance on self-reported data, the potential bias of using landline numbers, the lack of appropriate sampling frames, and a spiral silence effect (Kenett, Pfeffermann, & Steinberg, 2018). There is a gap in the existing polling research on public behavioral data that reflects culturally-grounded discourse in an election campaign. In this study, the term “public” refers to social media users who discuss the issues relating to an election candidate’s election campaign. “Culturally grounded discourse” refers to naturally occurring discussion among social media users situated in a socio-cultural context.

7.1 Advancing political public relations theory and method using CuDA

This study introduced a cultural discourse perspective into the field of political public relations. The empirical analysis demonstrates the links between the place-based relational discourse of the local public and the election candidate. This study sheds light on how CuDA can be employed to capture the grounded social interaction during the marketing of a political candidate and an election campaign. Moreover, it expands the notion that stakeholders’ engagement in political public relations activities is not dependent only on the relationship between the candidate and the stakeholders (Painter, 2015), but also on political public relations and society (Edwards, 2016; Edwards and Hodges, 2011)

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

ارتباطات عمومی سیاسی آنلاین به عنوان یک روش ارتباطی مبتنی بر مکان: از منظر گفتمان فرهنگی

Online political public relations as a place-based relational practice: A cultural discourse perspective

روابط عمومی و حوزه های مشارکت: تجربیات زندگی کارکنان و ماهیت بنیادین مشارکت کارمندان

Public relations and zones of engagement: Employees’ lived experiences and the fundamental nature of employee engagement

چکیده

1- مقدمه

2- مروری بر ادبیات

2-1 روابط عمومی و مشارکت

2-2 تعریف مشارکت کارکنان

2-3 حوزه های معنا

2-4 ارتباطات داخلی و مشارکت کارکنان

2-5- محدودیت های ارتباطات داخلی و مشارکت کارکنان

3- روش کار

3-1 نمونه

3-2 جمع آوری داده

3-3 روال کار

3-4 تجزیه و تحلیل داده ها

4- یافته ها

4-1 تجربیات مربوط به مشارکت کارکنان از تجربیات مرتبط غیر کاری در کار حاصل می شوند.

4-2 مشارکت کارمندان در محل کار آزادانه است

4-3 مشارکت کارکنان فراتر از نقش ها و مسئولیت ها است

4-4 مشارکت کارمند زمانی رخ می دهد که کار یک نامگذاری حرفه ای باشد

4-5 مشارکت کارمندان درباره خلق ارزش است

4-6 ارتباطات تجربیات مشارکت کارمندان را می سازد

4-7 حوزه های مشارکت

5- بحث

5-1 حوزه های مشارکت

5-2 توسعه تعاریف موجود و تعریف مجدد عدم مشارکت

5-3 احیای معنادار بودن و ایمنی

6- نتیجه گیری

چکیده

در حالی که مشارکت کاکنان قبلاٌ در درون کسب و کارها، منابع انسانی و نظام های مدیریتی مورد بررسی قرار گرفته است، ، اخیراً پژوهش درباره روابط عمومی توجه زیادی به افزایش درک و آگاهی این موضوع داشته است که چگونه روابط عمومی به عنوان یک عضو بنیادین در ارتباطات داخلی یک سازمان نقش آفرینی می کند. هدف این مطالعه نشان داده این مساله است که چگونه روابط عمومی می تواند با بهبود درک و تجربه کارکنان به روابط داخلی سازمان ها کمک کند. این مطالعه با استفاده از یک روش پدیده شناسی (n=32) حوزه های مفهوم را به عنوان یک بنیان مفهومی (نه یک تفسیر ادبی) برای بررسی فرآیند مرتبط با معنای پیچیده، در حال تغییر و مشترک حوزه های مشارکت به کار می گیرد و این را بررسی می کند که چگونه حوزه های معنا محصولات و محرک های مشارکت هستند که روش جدیدی را برای مفهومی سازی مشارکت کارکنان در روابط اجتماعی ارائه می کنند و سبب افزایش درک می شوند. یافته ها نشان می دهد که تجربیات کارکنان هماهنگی بیشتری با مدل مشارکت فردی اولیه Kahn (1990) نسبت به دیگر مدل های روابط عمومی دارد. شرایط روانشناختی معنادار بودن و ایمنی مربوط به مدل اصلی مشارکت کارکنان به عنوان عوامل مهمی در تعریف تجربیات معنادار زندگی کارکنان پدیدار شده است. علاوه بر این، این مطالعه تعریف جدیدی از ترک روابط پیشنهاد می دهد که مشابه با تحقیق درباره مشارکت منفی است. یافته های به دست آمده چارچوبی را برای محققان حوزه روابط عمومی فراهم می کند که برای اصلاح بیشتر درک مشارکت کارکنان کار می کنند و همچنین متخصصانی که استراتژی های روابط عمومی را برای مخاطبان توسعه می دهند و سبب پیشرفت بنیان مفهومی حوزه های معنا در پروهش های روابط عمومی می شوند.

