آپدیت در مورد تاثیرات فعالیت بدنی بر حساسیت به انسولین در انسان ها

Update on the effects of physical activity on insulin sensitivity in humans

چکیده
مقدمه
روش ها
مکانیسم‌های مولکولی برای تغییرات ناشی از ورزش در SI و کنترل گلیسمی
چاقی، قابلیت دسترسی به چربی اضافی و SI
دیگر تغییرات مولکولی و فیزیولوژیکی مرتبط با بهبودهای ناشی از ورزش در SI
به روز رسانی ها در مورد واکنش‌های حاد SI به ورزش
به روز رسانی ها در مورد مطالعات ارتباط بین SI و سبک زندگی PA
به روز رسانی های حاصل از مطالعات ارزیابی تاثیرات ورزش بر SI
مداخلات ورزشی هوازی، از جمله ارزیابی تاثیر حجم و شدت تمرین
تاثیر تمرین مقاومتی بر SI
تاثیر ورزش در یک حالت تغذیه شده و یا ناشتا و دیگر دستکاری های ورزش-تغذیه
ورزش، SI و تغییرات توده ی بدنی
غیر پاسخ دهنده ها و پاسخ دهنده های معکوس به ورزش
نتیجه گیری
منابع

چکیده
هدف و روش: این مقاله ی مروری دانش موجود در مورد اثرات فعالیت فیزیکی(PA) بر روی حساسیت به انسولین در کل بدن (SI) را ارائه کرده و یافته‌های سال‌های اخیر (۲۰۱۳ – ۲۰۱۶) را به طور خلاصه بیان می‌کند.
بحث و نتیجه‌گیری: مطالعات اخیر شواهد بیشتری را برای حمایت از این تفکر فراهم کرده است که PA منظم ریسک مقاومت به انسولین، سندرم متابولیک و دیابت نوع ۲ را کاهش می دهد و زمانی که افراد دستورالعمل‌های ورزش و / یا PA را براورده کنند، SI در آنها بهبود می‌یابد. بسیاری از مطالعات، یک واکنش دوز، با هزینه‌ی انرژی بالاتر و شدت ورزش بالاتر را نشان می‌دهند، که شامل تمرین تناوبی با شدت بالا (HIIT)است، که مزایای بیشتری را در SI کل بدن ایجاد می‌کند، اگرچه این یافته‌ها متفق القول نیستند. مداخلات ورزشی هوازی بدون افزایش مقارن در تناسب قلبی-تنفسی که با حداکثر یا پیک مصرف اکسیژن اندازه‌گیری می شود، می‌تواند SI را افزایش دهد. هر دو ورزش هوازی و مقاومتی می‌توانند باعث بهبود تنظیم گلیسمیک شوند و برخی پیشنهادها حاکی از آن است که رژیم شامل هر دو ورزش ممکن است موثرتر از هر یک از حالت های ورزشی به تنهایی باشد. برخی مطالعات فواید ناشی از ورزش، که مستقل از رژیم غذایی و کاهش وزن است، را برای SI را گزارش می‌کنند، در حالی که برخی دیگر همبستگی با کاهش چربی را نشان می‌دهند در نتیجه بحث در مورد اهمیت نسبی PA و کاهش وزن ادامه دارد. در طول تمرین، انقباض عضلانی بهبودهایی در سیستم SI را تحریک می کند که همراه با افزایش فعالیت AMPK است، که TCB1D1 را غیر فعال کرده، انتقال GLUT4 به غشا سلولی و در نتیجه افزایش جذب گلوکز را ارتقاء می دهد. بعد از ورزش، افزایش Akt ,TCB1D1 را غیرفعال می‌کند و در نتیجه انتقال GLUT4 به غشا سلولی را افزایش می‌دهد. کاهش اسیدهای چرب اشباع‌شده درون ماهیچه و کاهش پیوسته در سرامیدها، اما نه دی اسیل گلیسرول، یک ارتباط بالقوه بین محتوای لیپید و SI فراهم می‌کند. افزایش کپیلاری شدن ماهیچه اسکلتی یک سازگاری مستقل دیگر را فراهم می‌کند که از طریق آن SI بهبود می یابد، همانطور که فعالیت سلول بتا را افزایش می‌دهد. مطالعات اخیر، به منظور بررسی پتانسیل افزایش بهبود ناشی از ورزش در SI و کنترل گلیسمی، مداخلات ورزشی را با رژیم غذایی و دستکاری در تغذیه ترکیب کرده اند.

توصیه های عملی
علی‌رغم توافق عمومی فوق‌الذکر، همه یافته‌ها سازگار نیستند، و جزییات خاص موثرترین شکل ورزش / فعالیت فیزیکی (PA) برای بهبود یا حفظ حساسیت به انسولین (SI) نیاز به توضیح بیشتر، به منظور بهینه‌سازی تجویز ورزش دارد.
نیاز است که تحقیقات تعامل دستکاری غذایی / تغذیه و ورزش بر روی SI و کنترل قند خون را ارزیابی کند، چرا که این امر ممکن است نتایج مفید مداخلات را افزایش دهد.

تحقیقات آتی باید تاثیر بالقوه بهبود ناشی از فعالیت ورزشی بر عملکرد سلول b و افزایش موئینه شدگی (کپیلاری شدن) ماهیچه را در کنار مشارکت تغییرات درون عضلانی که منجر به بهبود SI، دسترسی به GLUT4 و کنترل قند خون می‌شود، در نظر بگیرند.

مطالعات همچنین نیاز به بررسی تفاوت‌های احتمالی در سازگاری‌های ناشی از روش‌های مختلف ورزشی، هوازی در مقایسه با REX، شدت و حجم تمرین شامل تمرین تناوبی (تمرین تناوبی شدید) و تمرین تناوبی سرعتی (SIT)؛ و تفاوت‌ها در سازگاری انواع مختلف فیبرها دارند.

به همین ترتیب، پتانسیل انطباق و بهبود SI به احتمال زیاد تحت‌تاثیر حالت پایه شرکت کنندگان قرار می‌گیرد: شرکت کننده های سالم، دارای اضافه‌وزن / چاق، دارای سندروم متابولیکی پیش دیابتی، و بیماران مبتلا به دیابت، همگی به احتمال زیاد در میزان انطباق و بهبود تفاوت دارند.

با توجه به مزایای آشکار مداخلات مردمی / ورزشی برای پیش‌گیری از دیابت، حتی در میان افراد با عوامل خطر متابولیک، مطالعات به دنبال شناسایی استراتژی‌های پیشگیرانه موثر برای جلوگیری از افزایش بیشتر در شیوع دیابت نوع ۲ هستند، به ویژه از آنجایی که تنها ۱۰ درصد از مطالعات بالینی فعلی بر روی پیش‌گیری متمرکز هستند و تنها ۱۲ درصد مطالعات از مداخلات رفتاری مانند PA به جای دارو استفاده می کنند که کانون توجه ۶۳.۱ درصد از مطالعات هستند.

ورزشکاران نخبه مبتلا به کووید-19 – شاخص های پیش بینی دوره بیماری

Elite athletes with COVID-19 — Predictors of the course of disease

چکیده
1 مقدمه
2 روش ها
3 نتایج
4 بحث
5 نتیجه گیری
منابع

چکیده

اهداف: هدف مطالعه حاضر شناسایی شاخص های پیش بینی تعیین دوره کووید-19 و واکنش پادتن در ورزشکاران نخبه می باشد.

طرح: مطالعه مشاهداتی.

روش ها: غربالگری پزشکی معمول با معاینه فیزیکی، ECG استراحت و آزمایش های آزمایشگاهی از جمله واکنش پادتن ۱۲ الی ۶۸ روز پس از تشخیص کووید-19 در ۱۱۱ ورزشکار ورزش های مختلف انجام شد.

نتایج: علائم بالینی در ۸۴ درصد افراد دیده شد. شدت کووید-19 در ۸۲ درصد ورزشکاران خفیف بود و در ۲ درصد متوسط بود. ورزشکاران بالای ۲۶ سال داشته و مردان احتمالاً بیشتر مبتلا به کووید-19 دارای علائم بودند. افراد فاقد علائم جوان و اکثراً زن بودند. در ۱۸ درصد افراد، علائم همچنان ۲۰ (12 الی 68) روز (میانه و محدوده) از زمان تشخیص مثبت وجود داشت. واکنش پادتن در ۸۸ درصد ورزشکاران مشاهده شد و میزان آن با زمان از تشخیص کووید-19 (RT-PCR)، خستگی، تب و ورم ملتحمه همبستگی داشت. هیچ تفاوتی در واکنش پادتن بین گروه های متمایز از نظر رشته ورزشی (0.50 = p) و جنسیت (0.59 = p) وجود نداشت و واکنش پادتن با BMI (0.12 = p)، سن (0.13 = p)، تعداد علائم (0.43 = p) و مدت زمان آن ها (0.19 = p) همبستگی نداشت.

