پیشگیری دارویی واکنشهای حساسیت تاخیری ناشی از مواد حاجب یددار

Pharmacological prevention of delayed hypersensitivity reactions caused by iodinated contrast media

چکیده

مقدمه

روش پژوهش

طراحی مطالعه و شرکت کنندگان

پیشگیری دارویی

امتیاز شدت علائم برای واکنش تأخیری پیشین

ارزیابی نتایج

تحلیل های آماری

نتایج

مشخصه های بالینی شرکت کنندگان مطالعه و واکنش های قبلی

نتایج پیشگیری دارویی

عوامل بالینی اثرگذار بر نتایج

بحث

منابع تأمین مالی

اطلاعیه ی انتشار

مشارکت نویسندگان

رضایت جهت انتشار

در دسترس بودن داده ها و مطالب

تأییدیه کمیته اخلاق

تعارض منافع

ضمیمه ی الف: اطلاعات تکمیلی

منابع

چکیده

پیشینه: واکنش حساسیت شدید تاخیری به ماده ی حاجب در تقریباً 0.5 تا 23 درصد بیماران رخ می دهد و تصور بر آن است که این واکنش ها به واسطه ی مکانیسمهای مربوط به سلول T ایجاد می شوند. با این حال، راهبرد پیشگیرانه دارویی مناسب هنوز برای بیمارانی که سابقه ی واکنش های تاخیری به ماده ی حاجب یددار دارند، تدوین نشده است.

هدف: ما بدنبال آن بودیم که کارآمدی پیشگیری دارویی را در بیمارانی ارزیابی کنیم که سابقه ی واکنش های تاخیری به ماده حاجب یددار غیریونی و کم اسمولاریته را در زمان مواجهه ی مجدد با ماده حاجب یددار داشتند. 

روش: مرور گذشته نگر سوابق پزشکی الکترونیک 117 بیمار دارای سابقه ی قبلی واکنش حساسیت شدید تاخیری به ماده حاجب پرتونگاری انجام شد. این بیماران جهت پیشگیری از واکنش های پس از مواجهه ی مجدد با ماده حاجب پرتونگاری به کلینیک آلرژی مراجعه کرده بودند. اثرات پیشگیری دارویی براساس امتیاز علائم واکنش های پیشین و برمبنای شدت و طول مدت ذکر شده برای آنها در سوابق پزشکی الکترونیک مقایسه شدند.

نتایج: از بین 117 بیماری که پس از تزریق ماده حاجب پرتونگاری، واکنش حساسیت شدید تاخیری را تجربه کرده بودند، ما نتایج مواجهه ی مجدد با ماده حاجب پرتونگاری را در 101 بیمار تأیید کردیم. برای پیشگیری دارویی، 92 بیمار (91.1 درصد) پیش از تزریق ماده حاجب پرتونگاری، استروئید دریافت کردند و از بین آنها، 50 بیمار (49.5 درصد) پس از تزریق ماده حاجب پرتونگاری، ماده حاجب پرتونگاری اضافه دریافت کردند. به کمک این پیشگیری دارویی، 98 بیمار (97 درصد) علائم بهبود یافته یا عود علائم داشتند، 2 بیمار (2 درصد) عود علائم پیشین مشابه داشتند و 1 بیمار (1 درصد) عود علائم بدتر داشتند. نسبت های عدم عود پس از پیشگیری دارویی در بیمارانی کمتر بود که واکنش های شدیدتر و امتیاز علائم بالاتر داشتند. 

نتیجه گیری: پیشگیری دارویی، اثر سودمندی را در بیشتر بیمارانی که واکنش حساسیت شدید تاخیری به ماده حاجب پرتونگاری داشتند نشان داد. تحقیقات بیشتر برای تدوین پروتکل مؤثر برای پیشگیری از واکنش های تاخیری به ماده حاجب پرتونگاری لازم است.

مقدمه

ماده حاجب پرتونگاری بیش از 75 میلیون مرتبه در سال برای بهبود کیفیت تصاویر رادیوگرافی استفاده می شود و واکنش های نامطلوب زیادی پس از تجویز ماده حاجب پرتونگاری به خوبی شناخته می شوند. واکنش های حساسیت شدید ناشی از ماده حاجب پرتونگاری به این صورت دسته بندی می شوند: 1) واکنش های آنی که ظرف مدت 1 ساعت پس از تجویز ماده حاجب پرتونگاری رخ می دهند و 2) واکنش های تأخیری که ظرف مدت بیش از 1 ساعت پس از مواجهه با ماده حاجب پرتونگاری رخ می دهند. اگرچه فراوانی واکنش های نامطلوب آنی به ماده حاجب پرتونگاری در بیماران دریافت کننده ی ماده حاجب پرتونگاری یونی با اسمولاریته زیاد برابر بود با 3.8 تا 12.7 درصد و در بیماران دریافت کننده ی ماده حاجب پرتونگاری غیریونی کم اسمزی این فراوانی برابر بود با 0.7 تا 3.1 درصد، واکنش های نامطلوب تأخیری در بین تقریباً 0.5 تا 23 درصد بیماران و با تغییرات زیادی رخ داد، زیرا این موضوع مشخص نیست که آیا بروز علائم آشکار ناشی از ماده حاجب پرتونگاری بوده است یا خیر (4 تا 6). علاوه براین، فرض می شود که واکنش های تاخیری احتمالاً علامتی رایج هستند و یا در مقایسه با واکنش های نامطلوب آنی رایج تر هستند (7). 

Abstract

Background Delayed hypersensitivity reactions (DHRs) to radiocontrast media (RCM) occur in approximately 0.5–23.0% of patients and are thought to be caused by T cell-mediated mechanisms. However, an optimal pharmacological preventive strategy is not yet established in patients with histories of delayed reactions to RCM. Objective We aimed to evaluate the efficacy of pharmacological prevention in patients with histories of delayed reactions to non-ionic low-osmolar RCM when re-exposed to RCM.

Methods A retrospective review of electronic medical records of 117 patients with previous histories of DHRs to RCM who visited an allergy clinic for the prevention of reactions after the re-exposure to RCM was conducted. The effects of pharmacological prevention were compared according to the symptom scores of previous reactions based on their intensities and durations with electronic medical records (EMRs).

Results Of the 117 patients who experienced DHRs after RCM injection, we confirmed the outcomes of RCM re-exposure in 101 patients. For pharmacological prevention, 92 patients (91.1%) received steroids before RCM injection and among them, 50 patients (49.5%) received additional steroids after RCM injection. With this pharmacological prevention, patients of symptoms improved or no recurrence, recurrence of similar previous symptoms, and recurrence of worse symptoms were 98 (97.0%), 2 (2.0%), and 1 (1.0%), respectively. The proportions of no recurrence after pharmacological prevention were lower in patients with severe reactions and higher symptom scores.

Conclusion Pharmacological prevention showed a beneficial effect in most patients with delayed hypersensitivity to RCM. Further investigations are needed to establish an effective protocol for the prevention of delayed reactions to RCM.

INTRODUCTION

Radiocontrast media (RCM) are used more than 75 million times per year for enhancing radiographic images, and frequent adverse reactions after RCM administration are well known.1,2 Hypersensitivity reactions due to RCM are classified as 1) immediate reactions, which occur within 1 h after RCM administration, and 2) delayed reactions, which occur after more than 1 h of RCM exposure.3,4 Although the frequency of immediate adverse reactions to RCM was 3.8– 12.7% in patients receiving high-osmolar ionic RCM and 0.7–3.1% in patients receiving lowosmolar non-ionic RCM, delayed adverse reactions occurred in approximately 0.5–23.0% of patients with a large variation because it is not clear whether the occurrence of apparent symptoms is due to RCM.4–6 Moreover, it is assumed that delayed reactions are probably as common or more common than immediate adverse reactions.7

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

پیشگیری دارویی واکنشهای حساسیت تاخیری ناشی از مواد حاجب یددار

Pharmacological prevention of delayed hypersensitivity reactions caused by iodinated contrast media

درمان ترکیبی حساس به محرک برای رفع مقاومت دارویی ایجاد شده بدلیل غیرفعال شدن p53

A stimuli-responsive combination therapy for recovering p53-inactivation associated drug resistance

چکیده
1- مقدمه
2- مواد و روش ها
2-1- مواد و ابزار
2-2- کشت سلول و ترکیب اسفروئید تومور 3D
2-3- توصیف اسفروئیدهای تومور 3D با استفاده از SEM
2-4- سنجش رنگ آمیزی زنده/مرده اسفروئیدهای تومور 3D
2-5- سنجش زیست پذیری سلولی سلولهای 2D و اسفروئیدهای تومور 3D با استفاده از سنجش MTT
2-6- سنجش زیست پذیری سلولی سلولهای 2D و اسفروئیدهای تومور 3D با استفاده از فلوسیتومتری
2-7- جذب DOX در سلولهای 2D و اسفروئیدهای تومور 3D
2-8- ارزیابی چرخه سلولی
2-9- تجزیه و تحلیل لکه وسترن
2-10- آماده سازی و توصیف LipD/M@CMCS
2-11- آزادسازی دارو از LipD/M@CMCS
2-12- جذب LipD/M@CMCS در سلولهای 2D در pH 6-5 و pH 7-4
2-13- توزیع بیولوژیکی داخل بدن
2-14 تاثیرات ضدتوموری LipD/M@CMCS در داخل بدن
2-15- تحلیل آماری
3- نتایج و بحث
3-1 تولید و توصیف اسفروئیدهای تومور 3D HepG2
3-2- ارزیابی حساسیت DOX در سلولهای 2D و اسفروئیدهای تومور 3D
3-3- جذب سلولی DOX در سلولهای 2D و اسفروئیدهای تومور 3D
3-4- توزیع چرخه سلولی در سلولهای 2D و اسفروئیدهای تومور 3D
3-5- بیان p53 در سلولهای 2D و اسفروئیدهای تومور 3D
3-6- درمان ترکیبی با مهارکننده MDM2 و DOX
3-7- آماده سازی و توصیف LipD/M@CMCS حساس به pH
3-8- تاثیرات ضدسرطانی LipD/M@CMCS درشرایط آزمایشگاهی
3-9- اثر ضدتومور LipD/M@CMCS در داخل بدن
4- نتیجه گیری

