ورزشکاران نخبه مبتلا به کووید-19 – شاخص های پیش بینی دوره بیماری

Elite athletes with COVID-19 — Predictors of the course of disease

چکیده
1 مقدمه
2 روش ها
3 نتایج
4 بحث
5 نتیجه گیری
منابع

چکیده

اهداف: هدف مطالعه حاضر شناسایی شاخص های پیش بینی تعیین دوره کووید-19 و واکنش پادتن در ورزشکاران نخبه می باشد.

طرح: مطالعه مشاهداتی.

روش ها: غربالگری پزشکی معمول با معاینه فیزیکی، ECG استراحت و آزمایش های آزمایشگاهی از جمله واکنش پادتن ۱۲ الی ۶۸ روز پس از تشخیص کووید-19 در ۱۱۱ ورزشکار ورزش های مختلف انجام شد.

نتایج: علائم بالینی در ۸۴ درصد افراد دیده شد. شدت کووید-19 در ۸۲ درصد ورزشکاران خفیف بود و در ۲ درصد متوسط بود. ورزشکاران بالای ۲۶ سال داشته و مردان احتمالاً بیشتر مبتلا به کووید-19 دارای علائم بودند. افراد فاقد علائم جوان و اکثراً زن بودند. در ۱۸ درصد افراد، علائم همچنان ۲۰ (12 الی 68) روز (میانه و محدوده) از زمان تشخیص مثبت وجود داشت. واکنش پادتن در ۸۸ درصد ورزشکاران مشاهده شد و میزان آن با زمان از تشخیص کووید-19 (RT-PCR)، خستگی، تب و ورم ملتحمه همبستگی داشت. هیچ تفاوتی در واکنش پادتن بین گروه های متمایز از نظر رشته ورزشی (0.50 = p) و جنسیت (0.59 = p) وجود نداشت و واکنش پادتن با BMI (0.12 = p)، سن (0.13 = p)، تعداد علائم (0.43 = p) و مدت زمان آن ها (0.19 = p) همبستگی نداشت.

نتیجه گیری: شدت کووید-19 در ورزشکاران نخبه عمدتاً خفیف و بدون عوارض می باشد. ورزشکاران پس از دو هفته بدون علائم می توانند به ورزش باز گردند و معمولاً به غربالگری دوباره قلب نیازی نیست. تعیین پادتن شاخص مفیدی برای بیماری کووید-19 قبلی بوده و از برخی از علائم می توان به عنوان شاخص پیش بینی واکنش پادتن استفاده نمود.

• شدت کووید-19 در ورزشکاران نخبه عمدتاً خفیف و بدون عوارض است.

• ورزشکاران پس از دو هفته بدون علائم می توانند به ورزش باز گردند و معمولاً به غربالگری دوباره قلب نیازی نیست.

• تعیین پادتن شاخص مفیدی برای بیماری کووید-19 قبلی است واز برخی از عوارض می توان به عنوان شاخص پیش بینی واکنش پادتن استفاده نمود.

5 نتیجه گیری

دوره کووید-19 در ورزشکاران نخبه عمدتاً خفیف و فاقد عوارض است. ورزشکاران مرد بالای 26 سال به احتمال زیاد دچار کووید-19 دارای علائم شده در حالی که زنان جوان تر بیشتر دچار کووید-19 فاقد علائم می گردند. معمولاً، به غربالگری دوباره قلب نیازی نبوده و ورزشکاران می توانند پس از دو هفته فاقد علائم به ورزش برگردند. ثابت شده تعیین پادتن شاخص مفیدی برای ابتلای قبلی به SARS-CoV-2 بوده و باید به ایجاد استراتژی حفاظتی پیش از رویدادهای مهم ورزشی در دوره کووید-19 کمک نماید.

Abstract

Objectives The aim of the study was to identify predictors determining the course of COVID-19 and antibody response in elite athletes.

Design Observational study.

Methods Routine medical screening with physical examination, resting ECG, and laboratory tests including antibody response was performed 12–68 days after the diagnosis of COVID-19 in 111 athletes of different sports.

Results Clinical symptoms were observed in 84% of subjects. The severity of COVID-19 was mild in 82% of athletes and moderate in 2% of cases. Athletes aged above 26 and male were more likely to develop symptomatic COVID-19. Asymptomatic subjects were younger and predominantly female. In 18% of subjects, symptoms were still present 20 (12–68) days (median and range) since positive diagnosis. Antibody response was observed in 88% of athletes, and its magnitude correlated with time since diagnosis of COVID-19 (RT-PCR), fatigue, fever, and conjunctivitis. There were no differences in antibody response between groups distinguished by sports discipline (p = 0.50), and sex (p = 0.59), and antibody response did not correlate with BMI (p = 0.12), age (p = 0.13), the number of symptoms (p = 0.43) or their duration (p = 0.19).