نتیجه گیری: شدت کووید-19 در ورزشکاران نخبه عمدتاً خفیف و بدون عوارض می باشد. ورزشکاران پس از دو هفته بدون علائم می توانند به ورزش باز گردند و معمولاً به غربالگری دوباره قلب نیازی نیست. تعیین پادتن شاخص مفیدی برای بیماری کووید-19 قبلی بوده و از برخی از علائم می توان به عنوان شاخص پیش بینی واکنش پادتن استفاده نمود.

• شدت کووید-19 در ورزشکاران نخبه عمدتاً خفیف و بدون عوارض است.

• ورزشکاران پس از دو هفته بدون علائم می توانند به ورزش باز گردند و معمولاً به غربالگری دوباره قلب نیازی نیست.

• تعیین پادتن شاخص مفیدی برای بیماری کووید-19 قبلی است واز برخی از عوارض می توان به عنوان شاخص پیش بینی واکنش پادتن استفاده نمود.

5 نتیجه گیری

دوره کووید-19 در ورزشکاران نخبه عمدتاً خفیف و فاقد عوارض است. ورزشکاران مرد بالای 26 سال به احتمال زیاد دچار کووید-19 دارای علائم شده در حالی که زنان جوان تر بیشتر دچار کووید-19 فاقد علائم می گردند. معمولاً، به غربالگری دوباره قلب نیازی نبوده و ورزشکاران می توانند پس از دو هفته فاقد علائم به ورزش برگردند. ثابت شده تعیین پادتن شاخص مفیدی برای ابتلای قبلی به SARS-CoV-2 بوده و باید به ایجاد استراتژی حفاظتی پیش از رویدادهای مهم ورزشی در دوره کووید-19 کمک نماید.

Abstract

Objectives The aim of the study was to identify predictors determining the course of COVID-19 and antibody response in elite athletes.

Design Observational study.

Methods Routine medical screening with physical examination, resting ECG, and laboratory tests including antibody response was performed 12–68 days after the diagnosis of COVID-19 in 111 athletes of different sports.

Results Clinical symptoms were observed in 84% of subjects. The severity of COVID-19 was mild in 82% of athletes and moderate in 2% of cases. Athletes aged above 26 and male were more likely to develop symptomatic COVID-19. Asymptomatic subjects were younger and predominantly female. In 18% of subjects, symptoms were still present 20 (12–68) days (median and range) since positive diagnosis. Antibody response was observed in 88% of athletes, and its magnitude correlated with time since diagnosis of COVID-19 (RT-PCR), fatigue, fever, and conjunctivitis. There were no differences in antibody response between groups distinguished by sports discipline (p = 0.50), and sex (p = 0.59), and antibody response did not correlate with BMI (p = 0.12), age (p = 0.13), the number of symptoms (p = 0.43) or their duration (p = 0.19).

Conclusions The severity of COVID-19 in elite athletes is predominantly mild and without complications. Athletes can return to sport after two symptom-free weeks and additional heart screening is usually not required. Determination of antibodies has been shown to be a useful indicator of a previous COVID-19 disease, and some symptoms can be used as predictors of antibody response.

• The severity of COVID-19 in elite athletes is predominantly mild and without complications.

• Athletes can return to sport after two symptom-free weeks and additional heart screening is usually not required.

• Determination of antibodies has been shown to be a useful indicator of a previous COVID-19 disease, and some symptoms can be used as predictors of antibody response.

5 Conclusion

The course of COVID-19 in elite athletes is predominantly mild and without complications. Male athletes aged above 26 are more likely to develop symptomatic COVID-19, whereas younger females are more frequently asymptomatic. Usually, additional heart screening is not required, and athletes can return to play after two asymptomatic weeks. Determination of antibodies has proved to be a useful indicator of past infection of SARS-CoV-2, and should help build the protection strategy before the major sports events during the COVID-19 pandemic.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

ورزشکاران نخبه مبتلا به کووید-19 – شاخص های پیش بینی دوره بیماری

Elite athletes with COVID-19 — Predictors of the course of disease

چگونگی کار با تجزیه الکترومیوگرافی در کلاس های عملی بیومکانیک و فیزیولوژی ورزشی

How to Work with Electromyography Decomposition in Practical Classes of Exercise Physiology and Biomechanics

چکیده

1 مقدمه

2 تاکید بکارگیری واحد حرکتی و ارزیابی آن

3 تجزیه الکترومایوگرافی سطحی و جنبه‌های روش‌شناسی برای درس‌های عملی

4 مثال‌هایی از درس‌های عملی با استفاده از تجزیه الکترومایوگرافی سطحی برای آموزش بکارگیری واحدهای حرکتی “

5 جمع‌بندی

مراجع

چکیده
     مفاهیم مربوط به بکارگیری واحد حرکتی ، مفاهیم مهم یادگیری در کلاس‌های فیزیولوژی ورزش و بیومکانیک هستند که معمولا به صورت نظری آموزش داده می‌شوند. در چند سال اخیر پیشرفت‌های زیادی در تجزیه الکترومایوگرافی سطحی رخ داده‌است که یادگیری مطالب نظری را به روش تجربی امکان پذیر می‌سازد. در این مقاله آموزشی ، ما تجزیه جنبه‌های روش‌شناختی الکترومیوگرافی سطحی و مثال‌هایی برای آموزش مفاهیم بکارگیری واحدهای حرکتی در درس‌های عملی فیزیولوژی ورزش و بیومکانیک را شرح داده‌ایم. این کار با هدف تسهیل فیزیولوژی و بیومکانیک دانشگاهی برای معرفی این تکنیک در کلاس‌های عملی انجام شده‌است.

تاکید بکارگیری واحد حرکتی و ارزیابی آن
     از این مفهوم که تولید حرکت با یک سیگنال عصبی منتقل‌شده از طریق پتانسیل‌های عمل محوری به یک یا چند واحد حرکتی آغاز می‌شود [۶، ۷]‏ تعاریف و محتوای نظری مختلف باید در طول کلاس‌های فیزیولوژیکی و بیومکانیکی ارائه شود. یک نورون حرکتی به نورون در سیستم عصبی مرکزی اشاره می‌کند که آکسون خود را به ماهیچه یا غده گسترش می‌دهد و یک واحد حرکتی تعداد فیبرهای ماهیچه‌ای است که توسط همان نورون‌های حرکتی عصب دار می‌شوند. تعداد واحدهای حرکتی فعال شده و نرخ اخراج متناظر آن‌ها نیروی عضله تولید شده و تعامل آن با محیط را تعیین می‌کند و اطلاعاتی در مورد کنترل فردی سیستم عصبی – عضلانی فراهم می‌کند [۶، ۹، ۱۰]‏. از سال ۱۹۵۷، هنگامی که آزمایش‌ها با گربه‌های بی‌هوش انجام شد [۱۱]‏ عموما پذیرفته شده‌است که واحدهای حرکتی به ترتیب با افزایش اندازه به کار گرفته می‌شوند [۹]‏. با این حال دانش خاص در مورد انواع واحد حرکتی و نرخ‌های اخراج مربوطه در طول دهه‌های اخیر ، تا حدی به دلیل محدودیت‌های روش‌شناختی ، دست‌خوش تغییرات زیادی شده‌است. تا دهه ۱۹۹۰ ، نظریه فرآیند سلسله مراتبی تحلیلی به طور معمول پذیرفته شد که بیان می‌کند که نورون‌های حرکتی کوچک‌تر نرخ‌های اخراج کمتری تولید می‌کنند ، با یک آستانه پایین‌تر و نیروی دامنه بزرگ‌تر و کوچک‌تر نسبت به نورون‌های بزرگ‌تر بکارگرفته می‌شوند[۹]‏.

     با این حال مطالعات خلفی از نظریه طرح Onion – Skin پشتیبانی می‌کنند که در آن واحدهای حرکتی که برای اولین بار به کار گرفته شده‌اند ، نرخ اخراج بالاتری نسبت به واحدهای حرکتی که بعدا به کار گرفته شده‌اند ، دارند [۹، ۱۲]‏. بنابراین واحدهای حرکتی با آستانه پایین‌تر قادر به حفظ تولید نیرو برای دوره‌های زمانی نسبتا طولانی‌تر (‏با نرخ اخراج بالاتر)‏ هستند در حالی که واحدهای حرکتی با آستانه بالاتر و تولید نیروی بالاتر در سطوح نیروی پایین فعال نمی‌شوند و برای کمک به سطوح نیروی بالا ، علی‌رغم سطوح نرخ اخراج پایین ، در دسترس می‌مانند [۹]‏.