6- نتیجه گیری

این مطالعه دیدگاهی را درباره تجربیات کارمندان و تجربه آن ها با مشارکت کارمندان در محل کار ارائه می کند. در بررسی تجربیات کارمندان از نظر غیر کارکردی یا دیدگاه غیر باینری کارمندان و مدیریت، این مطالعه دیدگاه ها و بینش هایی را در ارتباط با تجربه مشارکت کارکنان فراهم می کند که به اصلاح درک تحقیقات روابط داخلی روابط عمومی کمک کی کند و نظریه ها، مدل ها، فرضیه ها و مفاهیم مربوط به مشارکت کارکنان را ایجاد کرده است. به ویژه، حوزه های مشارکت فرصتی را برای مفهومی سازی مشارکت کارکنان از دیدگاه تحقیقات روابط عمومی برای توضیح بهتر نحوه ایجاد معنا از تجربیات مشترک ارائه می کند. همچنین این حوزه های تحقیق در زمینه مشارکت نشان می دهند که چگونه افراد در ارتباط با کارکنان از واقعیتی تفکیک می شوند که غربالگری واژه ای مرتبط با مشارکت در بین ادراک و رفتارهای دیگر به اشتراک گذاشته شده اند. از نظر بحث های مربوط به کارکنان، حوزه های معنا به عنوان محصولات مشارکت تایید شده اند. به صورتی مشابه، حوزه های مشارکت تفسیرهای غیر ایستا و لفظی تجربیات کارمندان را منعکس می کنند و متمایز از جایگاه های مختلف لفظی در بین طرفداران است. حوزه های جهت گیری مشارکت سبب استحکام بیشتر روابط عمومی در کارکنان و دیگر مسئولیت های ارتباط داخلی می شوند.

Abstract

While employee engagement has been primarily explored within the business, human resources and management disciplines, public relations research has more recently taken an interest in furthering its understanding and acknowledging how public relations can serve an organization’s internal communication as a foundational component of the field. The purpose of this study is to demonstrate how public relations can serve an organization’s internal communication by better understanding how employees perceive and experience engagement. Following a phenomenological methodology (n = 32), this study utilized zones of meaning as a conceptual foundation (not a literal interpretation) to examine the process related to the complex, shifting and shared meaning of zones of engagement and how zones of meaning are products as well as drivers of engagement, which offer a new way to conceptualize employee engagement in public relations, shifting to a deeper comprehension and understanding. The findings show that employee experiences align more to Kahn’s (1990) initial personal engagement model than other public relations models. The psychological conditions of meaningfulness and safety from the original employee engagement model emerged as important factors in defining the employees’ shared-meaning lived experiences. In addition, this study offers a new definition of disengagement, which is similar but unique to the scholarship on negative engagement. The findings provide a framework for public relations scholars who work to further refine the understanding of employee engagement and for practitioners who develop public relations strategies for internal audiences, and advances the conceptual foundation of zones of meaning in public relations scholarship.

6- Conclusion

This study offers insight into the actual lived experiences of employees and their experience with employee engagement in the workplace. In capturing employee experiences from a non-functionalist manner or non-binary perspective of just employee and management, this study provides perspectives and insights into the employee engagement experience that help refine understanding of public relations internal communication scholarship and established employee engagement theories, models, tenets and concepts. Specifically, the zones of engagement provide an opportunity to re-conceptualize employee engagement from a public relations scholarship lens to better explicate how meaning is created from shared experiences. This zones of engagement scholarship also illustrates how people, in this case employees, are separated from reality by shared terministic screens related to engagement among other perceptions and behaviors “by an instrument of our making that is fraught with recurring patterns of association/disassociation, the negative, and entelechy” (Heath, 1986). In a sense through employee discussions, zones of meaning are confirmed rather than challenged as products of engagement. In the same manner, zones of engagement reflect not static, literal interpretations of employees’ experiences but rather the various rhetorical positions of seeking adherents. The zones of engagement orientation further solidifies public relations turf in employee and other internal communication responsibilities.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

روابط عمومی و حوزه های مشارکت: تجربیات زندگی کارکنان و ماهیت بنیادین مشارکت کارمندان

Public relations and zones of engagement: Employees’ lived experiences and the fundamental nature of employee engagement

رسانه های اجتماعی در مدیریت بحران: ارزیابی و آنالیز تحقیقات انفورماتیک بحران

Social Media in Crisis Management: An Evaluation and Analysis of Crisis Informatics Research

چکیده
1- مقدمه
2- مطالعات موردی رسانه های اجتماعی در موارد اضطراری
2-1- مرور اجمالی بر مطالعات موردی
2-2- خلاصه ای از مطالعات موردی
3- انواع تحقیقات انفورماتیک بحران
3-1- بررسی تجربی استفاده از رسانه های اجتماعی
3-2- گردآوری و پردازش داده های رسانه های اجتماعی
3-3- طراحی، ساخت و ارزیابی سیستم
3-4- تحقيقات تجمعی و طولی
3-5- خلاصه ای از انواع تحقیقات
4- انواع تعامل: الگوهای کاربرد در انفورماتیک بحران
4-1- از شهروندان به شهروندان (C2C) – جوامع خودیاری
4-2- از مقامات به شهروندان (A2C) ارتباطات بحران
4-3- از شهروندان به مقامات (C2A) – استفاده از محتوای تولید شده توسط شهروندان
4-4- از مقامات به مقامات (A2A) – مدیریت سازمانی بحران
4-5- خلاصه الگوهای کاربرد
5- بحث و نتیجه گیری

چکیده

از زمان حملات تروریستی یازدهم سپتامبر، استفاده از رسانه های اجتماعی در حوادث اضطراری و بحرانی افزایش چشمگیری یافته و مطالعات بسیاری بر استفاده از فناوری اطلاعات و ارتباطات و رسانه های اجتماعی قبل، در خلال و یا پس از این حوادث متمرکز شده اند. رمبنه تحقیقاتی که مطالعات مزبور تحت آن صورت می پذیرند،‌ انفورماتیک بحران نامیده می شود. در مقاله حاضر، ما به ارزیابی و تجزیه و تحلیل تحقیقات انفورماتیک بحران با نگاهی به مطالعات موردی مربوط به استفاده از رسانه های اجتماعی در موارد اضطراری، تشریح انواع تحقیقات صورت گرفته در انفورماتیک بحران، و تبیین اَشکال تعاملاتی که بررسی شده اند، می پردازیم. در پایان، ما دستاوردهای چشم انداز تعامل انسان – کامپیوتر را برشمرده و روندها و چالش های پیش رو را برای تحقیقات آتی خاطرنشان نمودیم.