Conclusions The severity of COVID-19 in elite athletes is predominantly mild and without complications. Athletes can return to sport after two symptom-free weeks and additional heart screening is usually not required. Determination of antibodies has been shown to be a useful indicator of a previous COVID-19 disease, and some symptoms can be used as predictors of antibody response.

• The severity of COVID-19 in elite athletes is predominantly mild and without complications.

• Athletes can return to sport after two symptom-free weeks and additional heart screening is usually not required.

• Determination of antibodies has been shown to be a useful indicator of a previous COVID-19 disease, and some symptoms can be used as predictors of antibody response.

5 Conclusion

The course of COVID-19 in elite athletes is predominantly mild and without complications. Male athletes aged above 26 are more likely to develop symptomatic COVID-19, whereas younger females are more frequently asymptomatic. Usually, additional heart screening is not required, and athletes can return to play after two asymptomatic weeks. Determination of antibodies has proved to be a useful indicator of past infection of SARS-CoV-2, and should help build the protection strategy before the major sports events during the COVID-19 pandemic.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

ورزشکاران نخبه مبتلا به کووید-19 – شاخص های پیش بینی دوره بیماری

Elite athletes with COVID-19 — Predictors of the course of disease

تاثیر شرکت در ورزش های سازمان یافته برای جلوگیری از خودآزاری در نوجوانان؟ تجزیه و تحلیل مکانیسم های اساسی

Can participation in organized sports help adolescents refrain from self-harm? An analysis of underlying mechanisms

چکیده

1. مقدمه

2.  شیوه

3. نتایج

4. بحث

تامین بودجه

اعلامیه تعارض منافع

منابع

چکیده

     تحقیق به طور ویژه ای بر آن چه که ممکن است باعث وقوع کمتر خود آسیبی عمدی در نوجوانان شود، متمرکز شده است. زیرا حوزه ی ورزشی یک بستر حائز اهمیت برای ارتقای سازگاری مثبت است. ما پیشنهاد داده ایم که انجام فعالیت های ورزشی سازمان دهـی شده از طریق تاثیرگذاری روی بهزیستی روان شـناختی، می تواند از آسیب رساندن نوجوانان به خود ، خودداری کند. ما توسط دو موج داده های طولی از 998 نوجوان سوئدی در مقاطع 7 و 8 ( که 52% آن ها پسر بودند)، این موضوع که آیا علائم افسردگی و اعتماد به نفس واسطه ی ارتباط بین فعالیت های ورزشی سازمان یافته و خود آسیبی هست یا خیر را آزمایش کردیم. نتایج نشان داد که اعتماد به نفس ، و نه علائم افسردگی، در ارتباط بین فعالیت های ورزشی سازمانی و کاهش خودآزاری دخیل است. یافته های ما ، این نظر را که فعالیت های ورزشی سازمانی می توانند به عنوان راهی قابل اعتماد برای افزایش سلامت روان و بستری برای اقدامات آینده باشند را تقویت می کند.

پژوهش فعلی
      سوئد دارای حدود 20000 باشگاه ورزشی در سراسر کشور است که 12000 آن ها فعالیت های ورزشی برای جوانان را سازمان دهی می کنند (جیکوب سون و همکارانش 2018). پیرامون 13 سالگی، حدود 66% از نوجوانان سوئدی در باشگاه های ورزشی سازمان یافته شده شرکت می کنند (آمار سوئد، 2017-2018). این درصد در 16 سالگی اندکی کاهش می یابد (جیکوب سون و همکارانش 2018). همچنین به نظر می رسد که سوئد به عنوان یکی از کشورهای اروپایی با بیشترین ابتلا به خودآزاری، نشان داده شده است، جایی که تا 42% نوجوانان درگیر آن هستند (مولن کامپ و همکارانش 2012). با توجه به ارتباط فعالیت های ورزشی سازمان یافته و خودآزاری در سوئد، در این مطالعه، هدف ما تعیین این بود که آیا فعالیت های ورزشی سازمان یافته می تواند تغییر در خودآزاری نوجوانان و مکانیسم هایی که ممکن است چنین ارتباطی را توضیح دهند، پیش بینی کند. ما فرض کردیم که فعالیت های ورزشی سازمان یافته از طریق کاهش علائم افسردگی نوجوانان و افزایش حس خود ارزشمندی آن ها، می تواند سطوح خودآزاری را کاهش دهد ( برای مدل مفهومی به شکل 1 مراجعه کنید).