     ارزیابی بکارگیری واحد حرکتی در طول ورزش و در جمعیت‌های مختلف بسیار مورد توجه است زیرا می‌تواند اطلاعات مربوط به ظرفیت فیزیکی ، ترکیب و یا عملکرد ماهیچه‌های مختلف و اثر یک مداخله بالینی را فراهم کند [۱۰، ۱۳، ۱۸]‏. علاوه بر این ارزیابی آن در ارائه اطلاعات در مورد تعادل ایستاده [۱۹]‏ ، سطوح نیرو در طول انقباضات دردناک [۲۰]‏ و تحرک و قدرت اندام تحتانی [۲۱]‏ مفید است. پتانسیل عمل واحد حرکتی منجر به سیگنال‌های الکتریکی می‌شود. اگرچه آن‌ها را می توان با استفاده از الکترودهای عضلانی ارزیابی کرد ، ماهیت تهاجمی آن‌ها و کشف حجم کم آن‌ها منجر به مطالعات مرتبط با الکترومیوگرافی سطحی (‏SEMG) ‏و حذف آن‌ها در تدریس درس‌های عملی شده‌است. استخدام واحدهای حرکتی با استفاده از الکترومایوگرافی سطحی با تحلیل فرکانس و طیفی ارزیابی شده‌است [۱۳ – ۱۵]‏، اما این نوع تحلیل به دلیل ارتباط دشوار بین نوع فیبر و سرعت هدایت مورد انتقاد قرار گرفته‌است [۲۳]‏. ظهور و پیشرفت تجزیه الکترومایوگرافی سطحی یک روش جالب برای ارزیابی بکارگیری واحدهای حرکتی و انتقال کاربرد آن‌ها به درس‌های عملی فیزیولوژی و بیومکانیک فراهم کرده‌است.

مکانیزم احتمالی تمرین و فعالیت بدنی توام با عصاره های طبیعی به منظور پیشگیری و درمان پوکی استخوان پس از یائسگی

The Potential Mechanism of Exercise Combined with Natural Extracts to Prevent and Treat Postmenopausal Osteoporosis

1 – مقدمه

2- مکانیزم شکل گیری پوکی استخوان بعد از یائسگی

2-1 بازجذب استخوان جدای از تشکیل استخوان است

2-2 سیستم علامت دهی OPG-RANKL-RANK مکانیزم های بازتنیدگی استخوان را تحت تأثیر قرار می دهد

2-3 اثرات واکنش و پاسخ التهابی روی توده ی استخوانی

2-4 تنش اکسایشی متابولیسم استخوان را تحت تأثیر قرار می دهد

5 تمرین و فعالیت بدنی مکانیزم پوکی استخوان پس از یائسگی را تحت تأثیر قرار می دهد

2-6 اثرات عصاره های طبیعی گیاهان روی پوکی استخوان پس از یائسگی.

2-7 اثرات تمرین و فعالیت بدنی همراه با عصاره های طبیعی در ضد پوکی استخوان در دوران یائسگی

3- نتیجه گیری

منابع

پوکی استخوان پس از یائسگی (PMOP)یک بیماری مزمن سیستمیک متابولیک استخوان ناشی از عدم تعادل بین تشکیل استخوان و بازجذب استخوان متأثر از کمبود استروژن می باشد. هم تمرین و فعالیت بدنی و هم عصاره های طبیعی ابزارهای امن و مؤثر برای پیشگیری از پوکی استخوان پس از یائسگی (PMOP) و کنترل آن می باشند. اثر افزایشی هم افزایی تمرین و فعالیت بدنی و عصاره در برابر PMOP ممکن است کمتر از اثر افزایشی طب سنتی نباشد. با این حال، مکانیزم عمل این روش دقیق و با جزئیات کامل روشن و مشخص نشده است. تعداد زیادی از مطالعات نشان داده اند که بیماری زایی (پاتوژن) PMOP عمدتا سیستم OPG-RANKL-RANK، التهاب، تنش اکسایشی را دربر می گیرد. براساس رویکردهای فوق، مطالعه ی پیش رو به مرور و بررسی اثرات ضد PMOP و مکانیزم های تمرین و فعالیت بدنی و عصاره های طبیعی می پردازد. نهایتا، این مطالعه قصد دراد تا احتمال هدف دو ضد PMOP ترکیبی از طریق این رویکرد را کشف کند، که به موجب آن دیدگاه جدیدی برای تحقیق مداخله مشترک ارائه کرده و مسیری جدید برای استراتژی درمان PMOP فراهم می کند. 

1 – مقدمه

پوکی استخوان پس از یائسگی (PMOP) به زنان بعد از یائسگی به دلیل آتروفی تخمدان، انحطاط کارکردی، و کمبود ترشح استروژن اشاره می کند، که کاهش توده ی استخوان، تغییرات ساختار ترابکولار استخوان، شکنندگی استخوان، و بیماری متابولیک استخوان سیستمیک با شکنندگی راحت را موجب می شود. روش پیشگیری قدیمی برای PMOP عمدتا از استرادیول و بیسفوسفونات ها استفاده می کند، اما استفاده ی طولانی مدت از چنین داروهایی ممکن است احتمال بروز سرطان و ریسک استخوان میری را افزایش دهد [1]. در حال حاضر، 200 میلیون زن در سرتاسر جهان از پوکی استخوان رنج می برند. انتظار می رود که تا سال 2050 تعداد بیماران مبتلا به شکستگی های ناشی از پوکی استخوان در مقایسه با امروز دوبرابر شوند، که مراقبت های پزشکی عظیم و گسترده و بار اقتصادی زیاد را نشان می دهد [2]. بر اساس این موارد، یک مطالعه ی مطرح شده به کشف تأثیر تمرین و فعالیت بدنی همراه با عصاره های طبیعی روی پوکی استخوان پس از یائسگی می پردازد. 

3- نتیجه گیری

به طور خلاصه، ممکن و محتمل است که حرکت همراه با عصاره های طبیعی می توانند مسیرهای متعددی را شامل شوند از جمله علامت دهی مکانیکی، تغییرات OPG/ RANKL به واسطه ی کمبود استروژن، و کنترل ضدالتهابی و آنتی اکسیدانی PMOP. اکثر مطالعات موجود تأثیر افزایشی مداخلات ترکیبی را نشان داده اند، اما چندین مطالعه و داده هیچ تأثیر و کارایی افزایشی و اضافی را نشان نمی دهند، که ممکن است تحت تأثیر انتخاب رژیم ورزش و تمرین و دوز مصرفی عصاره قرار گرفته باشند. بنابراین، تأثیر و مکانیزم درمان ترکیبی همچنان مستلزم تحقیقات بیشتر با داده های آزمایشی گسترده و وسیع است. تمرین و فعالیت بدنی و مواد طبیعی از پتانسیل و مزیت های زیادی با هزینه ی خیلی کم برخوردارند ضمن اینکه غیرسمی بوده و مزیت های دیگری نیز دارند، که از سوی جامعه ی پزشکی به طور گسترده ای مورد توجه قرار گرفته و برای آن ارزش قائل هستند. ما خواستار انتخاب بهترین روش و طرح درمانی براساس درمان های مختلف در آینده هستیم تا بتوانیم تا حد زیادی درد بیماران مبتلا به پوکی استخوان را کاهش داده و به بیماران احتمالی کمک کنیم که از تهدید پوکی استخوان در امان و دور بمانند.

Postmenopausal osteoporosis (PMOP) is a systemic chronic bone metabolic disease caused by the imbalance between bone formation and bone resorption mediated by estrogen deficiency. Both exercise and natural extracts are safe and effective means to prevent and control PMOP. +e additive effect of exercise synergy extract against PMOP may be no less than that of traditional medicine. However, the mechanism of action of this method has not been clarified in detail. A large number of studies have shown that the pathogenesis of PMOP mainly involves the OPG-RANKL-RANK system, inflammation, and oxidative stress. Based on the abovementioned approaches, the present study reviews the anti-PMOP effects and mechanisms of exercise and natural extracts. Finally, it aims to explore the possibility of the target of the two combined anti-PMOP through this approach, thereby providing a new perspective for joint intervention research and providing a new direction for the treatment strategy of PMOP.

