تهیه داربست عروقی PU/فیبرین با خواص بیومکانیکی خوب و ارزیابی عملکرد آن در شرایط in vitro و in vivo

Preparation of PU/Fibrin Vascular Scaffold with Good Biomechanical Properties and Evaluation of Its Performance in vitro and in vivo

چکیده
مقدمه
مواد و روش ها
مواد
آماده سازی داربست عروقی PU / Fibrin
داربست های PU / Fibrin مشاهده شده توسط SEM
ارزیابی خصوصیات مکانیکی
تست خواص کششی
مقاومت بخیه
مقاومت در برابر ترکیدگی
تشخیص زاویه تماس آب
تجزیه و تحلیل تعامل داربست- خون
آزمایش چسبندگی پلاکت داربست
تست همولیز
آزمایش انعقاد خون پویا
آزمایش آنتی ترومبین
بررسی تخریب داربستهای عروقی در شرایط آزمایشگاهی
تجزیه و تحلیل تعامل سلول – داربست
تست رنگ آمیزی سلول زنده
تکثیر MSC در داربست ها
بررسی بیان ژن توسط RT-PCR کمّی
ارزیابی عملکرد پیوندهای عروقی در داخل بدن
پیوند در روش درون تنی
ارزیابی عملکرد پیوندهای عروقی
تست بیومکانیکی پیوند در داخل بدن
رنگ آمیزی ایمونوفلورسانس
تحلیل بافت شناسی
تحلیل آماری
نتایج
مورفولوژی داربست فیبرین/ PU Electrospun
توصیف خصوصیات مکانیکی و آب دوستی
بررسی هم سازگاری داربستهای الکترواسپن در شرایط آزمایشگاهی
تخریب آزمایشگاهی داربست عروقی
رفتار تکثیر MSC ها و ژن ها
بیان عصاره داربست
گشودگی، عملکرد و خصوصیات مکانیکی پیوندهای عروقی در داخل بدن (درون تنی)
نفوذ سلولی و واکنش ایمنی پیوندهای عروقی در داخل بدن (درون تنی)
رسوب ECM در پیوند عروقی PU / فیبرین
بحث
نتیجه گیری
منابع

چکیده
هدف: توسعه رگهای خونی با مهندسی بافت منبع جدیدی از اهدا کنندگان برای پیوند عروق کرونر و پیوند رگهای خونی محیطی را فراهم می کند. الیاف فیبرین از قابلیت زیست سازگاری خوبی برخوردار بوده و یک داربست عروقی مهندسی بافت شده ایده آل محسوب می شود، اما خاصیت مکانیکی آن نیاز به بهبود دارد. 

روش ها: به منظور آماده سازی داربست های عروقی PU / فیبرین با استفاده از فناوری الکتروریسی به منظور افزایش خواص مکانیکی داربست فیبرین اقدام به ترکیب پلی یورتان (PU) و فیبرین نمودیم. ما اقدام به بررسی ویژگی های مورفولوژیکی، مقاومت مکانیکی، آب دوستی، تخریب، سازگاری خونی و سلولی داربست های عروقی PU/fibrin (0:100)، PU/fibrin (5:95)، PU/fibrin (15:85) و PU/fibrin (25:75) نمودیم. بر اساس نتایج در شرایط آزمایشگاهی، PU/fibrin (15:85) برای پیوند داخل بدن برای ترمیم نقص عروقی انتخاب شد و تشکیل ماتریکس خارج سلولی، بازسازی عروق و پاسخ ایمنی مورد بررسی قرار گرفت. 

نتایج: نتایج نشان داد که قطر فیبر داربست PU / فیبرین (15:85) حدود 712 نانومتر بود. با افزایش محتوای PU، مقاومت مکانیکی داربست های کامپوزیتی افزایش می یابد، با این وجود، سرعت تخریب به تدریج کاهش پیدا می کند. داربست PU/fibrin آب دوستی و سازگاری خوبی با خون را نشان داد. داربست عروقی PU / فیبرین (15:85) می تواند باعث افزایش چسبندگی و تکثیر سلولهای استرومایی مزانشیمی (MSC) شود. نتایج تجربی کمّی RT-PCR نشان داد که بیان ژن های کلاژن، سوروایوین و ویمنتین در PU / فیبرین (15:85) بیشتر از PU / فیبرین (25:75) است. نتایج در داخل بدن نشان داد که خواص مکانیکی و انطباق پیوندهای PU / فیبرین می تواند نیازهای بالینی را برآورده کند و نسبت ترومبوز یا انسداد به طور قابل توجهی پایین تر بود. پیوند، پاسخ وازوموتوری قوی نشان داد و سلولهای عضله صاف، سلولهای اندوتلیال، و رسوب ECM عروق جدید با عروق قدیمی بعد از 3 ماه قابل مقایسه بود. در 3 ماه، میزان ماکروفاژها در پیوندهای PU / فیبرین به طور قابل توجهی پایین تر بود و ترشح سیتوکین های پیش التهاب و ضد التهاب کاهش یافت. 

نتیجه گیری: داربست های عروقی PU/fibrin (15:85) پتانسیل زیادی برای استفاده به عنوان رگ های خونی مهندسی بافت با قطر کم داشتند. 

مواد و روش ها
مواد
PU از سیگما-آلدریچ (Cat No.81367–5، آمریکا) خریداری شد. فیبرین توسط شرکت Thermo Scientific (Cat No. MA126074، آمریکا) تهیه شده است. نود و هشت درصد اسید فرمیک توسط شرکت Aladdin (Cat No F112034، چین) تأمین شد. واسطه اصلاح شده Dulbecco (DMEM)، نمک بافر فسفات (PBS, Cat No.P1022- 500)، سرم گاوی جنین (FBS، Cat No.G0071)، CaCl2 (Cat No.G0071) و لیپاز (Cat No.L8621) از سولاربیو (پکن، چین) بودند. کیت رنگ آمیزی سلول زنده (Cat No. C2015S)، کیت CCK-8 (Cat No.C0038)، کیت ELISA (Cat No. PI328)، KCL (Cat No.ST1596) از Beyotime خریداری شده است. سدیم نیتروپروساید (SNP, Cat No.S817931)، آدرنالین (AD, Cat No.N814761) و استیل کولین (Ach، Cat No.A886059) از Macklin (شانگهای، چین) تهیه شد. آنتی بادی فاکتور ‌ویلبراند Anti-von ((ab115771)، Anti-α-SMA (251411)، آنتی بادی ضد CD68 موش از Ruizekang Biotechnology Co.، Ltd. (پکن، چین) بدست آمد. کیت Safranin O (Cat No.G1031)، Verhoeff (Cat No. G1046) و کیت قرمز Sirius (Cat No.G1038) توسط Servicebio Biochemical Technology Co.، Ltd (ووهان، چین) تهیه شد. سلولهای استرومایی مزانشیمی (MSC) از دانشگاه پزشکی Xinxiang (هنان، چین) به دست آمد. استفاده از MSC توسط کمیته اخلاق دانشگاه پزشکی Xinxiang تأیید شده است.