چکیده

مقاومت دارویی یک مانع بزرگ در درمان سرطان است، که باعث ترغیب به ایجاد راهبردهای درمانی موثر می شود. تخریب p53 بواسطه MDM2، برای اولین بار به عنوان یک عامل قطعی در ایجاد مقاومت دوکسوروبیسین (DOX) در اسفروئیدهای تومور HepG2 شناخته شد، که می تواند بطور موثری با مهارکننده MDM2 یعنی MI-773 معکوس شده و درنهایت باعث بهبود تاثیرات ضد سرطانی آن شود. بنابراین یک ترکیب لیپوزومی حساس به pH از DOX و MI-773 (LipD/M@CMCS) به منظور بازیابی مقاومت DOX بواسطه p53 در کارسینوم سلول های کبدی ایجاد شد. LipD/M@CMCS از لیپوزوم های کاتیونی پوشش یافته با کربوکسی متیل کیتوزان (pI=6.8) تشکیل شده است، و در شرایط فیزیولوژیک (pH 6.5) پایدار می باشد، اما در ریزمحیط های اسیدی تومور (pH 6.5) با سرعت شدیدی به لیپوزوم های کاتیونی تبدیل شده و باعث شفافیت تومور و تقویت جذب سلولی می شود. نشان دادیم که LipD/M@CMCS نه تنها باعث آپوپتوز سلولی در اسفروئیدهای تومور HepG2 می شود، بلکه با کمترین عوارض ناخوشایندی بطور قابل ملاحظه ای باعث مهار رشد تومور می شود. بطور خلاصه، تنظیم انتخابی MDM2 در سلول های سرطانی یک راهبرد امیدوارکننده جهت غلبه بر مقاومت DOX می باشد، و می تواند نگرشی نسبت به مدیریت تومورهای بدخیم ارائه دهد.

1- مقدمه
کارسینوم سلول های کبدی (HCC) یکی از شایع ترین تومورهای بدخیم است که وقوع آن نیز در سطح جهانی رو به افزایش است (1). اگرچه روش های درمانی متعددی جهت مدیریت HCC ارائه شده است، اما شیمی درمانی هنوز بهترین انتخاب برای بیشتر بیماران است. دوکسوروبیسین (DOX)، به عنوان عمل شیمی درمانی خط مقدم، دارای تاثیرات ضد توموری موثری بر روی HCC بوده و بقای بیمار را بطور قابل ملاحظه ای افزایش می دهد. هرچند ویژگی های ضدسرطانی آن به دلیل ظهور مقاومت دارویی به هنگام درمان، محدود می شود (3،4). بنابراین، شناسایی سازوکار مقاومت دارویی در تومور می تواند باعث ارائه یک راهبرد دقیق برای ایجاد روش های درمانی موثر جهت مقابله با مقاومت درمانی شود.

4- نتیجه گیری
در این مقاله، متوجه شدیم که اسفروئید تومور HepG2 در طول درمان با DOX با کاهش p53 سریعا باعث ایجاد مقاومت دارویی می شود، که برای اولین بار این موضوع را میتوان با درمان مشترک بوسیله مهارکنندگان MDM2 و Mi-773 حل کرد. سپس یک ترکیب لیپوزومی حساس به pH از DOX و MI-773 (LipD/M@CMCS) برای غلبه بر مقاومت DOX تولید کردیم. LipD/M@CMCS در ریزمحیط های اسیدی تومور به لیپوزوم های کاتیونی تبدیل می شود، که باعث شفافیت تومور و تقویت جذب سلولی می شود. مطالعات داخلی ضد تومور نشان می دهد که LipD/M@CMCS در مقایسه با DOX آزاد و MI-773 و LipD@CMCS باعث تقویت اثربخشی درمانی شده و به مقاومت دارویی غلبه کرده و مسمومیت سیستمی را کاهش می دهد. با توجه به این نتایج امیدوارکننده، درمان ترکیبی محرک پذیر توسط DOX و MI-773 یک راهبرد قدرتمند برای مدیریت تومورهای بدخیم است.

Abstract

Drug resistance is a major hindrance in the anticancer treatment, which encourages the development of effective therapeutic strategies. For the first time, MDM2-mediated p53 degradation was identified as a critical factor for developing acquired resistance of doxorubicin (DOX) in HepG2 tumor spheroids, which could be effectively reversed by MDM2 inhibitor MI-773, thereby improving anticancer effects. Therefore, a pH-sensitive liposomal formulation of DOX and MI-773 (LipD/M@CMCS) were developed for recovering p53-mediated DOX resistance in hepatocellular carcinoma. LipD/M@CMCS were composed of cationic liposomes covered with carboxymethyl chitosan (pI = 6.8), and were stable in the physiological condition (pH 7.4), but rapidly converted to cationic liposomes in tumor acidic microenvironment (pH 6.5), endowing them with tumor specificity and enhanced cellular uptake. We showed that LipD/M@CMCS could not only effectively induce cell apoptosis in HepG2 tumor spheroids, but significantly inhibit tumor growth with minimal adverse effects. In summary, selective regulation of MDM2 in cancer cells is a promising strategy to overcome DOX resistance, and may provide a perspective on the management of malignant tumors.

1- Introduction
Hepatocellular carcinoma (HCC) is one of the most common malignancies, and its incidence appears rapidly increasing worldwide [1]. Although various treatments have been applied in the management of HCC [2], chemotherapy still remains the top therapeutic choice for most patients. Particularly, doxorubicin (DOX), as the first-line chemotherapeutic agent, shows effective antitumor effects on HCC, and significantly prolongs patient survival. However, its anticancer efficacy is limited due to the frequent emergence of drug resistance during the treatment [3,4]. Therefore, identifying the mechanism of drug resistance developed in tumor may provide a precise strategy for developing effective treatments aimed to fight the therapeutic resistance.

4- Conclusion
In this work, we have identified that HepG2 tumor spheroids rapidly develop acquired drug resistance during DOX treatment by down-regulating p53, which could be recovered by co-treatment with MDM2 inhibitor MI-773, for the first time. We therefore developed a pH-sensitive liposomal formulation of DOX and MI-773 (LipD/M@CMCS) for overcoming acquired DOX resistance. LipD/M@CMCS converted to cationic liposomes in acidic tumor microenvironment, thereby endowing them with tumor specificity and improved cellular uptake. Particularly, in vivo antitumor studies showed that LipD/M@CMCS improved therapeutic efficacy, overcomed drug resistance and reduced systemic toxicity, in comparison of free DOX with MI-773 and LipD@CMCS. Given these encouraging results, stimuli responsive combination therapy of DOX and MI-773 represents a potent therapeutic strategy for the management of malignant tumors.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

درمان ترکیبی حساس به محرک برای رفع مقاومت دارویی ایجاد شده بدلیل غیرفعال شدن p53

A stimuli-responsive combination therapy for recovering p53-inactivation associated drug resistance

پایداری دارویی در واکنش های مربوط به lncRNA و mRNA در 19 نوع سرطان

Drug Resistance-Related Competing Interactions of lncRNA and mRNA across 19 Cancer Types

مقدمه

نتایج

شبکه ها و الگو های ceRNA

الگو های مهم مرتبط با مقاومت دارویی

تحلیل پان دراگ در الگو های مهم در LUAD

تحلیل پان کانسر برای الگو های مهم باسوتینیب

مطالعه موردی مکانیزم های احتمالی ceRNA در مقاومت داروئی

بحث

مواد و روش

گرداوری اطلاعات و پیش پردازش

ساختار شبکه ceRNA

شناسایی الگو ها در شبکه ceRNA

شناسایی خطوط سلول مقاوم در برابر دارو و حساسیت های دارویی

شناسایی الگو های مهم مرتبط با مقاومت دارویی

تحلیل کاربردی الگو های مهم

دسترسی به اطلاعات و مواد

منابع

مقاومت دارویی یکی از دلایل رایج عدم موفقیت درمان در درمان های سرطان است و مکانیزم های مولکولی نیازمند بررسی بیشتر هستند. RNAs (ceRNAs) درون زای رقیب می توانند از طریق مشارکت در فرایندهای مختلف زیست شناسی بر واکنش دارویی تاثیر گذار باشند، از جمله این فرایندها می توان به تنظیم نوع سلول، انتقال سیگنال و غیره اشاره کرد. در این تحقیق، ما به بررسی سیستماتیک مقاومت از چشم انداز الگو های ceRNA پرداخته ایم. در ابتدا، یک شبکه عمومی از ceRNA ساخته ایم که در برگیرنده 83 RNA بلند بدون کد (lncRNAs) و 379 mRNAs می باشد. سپس، الگو های مقاومت دارویی را برای 138 دارو و 19 نوع سرطان شناسایی کردیم که مجموع آنها 758 موقعیت دارویی سرطان را شامل می شوند. تحلیل عملکرد نشان داد که فرایندهای زیست شناسی مقاومت دارویی در این الگو ها زیاد اتفاق می افتند. تحلیل های پان دراگ و پان کانسر نشان دهنده الگو های مشابه و ویژه برای داروها و سرطان های متفاوت می باشند. به علاوه، ما پی بردیم که جفت های دارویی دارای الگو های مشترک دارای ساختار یکسان هستند که این عامل دلالت بر ریسک بالای مقاومت چند دارویی (MDR) دارد. در نهایت، ما پیش بینی می کنیم که ceRNA جفت شده با GAS5-RPL8 می تواند مقاومت دارویی را تنظیم کند زیرا بیان پایین GAS5 باعث افزایش بازدارندگی میکرو RNA (miRNA)- در RPL8 می شود. در مجموع، ما به بررسی مقاومت دارویی از طریق استفاده از الگو های ceRNA پرداخته ایم و بیان کردیم که الگو های ceRNA می توانند شاخص های جدید برای مقاومت دارویی باشند و دلالت بر وجود مکانیزم جدید دارند.