1. Introduction

Postmenopausal osteoporosis (PMOP) refers to women after menopause due to ovarian atrophy, functional degeneration, and estrogen secretion lack, which then induces a reduction in bone mass, bone trabecular structure changes, bone fragility, and easy fracture systemic bone metabolic disease. +e traditional prevention method for PMOP mainly uses estradiol and bisphosphonates, but long-term use of such drugs may improve the incidence of cancer and osteonecrosis risk [1]. At present, 200 million women worldwide suffer from osteoporosis. It is expected that by 2050, the number of patients with osteoporotic fractures will double compared with now, which represents a huge medical care and economic burden [2]. Based on this, a proposed study explores the effect of exercise combined with natural extracts on postmenopausal osteoporosis.

3. Conclusions

In a summary, it is possible that motor binding to natural extracts may involve multiple pathways including mechanical signaling, estrogen deficiency-mediated OPG/ RANKL alterations, and anti-inflammatory and antioxidant control of PMOP. Most of the existing studies have shown the additive effect of combination interventions, but several data show no additional efficacy, which may be affected by the choice of exercise regimen and extract dosage. +erefore, the effect and mechanism of combination treatment still need to be further explored by extensive experimental data. Exercise and natural ingredients have great potential and advantages with their low cost, nontoxic, and other advantages, which have been widely valued by the medical community. We are eager to select the best treatment scheme based on various therapies in the future to greatly reduce the pain of patients with osteoporosis and help potential patients stay away from the threat of osteoporosis.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

مکانیزم احتمالی تمرین و فعالیت بدنی توام با عصاره های طبیعی به منظور پیشگیری و درمان پوکی استخوان پس از یائسگی

The Potential Mechanism of Exercise Combined with Natural Extracts to Prevent and Treat Postmenopausal Osteoporosis

رابطه بین قدرت اسپرینت (توان سرعت ) و عملکرد تایم تریل جاده در پارا دوچرخه سواران حرفه ای (نخبه)

The relation between sprint power and road time trial performance in elite para-cyclists

خلاصه

مفاهیم عملی

1. معرفی

2. روش ها

3. شرکت کنندگان

عملکرد تایم تریل

توان اسپرینت (سرعت)

متغیرهای مداخله گر احتمالی

تحلیل اطلاعات

مدل های رگرسیون اصلی

تحلیل ثانویه

نوع معلولیت و نوع دوچرخه

3.نتایج

مدل های رگرسیون اصلی

تحلیل ثانویه

4.بحث و گفت و گو

محدودیت ها

5. نتیجه گیری

منابع

خلاصه

اهداف: درحالی که عملکرد دوچرخه سواری بطور گسترده ای مورد مطالعه قرار گرفته است، اطلاعات کمی در مورد عملکرد پارا دوچرخه سواران وجود دارد. این مطالعه ارتباط بین توان اسپرینت (سرعت) و عملکرد تایم تریل جاده در پارا دوچرخه سواران حرفه ای (نخبه) را مورد ارزیابی قرار می دهد و نشان می دهد که این آیا این ارتباط بر اساس نوع معلولیت (اختلال) و نوع دوچرخه تغییر می کند یا خیر.

طرح: مطالعه مقطعی

روش ها: در طول رویداد های بین المللی پارا دوچرخه سواری، 168 ورزشکار ( 88 دوچرخه، 17 سه چرخه، 56 دوچرخه دستی به حالت خوابیده ( با پدال دستی) و 7 دوچرخه دستی به حالت زانوزده ( دوچرخه سوار در حالت زانوزده بر روی دوچرخه قرار می گیرد و با دست رکاب می زند)) آزمایش های اسپرینت ورزشی مخصوص 20 ثانیه ای (میانگین توان خروجی (POmean) W) را انجام دادند، و عملکرد تایم تریل جاده (میانگین سرعت (Km/h)) آنها از نتایج رسمی استخراج شد (گرفته شد). مدل های رگرسیون چند سطحی به جهت ارزیابی ارتباط اسپرینت (سرعت) با عملکرد تایم تریل برای دو دسته زیر تشکیل شدند: 1. دوچرخه سوارانی رکابزن با پا : دوچرخه و سه چرخه و 2. دوچرخه سواران رکابزن با دست : دوچرخه های دستی به حالت خوابیده و زانوزده، که برای عوامل مداخله گر شناسایی شده تنظیم شده اند.  به علاوه، نوع معلولیت ( نقص) (طبقه بندی شده به شکل 1. توان عضله/ بازه حرکت، 2. نقص عضو/ اختلاف طول پا، و 3. هماهنگی) و نوع دوچرخه به عنوان اصلاح کننده های ( تعدیل کننده های) تاثیر گذار مورد آزمایش قرار گرفتند. 

نتایج: POmean برای دوچرخه سواران با دوچرخه دستی به حالت خوابیده بین 303±156 W و برای دوچرخه سواران با دوچرخه معمولی بین 482±156 W متغیر بود. میانگین توان خروجی (Pomean) بطور قابل توجهی برای هر دو دوچرخه سواران رکابزن با پا (β=0.010,SE=0.003, p<0.01,) و دوچرخه سواران رکابزن با دست (β=0.029،SE=0.005، p<0.01) به عملکرد تایم تریل مرتبط بود و مشخص شد که نوع معلولیت (نقص) و نوع دوچرخه اصلاح کننده های ( تعدیل کننده های) موثری نیستند. 

نتیجه گیری ها: توان اسپرینت (سرعت) در تمام پارادوچرخه سواران با عملکرد تایم تریل مرتبط بود و هیچ تفاوتی در این ارتباط تحت تاثیر نوع معلولیت ( نقص) و نوع دوچرخه مشاهده نشد. برای آن دسته از ورزشکاران که بر روی دوچرخه، سه چرخه و دوچرخه دستی در حالت خوابیده یا زانوزده با یکدیگر مسابقه می دهند، آزمایشات اسپرینت (سرعت) می تواند برای پیشبینی یا کنترل عملکرد تایم تریل مفید باشد.

5. نتیجه گیری

خروجی توان حاصل از آزمایش اسپرینت 20 ثانیه ای بطور قابل توجهی با سرعت تایم تریل جاده پارا دوچرخه سوارانی که دارای انواع معلولیت های واجد شرایط بودند و بر روی دوچرخه معمولی، سه چرخه، دوچرخه دستی در حالت خوابیده یا زانوزده مسابقه دادند، مرتبط بود. بنابراین، این آزمایش اسپرینت می تواند برای ورزشکاران و مربیان یک راه آسان و استاندارد کنترل و پیشبینی عملکرد استقامتی باشد. 

Abstract

Objectives Whilst cycling performance has been studied extensively, very little is known about the performance of para-cyclists. This study assessed the relation between sprint power and road time trial performance in elite para-cyclists, and whether this relation differed based on impairment type and type of bike used.

Design Cross-sectional.

Methods During international para-cycling events, 168 athletes (88 bicycles, 17 tricycles, 56 recumbent handbikes and 7 kneeling handbikes) performed 20-s sport-specific sprint tests (mean power output (POmean) W), and their road time trial performance (average speed (km/h)) was taken from the official results. Multilevel regression models to assess the relation of sprint with time trial performance were composed for i. leg-cyclists: bicycle and tricycle and ii. arm-cyclists: recumbent- and kneeling handbike, adjusted for identified confounders. Furthermore, impairment type (categorized as i) muscle power/range of motion, ii) limb deficiency/leg length difference, and iii) coordination) and bike type were tested as effect modifiers.

Results POmean ranged from 303 ± 12 W for recumbent handcyclists to 482 ± 156 W for bicyclists. POmean was significantly related to time trial performance, for both leg-cyclists (β = 0.010, SE = 0.003, p < 0.01) and arm-cyclists (β = 0.029; SE = 0.005, p < 0.01), and impairment type and bike type were not found to be effect modifiers.

Conclusions Sprint power was related to road time trial performance in all para-cyclists, with no differences found in this relation based on impairment type nor bike type. For those competing on a bicycle, tricycle, recumbent- or kneeling handbike, sprint tests might therefore be useful to predict or monitor time trial performance.

5. Conclusion

Power output from a 20-s sprint test was significantly related to road time trial speed for para-cyclists with all eligible impairment types competing on a bicycle, tricycle, recumbent- or kneeling handbike. Therefore, this sprint test can be an easy and standardized way for athlete

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

رابطه بین قدرت اسپرینت (توان سرعت ) و عملکرد تایم تریل جاده در پارا دوچرخه سواران حرفه ای (نخبه)

The relation between sprint power and road time trial performance in elite para-cyclists

بررسی متغیرهای تاثیر گذار بر عملکرد دو سرعت در ورزشکاران

What variables determine sprint performance in young athletes?