آماده سازی داربست عروقی PU / Fibrin
تا این زمان، گروه تحقیقاتی ما کارهای زیادی شبیه به آماده سازی داربست های عروقی PU / فیبرین با استفاده از فناوری الکتروریسی انجام داده است. به طور خلاصه، ما wt %15 PU را در محلول تتراهیدروفوران (THF) / دی متیل فرم آمید (DMF) (v/v 3:1) حل کرده و به مدت 24 ساعت در دستگاه همزن قرار دادیم تا محلول PU تهیه شود. فیبرین با غلظت %10 وزنی در %98 محلول اسید فرمیک حل و به مدت 4 ساعت هم زده شد تا محلول فیبرین بدست آید. به منظور آماده سازی غلظت نسبت وزنی به ترتیب PU/fibrin (0:100)، PU/fibrin (5:95)، PU/fibrin (15:85) و PU/fibrin (25:75)، ما محلول PU را با محلول فیبرین مخلوط نمودیم. بعد از آن، ما محلول PU / فیبرین را در سرنگ پزشکی 10 میلی لیتر و سرنگ ثابت روی پمپ پیشرانه قرار می دهیم. سپس، پارامترهای دستگاه الکتروریسی (FM1012، دالیان، چین) به صورت زیر تنظیم شدند: ولتاژ چرخش (18 کیلو ولت)، فاصله دریافت (13 سانتی متر)، سرعت پیشرانه (0.8 میلی لیتر در ساعت) و رطوبت (%40). تحت تأثیر میدان الکتریکی ولتاژ بالا، محلول در حال چرخش جامد شده و در اثر همگرایی با یکدیگر تشکیل الیاف PU / فیبرین را می دهند. مواد الكترونيكي تهيه شده تهويه و در دماي اتاق به مدت 5 روز خشك شدند تا باقيمانده حلال اسيد فرميك تبخير شود و سپس آن را در يك كيسه دربسته تميز نگهداري نمودیم.

تحلیل عضلانی و مقاومت در برابر آنابولیسم عضلانی: “مفهوم آستانه آنابولیک” برای استراتژی های تغذیه ای اقتباس شده در طول سارکوپنی

Muscle Wasting and Resistance of Muscle Anabolism: The “Anabolic Threshold Concept” for Adapted Nutritional Strategies during Sarcopenia

عملکرد اصلی عضله اسکلتی تأمین نیرو و توان لازم برای حرکت و وضعیت بدن (پوسچر) است اما این بافت، مخزن اصلی اسیدهای آمینه و پروتئینهای بدن نیز هست. بنابراین، اگرچه از بین رفتن پروتئینهای عضلانی با ارائه اسیدهای آمینه برای بافت‌های دیگر، در کوتاه مدت اثرات مثبتی دارد، اما پسرفت مداوم یک ماهیچه و عدم کنترل آن موجب مختل شدن حرکت شده و مشکلاتی را در انجام کارهای روزمره ایجاد می‌کند و دارای پیامدهای متابولیکی مضری همراه با کاهش توانایی در آماده کردن مقادبر کافی اسیدهای آمینه در صورت بروز بیماری و ناخوشی است. ضعف ناشی از آن باعث افزایش زمین خوردن و طولانی شدن زمان بهیودی می‌شود و زمانیکه پسرفت عضلانی پیشرفته باشد، با ناخوشی و افزایش مرگ و میر همراه است. در نتیجه، یکی از چالشهایی که باید با آن روبرو شویم، تأمین اسیدهای آمینه برای بافتهایی که در وضعیت کاتابولیک نیاز بیشتری به آن دارند (1) و همچنین جلوگیری از یک اتلاف بسیار مهم در پروتئینهای عضله و در نهایت بهبود عضلات می‌باشد.

در طول روز، متابولیسم پروتئین با مصرف مواد غذایی تعدیل می‌شود. پروتئین‌های کل بدن در دوره‌های پس از صرف غذا ذخیره می‌شوند و در دوره‌های پس از جذب از بین می‌روند. با وجود یک توده ثابت از پروتئین عضلانی، اتلاف پروتئینهای عضله برای همان مقدار حصول پروتئین در حالت پس از صرف غذا جبران می‌شود. در داوطلبان بزرگسال، مصرف خوراکی آن با افزایش سنتز پروتئین در کل بدن و کاهش پروتئولیز همراه است (2-5). این تغییرات به دلیل مصرف غذا و بواسطه افزایش میزان غلظت پلاسما در مواد غذایی و هورمونها انجام می‌شود. بسیاری از مطالعات نشان می‌دهند که اسیدهای آمینه و انسولین نقش مهمی در کمک به آنابولیسم پروتئین پس از صرف غذا دارند (6). بنابراین در مورد پسرفت عضله، از بین رفتن پروتئین در عضلات از عدم تعادل بین انباشت پروتئین و میزان تجزیه ناشی می‌شود که تاحدودی به دلیل نقص آنابولیسم پس از صرف غذا می‌باشد.

اگرچه هر گونه حالت پسرفت عضلات با مکانیسم (های) خاص و مسیرهای منتهی به تحلیل عضلات توصیف می‌شود، اما افزایش عوامل کاتابولیک مانند گلوکوکورتیکوئیدها، سیتوکینها و تنش اکسیداتیو غالباً رخ می‌دهد و اکنون به خوبی مشخص شده است که این عوامل اثرات مخرب بالقوه‌ای بر روی مسیرهای سیگنالینگ اسیدهای آمینه یا انسولین در تحریک آنابولیسم عضلات پس از مصرف غذا دارند (7-11).

اسکلت های بیرونی برای کاربردهای صنعتی و اثرات بالقوه آنها بر بار کار فیزیکی

Exoskeletons for industrial application and their potential effects on physical work load

چکیده
1. مقدمه
2. روش‌ها
3. نتایج
4. بحث
منابع

چکیده
هدف این مقاله، ارائه‌ی یک بررسی جامع و کلی از استخوان خارجی کمکی، که به‌طور خاص برای کاربردها و اهداف صنعتی توسعه‌ یافته، و ارزیابی اثرات بالقوه‌ی آن در کاهش بار فیزیکی تحمیلی بر بدن است. این بررسی نتایج 40 مقاله را دربرمی‌گیرد که شامل 26 استخوان خارجی صنعتی متفاوت بوده که 19 مورد آن اکتیو (فعال ) و 7 مورد آن پسیو (غیرفعال) است. برای 13 استخوان خارجی تاثیر بار فیزیکی، عمدتاً از نظر فعالیت عضلانی، بررسی شده است. هدفِ بازیابی تمام استخوان‌های خارجی پسیو، پشتیبانی و تقویت کمر بوده است. ده الی چهل درصد کاهش در فعالیت عضلانی کمر، هنگام بلند کردن پویا و نگه‌داشتن ثابت گزارش شده است. هر دوی پایین‌تنه و بالاتنه‌ی بدن از مزایای استخوان خارجی اکتیو بهره‌مند می‌شوند. کاهش فعالیت ماهیچه تا 80% به‌عنوان اثر استخوان خارجی اکتیو گزارش شده است. استخوان خارجی از پتانسیل کاهش عوامل مربوط به آسیب‌های ماهیچه‌ای‌اسکلتی مرتبط با کار برخوردار است.

2. روش‌ها
این بررسی بر اساس جستجوی الکترونیکی مقالات با استفاده از موتور جستجوی اسکوپوس انجام شده است که اسکوپوس به بیش از 40 میلیون مقاله‌ی علمی دسترسی دارد. پایگاه داده‌ی شخصی نویسنده نیز در این جستجو گنجانده شده است. مقالات انتخاب شده در مجلات هم‌ترازخوانی ، به زبان انگلیسی و از ژانویه‌ی 1995 تا آگوست 2014 چاپ شده است. این بررسی به نشریات علمی رسمی محدود بوده و شامل کتب یا گزارش‌های تحقیقات «خاکستری» نیست. مراجع به‌دست آمده از این جستجو بر اساس عنوان و چکیده غربال شده است. اگر چکیده دارای اطلاعات کافی نبود، کل متن مقاله بررسی شد. مقالاتی که از معیارهای انتخاب برخوردار بودند، در این بررسی آورده شده‌اند. مقالات جمع‌آوری شده ازین طریق، با مقالات ارجاعی در آن‌ها تکمیل شد.