1- مقدمه

رسانه های اجتماعی باعث افزایش ارتباطات و همکاری کاربران آنلاین شده، و آن ها را به بخشی فراگیر از زندگی روزمره بسیاری از افراد تبدیل نموده است. اغلب بسترهای رایج رسانه های اجتماعی تعداد وسیعی از کاربران را جذب خود نموده اند: در اوت 2017، فیسبوک حدود 2 میلیارد دلار، یوتیوب 1.5 میلیارد، واتساپ 1.2 میلیارد، اینستاگرام 700 میلیون، توییتر 328 میلیون و لینکداین 106 میلیون کاربر فعال داشتند. با چنین فراگیری، مردم نه تنها در زندگی روزمره خود بلکه در طی حوادث بحرانی و اضطراری نیز از رسانه های اجتماعی استفاده می کنند. یکی از نخستین نمونه های استفاده از رسانه های اجتماعی از این نوع، در طی حملات 11 سپتامبر 2001 رخ داده است. در طی این حملات، سازمان مدیریت فوریت های فدرال (FEMA) و صلیب سرخ از فناوری های مبتنی بر وب برای انتشار اطلاعات به مردم و گزارش وضعیت اقدامات امدادی خارجی و داخلی استفاده نمودند (هاررالد، ایگان و جفرسون، 2002). افزون بر این، شهروندان برای گردآوری اطلاعات ویکی هایی را درباره افراد گمشده ایجاد نمودند (پالن و لیو، 2007).

5- بحث و نتیجه گیری

رسانه های اجتماعی همچنان در حال تکامل بوده و بنابراین در حوادث اضطراری و بحران ها از آن ها استفاده می شود. از زمان ثبت نخستین مورد ثبت شده از امدادرسانی در فاجعه با رسانه های اجتماعی در سال 2001، استفاده از رسانه های اجتماعی قبل، در طی و پس از وقایع بحرانی فراگیرتر شده است. مدیریت موارد اضطراری و فجایع و نیز مديريت دفاع و امنيت همچنان همگرا هستند. در حوزه انفورماتیک بحران، مطالعات به بررسی موارد، روش ها، شیوه ها، ابزار ها و کاربران مختلف در بحران ها، فجایع و شرایط اضطراری از همه نوع و اندازه ای پرداخته اند. در این بخش نهایی، ما به جمع بندی یافته های ارزیابی خود و تجزیه و تحلیل ادبیات انفورماتیک بحران و کنکاش پیرامون آینده این تحقیقات می پردازیم.

Abstract

Since the terrorist attacks of 9/11, the use of social media in emergency and crisis events has greatly increased and many studies have concentrated on the use of ICT and social media before, during, or after these events. The field of research that these studies fall under is called crisis informatics. In this article, we evaluate and analyze crisis informatics research by looking at case studies of social media use in emergencies, outlining the types of research found in crisis informatics, and expounding upon the forms of interaction that have been researched. Finally, we summarize the achievements from a human– computer interaction perspective and outline trends and challenges for future research.

1- Introduction

Social media enable increased communication and collaboration among online users, and they have become a ubiquitous part of everyday life for many. The most common social media platforms attract a large number of users: In August 2017, Facebook had about 2.0 billion, YouTube 1.5 billion, WhatsApp 1.2 billion, Instagram 700 million, Twitter 328 million, and LinkedIn 106 million active users.1 With such pervasiveness, people use social media not only in everyday life but also during crisis and emergency events. One of the earliest example of this kind of social media use occurred during the 9/11 attacks in 2001. During these attacks, the Federal Emergency Management Agency (FEMA) and the Red Cross employed web-based technologies to disseminate information to the public and to report the status of the relief efforts externally and internally (Harrald, Egan, & Jefferson, 2002). Additionally, citizens created wikis to gather information about missing persons (Palen & Liu, 2007).

5- Discussion and conclusion

Social media continue to evolve, and so does their use in emergency and crisis events. Since the first recorded case of disaster relief with social media in 2001, the use of social media before, during, and after crisis events has become more and more pervasive. Emergency and disaster management as well as defense and security management continue to converge. In the field of crisis informatics, studies have investigated various cases, methods, practices, tools, and users in crises, disasters, and emergencies of all types and sizes. In this final section, we summarize the findings of our evaluation and analysis of crisis informatics literature and explore the future of this research.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

رسانه های اجتماعی در مدیریت بحران: ارزیابی و آنالیز تحقیقات انفورماتیک بحران

Social Media in Crisis Management: An Evaluation and Analysis of Crisis Informatics Research

ما اصول را از دست داده‌ایم: برداشت کارآزمودگان تحصیلات روزنامه نگاری از این زمینه

We’ve Lost the Basics: Perceptions of Journalism Education From Veterans in the Field

چکیده

مرور تحقیقات

نظریه نوآوری مخرب

فناوری و آموزش روزنامه‌نگاری

روش

یافته‌ها

پذیرش فناوری

تفکر انتقادی

پاسخگویی

بحث و نتیجه‌گیری

منابع

چکیده

این مطالعه به بررسی ادراکات روزنامه‌نگاران دیجیتال با سابقه شاغل در سازمان‌های خبری، که به طور سنتی قدرت استخدام دارند، با در نظر گرفتن چگونگی آماده‌سازی تازه‌ واردان به این صنعت جدید توسط برنامه‌های روزنامه‌نگاری می‌پردازد. با انجام مصاحبه‌های عمیق با 29 روزنامه‌نگار دیجیتال تمام-وقت (روزنامه‌نگارانی که فقط به صورت آنلاین منتشر می‌کنند)، این مطالعه نشان می‌دهد که در حالی که به گفته روزنامه‌نگاران کارآزموده، مربیان دارای فناوری خوب تدریس شغل هستند، تمرکز بسیار زیادی روی عوامل تعیین کننده مهارت‌های روزنامه‌نگاری سنتی وجود دارد. این یافته‌ها سپس از طریق لنز نظریه نوآوری مخرب مورد بحث قرار می‌گیرند.