چکیده

1. کلمات اختصاری

2. مقدمه

3. اصول و روش ها

1.3. شرکت کنندگان

2.3. روش آزمایشی برای حل این مسئله

3.3 روش ها

4.3 آنالیز آماری

4. نتایج

5. بحث و گفت و گو

6. نتیجه گیری

افشای علاقه

قدردانی و تشکر

فهرست منابع

چکیده

اهداف: شناسایی دترمینان های عملکرد دو سرعت در ورزشکاران جوان زن و مرد در زمین مسابقه.

ابزار و روش ها: دویست و چهارده ورزشکار دو و میدانی، در گروه سنی 13 تا 15 سال به گروه های اعتبار سنجی(VG) (n=163) و گروه اعتبار سنجی متقابل (CVG) (n=51) تقسیم شدند. شرکت کنندگان برای ارزیابی بلوغ بیولوژیکی، سنجش و اندازه گیری بدن، پرش عمودی، دوی 60 متر، و تست دوی سرعت ناهوازی(RAST) مورد آزمایش قرار گرفتند.

نتایج: آنالیز رگرسیون های چندگانه متغیرهای طول پا، پرش عمودی، زمان کامل(RAST) به نام (RASTtt) انتخاب کردند و شاخص خستگی برای هر دو گروه، به ترتیب برای عملکرد دوی سرعت پسران و دختران 95.5% و 76.9% تعیین شد. به منظور تایید نتایجمان یک اعتبار سنجی متقابل بر روی رگرسیون خطی انجام دادیم که نشان داد عملکردهای دو سرعت اندازه گیری شده و پیش بینی شده در CVG تفاوت محسوسی ندارد(P>0.05). به علاوه این مطالعه نشان داد که بلوغ بیلوژیکی با تمامی متغیرهای نمونه وابسته است(P<0.05).

نتیجه: طول پای متغیرها، پرش عمودی، و RASTtt و شاخص خستگی با نسبت های مختلف عملکرد دو سرعت در پسران و دختران جوان ورزشکار را شرح می دهد. هم چنین، این مطالعه با بیان این که کدام یک از متغیرها باید بخشی از برنامه تمرینی ورزشکاران جوان دوندگان دوی سرعت باشد، به دانش محققان و مربیان می افزاید.

6. نتیجه گیری

به طور خلاصه، متغیرهای طول پا، پرش عمودی، RASTtt و شاخص خستگی می توانند در یک نسبت متفاوت، عملکرد دوی سرعت برای ورزشکاران هر دو جنسیت را نشان بدهند. اگرچه، بلوغ بیولوژیکی بخشی از مدل پیش بینی نبود، از این جهت که بر روی تمامی متغیرهای پیش بینی شده تاثیرگذار بود باید در نظر گرفته شود. مدل رگرسیون به میزان قابل قبولی متغیرهای تعیین کننده در دوی سرعت برای ورزشکاران جوان هر دو جنسیت را تخمین زد.

Abstract

Objectives To identify sprint performance determinants in young athletes in the field in both sexes.

Equipment and methods Two hundred and fourteen track and field athletes, ages between 13 and 15 years old, were divided into validation group (VG) (n = 163) and cross-validation group (CVG) (n = 51). The participants were submitted to biological maturity evaluation, anthropometry, vertical jump, 60-m sprint, and running anaerobic sprint test (RAST).

Results The multiple regression analysis selected the variables leg length, vertical jump, RAST total time (RASTtt) and fatigue index for both groups, determined 95.5% and 76.9% of sprint performance on boys and girls, respectively. To confirm our results, we performed a cross-validation on the linear regression, which showed that the measured and predicted sprint performances in CVG were not significantly different (P > 0.05). In addition, the study demonstrated that biological maturity is associated with all variables of the model (P < 0.05).

Conclusion The variables leg length, vertical jump, RASTtt and fatigue index explain in different proportions sprint performance in young boys and girls athletes. In addition, this study add to knowledge of researchers and coachers, indicating which variables should be part of the training program of young athletes sprint runners.

6. Conclusion

In summary, leg length, vertical jump, RASTtt and fatigue index variables can explain, in a different ratio, performance in sprint running for young athletes of both sexes. Although biological maturity did not form part of the prediction model, it is must also be considered as it had a significant impact on all prediction variables. The regression model satisfactorily estimated the determinant variables in sprint running with young athletes of both sexes.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

بررسی متغیرهای تاثیر گذار بر عملکرد دو سرعت در ورزشکاران

What variables determine sprint performance in young athletes?

اثرات فعالیت بدنی منظم بر روی سیستم ایمنی، واکسیناسیون و خطر بیماری عفونی اکتسابی جامعه در جمعیت عمومی: بررسی سیستماتیک و متاآنالیز

Efects of Regular Physical Activity on the Immune System, Vaccination and Risk of Community‑Acquired Infectious Disease in the General Population: Systematic Review and Meta‑Analysis

چکیده

نکات کلیدی

1. مقدمه

2. روش ها

2.1. راهبرد جستجو

2.2. معیارهایی برای گنجاندن مطالعات جهت مرور

2.3. غربالگری

2.4. استخراج داده

2.5. ارزیابی ریسک سوگیری و کیفیت رتبه بندی شواهد

2.6. فراتحلیل کمّی

2.7. انحراف از پروتکل ثبت شده

3. نتایج

3.1. مشخصه های مطالعه

3.2. ریسک سوگیری

3.3. فراتحلیل

3.4. ناهمگونی، سوگیری انتشار، تحلیل حساسیت و اثر مشخصه های مداخله

4. بحث

4.1. ریسک سوگیری و پژوهش آتی

4.2. نقاط قوت و محدودیت ها

5. نتیجه گیری

منابع

چکیده

پیشینه. فعالیت بدنی منظم، شرط اصلی برای جلوگیری از بیماری های غیراکتسابی است و برای تاب آوری دربرابر کووید 19 و بیماری های عفونی دیگر با استقبال مواجه شده است. با این حال، هم اکنون شواهد نظام مند  وکمّی زیادی وجود ندارد که ارتباط بین فعالیت بدنی و قدرت سیستم ایمنی را بررسی کند. 

هدف. بررسی ارتباط بین فعالیت بدنی همیشگی و (1) ریسک بیماری های عفونی اکتسابی (2) پارامترهای ایمنی بررسی شده آزمایشگاهی و (3) پاسخ ایمنی به واکسیناسیون. 

روش ها. ما مروری نظام مند و فراتحلیل را برمبنای دستورالعمل های گویه های ترجیحی گزارش برای مطالعات مروری و فراتحلیل ها (PRISMA) انجام دادیم. ما 7 پایگاه داده (Medline، Embase، Cochrane Central، Web of Science، CINAHL، PsycINFO و Sport Discuss) را تا ماه آوریل سال 2020 در جستجوی آزمایشات بالینی کنترل شده تصادفی بررسی کردیم و مطالعات مشاهده ای آینده نگر در صورتی گنجانده شدند که گروه های بزرگسالان را با سطوح مختلف فعالیت بدنی و شمارش سلولی سیستم ایمنی گزارش شده، غلظت آنتی بادی، ریسک عفونت های تشخیصی آزمایشگاهی، ریسک بستری و مرگ و میر به علت بیماری عفونی را بررسی می کردند. مطالعاتی که در آن ورزشکاران نخبه حضور داشتند، حذف شدند. کیفیت مطالعات انتخابی با پیروی از دستورالعمل های کاکرین و با استفاده از ROB2 و ROBINS-E به دقت بررسی شدند. داده ها با استفاده از مدل اثرات تصادفی واریانس معکوس جمع آوری شدند. 