واژه‌های جستجوی استفاده شده، عبارتند از: استخوان خارجی، دستگاه پوشیدنی، دستگاه کمکی و ربات پوشیدنی. یک معیار اضافی، ارائه‌ی کاربرد برای استخوان خارجی در مقاله بوده است، مثلاً پشتیبانی و حمایت فیزیکی برای کارگران در محیط‌های کاری. در نظر گرفتن یک ارجاع ساده برای «کار»، «کارگر»، «حرفه» یا «فعالیت شغلی» به‌عنوان معیار ورودی کافی بود، هرچند مقالاتی که به کاربردهای خارج از محیط‌های کاری پرداخته بودند (مثلاً توان‌بخشی، پزشکی، عملیات از راه دور ، نظامی و واقعیت مجازی )، حذف شدند. تمام انواع مختلف استخوان خارجی، یعنی اکتیو و پسیو، آنتروپومورفیک یا غیر، استخوان خارجی برای بالاتنه، پایین‌تنه یا کل بدن، در نظر گرفته شده است. اما استخوان خارجی که تنها دست و مچ را پوشش می‌دهند، حذف شده است چرا که مناسب وظایف اداره‌ی دستی نیستند. تمام مقالات مربوط به استخوان خارجی صنعتی، صرف نظر از مرحله‌ی طراحی، از نمونه‌های آزمایشگاهی تا محصولات در دسترس تجاری برای استفاده در عمل، جمع‌آوری شده است.

از این رو، مقالات جمع‌آوری شده برای ارائه‌ی بررسی اجمالی از استخوان خارجی صنعتی خلاصه شده است (هدف اول این مقاله)، در حالی که از یافته‌های علمی مقالات، کارآیی استخوان خارجی اکتیو و پسیو از نظر کاهش بار فیزیکی استخراج شده است (هدف دوم).

ارتباط تفاوت های ارتباطی عملکردی در آمیگدال به اثر ضد افسردگی کتامین در بیماران مبتلا به افسردگی اضطرابی

Functional connectivity differences in the amygdala are related to the antidepressant efficacy of ketamine in patients with anxious depression

چکیده
1 مقدمه
2 موضوعات و روش‌ها
3 نتایج
4 بحث
5 منابع

چکیده

پیش زمینه: هنوز مشخص نشده است که کتامین چه اثرات ضد افسردگی در بیماران مبتلا به افسردگی اضطرابی (AD) دارد. بین تفاوت‌های ارتباط عملکردی (FC)در آمیگدال، و بهبود افسردگی در بیماران افسرده پس از درمان با کتامین ارتباطی وجود دارد، اما نقش آنها در بیماران مبتلا به AD مشخص نشده‌است. برای این منظور، ما رابطه بین بهبود افسردگی پس از استفاده از کتامین و ارتباط عملکردی آمیگدال در بیماران مبتلا به AD را مورد بررسی قرار دادیم.
روش‌ها: تزریق داخل وریدی کتامین (0.5 mg/kg) برای شش دفعه طی مدت دو هفته برای 31 بیمار مبتلا به AD و 18 بیمار مبتلا به افسردگی غیر اضطرابی (NAD)انجام شد. سپس، بیماران AD به دو گروه پاسخ‌دهنده (که بر اساس ≥50٪ کاهش در نمره کامل MADRS در روز 13 تعریف می‌شود) و غیر پاسخ‌دهنده تقسیم شدند. ارتباط عملکردی زیرمناطق آمیگدال از جمله آمیگدال جانبی قاعده‌ای (LBA)، آمیگدال مرکزی میانی (CMA)، و آمیگدال سطحی در بین گروه ها مورد مقایسه قرار گرفت و برای پیش‌بینی پاسخ آنها به درمان پس از تزریق کتامین از منحنی‌های شاخص عملیاتی گیرنده استفاده شد.
نتایج: مشخص شد که تفاوت اولیه در ارتباط عملکردی در LBA و پرکونئوس سمت چپ بین بیماران AD پاسخ‌دهنده و غیر پاسخ‌دهنده، با بهبود افسردگی مرتبط است و پیش‌بینی‌کننده مهمی برای پاسخ به درمان با کتامین محسوب می‌شود. کاهش قابل‌توجهی در FC اولیه در LBA- پرکونئوس پس از تزریق کتامین به پاسخ‌دهندگان مشاهده شد. برخلاف بیماران مبتلا به افسردگی غیر اضطرابی، شکنج (چین) گیجگاهی میانی راست در CMA بیماران مبتلا به افسردگی اضطرابی به میزان کمتری مشاهده شد.
محدودیتها: اندازه نمونه نسبتاً کوچک است.
نتیجه‌گیری: یافته‌های ما ممکن است حاکی از آن باشد که ارتباط عملکردی آمیگدال پیش‌بینی‌کننده مهمی برای پاسخ بیماران مبتلا به AD نسبت به درمان با تزریق کتامین است. انجام مطالعات بعدی درباره مکانیسم‌های بالقوه ضد افسردگی کتامین ممکن است تاثیر مثبتی در درمان بیماران مبتلا به AD داشته‌باشد. 

2 موضوعات و روش‌ها
این مطالعه، به عنوان بخشی از یک کارآزمایی بالینی برچسب- باز انجام شده‌است که توسط کمیته‌ اخلاقی بیمارستان مغز و اعصاب وابسته دانشگاه پزشکی Guangzhou مورد تایید قرار گرفته و در پلتفرم ثبت کارآزمایی‌های بالینی چین (به شماره ثبت: ChiCTR OOC-17012239) ثبت شده‌است. این کارآزمایی بالینی طی دوره زمانی نوامبر 2016 تا دسامبر 2017، در بیمارستان مغز و اعصاب وابسته به دانشگاه پزشکی Guangzhou در چین با هدف بررسی اثربخشی ضدافسردگی کتامین با تزریق مکرر آن در بیماران مبتلا به MDD انجام شد (Wang و همکاران، 2022، 2021؛ Zheng و همکاران، 2018؛ Zhou و همکاران، 2018 a، 2018 b). روند مطالعه برای همه شرکت‌کنندگان کاملا توضیح داده شد و قبل از شروع این کارآزمایی بالینی، رضایت آگاهانه کتبی از آنها گرفته شد.

2-1 شرکت کنندگان
در مجموع 54 بیمار مبتلا به MDD که با معیارهای ورود به مطالعه زیر مطابقت داشتند در این مطالعه شرکت کردند. این معیارها عبارتند از: (1) مردان یا زنان در رده سنی 18 تا 65 سال؛ (2) تشخیص DSM-5/SCID MDD بدون علائم اختلالات روانی همبود؛ (3) مجموع نمره ≥17 در مقیاس 17 گویه‌ای رتبه‌بندی افسردگی همیلتون (HAMD-17) (Hamilton، 1960) در روز اسکن rsfMRI؛ (4) مقاومت نسبت به درمان (که به عنوان شکست دو یا چند دوره درمان با دوز مناسبی از داروهای ضد افسردگی در دوره زمانی مناسب تعریف می‌شود)؛ (5) انجام اسکن اولیه rsfMRI ؛ و (6) انجام شش دفعه تزریق با کتامین. معیارهای خروج از مطالعه، در مقاله قبلی ما بطور دقیقی توضیح داده شده‌است (Zhou و همکاران، 2018 a). قبل از انجام غربالگری rsfMRI، همه بیماران مبتلا به MDD می‌بایست دوز ثابتی از رژیم کنونی خود برای مصرف داروهای ضد افسردگی را برای بیش از چهار هفته ادامه می‌دادند و همین روند رژیم دارویی را در پیش می‌گرفتند. و استفاده از فیزیوتراپی‌هایی مانند درمان با شوک برقی طی مدت انجام مطالعه مجاز نبود. برای مشاهده طرح مطالعاتی کاملتری برای کارآزمایی فعلی، به مقاله قبلی ما مراجعه کنید (Zhou و همکاران، 2018 a).