شناسایی خطوط سلول مقاوم در برابر دارو و حساسیت های دارویی

ما در ابتدا موقعیت درمان دارویی را به عنوان خط سلول در سرطان درمان شده با یک دارو تعریف کردیم. برای هر کدام از موقعیت ها، یک خط سلول به عنوان خط سلول مقاوم در داروی خاص در نظر گرفته می شود اگر مقدار IC50 بیشتر از مقدار میانگین 0.8 برای SD تمام خطوط سرطانی باشد). به عبارت دیگر، خط سلول دارای مقدار IC50 کمتر از مقدار میانگین منهای SD به عنوان خط سلول حساسیت دارویی در نظر گرفته می شود. علاوه بر این، تعداد خطوط سلولی مقاوم و حساس نباید کمتر از سه برای هر موقعیت باشند. بنابراین، 758 موقعیت دارای معیار بالا هستند که در برگیرنده 19 نوع سرطان و 138 دارو می باشند (جزئیات در S3). تعداد نهایی خطوط سلولی مقاوم و حساس برای 19 سرطان در جدول 2 نشان داده شده اند.

Drug resistance is a common cause of treatment failure in cancer therapy, and molecular mechanisms need further exploration. Competing endogenous RNAs (ceRNAs) can influence drug response by participating in various biological processes, including regulation of cell cycle, signal transduction, and so on. In this study, we systematically explored resistance from the perspective of ceRNA modules. First, we constructed a general ceRNA network, involving 83 long non-coding RNAs (lncRNAs) and 379 mRNAs. Next, we identified the drug resistance-related modules for 138 drugs and 19 cancer types, totaling 758 drug-cancer conditions. Function analysis showed that resistance-related biological processes were enriched in these modules, such as regulation of cell proliferation, DNA damage repair, and so on. Pan-drug and pan-cancer analyses revealed some common and specific modules across multiple drugs or cancers. In addition, we also found that drug pairs with common modules have similar structure, indicating high risk for multidrug resistance (MDR). Finally, we speculated that ceRNA pair GAS5-RPL8 could regulate drug resistance because low expression of GAS5 would enhance microRNA (miRNA)-mediated inhibition of RPL8. In total, we investigated the drug resistance by using ceRNA modules and proposed that ceRNA modules may be new markers for drug resistance that indicated a possible novel mechanism.

Identification of Drug-Resistant and -Sensitive Cell Lines

We first defined drug treatment condition as the cell lines of one cancer type treated with one drug. For each condition, a cell line was considered as a resistant cell line of the specific drug if its IC50 value was greater than the mean value plus 0.8 times of the SD of all cell lines of the specific cancer type. Otherwise, a cell line with IC50 less than the mean value minus 0.8 times of the SD was defined as a drug-sensitive cell line. Moreover, the numbers of both resistant and sensitive cell lines should be not less than three for each condition. Thus, 758 conditions satisfied the above criteria, which included 19 cancer types and 138 drugs (details in Data S3). The total numbers of resistant and sensitive cell lines of the 19 cancer types were shown in Table 2.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

پایداری دارویی در واکنش های مربوط بهlncRNA و mRNAدر 19 نوع سرطان

Drug Resistance-Related Competing Interactions of lncRNA and mRNA across 19 Cancer Types

باكوزيد-A كيموكين ها و سايتوكاين های التهابی را در انسفالوميليت خودايمنی تجربی مهار می كند

Bacoside-A inhibits inflammatory cytokines and chemokine in experimental autoimmune encephalomyelitis

چکیده

١- مقدمه

٢- مواد و روش‌ها

۱- ۲- حیوانات

٢- ٢- مواد شیمیایی

٣- ۲- طرح آزمایش

٤- ٢- تجزیه‌وتحلیل آماری

٣- نتایج

۱- ٣- باکوزید-A شدت بیماری را کاهش داد

٢- ٣- کاهش کموکاین و سایتوکاین‌های التهابی توسط باکوزید-A

٣- ٣- باکوزید-A میلین‌زدایی و تحلیل عصبی را کاهش داد

٤- بحث

۵- جمع‌بندی

چکیده

التهاب مزمن غلاف میلین رویدادی وخیم بوده که زمینه‌ساز پیشرفت اسکلروز چندگانه (مالتیپل اسکلروزیس (MS)) است. باکوزید- Aیکی از ترکیبات اصلی Bacopa monerii (L.) Wettst است که فعالیت‌ ضد‌التهابی و محافظت عصبی دارد. مطالعه حاضر به بررسی اثر باکوزید-A، بر مدل‌های حاد و مزمن آنسفالومیلیت خودایمن تجربی (EAE) می‌پردازد. نتایج نشان می‌دهد که در هر‌ دو مدل، شدت بیماری موش‌های تیمار‌شده با باکوزید-A، به‌طور چشمگیری کمتر از موش های کنترل بیمار است. تیمار با باکوزید-A، سبب مهار سایتوکاین‌های‌ التهابی (IL-6, IL-17a, TNFα) و کموکاین التهابی CCL-5 در موش‌های EAE می‌شود. از سوی دیگر، موش‌های تیمار‌شده با باکوزید-A، در هر دو مدل‌ حاد و مزمن EAE، افزایش معنی‌داری در بیان BDNF1، NCAM و FOXP3نشان‌ ندادند. تجزیه‌وتحلیل آسیب‌شناسی‌ بافتی گویای این است‌ که موش‌های تیمار‌شده با دز mg/kg ۱٠ باکوزید-A، کاهش چشمگیری در نفوذ‌ سلولی، تغییرات سلولی و دمیلیناسیون (میلین‌زدایی) بافت‌های مغزی نشان می‌دهند، اما در هر دو مدل، دزهای بالاتر فاقد اثر محافظتی بودند. در نتیجه، باکوزید-A احتمالا با مهار سایتوکاین‌ها و کموکاین‌های التهابی دخیل در آنسفالومیلیت خود‌ایمن تجربی فعال، قادر‌ است پیشرفت آن‌را مهار کند.

مقدمه

اسکلروز چندگانه (MS) به‌عنوان التهاب مزمن سیستم عصبی مرکزی (CNS) شناخته شده که باعث میلین‌زدایی، آسیب آکسونی و آپوپتوز نورون‌ها می‌شود. مطالعات همه‌گیرشناسی بیان‌ می‌کند که فرایند خود‌ایمنی نقش مهمی در آسیب‌شناسی‌ ام‌اس دارد. آنسفالومیلیت خود‌ایمن تجربی که یکی از مدل‌های پیش‌بالینی ‌ام‌اس است، به درک پیشرفت این اختلال تحلیل‌‌برنده خود‌ایمن کمک می‌کند. تفاوت مهم آنجاست که ‌ام اس با فعال‌سازی خوشه‌ای تمایز لنفوسیت‌های T CD8+ در ارتباط است (۱)، درحالی‌که پیشرفت EAE به سلول‌های T CD4+ مربوط است (٢). با این ‌وجود،EAE به جستجوی مکانیسم مولکولی پیشرفت بیماری در انسان و پیشبرد روند اکتشافات دارویی برای درمان ام‌اس کمک می‌کند.

جمع‌بندی

در پایان، باکوزید-A با کاهش CCL-5 و سایتوکاین‌های التهابی، تحلیل عصبی و پیشرفت EAE توسط دمیلیناسیون را محدود کرد و موجب کاهش پیشرفت بالینی EAE در موش‌ها گردید. علاوه بر این برای روشن شدن سازوکار دخیل در مهار فعالیت سلول‌های T در طی روند خود‌ایمنی، به جستجوهای مولکولی نیاز است.

Abstract

Chronic inflammation of the myelin sheath is the crucial event behind the progression of multiple sclerosis (MS). Bacoside-A is one of the major constituents obtained from Bacopa monerii (L.) Wettst., and possess neuroprotective as well as anti-inflammatory actions. The current study explores the effect of Bacoside-A in acute and chronic models of Experimental Autoimmune Encephalomyelitis (EAE). The results indicate that the Bacoside-A treated mice produced a significant reduction in disease score compared to disease control in both models. The treatment with Bacoside-A downregulated the inflammatory cytokines (IL-6, IL-17a, and TNFα) and inflammatory chemokine CCL-5 in EAE mice. On the other hand, Bacoside-A treated mice showed a nonsignificant effect on promoting the expressions of NCAM, BDNF1, and FOXP3 in acute and chronic models of EAE. Histopathological analysis revealed that the Bacoside-A treated mice at a dose of 10 mg/kg exhibited a significant reduction in cellular infiltrations, cellular changes, and demyelination in cerebral tissues, but unable to protect at a higher dose in both models. In conclusion, Bacoside-A can able to inhibit the progression of EAE may be by the inhibition of inflammatory cytokines and chemokine evolved during active EAE.