بحث و نتیجه‌گیری

نظریه نوآوری مخرب ادعا می‌کند که یکی از دلایل عدم موفقیت سازمان‌ها در مواجهه با نوآوری مخرب، در این فرضیه اشتباه قرار می‌گیرد که «شما باید همیشه به نیازهای بهترین مشتریان خود گوش سپرده و پاسخ دهید» (کریستنسن، 2013). طبق تحقیقات قبلی، مدارس روزنامه‌نگاری به کندی به نوآوری تکنولوژیکی محاصره کننده صنعت روزنامه‌نگاری واکنش نشان دادند، اما در نهایت، میزان زیادی از فناوری را در برنامه‌های درسی ادغام کردند. شرکت کنندگان در این مطالعه در واقع نمی‌توانند درک کنند که مدارس روزنامه‌نگاری چگونه تازه واردان به این رشته را آماده کردند. با این حال، آن‌ها اعتقاد دارند که روزنامه‌نگاران امروزه، در مقایسه با 5 سال قبل، بهتر در زمینه فناوری آموزش دیده‌اند. انا طبق گفته شرکت کنندگان، به نظر می‌رسد که این روزنامه‌نگاران جدید دارای آمادگی کمتری برای رسیدن به تعالی در مهارت‌های سنتی روزنامه‌نگاری، از قبیل مصاحبه، تفکر انتقادی و درک ارزشمند بودن خبر هستند.

Abstract

This study examines the perceptions that veteran digital journalists working at news organizations, the people who traditionally have hiring power, hold concerning how new entrants into the news industry are being prepared by journalism programs. Using in-depth interviews with 29 full-time digital journalists (journalists who only publish online), this study finds that while veterans said educators are doing a good job teaching technology, there is too much focus on it to the detriment of traditional journalism skills. These findings are then discussed through the lens of the theory of disruptive innovation.

Discussion and Conclusion

The theory of disruptive innovation posits that one of the main reasons organizations fail in the face of a disruptive innovation lies in the erroneous assumption that “you should always listen to and respond to the needs of your best customers” (Christensen, 2013, p. xxxiv). According to previous research, journalism schools reacted slowly to the technological innovation that encircled the journalism industry, but eventually incorporated a large amount of technology into curricula. The participants in this study cannot actually know how journalism schools prepared today’s new entrants into the field. However, they believe that today’s new journalists are far better trained in technology than they were even 5 years prior. But, according to participants, these new journalists seem less prepared to excel in the traditional skills of journalism such as interviewing, critical thinking, and understanding newsworthiness.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

ما اصول را از دست داده‌ایم: برداشت کارآزمودگان تحصیلات روزنامه نگاری از این زمینه

We’ve Lost the Basics: Perceptions of Journalism Education From Veterans in the Field

مقاله انگلیسی رایگان (PDF)

ترجمه فارسی رایگان (PDF)

خرید ترجمه با فرمت ورد

بخشی از ترجمه فارسی مقاله:

چکیده : تاثیر احتمالی سواد رسانه ای بر طبق میزان مطالب قبلی در مورد نقش رسانه تحصیلی در یادگیری کودکان و فاکتور های تاثیر گذار بر ان یادگیری مورد بررسی قرار نگرفته است . مطالعه حاضر به بررسی تاثیر سواد رسانه ای بر یادگیری ازمحیط های تلویزیون و ابر رسانه می پردازد . تست کامپیوتری در نمونه 150 کودک با سن میانه 5.33 سال استفاده شده است تا سواد رسانه ای برآورد گردد و تشخیص و وضعیت اجتماعی اقتصادی به عنوان متغیر های مستقل براورد شده اند . تحلیل های رگرسیون سلسله مراتبی نشان داده اند که سواد رسانه ای یک پیشگو مهم در یادگیری از رسانه می باشد حتی زمانی که دیگر فاکتور های مرتبط نظیرهوش کنترل می گردند .
از وقتی که تلویزیون و کامپیوتر به طور گسترده ای در دسترس طیف وسیعی از مردم قرار گرفته اند ، محققان اثرات این رسانه ها را بر پیشرفت کودکان بررسی کرده اند . هردو رسانه بر اساس فرضیات یا سند تاثیر منفی اشان بر پیشرفت کودکان در بازدارندگی فعالیت های دیگر (کانتور 2012 ؛ کولسترا ، واندر وورت و واندر کامپ 1997) یا در گرایش برای رفتار خصمانه سبب نگرانی هایی می گردند ( بوشمن و هوسمن 2012 ) . از اینرو ، تحقیق دیگر با تمرکز بر تاثیر تحصیلی رسانه نشان می دهد که رسانه تربیتی به خوبی طراحی شده و متناسب سن می تواند بر دانش تاثیر بگذارد ( برای مثال مارس ، سیواکومار و استفنسون 2015؛ تامیم ، برنارد ، بوروخوسکی ، ابرامی و اشمید 2011) . گذشته از مشخصه های رسانه پرورشی که بر یادگیری تاثیر می گذارند ، محققان به بررسی مشخصه های شخصی یادگیرنده ها نظیر جمعیت شناختی ، سن و جنسیت پرداخته اند ( برای بازنگری به کار کیرکوریان و اندرسون 2008رجوع کنید ) . مطالعه فعلی به بررسی تاثیر سواد رسانه ای به عنوان دیگر مشخصه شخصی می پردازد که تا بدین لحظه دانش امان را بررسی نکرده است .
1 – سواد رسانه ای
تعاریف سواد رسانه ای اغلب زمانی تغییر می کنند که فناوری های موجود نمو می کنند و فناوری های جدید ظاهر می گردند ( گورنسی و لوین 2015) . معمولا چنین تعاریفی شامل شایستگی هایی نظیر دسترسی ، درک ، تجزیه و تحلیل و ارزیابی پیام های رسانه ای ، خلق پیام های رسانه ای ، مشارکت و انعکاس می باشند ( برای مثال هوبس و موره 2013 ؛ روگو 2015) . ما در مقاله حاضر عمدتا به مفهوم سواد رسانه ای پوتر (2013) وابسته خواهیم بود چون این مفهوم چسم انداز توسعه ای را می پذیرد . کودکان بین سنین 3 و 5 سال مطابق با این مفهوم به اصطلاح مهارت های مقدماتی سواد رسانه ای را توسعه می دهند . کودکان بیت سن 5 و 9 سال کار توسعه مهارت های ارزیابی حیاتی را شروع می کنند که حتی در دوران بلوغ و بزرگسالی درز مانی مهم تر می شوندکه مهارتا های پیشرفته کسب می گردند . مهارت های مقدماتی به قابلیت اساسی برای خواندن نشانه های رسانه ای ربط دارند تا الگو هایی را تشخیص دهند که سمبل ها خلق می کنند و معنی را به ان الگوها نسبت می دهند . ما این توانایی ها را در اصطلاح ” سواد نشانه رسانه ای” پوشش می دهیم و پیشنهاد می دهیم که این یک جنبه بسیار مهم توسعه سواد رسانه ای در کودکان جوان می باشد .
1-1 توسعه سواد نشانه رسانه ای
اولین مایلستون در توسعه سواد نشانه رسانه ای (MSL) عبارتست از توانایی برای استفاده از سمبل ها . این توانایی به طور نزدیک به دیگر نشانه گر های توسعه ای نظیر درک عمدیت ، حالت های ذهنی ، قرارداد های فرهنگی و تصویر گونگی ربط دارد ( نامی و واکسمن 2005). درک ان سمبل ها ( برای مثال تصاویر یا فیلم ها) به بعضی چیز ها گفته می شود بجای این که خودشان بینش معرفی گفته اند ( دلوچه 2002) . مطالعات مقایسه ای بین المللی نشان داده اند که این قابلیت درون زاد نمی باشد اما بر اساس تجربه تصاویر می باشد ؛ نوزادان در فرهنگ های غربی درک ابتدایی تر ماهیت نمایشی را نسبت به کودکانی نشان می دهند که تجربه قبلی از تاویر نداشته اند ( کالاغان ، روچتارت و کوربیت 2012 ؛ والکر ، والکر و گانیا 2013) . روشی که نوزادان در این روش به عکس ها دست می یابند مثل این که انها اشیایی بوده اند ( برای مثال دولوچه ، اوتال و پیروتاسکوس 1998 ) ، بیشتر مستند می سازد که نوزادان هنوز درک نکرده اند که عکس ها نمایشی هستند . از اینرو کودمات تا سن 18 ماهگی به ندرت به تصاویر در این روش چنگ می زنند ؛ در عوض انها اشاره کردن را شروع می کنند و تلاش می کنند تا در مورد اشیای نمایش داده شده صحبت کنند ( اوتال و یوان 2014) . از اینرو ، درک کودک از ماهیت نمایشی عکس ها به طور کامل در 18 ماهگی توسعه نمی یابدچون انها هنوز به طور دقیق یاد نگرفتند چگونه عکس ها به موارد ارجاعی اشان ربط دهند . حتی کودکان سه ساله خطا هایی را در این رابطه انجام می دهند و برای مثال باور دارند که عکس ها گرفته شده قبلی در صورتی تغییر خواهند کرد که صحنه نمایش داده شده تغییر می کند ( دونلی ، جرجسون و هود 2013 ) . این نتایج و موارد دیگر نشان می دهند که پیشرفت بینش نمایشی از مسیر مشابه برای ویدیو با توجه به تصاویر تبعیت می کند ؛ در حالی که نوزادان 9 ماهه تلاش می کنند تا بر اشیاء در صفحه نمایش چنگ بزنند ، کودکان بین 15 و 19 ماه در عوض اشاره به صفحه نمایش را شروع خواهند کرد ( پیروتساکوس و تروسس 2003) .
یاداوری می گردد که مفهوم ما از سواد نشانه رسانه ای به انچیزی ربط می یابد که دولچه حساسیت سمبلیک نامید است – انتظار عمومی یا امادگی برای جستجو وکشف حضور روابط سمبلیک بین نهاد ها ( دلوچه 1995) . سند اتصال بین MSL و خواندن سمبل از مطالعه طولی نشای می گردد ( نایدینگ و همکارانش 2016) که نشان داده است که MSL کودکان در چهار سالگی شایستگی اشان ر ا در پیشران های خواندن و نوشتن و همچنین ریاضیات پیش بینی می گردد – مهارت هایی که به شدت بر درک و دستکاری سیستم های سمبل تکیه می کنند .
از اینرو ، همچنین مفهوم ما سیستم های سمبل پیچیده تر نظیر ویژگی های رسمی و مهارت های اولیه ارزیابی حیاتی نظیر تمایز تصور واقعیت را در بر می گیرد همانطور که در بخش های زیر به طور کلی بیان می گردد .

بخشی از مقاله انگلیسی:

Abstract

Within the extensive literature on the role of educational media in children’s learning and the factors influencing that learning, the possible impact of media literacy remains unexamined. The present study examines the influence of media literacy on learning from television and hypermedia environments. In a sample of 150 children with a mean age of 5.33, a computer-based test was used to assess media literacy, and recognition and inference questions were used to measure learning. The influence of intelligence, media usage, and socioeconomic status as independent variables was also assessed. Hierarchical regression analyses showed that media literacy was a significant predictor of learning from media, even when controlling for other relevant factors such as intelligence.