ما با استفاده از تعریف ابعادی AD ، آن را به عنوان تشخیص MDD به اضافه امتیاز عاملی≥ 7 اضطراب / جسمانی‌سازی HAMD-17 تعریف کردیم (Chen و همکاران، 2021؛ Qiao و همکاران، 2020). عامل اضطراب / جسمانی‌سازی متشکل از اضطراب روانی (گویه 10)، اضطراب جسمانی (گویه 11)، علائم جسمانی معدی-روده‌ای (گویه 12)، علائم جسمانی عمومی (گویه 13)، و بینایی (گویه 17) می‌باشد که قابلیت‌اطمینان این موارد در ارزیابی نظام‌مند مشخصه‌های اضطراب بیماران مبتلا به MDD اثبات شد (Fava و همکاران، 2008).

اثر سم شناسی و آنالیز رونویسی برای انروفلوکساسین خوراکی کوتاه مدت همراه با دو ضد میکروبی دامپزشکی بر روی کبد موش

Toxicologic effect and transcriptome analysis for short-term orally dosed enrofloxacin combined with two veterinary antimicrobials on rat liver

چکیده
1 مقدمه
2 روش ها
2.1 مواد شیمیایی و معرف ها
2.2 حیوانات
2.3 طراحی آزمایشی
2.4 هماتولوژی و تجزیه و تحلیل بیوشیمیایی
2.5 معاینه بافت شناسی
2.6 استخراج RNA
۲.۷ ساخت کتابخانه، توالی سازی ترانسکریپتوم، و همترازی ژنوم
۲.۸ تحلیل های بیوانفورماتیک نتایج توالی سازی
2.9 اعتبارسنجی تحلیل کمی PCR
2.10 تحلیل آماری
3 نتایج و تحلیل
3.1 وزن بدن
3.2 تحلیل هماتولوژی و بیوشیمیایی
3.3 تحلیل آسیب شناسی
3.4 شناسایی ژن های بیان متمایز
۳.۵ WGCNA برای شناسایی ژن های هاب مسئول درمان با داروی سه گانه
۳.۶ اعتبارسنجی DEGها و ژن های هاب با استفاده از qRT-PCR
۴ بحث
۵ نتیجه گیری
منابع

چکیده

در حال حاضر، ارزیابی اثر سمی کبدی چندین ماده ضد میکروبی دامی بر روی پستانداران انجام نشده است. در این تحقیق، ما اثر سمی کوتاه مدت انروفلوکساسین (E) را همراه با کولسیتین (C) و کینوستون (Q) ارزیابی کردیم. موش های صحرایی نر جوان به صورت خوراکی مخلوط های دارویی و داروهای واحد را در 14 روز متوالی مصرف کردند که هر کدام در دوز 20،80، و 400 میلی گرم (kg.BW) برای تحقیق سم شناسی محیطی بود. نتایج نشان دادند که در درمان با دوز بالا، ترکیب E+C+Q میزان مصرف بدنی و تعداد لنفوسیت های موش های صحرایی را تا حد قابل توجهی کاهش داد؛ و مقادیر آلانین آمینوترانسفراز (ALT)، گلوتامیک اگزالواستیک ترانسامیز (AST)، و کولین استراز (CHE) را به میزان قابل توجهی افزایش داد. همچنین شدیدترین تغییرات هیستوپاتولوژیک را در جایی تجربه می شود که احتقان سینوسی و تعداد زیادی ذرات سیاه در سینوس ها مشاهده شدند. این موضوع بدان معنی است که E+C+Q در گروه هایی با دوز زیاد می توانند آسیب جدی به کبد برسانند. سایر ترکیبات یا دوزها باعث آسیب کبدی قابل توجهی نمی شوند. پس برای تحقیقات بیشتر، تجزیه و تحلیل ترانسکریپتوم بر روی موش هایی در گروه دوز زیاد انجام می شود. برای E+C و E+Q، میزان 375 و 480 ژن بیان متفاوت فیلتر شدند، که نشان دهنده اثر زیربنایی احتمالی آنها بر روی ژنوم ها است. برای E+C+Q، تجزیه و تحلیل شبکه بیان مشترک ژن وزنی انجام می شود و 96 ژن هاب شناسایی می شوند تا اثر خاص ناشی از این ترکیب را نشان دهند. این تحقیق نشان می دهد که اثر سمی مفصلی باید هنگام ارزیابی خطر این داروهای ضد میکروبی در نظر گرفته شود.

1 مقدمه

به تازگی، ریسک مواد شیمایی متعدد، به ویژه مواد شیمیایی دست ساز مردم را آگاه و نگران کرده است (مک انتاگارت و همکاران، 2019). مواد ضد میکروبی دامی بعنوان دسته بزرگی از مواد شیمیایی برای درمان بیماری، پیشگیری از بیماری، و افزایش رشد حیوانات بسیار مورد استفاده قرار می گیرند (گراو و همکاران، 2010، 2012؛ وان بیوئکل و همکاران، 2015). در نتیجه، ممکن است حیوانات از ترکیب های ضد میکروبی بقایای زیادی بدست آورند. برخی گزارش ها نشان دادند که چندین آلودگی دامی که در دارو وجود دارد، در آب، غذا و خاک نیز وجود دارد (براون و همکاران، 2020؛ هان و همکاران، 2020). بنابراین، ارزیابی اثر سمی مفصلی داروهای دامی از نظر محیط زیستی و سلامت انسانی اهمیت زیادی دارد.

۵ نتیجه گیری

یک تحقیق اثر سمی ۱۴ روزه کوتاه مدت نشان داد که درمان E+C+Q، اثر سمی کبدی شدید را در دوز 400 mg/(kg⋅BW)، برای هر دارو ایجاد کرد. با این حال، هیچ اثر واضح اثر سمی کبدی در ترکیب E+C، E+Q و داروهای واحد مشاهده نشد. تحقیق ترانسکریپتوم نشان داد که درمان E+C دارای پتانسیل تداخل با چرخه سلولی است، درمان E+Q، مسیرهای متابولیک را مختل کرد. درمان E+C+Q با عملکردهای متابولیک و عملکردهای ایمنی تداخل دارد. این تحقیق، منابعی را برای ارزیابی ریسک ترکیب های ضد میکروبی غنی سازی خواهد کرد.

Abstract

Presently, toxicological assessment of multiple veterinary antimicrobials has not been performed on mammals. In this study, we assessed the short-term toxicity of enrofloxacin (E) combined with colistin (C) and quinocetone (Q). Young male rats were orally dosed drug mixtures and single drugs in 14 consecutive days, each at the dose of 20, 80, and 400 mg/(kg·BW) for environmental toxicologic study. The results showed that at the high dose treatment, the combination of E + C+Q significantly decreased body intake, lymphocytes count on rats; significantly increased the values of Alanine aminotransferase (ALT), Glutamic oxaloacetic transaminase (AST) and, cholinesterase (CHE); it also got the severest histopathological changes, where sinusoidal congestion and a large number of black particles in sinusoids were observed. This means E + C+Q in the high dose groups was able to cause significant damage to the liver. Other combinations or doses did not induce significant liver damage. Transcriptome analysis was then performed on rats in high dose group for further research. For E + C and E + Q, an amount of 375 and 480 differently expressed genes were filtered out, revealing their possible underlying effect on genomes. For E + C+Q, a weighted gene co-expression network analysis was performed and 96 hub genes were identified to reveal the specific effect induced by this combination. This study indicates that joint toxicity should be taken into consideration when involving the risk assessment of these antimicrobials.