Introduction

Multiple Sclerosis (MS) is characterized as chronic inflammation of the central nervous system (CNS), lead to demyelination, axonal damage and neuronal apoptosis. Epidemiological studies suggest that autoimmunity have a crucial role in the pathology of MS. Experimental Autoimmune Encephalomyelitis (EAE) is one of the preclinical models of MS, helps to understand the autoimmune progression of this neurodegenerative disorder. The critical difference is that MS is mediated through the activation of Cluster of Differentiation (CD) 8 + T (Tlymphocyte) cells [1] while EAE progress via the triggering of CD4 + T cell [2]. However, EAE helps to explore the molecular mechanism of disease progression in humans and fosters the drug discovery process for MS therapy.

Conclusion

In conclusion, Bacoside-A inhibited the progression of EAE through the attenuation of CCL-5 and inflammatory cytokines, which limited demyelination, neuronal degeneration, and reduction of clinical progression EAE in mice. Further molecular explorations are required to elucidate the mechanism behind the inhibition of it in T cell activation during autoimmune processes.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

باكوزيد-A كيموكين ها و سايتوكاين های التهابی را در انسفالوميليت خودايمنی تجربی مهار می كند

Bacoside-A inhibits inflammatory cytokines and chemokine in experimental autoimmune encephalomyelitis

اثرات داروهای تازه ضد افسردگی بر فیزیولوژی سلول های بنیادی مزانشیمی

Effects of novel antidepressant drugs on mesenchymal stem cell physiology

خلاصه
1- مقدمه
2- مواد و روش ها
2-1- طراحی مطالعه
2-2-جداسازی ADSC ها
2-3- ویژگی ADSC ها
2-4- کشت ADSC ها و مواجه دارویی
2-5- ارزیابی زنده بودن سلول های ADSC
2-6- ریم تایم PCR
2-7- رنگ آمیزی Oil Red O و کمی سازی
2-8- رنگ آمیزی آلیزارین رد S و کمی سازی
2-9-تحلیل آماری
3- نتایج
3-1- جداسازی و ویژگی ADSC ها
3-2- تاثیرات مواجهه دارویی روی تکثیر سلول بنیادی و ویژگیهای بنیادی
3-3- تاثیرات مواجهه دارو بر روی تمایز ادیپوژنیک
3-4- تاثیرات مواجه دارویی بر روی تمایز استئوژنیک
4- بحث
5- نتیجه گیری

چکیده

امروزه مشخص شده است که افرادی که از داروهای روان گردان استفاده میکنند دچار افزایش وزن شده و این داروها دارای تاثیرات مخربی بر روی تراکم استخوان و استخوان سازی آنها دارند اما اساس مولکولی مربوط به تاثیرات جانبی این داروها به خوبی مشخص نشده است. هدف این مطالعه، ارزیابی تاثیرات دولوکستین (یک مهارکننده بازجذب نوراپی نفرین و سروتونین) و فلوکستین (مهار کننده انتخابی بازجذب سروتونین) در شرایط آزمایشگاهی بر روی فیزیولوژی سلول های بنیادی بالغ انسانی می باشد. سلول های بنیادی مشتق از چربی (ADSC) جداسازی شده، و فنوتیپ، بیان و فراوانی مارکرهای سطحی آنها مشخص شدند. سپس، غلظت غیر سمی دولوکستین و فلوکستین انتخاب شد تا آنها را با سلول های بنیادی مزانشیمی که در مرحله تمایزشان به استخوان (استئوژنیک) و چربی (آدیپوژنیک) قرار داشتند مواجه کنند. ویژگیهای بنیادی و پتانسیل تمایز سلول های مواجهه شده با دارو با رنگ آمیزی بافتی و کمی سازی بیان ژن مارکرهای استئوژنیک و آدیپوژنیک بررسی شدند. داده های جمع آوری شده نشان دادند که دریافت روزانه دوز غیر سمی دولکستین و فلوکستین بر روی تکثیر ADSC ها و ویژگیهای بنیادی شان تاثیر مستقیمی ندارد. مواجهه با دولکستین یا فلوکستین منجر به تغییرات ریخت شناسی در طی فرایند استئوژنیک یا آدیپوژنیک نمی گردد. هرچند، مواجهه با داروی ضد افسردگی تفاوت کمی را در زمان بیان ژن ادیپوژنیک نشان داد. علاوه براین، مواجهه با دولکستین منجر به پیشرفت بیان ژن مارکرهای اولیه و انتهایی استئوژنیک گردیدند. در عوض، فلوکستین باعث افزایش بیان ژنهای استئوژنیک در مقایسه با سلول های مواجهه نشده گردید. در مقابل، مواجهه روزانه سلول های پیش تمایزی با دولکستین یا فلوکستین منجر به تعییر الگوی بیان ژن تمایز استئوژنیک و ادیپوژنیک نگردید. به طور کلی، غلظت غیر سمی دولکستین و فلوکستین ویژگیهای بنیادی ADSC ها را تغییر نداده و جلوی ADSC های پیش تمایزی در سلول های چربی یا استخوان را نمی گیرد. احتمالا، افزایش وزن و تاثیرات مربوط به پوکی استخوان که همراه با استفاده از داروهای روان گردان دیده میشود میتواند مربوط به عمل مستقیم سروتونین باشد.

5- نتیجه گیری

به طور کلی، این نتایج نشان دادند که غلظت غیر سمی دولکستین یا فلوکستین دارای تاثیرات وابسته به زمان بر روی سلول های بنیادی مزانشیمی بودند. بویژه اینکه آنها بر روی ویژگیهای بنیادی و تکثیر ADSC های غیر تمایز یافته در کوتاه مدت دارای تاثیر بودند و در واقع بعد از 21 روز مواجه روزانه، تکثیر سلول و مارکرهای سلول استرومای مزانشیمی برابر با شرایط کنترل بوده است. مواجه با فلوکستین منجر به تغییرات موروفولوژیکی در طی تمایز اوستئوژنتیک یا آدیپوژنیک نگردید در حالیکه مواجهه با دولکستین احتمالا منجر به کاهش انباشت چربی و افزایش رسوب معدنی میگردد. با این حال هر دو مواجه دارویی بر روی زمان بندی بیان ژن مربوط به ژنهای آدیپوژنیک در سلول های تمایز یافته تاثیر می گذارد. در عوض، در تمایز آستئوژنیک، دولکستین تعیین کننده بیان ژن مارکرهای اوستئوژنیک اولیه و انتهایی می باشد و فلوکستین منجر به افزایش معنی دار در بیان ژنهای اوستئوژنیک می گردد. مطالعات ما پیشنهاد میکند که علیرغم تاثیر بر تمایز سلول های بنیادی مزانشیمی، تاثیرات فلوکستین و دولکستین بر روی وزن بدن و متابولیسم استخوان مستقیما با تمایز سلول های بنیادی مزانشیمی ارتباطی ندارد و شاید تاثیرات مشاهده شده بر روی بیماران میتواند مربوط به عمل داروها در بازجذب سروتونین باشد. به این دلیل مطالعات بیشتر که عمیقا به بررسی مکانیسم مربوط به تاثیرات جانبی ضد افسردگی می پردازد ضروری خواهد بود.

Abstract

It is known that users of psychotropic drugs often have weight gain, adverse effects on bone mineral density and osteoporosis, but the molecular basis for these side effects is poorly understood. The aim of this study is to evaluate the effects in vitro of duloxetine (a serotonin and norepinephrine reuptake inhibitor) and fluoxetine (a selective serotonin reuptake inhibitor) on the physiology of human adult stem cells. Adipose-derived stem cells (ADSCs) were isolated and characterized investigating phenotype morphology, expression and frequency of surface markers. Then, a non-toxic concentration of duloxetine and fluoxetine was selected to treat cells during adipogenic and osteogenic differentiation. Stemness properties and the differentiation potential of drug-treated cells were investigated by the quantification of adipogenic and osteogenic markers gene expression and histological staining. The collected data showed that the administration of a daily non-toxic dose of duloxetine and fluoxetine has not directly influenced ADSCs proliferation and their stemness properties. The treatment with duloxetine or fluoxetine did not lead to morphological alterations during adipogenic or osteogenic commitment. However, treatments with the antidepressant showed a slight difference in adipogenic gene expression timing. Furthermore, duloxetine treatment caused an advance in gene expression of early and late osteogenic markers. Fluoxetine instead caused an increase in expression of osteogenic genes compared to untreated cells. In contrast, in pre-differentiated cells, the daily treatment with duloxetine or fluoxetine did not alter the expression profile of adipogenic and osteogenic differentiation. In conclusion, a non-toxic concentration of duloxetine and fluoxetine does not alter the stemness properties of ADSCs and does not prevent the commitment of pre-differentiated ADSCs in adipocytes or osteocyte. Probably, the weight gain and osteoporotic effects associated with the use of psychotropic drugs could be closely related to the direct action of serotonin.