Ever since television and computers became widely available to a broad public, researchers have examined their effects on children’s development. Both of these media have given rise to concerns based on assumptions or evidence of their negative influence on children’s development in the suppression of other activities (Cantor, 2012; Koolstra, van der Voort, & van der Kamp, 1997) or in creating a disposition to aggressive behavior (Bushman & Huesmann, 2012). However, other research, focusing on the educational impact of media, suggests that well-designed and age-appropriate educative media can impart knowledge (e.g., Mares, Sivakumar, & Stephenson, 2015; Tamim, Bernard, Borokhovski, Abrami, & Schmid, 2011). Aside from the characteristics of educational media that influence learning, researchers have also examined personal characteristics of learners such as demographics, age, and gender (for an overview, see Kirkorian & Anderson, 2008). The present study examines the effect of media literacy as another personal characteristic that has not to our knowledge been examined to date.

1. Media literacy

Definitions of media literacy change often as existing technologies evolve and new technologies appear (Guernsey & Levine, 2015). Such definitions usually include competencies like accessing, understanding, analyzing, and evaluating media messages; creating media messages; participating; and reflecting (e.g., Hobbs & Moore, 2013; Rogow, 2015). In the current article, we will depend mainly on Potter’s (1998, 2013) concept of media literacy, as it adopts a developmental perspective. According to this conception, children between the ages of 3 and 5 years develop the so-called “rudimentary skills” of media literacy. Between 5 and 9 years, children begin to develop critical evaluation skills, which become ever more important in adolescence and adulthood, when “advanced skills” are acquired. Rudimentary skills relate to the fundamental capability to read media symbols, to recognize the patterns those symbols create, and to ascribe meaning to those patterns. We (Nieding & Ohler, 2008) encapsulated these abilities in the term media sign literacy (“Mediale Zeichenkompetenz”) (p. 382), proposing that this is the most important aspect of media literacy development in young children.

1.1. Development of media sign literacy

The first milestone in the development of media sign literacy (MSL) is the ability to use symbols. This ability is closely linked to other developmental markers such as understanding of intentionality, mental states, cultural conventions, and iconicity (Namy & Waxman, 2005). The understanding that symbols (e.g., pictures or films) refer to something other than themselves is referred to as representational insight (DeLoache, 2002). International comparative studies have shown that this capability is not innate but is based on experience of pictures; infants in Western cultures show earlier understanding of the representational nature of pictures than children who have had no previous experience of pictures (Callaghan, Rochat, & Corbit, 2012; Walker, Walker, & Ganea, 2013). The way in which infants grasp at photographs as if they were objects (e.g., DeLoache, Uttal, & Pierroutsakos, 1998) is further evidence that infants do not yet understand that photographs are representational. By the age of 18 months, however, children rarely grasp pictures in this way; instead they begin to point and attempt to talk about the represented objects (Uttal & Yuan, 2014). However, the child’s understanding of the representational nature of photographs is not fully developed at 18 months, as they have yet to learn exactly how photographs relate to their referents. Even 3-year-olds still make errors in this regard, believing for instance that photographs taken in advance will change if the represented scene changes (Donnelly, Gjersoe, & Hood, 2013). Similarly, 3-year-olds assumed that popcorn would spill out of a televised popcorn bowl if the television was turned upside down (Flavell, Flavell, Green, & Korfmacher, 1990). These and other results show that the development of representational insight follows a similar course for video as for still images; while 9-month old infants try to grasp objects on the screen, between 15 and 19 months of age, they will instead begin to point at the screen (Pierroutsakos & Troseth, 2003). Note that our concept of media sign literacy is related to what DeLoache called “symbolic sensitivity”—“a general expectation or readiness to look for and detect the presence of symbolic relations between entities” (DeLoache, 1995, p. 112). Evidence for the connection between MSL and symbol reading comes from a longitudinal study (Nieding et al., 2016), which showed that children’s MSL at age 4 years predicts their competence in precursors of reading and writing as well as mathematics—skills that rely heavily on the understanding and manipulation of symbol systems. However, our conception also encompasses more complex symbol systems such as formal features and early skills of critical evaluation, such as the reality-fiction distinction, as outlined in the following sections.

روابط عمومی، اصول اخلاق و رسانه اجتماعی: مطالعه بین المللی کارگزاران روابط عمومی

Public relations, ethics, and social media: A cross-national study of PR practitioners

• برای دانلود رایگان مقاله انگلیسی با فرمت pdf بر روی عنوان انگلیسی مقاله کلیک نمایید.
• برای خرید و دانلود ترجمه فارسی آماده با فرمت ورد، روی عنوان فارسی مقاله کلیک کنید.

روابط عمومی، اصول اخلاق و رسانه اجتماعی: مطالعه بین المللی کارگزاران روابط عمومی

Public relations, ethics, and social media: A cross-national study of PR practitioners

• برای دانلود رایگان مقاله انگلیسی با فرمت pdf بر روی عنوان انگلیسی مقاله کلیک نمایید.
• برای خرید و دانلود ترجمه فارسی آماده با فرمت ورد، روی عنوان فارسی مقاله کلیک کنید.