1 Introduction

Recently, the risk of multiple chemicals, especially manmade chemicals, has become to public’s awareness and concern (McEntaggart et al., 2019). Served as a large category of chemicals, veterinary antimicrobials are widely used for disease treatment, disease prevention, and growth promotion of animals (Grave et al., 2010, 2012; Van Boeckel et al., 2015). As a result, severe residues of antimicrobial mixtures may occur to animals. Some reports revealed that multiple veterinary drug contamination has also been existed in water, food and soil (Brown et al., 2020; Han et al., 2020). Thus, the assessment of the joint toxicity for veterinary drugs is of significance for ecological environment concerns and human health.

5 Conclusion

A 14-day short-term toxicity study showed that E + C+Q treatment induced severe hepatoxicity at the dose of 400 mg/(kg⋅BW) per drug. However, no obvious hepatoxicity impact was observed in combination E + C, E + Q, and single drugs. Transcriptome study revealed that E + C treatment had the potential to interfere with cell cycle, E + Q treatment disrupted the metabolic pathways. E + C+Q treatment interfered with both metabolic functions and immune functions. This study would enrich references for the risk assessment of antimicrobial mixtures.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

اثر سم شناسی و آنالیز رونویسی برای انروفلوکساسین خوراکی کوتاه مدت همراه با دو ضد میکروبی دامپزشکی بر روی کبد موش

Toxicologic effect and transcriptome analysis for short-term orally dosed enrofloxacin combined with two veterinary antimicrobials on rat liver

تشخیص طیف گسترده ای از داروهای دامپزشکی با استفاده از یک چارچوب ارگانیت بسیار پایدار

Broad spectrum detection of veterinary drugs with a highly stable metalorganic framework

چکیده
1- مقدمه
2- مواد و روشها
2-1 سنتز
2-2 انتشار اشعه ایکس تک بلوری
2-3 فعالسازی نمونه های ترکیب شده MOF
2-4 اندازه گیری های فلورسانت
2-5 دفع فاز مایع
2-6 جزئیات محاسبات
2-7 آزمایشات چرخه ای
3- نتایج و بحث
3-1 ترکیب و ساختار
3-2 نفوذ پذیری و ثبات
3-3 شناسایی داروهای دامپزشکی
3-4 تحلیل مکانیزم شناسایی
3-5 آزمون استفاده چرخه ای
4- نتیجه گیری

چکیده

شناسایی طیف گسترده داروهای دامپزشکی برای غربالگری سریع و گسترده غذاهای حیوانی بسیار مهم می باشد. چارچوب های ارگانیک- فلزی (MOF) به عنوان مواد کاربردی منفذ دار در پردارش شیمیایی و شناسایی ملکولی موثر می باشند. در این مقاله، عملکرد بالای شناسایی طیف گسترده را برای 15 داروی دامپزشکی مورد بررسی قرار دادیم و این کار از طریق دفع فلورسانتی در ماده پایدار و تازه طراحی شده آلومینیومی MOF, Al3(μ3-O)(OH)(H2O)2(PPTTA)3/2 (BUT-22) انجام شد. تا جایی که می دانیم، این تحقیق اولین مقاله سیستماتیک برای استفاده از MOF در شناسایی/ پردازش داروهای دامپزشکی از طریق روش دفع فلورسانت است. ضریب دفع داروهای دامپزشکی آزمایش شده بر روی داروهای BUT-22 فراتر از 82 درصد است و حد شناسایی (LOD) در سطح (ppb) بسیار کم است. نکته جالب این است که BUT-22 امکان شناسایی نیکاربازین (NIC) را از طریق تغییرات قرمز مشاهده شده با حداکثر رساندن انتشار فلورسانتی فراهم می آورد. به علاوه، مکانیزم دفع فلورسانتی با کمک محاسبات تئوری بررسی شده است. تحقیق انجام شده دلالت بر این دارد که MOF ها مواد مناسبی برای شناسایی داروهای دامپزشکی هستند و در کنترل پسماند داروهای حاصل از غذاهای حیوانی نقش مهمی دارند.

4- نتیجه گیری

یک فلورسانت بسیار پایدار برای MOF Al(III) دارای ساختار چارچوب موقعیتی با عنوان BUT-22 طراحی و تحلیل شده است. این MOF دارای ساختاری مشابه Al-soc-MOF-1 گزارش شده است اما اختلاف آنها در وجود پیوند پیریدین N مورد استفاده است. این دو MOF دارای اندازه حفره متوسط هستند و توانایی شناسایی و بازیابی و همچنین ثبات آنها در برابر 15 داروی مورد استفاده از نظر تسکین دهندگی بسیار خوب است. تاثیر تسکین دهندگی برای تمام داروها بیش از 82 درصد است و BUT-22 نیز حد شناسایی بسیار پایین دارد. بخصوص اینکه، حد شناسایی BUT-22 در برابر NZF برابر 14ppb است. به علاوه، دو داروی MOF می توانند NIC را بر اساس تغییرات مشاهده شده در طیف انتشار شناسایی کنند. تاثیر حاصل از مکانیزم های متعدد دلیل اصلی برای توانایی شنایی بسیار خوب است. بنابراین، دو MOF در شناسایی طیف گسترده داروهای دامپزشکی مفید هستند. بدیهی است که MOF به عنوان یک گزینه جدید دارای کاربردهای بالقوه ای در حوزه امنیت غذا است و بررسی این موضوع در آزمایشگاه ادامه خواهد داشت.

Abstract

The broad spectrum detection of veterinary drugs is very important for rapid and large-scale safe screen of animal-derived foods. Metal-organic frameworks (MOFs), as a kind of emerged functional porous materials are quite promising in the chemical sensing and molecular detection. In this work, we report the high-performance broad spectrum detection of 15 commonly-used veterinary drugs through the fluorescence quenching in a newly-designed chemically stable Al-based MOF, Al3(μ3-O)(OH)(H2O)2(PPTTA)3/2 (BUT-22). To the best of our knowledge, this is the first systematic investigation for the application of MOFs in the detection/sensing of veterinary drugs through fluorescence quenching method. The quenching efficiencies of the tested veterinary drugs on BUT-22 are all beyond 82%, and the limits of detection (LOD) are low at parts per billion (ppb) levels. Interestingly, BUT-22 also enables the selective detection of nicarbazin (NIC) through the clearly-observed red shift of its maximum fluorescence emission wavelength. Moreover, the fluorescence quenching mechanism was explored with the help of theoretical calculations. Our work indicates that MOFs are favorable materials for the detection of veterinary drugs, being potentially useful in monitoring drug residues of animal-derived foods.

4- Conclusions

A new highly stable fluorescent Al(III)-based MOF with a soc-a topological framework structure, BUT-22 has been designed and synthesized. This MOF has a similar structure with reported Al-soc-MOF-1 but difference in the pyridine N functionalized ligand used. The two MOFs have moderate pore size and represent excellent detection ability with good recyclability and stability towards 15 normally used veterinary drugs in terms of distinct fluorescent quenching. The quenching efficiencies are all beyond 82%, and the BUT-22 also represents very low limit of detection. Particularly, the limit of detection of BUT-22 toward NZF is 14 ppb. In addition, the two MOFs can also selectively detect NIC based on the observed red shift of their emission spectra. A synergetic effect from multiple mechanisms is believed to be the main reasons for the observed excellent detection ability. The two MOFs are therefore potentially useful in the broad spectrum detection of veterinary drugs. Clearly, MOFs as a kind of new platform have great application potential in the food safety field, and expanding exploration is going on in our lab.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

تشخیص طیف گسترده ای از داروهای دامپزشکی با استفاده از یک چارچوب ارگانیت بسیار پایدار

Broad spectrum detection of veterinary drugs with a highly stable metalorganic framework

گروه عزت نفس: آیا می تواند مداخله ای مفید برای بیماران مبتلا به آنورکسیا نرووسا(بی اشتهایی عصبی) باشد؟

Self-Esteem Group: Useful Intervention for Inpatients with Anorexia Nervosa?