نتایج. سطوح بالاتر فعالیت بدنی همیشگی با 31 درصد کاهش ریسک (نسبت خطر 0.69، 95 درصد فاصله اطمینان، 0.78-0.61، 6 مطالعه روی 557487 نفر) بیماری عفونی اکتسابی و 37 درصد کاهش ریسک (نسبت خطر 0.64، 95 درصد فاصله اطمینان، 0.70-0.59، 4 مطالعه روی 422813نفر) مرگ و میر بیماری های عفونی مرتبط بود. مداخلات فعالیت بدنی به افزایش شمارش سلول های CD4 (32 سلول بر میکرولیتر، فاصله اطمینان 95درصد، 56-7 سلول بر میکرولیتر، 24 مطالعه روی 1112 نفر) و غلظت IgA ایمونوگلوبین بزاقی (اختلاف میانگین استاندارد 0.756، 95 درصد فاصله اطمینان، 1.365-0.146، 7 مطالعه روی 435 نفر) و کاهش شمارش سلولی نوتروفیل (704 سلول بر میکرولیتر، فاصله اطمینان 95درصد، 1340-68، 6 مطالعه روی 704 نفر) در مقایسه با گروه کنترل منجر شد. غلظت آنتی بادی پس از واکسیناسیون با برنامه ی فعالیت بدنی کمکی بالاتر است (اختلاف میانگین استاندارد 0.142، فاصله اطمینان 95درصد، 0.262-0.021، 6 مطالعه روی 497 نفر).

نتیجه گیری. فعالیت بدنی منظم، متوسط تا قدرتی با کاهش ریسک بیماری های عفونی اکتسابی و مرگ و میر بیماری عفونی مرتبط است و خط اول دفاعی سیستم ایمنی را ارتقا داده و قدرت واکسیناسیون را افزایش می دهد. 

5. نتیجه گیری

نتایج حاصل از این مطالعه ی مروری نظام مند و فراتحلیل نشان می دهد که فعالیت بدنی منظم موجب افزایش مقاومت در برابر بیماری عفونی در عموم جمعیت می شود. فعالیت بدنی منظم باید در میان عموم جمعیت ترویج داده شود تا ریسک عفونت اکتسابی از جامعه و مرگ و میر ناشی از بیماری عفونی کاهش یافته و قدرت برنامه های مصون سازی تقویت شده و به کاهش اثر پاندمی هایی مانند پاندمی اخیر یعنی کووید 19 کمک شود.

Abstract

Background Regular physical activity is the prime modality for the prevention of numerous non-communicable diseases and has also been advocated for resilience against COVID-19 and other infectious diseases. However, there is currently no systematic and quantitative evidence synthesis of the association between physical activity and the strength of the immune system.

Objective To examine the association between habitual physical activity and (1) the risk of community-acquired infectious disease, (2) laboratory‐assessed immune parameters, and (3) immune response to vaccination.

Methods We conducted a systemic review and meta-analysis according to PRISMA guidelines. We searched seven databases (MEDLINE, Embase, Cochrane CENTRAL, Web of Science, CINAHL, PsycINFO, and SportDiscus) up to April 2020 for randomised controlled trials and prospective observational studies were included if they compared groups of adults with diferent levels of physical activity and reported immune system cell count, the concentration of antibody, risk of clinically diagnosed infections, risk of hospitalisation and mortality due to infectious disease. Studies involving elite athletes were excluded. The quality of the selected studies was critically examined following the Cochrane guidelines using ROB2 and ROBINS_E. Data were pooled using an inverse variance random-efects model.

Results Higher level of habitual physical activity is associated with a 31% risk reduction (hazard ratio 0.69, 95% CI 0.61– 0.78, 6 studies, N=557,487 individuals) of community-acquired infectious disease and 37% risk reduction (hazard ratio 0.64, 95% CI 0.59–0.70, 4 studies, N=422,813 individuals) of infectious disease mortality. Physical activity interventions resulted in increased CD4 cell counts (32 cells/µL, 95% CI 7–56 cells/µL, 24 studies, N=1112 individuals) and salivary immunoglobulin IgA concentration (standardised mean diference 0.756, 95% CI 0.146–1.365, 7 studies, N=435 individuals) and decreased neutrophil counts (704 cells/µL, 95% CI 68–1340, 6 studies, N=704 individuals) compared to controls. Antibody concentration after vaccination is higher with an adjunct physical activity programme (standardised mean diference 0.142, 95% CI 0.021–0.262, 6 studies, N=497 individuals).

Conclusion Regular, moderate to vigorous physical activity is associated with reduced risk of community-acquired infectious diseases and infectious disease mortality, enhances the frst line of defence of the immune system, and increases the potency of vaccination.

5  Conclusion

The results from this systematic review and meta-analysis reveal that regular physical activity increases resistance to infectious disease in the general population. Regular physical activity should be promoted in the general population to decrease the risk of community-acquired infection and infectious disease mortality, strengthen the potency of immunisation programmes and help lessen the impact of pandemics such as the recent COVID-19.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

اثرات فعالیت بدنی منظم بر روی سیستم ایمنی، واکسیناسیون و خطر بیماری عفونی اکتسابی جامعه در جمعیت عمومی: بررسی سیستماتیک و متاآنالیز

Efects of Regular Physical Activity on the Immune System, Vaccination and Risk of Community‑Acquired Infectious Disease in the General Population: Systematic Review and Meta‑Analysis

تاثیر احساس درد و راهبردهای مقابله با آن بر نتایج اولیه جراحی زانو در ورزشکاران

Pain perception and coping strategies influence early outcomes following knee surgery in athletes

چکیده

1- معرفی

2- روش ها

3- نتایج

4- بحث

چکیده

اهداف: برای تعیین اینکه آیا احساس درد و راهکارهای مقابله با آن پیش بینی کننده ی نتایج بعد از عمل جراحی زانو در ورزشکاران است: (1) بازگشت به سطح مشابه ورزش (2) بهبود علائم و (3) بهبود در kinesiophobia (حرکت هراسی).
طراحی: مطالعه هم گروهی است که به منظور چگونگی تاثیر یک سری از عوامل بر یک نتیجه خاص انجام می پذیرد.
روش بررسی: 101 ورزشکار (52 مرد، 49 زن؛ میانگین سنی 7/32 سال) با میانگین 1/12 ماه پیگیری بیماری بعد از تشخیص در مطالعه ی حاضر گنجانده شدند. ارتباط مستقلی بین بیماری و اقدامات قبل از عمل تعیین شد: پرسشنامه کوتاه فرمMcGill (SF-MPQ)، میزان فاجعه پنداری درد (PCS)، اندازه گیری مقابله با درد (PCM)، و خرده مقیاس ها برای مقابله (brief COPE subscales) در رابطه با کنترل و مدیریت آن شامل پذیرش، انکار، بازخوانی مثبت و استفاده از پشتیبانی های ابزاری نیز مشخص شد. تنظیم طول مدت پيگيري، طول مدت علائم، سابقه جراحي، سن، سطح فعاليت و عمل جراحي انجام شد (Brief-COPE یک پرسشنامه گزارشی 28 آیتمی است که برای سنجش روشهای مؤثر و غیر موثر برای مقابله با یک رویداد استرس زا در زندگی طراحی شده است ).
نتایج: میزان بازگشت به سطح مشابه ای از ورزش، که ورزشکار پیشتر فعالیت داشته است، در بعد از عمل جراحی 73 % بوده است؛ فاجعه پنداری درد شدید (PCS >36 points) احتمال عدم بازگشت به سطح مشابه در ورزش را افزایش داد (OR 11.3 CI 1.51, 236; p = 0.02)، در حالی که استفاده از پشتیبانی های ابزاری کمک کننده بود (افزایش در هر نقطه: 0.72 CI 0.54, 0.94; p = 0.02). مقابله با مسئله متمرکز ارتباط مستقیم با بهبود در درجه ی IKDC-S است (beta 0.032 SE 0.010; p = 0.001). بهبود در حرکت هراسی بعد از عمل جراحی، در مقایسه با فرکانس درد دریافت شده از بیمار در قبل از عمل جراحی تا حدودی کمتر بود (OR 0.23 CI 0.06, 0.71; p = 0.009) و افزایش درجه انکار و نادیده گرفتن درد(COPE-denial scores) (OR 0.43 CI0.21, 0.88; p = 0.02) به این صورت بوده است.
نتیجه گیری: در بین ورزشکارانی که تحت عمل جراحی زانو قرار گرفتند؛ عمق درد شدید، با دستیابی ورزشکار به سطح مشابه ارتباط عکس دارد. پشتیبانی ابزاری و راهبردهای مقابله با مشکل با نتایج همچون بهبودی بیمار و پیشرفت همراه است. درجات بالای درد در قبل از عمل جراحی، با پیشرفت در حرکت هراسی بعد از توانبخشی نسبت عکس دارد.