روزنامه نگاری یا روابط عمومی؟ بررسی کمی از سردبیران انتشارات سفارشی در آلمان

Journalism or public relations? A quantitative survey of custom publishing editors in Germany

چکیده
1- پیشگفتار
2- پیش‌زمینه نظری و هدف
2-1- انتشارات سفارشی
2-2- سردبیران انتشارات سفارشی
3- روش
3-1- روش و نمونه
3-2- پرسشنامه
4- نتایج
4-1- کارهای ویراستاران انتشارات سفارشی
4-2- خود-پنداره ویراستاران انتشارات سفارشی از نقش حرفه‌ای خود
4-3- محتوا و شرایط کاری
5- بحث
منابع

چکیده

انتشارات سفارشی ، به عنوان تولید محتوایی که به شیوه‌ای روزنامه‌نگارانه برای سازمان‌ها ویرایش می‌شود، رشته حرفه‌ای به سرعت رو به رشدی است که در اشتراک بین روابط روزنامه‌نگاری و عمومی قرار می‌گیرد. این انتشارات شرکتی (یا سازمانی)، به عنوان شکلی از ارتباطات استراتژیک، به تثبیت تصویر سازمان‌ها کمک می‌کنند و هدف آن‌ها انتقال علایق ویژه خود است. با این حال، در ترکیب سبکی، نوری و موضوعی، آن‌ها شبیه انتشارات روزنامه‌نگاری هستند که انتظار خوانندگان از آن‌ها گزارشگری غیر متعصبانه و عینی است. تمرکز این مقاله روی سردبیران این انتشارات شرکتی است که باید قوانین و هنجارهای دو زمینه مختلف فعالیت حرفه‌ای را در نظر بگیرند و به میزان روزنامه‌نگارانه بودن انتشارات سفارشی توجه نمایند. در این مطالعه، خود-پنداره نقش حرفه‌ای سردبیران، میزان روزنامه‌نگارانه بودن کار روزانه آن‌ها، و نقش اعتماد به گزارش آن‌ها را تجزیه تحلیل می‌کنیم. برای این منظور، نظرسنجی کمّی از سردبیران انتشارات سفارشی در آلمان انجام گرفت.

5- بحث

بنابراین، در انتشارات سفارشی به چه میزان روزنامه‌نگاری وجود دارد؟ داده‌ها نشان می‌دهند که ویژگی‌ حرفه‌ای ویراستاران، بسیار روزنامه‌نگارانه بود. به عنوان مثال، بسیاری از آن‌ها یک برنامه کارآموزی روزنامه‌نگاری را تکمیل کرده بودند و تقریبا نیمی از آن‌ها قبل از وارد شدن به انتشارات سفارشی، در روزنامه‌نگاری (نیز) کار کرده بودند. با این حال، تنها تعداد اندکی از آن‌ها خود را بیشتر به عنوان روزنامه‌نگار یا نقشی بین روزنامه‌نگار و کارمند PR در نظر گرفتند – اکثرا خود را عوامل PR می‌دانستند. این بدین معنا نیست که ویراستاران انتشارات سفارشی، در خود-پنداره خود، بسیار نامشابه به روزنامه‌نگاران هستند. شباهت‌های نزدیکی بین این دو حرفه در این زمینه وجود دارد: هر دو، انتشار و توضیح و ارائه خدمات و سرگرمی را بخشی از شغل خود می‌دانند. با این حال، فاکتور دیگری وجود دارد که خود-پنداره حرفه‌ای ویراستاران انتشارات حرفه‌ای را تعیین می‌کند: نمایش منافع ویژه سارمان، ارتباط ترغیب کننده با ذینفعان مربوطه، و معرفی مثبت سازمان. اگرچه پاسخ دهندگان بر اهمین تحقیق جامعه و گزارشگری صادقانه تاکید داشتند، نتایج نظرسنجی ما همچنین نشان می‌دهند که انتشارات سفارشی به طور کلی توسط گزارشگری انتقادی و بی‌طرفانه مشخصه‌بندی نمی‌شوند. نمایش مثبت سازمان، یک اولویت است. با این وجود، این یافته برای همه پاسخ دهندگان، معتبر نیست؛ ویراستارانی نیز هستند که به طور انتقادی، یا گاهی اوقات منفی، در مورد سازمان خود گزارش می‌دهند.

Abstract

Custom publishing, the production of content that is edited in a journalistic manner for organizations, is a fast-growing professional field located at the intersection of journalism and public relations. These corporate (or organizational) publications, as a form of strategic communication, assist with organizations’ image cultivation and aim to communicate their particular interests. However, in their stylistic, optical, and thematic composition, they resemble journalistic publications from which readers expect unbiased, objective reporting. This article focuses on the editors of these corporate publications, who must take into account the rules and norms of two different fields of professional activity, and looks at the extent to which custom publishing is journalistic. Therefore, we analyze the self-conception of the editors’ professional role, the extent to which their day-to-day work is journalistic, and the role of truth in their reporting. To this end, a quantitative survey of custom publishing editors in Germany was carried out.

5- Discussion

How much journalism, then, is there in custom publishing? The data show that the editors’ professional socialization was largely journalistic. Many of them had, for instance, completed a journalistic trainee program, and nearly half had worked (also) in journalism before moving into custom publishing. However, only a minority saw themselves professionally either more as journalists or as between the roles of journalist and PR worker—most considered themselves to be PR actors. This does not mean that custom publishing editors are extremely dissimilar to journalists in their self-conception. There are close similarities between the two occupations in this regard: Both consider it part of their job to disseminate and explain, and to offer service and entertainment. However, there is another factor that determines the professional self-conception of custom publishing editors: the representation of the organization’s particular interests, communicating persuasively to relevant stakeholders, and portraying the organization in a positive light. Although respondents stressed the importance of thorough research and truthful reporting, the results of our survey also indicate that custom publishing is not generally characterized by neutral, critical reporting. The positive portrayal of an organization is a priority. Nevertheless, this finding is not valid for all respondents; there are also editors who report critically, and sometimes also negatively, about their own organization.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

روزنامه نگاری یا روابط عمومی؟ بررسی کمی از سردبیران انتشارات سفارشی در آلمان

Journalism or public relations? A quantitative survey of custom publishing editors in Germany

رسانه های سرگرمی، قدرت فرهنگی و پس از جهانی شدن: مورد گسترش رسانه های بین المللی چین و گفتمان قدرت نرم

Entertainment media, cultural power, and post-globalization: The case of China’s international media expansion and the discourse of soft power