چکیده

1- مقدمه

2- مستندات و روش‌ها

2-1 مشارکت‌کنندگان

2-2 گروه عزت‌نفس مبتنی بر رفتاردرمانی شناختی

2-3 معیارهای ارزیابی

2-4 تحلیل آماری

3- نتایج

3-1 تحلیل ثانوی

3-2 کناره‌گیری

4- تشریح مطالب

5- نتیجه‌گیری

چکیده

عزت‌نفس پائین یکی از ویژگی‌های مشترک بیماران مبتلا به اختلال بى‌اشتهايى عصبى است و تاکنون به عنوان یک عامل زمینه‌ساز، تسریع‌کننده، و تداوم‌بخش آن مورد فرضیه‌سازی قرار گرفته است. هدف این مطالعه ارزیابی اثربخشی تشکیل یک گروه عزت‌نفس مبتنی بر رفتاردرمانی شناختی بوده است. گروه یاد شده در یک محیط طبيعت‌گرايانه‌ شکل گرفته است که بیماران بستری شده آن به اختلال بى‌اشتهايى عصبى مبتلا بوده‌اند. این مطالعه شامل 119 بیمار زن بوده است که مبتلا به اختلال بى‌اشتهايى عصبى تشخیص داده شده‌اند و همه شرکت‌کنندگان آن پرسشنامه‌ها را قبل و بعد از مداخله تکمیل کرده‌اند. این گروه در مدت پنج تا شش جلسه هفتگی تشکیل شده است. تشکیل این گروه عزت‌نفس موجب بهبود معنادار آماری عزت‌نفس اعضای گروه شد که نمی‌توان آن را صرفا بر حسب شاخص توده بدنی (BMI) توضیح داد و به آن معنا است که تشکیل این گروه تسهیل کننده تغییرات مثبت در بیماران مبتلا به اختلال بى‌اشتهايى عصبى بوده است. همچنین تشکیل گروه یاد شده تاثیراتی هرچند اندک بر بهبود خود ادراکی بیماران از توانایی ایجاد تغییر داشته باشد. این یافته‌ها نشان می‌دهند که تشکیل گروه عزت‌نفس فوایدی در بهبود عزت‌نفس و یا خودکارآمدی بیماران دارد و به منظور تائید این یافته‌ها باید در آینده آزمون‌های مربوطه به افزودن شرایطی به گروه کنترل تکرار شوند.

مقدمه

تاکنون تلاش‌هایی برای بررسی روش‌های گوناگون گروه‌درمانی موثر در بهبود نشانه‌ها و عوامل نگهدارنده در مورد بیماران مبتلا به بى‌اشتهايى عصبى انجام گرفته است. اگرچه شواهدی متقن دال بر برتری روش‌های درمانی ارائه شده در محیط‌های جمعی در مقایسه با محیط‌های فردی وجود ندارد، بخش رو به رشدی از ادبیات تحقیق این موضوع گروه‌درمانی را به عنوان یکی از شکل‌های موثر، معنادار، و مقرون به صرفه از مداخله روانشناختی می‌شناسد. مشخص شده است که مداخلات گروهی یک محیط درمانی ایمن برای آموختن از دیگران، تمرین مهارت‌های برقراری ارتباط، و مطالب درسی و روانی-آموزشى را برای فرد فراهم می‌کند. اگرچه تحقیقات پیشین نشان می‌دهند که اجرای رویکردهای درمانی بین‌فردی، توانبخشی شناختی، تصویر بدن، کمال‌گرایی، و الگوهای انگیزشی نتایجی مثبت در پی داشته‌اند، هنوز درباره کارآمدترین مداخلات برای درمان بیماران مبتلا به بى‌اشتهايى عصبى در قالب یک گروه ابهامات بسیاری وجود دارد.

نتیجه ‌گیری

نتیجه‌گیری اینکه، حضور بیمارانی که دچار بى‌اشتهايى عصبى هستند در یک دوره کوتاه گروه‌درمانی مبتنی بر رفتاردرمانی شناختی موجب بهبود عزت‌نفس آن‌ها شده است. از آنجائیکه تعداد مطالعات اندکی در ادبیات این موضوع عزت‌نفس را کانون توجه خود قرار داده‌اند، نیاز به تحقیقات بیشتر به ویژه تحقیقاتی که کنترل بیشتری بر آن اِعمال شده باشد وجود دارد. عزت‌نفس، در کنار مداخلات گروهی دیگر، می‌تواند یک عنصر مفید در برنامه‌های درمان بیماران بستری باشد که دوره درمانی آن‌ها کوتاه یا نامعلوم است و یا مداخلات فردی جندجلسه‌ای محدودی وجود دارند. همچنین این روش برای زمانی که بیماران دچار ناخوشی شدید هستند و بنابراین ممکن است نتوانند در فعالیت‌های روانشناختی عمیق مشارکت کنند می‌تواند مفید واقع شود.

Abstract

Low self-esteem is a common feature in Anorexia Nervosa (AN) and has been hypothesised to act as a predisposing, precipitating, and perpetuating factor. The aim of this study was to assess the effectiveness of a Cognitive Behavioural Therapy (CBT)-based self-esteem group in a naturalistic setting of patients with AN in an inpatient treatment programme. Included in this study were 119 female patients diagnosed with AN, with all participants completing self-report questionnaires before and after the intervention. The group consisted of five to six weekly sessions. The self-esteem group led to a statistically significant improvement in self-esteem, which could not be explained by an increase in BMI alone, suggesting that the group is facilitating positive changes within an AN group. The group also had a small effect on improving patients self-perceived ability to change. These findings suggest that the brief self-esteem group has some benefits in improving patients’ self-esteem/self-efficacy and should be replicated in the future with a control condition to confirm findings.

Introduction

Attempts have been made to explore various group treatment modalities that are effective in improving the symptoms and maintaining factors for patients with AN [1,2]. Although there is no evidence that the treatments offered in a group setting are superior to individual treatments, there is a growing body of literature that recognises group therapy as an effective, meaningful, and cost effective form of psychological intervention [3,4]. It has been recognised that group interventions provide a safe therapeutic setting to learn from others, practice communication skills, and provide psychoeducational and homework materials [5]. Although previous research suggests that positive outcomes were evidenced in the implementation of Interpersonal Therapy, Dialectical Behaviour Therapy, Cognitive Remediation Therapy, body image, perfectionism, and motivational models [6–11], much uncertainty exists about the most efficacious intervention for AN if offered in a group format [12].

Conclusions

In conclusion, self-esteem improved for patients with AN over the duration of a brief CBT-based self-esteem group. With so few studies focused on self-esteem available in the literature, there is a need for further research, especially those that utilize a controlled design. The self-esteem, amongst other group interventions, can be a helpful element to inpatient treatment programmes where the length of stay is short or unknown and when multi-session individual interventions are limited. It can also be useful when patients are severely unwell and therefore may not be able to engage in deep psychological work.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

گروه عزت نفس: آیا می تواند مداخله ای مفید برای بیماران مبتلا به آنورکسیا نرووسا(بی اشتهایی عصبی) باشد؟

Self-Esteem Group: Useful Intervention for Inpatients with Anorexia Nervosa?