5- Conclusion

In conclusion, these results demonstrate that a non-toxic concentration of duloxetine or fluoxetine have time-dependent effects on mesenchymal stem cells. In particular, they influence proliferation and stemness properties of non-committed ADSCs in short term, indeed, after 21 days of daily drug-treatments both cell proliferation and mesenchymal stromal cell markers expression are equal to the control condition. The treatment with fluoxetine do not lead to morphological alterations during adipogenic or osteogenic commitment while the one with duloxetine seems to decrease lipid accumulation and to increase mineral deposition. Nevertheless, both drug treatments influence the gene expression timing of adipogenic genes in committed cells. Instead, in osteogenic commitment, duloxetine determines an anticipation of early and late osteogenic markers gene expression, and fluoxetine causes a significant increase in osteogenic genes expression. Our study suggest that, despite affecting mesenchymal stem cells commitment, the effects of duloxetine and fluoxetine on body weight and bone metabolism probably not correlate directly with mesenchymal stem cells differentiation; perhaps the effects observed on patients could be closely related to the action of the drugs on serotonin reuptake. For these reason further studies that deeply investigate the mechanism related to anti-depressant side effects will be necessary.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

اثرات داروهای تازه ضد افسردگی بر فیزیولوژی سلول های بنیادی مزانشیمی

Effects of novel antidepressant drugs on mesenchymal stem cell physiology

مواجهه موش بالغ با مورفین ترجیح مورفین، نگرانی، بیان مغزی گیرنده های دوپامین در موش های پسر را تغییر می‌دهد

Adult rat morphine exposure changes morphine preference, anxiety, and the brain expression of dopamine receptors in male offspring

چکیده

1. مقدمه

2. عملیات آزمایش

2.1 حیوانات

2.2 مواد مخدر

2.3 روش آزمایش

2.4 آزمون ماز صلیبی شکل مرتفع (EPM)

2.5 ترجیح مورفین و مصرف

2.6 جمع‌آوری بافت مغز

2.7 استخراج کل DNA و رونویسی معکوس

2.8 پریمرهای PCR ریل تایم

2.9 PCR ریل تایم

2.10 تجزیه و تحلیل آماری

3. یافته‌ها

3.1 زنده ماندن توله موش‌ها

3.2 اندازه‌گیری میزان استرس با آزمون ماز صیلبی شکل مرتفع (EPM)

3.3 ارزیابی جذب محلول مورفین

3.4 بیان گیرنده‌های دوپامین در PFC فرزندان

3.5 بیان گیرنده‌های دوپامین در NAc توله موش‌ها (فرزند)

3.6 بیان گیرنده‌های دوپامین در هیپوکامپ فرزند

3.7 بیان گیرنده‌های دوپامین در استریاتوم

4. بحث

5. نتیجه‌گیری

چکیده

اعتیاد به داروها مانند مواد مخدر نتیجه تعامل فاکتورهای محیطی و ژنتیکی است. نشان داده‌اند که فرزند افراد معتاد خطر بالاتری به اعتیاد دارویی دارند. با این وجود، سازوکارهایی مانند اثرات وراثتی (بین نسلی) داروها مشخص نیست. در این مطالعه اثرات مصرف مورفین در والدین روی اضطراب، ترجیح مورفین و بیان mRNA گیرنده‌های دوپامین توله موش‌های پسر  F1و  F2 بررسی کرده‌ایم. مورفین بصورت بلند مدت به موش‌های نر بالغ و موش‌های ویستار ماده داده شد و 14 روز قبل از جفت‌گیری مصرف آن قطع شد. ترجیح مورفین و رفتار اضطرابی در موش‌های پسر به ترتیب با پارادایم انتخاب دو بطری و ماز صلیبی شکل مرتفع اندازه‌گیری شدند. برای اندازه‌گیری میزان بیان mRNA گیرنده‌های دوپامین در جسم مخطط، ﻧﻮﻛﻠﺌـﻮس اﻛـﻮﻣﺒﻨﺲ، قشر پیش فرونتال و هیپوکامپ حیوانات F1 از Real-time PCR استفاده شد. یافته‌ها نشان داد که موش‌های پسر F1 والدین مواجهه یافته با مورفین در مقایسه با پسرموش‌های والدینی که تحت درمان سالین قرار گرفته بودند ترجیح مورفین و رفتارهای اضطرابی بیشتری داشتند. در پسرموش‌های F1 والدین مورفینی، گیرنده‌های دوپامین D1 و D5 بطور قابل توجهی در قشر پیش فرونتال و ﻧﻮﻛﻠﺌـﻮس اﻛـﻮﻣﺒﻨﺲ افزایش یافت. گیرنده‌های D5 و D2 در هیپوکامپ کاهش یافت. گیرنده دوپامین D4 در جسم مخطط و هیپوکامپ افزایش و در قشر پیش فرونتال کاهش یافت. مواجهه مزمن موش‌های بزرگسال نر و ماده با مورفین قبل از لقاح منجر به بالاتر رفتن ترجیح مورفین و افزایش اضطراب در پسرموش‌های F1 شد اما این حالات در F2 مشاهده نشد. تغییرات بیان گیرنده دوپامین در سیستم پاداش شاید یک مکانیسم دخیل در بروز تغییرات پسر موش‌های F1 باشد. 

1. مقدمه 

اعتیاد به مواد مخدر مانند مورفین اختلالی مزمن است که بر مسیر مزوکورتیکولیمبیک دوپامینرژیک در مغز تاثیر می‌گذارد. در نهایت فعالسازی مسیر منجر به رهاسازی دوپامین در ﻧﻮﻛﻠﺌـﻮس اﻛـﻮﻣﺒﻨﺲ (NAc) (دی چیارا و همکاران، 1998) و تحریک گیرنده‌های دوپامین می‌شود. این گیرنده‌ها در دو دسته اصلی قرار می‌گیرند: گیرنده‌های D1 مانند (D1 و D5) و D2 مانند (D2، D3 و D4) که هر یک از  ژن متفاوتی تولید می‌شوند (سیبلی و همکاران 1993). فعالسازی گیرنده‌های دوپامینی D1- مانند D2- مانند به ترتیب باعث کاهش انگیزه یافتن پاداش و تسهیل خصوصیات تقویتی مواد مخدر اعتیاد آور می‌شوند (لی و همکاران، 2006).

5. نتیجه‌گیری

داده‌های حاصل از این مطالعه نشان داد که مواجهه مزمن والدین با مورفین در موش‌های بالغ قبل از لقاح منجر به ترجیح بالاتر مورفین و افزایش اضطراب در فرزندان پسر F1 می‌شود اما در F2 این چنین نیست. بیان این نکته حائز اهمیت است که مواجهه با مواد مخدر طی بارداری در حیوانات F1 وجود نداشت زیرا مصرف مواد مخدر در والدین دو هفته قبل از جفت‌گیری به صفر رسید. علاوه بر این، یافته‌های ما نشان داد که تغییرات در مشخصات بیان گیرنده‌های دوپامین در مسیر پاداش ممکن است یکی از سازوکارهای دخیل در تغییرات مشاهده شده در حیوانات F1 باشد که می‌تواند عامل ابتلاء به سوء استعمال مواد مخدر در فرزند حیوانات مواجهه یافته با مورفین باشد. 

Abstract

Addiction to drugs, including opioids is the result of an interplay between environmental and genetic factors. It has been shown that the progeny of addict people is at higher risk for drug addiction. However, the mechanisms of such trans-generational effects of drugs are not so clear. Here we have evaluated the effects of parental morphine consumption on anxiety, morphine preference, and mRNA expression of dopamine receptors in F1 and F2 male offspring. Morphine was chronically administered to adult male and female Wistar rats followed by 14-day abstinence before mating. Morphine preference and anxiety-like behavior in the offspring were measured by two-bottle-choice paradigm and elevated-plus maze, respectively. Real-time PCR was used to measure the mRNA expression level of dopamine receptors in the striatum, nucleus accumbens, prefrontal cortex, and hippocampus of F1 animals. The results indicated that F1 but not the F2 male progeny of morphine-exposed parents had a greater preference for morphine, and more anxiety-like behavior compared to the offspring of saline-treated parents. In F1 male progeny of morphine-treated parents, D1 and D5 dopamine receptors were significantly increased in the prefrontal cortex and nucleus accumbens. D5 and D2 receptors were decreased in the hippocampus. D4 dopamine receptor was augmented in striatum and hippocampus and decreased in the prefrontal cortex. Adulthood exposure to chronic morphine in male and female rats before conception leads to higher morphine preference and increased anxiety in F1 but not F2 male progeny. Alterations of dopamine receptor expression in the reward system may be one mechanism responsible for observed changes in F1 offspring.

1. Introduction

Addiction to opioids such as morphine is a chronic disorder that affects the mesocorticolimbic dopaminergic pathway in the brain. Activation of the pathway ultimately leads to dopamine release in the nucleus accumbens (NAc) (Di Chiara et al., 1998) and stimulation of dopamine receptors. These receptors are considered as two main categories: D1-like (D1 and D5) and D2-like (D2, D3, and D4) receptors, each of which is generated from a different gene (Sibley et al., 1993). Activation of D1-like and D2-like dopamine receptors decreases motivation to seek reward or facilitate the reinforcing properties of addictive drugs, respectively (Li et al., 2006).