چکیده

جنگ نرم – استفاده گسترده و تعاریف گیج کننده

مذاکرات قدرت نرم در چین

از قدرت نرم تا قدرت فرهنگی: تشریح ابعاد ارتباطات دیپلماسی فرهنگی

قدرت فرهنگی و دیپلماسی عمومی: برخی از مقایسه های بین المللی

نتیجه گیری: پس از جهانی شدن؟

چکیده

مفهوم قدرت نرم در سال های اخیر قدرت نفوذ و تاثیر زیادی داشته و به عنوان یک مفهوم برای اطلاع رسانی در مورد ابعاد فرهنگی روابط بین المللی و نیز ارائه راهنمای عملی برای سرمایه گذاری دولت در گسترش بین المللی رسانه های خبری و سرگرمی عمل می کند. یکی از مکان هایی که این مفهوم بیشترین نفوذ را در آن داشته است، چین بوده است، که در آن این مفهوم برای حمایت از گسترش بین المللی تلویزیون مرکزی چین و رشد اختلاط رسانه های سرگرمی چینی استفاده شده است. با این حال، در این مقاله استدلال شده است که این مفهوم بر درک ضعیف ابعاد فرهنگی قدرت و مدل انتقال ارتباطات متکی است. در نتيجه، یک تمايل برای ایجاد یک بایاس توزیعی در سرمايه گذاري در ديپلماسي فرهنگي به وجود آمده و توجه نسبتا کمی به نحوه برخورد مخاطبان به محتوای رسانه هاي بين المللي شده است. با توجه به مورد چین، این استدلال شده است که احتمال حمایت از رسانه های سرگرمی بیشتر از احتمال حمایت از آرمان های دولت چین نسبت به رسانه های خبری است، هرچند که اخبار به دلایل سیاسی در اولویت قرار داده می شوند. به طور مفهومی تر، بحث در مورد استراتژی های قدرت نرم ملی و ارتباط آنها با رسانه های جهانی به نیاز به رویکردهای جدید در مطالعات رسانه ها و ارتباطات جهانی اشاره می کند که می توان آن را پس از جهانی شدن نام گذاری کرد، که این امر می تواند نقاط قوت و ضعف در اقتصاد بحرانی سیاسی و رویکرد های جهانی شدن رسانه ها، و تشخیص مركزیت مداوم دولت های ملی برای ساخت جریان های رسانه های جهانی از طریق مرزهای منطقه ای را نشان دهد.

نتیجه گیری: پس از جهانی شدن؟

در این مقاله، من به دنبال ایجاد دو استدلال کلیدی بودم. اولا من استدلال کردم که در حالی که مفهوم قدرت نرم تأثیر قابل توجهی بر تفکر در مورد ابعاد فرهنگی و ارتباطی روابط بین المللی داشته است، این اصطلاح به خودی خود بیش از حد گسترش یافته و در معرض خطر تبدیل شدن به یک مترادف برای همه فعالیت های دولت محور در حوزه بین المللی قرار دارد که نیروی نظامی را شامل نمی شود. تا جایی که مفهوم قدرت نرم بر مطالعات ارتباطی و فرهنگی به ویژه از لحاظ چگونگی درک نفوذ فرهنگی و ارتباط بین قرار گرفتن در معرض ایده ها و فرآیندهای شناختی متمرکز است، این مفهوم به طور کلی با مدل های بدست آمده از نظریه ارتباطات جمعی در اواسط قرن بیستم سروکار دارد. به بحث های معاصر در مورد مخاطب فعال یا قدرت ارتباطی که از مطالعات فرهنگی حاصل شده است و همچنین به تفکر دوباره در مدل انتقال ارتباطات غالب در آن زمان، که از دهه 1970 موضوع انتقادی گسترده در مطالعات ارتباطی بوده است، توجه کمی شده است.

Abstract

The concept of soft power has been highly influential in recent years, both as a concept to inform understanding of the cultural dimensions of international relations and as providing a practical guide to state investment in the international expansion of both news and entertainment media. One of the places where it has been most influential has been China, where is has been used to support the international expansion of China Central Television and the growth of Chinese entertainment media conglomerates. It is argued in this article, however, that the concept rests upon a weak understanding of the cultural dimensions of power and upon the transmission model of communication. As a result, there has tended to be a distributional bias in investing in cultural diplomacy and relatively little attention has been given to how audiences actually engage with international media content. Applied to the Chinese case, it is argued that support for entertainment media is more likely to support the aspirations of the Chinese government than news media, although news is likely to be prioritized for political reasons. At a more conceptual level, discussion of national soft power strategies and their relation to global media points to the need for new approaches in global media and communication studies, that could be termed postglobalization, that can address strengths and weaknesses in both critical political economy and media globalization approaches, and recognize the continuing centrality of nation states to the structuring of global media flows across territorial boundaries.

Conclusion: post-globalization?

In this article, I have sought to make two key arguments. First, I have argued that while the concept of soft power has had a substantial influence in thinking about the cultural and communications dimensions of international relations, the term itself is over-extended and at risk of becoming a synonym for all state-led activities in the international realm that do not involve military force. Insofar as the concept of soft power draws upon communication and cultural studies, particularly in terms of how it understands cultural influence and the relationship between exposure to ideas and cognitive processes, it has generally worked with models derived from the mid-20th century mass communications theory. Little consideration is given to contemporary debates about the active audience or relational power that derive from cultural studies or to rethinking the transmission model of communication that once dominated the field, which has been the subject of extensive critique form within communication studies since the 1970s.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

رسانه های سرگرمی، قدرت فرهنگی و پس از جهانی شدن: مورد گسترش رسانه های بین المللی چین و گفتمان قدرت نرم

Entertainment media, cultural power, and post-globalization: The case of China’s international media expansion and the discourse of soft power