درمان ترکیبی موش های آلوده به هاری با مهارکننده های پاسخ پیش التهابی میزبان، ترکیبات ضد ویروسی و ایمونوگلوبولین هاری انسانی

Combination therapy of rabies-infected mice with inhibitors of pro-inflammatory host response, antiviral compounds and human rabies immunoglobulin

چکیده
1 مقدمه
2 مواد و روش ها
2.1 ویروس و ترکیب های آن
2.2 مدل های حیوانی و اعلامیه اخلاقی
2.3 عفونت و درمان حیوانات
2.4 PCR نسخه برداری معکوس به صورت زمان واقعی
2.5 ارزیابی های شرایط شیمیایی در سیستم ایمنی
2.6 تست خنثی سازی ویروسی آنتی بادی فلورسنت
2.7 تحلیل داده ها
3 نتایج
3.1 دوره های بالینی و تغییرات وزن بدن
3.2 نجات یافتن موش های آلوده به SHBRV 18
3.3 بار RNA در ویروس SHBRV 18 در نمونه های CNS
3.4 بافت شناسی و شرایط شیمیایی سیستم ایمنی در نمونه های CNS
3.5 شناسایی آنتی بادی های ضد RABV در موش هایی که زنده ماندند
4 مباحث
منابع

چکیده

مطالعه های اخیر، نشان داده است که بازدارنده های آبشار های مولکولی پیش التهابی (proinflammatory) ایجاد شده به دلیل عفونت هاری در سیستم عصبی مرکزی (CNS)، می توانند باعث بهبود نرخ  نجات در مدل های موشی شوند و مشخص شده است که ترکیب های خاص ضد ویروس،  می توانند در روند تکثیر ویروس هاری در محیط آزمایشگاهی، مداخله ایجاد کنند. در این مطالعه ترکیب های مختلف درمانی مورد ارزیابی قرار گرفته است تا بتوان تاثیر آن ها بر روی نجات موش های مبتلا به ویروس هاری و همچنین بار ویروسی در CNS را بررسی کرد. موش های C57B1/6 با ویروس هاری خفاشی با زائده های مویین نقره ای(SHBRV)-18 با دوز ویروسی LD50 و LD100 آلوده شدند. در یک گروه آزمایشی درمان های روزانه، از 4 ساعت قبل عفونت شروع شد و در گروه بعدی، درمان ها از 48 یا 96 ساعت بعد شروع شد. در ترکیب درمانی آزمایشی اولیه، از بازدارنده های عامل نکروز تومور آلفا (انفلیکسیماب)، کاسپاز1 ( Ac-YVAD-cmk) و بازدارنده های چند کینازی (سورافنیب) استفاده شد. در گروه درمان شده  افزایشی چشم گیر اما نامحسوس در نرخ نجات در مقایسه با گروه مبتلا به ویروس و بدون درمان مشاهده شد. اضافه کردن ایمونوگلوبین های هاری انسانی (HRIG) به ترکیب درمانی در گروه آزمایشی دوم نیز تقریبا به صورت کامل باعث جلوگیری از مرگ در گروهی شد که درمان هایی قبل از عفونت دریافت کرده بودند و همچنین باعث کاهش محسوس تکثیر ویروس ها در CNS شد. درمان هایی که بعد از آلودگی حیوانات نیز انجام شده بودند باعث بهبود محسوس نرخ نجات شد. به عنوان بخشی از ترکیب تنظیم کننده سیستم ایمنی، HRIG تاثیر بیشتری بر روی نرخ نجات نسبت به حالت قبلی داشت. در آزمایش سوم ترکیب با اینترفرون های نوع 1، ریباویرین و فاویپیراویر (T-705) نیز به عنوان مکمل مورد استفاده قرار گرفت.. به عنوان یک عامل باز کننده سد خونی مغزی، مانیتول مورد استفاده قرار گرفت. این درمان نتوانست مانع عواقب کشنده آلودگی SHBRV-18 بشود؛ علاوه بر این باعث شد که موش هایی که تحت درمان قرار گرفته بودند دچار مسمومیت بشوند که احتمالا این موضوع به دلیل تعامل بین ترکیب های مختلف بود. در تمام آزمایش ها، بار ویروسی در CNS در موش هایی که تحت تاثیر ویروس هاری قرار گرفته بودند فارغ از روش درمانی مورد استفاده، مشابه بود. بر اساس این یافته ها، بازدارنده های پاسخ های خاص سیستم بدن میزبان نسبت به ویروس هاری در ترکیب با آنتی بادی ها می تواند یکی از روش های درمانی و گزینه های مناسب برای رفع بیماری بعد از عفونت در انسان های دچار هاری باشد.

4 مباحث

نیاز محسوسی برای توسعه روش های درمانی جدید برای آسیب های مغزی هاری وجود دارد تا بتوان نرخ نا امید کننده درمان انسانی برای این بیماری را بهبود بخشید [35]. بعد از روش های تجربی اولی که توسط متخصص های بالینی در رویارویی با مورد های هاری مورد استفاده قرار گرفته است، حالا دانش ما نسبت به پاتوژن های هاری و عوامل مرتبط با نجات نسبت به این بیماری، افزایش یافته است [7و8و11و26]. که این موضوع باعث شده است که در زمینه شناسایی روش های درمانی جدید برای هاری در سال های گذشته پیشرفت خوبی داشته باشیم. این مطالعه یک نتیجه امید بخش دیگر با موفقیت نسبی در درمان موش هایی با ترکیب های مختلف از روش های درمان دارویی بعد از عفونت به گونه وحشی از RABV را ارائه می کند.

Abstract

Recent studies demonstrated that inhibitors of pro-inflammatory molecular cascades triggered by rabies infection in the central nervous system (CNS) can enhance survival in mouse model and that certain antiviral compounds interfere with rabies virus replication in vitro. In this study different combinations of therapeutics were tested to evaluate their effect on survival in rabies-infected mice, as well as on viral load in the CNS. C57Bl/6 mice were infected with Silver-haired bat rabies virus (SHBRV)-18 at virus dose approaching LD50 and LD100. In one experimental group daily treatments were initiated 4 h before-, in other groups 48 or 96 h after challenge. In the first experiment therapeutic combination contained inhibitors of tumour necrosis factor-α (infliximab), caspase-1 (Ac-YVAD-cmk), and a multikinase inhibitor (sorafenib). In the treated groups there was a notable but not significant increase of survival compared to the virus infected, non-treated mice. The addition of human rabies immunoglobulins (HRIG) to the combination in the second experiment almost completely prevented mortality in the pre-exposure treatment group along with a significant reduction of viral titres in the CNS. Post-exposure treatments also greatly improved survival rates. As part of the combination with immunomodulatory compounds, HRIG had a higher impact on survival than alone. In the third experiment the combination was further supplemented with type-I interferons, ribavirin and favipiravir (T-705). As a blood-brain barrier opener, mannitol was also administered. This treatment was unable to prevent lethal consequences of SHBRV-18 infection; furthermore, it caused toxicity in treated mice, presumably due to interaction among the components. In all experiments, viral loads in the CNS were similar in mice that succumbed to rabies regardless of treatment. According to the findings, inhibitors of detrimental host response to rabies combined with antibodies can be considered among the possible therapeutic and post-exposure options in human rabies cases.