5. Conclusion

The data of the present study revealed that chronic parental morphine exposure of adult rats before gestation results in higher morphine preference and increased anxiety in their F1 but not F2 male offspring. It is important to highlight that there was no gestational exposure to opioids in the F1 animals because parents were remained drug-free for two weeks prior to mating. Furthermore, our results showed that alterations in the expression profile of dopamine receptors in the reward pathway might be one of the mechanisms involved in observed changes in F1 animals, which could account for susceptibility to opioid abuse in the litter of morphine-exposed animals.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

مواجهه موش بالغ با مورفین ترجیح مورفین، نگرانی، بیان مغزی گیرنده های دوپامین در موش های پسر را تغییر می‌دهد

Adult rat morphine exposure changes morphine preference, anxiety, and the brain expression of dopamine receptors in male offspring

مطالعه In vivo و In virto آزمایشگاهی حفاظت عصبی نانو ذرات لیپیدی جامد پر شده با دی متیل فومارات

In vitro and In vivo neuroprotective study of solid lipid nanoparticles loaded with dimethyl fumarate

چکیده

معرفی

مواد و روش ها

مواد

روش ها

آماده سازی SLNs (نانوذرات لیپیدی جامد)

مشخص کردن مقدار بهینه ی DMF (دی متیل فومارات) پر شده در SLN (نانوذارت لیپیدی جامد)

اندازه متوسط ذرات و پتانسیل زتا

درصد راندمان جذب (EE)

آزادسازی دارو در خارج از بدن موجود زنده (شرایط آزمایشگاهی) (In virto)

مشخصات

کشت سلولی و آزمایش MTT

تعیین غلظت بهینه ی H2O2

تعیین فعالیت نوروحفاظتی (حفاظت عصبی)

مطالعات داخل بدن موجود زنده (In vivo)

فعالیت حرکتی

هماهنگی حرکتی (آزمایش روتارد Rotarod test)

آزمایش میدان باز

نتایج و بحث

تعیین مشخصات DMF پرشده در SLNs

آزمایش MTT

فعالیت در داخل موجود زنده (In vivo)

بحث

منابع

چکیده

معرفی: دی متیل فومارات (DMF) یک داروی خوراکی تایید شده توسط FDA است که برای درمان بیماران دارای اسکلروسیز چندگانه یا بیماری ام اس (MS)، مورد استفاده قرار می گیرد. نیمه عمر بیولوژیکی DMF حدودا یک ساعت می باشد، و این ماده سریعا به پیش ساز (متابولیت) فعال مونومتیل فومارات، تجزیه (هیدرولیز) می گردد. هدف مطالعه حاضر، غلبه بر این محدودیت ها، با فرمول بندی و توصیف کردن DMF پر شده در نانوذرات لیپیدی جامد (SLNs) است. مواد و روش ها: DMF ی که SLNs را پر می کند، توسط روش میکرو امولسیون (میسل معکوس) گرم تهیه گردید. اسید استئاریک، به عنوان لیپید و لسیتین سویا به عنوان کولیپید (colipid) استفاده گردیدند. نتایج و بحث: SLNs ترکیب شده (سنتز شده)، میانگین اندازه ی ذره ای 300 نانومتر، شاخص پراکندگیindex) (polydispersityکمتر از 0.3، و ارزش پتانسیل زتا (zeta potential value) 34.89- میکروولت را نمایش می دهد. ارزیابی خارج بافت زنده (In vito) سلول های نوروبلاستومای SH-SY5Y انسانی، یک اثر نورو حفاظتی (حفاظت عصبی) این سیستم های کلوئیدی تحت تنش اکسایشی را، تأکید می کند. DMF پر شده در SLNs، در قابلیت پایداری (زیست پذیری) سلول تحت اثر آب اکسیژنه (H2O2) که مرگ برنامه ریزی شده ی سلولی یا آپوپتوسیز (apoptosis) را تحریک می کرد، افزایش نشان می داد. مدل موش کوپریزونی(cuprizone mouse model)، مبتلا به MS، در ارزیابی اثر DMF پر شده در SLNs، بر پیامدهای حرکتی استفاده گردید. بحث: مطالعه ی خارج موجود زنده (In virto) همچنین، امتیازات حرکتی و هماهنگی تحرکی بهتری در مدل موش کوپریزون برای MS، نمایش داد.

بحث

در مطالعه ی حاضر، نانوذرات لیپیدی جامد کلوئیدی که حاوی دی متیل فومارات هستند، توسط روش میکروامولسیون گرم(داغ)، و با استفاده از سونیکاتور میله ای (probe sonicator) (هموژنایزر التراسونیک میله ای)، ساخته شدند. همان طور که توسط تصاویر میکروسکوپ الکترونی عبوری TEM نشان داده شده است، نانوذرات تولید شده، شکل کروی بدون برآمدگی داشتند. به علاوه، مشخصات(پروفایل) آزادسازی دارو در شرایط آزمایشگاهی، بر یک پروفایل پایدار آزادسازی تأکید می کنند. DMF پرشده در SLNs، همچنین فعالیت حفاظت عصبی (نوروحفاظتی) بر روی سلول نوروبلاست SH-SY5Y، تحت تنش اکسایشی را، به اثبات رساند. در نمونه ی کوپریزونی شده ی موش ویستار برای بیماری MS، فرمولاسیون حاضر امتیازات حرکتی بهتری را به نمایش می گذارد. با در نظر گرفتن این موارد، یافته های ما پیشنهاد می دهد که فورمولاسیون حاضر، توان قابل توجهی در مدیریت و درمان بیماری MS دارد.

Abstract

Introduction: Dimethyl fumarate (DMF) is a FDA approved oral medication used to treat patients with multiple sclerosis (MS). Biological half-life of DMF is about 1 h, and it is rapidly hydrolyzed to its active metabolite monomethyl fumarate. The objective of present study is to formulate and characterize DMF loaded solid lipid nanoparticles (SLNs) to overcome these limitations.
Material and Methods: DMF loaded SLNs were prepared by hot microemulsion and sonication method. Stearic acid was used as lipid and soy lecithin was colipid.
Results and Discussion: The synthesized SLNs offered an average particle size of 300 nm, polydispersity index <0.3, and zeta potential value of −34.89 mv. In vitro evaluation on human neuroblastoma SH-SY5Y cells confirmed to have a neuroprotective effect of these colloidal systems under oxidative stress. DMF loaded SLNs showed to increase cell viability under H2 O2 induced cell apoptosis. Cuprizone mouse model for MS was used to evaluate the effect of DMF loaded SLNs on locomotion score.
Conclusion: In vitro study also confirmed a better locomotion and motor coordination scores in cuprizone mouse model for MS.

CONCLUSION

In the present study, colloidal SLNs containing DMF was fabricated by hot microemulsion method with the use of probe sonicator. The produced nanoparticles were spherical in shape with non-aggregation as evidenced by TEM image. Further, the in vitro drug release profile also confirmed a sustain release profile of the drug. DMF loaded SLNs also proved its neuroprotective activity on SH-SY5Y neuroblast cell under oxidative stress. In cuprizone model of Wistar rat for MS, the present formulation showed better locomotion scores. Taken together, our findings suggest that the present formulation have a significant potential in management and treatment of the disease MS.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

مطالعه In vivo و In virto آزمایشگاهی حفاظت عصبی نانو ذرات لیپیدی جامد پر شده با دی متیل فومارات

In vitro and In vivo neuroprotective study of solid lipid nanoparticles loaded with dimethyl fumarate

تولید ذرات نانویی هسته-پوسته با استفاده از یک روش قالب الکترواسپری سه-مویرگی نازل هم محور

Generation of nano-sized core–shell particles using a coaxial tri-capillary electrospray-template removal method

چکیده
1- مقدمه
2- مواد و روش ها
2-1- مواد
2-2- ساخت میکرو ذرات هسته-پوسته-تاج به وسیله الکترواسپری سه-نازل هم محور
2-3- آماده سازی نانوذرات از میکروذرات هسته-پوسته-تاج
2-4- خصوصیات نانو و میکروذرات
2-5- پایداری پراکندگی نانوذرات PLA-PEG در آب
2-6- سمیت سلولی نانوذرات PLA-PEG
2-7- جذب سلولی نانوذرات PLA-PEG
2-8- بارگذاری دارو و رهاسازی درون آزمایشگاه
2-9- تحلیل آماری
3- نتایج و مباحثات
3-1- ساخت نانوذرات PLA-PEG به وسیله روش برداشتی قالب الکترواسپری سه-نازل هم-محور
3-2- مشخصات نانوذرات PLA-PEG
3-3- بارگزاری دارو و رهاسازی درون آزمایشگاه
4- جمع بندی

چکیده

این مقاله استراتژی جدیدی را بر اساس روند برداشتی با قالب الکترواسپری سه-نازل هم محور، برای تولید ذرات نانویی پلی لاکتید-b-پلی اتیلن گلیکول (PLA-PEG) با استغاده از یک ساختار هسته-پوسته، ارائه میدهد. میکروذراتی با ساختار هسته-پوسته-تاج برای اولین بار به وسیله الکترواسپری سه-نازل هم محور ساخته شد، و نانوذرات هسته-پوسته با اندازه کمتر از 200 نانومتر نیز پس از آن، به وسیله برداشتن قالب PEG از میکروذرات هسته-پوسته-تاج به دست آمد. اندازه نانوذرات می تواند با اندازه گیری نرخ جریان مایع تاج تطبیق داده شوند، و نانوذراتی با قطر میانگین 106±5 نانومتر به دست می آید. نانوذرات از خود پایداری پراکندگی عالی را در محیط آبی و سمیت سلولی بسیار کمی از خود نشان داده اند. به عنوان داروی نمونه از پاکلیتاکسل برای گنجانده شدن درون نانوذرات استفاده شد. یک محتوای دارای بار دارویی در نانوذرات به مقدار 50.7±1.5 wt% با راندمان کپسوله سازی بیشتر از 70% قابل دستیابی است، در صورتی که نرخ تغذیه محلول دارویی افزایش یابد. پاکلیتاکسل از خود رهاسازی پایداری را از نانوذرات به مدت 40 روز نمایش داد. موقعیت پاکلیتاکسل در نانوذرات، یا به عبارتی لایه هسته یا پوسته، تاثیر قابل توجهی روی رهاسازی آن نداشت.