     زمانی که به فعالیت های ورزشی سازمان یافته، اختلالات درونی و خودآزاری به صورت فردی نگاه می کنیم، مطالعات برخی تفاوت های جنسیتی را نشان دادند. هرچند فعالیت های ورزشی سازمان یافته به طور فزاینده ای در میان دختران درحال محبوب شدن است، اما یکی از محبوب ترین فعالیت های اوقات فراغت برای پسران بیان شده است (کائستنر و ژو 2006؛ آنگدامز بارومترن 2019). علاوه بر این، در دوران نوجوانی، دختران بیشتر از پسران اختلالات درونی بویژه علائم افسردگی را گزارش می کنند (گیرگوس و یانگ 2015) و کمبود عزت نفس (اورث و رابینز 2019). در آخر، بحث هایی در مورد این که آیا دختران بیشتر از پسران تمایل به آسیب رساندن به خود دارند، مطرح شده است ( برای بررسی پلنر و همکارانش 2013 مراجعه کنید). به خاطر این دلایل، ما تاثیر جنسیت را در تحلیل هایمان کنترل کردیم.

شیوه
شرکت کنندگان

     نمونه ی پژوهش از یک پروژه ی طولی [به علت داوری کور حذف شده است] شامل دانش آموزان پایه ی هفتم، هشتم و نهم از هفت دبیرستان وابسته به شهرداری در یک شهر متوسط در سوئد، گرفته شد. داده ها به صورت سالانه به مدت چهار سال جمع آوری شد. نمونه ی هدف از دانش آموزان در دومین و سومین زمان مشخص برای تحلیلمان گرفته شد ( از این پس آن ها را T1 و T2 می نامیم). نمونه ی تحلیلی این پروژه شامل شرکت 998 نوجوان پایه ی هفتم و هشتم بود ( 519 پسر؛ Mسن _ 94. 13؛ SD _ 74.0 ) همه ی دانش آموزانی که در T1 شرکت کرده بودند، در تحلیل هایمان مشمول شدند. بیشتر نوجوانان نمونه ی ما در سوئد به دنیا آمدند ( 85.3%). اکثر این نوجوانان با هر دو والدینشان سکونت داشتند ( 66% )، در حالیکه بقیه در محیط حضانت مشترک ( 14.4%)، فقط با یک ولی ( 17.3% مادر و 2.4% پدر)، یا تمهیدات حضانتی دیگر ( حدود 1% ) زندگی می کردند. همچنین، اکثریت پدرها (89.4%) و مادرهای این نوجوانان (73.2%) دارای شغل تمام وقت بودند.

چگونگی کار با تجزیه الکترومیوگرافی در کلاس های عملی بیومکانیک و فیزیولوژی ورزشی

How to Work with Electromyography Decomposition in Practical Classes of Exercise Physiology and Biomechanics

چکیده

1 مقدمه

2 تاکید بکارگیری واحد حرکتی و ارزیابی آن

3 تجزیه الکترومایوگرافی سطحی و جنبه‌های روش‌شناسی برای درس‌های عملی

4 مثال‌هایی از درس‌های عملی با استفاده از تجزیه الکترومایوگرافی سطحی برای آموزش بکارگیری واحدهای حرکتی “

5 جمع‌بندی

مراجع

چکیده
     مفاهیم مربوط به بکارگیری واحد حرکتی ، مفاهیم مهم یادگیری در کلاس‌های فیزیولوژی ورزش و بیومکانیک هستند که معمولا به صورت نظری آموزش داده می‌شوند. در چند سال اخیر پیشرفت‌های زیادی در تجزیه الکترومایوگرافی سطحی رخ داده‌است که یادگیری مطالب نظری را به روش تجربی امکان پذیر می‌سازد. در این مقاله آموزشی ، ما تجزیه جنبه‌های روش‌شناختی الکترومیوگرافی سطحی و مثال‌هایی برای آموزش مفاهیم بکارگیری واحدهای حرکتی در درس‌های عملی فیزیولوژی ورزش و بیومکانیک را شرح داده‌ایم. این کار با هدف تسهیل فیزیولوژی و بیومکانیک دانشگاهی برای معرفی این تکنیک در کلاس‌های عملی انجام شده‌است.