4 Discussion

There is a considerable demand on the development of novel treatment strategies against rabies encephalitis to overcome the current disappointing success rate in attempts to treat human rabies [35]. After former empirical approaches by clinicians facing rabies cases now there is increasing knowledge available about rabies pathogenesis and factors related to survival [7,8,11,26], allowing faster progress in this field in recent years. This study reports another promising result with partial success in treatment of mice with different combinations of therapeutics after wild-type RABV challenge.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

درمان ترکیبی موش های آلوده به هاری با مهارکننده های پاسخ پیش التهابی میزبان، ترکیبات ضد ویروسی و ایمونوگلوبولین هاری انسانی

Combination therapy of rabies-infected mice with inhibitors of pro-inflammatory host response, antiviral compounds and human rabies immunoglobulin

تاثیر مکمل های غذایی بیوتین ، تزریق عضلانی ویتامین B12 یا هر دو روی شیردهی گاوهای شیری چند گانه

Effect of dietary supplements of biotin, intramuscular injections of vitamin B12, or both on postpartum lactation performance in multiparous dairy cows

چکیده

مقدمه

مواد و روش ها

حیوانات، رژیم های غذایی، طراحی تجربی

DMI، تولید شر و ترکیبات شیر

نمونه برداری خون

وضعیت BW و تعادل انرژی

تحلیل آماری

نتایج

متغیرهای پلاسما

بحث

نتیجه گیری

چکیده

تحقیق حاضر به منظور بررسی اثرات مکمل های غذایی بیوتین، تزریق عضلانی ویتامین B12 و یا هر دوی آن ها در دوره قبل از خوراک دهی برای زایمان و شیردهی گاو های شیرده پس از زایمان انجام شد. 48 گاو شیرده بر اساس شباهت و شیردهی قبلی به 12 گروه تقسیم شدند، و به صورت تصادفی یکی از 4 روش روی آن ها آزمایش شد. مکمل B12 ( با تزریق عضلانی هفتگی به میان 0 یا 10 میلی گرم)، و بیوتین (مقدار مکمل روزانه به اندازه 0 یا 30 میلی گرم در روز) در یک فاکتوریل 2 در 2 و به صورت تصادفی برای 12 گروه همراه با اندازه گیری به صورت تصادفی مورد استفاده قرار گرفتند. این تحقیق 3 هفته پیش از زمان مورد انتظار برای زایمان آغاز و 8 هفته پس از زایمان گاوها ادامه پیدا کرد. غذادهی و شیردهی (تولید شیر و ترکیبات) به صورت هفتگی پس از زایمان ثبت شدند. متغیرهای خونی به صورت نسبی در روزهای -10، 0، 8، 15، 29، 43 و 57 در گاوها اندازه گیری شد. زمانی که به آن ها B12 داده شد، گاوها غذای بیشتری مصرف کردند و شیردهی آن ها بهبود پیدا کرد، همچنین وزن بیشتری را در برابر حیواناتی که به آن ها ویتامین B12 تزریق نشده بود، حفظ کردند. گاوهایی که به آن ها ویتامین B12 تزریق شده بود دارای اسیدهای چرب اکسید نشده و غلظت بتا هیدروکسی کمتری بودند و اما در مقایسه با گاو های بدون تزریق ویتامین میزان فعالیت پلاسما سوپراکسید دیسموتاز بالاتری داشتند. گاوهایی که با مکمل بیوتین تغذیه شده بودند میزان پروتئین بیشتری (8 و 8 هفته) و لاکتوز بیشتری (6-8 هفته) در شیر خود، در مقایسه با حیوانات بدون بیوتین داشتند. با این حال، تحت شرایط آزمایش فعلی، هیچ اثر افزایشی پس از مصرف ترکیب مکمل های بیوتین و ویتامین B12 روی شیردهی گاوها مشاهده نشد. 

مقدمه

گلوکونوژنز کبدی نقش مهمی در تولید گلوکز کبدی خالص داشته (Reynolds, 2006) و منجر به افزایش گلوکززایی کبدی به شیوه ای کارآمد شده و سبب افزایش میزان شیردهی در گاوهای شیرده می شود (Rukkwamsuk et al., 1999; Karcher et al., 2007). در گلوکونوژنز، پروپیونات جذب شده توسط سلول های کبدی از متیل مالونی – CoA به پروپیونیل- CoA کربوکسیلاز تبدیل می شود که یک آنزیم وابسته به بیوتین است (Scott, 1999; Hügler et al., 2003) و ایزومری شدن بیشتر به ساکسینیل – CoA به وسیله متیل مالونی CoA موتاز، یک ویتامین B12 (VB12) آنزیمی وابسته می شود (Padmakumar et al., 1997). بنابراین اثری اضافی پس از تزریق VB12 و یا بیوتین مورد انتظار می باشد که ناشی از حمایت این دو ماده است. 

نتیجه گیری

تزریق هفتگی VB12، که در مرحله پیش از زایمان آغاز شده باشد، میزان DMI پس از بارداری، و شیردهی را افزایش داده و میزان از دست دادن وزن بدن را کاهش می دهد. بوتین تاثیر ناچیزی روی شیردهی داشته اما اثر وابسته به زمان قابل توجهی را روی مقدار پروتئین و لاکتوز شیر داشت. تحت شرایط آزمایشگاهی حاضر، اثر تعاملی را در زمینه استفاده ترکیبی از بویتن و VB12 روی میزان شیردهی گاوها مشاهده نکردیم.  

Abstract

The current study was conducted to investigate the effects of dietary supplementation of biotin, intramuscular injections of vitamin B12 (VB12), or both beginning at the prepartum period on feed intake and lactation performance in postpartum dairy cows. Forty-eight dairy cows were allocated into 12 blocks, based on parity and milk yield of the previous lactation cycle, and randomly assigned to 1 of 4 treatments. Supplementation of VB12 (weekly intramuscular injections of 0 or 10 mg) and biotin (dietary supplements of 0 or 30 mg/d) were used in a 2 × 2 factorial arrangement in a randomized complete block design of 12 blocks with repeated measures. The study started at 3 wk before the expected calving date and ended at 8 wk after calving. Feed intake and lactation performance (milk yield and composition) were recorded weekly after calving. Blood variables were measured on d −10, 0, 8, 15, 29, 43, and 57 relative to calving. When VB12 was given, the cows had greater feed intake, better lactation performance and lower body weight loss in the postpartum period compared with animals without injection of VB12. The VB12-injected cows had lower plasma nonesterified fatty acids and β-hydroxybutyrate concentrations but higher plasma superoxide dismutase activity compared with cows without VB12. Cows fed a biotin supplement had higher milk protein yield (6 and 8 wk) and lactose yield (6–8 wk), compared with animals without biotin. However, under the present experimental conditions, we found no additive effect of a combined supplement of biotin and vitamin B12 on lactation performance of dairy cows.

INTRODUCTION

Hepatic gluconeogenesis plays an important role in net hepatic glucose generation (Reynolds, 2006), and increasing hepatic gluconeogenesis is an efficient way to increase the milk yield in lactating dairy cows (Rukkwamsuk et al., 1999; Karcher et al., 2007). In gluconeogenesis, the propionate absorbed by hepatic cells is transformed to methylmalonyl-CoA by propionyl-CoA carboxylase, a biotin-dependent enzyme (Scott, 1999; Hügler et al., 2003), and further isomerized to succinylCoA by methylmalonyl-CoA mutase, a vitamin B12 (VB12)-dependent enzyme (Padmakumar et al., 1997). Thus, a beneficial effect would be expected when additional VB12 or biotin is provided to the dairy cows with an insufficient supply in VB12 or biotin during early lactation.

CONCLUSIONS

Weekly injection of VB12, starting at the prepartum stage, increased postpartum DMI and lactation performance and reduced BW loss of dairy cows. Biotin had a limited effect on overall lactation performance but did show a time-dependent effect on protein and lactose yield. Under the present experimental conditions, we found no interactive effect of a combined supplement of biotin and vitamin B12 on lactation performance of dairy cows.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

تاثیر مکمل های غذایی بیوتین ، تزریق عضلانی ویتامین B12 یا هر دو روی شیردهی گاوهای شیری چند گانه

Effect of dietary supplements of biotin, intramuscular injections of vitamin B12, or both on postpartum lactation performance in multiparous dairy cows