4- بحث

اهداف اصلی جراحی و توانبخشی زانو مرتبط با ورزش، بازگشت عملکرد طبیعی زانو و همچنین اعتماد به نفس ورزشکاران است تا بتوانند فعالیت های ورزشی خود را بدون آسیب دیدگی مجدد از سر گیرند. مطالعه حاضر ارتباط معناداری را بین احساسات قبل از عمل، و پیامدهای ذهنی و فردی متعدد پس از عمل جراحی زانو، را نشان می دهد که شامل نمرات IKDC-S ، بازگشت به ورزش در سطح قبل و کاهش حرکت هراسی پس از اتمام توانبخشی می باشد. بسیاری از این روابط صرف نظر از روش جراحی برنامه ریزی شده موجود هستند. به نظر می رسد استراتژی های خاص مقابله، تأثیر احساس درد از نتایج بعد از عمل را تعدیل می کند، در حالی که برخی از راهبردهای مقابله ای محافظت کننده و برخی دیگر مضر هستند. شناخت احساس درد و شیوه های مقابله در اوایل درمان ممکن است به ارائه دهندگان داروهای ورزشی کمک کند تا بیمارانی که در معرض خطر نارضایتی فردی و ذهنی هستند، را تشخیص دهند.

Abstract

Objectives
To determine whether pain perceptions and coping strategies are predictive of the following outcomes after knee surgery in athletes: (1) return to similar level of sport, (2) improvement in symptoms, and (3) improvement in kinesiophobia.
Design Prospective cohort study.
Methods
101 athletes (52 men, 49 women; mean age 32.7 years) at mean 12.1 months follow-up were included. Independent relationships between patient outcomes and pre-operative measures were determined: short form McGill Pain questionnaire (SF-MPQ), Pain Catastrophizing Scale (PCS), Pain Coping Measure (PCM), and the brief COPE subscales of acceptance, denial, positive reframing, and use of instrumental support. Adjustment was performed for length of follow-up, symptom duration, surgical history, age, activity level, and surgical procedure.
Results
Rate of return to similar level of sport was 73%; severe pain catastrophizers (PCS >36 points) had increased odds of not returning to similar level of sport (OR 11.3 CI 1.51, 236; p = 0.02) whereas COPE-use of instrumental support was protective (per point increase: 0.72 CI 0.54, 0.94; p = 0.02). Problem-focused coping positively correlated with improvement in IKDC-S scores (beta 0.032 SE 0.010; p = 0.001). Improvement in kinesiophobia after surgery was less likely with higher pre-operative perceived pain frequency (OR 0.23 CI 0.06, 0.71; p = 0.009) and higher COPE-denial scores (OR 0.43 CI 0.21, 0.88; p = 0.02).
Conclusions
Among athletes undergoing knee surgery, severe pain catastrophizing is negatively associated with return to similar level of sport. Instrumental support and problem-focused coping strategies are associated with improved outcomes. High preoperative pain scores are negatively associated with improvement in kinesiophobia after rehabilitation.

4- Discussion

The central goals of sports-related knee surgery and rehabilitation are to restore knee function as well as athletes’ confidence in the ability to perform activities without re-injury. The current study demonstrates a significant relationship between pre-operative pain perceptions and multiple subjective outcomes after sportsrelated knee surgery including IKDC-S scores, return to prior level of sport, and reduced kinesiophobia after completing rehabilitation. Many of these relationships are present irrespective of the planned surgical procedure. Specific coping strategies appear to moderate the effect of pain perceptions on postoperative outcomes, with some coping strategies being protective and others being harmful. Recognition of pain perception and coping styles early on in treatment may help sports medicine providers identify patients at risk for an unsatisfactory subjective outcome.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

تاثیر احساس درد و راهبردهای مقابله با آن بر نتایج اولیه جراحی زانو در ورزشکاران

Pain perception and coping strategies influence early outcomes following knee surgery in athletes

خصوصیات روان سنجی آزمون رشد حرکتی درشت – چاپ سوم در نمونه بزرگی از کودکان ایتالیایی

Psychometric proprieties of the Test of Gross Motor Development–Third Edition in a large sample of Italian children

چکیده

1. مقدمه

2. روش ها

3. یافته ها

4. بحث

5. نتیجه گیری

چکیده

اهداف: آزمون رشد حرکتی درشت-3 (TGMD-3) مهارت های حرکتی درشت اساسی را در دو حوزه ارزیابی می کند: مهارت های حرکتی و مهارت های توپی. هدف این پژوهش ارزیابی جامع این آزمون در نمونۀ بزرگی از کودکان مقطع پیش دبستانی و دبستانی ایتالیا می باشد.

طرح: طرح پژوهش مقطعی و آزمون-آزمون مجدد می باشد.

روش تحقیق: تعداد کودکان=5210؛ میانگین ردۀ سنی= 8.38، انحراف معیار= 1.97%؛ دختر= 48 نفر که سه آزمون خود را که شامل یک تمرین بود به اتمام رساندند. برای ارزیابی فقط امتیازات دو آزمون «رسمی» آخر ثبت شدند. روایی و عدم اعتبار اندازه گیری TGMD-3 در گروه های سنی و جنسی و اعتبار سنجی آزمون-آزمون مجدد به منظور استحکام اندازه گیری بیش از وقت معین مورد آزمایش قرار گرفتند. عملکرد آیتم های موردی نیز با تحلیل نظریه سوال پاسخ مورد آزمایش قرار گرفتند.

یافته ها: ساختار دو عاملی TGMD-3 با تحلیل عامل تأییدی و اکتشافی تأیید شد. تحلیل عامل تأییدی چندگروهی درمورد گروه های سنی و جنسی نشان داد ، کاهش قابل توجهی در تنظیم مدل بین راه حل های تغییر ناپذیر پیکربندی، اندازه ای و ساختاری وجود ندارد. یافته های آزمون-آزمون مجدد برای هردو مجموعه مهارت در گروه های سنی، بین 0.967 و 0.990 قرار داشت. تحلیل نظریۀ سوال پاسخ با استفاده از یک مدل پاسخ درجه بندی شده نشان داد که خطای استاندارد پایین و میزان اطلاعات با آزمون بالا طیف گسترده ای از مهارت های حرکتی و توپی را پوشش می دهند.

نتیجه گیری: این یافته ها روایی و پایایی ساختار قوی TDMG-3 را برای اندازه گیری مهارت های حرکتی درشت در گروه های جنسی و سنی کودکان را نشان می دهد. تحلیل نظریۀ سوال پاسخ نشان می دهد که چگونه معیارهای عملکردی موجود در این آزمون طیف گسترده ای از مهارت های حرکتی درشت را دربر گرفته اند. استفاده از TGMD-3 می تواند موجب آگاهی برنامه های رشد حرکتی شده و از تصیمات برنامۀ درسی مدارس حمایت کند.

5. نتیجه گیری

TGMD-3 ابزاری مطمئن برای ارزیابی مهارت های حرکتی درشت در کودکان پیش دبستانی و دبستانی است. این ابزار به طور همزمان می تواند بین پسرها و دخترها با ردۀ سنی 3 تا 11 سال مورد استفاده قرار گیرد. استفاده از TGMD-3 می تواند برنامه های رشد حرکتی را آگاه سازد و از تصمیم گیری های برنامۀ درسی در مدارس حمایت کند. به طور خلاصه، یافته های ما دارای پیامدهای مهمی در موقعیت آموزشی است که برای تأیید رشد حرکتی بین کودکان با روشی معتبر بسیار مهم است.1 بنابراین TGMD-3 می تواند ابزاری بسیار مفید برای محققان و معلم ها به منظور شناسایی تأخیر حرکت و صلاحیت حرکت در رشد مهارت حرکتی درشت کودکان باشد. 

Abstract

Objectives The Test of Gross Motor Development-3 (TGMD-3) evaluates fundamental gross motor skills across two domains: locomotor and ball skills. This study aimed to perform a full psychometric assessment of this test in a large sample of Italian pre- and primary school children.

Design Cross-sectional and test-retest study design.

Method Children N = 5210; mean age years = 8.38, SD = 1.97; % females = 48 completed three trials, including one practice. Only the scores of the two latter ‘formal’ trials were recorded for the evaluation. Factorial validity and measurement invariance of TGMD-3 across age and gender groups and test-retest reliability for the overtime measure consistency were tested. Item response theory analysis further tested single items’ performances.

Results Explorative and confirmatory factor analyses confirmed the two-factor structure of the TGMD-3. Multi-group confirmatory factor analyses indicated that there were no significant reductions in model adjustments between the configural, metric and structural invariance solutions for gender and age groups. Test-retest results ranged between 0.967 and 0.990 for both skill sets across age groups. Item response theory analysis using a graded response model showed low standard error and high-test information levels covering a wide spectrum range of both locomotor and ball skills.