1- مقدمه

تکنیک های زیادی برای ساخت حمل کننده های دارورسان وجود دارد، از جمله تبخیر حلال امولسیون، سیستم های میکروفلوئیدی، خود-چیدمانی و الکترواسپری [1-4]. از میان این تکنیک ها، روش الکترواسپری از مزیت های خاص بسیاری برخوردار است. برای مثال ذرات تک- پراکنده را می توان با استفاده از حالت مخروط فورانی تکنیک الکترواسپری تولید کرد، و اندازه ذرات نیز به آسانی با تنظیم متغیرهای آماده سازی قابل تغییر است [5-7]. علاوه-براین داروهای هیدروفوبیک و یا محلول آبی نیز می توانند به راحتی در ذرات الکترواسپری و با راندمان تله گذاری بالا بارگذاری شوند [8-12]. در ادامه نیز ذراتی با ساختار هسته-پوسته می توانند به راحتی و از روش الکترواسپری هم-محور به دست بیایند [4،13]. در مقایسه با روش تبخیر حلال امولسیون، که غالبا برای کپسوله سازی دارو های پروتئینی در میکروذرات با قابلیت تجزیه زیستی استفاده می شود، الکترواسپری هم-محور می تواند صلاحیت ساختاری و فعالیت زیستی دارو های پروتئینی را به علت عدم وجود تماس مستقیم بین پروتئین ها و حلال های ارگانیک در طول روند الکترواسپری، حفظ کند [14،15]. کپسوله سازی چند دارویی و چند-پوسته ای به وسیله استفاده از الکترواسپری هم-محور سه رگ نیز قابل دستیابی است [10،16،17]. پروفایل های رهاسازی داروهای کپسوله شده را می توان به صورت مستقل و به وسیله تغییر ساختار درونی و ترکیب بندی ذرات تطبیق داد [11].

4- جمع بندی

به طور خلاصه نانوذرات PLA-PEG هسته-پوسته با اندازه تقریبی 100 نانومتر، با استفاده از روش برداشتی قالب الکترواسپری سه-نازل هم محور با موفقیت به دست آمد. اندازه ذرات قابلیت تطبیق را به وسیله تنظیم نرخ جریان مایع تاج داشتند. نانوذرات از پایداری پراکندگی خوبی در آب و سمیت سلولی بسیار کمی برخوردار بودند. به علاوه نانوذرات PLA-PEG در اطراف هسته سلول های A549 (و نه در درون هسته) قابلیت غنی سازی شدن را داشتند. PTX قابلیت گنجانده شدن در نانوذرات با محتوای بارگزاری دارویی بالا و همچنین راندمان تله گذاری را دارد. رهاسازی منظم PTX از نانوذرات به مدت بیشتر از 40 روز قابل دستیابی بود. استراتژی ارائه شده برای ساختن ذرات نانویی هسته-پوسته برای کاربردهای نانو-دارویی می تواند قابل توجه باشد.

Abstract

This study proposed a new strategy based on a coaxial tri-capillary electrospray-template removal process for producing nanosized polylactide-b-polyethylene glycol (PLA-PEG) particles with a core–shell structure. Microparticles with core–shell–corona structures were first fabricated by coaxial tri-capillary electrospray, and core–shell nanoparticles less than 200 nm in size were subsequently obtained by removing the PEG template from the core–shell–corona microparticles. The nanoparticle size could be modulated by adjusting the flow rate of corona fluid, and nanoparticles with an average diameter of 106 ± 5 nm were obtained. The nanoparticles displayed excellent dispersion stability in aqueous media and very low cytotoxicity. Paclitaxel was used as a model drug to be incorporated into the core section of the nanoparticles. A drug loading content in the nanoparticles as high as 50.7 ± 1.5 wt% with an encapsulation efficiency of greater than 70% could be achieved by simply increasing the feed rate of the drug solution. Paclitaxel exhibited sustained release from the nanoparticles for more than 40 days. The location of the paclitaxel in the nanoparticles, i.e., in the core or shell layer, did not have a significant effect on its release.

1- Introduction

Drug delivery carriers can be fabricated using several techniques, such as emulsion-solvent evaporation, microfluidic systems, self-assembly and electrospray [1–4]. Of these techniques, the electrospray method has several unique advantages. For example, monodispersed particles can be produced using the cone-jet mode of the electrospray technique, and the particle size can be easily controlled by adjusting the preparation parameters [5–7]. In addition, either hydrophobic or water-soluble drugs can be facilely loaded into electrosprayed particles with high entrapment efficiency [8–12]. Furthermore, core–shell structured particles can be conveniently obtained through coaxial electrospray [4,13]. Compared with the emulsion-solvent evaporation method, which has frequently been used for encapsulating protein drugs into biodegradablemicroparticles, coaxial electrospray can preserve the structural integrity and bioactivity of protein drugs because there is no direct contact between the proteins and organic solvent during the electrospray process [14,15]. Multidrug encapsulation and multishell encapsulation can also be achieved using tri-capillary coaxial electrospray [10,16,17]. The release profiles of encapsulated drugs can be independently modulated by changing the internal structure and compositions of the particles [11].

4- Conclusions

In summary, core–shell PLA-PEG nanoparticles approximately 100 nm in size were successfully produced using a coaxial tricapillary electrospray-template removal method. The particle size could be modulated by adjusting the flow rate of the corona fluid. The nanoparticles had good dispersion stability in water and very low cytotoxicity. In addition, PLA-PEG nanoparticles could be enriched around the nucleus of A549 cells but not in the nucleus. PTX could be incorporated into nanoparticles with both a high drug loading content and entrapment efficiency. A sustained release of PTX from the nanoparticles could be achieved for more than 40 days. The proposed strategy for fabricating nanosized core–shell particles is promising for nanomedicine applications.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

تولید ذرات نانویی هسته-پوسته با استفاده از یک روش قالب الکترواسپری سه-مویرگی نازل هم محور

Generation of nano-sized core–shell particles using a coaxial tri-capillary electrospray-template removal method

نانوکمپوزیت اکسید آهن-اکسید گرافن کارکردی برای دارورسانی هوشمند بصورت مغناطیسی، فوتوترمال تراپی و تصویربرداری رزونانس مغناطیسی

A Functionalized Graphene Oxide–Iron Oxide Nanocomposite for Magnetically Targeted Drug Delivery, Photothermal Therapy, and Magnetic Resonance Imaging

چکیده

مقدمه

مواد و روش

سنتز GO–IONP

سنتز GO–IONP–PEG

تعیین بارگذاری و آزادسازی دوکسوروبیسین (DOX)

آزمایشات سلولی

تصویربرداری MR

نتایج و بحث

ساخت GO–IONP–PEG

خواص مغناطیسی GO–IONP–PEG

بارگذاری دارو و رهاسازی با GO–IONP–PEG

توکسیسیتی در محیط آزمایشگاه

دارو رسانی هدفگذاری شده بصورت مغناطیسی

فوتوترمال تراپی هدف گذاری شده بصورت مغناطیسی

تصویربرداری MR در بافت زنده

نتیجه گیری

چکیده

گرافن دو بعدی و نانومواد کامپوزیتی آن دارای ویژگی های فیزیکی و شیمیایی جالبی هستند و در سال های اخیر بسیار بررسی شده اند. ما در این پژوهش نانوکامپوزیت هیبرید اکسید آهن اکسید گرافن پارامغناطیسی چندکارکردی (GO–IONP) را که بعدا توسط یک پلیمر گلیکول پلی اتیلن (PEG) زیست سازگار برای دستیابی به پایداری بالا در محلول های فیزیولوژیکی دارای کارکرد شده بود بررسی کردیم. یک داروی کموتراپی به نام دوکسوروبیسین (DOX) به GO–IONP–PEG بارگذاری شد و کمپلکس GO–IONP–PEG–DOX تشکیل شد که امکان دارو رسانی هدف را از لحاظ مغناطیسی ممکن می سازد. GO–IONP–PEG علاوه بر این، جذب اپتیکال قوی از منطقۀ قابل رویت به منطقۀ مادون قرمز نزدیک (NIR) نشان می دهد و می توان از آن برای قطع موضعی فوتوترمال سلول های سرطان هدایت شده توسط میدان مغناطیسی استفاده کرد. علاوه بر این، تصویر رزونانس مغناطیسی(MR) در بافت زنده موش های سرطانی نیز با استفاده از GO–IONP–PEG به عنوان عامل کنتراست T2 نشان داده می شود. مطالعۀ ما گویای نوید استفاده از نانوکامپوزیت های مبتنی بر GO برای کاربردهای مختلف در ترانوستیک سرطان است.