تاکید بکارگیری واحد حرکتی و ارزیابی آن
     از این مفهوم که تولید حرکت با یک سیگنال عصبی منتقل‌شده از طریق پتانسیل‌های عمل محوری به یک یا چند واحد حرکتی آغاز می‌شود [۶، ۷]‏ تعاریف و محتوای نظری مختلف باید در طول کلاس‌های فیزیولوژیکی و بیومکانیکی ارائه شود. یک نورون حرکتی به نورون در سیستم عصبی مرکزی اشاره می‌کند که آکسون خود را به ماهیچه یا غده گسترش می‌دهد و یک واحد حرکتی تعداد فیبرهای ماهیچه‌ای است که توسط همان نورون‌های حرکتی عصب دار می‌شوند. تعداد واحدهای حرکتی فعال شده و نرخ اخراج متناظر آن‌ها نیروی عضله تولید شده و تعامل آن با محیط را تعیین می‌کند و اطلاعاتی در مورد کنترل فردی سیستم عصبی – عضلانی فراهم می‌کند [۶، ۹، ۱۰]‏. از سال ۱۹۵۷، هنگامی که آزمایش‌ها با گربه‌های بی‌هوش انجام شد [۱۱]‏ عموما پذیرفته شده‌است که واحدهای حرکتی به ترتیب با افزایش اندازه به کار گرفته می‌شوند [۹]‏. با این حال دانش خاص در مورد انواع واحد حرکتی و نرخ‌های اخراج مربوطه در طول دهه‌های اخیر ، تا حدی به دلیل محدودیت‌های روش‌شناختی ، دست‌خوش تغییرات زیادی شده‌است. تا دهه ۱۹۹۰ ، نظریه فرآیند سلسله مراتبی تحلیلی به طور معمول پذیرفته شد که بیان می‌کند که نورون‌های حرکتی کوچک‌تر نرخ‌های اخراج کمتری تولید می‌کنند ، با یک آستانه پایین‌تر و نیروی دامنه بزرگ‌تر و کوچک‌تر نسبت به نورون‌های بزرگ‌تر بکارگرفته می‌شوند[۹]‏.

     با این حال مطالعات خلفی از نظریه طرح Onion – Skin پشتیبانی می‌کنند که در آن واحدهای حرکتی که برای اولین بار به کار گرفته شده‌اند ، نرخ اخراج بالاتری نسبت به واحدهای حرکتی که بعدا به کار گرفته شده‌اند ، دارند [۹، ۱۲]‏. بنابراین واحدهای حرکتی با آستانه پایین‌تر قادر به حفظ تولید نیرو برای دوره‌های زمانی نسبتا طولانی‌تر (‏با نرخ اخراج بالاتر)‏ هستند در حالی که واحدهای حرکتی با آستانه بالاتر و تولید نیروی بالاتر در سطوح نیروی پایین فعال نمی‌شوند و برای کمک به سطوح نیروی بالا ، علی‌رغم سطوح نرخ اخراج پایین ، در دسترس می‌مانند [۹]‏.

     ارزیابی بکارگیری واحد حرکتی در طول ورزش و در جمعیت‌های مختلف بسیار مورد توجه است زیرا می‌تواند اطلاعات مربوط به ظرفیت فیزیکی ، ترکیب و یا عملکرد ماهیچه‌های مختلف و اثر یک مداخله بالینی را فراهم کند [۱۰، ۱۳، ۱۸]‏. علاوه بر این ارزیابی آن در ارائه اطلاعات در مورد تعادل ایستاده [۱۹]‏ ، سطوح نیرو در طول انقباضات دردناک [۲۰]‏ و تحرک و قدرت اندام تحتانی [۲۱]‏ مفید است. پتانسیل عمل واحد حرکتی منجر به سیگنال‌های الکتریکی می‌شود. اگرچه آن‌ها را می توان با استفاده از الکترودهای عضلانی ارزیابی کرد ، ماهیت تهاجمی آن‌ها و کشف حجم کم آن‌ها منجر به مطالعات مرتبط با الکترومیوگرافی سطحی (‏SEMG) ‏و حذف آن‌ها در تدریس درس‌های عملی شده‌است. استخدام واحدهای حرکتی با استفاده از الکترومایوگرافی سطحی با تحلیل فرکانس و طیفی ارزیابی شده‌است [۱۳ – ۱۵]‏، اما این نوع تحلیل به دلیل ارتباط دشوار بین نوع فیبر و سرعت هدایت مورد انتقاد قرار گرفته‌است [۲۳]‏. ظهور و پیشرفت تجزیه الکترومایوگرافی سطحی یک روش جالب برای ارزیابی بکارگیری واحدهای حرکتی و انتقال کاربرد آن‌ها به درس‌های عملی فیزیولوژی و بیومکانیک فراهم کرده‌است.