Conclusions These results highlight the strong construct validity and reliability of the TGMD-3 to measure gross motor skills in children across gender and age groups. Item response theory analysis evidenced how the performance criteria included in this test cover a wide range of gross the motor skills spectrum. The use of TGMD-3 may inform motor development programs and support curricular decisions in schools.

5. Conclusion

The TGMD-3 is a reliable instrument to assess gross motor skills in pre- and primary school children. This instrument can be simultaneously adopted across boys and girls with age range from 3 to 11 years. The use of TGMD-3 may inform motor development programs and support curricular decisions in schools. In sum, our results have significant implications in educational settings where it is important to verify in a reliable way motor development among children. This is crucial if we consider how important motor developmentis in childhood.1 The TGMD-3 may thus be a very useful instrument for researchers and teachers to identify children’s motor delays and motor competence in gross motor skill development.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

خصوصیات روان سنجی آزمون رشد حرکتی درشت – چاپ سوم در نمونه بزرگی از کودکان ایتالیایی

Psychometric proprieties of the Test of Gross Motor Development–Third Edition in a large sample of Italian children

اهمیت احتمالی واکنش سیستم ایمنی بدن به ورزش در افزایش سن بافت عضله و استخوان

Potential Importance of Immune System Response to Exercise on Aging Muscle and Bone

چکیده

مقدمه

واکنش سیستم ایمنی به ورزش

تاثیرات ورزش بر واکنش ایمنی و ماهیچه های اسکلتی

تاثیرات ورزش بر واکنش ایمنی و بافت استخوان ها

نتیجه گیری

چکیده

هدف تحقیق: تحلیل ماهیچه های اسکلتی و بافت استخوانی مرتبط با سن و مشکلات بافت ها باعث کاهش عملکرد و افزایش خطر افتادن و زخمی شدن می شوند. یکی از عوامل موثر در تحلیل ماهیچه ای و بافت استخوانی در طول زمان، التهابات مزمن درجه پایین می باشد. آموزش تمرین و ورزش یکی از درمان های موثر برای کاهش تحلیل ماهیچه ای و بافت های بافت استخوان است که احتمالا با افزایش واکنش سیستم ایمنی همراه می شوند. از این رو، در مورد تعاملات کلیدی بین سیستم ایمنی، ماهیچه و بافت استخوان در ارتباط با انحراف ورزشی بحث می کنیم و شناسایی می کنیم که “تعامل” قابل توجهی بین ماهیچه و بافت استخوان در سیستم ایمنی در واکنش به ورزش وجود دارد.

یافته های اخیر: پیشرفت های اخیر در درک ما از “تعامل” بین ماهیچه و بافت استخوان و سیستم ایمنی دلالت بر این دارد که ورزش می تواند تاثیرات مفید ماهیچه و بافت استخوان را از طریق تعامل با سیستم ایمنی تعدیل کند.

خلاصه: تحلیل ماهیچه های اسکلتی مرتبط با سن و مشکلات بافت ها می توانند تا حدودی با توجه به یک سیستم ایمنی ناقص از طریق التهاب مزمن درجه کم تشریح شوند. آموزش ورزشی تاثیر مفیدی بر عملکرد سیستم ایمنی و افزایش سن در ماهیچه و بافت استخوان دارد. از نظر تئوری، “تعامل” بین سیستم ایمنی، ماهیچه و بافت استخوان در واکنش به ورزش باعث افزایش سلامت ماهیچه ای بافت استخوانی مرتبط با افزایش سن می شود.

مقدمه

سالمندی با افزایش بیماریهای متعدد غیر ارتباطی و تحلیل قابل توجه در سلامت همراه هستند که این موارد در سیستم ماهیچه ای اسکلتی اتفاق می افتند. تحلیل روی داده در توده ماهیچه اسکلتی مرتبط با سالمندی (برای نمونه، یک عامل تعریف کننده پوکی بافت استخوان) بسیار شایع می باشد و شیوع سارکوپنی و پوکی بافت استخوان نیز بدون تردید با افزایش در میان جمعیت سالمند افزایش می یابند(1و2). یکی از عوامل موثر در تحلیل ماهیچه ای و بافت استخوانی در طول زمان، تغییر/ اختلال در عملکرد سیستم ایمنی است که تحت عنوان “التهاب سنی”(3) نامیده می شود که واکنش های مزمن موجود در بسیاری از شرایط و بیماریها را توصیف می کند (4). آموزش ورزشی می تواند یک اقدام موثر باشد. به هر حال، تاثیرات مکانیکی ورزش بر “التهاب سنی” نا مشخص هستند.

نتیجه گیری

در حالی که از رابطه بین سیستم ایمنی، ماهیچه و بافت استخوان در واکنش به ورزش درک وجود دارد، اما تحقیقات انجام شده در این حوزه محدود هستند و تحقیقات بیشتر تضمین شده است. بخصوص اینکه، شناسایی نوع، مقدار، تراکم و فراوانی ورزش های مختلف بر تاثیر گذاری بر واکنش سیستم ایمنی و چگونگی تاثیر آنها بر ماهیچه و بافت استخوان در یک حوزه بخشی از تحقیقات آینده هستند. همچنین، شناسایی شباهت ها و اختلافات در واکنش سیستم ایمنی، و تعامل آن با ماهیچه و بافت استخوان، بین وضعیت آموزشی و غیر آموزشی از موضوعات مورد علاقه هستند. همچنین، آیا قدرت یک واکنش در حالت آموزشی ثابت می ماند و یا حتی تقویت می شود؟ درک تاثیرات آموزش ورزشی بر تعامل بین سیستم ایمنی و بافت استخوان و یا ماهیچه در افراد بیمار یکی از حوزه هایی است که باید همچنان مورد بررسی های بالینی و پیش بالینی و تلاشهای تحقیقی قرار بگیرد. این تعاملات برای حفظ سلامت ماهیچه ای بافت استخوانی افراد لازم می شوند.

Abstract

Purpose of Review The age-related loss of skeletal muscle and bone tissue decreases functionality and increases the risk for falls and injuries. One contributing factor of muscle and bone loss over time is chronic low-grade inflammation. Exercise training is an effective countermeasure for decreasing the loss of muscle and bone tissue, possibly by enhancing immune system response. Herein, we discuss key interactions between the immune system, muscle, and bone in relation to exercise perturbations, and we identify that there is substantial “cross-talk” between muscle and bone and the immune system in response to exercise.

Recent Findings Recent advances in our understanding of the “cross-talk” between muscle and bone and the immune system indicate that exercise is likely to mediate many of the beneficial effects on muscle and bone via their interactions with the immune system.

Summary The age-related loss of muscle and bone tissue may be partially explained by an impaired immune system via chronic low-grade inflammation. Exercise training has a beneficial effect on immune system function and aging muscle and bone. Theoretically, the “cross-talk” between the immune system, muscle, and bone in response to exercise enhances aging musculoskeletal health.

Introduction

Aging is associated with the development of a variety of noncommunicable diseases with some of the most significant deteriorations to health happening in the musculoskeletal system. The age-related loss of skeletal muscle mass (i.e., one defining factor of sarcopenia) and bone tissue (i.e., one defining factor of osteoporosis) is highly prevalent, and the incidence of sarcopenia and osteoporosis will inevitably increase with the growing (and aging) population [1, 2]. One main contributing factor of muscle and bone loss over time is altered/impaired immune system function, referred to as “inflammaging” [3] which describes the low-level chronic inflammatory response that exists in many aged conditions and diseases [4]. Exercise training may act as a countermeasure; however, the mechanistic effects of exercise on “inflammaging” are relatively unknown.

Conclusion

While there is some understanding of the inter-relationship between the immune system, muscle, and bone in response to exercise, research is limited and additional work is warranted. Specifically, identifying the types, doses, intensities, and frequencies of various exercise modalities on influencing the immune system response and how this influences bone and muscle is an area apt for future research. Also, identifying the similarities or differences in the acute response of the immune system, and its cross-talk with muscle and bone, between an un-trained and trained state is of interest. Will the strength of the response remain, or even be more robust, in a trained state? Understanding the effects of exercise training on the cross-talk between the immune system and bone or muscle in diseased populations is an area that should continue to undergo pre-clinical and clinical research efforts. These interactions are essential for maintaining musculoskeletal health as individuals’ age.

تصویری از مقاله ترجمه و تایپ شده در نرم افزار ورد

اهمیت احتمالی واکنش سیستم ایمنی بدن به ورزش در افزایش سن بافت عضله و استخوان

Potential Importance of Immune System Response to Exercise on Aging Muscle and Bone