4- نتیجه گیری

ما یک نانوکمپوزیت GO اراسته به نانوذرۀ مغناطیسی چندکارکردی با کردبردسازی سطح زیست سازگار ایجاد کردیم. GO–IONP–PEG در محیط های فیزیولوژیکی ثابت بود و هیچ گونه سمیت آشکاری در محیط آزمایشگاه نسبت به سلول ها در غلظت های تست شده از خود نشان نداد. دارورسانی و تیمار فوتوترمال هدافگذاری شده تحت میدان مغناطیسی بیشتر با استفاده از GO–IONP–PEG محقق شد که منجر به از بین بردن گزینشی سلول های سرطان در مناطق بسیار متمرکز شد. آخرین مورد و مهمتر از همه اینکه تصویربرداری MR تومورها در بافت زندۀ موش با استفاده از GO–IONP–PEG به عنوان عامل کنتراست T2 نشان داده شد. در مطالعات آتی، دارورسانی هدفگذاری شده به صورت مغناطیسی و تیمار فوتوترمال به منظور کارایی هر چه بیشتر درمان با هم تلفیق خواهد شد. مطالعات روی تصویربرداری MR و درمان های جدید سرطان با استفاده از GO–IONP–PEG در ازمایشگاه ما همچنان ادامه خواهد داشت. این پژوهش رویکرد ساده ای برای فراهم سازی یک نانوکمپوزیت زیست سازگار با کارکردهای متعدد و پتانسیل بالا در ترانوستیک سرطان به شمار می رود.

Abstract

Two-dimensional graphene and its composite nanomaterials offer interesting physical/chemical properties and have been extensively explored in a wide range of fields in recent years. In this work, we synthesize a multifunctional superparamagnetic graphene oxide–iron oxide hybrid nanocomposite (GO–IONP), which is then functionalized by a biocompatible polyethylene glycol (PEG) polymer to acquire high stability in physiological solutions. A chemotherapy drug, doxorubicin (DOX), was loaded onto GO–IONP–PEG, forming a GO–IONP– PEG–DOX complex, which enables magnetically targeted drug delivery. GO–IONP–PEG also exhibits strong optical absorbance from the visible to the near-infrared (NIR) region, and can be utilized for localized photothermal ablation of cancer cells guided by the magnetic field. Moreover, for the first time, in vivo magnetic resonance (MR) imaging of tumor-bearing mice is also demonstrated using GO–IONP–PEG as the T2 contrast agent. Our work suggests the promise of using multifunctional GO-based nanocomposites for applications in cancer theranostics.

4- Conclusions

We have developed a multi-functional magnetic nanoparticle-decorated GO nanocomposite with biocompatible surface functionalization. The GO–IONP– PEG was stable in physiological environments and exhibited no obvious in vitro toxicity to cells at the tested concentrations. Drug delivery and photothermal treatment targeted under a magnetic field was further realized using GO–IONP–PEG, achieving selective killing of cancer cells in highly localized regions. Last but not least, in vivo MR imaging of tumors in mice was also demonstrated using our GO–IONP–PEG as the T2 contrast agent. In future studies, the magnetically targeted drug delivery and photothermal treatment will be combined together in an attempt to further enhance therapeutic efficacy. Studies on MR imaging and guided novel cancer therapies using GO–IONP– PEG are also ongoing in our laboratory. This work presents a simple approach to prepare a graphenebased biocompatible nanocomposite with multiple functionalities and great potential in cancer theranostics.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

نانوکمپوزیت اکسید آهن-اکسید گرافن کارکردی برای دارورسانی هوشمند بصورت مغناطیسی، فوتوترمال تراپی و تصویربرداری رزونانس مغناطیسی

A Functionalized Graphene Oxide–Iron Oxide Nanocomposite for Magnetically Targeted Drug Delivery, Photothermal Therapy, and Magnetic Resonance Imaging

دارورسانی هدفمند در مداوای سرطان

Targeted Drug Delivery in Cancer Therapy

مقدمه

نیاز به تحویل هدف گیری شده تحویل دارو

موانع سلولی

هدف گیری داروها به منظور درمان سرطان

هدف گیری غیر فعال (پسیو)

اثر EPR

تحویل محلی

هدف گیری فیزیکی

سونوگرافی

میدان مغناطیسی

هدف گیری فعال

اندوتلیوم عروقی تومور

سلول های تومور

گیرنده فولیت

گیرنده LDL

گیرنده های هورمونی

لیگاندها

سیستم های حمل دارو

پادتن های عادی

ایمونوتوکسین ها

پروتئین های کیمریک

نانوسیستم های/ حامل های دارویی

پیوند دهنده ها/ شیمی ترکیب زیستی

چالش ها

نتیجه گیری ها

شیمی درمانی روش اصلی درمان در بسیاری از بیماران سرطانی است؛ با این حال، نرخ موفقیت آن پایین است به دلایلی چون قابلیت دسترسی محدود دارو به بافت تومور، سمیت غیر قابل تحمل آن ها، توسعه مقاومت به چند دارویی و بیولوژی ناهمگون تومورهای در حال رشد است. درک بهتر بیولوژی تومور در سال های اخیر و روش های جدید تحویل هدفمند دارو با استفاده از نانوسیستم های مختلف مورد بررسی قرار گرفته است و ترکیب های زیستی خوش بینانه ای را در توسعه درمان موفق سرطان ارائه می کنند. این مقاله شرایط و چالش های تحویل هدفمند دارو در درمان سرطان را مورد بررسی قرار می دهد.

نتیجه گیری ها

تحویل هدفمند دارو به تومورهای سرطانی می تواند سبب افزایش انتخاب گری برای کشتن سلول های سرطانی شود، سمت محیطی/ سیستمی را کاهش دهد و می تواند افزایش دوز را امکان پذیر سازد. پیشرفت ها در شناسایی اهداف ویژه تومور و توسعه روش های مختلف تحویل دارو برای هدف گیری دارو، امیدها را برای توسعه روش موفق تحویل دارو برای درمان سرطان افزایش داده است. اگرچه هدف نهایی ریشه کن کردن سرطان از بیمار است اما اهداف عملیاتی تر بر بهبود کیفیت زندگی بیماران هدف گذاری شده است. چند سال آینده شاهد تاکید ویژه بر توسعه سیستم هایی خواهد بود که نه تنها می توانند اهداف ویژه مرتبط با سلول های سرطانی را شناسایی کنند، بلکه همچنین قابلیت های درونی کردن موثر به درون سلول ها را نیز دارند. ترکیب روش های هدف گیری می تواند راهکارهایی را برای برخی از این مشکلات ارائه کند. علاوه بر این، به کارگیری آدرس های مولکولی خاص بر روی اندوتلیوم عروقی، بر استفاده از حوزه های مغناطیسی هدف گذاری می کند و فراصوت برخی از مفاهیم در حال ظهوری است که وعده بسیاری بزرگی برای هدف گیری دارو در درمان سرطان ارائه می کند. تمامی این ها نیازمند درک بهتر بیماری، شناسایی علائم ویژه سرطانی و توسعه لحظه ای داروهای جدید است که قدرتمندتر هستند و سمیت کمتری دارند. برای این که داروها راه خود را به سوی کلینیک بیابند، پروژه کشف دارو می بایست در ترکیب با توسعه سیستم جدید تحویل دارو اجرا شود. استراتژی های هدف گیری دربرگیرنده فناوری نانو و شیمی ترکیبی است که می تواند توزیع بیولوژیکی دارو را به منظور اجتناب از سمیت و حداکثر کردن کارآیی تغییر دهد و می تواند جنبه های جدید داروهای ضد سرطان را در دستیابی به بیماران ارتقاء دهد.

Chemotherapy has been the main modality of treatment for cancer patients; however, its success rate remains low, primarily due to limited accessibility of drugs to the tumor tissue, their intolerable toxicity, development of multi-drug resistance, and the dynamic heterogeneous biology of the growing tumors. Better understanding of tumor biology in recent years and new targeted drug delivery approaches that are being explored using different nanosystems and bioconjugates provide optimism in developing successful cancer therapy. This article reviews the possibilities and challenges for targeted drug delivery in cancer therapy

Concluding Remarks

Targeted drug delivery to tumors can increase the selectivity for killing cancer cells, decrease the peripheral/systemic toxicity and can permit a dose escalation. Advances in identification of tumor specific targets and development of different drug delivery approaches for tumor targeting have raised hopes for the development of a successful targeted drug delivery modality for cancer therapy. Though the ultimate aim is to eradicate cancer from the patient, more practical goals aiming at improving the quality of life of patients are close to fruition. The next few years will witness particular emphasis on the development of systems which can not only recognize specific targets on cancer cells but also are capable of efficiently internalizing into the cells. Combination of targeting approaches may provide solutions to some of these problems. Further, utilizing specific molecular addresses on the vascular endothelium, targeting using magnetic fields, and ultrasound are some of the emerging concepts which hold immense promise for drug targeting in cancer therapy. All these would require better understanding of the disease, identification of tumor specific markers, and simultaneous development of new drugs which are more potent and less toxic. For new drugs to make their way into the clinic, the drug discovery project should run in conjunction with new drug delivery system development, so that these drugs do not fall prey to unfavorable pharmacokinetics and are discarded in the development pipeline itself. Targeting strategies, involving nanotechnology and bioconjugation chemistry, which can alter a drug’s biodistribution to avoid toxicity and maximize its efficacy, can enhance the prospects of new anticancer drugs reaching the patients.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

دارورسانی هدفمند در مداوای سرطان

Targeted Drug Delivery in Cancer Therapy